# KsiĘŻniczka ElfÓw i WĄŻ Gorynych

Олег Павлович Рыбаченко

Oto znowu księżniczka elfów podczas rejsu skrzydlatymi statkami. I musi stawić czoła różnym wrogom. I wampiry, a nawet legendarny Wąż Gorynych.

KSIĘŻNICZKA ELFÓW i WĄŻ GORYNYCH

ADNOTACJA

Oto znowu księżniczka elfów podczas rejsu skrzydlatymi statkami. I musi stawić czoła różnym wrogom. I wampiry, a nawet legendarny Wąż Gorynych.

. ROZDZIAŁ nr 1

Oto ona znowu ze swoją armią skrzydlatych statków, z załogami dziewcząt z gołymi nogami, ledwo pokrytymi dekoracjami i wąskimi paskami materiału. I jedyny przedstawiciel silniejszej płci, chłopiec w wieku około dwunastu lub trzynastu lat, książę Edward. Jedynym ubraniem sierpniowej osoby są szorty. Ale na jasnowłosej głowie księcia widnieje wieniec z kamieni, które błyszczą jaśniej niż diamenty, a na kostkach jego bosych stóp i nadgarstków, mocnych od wystających z kostek pięści, złote bransolety z kamieniami.

Ale wampir unosił się przed nią z magiczną różdżką w dłoniach. Jest ubrany bardzo cywilnie, ma buty i cylinder na głowie. Twarz jest blada, a z ust wystają długie, ale cienkie kły.

Ostatnim razem rozstali się w najciekawszym miejscu. A teraz następuje kontynuacja.

Tytułowy wampir powiedział:

- Moje pierwsze pytanie brzmi: - Dlaczego kokos wysechł?

Ellifa, która jako jedyna w tej wspaniałej armii nosiła cenne buty i luksusowe ubrania, odpowiedziała z uśmiechem:

- Deszczowy duch nie dojrzał, bo kokos wyschł!

Wampir machnął magiczną różdżką. Wojowniczki wycelowały w niego, celując z mechanicznych kusz za pomocą bełtów i łuków ze strzałami.

Ich muskularne ciała wyglądały bardzo apetycznie.

Wampir zadrżał, a jego biała twarz posiniała z irytacji. I syknął:

- Szybko odpowiedziałeś!

Ellifa, dumnie prostując talię, odpowiedziała:

- Chwila - daje zwycięstwo!

Wampir zaśmiał się i zauważył:

- Masz taki świetny zespół. Tyle dziewczyn, a one pachną tak dobrze!

Rzeczywiście, unosił się silny zapach kadzidła, aromat drogich perfum i czyste, muskularne ciała zdrowych i młodych dziewcząt. I dosłownie zakręciło mi się w głowie.

Ellifa powiedziała surowym tonem:

- Nie mów nam o tym! No dalej, oto druga zagadka!

Chłopiec-książę Edik rzucił małą igłę gołymi palcami u stóp, która przebiła cztery muchy na raz, przekręciła się i wróciła do młodego wojownika.

Chłopiec Terminator śpiewał:

- Żarty na bok, wampirze,

Inaczej będzie trumna...

Zatańczmy i zorganizujmy ucztę

Niech łysy potwór umrze!

Ellifa roześmiała się, mrugnęła do chłopca i zaćwierkała:

- Ale dlaczego,

Wampir nas zasmucił!

Mały Książę mruknął i zauważył:

- OK! Mam wrażenie, że rozmawiają z nami w trywialny sposób. A wampir chce tylko zyskać na czasie!

Dostojnik krwiopijca zauważył:

- To nie ja zacząłem śpiewać, ale ty! Chociaż sam mógłbym śpiewać!

Ellifah wybuchła śmiechem i zauważyła, a jej zęby błyszczały jak diamenty:

- Chętnie posłuchamy twojej piosenki, słowiku!

Wampir wziął go i zaśpiewał:

Zmrok zapadł nad miastem,

Domy unosiły się w cieniu piekła...

Mocniej dokręcając młot śmierci,

Szatan chodzi po ulicach!


On sieka niegodziwych ludzi,

Elfy też są płatne...

Ci, którzy po prostu chcą pięknie żyć,

Okazało się odwrotnie!


Diabeł jest tu, diabeł jest tam

Życie jest jak sen, kompletne kłamstwo...

Diabeł jest tu, diabeł jest tam

Życie jest jak sen, kompletne kłamstwo!

Edik roześmiał się i przerywając pieśń wampira, tupiąc bosą stopą, całkiem logicznie zauważył:

- Nie możesz się z tym kłócić! Że diabeł jest tu i diabeł tam!

Elliph powiedział szorstko:

- Dość tych piosenek! Przejdźmy do kolejnej zagadki i spieszmy się!

Wampir syknął, szczerząc zęby i warcząc.

- Zagadka numer dwa: - Gdzie mieszka szatan!

Ellifa uśmiechnęła się i zapytała:

-Kim jest ten Szatan?

Chłopiec-książę odpowiedział z przekonaniem:

- To jest ten, który jest uważany za diametralne przeciwieństwo Wszechmogącego, a dokładniej, Twórczej Zasady Megahiperwszechświata. Coś, co jest destrukcyjne w naszym i innych wszechświatach. - Młody chłopczycy wojownik strzelił bosymi palcami na opalonych stopach i dodał. - Są też inne wersje - mówią, że to upadły anioł. Podobnie jak fakt, że najsilniejszy i najdoskonalszy z aniołów nabrał pychy i wystąpił przeciwko Bogu Wszechmogącemu. Istnieją inne wersje. Mówią, że Szatan jest pokornym sługą Wszechmogącego i pełni funkcję kata. Albo nawet jak Diabeł jest głową liberalnej opozycji przeciwko konserwatywnemu i despotalnemu Bogu.

Wampir warknął, wypuszczając kły.

- Dość gadania. No odpowiedz!

Ellifa zachichotała i zaśpiewała:

Mam prostą odpowiedź -

Egoizm jest źródłem problemów!

W egoizmie Szatan -

On jest owocem naszego umysłu!

Dziewczyny klaskały w odpowiedzi gołymi, różowymi podeszwami, wdzięcznymi, wyrzeźbionymi, uwodzicielskimi stopami. To piękni wojownicy.

Edik zaćwierkał ze słodkim uśmiechem:

Ludzie umierają dla metalu, dla metalu!

Ludzie umierają dla metalu, dla metalu!

Szatan rządzi tam grzędą!

Szatan rządzi tam grzędą!

Ellifa pokręciła głową.

- Dlaczego szatan rządzi tam, a nie tutaj? W końcu zło istnieje na wszystkich światach i planetach.

Młody książę pokiwał swoją lekką, lekko złotą głową:

- Prawidłowy! Chociaż istnieją różne poziomy dobra i zła! Ich rozmieszczenie na światach jest dokładnie takie samo. Na niektórych planetach, a dokładniej w imperiach gwiezdnych, raj naprawdę króluje. I jest kosmiczny komunizm.

Ellifa rozciągnęła swoje szkarłatne usta w uśmiechu i błysnąwszy zębami, zagruchała:

- Co to jest komunizm?

Edward wyjaśnił:

- Komunizm to rodzaj Edenu, czyli Viriya, ale nie stworzony przez Bogów, ale uzyskany w wyniku rozwoju nauki i technologii!

Królowa roześmiała się i zaćwierkała:

- Planeta uznała wielkość elfów,

Orkszinizm został zmiażdżony ciosem miecza...

Jesteśmy kochani i doceniani przez wszystkie narody świata -

A armia dziewcząt idzie do komunizmu!

Piękności znów klaskały w bose, wyrzeźbione, pełne wdzięku stopy. I stąd powstały prawdziwe fale, które wznosiły się jak tsunami.

Edik zaćwierkał, szczerząc zęby:

W bezkresie cudownej Ojczyzny,

Zahartowani w walce i pracy...

Wkrótce zbudujemy raj niebiański,

Aby ludzie nie byli w potrzebie!

Dziewczyny zachichotały, a ich głosy były takie piękne i mieniące się. To było tak, jakby orkiestra grała na najwspanialszych i najbardziej zaawansowanych instrumentach muzycznych!

Ellipha strzeliła knykciami i syknęła:

- Cóż, teraz zadaj mi trzecią i ostatnią zagadkę, wampirze! I będziemy rządzić bajkową krainą!

Wampir warknął i ryknął:

- Chcesz za dużo! Tylko trzy wersety do przeczytania i rządzenia całą władzą! Nie, będziesz walczyć. Zmieniłem zdanie!

Edward, młody książę, śpiewał radośnie:

- Jesteśmy pokojowymi ludźmi, ale nasz pociąg pancerny

Udało mi się przyspieszyć na paliwie kwarkowym...

Będziemy walczyć o jasne jutro -

Dziewczyny zaraz się pocałują!

Ellif mruknął:

- Nie śmieszne! Chcesz, żebyśmy cię zabili?

Wampir odpowiedział:

- I ciebie też zabijemy!

Edik pisnął:

- I my też możemy to zrobić! I fajnie to zrobić! I zabijaj orki!

Wojownicze dziewczęta zaćwierkały zgodnie:

- Jeśli wydasz nam rozkaz, zaśmiecimy go strzałami, jak jeż igłami!

Królowa dziewczyna odpowiedziała z uśmiechem:

- Ambasadorów nie zabija się! Leć do swoich ludzi i powiedz im:

- Kto do nas przyjdzie z mieczem, od miecza zginie!

Wampir skinął głową i zauważył:

- Za kilka godzin ci z was, którzy przeżyją, będą przedmiotem zazdrości umarłych!

I machając magiczną różdżką, zapalił się jak meteoryt i eksplodował, pozostawiając za sobą smugę dymu.

Mały Książę podskoczył i zagruchał entuzjastycznie:

Zagrzmiały przerwy

Łaska się skończyła!

Przestań pokazywać plecy

Czas zabić wrogów!

Ellifa przełożyła miecz z jednej ręki do drugiej i zauważyła:

- Już czas, żebym się przebrał. Ten luksusowy strój sprawia, że wyglądam zbyt niezgrabnie, a drogie buty będą przeszkadzać w używaniu moich stóp podczas zaklęcia.

Edik z uśmiechem wiecznego chłopca, a jednocześnie bardzo doświadczonego, skinął głową i odpowiedział:

- Tak, to naprawdę nie jest kolejność!

Młody wojownik potrząsnął bosą stopą, a na jego małym palcu zalśnił pierścionek. I Edward coś powiedział.

Nastąpił błysk błyskawicy. I Ellifa się zmieniła. Teraz była boso, ale na każdym palcu błyszczał pierścionek, z wyjątkiem wąskiego paska na piersi i biodrach, całe jej muskularne, opalone ciało było nagie, z wyjątkiem bransoletek na dłoniach i kostkach. Na głowie pozostał wianek, jakby utkany z gwiazd. A w jednej ręce dziewczyna trzyma miecz, w drugiej magiczną różdżkę.

Grzywa złotych liści trzepocze na wietrze, zęby błyszczą perłami, oczy błyszczą mieszaniną szmaragdów i szafirów, mięśnie są bardzo wydatne i wyraziste, kołyszą się jak zmarszczki na wodzie. A na czole też jest gwiazda.

To naprawdę kradzież - najwyższa ocena.

Edik, z trudem powstrzymując chichot, powiedział:

Za morzem jest księżniczka,

Od czego nie można oderwać oczu...

Szmaragdowe oczy

I warkocz ze złota...

Księżyc świeci pod kosą -

A na czole gwiazda płonie!

A ona sama jest majestatyczna,

Nie ma dość słów, żeby to opisać,

Jeśli mowa i mowa,

Strumień dzwoni kluczem!

Ellifa potrząsnęła mieczem i różdżką. Chłopiec-książę ponownie użył magii, tym razem za pomocą magicznej różdżki. I coś błyszczało na jego końcu.

A za ramionami pięknej królowej pojawiło się bardzo zaawansowane połączenie kuszy i karabinu maszynowego. To była broń.

Edik zawołał:

- Schwarzenegger w bikini i barbarzyńczyni!

Ellifa uśmiechnęła się i zapytała:

-Kim jest Schwarzenegger?

Mały Książę odpowiedział z uśmiechem:

- To jest typ faceta, który mógłby być dla ciebie godnym partnerem!

Królowa dziewczyna zachichotała i zaśpiewała:

Mamy małe terytorium,

Gitara grała smutno...

Mogę mieć męża za darmo

Ale Schwartz Barbarzyńca nie ma sobie równych!

Edik powiedział z uśmiechem:

- Tak, niestety, pod tym względem... Chociaż Arnie jest bardzo uroczy!

Jedna z wojowniczek zaproponowała:

- Ona potrzebuje Herkulesa!

Ellifa roześmiała się i zauważyła:

- Umówiłeś mnie z całą gromadą mężczyzn. Wolę sama wybrać mężczyznę!

Edik zapytał z uśmiechem:

- Z miłości czy z wygody?

Królowa odpowiedziała pewnie:

- Z miłości!

Edik zauważył dość poważnym tonem:

- Czy interesy imperium nie są przede wszystkim najważniejsze?

Ellifa odpowiedziała z westchnieniem:

- Tak, dlaczego nie jestem swoim własnym szefem?

Młody książę odpowiedział surowym tonem:

- NIE! Księżniczka, a nawet królowa są po prostu niewolnikami honorowymi!

W odpowiedzi Ellifa zaśpiewała:

Może lepiej mieszkać na wsi,

Prawo zabrania nam kochać...

Księżniczki mają jeden starożytny zwyczaj -

Według obliczeń musisz wyjść za mąż!

I dziewczyna-królowa zaczęła skakać, a wraz z innymi bosymi nogami i krętymi, muskularnymi wojownikami:

Ale nie chcę, nie chcę, z kalkulacji,

I z miłości, z miłości chcę...

Wolność, wolność, daj mi wolność,

Polecę wysoko jak ptak!


Wzniosę się ponad planetę Orła,

I prowadź orki futrzanymi pazurami...

I naprawdę królowa wszechświata -

Łaska przyjdzie po miłość!

Ale nie było już czasu na śpiewanie. Przed nami na niebie pojawił się pierwszy wróg - bardzo duży, trójgłowy Wąż-Gorynych.

Czym różni się od smoka? Na pierwszy rzut oka różnica jest niewielka. Ale Wąż-Gorynych jest cięższy, większy i lepiej odżywiony niż zwykły smok. A nie jest łatwo z nim walczyć. A potrafi wylać znacznie więcej ognia niż zwykły skrzydlaty przedstawiciel tego gatunku.

Teraz jego paszcza się otworzyła i wydaje się, że uderza cię ognistym strumieniem z daleka.

Ellif i Edik potrząsnęli artefaktami, a erupcja z paszczy smoka odwróciła się i spadła na samego potwora.

Wąż Gorynych otrzymał swoje ogniste miłosierdzie i warknął:

- To złe dziewczyny! Czeka cię kara!

Edik pokiwał głową na znak zgody:

- To nie jest prezent dla ciebie. Ale z jednym będziesz musiał walczyć.

Wąż Gorynych ryknął:

- Daj mi swoją królową na grilla!

Młody książę skinął głową:

- Merci! Twoja kolej, Ellifie!

Dziewczyna Monarcha zaćwierkała:

Elfy są wściekle chętne do walki,

Wszyscy gorąco wierzą w prawdę!

W odpowiedzi zaśpiewał Wąż Gorynych:

A dla mnie każde morze, morze po kolana,

A góry są aż po moje ramię!

Ellifah odpowiedziała podskokiem i uniesieniem się w powietrzu. Edik skinął głową:

- Prawidłowy! Możesz latać. Zaatakuj wroga i odetnij mu głowę!

Markizowa dziewczyna po prawej stronie królowej poprawiła:

- Trzy głowy!

Edik roześmiał się i syknął:

- A co jeśli będzie trzech w jednym?

Ellifa obróciła się, chwyciła ramieniem maszt swojego skrzydlatego statku flagowego i zraniła się boleśnie.

Dysząc, piękność zaćwierkała:

- Tak, oczywiście, łaska,

Nauczyłem się latać...

Kiedy coś zobaczę, chwyć to -

I zaznacz!

Edik uśmiechnął się i zauważył:

-Nie masz doświadczenia w walce w powietrzu. Ale nie ma problemu, myślę, że się nauczysz!

Ellifa zachichotała i zaśpiewała:

- Będę walczył przyzwoicie,

Uderzenie węża w oko...

I uczy się doskonale,

Pokazuje przyzwoitą klasę!

Tutaj dziewczęta najeżyły się łukami i kuszami, a nawet armatami harpunowymi.

Młody książę powiedział z przekonaniem:

- Nie, musisz walczyć jeden na jednego z wężem Gorynych!

Ellifah obnażyła zęby i wzniosła się w powietrze, gdzie dosłownie zawisła w powietrzu i wirowała jak top.

Sam Edik podskoczył i znalazł się obok niej. Złapał dziewczynę za bosą stopę i krzyknął:

- Myśl pozytywnie!

Ellif się roześmiał. I noga wyślizgnęła się chłopcu z rąk. Królowa zaśpiewała:

Robienie tego, czego nie powinno być

To słodsze niż nawet lody!

Edik uśmiechnął się i pisnął:

- Chodź, idź do bitwy, piękna! Osiągniesz sukces!

Ellifa ryknęła:

- Nie szturchaj mnie! Nadal jestem królową, a ty jesteś księciem!

Chłopiec Terminator zachichotał i odpowiedział:

- Gdybyś wiedział, ile mam lat, byłbyś przerażony!

W odpowiedzi dziewczyna-królowa zaśpiewała:

Chociaż moja głowa jest szara

Zimą nie muszę się martwić...

Nie tylko smutek, moje lata,

Moje lata, moje bogactwo!

Edik z przekonaniem stwierdził:

- Twoje włosy nigdy nie posiwieją, będziesz zawsze młody, zawsze boso!

Ellifah wybuchnęła śmiechem i pokazała chłopczykowi język.

Wąż Gorynych ryknął:

- Cóż, będziesz tam wkrótce? I trudno utrzymać w powietrzu taki trup jak mój!

Edik zaćwierkał ponownie:

Spróbuj pokonać takiego złodzieja

W jego rękach jest jednak hiperblaster...

Wierzę, że punkt zwrotny nadejdzie wkrótce,

Gorynych, w górach się nie ukryjesz!

Ellifah ponownie wybuchła śmiechem, była w bardzo zabawnym nastroju. Ale jeśli chodzi o bitwę, chodźmy do bitwy. W końcu nie na rzeź!

Królowa dziewczyna machnęła mieczem w powietrzu. Wąż Gorynych odpowiedział świeceniem światła na zwinną i bosą dziewczynę. Wiła się w powietrzu i machnięciem magicznej różdżki odbiła strumienie płomieni. Rozbiegali się w różnych kierunkach.

Edward zauważył:

- Śliczny! I żadnej szkoły!

Jedna z wojowniczek zapytała młodego wojownika:

- Czy lubisz szkołę?

Młody książę roześmiał się i odpowiedział pewnie:

- NIE!

Wojownicza dziewczyna zapytała:

- Dlaczego?

Edward śpiewał:

- Jakie jest życie szkolne?

Gdzie jest test na co dzień...

Dodawanie, dzielenie -

Tabliczka mnożenia!

Ellif zaatakował węża Gorynycha. Próbował ją powalić ciosem ogonem, a potem skrzydłami. A wojownik, gdy porusza mieczem wzdłuż skrzydła, ostrze również się wydłuża. I przetnij skórę. I wytrysnęła niebiesko-zielona krew potwora. Czując ból, Gorynych ponownie wypuścił płomień. Przeszło jak plusk fali i prawie przypaliło dziewczynę.

Ellifa napisała na Twitterze:

- A na wysokościach gwiazd,

I górska cisza...

W fali morskiej i w wściekłym ogniu!

I w wściekłym i wściekłym ogniu!

I wojownik nagle rzucił się na bandytę. Wąż Gorynych jest ogromny, ale niezdarny, a jego duża masa działa przeciwko brutalowi.

Jednak od pierwszego uderzenia gruba szyja prawej głowy potwora nie ustąpiła i ponownie trysnęła niebiesko-zielona krew.

Ellifa zaćwierkała, mrugając:

- Jak żyliśmy, walcząc i nie bając się śmierci!

Tak będziemy odtąd żyć ty i ja!

Wąż Gorynych ryknął w odpowiedzi:

- Nie, bosa dziwko, nie przeżyjesz!

Ellifah poczuła się wściekła. Jej dziewicę nazywano dziwką. I z taką siłą poruszyła się po szyi, która była pośrodku. Że głowa Węża Gorynycha odleciała jak piłeczka pingpongowa.

Wojownik zawołał:

Nie ma potrzeby tracić głowy

Nie spiesz się...

Nie ma potrzeby tracić głowy

A co jeśli się przyda!

Pozostałe dwie głowy Węża Gorynycha rzuciły światło na dziewczynę, ta jednak szybko odskoczyła. I spadł na niego płomień węża, zaślepiając jego oczy.

Wąż Gorynych zakaszlał i zaczął palić...

Mały książę krzyknął:

- Wykorzystaj chwilę - zakończ ją!

Ellifa odpowiedziała:

- Nie mogę zabić nieuzbrojonego człowieka! A dokładniej, oślepiony i bezbronny, nawet jeśli jest potworem!

Edward roześmiał się i zaćwierkał:

- Nie ma lepszego przeciwnika,

Upadasz, ale on nie kończy...

Wbijasz mi nóż w plecy i nie oczekujesz odpowiedzi -

Intelektualny, intelektualny!

Ellifa odpowiedziała, wirując w powietrzu:

Bycie szlachetnym z pewnością nie jest łatwe,

Przebiegły, podstępny, zawsze z przewagą...

Ale honor dziewczyny nie zależy od jej wzrostu,

Niech sen odda sprawiedliwość!

