# Месса по Ромуальду Траугутту

Ежи Чех

Месса по Ромуальду Траугутту


Тихо войду в капеллу, склонюсь перед алтарем я,

Пусть фимиамом будет органный минор окутан.

Там, в Цитадели, грузят в повозки приговоренных -

Здесь же вершится месса по Ромуальду Траугутту.


"Смилуйся, боже правый!" - молитвой грешат статисты,

Толпы которых август до света собрал под стены.

Тело ползет на землю - опять у кого-то приступ:

Выросло пять веревок под императорской сенью.


В пользу поляков будет сегодня прием в Париже,

Где-то в лесах сегодня последних громят повстанцев:

Трупы без церемоний утопят в навозной жиже,

Вдов, чтоб не смели плакать, загонят кнутом на танцы.


Смертники тихо шепчут священнику свои вины:

Веровали во Польшу и жизнь за нее отдали.

В саванах снежно-белых восходят на лобовину,

Гостиями святыми привидевшись самым дальним.


Гладит усы Краевский, Точиский петлю целует,

Скоро затмят им лица, свободу мешком накроют.

Благословит палач их, поставленных одесную,

Слабый народ погибнет, а сильный упьется кровью.


"Батюшка-царь, даруй нам покой, - вопиют торговцы. -

Мы не боролись, правда, но нас борьба изнурила.

Молви одно лишь слово - и будем кротки что овцы,

Хочешь - героям будем плевать вместе на могилы".


Жатве настало время, потир вознесен над юром,

Солнце лучи вонзает солдатских штыков больнее.

Господи, в твои руки Траугутт вложит диктатуру,

Снова Речь Посполита застынет на поколенье.


Страшный, многоголосый поднялся и рухнул вопль,

Ниц повалилась Польша, распоротая лоскутно.

Азия торжествует, пробил смертный час Европы...

Идите, кончена месса - за упокой Траугутта.


Перевод с польского Рене Римских.


Msza za Romualda Traugutta


Przystąpię do ołtarza, uklęknę przed Bożą mocą.

W kadzideł dym się wplecie organów żałobna nuta.

Bo tam, na cytadeli, więzienne wózki turkocą,

A tu się msza zaczyna za Romualda Traugutta.


Zmiłuj się, zmiłuj, Panie - modlitwa biegnie po tłumach,

Które sierpniowy ranek pod stoki twierdzy zagonił.

Ciało na ziemię pada - ktoś znowu na serce umarł.

Pięć szubienic wyrosło ku chwale carskiej korony.


Na rzecz nieszczęsnych braci bal dziś wydają w Paryżu.

Gdzieś tam w lesie obława trwa na ostatnich powstańców.

Grób ich zaleją łajnem, na opał porąbią krzyże,

A wdowy po poległych knutem zapędza do tańców.


Do ucha spowiednikom szepcą swe winy skazani:

Wierzyli w jedną Polskę i żywot swój jej oddali.

W białych śmiertelnych szatach wstępują na rusztowanie -

Jak przenajświętsze hostie ich ciała widnieją w dali.


Toczyski sznur całuje, Krajewski brodę przygładza,

Wnet twarze im zasłonią, wolność kapturem nakryją.

Tych, co szli w imię pańskie, pobłogosławi oprawca.

Zginą słabe narody, a silne z nich krew wypiją.


Obdarz ty nas pokojem - szepcą po cichu handlarze.

Myśmy znużeni walką, my, cośmy jej nie poznali.

Wyrzeknij tylko słowo, a będziem ci służyć, carze.

Na pamięć bohaterów, gdy chcesz, będziemy spluwali.


Pora żniw już nadeszła, już kielich wzniesiony w górę.

Jak sołdackie bagnety ostre są słońca promienie.

Traugutt w Twe ręce, Panie, oddaje dziś dyktaturę

I znów Rzeczpospolita zamiera na pokolenie.


Jęk straszny ponad tłumem uniósł się nagle i opadł,

Runęła na kolana Polska na troje rozpruta.

Dziś Azja triumfuje, skończyła się Europa.

Idźcie, już msza skończona - za spokój duszy Traugutta.