# Фра Анджелико: казнь святых Космы и Дамиана

Збигнев Херберт

Фра Анджелико: казнь святых Космы и Дамиана


Левая сторона картины


налево жесты фарисеев

притворно благостные лица

в морщинах тысячи сомнений

но в щелках глаз слепая твердость


жрецы алтарей разбитых

солдаты ложной присяги

облокотились о город

спокойно глядят на расправу


густая просинь блеск на шлемах

и острые навершья копий

калечат неба левый бок


камень на камне

стены сколоты гребнем

в окаменелых бойницах

жженое небо


башня воздета как мачта

башня низка словно сдавленный крик

головы длинноволосых пророков

на оловянных блюдах


это город

и люди из камня

и это одна из сторон картины

и света


Фон


взгорье - земля восстала, облаков протяжные вздохи

небо распахнуто впросинь, просинь цветов придорожных

и еще пять осокорей, пять прямых осокорей

по числу ангелов -

поздно


Правая сторона картины


ты даровал нам

чуткость пальцев


бальзамы против ран

смертельных


и шелест крыльев


теперь все тихо

меч в зените


и пот холодный

и томленье

по камню из пращи Давида


лишь воздух рассеченный плачет

лишь рассеченный окоем

дрожит от взмаха -


трава много лучше чем люди

сгущает оливную зелень

на миг голова в ней утонет

выплывет снова чистой

от росы человечного страха


Перевод с польского Рене Римских.


Fra Angelico: Męczeństwo świętych Kosmy i Damiana


Lewa strona obrazu


Na lewo gesty faryzejskie

fałszywie ułożone twarze

we fałdach tysiąc wątpliwości

a w szparach oczu twarda pewność


Kapłani zwalonych ołtarzy

żołnierze krzywej przysięgi

oparci plecami o miasto

patrzą spokojnie na męczeństwo


Surowy błękit blask na hełmach

a w rękach łuki ostre włócznie

kaleczą nieba lewy bok


kamień na kamieniu

murów gruby grzebień

w kamiennych strzelnicach

wypalone niebo


wieża samotna jak maszt

wieża głęboka jak stłumiony krzyk

podnoszą głowy długowłosych proroków

na głębokich cynowych misach


To jest miasto

i kamienni ludzie

i to jest lewa strona obrazu

i świata


Tło


Wzgórza - ziemia wzruszona, podłużne westchnienie obłoków

niebo otwarte na błękit, błękit o barwie podróżnej

i jeszcze pięć topoli, pięć wyprężonych topoli

pięciu aniołów -

Za późno.


Prawa strona obrazu


Dałeś nam słowa

czułe ręce


zioła na rany

i konanie


i szum aniołów


A teraz cisza

świsty miecza


I pot śmiertelny

i czekanie

na kamień z dawidowej procy


Tylko powietrze ścięte płacze

tylko horyzont ścięty drży

Za duży rozmach -


Trawa jest lepsza od ludzi

pogłębia oliwną zieleń

głowa na chwilę utonie

potem wypłynie czysta

bez rosy ludzkiego strachu