Tymczasem Wąż Gorynych opamiętał się. I wziął go i ponownie rzucił kaskadą ognia na bosą dziewczynę-królową. Wojownik odwrócił się i walcząc ze strumieniami płomieni ryknął:

- Cóż, teraz jesteśmy na równych warunkach!

Jeden z dwóch ocalałych głów Zmeya Gorynycha był już ranny. I ociekała krwią. Dziewczyna wykonała manewr motyla i wylądowała dokładnie w miejscu, które zostało wycięte. Usłyszano zgrzytający dźwięk i ponownie trysnęła krew, tym razem silniejsza. A głowa odbiła się i poleciała w dół.

Wąż Gorynych miał teraz tylko jedną głowę. Odwrócił się i syknął:

"Teraz mam tylko jeden mózg i króla w głowie. I czuję się dużo bardziej komfortowo. W przeciwnym razie myślenie trzema mózgami na raz oznacza hemoroidy. Nawet mając trzy żołądki, da się to jakoś znieść, chociaż stajesz się zbyt żarłoczny. A jeśli w jednym z nich pojawi się wrzód, natychmiast rozprzestrzenia się on na wszystkie trzy mózgi!

Ellifa roześmiała się i zapytała:

- Jeśli cię oszczędzę, czy dasz słowo, że nie będziesz krzywdził ludzi, elfów i innych dobrych stworzeń?

Wąż Gorynych, a właściwie jego jedyna ocalała głowa, wymamrotał:

- Wiesz, dziewczyno, słowo to nie wróbel - jeśli przegapisz, nie złapiesz! Nie rzucamy tylko słowami i przekleństwami. A jeśli dam słowo, że cię nie skrzywdzę, to będę musiał go dotrzymać!

Królowa dziewczyna zaćwierkała:

- Nie dałem słowa, żeby być silnym, ale dałem słowo, żeby się trzymać!

Wąż Gorynych zauważył:

- Prawidłowy! Jeśli więc dam słowo, co wtedy będę jadł? A śmierć z głodu jest o wiele bardziej bolesna niż od ostrza!

Mały książę krzyknął:

- Dokładnie, wykończ go, żeby nie musiał cierpieć!

Ellifa spojrzała na jednogłowego Węża Gorynycha i skinęła głową:

- Będę pełnił funkcję sanitariusza leśnego!

A dziewczyna zaatakowała potwora. Znów próbował powalić ją ogonem.

Ale Ellifie udało się zręcznie uciec. A potem jej magiczne ostrze ponownie się wydłużyło i z siłą odcięło szyję Węża. I trzecia głowa oddzieliła się. Potwór wielkości bombowca strategicznego, zdolny do przenoszenia broni termojądrowej, zaczął spadać.

Ellifa zaćwierkała, szczerząc zęby:

Nie oszczędzaj potworów

Zniszcz ich drani...

Jak miażdżące pluskwy -

Bijcie jak karaluchy!

Edward pokiwał głową z uśmiechem:

- Dobrze zrobiony! Widzę, że jesteś bardziej zaawansowany! Wojna dodaje mądrości!

Ellifa odpowiedziała:

- Wojna, to jest smutek!

Młody książę pokiwał głową na znak zgody:

- Tak, oczywiście, żal! Zwłaszcza ten, który przegrał wojnę!

Dziewczyna-królowa odpowiedziała na pieśń:

A czym jest wojna i czym jest wojna,

To zła kobieta i suka...

Wojna to koszmar, całkowity ból,

I lepiej nie dotykaj wojowników!

Edward skinął głową.

- To jest fajne! Ale teraz musimy po prostu to zrobić, walczyć! Co więcej, nie będzie to łatwa bitwa, ale trudna bitwa!

Rzeczywiście, zza chmur zaczęły wyłaniać się liczne statki, również latające, z różnymi żaglami. Tak naprawdę nie jest to już jednostronne pobicie orków, goblinów i trolli na lądzie, które nie były w stanie nawet odpowiedzieć, ale naprawdę brutalna i krwawa epicka bitwa!

Wojowniczki śpiewały chórem:

- Za krwawą bitwę,

Święte i słuszne...

Dziewczyny chodzą boso!

Za krwawą bitwę.

Święty i sprawiedliwy

To będzie kaput dla złych orków i innych!

Zbliżały się skrzydlate statki. Były to głównie włochate i opancerzone paskudne niedźwiedzie orki. Mają tak brzydkie twarze, że w ogóle nie ma ochoty zabijać. To jak zgniatanie irytujących wszy. Razem z nimi były gobliny, również brzydkie i większe od orków, ale w mniejszej liczbie. Bardzo mała liczba trolli i więcej kobiet niż mężczyzn. Cóż, te urocze są jak elfy, tyle że mają uszy jak rysie, a trolle mają orle nosy.

I tylko kilka wampirów - zarówno męskich, jak i żeńskich, atrakcyjnych, ale bladych, a nawet przedstawicielek w butach i jakichś męskich garniturach. Nie będziesz w stanie ich od razu rozróżnić, zwłaszcza jeśli wampiry płci męskiej mają bujne włosy.

Co więcej, wampiry, podobnie jak elfy i trolle, nie są szerokie w ramionach.

Cóż, kilka gnomów to więcej rusznikarzy wynajętych dla pieniędzy. Jedynymi bosymi członkami tej armii są trolle. Są piękne i mają wręcz anielski wygląd.

Ellifa zauważyła z westchnieniem:

- Obrzydliwe jest zabijanie przedstawicieli płci pięknej! To naprawdę aksjomat!

Statki wroga były około trzy razy większe od flotylli królowej, a także były większe. Dlatego też istniały poważne obawy co do wyniku bitwy.

Co więcej, drogą lądową zbliżała się także bardzo ogromna armia orków i goblinów.

A na lądzie był ich dosłownie cały ocean - setki tysięcy żołnierzy!

Ellifa zauważyła z westchnieniem:

- Tak, teraz rozumiem, dlaczego wampir odmówił zlecenia nam trzeciego zadania. Zrozumiałem, że mieli znacznie więcej siły.

Edik zauważył z uśmiechem:

- Więcej w liczbach, ale nie w jakości! A jeśli weźmiemy pod uwagę jakość wojowników, jedna z naszych dziewcząt jest warta dziesięciu orków!

Krowa zaćwierkała:

- Walczą nie liczbami, ale umiejętnościami!

Edward wyjaśnił:

- Nie w wolnych, demokratycznych wyborach. Tam walczą liczbami, ale co do umiejętności...

Ellifa skinęła głową:

- Dokładnie w Twojej kieszeni!

Znajomy już wampir oddzielił się od szwadronu mieszanego stada i zagruchał:

- No cóż, widzisz naszą siłę...

Chłopak-błazen przerwał:

- Jeśli chcesz zadać trzecią zagadkę, to daj ją, szybko, jesteśmy gotowi!

Wampir potrząsnął głową.

- NIE! Wielki Smok Deathelius nie odda ci tak łatwo tego świata. Będziesz więc musiał walczyć, ale mamy siedmiokrotną przewagę w myśliwcach w powietrzu i nawet nie mówię o lądzie!

Ellifa zauważyła:

- Nasi wojownicy są znacznie silniejsi niż wasze niezdarne orki i gobliny!

Wampir skinął głową w cylindrze:

- Może. Ale mamy superwojownika - królową wampirów Szatana. Tylko ona jest warta tysięcy w walce!

Edik mruknął:

- Zobaczymy!

Krwiopijca pokiwał głową z uśmiechem:

Tak, musisz zajrzeć! I mam sugestię. Zamiast bitwy, w której zginą tysiące pięknych dziewcząt i dziesiątki tysięcy nie tak pięknych, a raczej śmierdzących orków i tym podobnych, lepiej pozwolić wojownikowi walczyć po obu stronach. Z naszymi - królową wampirów, legendarnym Szatanem, z twoimi, kimkolwiek wybierzesz!

Ellifha potrząsnęła swoimi złotymi włosami, które wyglądały szczególnie jasno na tle jej ciemnobrązowej twarzy, i powiedziała:

- Widocznie muszę!

Wampir potrząsnął głową.

- Królowa, niestety, nie jest dla ciebie!

Ellifa była oburzona i ze złością tupnęła bosą stopą:

- Dlaczego to się wciąż dzieje?

Wampir odpowiedział logicznie:

- Skorzystałeś już ze swojego prawa do pojedynku, zabijając Zmeya Gorynycha. Oznacza to, że musi walczyć jakiś inny wojownik - tak głosi zwyczaj!

Królowa dziewczyna zwróciła się do floty i wykrzyknęła:

-Który z was jest najsilniejszym wojownikiem!?

Wojowniczki podniosły ręce z mieczami i zawołały zgodnie:

- I!

Ellifa zauważyła z entuzjazmem:

- To jest entuzjazm!

Mały Książę powiedział spokojnie:

- Będę musiał walczyć z królową wampirów, Szatanem!

Wojownicza królowa była zaskoczona:

- Tak? Ale wciąż jesteś tylko dzieckiem - takim małym!

Edward odpowiedział dowcipnie:

- Mały, ale odległy! - Mały książę tupnął bosą nogą i mówił dalej. - Tak naprawdę to ja jestem najbardziej doświadczony, a mój dziecinny wygląd myli! Jakie przygody musiałem przeżyć!

Ellifa uśmiechnęła się i skinęła głową:

- Tak, chyba słyszałem, że jesteś nieśmiertelny. Cóż, spróbuj walczyć z Szatanem, jeśli nie mogę!

Dziewczyna-księżna sprzeciwiła się:

- Wasza Wysokość! Jestem pierwszym ostrzem w całej twojej armii. I powinnam walczyć z królową wampirów, a nie z wojownikiem, który wygląda jak dziecko!

Edward sprzeciwił się:

- Królowa Wampirów Szatan odstrzeli ci głowę, a wcześniej będzie cię torturować i bawić się z tobą jak kot i mysz. Nie, tym, który musi tu walczyć, jest ktoś, kto już latał między gwiazdami i pokonał potwory, gdy królowa wampirów jeszcze się nie urodziła!

Dziewczyna-księżna mruknęła:

-Masz ciało dziecka!

Mały Książę uśmiechnął się i odpowiedział:

- Pamiętasz jak ogrodziliśmy? Poruszałeś się na moim tle jak żółw. Tak. Dokładnie, jak żółw, a nie żółw ninja!

Wojowniczka zarumieniła się ze wstydu i mruknęła:

- Małpa też jest zwinna, szympans jest bardziej zwinny od człowieka, ale to nie znaczy, że jest najlepszym wojownikiem!

W odpowiedzi chłopiec-książę zaczął śpiewać;

Każdy ma swój własny pogląd na miłość -

Pojęcie piękna i ideału!

Choć ludzie jeszcze do tego nie dorośli,

Ale człowiek nie jest już małpą!


Chcemy żyć w cudownym rajskim świecie -

W których nie ma chorób, zgniłych jałówek...

Aby nić życia nie miała końca,

Niech każdy dzień będzie szczęśliwy i wesoły!


Gdzie światło jest jak tęcza na wiosnę

Lilie wodne są jak złoto i szmaragd.

Gdzie rzeczywistość od dawna przypomina sen...

Każdy chłopiec może dokonać cudu!


Ojczyzno, Święta Ruś Boża;

Twoje cętkowane brzozy, blask metalu...

I proszę Pana o jedno,

Aby Ojczyzna rozkwitła w chwale!


Ale wtedy wojownik rozpoczął już kampanię,

Jest jak maszerujący rosyjski wojownik!

Zrobimy dobro dla planety -

Aby kule nie przebiły twojej drogiej matki!


Atak trolli, szalona presja;

Lawina przeciwników nadchodzi!

Po co nam zatem gorąca dyskusja,

Kiedy Rosja zjednoczy się w pięść!


Ale znowu orcze potwory uśmiechnęły się,

Mężczyzna czuje się, jakby kość utknęła mu w gardle!

A goblin warknął w dzikiej wściekłości,

Ale wykorzystaliśmy dar od wojska!


Ale zwycięstwo nad wrogiem jest bliskie,

Wyrwiemy Rosję z bagna!

Nadeszła kara za nieczystych -

Ich futro było podarte na strzępy i kłaczki!


Owal dziewczynki o uroczej twarzy -

Dał mi wiarę i wielką siłę!

Wojowniczki klaskały ogłuszająco w dłonie i tupały bosymi, wdzięcznymi stopami.

Wampir zauważył:

"Jeśli przegrasz, wszystkie dziewczyny, będziesz musiała się poddać, a zostaniesz przykuty łańcuchami i sprzedany jak niewolnicy na aukcji". Czy musisz to rozumieć? I że w niewoli będą was bić biczami i kijami po bosych piętach i palą każdemu z was piętno na piersi?

Ellifa, nerwowo poruszając bosymi stopami, zapytała:

- A co jeśli nasz wojownik wygra?

Wampir odpowiedział z mięsożernym uśmiechem:

- Ale to niemożliwe! Nikt nie jest w stanie pokonać Królowej Wampirów! Zwłaszcza jeśli pokażesz szczeniaka!

Edik pisnął:

- Może chcesz spróbować na własnej skórze, jakim jestem szczeniakiem?

A chłopiec pstryknął bosymi palcami. Wampirowi natychmiast wyrosły ośle uszy na głowie i ogon za sobą, a krwiopijca drgnął jak w ataku epilepsji.

Mały Książę zaćwierkał:

- Trochę więcej? Może powinniśmy zamienić cię w kotlet?

Krwiopijca z oślimi uszami zapiszczał:

- No dobrze, będziesz walczył z szatanem! Ale konkretnie poproszę ją, żeby cię nie zabijała od razu, ale żeby cię torturowała tak bardzo, że ten podły chłopak chce umrzeć, ale nie może!

Edward roześmiał się i odpowiedział:

- Świetnie! Po prostu przysięgnij, że jeśli wygram bitwę, nie tylko królestwo przejdzie w nasze ręce, ale cała twoja armia wraz z wampirami zostanie schwytana!

W odpowiedzi uszy osła zadrżały i rozległ się pisk

- NIE! Nie mogę tego obiecać! Tylko jeśli sam Szatan się zgodzi, ale nigdy nie wyrazi na to zgody!

Mały książę uśmiechając się jak wilk i błyskając zębami, powiedział:

- Tym gorzej dla ciebie! Po pokonaniu królowej wampirów i tak zabijemy całą twoją armię!

I Edward kopnął powietrze bosą stopą tak mocno, że dobre sto błyskawic zagrzmiało i zakręciło się na niebie. Huk przetoczył się przez skrzydlate statki wroga i nawet orkowie ryczeli.

Mały książę krzyknął:

- Akceptujemy bitwę! Przyjmuję wyzwanie Królowej Szatana!

W tym momencie po obu stronach pojawiły się cienie. Dwa ogromne dwunastogłowe smoki stanęły twarzą w twarz.

Byli wyżsi od obu skrzydlatych armad. A gady piekła spojrzały na siebie. Jeden smok był czerwony, a drugi niebieski. Milczeli... Było jednak jasne, że rozmowa toczyła się po cichu i w ukryciu.

Obydwa smoki mają skrzydła o rozpiętości dobrych dwustu metrów i w rzeczywistości są potworami. Które głowy wymieniają między sobą niezwykle ważne informacje. A dwanaście głów z każdej strony mieniło się kolorami, dając blask, który jest bardzo piękny.

Ellifa zauważyła ze smutnym uśmiechem:

- Może podczas preludium do bitwy zjemy śniadanie? A raczej zjeść lunch? Już czuję brutalny głód w żołądku!

Dziewczyna-księżna skinęła głową:

"Podczas gdy wielkie smoki negocjują, my możemy jeść". Tylko z umiarem! Walka jest najprawdopodobniej nieunikniona, a walka z pełnym żołądkiem jest zbyt przerażająca!

Edward roześmiał się i zauważył filozoficznie:

- Napełniwszy żołądek chlebem, ukoisz swoją duszę solą!

Ellifa zgodziła się:

"Więcej pożyteczna jest sól prawdy niż miód wymowy; bez pierwszej jest pożywienie, bez smaku, ale przy pomocy drugiej gryzie się, żeby się pożywić!"

Na to wojowniczki roześmiały się. I rzeczywiście, pamiętając, jak długo byli bez jedzenia, piękności zaczęły porządkować naczynia przechowywane na statkach.

Dzięki magii były świeże, podgrzewane i aromatyczne. I oczywiście wino i przekąski.

Młody książę zauważył z uśmiechem:

- Królowa Wampirów Szatan nie lubi zbyt często pojawiać się publicznie.

Ellifa zapytała cicho:

- Czy ona jest brzydka?

Edward sprzeciwił się:

- NIE! Można ją nawet nazwać agresywnie piękną. Ale wiesz, będą widzieć mniej, będą się bać bardziej!

Ellifa powiedziała:

- Najbardziej boją się zła, którego nie znają, ponieważ ich własny kat straszy mniej niż cudzy lekarz!

Księżna ugryzła skrzydełko nasączone hybrydowym sosem kiwi i kanarkowym, przeżuła je i zauważyła:

- Co mają wspólnego lekarz i kat - obaj pojawiają się, gdy odczuwasz ból!

Mały książę zauważył z uśmiechem niewinnego dziecka:

- Pięść składa się z pięciu palców i człowieka z miliona sprzeczności!

Ellifa chętnie się z tym zgodziła:

"Nie wszystko da się złamać ludzką pięścią, ale wszystko można zniszczyć nieludzką głupotą!"

I z przyjemnością dziewczyna-królowa zaczęła wchłaniać nogę mięsną. To było takie bardzo egzotyczne i aromatyczne mięso w pysznym sosie.

Księżna powiedziała:

- Truskawki są czerwone, słodkie i rozpływają się w ustach, przemówienie polityka jest wymowne aż do przesady, a przez to topnieją oszczędności wyborców!

Edward powiedział z uśmiechem:

- Kiedy w przemówieniach polityka będzie dużo słodyczy, wyborca dostanie cukrzycy rozczarowania!

Ellifa zgodziła się, przeżuwając pyszne mięso i ananasa:

- Lew nie je miodu, ale może go też zwabić słodka mowa lisa!

Dziewczyna-księżna zauważyła z uśmiechem, również obgryzając pyszną kość:

- Z miodowych przemówień lisiego polityka nawet król zwierząt nie będzie słodki!

Edward zaśmiał się i zauważył:

- Polityk to małpa udająca lisa, ale jego najlepszą pozą i tak jest makak!

Ellifa kontynuowała, przeżuwając banany z kiełbasą wężową.

- Człowiek ma dwie płcie, a polityk upada na podłogę nieskończoną ilość razy!

Księżna zaczęła gryźć orzechy i powiedziała:

- Jeden miecz może zrekompensować brak pieniędzy, ale milion walczących dinozaurów nie jest w stanie naprawić braku mózgu!

Na przekąskę chłopiec wybrał kanapkę z czarnym kawiorem i kieliszek szmaragdowego, pienistego wina. To było słodkie.

W swoim poprzednim życiu wieczny chłopiec czasami musiał nawet pić kwas azotowy i wodę królewską, co, muszę powiedzieć, też jest fajne.

Edward zauważył, szczerząc zęby:

- Wódka czysta całkowicie zaciemnia mózg i zaciemnia świadomość!

Księżna roześmiała się i przełknęła kolejną porcję mięsa i powiedziała:

- Najlepiej dla kobiety obrać dębowego mężczyznę jak osikę, za pomocą gołych nóg i gołych pięt!

Ellifa zachichotała i zauważyła:

- Nie ma dwóch matek, ale każda kobieta jest macochą głupca!

Edward zaśmiał się. Rzucił małym bumerangiem bosą stopą chłopca. Podleciał i odciął dużego komara. I wrócił, znowu złapany za stopę dziecka.

Po czym powiedział:

- W szpilkach płeć piękna doskonale wspina się na szczyt drabiny kariery, ale z gołym obcasem dziewczyna opuści najwyższego karierowicza bez spodni!

Chłopiec-książę wziął to i zaśpiewał, a reszta wojowniczek podchwyciła:

Nasza prawda, nasza prawda

Polega na niesieniu wiary!

I nie jutro, i nie jutro,

A dziś ratuj Ojczyznę!


Szanujemy naszego Elfa,

Przecież cały świat zna światło!

Nasz szkarłatny sztandar ojczyzny,

I nie ma jaśniejszej czerwieni!


Pionier salutuje nie popiersiu,

Jego znakiem jest flaga Ojczyzny!

Walczyliśmy umiejętnie z przeciwnikiem,

Chwalące osiągnięcia w wierszu!


Wiedz, że na tej planecie jest tylko jedna wiara,

Wiara w drogi, święty elfinizm!

Aby szczęśliwe dzieci mogły się śmiać

Aby oryzm został rozdarty w otchłań!


Każdy rycerz był tylko dzieckiem,

Na trawie i potokach boso...

Ale teraz w jego rękach jest wyciągarka,

Zuchwale spłaszcza metal młotkiem!


Ktoś ostrzy karabin maszynowy maszynami,

No cóż, ktoś strzela z ramienia!

Szkarłatny sztandar powiewa jak czerwona flaga,

Pokonujemy złych wrogów - nie żartując!


Nasi przodkowie odważnie zajęli Orklin,

A co z nami? Jesteśmy w drodze na Marsa!

Jesteśmy ludźmi, a nie makakami na gałęzi,

Pięść przeciwnika trafia go prosto w oko!


Ale wiemy też jak się bawić,

Uderz w bęben, zagraj na trąbkach!

Bardzo urocze twarze dzieci,

I oceny cztery i pięć!


Najtrudniejszy egzamin bojowy -

Nieprzejście przez to jest jak śmierć!

Ale nawet po śmierci mamy sztandar z pochodnią,

Elfia kuźnia miedzi nie może upaść!


KRÓLOWA DZIEWCZYNA PRZECIW ORKOM

ADNOTACJA

Dziewczyna, była niewolnica, zamieniła się w królową i przewodzi dużej eskadrze skrzydlatych statków, na których wojownicy walczą z armią orków, trolli, goblinów i wampirów. A przed nią czekają na nią fajne przygody.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Tutaj leci na skrzydlatym statku. A za nią pędzi cała flotylla kolorowych statków, które otrzymały zdolności szlachetnych ptaków. To naprawdę wspaniała eskadra. Statki są naprawdę fantastyczne pod względem wielkości, wdzięku i kolorystyki.

A żagle o różnorodnych, niepowtarzalnych wzorach rozwiewa potężny wiatr.

Ellifa ubrana jest w luksusowy strój wysadzany drogimi kamieniami, na nogach ma buty na wysokim obcasie wysadzane diamentami, na głowie koronę, a w silnych, muskularnych dłoniach dziewczyny trzyma miecz.

Jest teraz prawdziwą królową, której nie może się oprzeć żadna armia wroga.

Jej żołnierze na latających statkach też są wspaniali. Można tu zobaczyć ludzkie dziewczyny, elfy, nimfy, driady, trolle i małe, ale zwinne hobbitki z gołymi, dziecięcymi stopami. Przedstawicieli silniejszej płci jest dwanaście razy mniej. Co więcej, prawie wszyscy to chłopcy w wieku nie starszym niż czternaście lat.

Cóż, jeśli taki właśnie okazał się zespół, to po co sprzeciwiać się? Może nawet na odwrót, o wiele lepiej. Co więcej, brodaci mężczyźni rasy ludzkiej mają bardzo nieprzyjemny zapach.

Mówiąc dokładniej śmierdzą banalnie! Ale tutaj wszystko jest znacznie czystsze i piękniejsze. A chłopcy w krótkich spodenkach o wydatnych mięśniach i uroczych, ale jednocześnie odważnych twarzach śpiewają:

Powstań, młody wojowniku wielkiego kraju,

Aby walczyć z bardzo złym, krwawym wrogiem...

Jesteśmy całym sercem wierni Ojczyźnie,

W imię wielkiej mocy smoka!

To piosenka, która raduje moją duszę. I tu pojawia się pierwszy gol. Poniżej dość duży oddział orków na dużych kozach. Orki to kudłate, brzydkie niedźwiedzie w zbrojach i czerwono-brązowym futrze. W łapach trzymają miecze, szable, topory i maczugi.

Dziewczęta i chłopcy ze skrzydlatych statków zaczęli naciągać łuki. Piękności kręciły także bębnami z kuszy gołymi palcami. No i się zaczyna.

Ellifa wydaje rozkaz:

- Strzelaj z największą celnością, oszczędzaj strzały i bełty!

Rzeczywiście, marnowanie zapasów na hordę orków. I rzadki, ale dobrze wymierzony deszcz uderzających obiektów spadł z góry. Wbijali się w orki i wybijali z nich fontanny brudnej krwi. A brzydkie niedźwiedzie umierały w agonii. W odpowiedzi tylko przeklęli.

W tym oddziale nie było łuczników. I to jest bicie jednostronne.

Ellifa poczuła się nawet trochę zawstydzona, czy nie było to zbyt okrutne i nieuczciwe? Jednakże...

Chłopak w krótkich spodenkach i diamentowej koronie, który stał obok niej zagruchał:

- Nie wstydź się, wielki! Ale nie ponosimy strat!

Królowa była zaskoczona:

- Czy odgadłeś moje myśli?

Chłopiec, około dwunastoletni, pokiwał przystojną głową:

- Wszystko jest wypisane na twojej pięknej twarzy!

Ellifa zapytała z uśmiechem:

- I kim jesteś?

Chłopiec odpowiedział z zapałem:

- Książe Edward!

Dziewczyna roześmiała się i pisnęła:

- Dlaczego boso, jakbyś był niewolnikiem, a nie księciem?!

Młody dostojnik odpowiedział:

- Dlatego, spójrz!

A chłopiec gołymi palcami podniósł go z podłogi i rzucił bumerang. Poleciał w dół z prędkością rakiety, odciął głowy kilkunastu orkom i rzucił się z powrotem. I to było tak szybkie, że trudno było nadążyć oczami. Kiedy wrócił, książę znów złapał go bosą stopą i zapiszczał:

- Teraz rozumiem!?

Ellifa roześmiała się i zaśpiewała:

Na wojnie wszystkie środki są dobre,

Jaka jest prawda o prowadzeniu armii do zwycięstwa...

Więc dzieci walczcie całym sercem,

Tylko nie zachowuj się źle!

Oddział orków, około półtora tysiąca wojowników na dużych kozach, został zabity. Zginęła także część rogatych koni, a część uciekła, straciwszy jeźdźców.

Straty wśród wojowniczek i chłopców były zerowe. No cóż, prymitywnie uzbrojone niedźwiedzie po prostu nie miały możliwości ich dopaść.

Edward, ten chłopiec-książę w diamentowej koronie, ale tylko w szortach i bosych stopach, zauważył:

- Następnym razem będzie trudniej. Orki, nie jest tak źle. Gorzej, jeśli są z nimi wampiry i trolle!

Ellifa zmarszczyła twarz i zaćwierkała:

- Świat będzie zaskoczony,

Fajny wampir pędzi na nas...

Będzie się wić w piekle -

I spędzaj czas na suce!

Chłopak roześmiał się i potrząsnął opaloną, muskularną nogą. Kostki księcia ozdobiono platynowymi bransoletkami i szlachetnymi kamieniami w trzech kolorach w formie pięknej ozdoby. Miał też na rękach biżuterię w postaci złotego zegarka z tarczami. I tak ma nagi tors z bardzo wystającymi mięśniami. I miała wrażenie, że gdzieś widziała tak niezwykle muskularnego, nawet jak na standardy elfów, chłopca o niespotykanej urodzie. Tak, jest w nim coś znajomego.

Ale jak dotąd Ellif nie mógł sobie przypomnieć.

W każdym razie. Znajdują się na skrzydlatych, latających statkach pędzących ku swoim marzeniom. A przed nami będzie coś ciekawego!

Ale na niebie pojawił się smok. Wyglądał jak jack-in-the-box, który wyskoczył. W dodatku ogromne, bo aż dwanaście głów. To, można powiedzieć, jest smoczy cesarz, król wszystkich królów.

Ale wojownicy nie wpadli w panikę i zaczęli krzyczeć na chłopców, którzy wydali niepokojący dźwięk.

Książę Edward napisał na Twitterze:

- Nie martw się, królowo, to nasz dobry sojusznik! Dokładniej, Panie!

Latające statki unosiły się w powietrzu. I podleciał do nich smok. Ogromny jak samolot pasażerski, a każde skrzydło ma rozpiętość stu metrów.

Co więcej, smocze łuski mienią się mieszaniną złota, srebra, platyny i szmaragdów. Tak, majestatyczny przystojny mężczyzna, nie możesz nic powiedzieć.

Teraz, gdy jego usta się otworzą, będzie oczywiste, że coś powie.

Ellifa mimowolnie zakryła uszy, bojąc się ogłuszającego ryku. Ale głos ogromnego gada nieoczekiwanie okazał się miękki i, można by nawet rzec, kobiecy.

- Miło mi powitać was, piękne dziewczyny i odważna młodzież!

W odpowiedzi wojowniczki i młodzi wojownicy krzyknęli zgodnie:

- Chwała królowej Semirechye!

Już głośniej gigantyczna smoczyca zagrzmiała wszystkimi dwunastoma głowami:

- Chwała bohaterom!

Ellifa uśmiechnęła się. Jej zęby błyszczały od owoców morza.

Mały Książę szepnął:

- Teraz ty, królowo, musisz coś zaśpiewać w odpowiedzi!

Dziewczyna tupnęła nogą w eleganckich butach na wysokim obcasie i zapytała:

- Co mam zaśpiewać?

Edward zaćwierkał z uśmiechem:

- Coś bohaterskiego!

Smocza samica, słysząc słowa chłopca, sprzeciwiła się:

- NIE! Wszystkie dziewczyny powinny śpiewać! Natychmiast i zgodnie!

Chłopiec-książę sprzeciwił się:

- Przedstawiciele silniejszej płci też nie będą stać z boku!

Dwanaście głów zagrzmiało jednocześnie głosem cichym, lecz ogłuszającym:

- Śpiewajcie chórem, dzielni wojownicy!

I ogromna armia dziewcząt i chłopców zaczęła uprawiać romans;

My, wojownicy najpiękniejszego Elfa,

Wielki kraj, który podbił cały świat...

Pola nawodniono rosą diamentów,

Świętujemy promienną ucztę w bitwie!


Będziemy w wiecznej młodości, dziewczyny,

Chłopcom także nie grozi starość...

A głos młodych wojowników jest czysty,

A nasza przyjaźń to mocny monolit!


Odważne dziewczyny nie ugiąją się pod orkami,

Okrutny niedźwiedź nie zje ludzi...

Choć wróg jak indyk nadąsał,

Ale okrutny gad, zabij!


My, wojownicy, wiemy jak dzielnie walczyć,

Związek stali damasceńskiej, stali i ognia...

Dusza ognia, a nie klaun,

A orkowie zostaną surowo ukarani!


W naszej Ojczyźnie zapanuje pokój i szczęście,

Dziewczęta i chłopcy na koniach...

Niech niebo i ziemia będą w swej dumnej mocy,

Wiadomo, że szatan nie odniesie sukcesu!


Urodziliśmy się, aby bajka stała się rzeczywistością,

I wiem, że polecimy do odległych gwiazd...

A zło wszechświata obróci się w pył,

Nad nami jest złotoskrzydły cherubin!


Tak, Bóg będzie miłował odważnych w walce,

Dziewczęta i chłopcy, kto jest bohaterem...

Pod niebem promienistych diamentów,

Jesteś orkiem z paskudną łysą głową!


Tak, na całym świecie zapanuje pokój, wierz mi,

Wierzę, że na pewno wygramy...

A mój Elf będzie prosperował,

W końcu każdy wojownik jest z dżinem Aladynem!


Wojny ucichną, nadejdzie szczęście,

I wszystko będzie piękne, jak we śnie...

Chmury ponurej złej pogody rozproszą się,

A zło zniknie, rozpuszczając się w ziemi!


A potem nastanie pokój i radość,

Przestrzenie nad gwiazdami otworzą się...

A ludzie nigdy się nie zestarzeją,

Ponieważ człowiek rozwinął inteligencję!

Po czym ze statków zaczęły wylatywać fontanny fajerwerków! I okazało się, że jest to bardzo kolorowe tło i widowisko. Co jest po prostu hipnotyzujące i urzekające.

Ellifah ukłoniła się i uśmiechnęła, a jej zęby po raz kolejny zalśniły jak lustro, odbijając promienie słońca.

Po czym dwunastogłowa smoczyca zatrzepotała skrzydłami i nagle zniknęła, jakby nigdy nie istniała.

Królowa westchnęła zaskoczona:

- To jest klasa! Jak ona to robi?

Książę Edward odpowiedział z przekonaniem:

-Jak? Dlatego to jest królowa królowych! Ale niestety nie pomoże nam w bitwie!

Ellifa zapytała zaskoczona:

- I dlaczego? Może to zmniejszyłoby liczbę strat wśród pięknych dziewcząt i chłopców!

Młody wojownik odpowiedział logicznie:

- Wtedy nie będzie już dla nas miejsca ani czasu na exploity! Musimy wygrać sami.

Dziewczyna-królowa zgodziła się i nawet zaśpiewała:

Sam dobrze wiesz, świat jest pełen cudów,

To jedyne cuda, które ludzie mogą zrobić sami!

Chłopcy w krótkich spodenkach zaczęli podskakiwać i także byli coraz bardziej podekscytowani, wykręcając swoje wyrzeźbione sylwetki. Wyglądało to niezwykle fajnie.

Ale przed nami znowu armia orków. Tym razem jest ogromny, a są z nimi także trolle. Tak, to cały strumień zwierząt machających maczugami, toporami, mieczami, szablami. Ale są też łucznicy, a nawet z kuszami. Dowodzą nimi trolle, stworzenia bardziej zaawansowane niż orki.

No cóż, kto tu jeszcze jest?

W zasięgu wzroku nie ma jeszcze żadnych wampirów i to jest najlepsze. Bo krwiopijcy oprócz wszystkiego potrafią też latać. A to jest niebezpieczne dla skrzydlatych statków.

Ellifa napisała na Twitterze:

- Jesteśmy gotowi do walki z wrogiem i poślemy wroga na ziemię!

Po czym wojownik się roześmiał. A jej śmiech jest tak głośny i przenikliwy.

Edward zauważył:

- Walka jest interesująca! Chociaż czasami jest to dość bolesne.

Chłopak się roześmiał.

Królowa zapytała z uśmiechem:

- Naprawdę cię to zabolało?

Książę Edward skinął głową:

- Tak, kiedyś mnie schwytano i moje bose pięty zostały przypieczone ogniem.

Ellifa spojrzała na stopy bardzo przystojnego chłopca, były takie wyrzeźbione i urocze, i czy to naprawdę podeszwa o wdzięcznym łuku została przypalona przez gorący ogień? Dziewczyna poczuła w sobie czułość.

Jej rozmyślania przerwały jednak strzały z orczych kusz. Bełty rzucane przez kusze miały większy zasięg i trafiały w dno statków, odbijając się od spiżowych stępek. A jeden z pocisków trafił nawet chłopca w podeszwę, najwyraźniej poważnie raniąc młodego wojownika. Upadł i popłynęła szkarłatna krew. Chłopiec krzyknął. Jego przyjaciele krzyczeli:

Wojownik światła nie jęczy z bólu,

Nie boi się kuli ani miecza...

Nie utonie też w czarnej dziurze,

Jego duch nie spłonie w plazmie gwiazd!

Książę Edward napisał na Twitterze:

- Czekają na twoje zamówienie, o królowo!

Ellifa rozkazał:

- Ogień, oszczędzanie zapasów, każdy wybiera indywidualne cele!

Część orków siedziała na kozach, część na nosorożcach. Chociaż nie, to nie są orki, ale gobliny. Większy i z uszami jak nietoperz.

A niektórzy z nich mają w łapach ogromne kusze. Nawet jeśli nie są szczególnie szybkostrzelne i celne.

Ale ze statków dary zagłady pędzą w stronę futrzanych wrogów. Co więcej, dziewczęta strzelają gołymi palcami. I wygląda świetnie. Piękni wojownicy.

A ich sylwetka jest muskularna. I wszystko jest w porządku. Nie ma już pięknych dziewczyn.

Ellifah nagle poczuła, że ograniczają ją drogie buty. Rzeczywiście, dużo lepiej jest walczyć boso.

Nawet książę wziął to i znowu rzucił bumerang swoją dziecinną stopą. To pokazuje również, że buty tylko przeszkadzają. Bumerang poleciał i uderzył w głowy orków. I jeden troll też stracił głowę, która potoczyła się jak główka kapusty.

Edward zaśmiał się i zaćwierkał:

- O nowe zwycięstwa! Chwała Elfii!

Ellifah odpowiedziała, w końcu zdejmując znienawidzone, choć drogie, buty. A jej bose stopy dosłownie ożyły. Służąca przyniosła królowej cały worek trujących igieł. A to jest bardzo praktyczna i niszczycielska broń.

Wojowniczka zaczęła nimi rzucać gołymi palcami, trafiając w orki. To wyglądało bardzo imponująco.

A ze statków na kudłate potwory spadł deszcz strzał, bełtów, bumerangów i igieł. I wyglądało to świetnie. I zaczęły spadać beczki wypełnione trawą.

Orki, trolle, gobliny po tych ciosach pomieszały się i rzuciły do ucieczki. I wojownicy zaczęli ich ścigać.

Ellifa śpiewała:

Nie oszczędzasz ich

Zniszcz złe dranie...

Jak zmiażdżyć pluskwy -

Uderzajcie jak karaluchy!

Chociaż dla karaluchów przeciwnicy byli być może wspaniali. I było to pobicie symboliczne. Te dziewczyny to najwyższa i najpiękniejsza klasa. I spadają strumienie zagłady i śmierci.

Dziewczęta i chłopcy tutaj są tacy słodcy i muskularni.

Ellifa rzucała igłami gołymi palcami u nóg i ćwierkała, szczerząc zęby:

- Odważnie wyruszymy do bitwy,

W imię pokoju...

Pokonamy wszystkich wrogów,

W ogniu eteru!

Co stworzenia lądowe mogą zrobić przeciwko takim dziewczynom? Właściwie nic!

Potem ponownie pojawiła się znana już smoczyca z dwunastoma głowami. Jaka ona jest wielka. Ale orki, gobliny i trolle już biegną. I ponoszą kolosalne straty. I coraz więcej strzał spada na nich.

A chłopiec Edward wziął to raz za razem, gdy zapoczątkował teraźniejszość zagłady. Jego bumerang to po prostu cud.

I obcina głowy jak brzytwą włosy. A co najważniejsze, co najmniej kilkanaście na raz.

Ellifa zapytała chłopca:

- Dlaczego nie rzucasz rękami, ale nogami?

Edward odpowiedział z uśmiechem:

- Ponieważ nogi są silniejsze niż ręce! A rzut jest dokładniejszy i skuteczniejszy.

Dziewczyna roześmiała się i powiedziała:

Biegną prostą ścieżką,

Gołe chłopięce stopy...

Mam dość chodzenia do szkoły -

Chcę uderzyć orka mieczem!

Smocza samica zagrzmiała swoim ogłuszającym głosem:

- Tym razem znowu wygrałeś i to prawie bez strat. Ale na tym próby się nie skończyły!

Ellifah wykrzyknęła, salutując ręką jako pionier:

- Jestem gotowy do pracy i obrony! I zdolny do walki!

Smocza samica ryknęła grzmiącym głosem:

- Tym razem jest to misja pośrednia, jesteś w ciele elfa! I nie przejmuj się!

Mały Książę zaśmiał się i mrugnął.

- W tym przypadku będziesz wiedział, czym jest czołg! W końcu musisz przyznać, że pierwszy raz słyszysz takie słowo?

Ellifa skinęła głową, zgadzając się:

- Tak! Nawet nie wiem, co to jest.

Edward tupał bosą stopą i zaćwierkał:

- Dowiesz się, dziewczyno! I pokochasz to.

Dwunastogłowa smoczyca machnęła ogonem i nastąpił natychmiastowy ruch.

Ellifa gwizdnęła, szczerząc zęby:

- To jest bardzo fajne!

Cztery piękne elfy wyruszyły do walki w pobliżu Elfingradu na najnowszym "Jeżozwierzu". To dziewczyny ze spiczastymi uszami, ale niezwykle, oślepiająco piękne.

Wyróżniają się kolorem włosów: czerwonym, zielonym, niebieskim i pomarańczowym. Co więcej, bez żadnej farby, po prostu taka naturalna kolorystyka. Bardzo seksowna i w jednym bikini. To armia fantasy. I wyrusza na główną drogę, aby walczyć z licznymi czołgami Orkshi.

I nie jest zimno, mimo że właśnie spadł śnieg, do cholery! Rudowłosa elfka wycelowała broń bosymi stopami. Drugi, z zielonymi włosami, wycelował w orkowy czołg i strzelił.

Pocisk przeleciał na odległość pięciu kilometrów i uderzył w żebro czołgu T-60, radziecki pojazd pękł, rozpadając się na metalowy pył.

Elfickie dziewczęta ryczały zgodnie:

- Jesteśmy fajnymi wojownikami-orłami!

I znowu strzelili, celując stopami w broń. A jednocześnie śpiewali wściekle.

Czerwony wojownik, którym stała się Ellifa, śpiewał, strzelając:

-Zostawiać...

Zielona Królowa strzeliła do samochodu Orkshi i mówiła dalej:

- Niezręczny...

Niebieskowłosa wojowniczka uścisnęła jej gołe palce, znokautowała czołg i wysłała piękną wiadomość:

- Czołgi pancerne...

A piękność z pomarańczowymi włosami dodała:

- Przez kałuże!

A czerwony wojownik Ellifa ciął pociskiem:

- I dalej...

Wypluła prezent gołymi palcami, a zielony zaśpiewał:

- Dach...

Elfka o niebieskich włosach strzeliła i krzyczała:

- Koszty...

A wojownik o pomarańczowych włosach mówił dalej:

- Karabin maszynowy!

Dziewczyny wyglądały bardzo zabawnie, kiedy śpiewały, a będąc elfami, strzelały prawie bez chybienia. Ich uroda była niesamowita... Czołg nagrzewał się od strzałów. A opalona skóra elfów zaczęła lśnić od potu. Są piękne, nie do opisania! I bardzo seksowny.

Czołgi Orkshi poruszają się po śniegu dość szybko. Prawie wszystkie są lekkie: najcięższe to trzydzieści cztery. A dziewczyny zaczęły strzelać do tych czołgów, gdy się zbliżyły. Pojazdy Orkshi również reagują, ale z takiej odległości prawie nie ma szans na dostanie się do środka. Ale Tygrys stoi nieruchomo, a piękności uderzają je bardzo celnie.

I uwielbiają śpiewać.

Zaczyna Czerwony Ellif, strzelając:

- Może...

Dziewczyna o zielonych włosach śpiewa:

- Krowa....

Dziewczyna o niebieskich włosach uderzyła i warknęła:

- Albo może...

Dziewczyna o pomarańczowych włosach zaćwierkała, strzelając:

- Być...

Czerwona elfka Ellifa mruknęła, strzelając:

- Pies...

Elfka o zielonych włosach powiedziała:

- Albo może...

Dziewczyna o niebieskich włosach, wysyłając niszczycielski pocisk, zaćwierkała:

- Hipopotam!

Dziewczyna z pomarańczowymi lokami powiedziała, pięknem gołych palców przyciskających zamek pistoletu:

- Więc coś...

A rudowłosy wojownik Ellif strzelił ponownie i bardzo celnie, posyłając pocisk w trzydziestu czterech, zaśpiewał:

- Zacznie śpiewać!

I wszystkie dziewczyny krzyknęły zgodnie:

- Kukułka!

Orkowe czołgi strzelają także do innych elfickich czołgów. W szczególności TOP-4. Ale ten samochód jest prawie równy Orksha trzydzieści cztery. I nie ma tej samej przewagi co "Jeżozwierz". I to jest bardzo fajne! Pojazdy Orkshi powalają elfie pojazdy, gdy się poruszają. I trzaskają niezdarnie.

Ale dziewcząt z rodziny elfów nie brakuje. A zapas pocisków w Tygrysie jest duży. I spróbuj się ruszyć.

Dziewczyny znów zaczęły śpiewać, strzelając:

- Kukułka!

Rudowłosa dziewczyna wysłała pocisk i powiedziała:

- I...

Zielonowłosa dziewczyna zaćwierkała, strzelając:

- Ty...

Elfka o niebieskich włosach również wystrzeliła i odpowiedziała:

- Ostrogi...

Elf o pomarańczowych włosach rozdał prezent i krzyknął:

- Zauważę cię!

I znowu w odpowiedzi słychać śmiech... Ale wtedy pociski Jeżozwierza się kończą, a pojazdy Orkshi się zbliżają. I obsypują samochód pociskami.

A elfy zawołały zgodnie:

- Żegnajcie, towarzysze! Toniemy, hurra!

Po czym rozbłysła błyskawica i Ellifa ponownie znalazła się na swoim królewskim, skrzydlatym statku. Wojownik dosłownie siedział na białym koniu z zachwytu.

Młody książę zapytał ją:

- Czy lubisz?

Ellifa zapytała:

- Co dokładnie? Jesteś jeszcze dzieckiem i nie rozumiesz znaczenia wielu słów!

Edward roześmiał się i odpowiedział, szczerząc zęby:

- To znaczy, jakie wrażenie zrobił na Tobie czołg? Zgadzam się, samochód to bestia?!

Królowa odpowiedziała szczerze:

- Nigdy nie widziałem czegoś takiego. To naprawdę jakiś cud! Chociaż, szczerze mówiąc, jest tam trochę zimno. Kiedyś myślałam, że śnieg zdarza się tylko w bajkach.

Edward roześmiał się i odpowiedział:

- Ja, dziewczyna, musiałam widzieć nie tylko śnieg, ale nawet jeździć na stałym, zamarzniętym wodorze. Jest dużo chłodniej niż lód!

Ellifa skinęła głową i zapytała szeptem:

- Co to jest wodór?

Mały Książę roześmiał się i zapytał ze zdziwieniem:

- Nie wiesz? Oto także królowa!

Dziewczyna zauważyła urażona, ze złością wbijając bosy obcas w deskę sandałową, która nawet zadzwoniła:

- Zapomniałeś, na jakim etapie rozwoju technologicznego się znajdujemy. A z jakiego świata jesteś? Wyglądasz jak dziecko, ale czuję, że...

Edward pokiwał głową na znak zgody:

- Tak świetnie! Masz rację. Pozory mylą. Ale spróbuję ci to wyjaśnić. Czym jest woda, wiesz?

Ellifa warknęła:

- Czy ty żartujesz?

I próbowała chwycić bezczelnego chłopca za nos gołymi palcami. Ale oczywiście doświadczony książę z łatwością uniknął. I zaćwierkał:

- Och, jaki jesteś niegrzeczny!

Królowa zauważyła:

- Nie potrzebuję twoich wyjaśnień, czym jest wodór! Kiedy nadejdzie czas, przekonam się sam!

Młody książę chciał jej coś powiedzieć, ale w tym momencie pojawił się wampir. To nie wygląda strasznie. Jak elf, nastolatek bez brody, tylko o bladej skórze. Ale matowa bladość sprawiała, że jego twarz była piękniejsza niż złowroga. A czerwony garnitur był drogi i przyzwoity. A buty lśniły lakierem. W dłoniach trzymał magiczną różdżkę.

Ellifa zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Witaj mój przyjacielu!

Wampir otworzył usta i ukazały im się ostre kły, przypominające wilcze młode. Głos był jednak całkiem przyjemny i wyraźny:

- Witaj, królowo!

Ellifa uśmiechnęła się. Edward zauważył:

- Uważaj na niego! Wampiry potrafią rozmawiać ze śmiercią.

Kły krwiopijcy wydłużyły się i zaćwierkał:

- Och, to jest książę Edya! Wspaniały chłopczyk, ale język jest za długi. A nic nie skraca życia bardziej niż długi język!

Młody książę skinął głową. Potem podskoczył, bosymi palcami chwycił żagiel i zawisł w powietrzu jak małpa, po czym zagwizdał:

-A złe języki są gorsze od pistoletów,

Nadszedł czas, aby wymierzyć sprawiedliwość gadułom!

Ellifa zapytała wampira:

- Jesteś dla nas miły czy co?

Krwiopijca całkiem logicznie zauważył:

"Głupotą jest walczyć z całą armią na skrzydlatych statkach". Masz wspaniałą armię i bez wysiłku pokonujesz orki!

Młody książę wyjaśnił:

- A także gobliny i trolle. Co jest o wiele poważniejsze!

Młody wampir skinął głową:

- Tak! Tak właśnie myślę, nie ma sensu z tobą walczyć. Po prostu przelałem krew za nic. Nawet jeśli nie jest ci żal orków. Nawiasem mówiąc, są to takie stworzenia, że można je zrobić z trocin.

Edward zaśmiał się:

- Nie ma na to wystarczającej liczby drzew. A w ogóle zabijanie orków to ciekawa rozrywka!

Ellifa zachichotała i potwierdziła:

- Tak! Mi też się to podobało. Wcale nie jest żal takich brzydkich niedźwiedzi, jak miażdżących karaluchy.

Młody wampir zapytał z uśmiechem:

- Może zamiast używać brutalnej siły, zmierzysz swój spryt? W końcu jaka jest prawda?

Edward skinął głową:

- A jeśli chodzi o umysł, to... Nie przeszkadza mi to! Mimo, że wyglądam jak dziecko, mam takie doświadczenie życiowe. Prawdopodobnie tylko Kościej Nieśmiertelny może ze mną konkurować!

Wampirzy młodzieniec pokiwał głową z przekrzywionym kapeluszem:

- Wiem to! Dlatego zadaję zagadki wyłącznie królowej. A ty, młody geniuszu i wszystkowiedzący, milcz. I nawet nie myśl o udzielaniu wskazówek lub nawet znakowaniu gołymi palcami.

Młody książę zauważył urażony:

- Wiesz, że jestem rycerzem, a nawet mistrzem honorowym wielu zakonów. Jak mogę sobie pozwolić na oszukiwanie? Za kogo mnie masz!

Ellifa skinęła głową, zgadzając się:

- Jestem gotowy przetestować siłę swojego umysłu. Chociaż w poprzednim życiu była tylko niepiśmienną niewolnicą.

Wampirzy młodzieniec logicznie zauważył:

-Naturalny umysł może zastąpić edukację, ale edukacja nigdy nie zastąpi naturalnego umysłu!

Edward zachichotał i pisnął:

- Widzę, że gra będzie fajna! Porównajmy nasze intelekty!

Dziewczyna-królowa skinęła głową i tupnęła nogą, co ponownie wywołało dźwięk dzwonienia, jakby pękło tysiąc kryształowych waz.

A piękność pisnęła:

- Dobra, nie dręcz się!

Mały Książę powiedział:

- Jeśli przegrasz, baśniowe królestwo będzie nasze. Masz to!

Wampirzy młodzieniec skinął głową i dodał:

- Ale jeśli przegrasz, wezmę twoją królową w niewolę i kolejną setkę najpiękniejszych dziewcząt i wybranego przez nas chłopca!

Edward potwierdził:

- Zgadzamy się na to! Bitwa intelektów, jest bitwa intelektów!

Krwiopijca skinął głową:

- Będą trzy zagadki i sześćset sekund czasu na przemyślenie każdej z nich. Musisz odpowiedzieć na wszystko dokładnie! Jeśli nie podasz poprawnej odpowiedzi, ja odpowiem poprawnie, rozumiesz?

Królowa i chłopiec-książę zawołali:

- Rozumiemy i akceptujemy bitwę! Spójrz, wszystkie zagadki muszą mieć odpowiedź!


NOWE PRZYGODY YUNGA JIM HAWKINS

ADNOTACJA

Główny bohater powieści Wyspa skarbów, Jim Hawkins, był już dorosły i wydawało się, że zaczął zapominać o swoich przygodach. Ale potem poznał starą żonę Silvera. Przekonała go, żeby wypił eliksir czarownicy. W rezultacie Jim Hawkins ponownie stał się chłopcem i trafił na statek piracki.

. ROZDZIAŁ 1

Młody Jim Hawkins był w stanie przetrwać niewyobrażalne przygody i wydawało się, że teraz ma przed sobą pieniądze, sławę oraz szczęśliwe i długie życie. Ale chłopca spotkała jedna wiedźma - była żona Johna Silvera. A może nie to pierwsze, wygląda na to, że najbardziej podstępnemu kucharzowi udało się uciec w nieznanym kierunku. Ponadto zabrał ze sobą worek złotych piastrów. Skarbów było jednak tak dużo, że pozostali przy życiu członkowie zespołu nie popadli w biedę.

Jimowi udało się nawet dorosnąć i ożenić, a już miał własnego syna. Więc to tak, jakby nie był już chłopcem. I sam miał zamiar wyruszyć w długą podróż jako kapitan.

Ale przyszła do niego czarownica i żona Johna Silvera. I zaproponowała młodemu mężczyźnie bardzo kuszącą ofertę. Wszystko za tysiąc funtów, podaruję Ci wieczną młodość. Cóż, oczywiście, każdy pomyślałby, że jest to coś podejrzanego i mamy do czynienia z oczywistym oszustwem.

Jim Hawkins również tak zdecydował i zażądał dowodu, że to prawda, a nie tylko bełkot szaleńca czy nawet wariatki.

Co więcej, jeśli może to zrobić za pieniądze z młodym mężczyzną, to dlaczego się nie odmłodzi?

Stara kobieta, zdając sobie sprawę, że oczywiście jej nie uwierzyli, zaproponowała tę opcję:

- Dam ci eliksir do wypróbowania, i to całkowicie za darmo! Ale jeśli będzie efekt, zwrócisz mi tysiąc stóp w złocie!

Jim Hawkins uśmiechnął się i zauważył:

- Jestem na to gotowy! Ale gdzie jest gwarancja, że nie dasz mi trucizny!

Żona Silvera syknęła:

"Wiedziałem, że jesteś po prostu tchórzem!"

Młodzieniec się rozzłościł:

- NIE! Nikt nie odważył się nazwać mnie tchórzem, nawet twój przeklęty mąż!

Czarownica skinęła głową:

- Jeśli jesteś taki odważny, to myślę, że będziesz pić!

Choć nie jest to zbyt rozsądne, Jim Hawkins uległ emocjom i bez żadnej ceremonii wziął i wypił pienisty eliksir jednym haustem. I jakby piorun uderzył w głowę, i mężczyzna stracił przytomność.

Jim Hawkins obudził się już na pokładzie statku. A on myślał, że ma urojenia. Zamiast dorosłego ciała dość wysokiego mężczyzny, stał się bosym chłopcem, ubranym jedynie w szorty. Teraz wygląda na nie więcej niż dwanaście lat. Co więcej, jego lewa noga jest przykuta łańcuchem, co jest bardzo nieprzyjemne i upokarzające.

Jim rozejrzał się. Na meczu pojawiła się znajoma czarna flaga z czaszką i skrzyżowanymi kośćmi. Skończyła na statku pirackim. I wyraźnie w roli niewolnika. Ciało wprawdzie białego chłopca, ale opalonego prawie na czarno i z wystającymi ścięgnami, co wskazywało, że był przyzwyczajony do ciężkiej pracy. A jego bose stopy były twarde jak róg barani, a dłonie chłopca były zrogowaciałe.

Jim był bardzo zaskoczony - kiedy udało mu się pracować w kamieniołomach i dlaczego na plecach i bokach miał ledwo zauważalne ślady po uderzeniach bata.

Nagle na pokładzie pojawili się mieszkańcy statku.

Hawkins nawet wyglądał na oszołomionego. Zamiast brodatych, paskudnych, śmierdzących piratów wyszły bardzo piękne dziewczyny ubrane jedynie w bikini, z wyrzeźbionym brzuchem i gołymi, zgrabnymi nogami.

Było ich cały tuzin i ani razu nie mrugnięto do przykutego łańcuchem chłopca.

Największa z nich, miodowa blondynka, ledwie zakryta piersiami i biodrami, na których były jedynie cienkie paski materiału, powiedziała:

- A co z naszym chłopcem? Widzę, że się nudzisz?

Jim odpowiedział z uśmiechem:

- Tak, widzę, że z takimi pięknościami nie będziesz się nudzić!

W odpowiedzi w rękach dziewcząt, które były piratkami, pojawiły się strusie pióra.

Przywódca uśmiechnął się mięsożerczo i odpowiedział:

- Teraz będziemy cię dokładnie łaskotać.

Rudowłosa dziewczyna wykrzyknęła, odsłaniając perłowe zęby:

- Tak, i będziesz się śmiać jak szalony!

Boy Jim odwzajemnił uśmiech i zaśpiewał:

- Dziewczyny są inne

Ale teraz piraci są piękni!

Wojownicy złapali chłopca kabinowego z czarną flagą. I trzymając chłopca za ręce i nogi, zaczęli łaskotać go po piętach strusimi piórami. Chociaż skóra na podeszwach chłopca stała się szorstka i twarda, jak u aligatora. Ale umiejętne łaskotanie również je przeniknęło. A chłopiec Jim zaczął chichotać, jakby był szalony.

A pirackie dziewczyny zaczęły łaskotać dziecko piórami i pod pachami.

Jim był naprawdę podniecony. I wtedy przypomniał sobie, co się wydarzyło, zanim dostał się na ten statek.

Kiedy dawny chłopiec okrętowy skurczył się i stał się chłopcem w wieku około dwunastu lat, jego wola również została wyłączona. Ona, jak zahipnotyzowana, poszła pod dowództwo żony Silvera.

I zabrał chłopca na specjalny statek dla młodych skazańców. A za Jima zapłacono jej tylko kilka monet. I zamknęli go w ładowni razem z innymi chłopcami. Po drodze połowa dzieci zmarła, chłopców trzymano w kajdanach i ledwo karmiono. Ale Jim stał się niezwykle nieustępliwy.

A po imporcie chłopaków wysłano do pracy na plantacji trzciny cukrowej. Ciężko pracowali od świtu do zmierzchu. A gdy nadeszły dni wolne od pracy w polu, obracali kamienie młyńskie i mielili zboże.

I ciągle bili chłopców. Niektórzy zginęli z przepracowania i pobicia.

Jim miał teraz oczywiście zdrowie ze stali i był bardzo posłuszny. Mimo to był ciągle bity. Nawet nadzorcy lubili bić uległego chłopca i naprawdę chcieli, żeby krzyczał.

Ale Jim przetrwał, był jak lunatyk i jakby nie odczuwał żadnego bólu.

A lata mijały niepostrzeżenie. I wszyscy zaczęli się zastanawiać, dlaczego zawsze pozostał dwunastoletnim chłopcem? A jednocześnie przystojny chłopak?

Tak narodził się pomysł, żeby sprzedać Jima Hawkinsa do haremu jakiemuś arabskiemu władcy. Przystojny, blond, muskularny chłopak i w dodatku ponadczasowy! Co za kochanek!

Załadowano go na statek i wysłano z Jamajki na Bliski Wschód lub przynajmniej do Algierii. Ale po drodze zespół pirackich dziewcząt zaatakował brygantynę. Wyglądali jakby byli z innego świata. Nie starzały się też, a ich brygantyna podczas żeglowania rozwinęła kolosalną prędkość. I nikt nie mógł ich dogonić i utopić.

I tak dziewczyny zabiły wszystkich więźniów. I zatrzymali przystojnego chłopca dla własnej rozrywki. Więc łaskoczą Jima po gołych piętach i pod pachami. I to jest zarówno śmieszne, jak i bolesne.

Kiedy dziecko jest łaskotane w ten sposób, jest w nim mieszanina radości i cierpienia. I strusie pióra mijają, a goła podeszwa Jima doświadcza mieszaniny błogości i irytacji.

Chłopiec, były chłopak pokładowy, zaczął śpiewać z rozpaczy;


Duże połacie mórz, oceanów -

Zaoraliśmy ich pod trójkolorową banderą!

Żołnierze zdobyli wysokie góry,

Orły ryczały ze zwycięstwa!


Rosyjscy wojownicy zostali rozpoznani przez planetę,

Uderzamy wrogów mieczami i bagnetami!

Udało nam się zrzucić jarzmo faszyzmu z połowy świata,

Zakończyliśmy nasz marsz zwycięstwem w Berlinie!


Naziści przybyli na garbatych czołgach,

Grożą zniszczeniem wszystkich rosyjskich pól!

Ale oni mocno tłuką tych cholernych dziwaków,

Aby nasze dzieci mogły żyć szczęśliwie bez jarzma!


Jesteśmy dziećmi Ojczyzny, która jest wyższa niż wszyscy inni na świecie,

Urodziliśmy się, ugniatając perkal bosymi stopami!

Wszechmogący wstawiał się za nami w walce,

I Bóg sprawił, że maj rozkwitł radością!


Nie ma wojownika i nie ma wznioślejszego serca,

Co daje sen i odrodzenie!

Otwórz chwalebne drzwi do nieśmiertelności,

Ale jeśli siedzisz w zasadzce, bądź cicho!


Są wilki i owce, ale wy jesteście pasterzami wszechświata,

I Twoim zadaniem jest przekazanie porządku potomnym!

Aby kontynuować działalność aż do końca stworzenia,

Aby wieczny ogień w waszym sercu miłości nie zgasł!


Kto wie, gdzie kula wroga zatrzyma żołnierza,

Ale mimo to w bitwie śmierć jest lepsza niż zgniłe choroby!

A jeśli umrze, twój przyjaciel zmiażdży przeciwnika,

Nie będzie tego tolerował, bo bose dziewczyny wpędza się do niewoli!


O rosyjski losie, wojna i ogień po wojnie,

Dla chcących pojechać na wakacje nie ma dla nich miejsca, wiadomo w raju!

Tutaj piekielny Sam wszedł w spisek z Szatanem,

Grozić: zburzę atom i rozwalę grad!


Ale będzie też ochrona przed rakietami,

A bomba atomowa nie może zniszczyć Moskwy...

Możemy użyć zbiorników, żeby złapać pasożyta,

A nudne piosenki o poległych sprawiają, że jesteś smutny!


Sprzedawanie za grosze to nie rosyjska akcja,

W końcu każdy z nas jest wielkim wojownikiem!

Nie wierz, że Bóg już postawił nas w tej roli,

Tak naprawdę to Ty decydujesz, jak fajne jest wycie!


Były porażki, były porażki,

Stało się to jak zające uciekające przed strasznymi wilkami!

Ale jeśli zacznie się wojna, będziemy tam znowu,

Rozbijaj brutalną armię potworów w piekielnym rytmie!


Uwierz mi, nie gramy dla wojny,

Nie mamy innego powołania niż bycie miłymi przyjaciółmi!

Jesteśmy ludźmi braterskimi, a nie Abel i Kain,

Dla nas ptak to piosenka, a nie gruba gra!

To prawda, że z jakiegoś powodu chłopiec pomylił tutaj Rosję i Wielką Brytanię, co wskazywało, że Jim Hawkins wydawał się trochę oszalał od mikstury i zaczął mówić - mylić czasy i kraje. Ale co nie zdarza się na świecie. Ale nadal nic nie śpiewał. A nawet uroczo.

Cóż, moja dusza stała się pogodniejsza. A dziewczyny nawet przestały łaskotać chłopca.

Odkąd na horyzoncie pojawiła się fregata Królewskiej Marynarki Wojennej Wielkiej Brytanii. Największa dziewczyna, która była nie tylko w bikini, ale z diamentową koroną na głowie, choć równie bosa jak reszta piękności, ryknęła:

- Odważnie wyruszymy do bitwy,

W imię honoru!

Pokonajmy wszystkich wrogów i bądźmy razem!

I tak zaczyna się pościg. Brygantyna jest stosunkowo niewielka. Przeciwnie, fregata jest duża - pięćdziesiąt cztery działa, to prawie krążownik. W szczególności szukam piratów.

Kapitanka ze złością tupnęła bosą stopą i zaśpiewała:

Jesteśmy wspaniałymi piratami

Rekiny i wieloryby...

Nasza czarna flaga na meczu,

Kawałek ciemności!

A inne dziewczyny śpiewały, szczerząc zęby wielkie jak konie:

Opowiemy Ci szczegółowo o ciemności,

Ciemność jest dla nas szczególnie słodka...

W końcu jest szczególnie wygodny w ciemności,

Rób wszystkie ciemne rzeczy!

Brygantyna wraz z pięknymi dziewczynami, które były uroczymi i muskularnymi piratkami, opuściła bitwę. Gdyby tylko te prawie nagie dziewczyny obnoszące się z gołymi, różowymi, uwodzicielskimi obcasami miały tylko tuzin dział, a nawet wtedy miały znacznie mniejszy kaliber niż te z dużej fregaty pancernika typu przelotowego.

Mógłbyś oczywiście spróbować wejść na niego na pokład. Ale jest tam wielu wojowników płci męskiej, którzy mają muszkiety. I oczywiście strat nie da się uniknąć.

Jednak brygantyna jest bardzo zwinna i może uniknąć pościgu niektórych Anglików. Ale dziewczyna-kapitan naprawdę chce pobawić się ze zdenerwowanymi przedstawicielami Foggy Albion.

I dlatego brygantyna nie załamuje dystansu, ale też nie pozwala nam się zbliżyć. To jest dążenie do lidera.

A kapitanka podeszła do Jima Hawkinsa i ryknęła groźnie:

- No dalej, niewolniku, jest rozłożony! Myślisz, że nakarmimy cię za darmo!

Młody jeniec podskoczył i pokłonił się piękności, mówiąc:

- Jestem gotowy na wszystko, proszę pani!

Przywódczyni piratów rozkazała:

- Zaśpiewaj coś!

Jim Hawkins skinął głową.

- Z wielką przyjemnością, och, wielka!

Kapitan dziewczyna dodała:

- Tylko piosenka musi być długa i jednocześnie musisz tańczyć!

Niewolnik powiedział z zapałem:

- Kocham tańczyć - ruch to życie!

A młode, muskularne dziecko zaczęło tańczyć i skakać jak małpa. A jednocześnie śpiewajcie bardzo pięknie i z wielką energią, kipiąc entuzjazmem;

Na próżno bogacz trzaskał drzwiami,

W końcu żebracy mają zakaz wstępu!

Tam, w klatce zamkniętej na klucz, Peri się nudzi,

Chce, żeby rycerz jej pomógł!


I jako chłopiec zostałem piratem,

Żeby nie kłaniać się dostojnikowi!

Teraz jest czas rozliczenia dla wszystkich chciwych,

Myśliwy zamienił się w pożywienie w zwierzynę!


A moi chłopcy mają wielką siłę,

Kiedy zacząłem kręcić mieczem w dłoniach!

Wyślę złych wrogów do grobów, aby się nudzili,

Księżyc na niebie świeci jasno miedzią!


Odwaga gwałtownie bulgocze w sercu,

Chłopiec z zielonej kabiny zaraz wejdzie na pokład!

Skrzyżowałem miecze z oficerem,

Wkraczam do bitwy w dzikiej, gwałtownej wściekłości!


Przeciwnik jest wysoki jak byk z boksu,

Chce go zmiażdżyć w dziką masę!

Ale młody człowiek walczy z godnością,

Ostrze tka niewidzialną nić!


Oto wypad - przekłuto brzuch,

Zbój zawył i upuścił miecz!

Żył w wolności i nie znał bólu,

Teraz straciłem moc konia!


Moje pierwsze wejście na pokład było tak udane,

Garść złota wsypana do Twojej kieszeni!

A my, piraci, śpiewamy piosenki,

Dzielenie się duvanem zdobytym z honorem w bitwie!


Oczywiście, że jutro może być gorzej

Działa fregaty i krążownika najeżyły się!

Przyjdź poskakać boso po kałużach,

Na krew, którą przelał nikczemny wróg!


Tylko chłopiec, bez wąsów,

Ale chłopak pokładowy nie ma litości w bitwie!

Jeśli ma umrzeć w kwiecie wieku,

To dobrowolna decyzja!

Śpiewając, Jim Hawkins podskakiwał i wyginał plecy. Jego wyrzeźbione mięśnie pięknie falowały pod czekoladową, opaloną skórą. A bose, dziecięce stopy tańczyły jak pełny akordeon.

A dziewczęta, pokazując swoje gołe, mocne nogi, od czasu do czasu strzelały do fregaty z małej, ale zaskakująco dalekiego zasięgu. I zwalili z nóg brytyjskich oficerów. I spowodowały niewielkie szkody.

Ale kula armatnia przechwyciła i strąciła kapelusz kapitana fregaty. Ze złością rozkazał wystrzelić salwę. Chociaż odległość była zbyt duża, a kule armatnie nie dosięgły. A angielski statek, trywialnie, był pokryty czarnym, gryzącym, trującym dymem. I marynarze zaczęli kichać i spadać na pokład.

Kapitan statku pirackiego zauważyła:

- Dobrze nam to wyszło! Moglibyśmy zdobyć tę fregatę, ale to dla nas tylko ciężar!

Rudowłosa bosmanka zasugerowała, przesuwając krawędzią dłoni po gardle:

- Może powinniśmy to po prostu utopić?

Kapitan dziewczyna sprzeciwiła się, tupiąc ze złością bosą, muskularną stopą:

- NIE! Nie możesz zabijać ludzi, nawet wojskowych, chyba że jest to absolutnie konieczne. Lepiej po prostu wyjdźmy i kontynuujmy nasz odważny napad!

Rudowłosa dziewczyna skinęła głową:

- Tak! Nie ma sensu zabijać bez powodu! Ale w ogóle na świecie jest za dużo mężczyzn! To paskudne i śmierdzące stworzenia! Ich owłosione ciała są takie okropne!

Kapitan dziewczyna skinęła głową.

"Być może to obrzydliwe, gdy włosy rosną na nogach i klatce piersiowej". Ale ten chłopiec jest taki czysty i gładki i nigdy nie dorośnie!

Rudowłosa roześmiała się i zauważyła:

- Tak to jest prawda! Jest przystojny i też dobrze śpiewa! Niech nam zaśpiewa piosenkę i niech będzie dłuższa.

Przywódca rozbójników morskich krzyknął:

- Zaśpiewajmy, niewolniku! Inaczej naprawdę cię skrzywdzimy!

Jim Hawkins, były legendarny chłopiec pokładowy, zaczął śpiewać;

Wybrałem dla siebie ścieżkę twardego pirata,

Chciałem znaleźć swoje przeznaczenie w morzach...

Choć mówią, że to pirat, czeka ich kara;

Jeśli cię powieszą, robak tylko wyrzeźbi zwłoki!


Ale nienawistnie jest kłaniać się mistrzowi,

A jako chłopiec uciekłem z osiedla...

Choć było zimno, chodząc boso po drodze,

Przecież nie wpuścili chłopaka do domu!


Do portu dotarłem w samych łachmanach,

Wszedłem na statek o pierwszej w nocy...

Złapali gościa i wychłostajmy go - ja;

Wow, myślałem, że moja dusza jest w piekle z szatanem!


Ale po chłoście dali mi czapkę -

Powiedzieli, że na razie będziesz chłopcem kabinowym!

I nawet nalał colę, wyobraźcie sobie butelkę,

Niech w końcu nie będzie gorzkiego zacieru, koniak!


Oczywiście na morzu jest to trudna sprawa,

Teraz męka pragnienia, teraz niebezpieczna burza,

Ale męstwo jest zyskiem,

A jeśli masz głowę, to precz z siekierą!


Korsarze złapali nas jak kotka,

Doszło do abordażu i w trzech strumieniach polała się krew!

Ale mój charakter nie jest dzieckiem -

Nic dziwnego, że bosman bił mnie podczas nauczania!


Każdy miał tablicę - wyróżniałem się,

A kapitan piratów powiedział tak:

- Ten chłopak kabinowy walczył dzielnie,

Odważnie pokazał ducha korsarza!


Przyjęty do wspólnoty morskiej - to szczęście,

Marzenie spełnione niemal od urodzenia!

Teraz możesz uderzyć każdego

A kupiec spieszy się, by wyprzedzić i rozbić!


Były pieniądze - hojny łup,

Obniżyli sporo, także bez większego zamieszania...

Kiedyś było tak, że jeśli masz szczęście, znasz gotówkę,

Ale złoto będzie trzepotać jak wróbel...


Śmierć nie była szczęśliwa;

Surowy kat przyniósł szafot.

Podziel się gdzieś luksusem odnowy,

Z głodu w lochu mój żołądek spał!


W tłumie piratów przeklinają głośno,

Latanie: kawałki drewna, kości, buty!

Jesteśmy sługami piekła - tłum z pewnością wie,

Nie możesz sam zobaczyć morza!


Pętla, niestety, haniebna śmierć,

Czy moje życie naprawdę się skończyło...

W kajdanach był smutek i smutek,

Już dawno zapomniałem o moich zbiegłych krewnych!


Ale nie chciałem kręcić się w pętli,

Wziął go i kopnął w brzuch - kat upadł!

Przecież Rosjanie zawsze umieli walczyć,

A jeśli to korsarz, to walcz i nie płacz!


Ostatnia bitwa jest oczywiście najtrudniejsza,

W rękach topora, który nosił kat!

Kiedy jesteś zły, presja nie jest mała,

I strach, jak przy koszeniu pokrzywy!


Inni chłopcy rzucili się do walki,

Skąd się wzięli ci, którzy odeszli?

Prawdopodobnie od ojca Rusi, żołnierza,

Kogo władze postanowiły zdradzić!


I tłum nagle zmienił zdanie,

Teraz korsarze są dobrze zrobieni -

Cały plac już kipiał zamieszkami,

Żołnierze ruszyli do ataku z ulicy!


Stało się coś, co jest rzadkie, ale się zdarza;

Znowu nie mają sobie równych na koniach!

A co z bogatym, on dręczy biednych -

Nie wiedząc, czym byłaby dla tego wojna!


Statek zostaje odbity - znów Czarny Roger,

Znowu jesteśmy razem, morze za rufą!

Tak, jestem zabójcą - tylko bardzo dobrym,

A dla mnie biedny człowiek jest jak brat!


Więc będziemy śpiewać póki pętla jest wolna,

Podziel się z żebrakiem i żyj szczęśliwie!

Korsarz chce stać się szlachetny w duszy,

Nie podoba ci się, gdy jesteś zwierzyną łowną w klatce!

Chłopiec-niewolnik skończył śpiewać i tupnął bosymi, wyrzeźbionymi dziecięcymi stopami, które choć szorstkie, były zwinniejsze niż stopy małp.

I fregata w końcu została w tyle. A jego żagle zniknęły za horyzontem.

Kapitan dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i zauważyła swoim mięsożernym uśmiechem:

- No cóż, to nie jest ucieczka, ale manewr strategiczny! Więc może dziewczyny, możemy coś na ten temat powiedzieć?

Dziewczyna o zielonych włosach potrząsnęła swoimi luksusowymi biodrami i odpowiedziała:

"Może nie powinniśmy byli tego przegapić". Tylu mężczyzn w jednym miejscu. Zabraliśmy je i dobrze się bawiliśmy. I sprawiłoby nam to przyjemność!

Kapitan dziewczyna zaśpiewała:

Mężczyźni to śmierdzące stworzenia

Dlatego tak śmierdzą...

Gdy dostawali po rogach,

To byłby zaszczyt dla dziewcząt!

Jim Hawkins napisał na Twitterze:

- Ja też jestem mężczyzną!

Bosmanka o rudych włosach odpowiedziała:

- NIE! Jesteś chłopcem i pozostaniesz chłopcem na zawsze! Więc nie udawaj!

Kapitan dziewczyna zaczęła tańczyć, ochlapując swoje nagie, opalone, mocne i bardzo umięśnione nogi. A inne dziewczyny zaczęły tańczyć i było to coś dzikiego, jak rasy kanibali.

Jim Hawkins również zaczął skakać i kręcić się. Łańcuszek chłopca-niewolnika jest długi i w żaden sposób nie przeszkadza w tańcu.

No oczywiście dziewczyny śpiewają ile sił w płucach:

Jesteśmy dziewczynami, jesteśmy dziewczynami rozbójnikami,

Bang Bang! Bang Bang! I nie żyjesz! Martwy!

A dziewczyny trzymają mężczyzn pod gołymi piętami,

Nie zbliżaj się do nas! Nie zbliżaj się do nas, bo cię zabijemy!

Jim Hawkins zauważył:

- Tak, z taką załogą na pewno nie będziesz się nudzić!

Jedna z piratek podskoczyła do chłopca i mocno chwyciła go za nos gołymi palcami swoich silnych, opalonych i bardzo apetycznych nóg i z całą mocą podała.

Jim krzyczy:

- Oh! Ciociu, to bardzo bolesne!

Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:

- Bądź cierpliwy, chłopcze, zostaniesz atamanem!

Chłopiec-niewolnik krzyknął:

- Zajmę twoje miejsce!

Kapitan dziewczyna odpowiedziała z uśmiechem:

- To nie osoba maluje miejsce, ale osoba, która maluje miejsce!


. FUHRER I DZIEWCZYNY-KOMSOMLK

ADNOTACJA

Führer nie popełnił błędu, pokonał i pojmał Brytyjczyków pod Dyuker. W rezultacie zawarto pokój z Wielką Brytanią. Trzecia Rzesza rozpoczęła wojnę z ZSRR w 1944 roku wraz z Japonią i całą masą sojuszników. Ale oczywiście są tam piękne dziewczyny z Komsomołu i z bosymi stopami.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Tylko Hitler nie zatrzymał Guderiana w Dyuker. A co z tym? Prawie pół miliona Brytyjczyków zostało schwytanych. Churchill niechętnie zgodził się zawrzeć pokój z Hitlerem. Niemcy otrzymali uznanie od Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych za to, co podbili.

Po czym Führer miał wybór: ogłosić zwycięstwo i zająć kolonie Holandii, Belgii, Francji i przejść do historii jako największy władca Niemiec... Albo spróbować osiągnąć coś większego: w szczególności zostać największym zdobywcą wszystkich czasów i narodów, przewyższający Czyngis-chana.

A Hitler wybrał to drugie. I zaczął przygotowywać się do wojny z ZSRR.

Tyle że tym razem nie było ataku z zaskoczenia, Armię Czerwoną trudno byłoby zaskoczyć. A Hitler odłożył inwazję do czasu, aż Niemcy będą mieli ciężkie czołgi: Pantera, Tygrys-2, Lew i Mysz. A także lotnictwo odrzutowe.

Ponadto Niemcy z kolonii państw europejskich również utworzyli kolorowe podziały.

Wojna rozpoczęła się dopiero 15 maja 1944 r. III Rzesza była oczywiście lepiej przygotowana niż w 1941 roku, także na zimę. Ale ZSRR był lepiej przygotowany: i linia fortyfikacji Mołotowa na nowo zaanektowanych granicach została ukończona. Ponadto linia Stalina została zmodernizowana i uzbrojona.

Zatem Armia Czerwona zajęła potężne linie obronne i została zmobilizowana. Pomimo wszelkich wysiłków III Rzesza nigdy nie była w stanie osiągnąć przewagi ilościowej w czołgach i samolotach. Jedyną rzeczą, w której naziści wyprzedzili ZSRR, było lotnictwo odrzutowe. Jeśli chodzi o jakość czołgów, w Armii Czerwonej nie wszystko jest jasne. Seria KV poszła drogą zwiększania rozmiarów i masy czołgów i znalazła się w ślepym zaułku. Produkcja IS-2 dopiero zaczynała się poprawiać, podobnie jak T-34-85. A stary T-34-76 był zbyt gorszy od "Pantery" pod względem przedniego pancerza, siły przebijania pancerza i szybkostrzelności działa.

Kolejnym problemem dla ZSRR było to, że Japonia również zdecydowała się przystąpić do wojny.

Nie odważyła się walczyć samotnie z USA i Wielką Brytanią. Ale postanowiła wspólnie zaatakować ZSRR i zemścić się za Khalkhina Gola.

Zatem Stalinowi groził podwójny cios.

Niemcy i ich sojusznicy przeszli do ofensywy. Po pokoju z Wielką Brytanią naziści stoczyli kilka małych wojen. Pomógł Włochom przejąć Grecję. I przeprowadzili operację Niedźwiedź Polarny, zdobywając Szwecję. Po czym utworzyli ogromną koalicję przeciwko ZSRR. Włącznie z Hiszpanią, Portugalią i jednocześnie Turcją. Plus zagraniczne dywizje, zarówno kolonialne, jak i europejskie kraje okupowane.

Przewaga liczebna była po stronie nazistów, a ich żołnierze byli w stanie, pomimo rozwiniętej inżynierii obrony Armii Czerwonej, przedrzeć się przez front i zaklinować się na pozycjach.

Wojska radzieckie nie utrzymały półwyspu białostockiego i linii Mołotowa i wycofały się na linię Stalina.

Slava znalazł się na pierwszej linii frontu. Młody człowiek był gotowy do walki.

Wokół niego był cały batalion pięknych dziewcząt z Komsomołu. I wszyscy byli boso i w bikini.

A jakie tu są dziewczyny: mają jasne włosy, wiele z nich ma biżuterię i bardzo wdzięczne, nagie, uwodzicielskie nogi.

A dziewczyny oczywiście zaatakowały młodego mężczyznę. I zdarli z niego szaty, dosiedli na niego, kochali się i śpiewali jednocześnie.

Jak wszystko było wcześniej cudowne,

Natura jest jak Matka Słońce!

Oto bujny las - kwitną nadzieje,

Jesteśmy w radości - kochać, tańczyć!


Zły smutek nie jest nikomu znany,

Władca ludu jest sprawiedliwy,

Wszędzie komfort domu,

Kraj to jeden kolektyw!


Tak kocham moją Ojczyznę,

Nie przeszkadzaj wrogowi!

I będę cię chronić przed wrogami moją klatką piersiową,

Kiedy stalowa wszy depcze!


Byliśmy szczęśliwi w Rosji

Gdzie jest równo, z honorem: ja i ty!

Przecież zabójca nas nie pokona,

Z ikony widać cechy świętych!


Jaka jest moja radość w bitwach?

Kiedy wszystkie części naszego ciała bolą!

Cóż jest słodszego nawet od Boga ogrodu,

Cios sowieckich diabłów!


Walczymy i krwawimy

Ale nigdy nie jesteś sam!

Z miłością służymy Ojczyźnie,

A flaga płonie jak kolor jarzębiny!


Nie pamiętam drżenia Rusa,

Chociaż Bóg Kat jest czasami ponury!

Łatwo mi wejść w serca Stalina,

I piosenka przeciw - ponurym myślom!


Bosą stopą strząsnąłem rosę,

Cóż za smukła sylwetka brzozy!

Plan przerażających Niemców - Barbarossa,

Wszystko, co drogie, jest ciosem!


Wojna, pociski - jest ciężko,

Nie topij swojej krwi odurzającym winem!

Brzozy są zwęglone w opal,

Pożar za rozbitym oknem!


I na tym świecie Bóg jest okrutny,

Stworzenie płacze, piekło jest kołem!

Chrystus płacze sam

Nie ma siły wyrwać pępka!


Mamy nadzieję na imprezę,

Zdolni i silni ludzie!

Pokonaliśmy już drani

A teraz trąba ryczy!


urodzę dzieci, gdy tylko bitwa ustanie,

Oby wszystkie wojny w przyszłości zostały policzone!

Sadźmy jabłonie i wiśnie,

I zezłomujemy czołgi!


I polecimy na inne planety,

Budujmy szczęście - komunizm!

Przekażmy pozdrowienia innym światom,

Jak sokół rycerz pędzi w górę!

Dziewczyny torturowały młodego mężczyznę, aż stracił przytomność. I wydawało się, że naprawdę im się to podoba.

Wtedy jeden z nich wziął i strzelił z haubicy, wypuścił zabójczy pocisk i znów zaczął śpiewać z wielkim podekscytowaniem;

Pomiędzy gałęziami pojawiają się cenne kamienie,

Przynajmniej plecak żebraka mam na ramieniu!

Chodzę biedny w świetle bladego księżyca,

Chwała Matce Naturze we wspaniałym wrześniu!


Uwierz mi, kraj jest wielki, słynie z siły,

Chociaż moje ciało jest wyczerpane długą podróżą!

Sukienka samodziałowa, piękność bosa,

Kłuj kamyki pod moimi stopami!


Ale drzewa są złote, bujne, kręcone,

Jak miedziane grosze, aureola osiki!

Jestem młodą dziewczyną, która wyrzuca stare w proch,

Pluskam po drodze, deszcz podlał ścieżkę!


Noc jest już zimna, dni ciepłe,

Wkradła się ciemność zła w cierniach!

Woźni są źli, machają za mną miotłami,

Wiatr też jest brutalny, chce zgasić światło!


Wędruję tak tygodniami, nogi mi już krwawią,

Głód strasznie dokucza, w brzuchu pali się ogień!

Nie ma schronienia dla pazia, wszyscy rycerze zginęli,

Huragan pędzi przez Ojczyznę-Ojczyznę!


źdźbła trawy pokryte są szronem,

Perły z wzorami - gałązki topoli!

A moje białe ciało drży z zimna,

Gwiezdny Wodnik mrugnął ze współczuciem!


I gdzie idę - gdzie znaleźć schronienie,

Pod bosymi stopami lód kruszy lukier!

Czy na cmentarzu czeka mnie tylko spokój,

Pod ziemią w wilgoci, ukryj się przed burzami!


Nie, mówiłem sobie, nie umrę,

Nie pokusa, ale strach na wróble: dobrze odżywiony Ogród Edenu!

Znów na ścieżce, gryząc wiśnie,

Spojrzałem na to - zachód słońca!


I do Ławry Kijowskiej, przez zaspy śnieżne,

Przybyłem z Matki Syberii boso!

Tam modliła się żarliwie przed mnichem,

Na litość boską rozstałam się z warkoczem!


Czasy się zmieniają, na świecie jest rewolucja,

Wstał karmazynowy, czerwony świt!

Chcę też widzieć lepsze życie,

Dziewczyna odeszła prosto od ołtarza!


Były nowicjusz został członkiem Komsomołu,

Wojownik ma na swoim koncie więcej niż jedno zwłoki!

Jest nawet zaskoczony - sprzeciwiła się Panu,

Ale jej najodważniejsza się nie boi!


Więc zawzięta dziewczyna została komisarzem,

I ze wściekłości spaliła rosyjski kościół!

Chociaż przeszła ścieżkę wojskową i pozostała nienaruszona,

Ale w jej duszy był ogień, który spalił wszystko doszczętnie!

Dziewczyny najwyraźniej uwielbiały śpiewać. A młody człowiek Slavka leżał teraz z nim przy karabinie maszynowym. I strzelał do wrogów.

A szturmowcy pędzili po niebie, wirując i rozrzucając niekierowane pociski we wszystkich kierunkach.

Oto Focke-Wulf - maszyna-potwora.

Tutaj pędzi na niskim poziomie. A ona ma aż sześć dział powietrznych. Które strzelają bardzo celnie. Wszystko unosi się jak wichura w pył, a spirale strzelają w niebo.

A za nimi stoi także TA-152, mocniejszy i bardziej zaawansowany model z tej samej rodziny.

Dziewczyny strzelają do samolotów i to bardzo celnie. Nokautują ich, każą dymić i śpiewać;

W bezkresie cudownej Ojczyzny,

Zahartowani w bitwach i pracy...

Skomponowaliśmy radosną piosenkę,

O wspaniałym przyjacielu i przywódcy!


Stalin jest chwałą bitwy,

Stalin naszej ucieczki młodzieżowej...

Walka i zwycięstwo pieśniami,

Nasi ludzie podążają za Stalinem!

Walka i zwycięstwo pieśniami,

Nasi ludzie podążają za Stalinem!

Wojownik Slava zauważył:

- A co ze Stalinem? Mam lepszą piosenkę!

Dziewczyny krzyknęły zgodnie:

- Śpiewać!

A młody wojownik wziął to i zaśpiewał z entuzjazmem;

Straszna wiadomość w okrutnej wojnie,

Dziewczyna, która zakochała się na zawsze!

Wrzucony w paszczę potwora Szatana,

Gdzie jest Pan: sprawiedliwość i miłosierdzie?!


Dziewica Natasza chodziła boso,

Ale pukali na zakurzone ścieżki!

Przecież za grzechy, które płynęła wiosna,

Miała szansę wyjechać za granicę!


Wczesną wiosną wyruszyłem w drogę,

Nogi są tak sine od zimna!

Nie możesz ugryźć kawałka mięsa,

Po prostu kiwają głową w stronę szronu świerków!


I tak wzdłuż drogi pełnej kamieni,

Stopy dziewczyny zostały powalone do krwi!

A w całej Rosji dawni ludzie,

Strona miasta królów Jerozolimy!


Góry Kaukazu, grzbiety w śniegu,

Ostre kamienie kłują podeszwy!

Ale żywiliście się mocą ziemi

Wybrawszy trudną hadżdż do miasta Bożego!


Letnia pustynia, złe słońce,

Jak dziewczęce nogi na patelni!

Święte miasto nie jest daleko

Każdy dźwiga nieskończony ciężar!


Tam, przy grobie Boga-Chrystusa,

Dziewica zgięła kolana w prośbie!

Gdzie jest wielka miara grzechu,

Z czego czerpię siłę w prawości!


Bóg jej powiedział, marszcząc brwi,

Sama modlitwa nie zmieni tego świata!

Rosja ma rządzić przez wieki,

Zgadza się, służ jej, nie żądając pieniędzy!


Dziewica skinęła głową: Wierzę w Chrystusa,

Wybraliście Ruś na zbawiciela świata!

Przekażę wszystkim prawdę o tym,

Przesłanie Jezusa: Bóg bożek!


Droga powrotna była łatwa i szybka,

Bose stopy stały się mocne!

Ręka z łaską wyciągniętą przez Boga,

Mięśnie i wola jak ze stali!


I wstąpiłeś do wojska,

Została pilotem, pokonała Luftwaffe!

Tam pokazała szczyt piękna,

Niemiecki niszczyciel pędzący na minę!


Wojownik to dzielny, odważny wojownik,

Oddany partii - sprawie Sowietów!

Wierzę w zwycięski koniec nad szumowinami,

Doprowadzę demoniczną sforę do ściany, do odpowiedzi!


Cóż, dlaczego myśliwiec został zestrzelony,

Nie zdążyłeś odpiąć pasów!

A tarcza okazała się wadliwa,

I zły faszyzm bratał się z Jankesami!


Wojna stała się nierówna i okrutna,

Przynajmniej jestem mężczyzną: ryczę i gorzko płaczę!

Jak w tarapatach możemy zanurkować na dno,

W końcu szczęście zniknęło z Ojczyzny!


Do Boga mój okrzyk: Wszechmogący za co!

Oddzieliłeś mnie od mojej ukochanej dziewczyny!

Nawet na mrozie nie nosiłem płaszcza,

A przecież dla trzech przeciwników pokonała!


Czy ona na to nie zasługuje?

Spotkaj ze mną zwycięstwo z kwiatami!

Obficie piecz ciasta na święta,

I przyjdę na paradę z Nataszą!


Surowy Pan odpowiedział ponuro:

Kto na świecie jest szczęśliwy, kto ma się dobrze?

Będzie cierpieć, a ciało będzie jęczeć z bólu,

Przecież ludzkość jest podła i grzeszna!


A gdy przyjdę w chwale,

Wrzucę do Gehenny każdego, kto nie jest godzien życia!

Wskrzeszę twoją dziewicę i ciebie,

Wtedy najlepszy nie będzie chciał się dzielić!

Dziewczyny z Komsomołu klaskały z wielkim entuzjazmem i zapałem. Tak im się podobała ta piosenka.

Jeden z nich zapytał Slavkę:

- Czy lubisz lizać?

Młody człowiek odpowiedział z uśmiechem:

- Z pewnością!

Dziewczyna ryknęła:

- No dalej, poliż nasze cipy!

Po czym Slavka musiała uklęknąć i bezinteresownie pracować językiem.

Dziewczyny mruczały z radości i śpiewały:

Ojczyzna dała nam promień wolności,

Nieskończony ocean miłości...

Ludy łączą się w jasny promień,

Wir krwi szaleje!

Tak, kiedy dziewczyny zaczną śpiewać, nic ich nie powstrzyma. I rzucajmy zabójcze, bardzo niszczycielskie granaty gołymi palcami. Wybuchły i zniszczyły wielu nazistowskich żołnierzy.

Slavka napisał na Twitterze:

- Oddziały są gotowe, proszę pani,

Zniszczymy wszystkich!

Natasza zachichotała, to ona tu była dowódcą i warknęła:

Biała armia, czarny baron,

Znów przygotowują dla nas tron królewski...

Ale od tajgi po morza brytyjskie,

Armia Czerwona jest najsilniejsza!


Niech więc czerwony ściska się władczo,

Twój bagnet z stwardniałą dłonią...

I powinniśmy, nieodparcie,

Idź do ostatniej, śmiertelnej bitwy!

Dziewczyny zawołały zgodnie:

- I naprawdę nam się to podoba!

A potem jeden z nich odsłonił sutek jej piersi i uderzył w niemieckie samoloty śmiercionośnym piorunem. I to rzeczywiście jest niezwykle okrutny wpływ!

Natasza śpiewała:

Odważni towarzysze w kroku,

Wzmacniajmy ducha w walce...

Droga do odległego szczęścia,

Przekłujmy piersi!

Slavka oblizał wargi i dodał:

- I boso, w dziewczęcych szpilkach też!

Wojownicy Komsomołu śmiali się i ryczeli zgodnie:

Pokonamy ludzi, pobijemy ludzi,

I skop ci tyłek!

A piękności wzięły błyskawicę i uderzyły je w ich bardzo piękne i liliowe oczy.

A potem otworzyli usta i zaczęli gwizdać. Z ich gwizdka wynikało, że liczne stada wron, które się zebrały, dostały zawału serca i upadły martwe.

I zmiażdżmy czaszki Niemcom.

Sławka śpiewała:

- Wrony, wrony, wrony,

Latacie wysoko jak kurczaki...

Korony, korony, korony,

Fałszywa natura nie jest tolerowana!

Natasza zachichotała i zauważyła:

- Tak, właśnie to sobie wyobraziłeś!

Młody człowiek odpowiedział z uśmiechem:

- Śpiewał szybko!

Dziewczyny z Komsomołu ryczały:

Piosenka pomaga nam budować i żyć,

Ponieważ nie mogę się doczekać wędrówki boso...

A ten, który idzie przez życie śpiewając,

On nigdy i nigdzie nie zniknie!

A wojownicy je zabrali i na gołych, okrągłych obcasach rzucali bardzo zabójczymi darami zagłady.

I znowu uderzą cię pulsarami zagłady ze szkarłatnych sutków!

Natasza pisnęła:

- To jest kuku!

Dziewczyny mruczały zgodnie:

- Z boku będzie tyłek!

Slavka zachichotał i odpowiedział:

- I plus łono Wenus!

Po czym batalion dziewcząt zajmie się i odsłoni ich szkarłatne sutki. I bez zbędnych uprzedzeń wyrucha Cię ultradźwiękami. I niemieckie czołgi, które zbliżały się jak lawina stali. Łącznie z budzącym grozę "Lwem" zatrzymali się. I nagle zaczęły się zmieniać. Przekształć się w bardzo piękne, pomalowane i puszyste ciasta o apetycznym aromacie. I taki zapach naprawdę zaczął się rozprzestrzeniać, że dziewczyny zaczęły oblizywać usta. A potem wydymają policzki i dmuchają, śpiewając:

- Jesteśmy wojownikami światła, tak fajnie,

Bijemy złych orków jak piłą...

A stopy dziewcząt są tak bose,

Zrobimy to, poznaj kangura!

Wojownicy błyszczeli szafirowymi oczami niczym gwiazdy. I znowu się zaśmiali, odsłaniając swoje perłowe zęby. To naprawdę niezwykle agresywne piękności.

I tak wyjęli szkarłatne sutki z piersi, jakby uderzeni piorunem.

I latają w powietrzu. I spalą wszystko do ziemi, a potem na wierzch spadną czekoladki i cukierki.

A wojownicy śpiewali:

Jesteśmy czekoladowymi dziewczynami

Kochamy jeść ciasta...

I takie, wiesz, OK,

Nie możemy brać pod uwagę słabości!

Wojownicy uśmiechali się swoimi perłowymi zębami, błyszczącymi jak cenne pudełka.

I znów zaśpiewali, rycząc:

Raz Dwa Trzy,

Zniszcz wszystkich wrogów...

Cztery, osiem, pięć -

Zabij złe orki!

Dziewięć, sześć, siedem,

Bez problemów!

A piękne słowa będą śmiać się z rubinowych sutków piersi, w które wlatują już ogniste i mordercze pulsary.


SZCZĘŚLIWY RUCH DLA FURERA

ADNOTACJA

Tak się złożyło, że Führer był na tyle sprytny, aby nie rozproszyć swoich sił w różnych kierunkach, ale zrobić tak, jak wcześniej planowano, od razu zająć Stalingrad, dopóki wojska radzieckie nie przygotowały obrony. Stalingrad i przebieg wojny okazały się inne. Ale bose dziewczyny z Komsomołu potrafią zdziałać cuda.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Hitler nie popełnił fatalnego błędu, kierując 4. Armię Pancerną na Kaukaz. Zamiast tego natychmiast nakazał zdobycie Stalingradu. Niemcy nie tracili czasu. I udało im się przedrzeć do miasta, które nie było jeszcze zajęte przez wojska i nie było gotowe do obrony. Wydawałoby się, że to drobnostka, a jednak miała wpływ na przebieg wojny.

Po zdobyciu Stalingradu w sierpniu 1942 r. Turcja wzięła i przystąpiła do wojny. Obiecała, że zrobi to zaraz po upadku Stalingradu. A Turcy niecierpliwie czekali na zemstę na Rosji za poprzednie porażki. Japonia nadal się wahała. Mimo to na Pacyfiku nie układało się jej najlepiej. Bitwa o Midway została przegrana, a sytuacja wydawała się niestabilna. A potem następuje otwarcie drugiego frontu przeciwko ZSRR.

Ale cios milionowej zmobilizowanej armii tureckiej, ponad trzydziestu dywizji, przeciwko słabej osłonie wojsk radzieckich okazał się bardzo bolesny. Turcy zajęli Batumi, otoczyli Erewan i zaczęli wkraczać głębiej w pozycje sowieckie. A po zdobyciu Stalingradu Niemcy zaczęli posuwać się wzdłuż Wołgi w kierunku południowym do Morza Kaspijskiego.

Niemcy byli silni, a wojskom radzieckim trudno było zdobyć przyczółek na nagim stepie. Dodatkowo realizujemy dostawy także przez głęboką Wołgę.

Ponadto Brytyjczycy, nie chcąc prowokować Turcji, nieco ograniczyli swoją aktywność przeciwko Niemcom w powietrzu.

Co więcej, niemieckie asy zadały im ogromne szkody. Na przykład Johann Marcel nie rozbił się przypadkowo, gdy rozbił się jego samolot. I nadal dręczył Brytyjczyków.

Pod koniec września Niemcy na froncie wschodnim dotarli do Morza Kaspijskiego. A Kaukaz został odcięty przez ląd. Stalin zażądał ofensywy. Ale w centrum w kierunku Rżewa wojska radzieckie nie odniosły sukcesu.

Podjęto próbę natarcia od północy Stalingradu, ale i to zakończyło się niepowodzeniem.

Ale w październiku wojska Wehrmachtu zaczęły nacierać wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego. A Turcy posuwają się w kierunku Tbilisi i dalej na północ.

A niemiecki "Tygrys" po raz pierwszy wziął udział w bitwach. Dokładniej, nie po raz pierwszy, czołg ten walczył we wrześniu pod Leningradem. Ale była specjalna załoga. Walczyły na nim cztery Niemki i były gotowe przetestować taką maszynę w realnej walce.

Tutaj poruszają się wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego wzdłuż równiny. A przed nami pojawiają się samochody radzieckie. W tym lekkie T-60.

Gerda naciska przycisk joysticka bosymi palcami. Pistolet strzela i z całej siły wbija pocisk w radziecki pojazd ze śmiercionośną siłą.

Gerda ryczy:

Nasze kości nie boją się czołgów,

W SS zawsze umieliśmy walczyć!

Niemiecki Tygrys zatrzymuje się. Jadą w jego kierunku samochody radzieckie. Charlotte strzela, tym razem używając szkarłatnego sutka. Powala rosyjski czołg i piszczy:

Nie jesteśmy prostymi dziewczynami,

Fajne bose stopy!

Następnie Christina strzela serią z karabinów maszynowych, niszcząc żołnierzy radzieckich. Co więcej, naciska spust gołymi piersiami i rubinowym sutkiem.

Po czym dziewczyna zagruchała:

- Jesteśmy spoko! I bose stopy!

Wtedy Magda strzeliła gołym, różowym obcasem. Dziewczyna zrobiła to niezwykle dokładnie. Rozbił się o radziecki samochód i zapiszczał:

- Za III Rzeszę!

Potem pokazała język.

To są naprawdę kobiety.

Ale Niemcy walczą po jednej stronie i parli do przodu. A z drugiej wojska radzieckie.

Tutaj szczególnie są pionierzy. Bosonodzy chłopcy i dziewczęta w szortach i krótkich spódniczkach witają nazistów ogniem z karabinów i proc.

Rzucają paczkami z materiałami wybuchowymi gołymi, dziecinnymi stopami, co rozrywa nazistów.

A jednocześnie śpiewają pionierzy-bohaterowie;

Jesteśmy pionierami, dziećmi Artemidy,

Urodzony zamiast smoczka z kaburą!

Na chwałę naszej Matki Rosji -

Chłopak walczy odważnie!


Jasny krawat płonie jak pochodnia,

Wspaniały chór śpiewa hymn Ojczyźnie!

A Fuhrer dostanie ostrego kaktusa w dupę,

Jesteśmy hordami przeciwników, wiedzcie, że rozbijamy!

Partia nauczyła nas potęgi bitwy,

Potrafi strzelać i biegać, walczyć ze wszystkimi!

Niech starsi bracia zostaną wzięci do wojska,

Ale odniesiemy też wielki sukces!


Jakiej służby dla Ojczyzny byś sobie życzył?

W okopach, jeśli to konieczne, przy maszynie!

A przyjaźń jest najsilniejsza pod czerwoną flagą,

Niech mój kraj dojdzie do komunizmu!


Jak ciężko jest z przodu, w otoczeniu

Już pada śnieg, a my jesteśmy boso, stary!

Nie będzie przebaczenia dla potworów Krautów,

A w swoich snach walcz i odważ się!


My, chłopcy, jesteśmy wyczerpani bitwami,

Głodny, twoja stopa krwawiła!

Ale nie pozwólmy, żeby nas bili butami,

Podobnie jak Rus, moja dusza Cię kocha!


Nie znamy słowa niewola, cóż, do diabła ze słabością,

Tak, ilu ludzi zginęło w bitwach!

Czasem zmęczenie dopada,

Kiedy to jest jak stutonowy automatyczny ładunek!


Ale nie ma potrzeby, abyśmy poddawali się smutkowi,

Nie dlatego przysięgałem Bogu!

Trzeba służyć Rosji bez podłych czynów,

Towarzyszu Stalin, wieczny ideał!


Ale najważniejsze jest odwaga i śmiałość,

Zaradność i piękno myśli!

Nie myśl, że kultura to drobnostka,

W końcu werset narodził się z języka ognia!


W mojej piersi jest płomień Jezusa,

Kto jest Bogiem, Zbawicielem i komunistą!

Nie toleruje świętości, zna dusze tchórza,

Jedyna droga wiedzie w górę, nawet nie myśl o upadku!

Dzieci śpiewały i tańczyły, rzucając wybuchowymi paczkami gołymi palcami.

A ze strony Niemców przyleciały samoloty szturmowe. I wysłał zabójcze dary zagłady.

Bitwa była zacięta. Pionierzy walczyli zawzięcie, ale nie poddali się wrogom. Strzelali z karabinów i małych pistoletów. Używali też proc. Co zrobili bardzo umiejętnie.

Chociaż na przykład niektóre niemieckie czołgi nie przebiły czoła materiałami wybuchowymi.

Dziewczyna i chłopak oparli bose pięty na kamieniach i wyciągnęli dużą procę. Wypuścili improwizowane pakiety materiałów wybuchowych. Przeleciał i uderzył w niemiecki samochód.

Po czym pionierzy-bohaterowie znów zaczęli śpiewać;

Stalin jest bojową chwałą,

Stalin naszej ucieczki młodzieżowej...

Walka i zwycięstwo pieśnią,

Nasi ludzie podążają za Stalinem!

Pionierzy pięknie śpiewają. W październiku w Dagestanie jest jeszcze dość ciepło i dzieciom dobrze jest walczyć boso. Ich bose podeszwy stóp dzieci stały się zrogowaciałe i mocniejsze niż skóra ich butów.

I bardzo zręcznie rzucaj grochem śmierci gołymi palcami.

Są tu takie wspaniałe dzieciaki.

Dziewczyna Lara napisała na Twitterze:

W bezkresie cudownej Ojczyzny,

Hartowanie w walce i walce...

Skomponowaliśmy radosną piosenkę,

O wspaniałym przyjacielu i przywódcy!

Chłopiec Sieriożka sprzeciwił się agresywnie:

- A co ze Stalinem? Tak, Stalin to koza! Zmarnowałem wojnę!

Dziewczyna Larisa ze złością tupnęła bosą stopą i zauważyła:

-Za takie wypowiedzi można skończyć w sądzie!

Pionier Mishka ryknął:

- Co nie jest prawdą! Faszysta przedarł się do Morza Kaspijskiego! I że potem będziecie twierdzić, że Stalin jest geniuszem.

A chłopiec bosą stopą rzucił w Niemców mały granat.

Pionier Saszka pisnął:

Biała armia, czarny baron,

Znów przygotowują dla nas tron królewski...

Ale od tajgi po morza brytyjskie,

Armia Czerwona jest najsilniejsza!

I znowu mignęły bose, okrągłe, zakurzone pięty dzieci, szorstkie od ciągłego chodzenia boso.

Tak zaciekle walczą i walczą. Nawet jeśli siły są nierówne. Ale to wciąż pionierzy.

A jeśli dziewczyna rzuci groszkiem bosą piętą, rozerwie Niemców na strzępy. A dzieci nadal śpiewają;

Chmury przyszły od krwiopijców,

Niedaleko stąd na Ziemi wybuchło piekło!

Wąż pełza grzechotnik spodniowy,

Chmury rozświetlają się krwią!


Fale płoną, bryzgają jak piekielna burza,

I spotka armię najodważniejszych śmiałków!

Będziemy chronić piękne, słodkie kobiety,

Będziemy godni wyczynów naszych ojców!


Ziemio moja, jakże boleśnie jęczałaś,

Przeciwnik pozostawił po sobie sto śladów ran!

Ale zrzucimy faszyzm z piedestału,

Zaraza gwałtownych lat nie będzie trwała długo!


A śmierć już bieleje za chmurami,

Ale nasze myśli pędzą do nieba!

Rozdepczmy w pył osławionych złoczyńców,

I rozerwiemy Wehrmacht na pół!


Nie znamy spokoju i starości gnijącej,

Jesteśmy dziećmi naszej świętej Ojczyzny!

Wszystko jasne walczyło z nazistami,

Jesteśmy pędami tych potężnych korzeni!


I jaka zła bomba eksplodowała z siłą,

Czego nam potrzeba po tym wybuchu pocisku, tym grzmocie!

Wojownicy Rusi zdolni są do wielu rzeczy,

A dla Führera góra stanie się dołem!


Rozpętało się piekło piekielne,

Czołganie się po skale z lufą drapieżnego "Tygrysa"!

I całe zmęczenie natychmiast odleciało od nas,

Czas na fajne gry!


Granat w dłoni i śmiertelny rzut,

Tygrys został mocno uderzony w pysk!

A Hitler do kotła w kotłowni tatarskiej,

Aby nie ujawniać tego światu rosyjskiemu!


Berlin trzęsie się od wściekłych salw,

Tutaj nad Reichstagiem powiewa czerwona flaga!

I słońce płonęło nad Ojczyzną,

Przecież Trzecia Rzesza została obrócona w proch i popiół!

Dzieci walczą zawzięcie i bohatersko.

Pokazują, że ich serca są młode, ale bardzo odważne. I tak czwórka dzieci postawiła bose stopy i pchnęła dużą beczkę z nitrogliceryną.

Obróciła się i odwróciła.

I jak go spieprzą, zderzając się z niemieckim czołgiem.

Następnie pionierzy śpiewali z radości;

Jesteśmy pionierami komunizmu, dzieci,

Które przynajmniej podniosą kraj...

Hitler za swój gniew odpowie gwałtownie,

Zmiażdżymy, wierz szatanowi!


Przysięgaliśmy przed Bogiem,

A Lenin oddał swoje serce młodym...

Och, nie oceniaj surowo pionierów,

A Wszechmogący dał więcej siły!


Poszliśmy na przód boso chłopaki,

Chcieli walczyć, broniąc ojczyzny...

Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta z kosami są dla nas,

A nasza lojalność to mocna zbroja!


Walki toczyły się pod Moskwą,

Płonęły czołgi, topił się asfalt...

Zobaczymy, wierzę w komunizm,

A wy, naziści, weźcie swój pałasz!


Nie wierzcie mi ludzie, Hitler nie jest wszechmocny,

Chociaż pomysł Führera jest nadal żywy...

I mocno uderzyliśmy faszystów,

Wyruszmy w tę wspaniałą podróż!


Nie będziemy się bać wrogów Rusi,

Kochamy nasz rodzimy ZSRR...

Nie jesteś rycerzem z duszą klauna,

Dajmy przykład królestwu Bożemu!


Hitler nie wie, zostanie dotkliwie pobity,

Choć szaleje w nim moc piekła...

I nadchodzą pasożytnicze Krauty,

Które wypełnią pokój ogniem!


Wielkość Rosjan polega na tym, aby zwyciężyć, grając,

Choć kryje się za tym ogrom pracy...

Zwycięstwo nadejdzie, wierzę w bujny maj,

A Führer będzie całkowicie kaput!


To jest nasza wiara, siła komunizmu,

Niech ZSRR prosperuje wiecznie...

Zmiażdżymy, znasz jarzmo faszyzmu,

Tak Rosja stała się armią!


Pod Stalingradem Fritzowie zostali pobici,

Rozpoznali naszą silną pięść...

I rozdaliśmy fajne prezenty,

I dali dyktatorowi pięciocentówkę!


Mój kraj to piękna Rosja,

Jabłonie kwitną w Arktyce...

Wiedzcie, że Svarog i Stalin są Mesjaszem

Naziści uciekają przed rosyjskimi bojownikami!


Taki piękny jest wszechświat,

Kiedy nad nim jaśnieje komunizm...

A próby będą ku zbudowaniu,

Lot tylko w górę i ani sekundy w dół!


Przyjęliśmy Zimę dzikim, czerwonym krzykiem,

Złamali kręgosłup Białej Gwardii...

Wrogowie Rosji komunizmu zostają pobici,

Nadal mamy trofea na lunch!


Trzymaliśmy Stalina bardzo mocno,

Dziewczyny boso w każdy mróz...

Stałeś się, uwierz mi, silną osobą,

A pionier wyrósł na rycerza!


Nie, Rosja nigdy się nie złamie,

Nieśmiertelny Lenin wskazuje drogę...

Nie boimy się błyszczących płomieni,

A Rosjanie nie mogą odwrócić się od komunizmu!


W imię naszej Matki Rosji,

Połączmy serca w jeden wieniec...

Hurra, dziewczyny głośno krzyczały,

Spełnij wielkie marzenie!

Tak, naszą wiarą jest to, aby zawsze być z naszymi ojcami,

A jeśli można przewyższyć przodków ...

Na zawsze będziemy odważnymi ludźmi,

Chociaż wygląda na nie więcej niż dwadzieścia!


Kochamy naszą Ojczyznę, uwierz mi,

Pragniemy szczęścia na zawsze...

Lucyfer, uwierz mi, nie zniszczy nas,

Nadejdzie lato - zimno zniknie!


W Rosji wszystko rozkwitnie bardzo wspaniale,

To tak, jakby kłopoty zniknęły ze świata...

Wierzę, że nadejdzie era komunizmu,

Bogactwo i radość będą na zawsze!


Nauka wskrzesi poległych w bitwach,

Ludzie będą mieli młodość na zawsze...

A człowiek jest jak Wszechmogący,

Wiem, że złoczyńca zniknie na zawsze!


Krótko mówiąc, szczęście świeci dla każdego we wszechświecie,

Wszyscy ludzie na świecie są jak jedna rodzina...

Dzieci śmieją się i bawią w niebie,

Pokochasz mnie piosenką!

Tak pięknie i z wielkim wyczuciem śpiewają dzieci. I obnażyli swoje białe zęby.

A potem jedna dziewczyna rzuciła groszek gołą różową piętą. Przeleciał więc obok i uderzył w lufę niemieckiego czołgu, wyrywając mu wieżę z korzeniami. Po czym młoda piękność pisnęła:

- Łysy Fuhrer giń!

Chłopiec Sieriożka bosą stopą rzucił kamyk, ten trafił niemieckiego oficera w nos i zaćwierkał:

- Stalin to koza, ale Ojczyzna jest w naszym sercu!

A w innym miejscu walczą zdesperowani członkowie Komsomołu. Są też boso i w krótkich spódniczkach.

I strzelają do siebie z pistoletów lub domowej roboty bazooek.

A niektóre dziewczyny odciągają sznurek gołymi palcami i strzelają dokładnie i celnie.

Veronica przycisnęła swój szkarłatny sutek do guzika i zaczęła śpiewać. Inne dziewczyny z Komsomołu wtrąciły się:

Uratujemy wielką Rosję,

Szkoda, że nasi nie przyjdą...

Przeprowadźmy misję wojskową,

Wydajmy wyrok na Japończyków!


Jesteśmy dziewczynami, członkami Komsomołu,

Uwierz mi, urodziliśmy się, aby walczyć...

Mimo że Mikado nosi przekrzywiony kapelusz,

Musimy zniszczyć imperium!


Nie dajmy Japonii zwycięstwa

Samuraj nie może pokonać Rusi...

Niech dziadkowie będą dumni z rycerzy,

Pędzący niedźwiedź rozerwie Cię na strzępy!


Naszą siłą jest siła Rosji,

Rzuciła nóż bosą stopą...

Słynnie zmiażdżyła swoich przeciwników,

Dziewczyny mają naprawdę fajny temperament!


Walczyliśmy też z Wehrmachtem, grając,

Pobili Fritzów energicznie pod Moskwą...

I wkroczyli do Berlina w zwycięskim maju,

Deptanie nagich dziewcząt stopami!


Nie, nikt nie zatrzyma Słowian,

Wielki król poprowadzi do bitwy...

My, dziewczyny, splatamy warkocze,

Samuraj zamieniający się w szmaty!


Wróg zostanie pobity bardzo mocno,

Rosyjskiego ducha nie da się pokonać wrogami...

Radzieckie dziewczyny są wysportowane,

I potężny jest pan niedźwiedzia!


Dziewczyny z Komsomołu z ludu,

Uwielbiają walczyć ostro...

Za Ojczyznę, Lenina, wolność,

Crush, wierz każdej armii!


Wierzę, że samuraj zostanie pokonany

Wspaniali członkowie Komsomołu zostaną uhonorowani...

Hordy samurajów zostają pokonane,

W końcu jest wielu wspaniałych bohaterów!


Wielki car rządzi Rosją,

Wydaje dekrety, sędziowie słudzy...

Tron nie toleruje zamieszania i szczekania,

A nie jest to metoda ujarzmiania strachu!


Rus, jesteś naszą matką i boginią,

Dziewczyny chcą o Ciebie walczyć...

Nawet piękności mają bose stopy,

Ale oni złamią ten napad!


Nie, Port Arthur nie powinien być pełny,

Nie pozwolimy, aby taki kamień milowy został zdobyty...

A Japończyk łapie głupią kulę,

I rozerwij go granatem!


Nigdy nie uklęknę

Wszechmogąca Rodzina, Svarog, jest z nami...

Stalin i wielki Lenin są z nami,

Jezus jest z nami - Najwyższy Bóg!


Członkowie Komsomołu nie będą łamać się w walce,

Czyny żołnierzy są niezliczone...

Rycerze zawsze umieli walczyć,

Szatan zostanie zniszczony!


Nie ma piękniejszej Ojczyzny-Rosji,

Walcz o nią i nie bój się...

Uczyńmy cały świat szczęśliwszym, uwierz mi,

Cały wszechświat jest pochodnią światła, Rus!


A kiedy nadejdzie czas zwycięstwa,

I wszystkie sny staną się chwalebne...

Niech smutki i kłopoty przeminą,

W królestwie obfitości i piękna!

Tak pięknie śpiewali członkowie Komsomołu. Ale trudno jest walczyć. Tutaj w powietrzu są dwie Niemki, piękne blond asy.

Albina strzelała, używając gołych palców u nóg. Jedną serią zestrzeliła trzy radzieckie samoloty i pisnęła:

- Pokażemy najwyższą klasę!

Alvina również uderzyła wroga i użyła szkarłatnego sutka na piersi, i tym razem zestrzeliła cztery rosyjskie samoloty i zaćwierkała:

- To będzie największe zwycięstwo na świecie!

A dziewczyna będzie się bardzo śmiać. Po obu stronach są godni przeciwnicy.

Tymczasem w połowie listopada Niemcy połączyli siły z Turkami i dotarli do Baku. Teraz ZSRR utracił dostęp do ropy i sytuacja stała się dla niego trudna.

Zdobyto prawie cały Kaukaz.

Brytyjczycy przełożyli operację Torch. Więc nie byli pewni. Dopiero w powietrzu toczyły się walki powietrzne. W listopadzie Johann Marcel ustanowił kolejny rekord, zestrzeliwując ponad osiemdziesiąt samolotów w ciągu miesiąca. I po raz pierwszy przekroczyła liczbę zestrzelonych samochodów o trzysta sztuk. I jako pierwszy w historii wojownik III Rzeszy wielokrotnie otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi mieczami z liści dębu i diamentami.

Następnie Niemcy całkowicie podbili Kaukaz i wszystkie miasta zimą. Erewan padł ostatni, całkowicie otoczony i zablokowany.

Po czym Wilson Churchill zaproponował Hitlerowi rozejm. A największy kanibal zgodził się wykończyć ZSRR.

Johann Marcel zestrzelił do tego czasu ponad pięćset samolotów i został przeniesiony na front wschodni.

W maju, gdy tylko drogi wyschły, Niemcy zaczęli nacierać w kierunku Saratowa z jednej strony i Moskwy z drugiej.

W walkach ogromny udział wzięły niemieckie czołgi: "Pantera", "Tygrys", "Lew" i działo samobieżne "Ferdinand" oraz zmodernizowany T-4. Plus kilka mniejszych dział samobieżnych.

A nowa wioska zaczęła się od historii II wojny światowej, ale radzieckie dziewczęta i pionierki będą walczyć z wielkim bohaterstwem.


ELF-AS ZMIENIA DRUGĄ WOJNĘ ŚWIATOWĄ

ADNOTACJA

Jeden z elfów z równoległego świata chciał walczyć. Ale wybrał dla siebie karierę pilota Luftwaffe. Elf okazał się fenomenalnie silnym asem pilota, zdobywając rekordowe wyniki. I skutecznie zaczął wpływać na przebieg II wojny światowej.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Jeden z elfów z równoległego świata chciał zostać bohaterem i walczyć w lotnictwie. I musiało się tak zdarzyć, że trafił do Luftwaffe. Pod koniec czterdziestego drugiego roku rozpoczęła się kariera tego dzielnego pilota. Jest elfem i nikt nie jest w stanie go pokonać. Ale on sam aktywnie zestrzelił samoloty. Na śródziemnomorskim odcinku frontu Wolf Bismarck zestrzelił ponad trzysta samolotów. Za pierwsze dwieście otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Było to wówczas jedno z najwyższych odznaczeń III Rzeszy. A za trzysta zestrzelonych samolotów Wolf - jak sam siebie nazywał ten elf - został odznaczony Orderem Orła Niemieckiego z diamentami.

Ale prawdziwy triumf czekał na asa elfów, kiedy został przeniesiony do Kursk Bulge. Jego po prostu fantastyczna kariera rozpoczęła się na froncie wschodnim. Tak skuteczny, że bieg historii zaczął się zmieniać. W ciągu dwóch miesięcy Wolf zestrzelił ponad czterysta radzieckich samolotów.

I otrzymał nowy stopień Orderu: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. A za siedemset pięćdziesiąt zestrzelonych samolotów - wyjątkowy stopień, specjalnie dla wyróżnienia Wolfa Bismarcka ustanowiono nagrodę szóstego stopnia: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. A kiedy as elfów zestrzelił tysiąc samolotów, otrzymał kolejną specjalnie dla niego zatwierdzoną nagrodę: Gwiazdę Krzyża Rycerskiego ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Warto dodać, że fenomenalne osiągi Wolfa osiągnięto także dzięki temu, że otrzymał eksperymentalny myśliwiec ME-309, który posiadał aż trzy 30-mm działka powietrzne i cztery karabiny maszynowe.

I z taką ognistą siłą fenomenalny Wilk w banalny sposób niszczył radzieckie samochody z dystansu. I nie mogli go zestrzelić, ponieważ zginęli znacznie wcześniej.

Inni piloci dogonili poziom superelfa i starali się walczyć lepiej. Szczególnie wyróżniły się dwie dziewczyny: Albina i Alvina. Walczyli w samym bikini i boso. Jednocześnie niemieccy piloci pokazali fenomenalne wyniki.

Albina walczyła w Focke-Wulfie, bardzo potężnie uzbrojonym pojeździe. Nacisnęła guziki gołymi palcami i za jednym zamachem zestrzeliła trzy radzieckie samoloty i zaśpiewała:

Jesteśmy wielkim fenomenem

Dziewczyny są boso!

Alvina, również strzelając gołymi palcami i zestrzeliwując rosyjskie samoloty, wydała:

- Chwała Niemcom, chwała -

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czarnych koszulach -

Pozdrowienia od narodu niemieckiego!

Albina zdjęła stanik. I znowu nacisnęła guzik szkarłatnymi sutkami piersi i zaśpiewała:

- Namocz to, namocz to -

Stalin degenerat!

Namocz to, namocz to,

Potrzebujemy porady!

I znowu użyje swojej nagiej piersi w walce. To naprawdę jest dziewczyna.

Alvina też została w samych cienkich majtkach. A rubinowy sutek piersi naciska guziki. I odcina sowieckie samoloty, a jednocześnie śpiewa:

Ojczyzno, niech krzyczą brzydko,

Ale my ją lubimy...

Śpiąca Królewna!

Wojownik wziął to i pokazał jej długi, różowy język. To są naprawdę kobiety.

A Wolf Bismarck czasami uderzał w cele naziemne swoim ME-309. Szczególnie dla czołgów. 30-milimetrowe działo o długiej lufie może z łatwością przebić dach czołgu T-34. I wyłącz radziecką machinę. Cóż, dlaczego as elfów jest gorszy od tego samego Rudela?

Co prawda niszczenie czołgów nie jest jego głównym zadaniem, ale mimo to w ciągu kilku miesięcy na Wybrzeżu Kurskim zniszczył kilkaset radzieckich pojazdów, a raczej na jakiś czas je wyłączył z akcji. Czołg z uszkodzonym włazem można naprawić. Chyba, że załoga ucierpi. Ale działo kal. 30 mm przenosi mały pocisk, więc trudno jest zniszczyć wszystkich w czołgu. Zestrzelił wiele samolotów szturmowych Ił-2, powodując znaczne szkody w zdolnościach ofensywnych Armii Czerwonej.

W rezultacie Niemcom udało się uniknąć całkowitej porażki na Wybrzeżu Kurskim. I linia frontu została ustabilizowana. Naziści stracili Orel i Biełgorod, ale byli w stanie utrzymać Charków i część Donbasu.

Walki przeciągnęły się do późnej jesieni. Potem nastąpiła przerwa. Straty Armii Czerwonej były duże, ale Niemcy też byli nieco wyczerpani. Na przód zaczęła pojawiać się bardziej zaawansowana wersja z małą i wąską wieżą, Panther-2 . Był lepiej chroniony z boku, a jego działo miało bardziej przeciwpancerną lufę kal. 75 mm i długości 100 EL.

"Tygrys"-2 także pojawił się nieco wcześniej niż w prawdziwej historii. Ale ten zbyt ciężki czołg nie był zbyt popularny wśród wojska.

Ale "Panther"-2 pokazała się całkiem nieźle.

Front Wschodni został zamrożony. Walki toczyły się wyłącznie w powietrzu. Niemiecki pilot Wolf Bismarck, czyli elf, otrzymał przydomek białego diabła. I Stalin wyznaczył za jego głowę nagrodę w wysokości miliona rubli.

Do nowego roku Wolf Bismarck zestrzelił półtora tysiąca samolotów. Zniszczono także dużą liczbę czołgów i celów naziemnych. Za co został nagrodzony platynowym pucharem z diamentami. A także krzyż zasług wojskowych ze złota i diamentów.

Pod koniec grudnia Armia Czerwona ponownie podjęła próbę ataku na południową flankę frontu. Ciężkie straty w powietrzu, a także skuteczność nie tylko Wolfa Bismarcka, ale także innych niemieckich asów, spowolniły natarcie.

Działania bojowe pokazały skuteczność wykorzystania w walce pilotek.

W szczególności sam młody elf walczył razem z dziewczyną Helgą. Walczyła na Focke-Wulfie i trafiała więcej celów naziemnych.

Dziewczyny są ładne, to pewne. Podczas strzelania używała także bosych palców u nóg. Co było bardzo skuteczne.

Helga była uroczą i niezwykle piękną blondynką o zgrabnej figurze.

Często walczyła w samych majtkach. I odważnie uderzała w radzieckie czołgi, przebijając się przez ich wieże.

Wśród nowych niemieckich pojazdów Jagdpanther był bardziej zaawansowany i wydajny. To działo samobieżne było potężne pod względem uzbrojenia, dość dobrze chronione z przodu i mobilne. Działko samobieżne Panzer-4, które było jednocześnie niskie i dobrze opancerzone z przodu, również okazało się całkiem dobre.

Zimą Niemcy bronili się umiejętnie. Co więcej, alianci, ponosząc straty w bitwach o Sycylię i Włochy, postępowali bardzo ostrożnie i nawet nie zajęli Neapolu. I odwrócili uwagę mniejszej liczby sił niemieckich.

Hitler osobiście spotkał się z Wolfem Bismarckiem. I przekonał Fuhrera, że zamiast rakiet manewrujących i balistycznych FAA zainwestuje w bardziej zaawansowaną modyfikację Focke-Wulf TA-152. I ten wielozadaniowy samolot okazał się bardzo udany.

Jego uzbrojenie i pancerz były bardzo mocne, a właściwości lotne i zwrotność znacznie lepsze niż Focke-Wulfa. I ta maszyna zaczęła zyskiwać dominację w powietrzu. Za pomocą TA-152 możesz razić także cele naziemne. W szczególności na czołgach, działach samobieżnych, ciężarówkach, radzieckiej artylerii i wyrzutniach rakiet.

To były naprawdę samochody superklasy.

Armia Czerwona ugrzęzła w niemieckiej linii obrony. Wojska radzieckie nie mogły odnieść sukcesu ani pod Leningradem, ani na Ukrainie, ani w centrum.

Naziści zwiększyli produkcję czołgów i dział samobieżnych. Zwłaszcza Jagdpanther, który był dobry i skuteczny. A "Pantera"-2 pokazała swój poziom zwłaszcza umiejętnym użyciem sił.

I oczywiście walczą też niemieckie dziewczyny. W tym w zbiornikach.

Wolf Bismarck przekonał Führera, że kobiety powinny być wykorzystywane na froncie. Ponieważ są bardzo dobrymi wojownikami.

I to naprawdę przypomina na przykład załogę czołgu podczas walk Panther 2.

Gerda mimo zimy ma na sobie same majtki i bosą stopę.

A ona jest bardzo piękną i uroczą blondynką.

A działo Panther-2 ma bardzo duży zasięg. A jeśli cię uderzy, naprawdę uderzy cię ze śmiertelną siłą.

Gerda obnażając zęby, bosymi palcami u nóg, strzelała do sowieckiego samochodu. Uderzyła trzydzieści cztery z dużej odległości i zaćwierkała:

- Jestem fajną dziewczyną, wiesz,

A ja zawsze walczę boso...

To są prawdziwi wojownicy.

"Pantera" 2 stoi w zasadzce. Pojazdy radzieckie próbują posuwać się naprzód. Nowe niemieckie działo ma początkową prędkość pocisku 1300 metrów na sekundę, co pozwala mu penetrować radzieckie pojazdy z dużej odległości nawet przy małym kalibrze.

Teraz Charlotte strzela. Rudowłosa dziewczyna również używa gołych palców na swoich wdzięcznych, opalonych nogach.

Charlotte strzeliła celnie i zaśpiewała:

-Zakochałeś się w diablicy

I postanowiłem poświęcić jej moją stronę!

Następnie Christina strzeliła także do radzieckiego czołgu. Używała także gołych palców. Uderzył w rosyjski pojazd, powodując poważne uszkodzenia oraz spalenie i detonację jego pocisków.

Christina napisała na Twitterze:

- Odważnie wyruszymy do bitwy,

Dla sprawy Rzeszy...

Wymażemy naszych wrogów w gówno,

I nie dryfuj!

Następnie Magda zaczęła strzelać gołymi palcami. I był to bardzo celny i celny strzał. A wojownik zadał miażdżący cios rosyjskiej technologii. I przedarło się przez wieżę trzydzieści cztery.

Po czym dziewczyny zaśpiewały:

Oto pierwszy rozmrożony plaster,

Widzę Stalina w trumnie...

I zaśmiecona trupami,

Rosyjska ziemia!

Dziewczyny z Panther 2 walczą desperacko.

Tutaj Gerda wystrzeliła ponownie, naciskając przycisk szkarłatnym sutkiem. I z wielką celnością uderzyła sowieckiego trzydzieści cztery. Przebiłem go, staranując ciało z dużej odległości. I zestaw bojowy zaczął eksplodować.

Gerda roześmiała się i zauważyła:

- Nasze kości nie boją się czołgów,

W SS zawsze umieliśmy walczyć!

Pomysł wykorzystania nagich kobiecych piersi do zdjęć jest bardzo postępowy.

Tutaj Charlotte uderzyła wroga za pomocą szkarłatnego sutka. Uderzyła w rosyjski samochód i napisała na Twitterze:

- Chwała III Rzeszy, chwała!

Oto bogate pola Ojczyzny...

Nie będziemy się z tobą witać

Możesz nawet rozwijać się od zera!

A dziewczyna pokazała swój bardzo długi język. Potrafi zdziałać dla nich cuda.

Więc Christina pieprzyła się z rubinowym sutkiem swojej piersi. Uderzyła w samochód T-34-76 i zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Chwała naszej Ojczyźnie Niemcy!

To taka fajna dziewczyna!

I kolejny radziecki czołg płonie. I to jest bardzo fajne i fajne.

Magda wzięła go i uderzyła przeciwnika za pomocą sutka z truskawkowej piersi i zrobiła to bardzo celnie.

Uderzył w rosyjski samochód z załogą śmierdzących mężczyzn. Co więcej, amunicja eksplodowała. I nastąpiła detonacja.

Wojownik o złotych włosach śpiewał:

- Wielkość Niemców została uznana przez planetę,

Możemy sadzić banany na Marsie...

Jesteśmy kochani i doceniani przez wszystkie narody świata,

Bo mamy Matkę Bożą!

A dziewczyna ponownie użyła sutka w kształcie pączka róży. I to jest bardzo piękne.

A kiedy dziewczyny walczą tylko w obcisłych majtkach, jest to niezwykle piękne.

Dobrze jest, gdy jest dużo dziewcząt. Na przykład Shella i Frida kłócą się. Dwie dziewczyny strzelają z karabinów snajperskich.

A także boso i w bikini. Bardzo piękne i seksowne dziewczyny. I mają abs w kształcie płytek.

To jest naprawdę świetne. I tak Shella strzela do wroga, trafiając kulą sowieckiego oficera.

Po czym dziewczyna krzyczy:

- Jestem świetną super dziewczyną!

A gołymi palcami rzuci granat z dużą, zabójczą siłą. Przeleci i zniszczy wielu żołnierzy radzieckich.

A Frida strzela i robi to bardzo celnie. Uderza pięścią w rosyjskiego dowódcę i krzyczy:

- Niemki będą dobre

Z całego serca bijemy wszystkich Rosjan!

I znowu rzuci cytrynę gołymi palcami o kolosalnej niszczycielskiej mocy. Wybucha i wielu żołnierzy Armii Czerwonej zostaje pobitych i oderwanych im rąk i nóg.

Frida wzięła go i ryknęła:

- Dodaj gazu, dalej, chłopcze, dodaj gazu!

I będzie błyszczeć szafirowymi oczami. To naprawdę dziewczyna, której potrzebujemy. I bardzo fajne.

Shella wzięła to i napisała na Twitterze:

- Moje piękne usta,

Są jak korale...

W wielkim, cudownym momencie,

Dziewczyny strajkują!

Naprawdę muszę powiedzieć, że jest tu kilka cudownych i fajnych piękności.

Tutaj Shella odsłoniła piersi, zdejmując stanik. A szkarłatny sutek naciska spust. A dar śmierci zareaguje ze śmiercionośną siłą. Oto kobieta z Niemiec, która mnie spieprzyła. I ujmę to w ten sposób - konkretnie.

I znowu rosyjscy żołnierze z oderwanymi rękami i nogami rozbiegają się w różnych kierunkach.

Frida również zdjęła i odsłoniła swój biust. I użył zabójczego rubinowego sutka. I tak uderzyła wroga z dużą celnością. I odstrzeliła jaja rosyjskiemu generałowi.

Po czym blondynka Niemka zaśpiewała:

Gdzie jest twój ogólny mundur?

Twoje rozkazy, Twoje plecy są jak sznurek...

Już słyszałeś, jak gasną światła,

Tylko deszcz uderzył w dach,

Twój generał!

I wojowniczka błysnęła szafirowymi oczami. To naprawdę jest dziewczyna. A jednocześnie boso.

A jej język jest bardzo niegrzeczny.

Dziewczęta-snajperzy pracują. I nokautują wielu radzieckich żołnierzy i oficerów.

Czynnik żeński może wiele rozwiązać. I celne strzały snajperskie.

W walkach brały udział najnowsze niemieckie działa samobieżne E-10. A potem pomógł as elfów. Przekonał Hitlera, że praca nad Mausem nie ma perspektyw. I lepiej pozwolić projektantom opracować coś, wręcz przeciwnie, mniejszego, tańszego, ale znacznie skuteczniejszego. Tak samochód stworzyli najlepsi projektanci III Rzeszy. W nim silnik i skrzynia biegów znajdowały się w jednym bloku i w poprzek, a samochód można było również obniżyć.

Jego wysokość wynosiła zaledwie 1,2 metra, a załoga składająca się tylko z dwóch osób leżała. A samochód ważył tylko dziesięć ton z silnikiem o mocy 400 koni mechanicznych. Co więcej, działo ma 75 mm długości i lufę o długości 48 EL. A przedni pancerz ma pod dużym kątem 82 mm, a boczny pancerz ma 52 mm i dodatkowo jest pokryty rolkami.

Oznacza to, że w rezultacie powstała maszyna - mała, mobilna, zwrotna, niezauważalna, a jednocześnie dobrze chroniona. Inaczej niż Mysz, która nawet w zanurzeniu ze względu na ogromną wagę nie wyglądała szczególnie atrakcyjnie - byłaby trudna w transporcie i to przy małych prędkościach.

Jak ten czołg miałby nie działać w terenie?

A E-10 to po prostu samochód idealny. A jego radzieckie trzydzieści cztery nie mogły przebić czoła nawet wystrzelone z bliskiej odległości. Ale niemiecki samochód nadal był bardzo łatwy do zakamuflowania.

Dwie dziewczyny: Ewa i Adala w takim samochodzie walczyły z radzieckimi czołgami. Być może broń nie jest na tyle potężna, aby wyeliminować wroga z dużej odległości. Ale tak naprawdę też nie widzi wroga. A nawet jeśli to zobaczy, nie uderzy.

To są naprawdę dziewczyny, których potrzebujesz. I oczywiście mają też tajemnicę. Walcz boso i w bikini.

Ciekawostką jest również to, że nazistowski samochód został pomalowany na biało i jest praktycznie niewidoczny na śniegu.

Eva naciskała przyciski joysticka bosymi palcami. Uderz sowieckiego trzydzieści cztery z dystansu. Mimo to niemiecki pistolet jest w każdym razie lepszy od radzieckiego i śpiewał:

- Ech, e, tam jest Baba Eva,

Ech, e, tam jest jaskinia!

A Adala też uderzy wroga jak szalona. A także używając gołych palców. Przebija wroga i krzyczy:

- Chwała! Chwała! Chwała!

Niemcy to potęga!

Powiedzmy, że to są tutaj dziewczyny - po prostu super. A kto może z nimi konkurować? Są bardzo fajni.

I strzelają celnie. Niemiecki samochód jest również bardzo mobilny. I tak pokonuje swoich wrogów. I pokazuje swoją zabójczą klasę.

Ale są oczywiście kobiety ze strony sowieckiej. Walczą też boso i w bikini.

Na przykład załoga Elizabeth na T-34-76. Dziewczyny walczą niemal zupełnie nago.

Elizabeth strzela gołymi palcami i śpiewa:

- Dziewczyny są inne

Ale w tym przypadku te czerwone...

Chcą zwycięstwa

Potrzebujemy chłopców, a nie dziadków!

Catherine mrugnęła do niej i zagruchała:

- Tak, potrzebujemy wybranych chłopców!

Strzelała też gołymi palcami.

I wtedy cała dziewczęta załoga czołgu zaczęła śpiewać;

Grając, dołączyłem do Komsomołu,

Piękna dziewczyna ze snów...

Myślałam, że świat będzie wieczny maj,

Każdy dzień to narodziny wiosny!


Ale z jakiegoś powodu nie wyszło,

Jakoś nie mogę się zakochać...

No cóż, powiedzcie mi, proszę,

Życie to bardzo mocne wiosło!


Nagle wybuchła wojna,

I szalał huragan śmierci...

A moje dziewczyny mają silne ciało,

Możesz od razu zostać zaatakowany!


Uwierz mi, nie chcę się poddać,

Walcz za Ojczyznę do końca...

Granaty nosimy w mocnym plecaku,

Stalin zastąpił ojca w sercach!


Wojownicy są wspaniali w Rosji.

Możemy chronić pokój i porządek...

Gwiazdy na niebie podlały aksamit,

A myśliwy zamienił się w zwierzynę!


Jestem bosą dziewczyną walczącą

Pełne uwodzenia i miłości...

Będzie, znam miejsce w tym raju,

Nie można budować szczęścia na krwi!


Wojownicy wielkiej Ojczyzny,

Będziemy walczyć stanowczo pod Moskwą...

A potem marzenie za komuny,

Przeciwko podziemnemu światu z szatanem!


Odważni Rosjanie,

Żeby walczyli uczciwie do końca...

Strzelają z karabinu maszynowego,

Jeśli potrzebujesz złotej korony!


Nawet kula nie jest w stanie nas zatrzymać

Jezus, Bóg wielki, zmartwychwstał...

Skończyły się dni drapieżnego smoka,

Na niebie zrobiło się jeszcze jaśniej!


Kocham cię, droga Łado,

Najwyższy Bóg Svarog będzie w chwale...

Musimy walczyć za Rosję,

Najlepszy Biały Bóg jest z nami!


Nie rzucajcie Rosjan na kolana,

Uwierz mi, naszego ciała nie da się poskromić...

Stalin i wielki Lenin są z nami,

Ty też musisz zdać ten egzamin!


Ból Ojczyzny jest także w naszych sercach,

Wierzymy w jej wielkość...

Szybko otwieramy drzwi do kosmosu,

To będzie bardzo słodkie życie!


Boso jesteśmy pięknymi dziewczynami,

Biegniemy tak szybko przez zaspy śnieżne...

Nie potrzebujemy tej gorzkiej wódki,

Cherub rozwija skrzydła!


My, dziewczyny, staniemy w obronie Ojczyzny,

A my odpowiemy Krautom, nie złym,

Piekielny Kain zostanie zniszczony,

I cześć Chrystusowi Zbawicielowi!


Nadejdzie era - nie mogło być lepiej,

Umarli powstaną na zawsze...

Wszechświat stanie się prawdziwym rajem,

Marzenie każdego się spełni!

Tak śpiewały i strzelały dziewczyny z Komsomołu. Używali zarówno gołych palców u nóg, jak i szkarłatnych sutków.

I wtedy Elena również strzeliła, używając swojego gołego, okrągłego obcasa. I uderzył wroga.

Po czym dziewczyna powiedziała:

- Dzięki Stalinowi,

Który jest zaśmiecony trupami...

Rosyjska ziemia!

I Euphrosyne także chwyci gołe palce i uderzy wroga. I zrobi to niezwykle dokładnie i dokładnie.

Wtedy zabrzmi:

- Nasze dziewczyny są zasmarkane,

To będzie po prostu pierwsza klasa!

Radziecki czołg nie jest zbyt dobry. A pociski często przelatują obok celu, mimo że wystrzeliwane są z bosymi stopami.

A pionierzy też walczą. Chłopcy walczą zimą boso i w krótkich spodenkach.

Gołe, opalone nogi dzieci posiniały z zimna, ale chłopcy wyglądali na bardzo dumnych. Chociaż na zimnie i lodowatym wietrze walczą nagim torsem. A jednocześnie śpiewają ich niebieskie usta;


Mój kraj pod banderą Października,

Osiągnął wyżyny mocy światła!

Przecież nie na próżno o nią walczymy,

Niech jej miłość będzie śpiewana na zawsze!


Kraj rady ludziom przynosi pokój,

Wszyscy są w tym szczęśliwi - poznajcie proletariat!

Kto jest dla Rosji - chwała i honor,

Zaśpiewajmy hymny miliona arii!


Osiągnijmy honor - młodość ziemi,

Budujmy świątynie - raj komunizmu!

A gdzie w oddali kłębi się czarny dym,

Wiedzcie, że to krok podłego faszyzmu!


Ale co pionier dał przysięgą -

Przysiągłem sprawie światła - gorliwie służyć!

Ponieważ przeciwnik chciał odebrać towar,

Będziemy go gonić przy dźwiękach akordeonu guzikowego!


Wróg nie wie, że nasza ojczyzna jest z nami,

Nadejdzie czas - statki zostaną zbudowane!

Nasz tył bojowników Ojczyzny nie zniknął,

Niech każdy stanie się dzielnym bohaterem!


Z piosenką polecimy do gwiazd na niebie,

Już niedługo będziemy kopać kanały na Marsie!

Mieszkańcy rad jednoczą się z partią -

W końcu komunizm zrównał nas jako ludzi!


Wojna oczywiście nie jest grą,

Jesteś jednocześnie celem i strzelcem!

Pocisk ukłuł ostrą igłą,

Niech będzie bardzo źle dla paskudnych Krautów!


Możemy osiągnąć wszystko, wszystko -

A na śniadanie będą palmy i kokos!

Dla tych, których to wszystko nie obchodzi,

Dostanie całkiem twardy kij!


Czołg Tygrysa myślał, że jest niezniszczalny,

Cóż za parada na Placu Sowieckim!

Ale udowodnili, że jest niepokonany,

Co sprawi, że zimno nie będzie Cię nękać latem!


Zatem Stalin jest sumieniem, honorem duszy Rusi -

Nakazał nam walczyć o to, co święte!

Lepiej, żeby moja dziewczyna nie była smutna

Honor jest niezniszczalny, łyżka pieniędzy!


Pod ostrymi torturami - nie możesz wydać jęku,

Pokaż wszystkim - wojownik z monolitu!

Taka jest siła Armii Czerwonej

Gdzie nawet chłopiec walczy jak elita!

Tak pionierzy śpiewają i dzielnie walczą. A chłopcy w wieku jedenastu, dwunastu lat z gołymi palcami rzucają wybuchowe paczki śmierci.

I robią to bardzo agresywnie.

A dzieci też strzelają bardzo celnie do wroga.

Jeden z pionierów rzucił bosą piętą domowej roboty minę, która wpadła pod gąsienice niemieckiego czołgu.

Chłopiec ryknął:

Nitka jest zerwana

Grozi nam zła śmierć...

I żyć

Bohater musi umrzeć!

Oto chłopcy śpiewający odważnie i wściekle.

Chłopcy biegają po zaspach półnadzy i boso. Ich pozbawione butów nogi są czerwone jak kurze łapki.

A ich torsy posiniały od przeszywającego wiatru, który smagał ich żebra. To takie przerażające dla chłopców.

Ale odważne dzieci strzelają. Niektórzy chłopcy w krótkich spodenkach używają nawet proc. I pociągają za sznurek gołymi palcami. To jest naprawdę świetne.

Czy ktoś jest w stanie oprzeć się pionierowi z czerwonym krawatem na cienkiej, dziecięcej szyi?

Młodzi wojownicy w krótkich spodenkach pokazują swoją bardzo agresywną i demonstracyjną klasę.

Jeden z nich użył latawca i zdołał uszkodzić skrzydło niemieckiego samolotu szturmowego. Odleciał w dal, paląc, i poszedł do naprawy.

I odważne, bose i prawie nagie chłopczyce w krótkich spodenkach zaczęły śpiewać;

Jesteśmy pionierami, dziećmi Artemidy,

Urodzony zamiast smoczka z kaburą!

Na chwałę naszej Matki Rosji -

Chłopak walczy odważnie!


Jasny krawat płonie jak pochodnia,

Wspaniały chór śpiewa hymn Ojczyźnie!

A Fuhrer dostanie ostrego kaktusa w dupę,

Jesteśmy hordami przeciwników, wiedzcie, że rozbijamy!


Partia nauczyła nas potęgi bitwy,

Potrafi strzelać i biegać, walczyć ze wszystkimi!

Niech starsi bracia zostaną wzięci do wojska,

Ale odniesiemy też wielki sukces!


Jakiej służby dla Ojczyzny byś sobie życzył?

W okopach, jeśli to konieczne, przy maszynie!

A przyjaźń jest najsilniejsza pod czerwoną flagą,

Niech mój kraj dojdzie do komunizmu!


Jak ciężko jest z przodu, w otoczeniu

Już pada śnieg, a my jesteśmy boso, stary!

Nie będzie przebaczenia dla potworów Krautów,

A w swoich snach walcz i odważ się!


My, chłopcy, jesteśmy wyczerpani bitwami,

Głodny, twoja stopa krwawiła!

Ale nie pozwólmy, żeby nas bili butami,

Podobnie jak Rus, moja dusza Cię kocha!


Nie znamy słowa niewola, cóż, do diabła ze słabością,

Tak, ilu ludzi zginęło w bitwach!

Czasem zmęczenie dopada,

Kiedy to jest jak stutonowy automatyczny ładunek!


Ale nie ma potrzeby, abyśmy poddawali się smutkowi,

Nie dlatego przysięgałem Bogu!

Trzeba służyć Rosji bez podłych czynów,

Towarzyszu Stalin, wieczny ideał!


Ale najważniejsze jest odwaga i śmiałość,

Zaradność i piękno myśli!

Nie myśl, że kultura to drobnostka,

W końcu werset narodził się z języka ognia!


W mojej piersi jest płomień Jezusa,

Kto jest Bogiem, Zbawicielem i komunistą!

Nie toleruje świętości, zna dusze tchórza,

Jedyna droga wiedzie w górę, nawet nie myśl o upadku!

Tak śpiewają i walczą pionierzy, są żołnierzami ZSRR.

I tu też walczą członkowie Komsomołu. Oczywiście dziewczyny noszą tylko majtki na zimno.

I tak Natasza przycisnęła szkarłatny sutek swojej piersi do guzika bazooki. Wystrzeliła zabójczy pocisk i zaśpiewała:

- Nigdy się nie poddamy

Dziewczyny, policzcie orły...

Bijemy mocno wszystkich faszystów,

Jak dzieci szatana!

I bosymi palcami rzuci morderczy dar śmierci.

A Zoja zaćwierkała:

- Fajny!

I uderzyła wroga za pomocą szkarłatnego sutka. Te kobiety są naprawdę super.

A potem podniósł się cały batalion członków Komsomołu i zaczął śpiewać;

Jesteśmy dziewczynami, dołączamy do Komsomołu,

Złożyli przysięgę wierności Ojczyźnie...

Aby nazistów czekała wściekła porażka,

No cóż, żyjmy w Rosji w czasach komunizmu!


Przecież Lenin jest z nami jak metal,

Brąz jest mocniejszy niż jakakolwiek stal...

Marzyłem o wywróceniu światów do góry nogami,

Jako wielki geniusz, który pozostawił w spadku Stalin!


Sprawimy, że Ojczyzna będzie chłodniejsza

I wyniesiemy Ojczyznę ponad gwiazdy...

Niech odniesie sukces z członkami Komsomołu,

Chociaż nasze stopy są bose!


Faszyści napadli na moją ojczyznę,

Od wschodu bezczelnie wspinaj się na samurajów...

Kocham Jezusa i Stalina

I wierzę przeciwnikowi, że rozerwiemy się na kawałki!


Przecież słynny Bóg Svarog jest z nami,

Jaki komunizm, żartobliwie, zbuduje...

Chwalebna laska jest silniejsza niż wszystko we wszechświecie,

Zwiększy świadomość i wolę!


Wierzę, że nigdy się nie poddamy,

Ojczyzny nie można rzucić na kolana...

Towarzysz Stalin jest gwiazdą jasną,

A naszym nauczycielem jest mądry geniusz Lenin!


Uczynimy naszą Ojczyznę,

Piękniej i promienniej na planecie...

I tak będzie, poznaj zabójczą broń,

Pozwól dorosłym i dzieciom dobrze się bawić!


Spal Svaroga, nie płoń w swoim sercu,

Jesteś patronem wszystkich rosyjskich mieczy...

Wierzę, że wkrótce zbudujemy silny raj,

Jezus przyjdzie święta misja!


Nie ufajcie gangowi Hitlera, przyjaciele,

Że wygra łatwo i groźnie...

Wszystko czego potrzebujesz to jedna rodzina -

I uwierzcie mi, jeszcze nie jest za późno na miłość do Ojczyzny!


Pan Wszechmogący chroni nas wszystkich,

Podniosę nad ziemię trójkolorową flagę...

A zły drapieżnik zamienia się w zwierzynę,

Z szatanem też sobie poradzimy!


Kocham Wielką Ojczyznę

W całym wszechświecie nie ma piękniejszej Ciebie,

Nie sprzedamy Rosji za rubla,

Budujmy pokój i szczęście we wszechświecie!


W imię naszej Ojczyzny marzenie,

Wielka Rosja powstanie...

Wszystko inne to tylko marność

I nowy mesjasz będzie z nami!


O moja wszechmogąca Łado,

Dasz Rosjanom miłość i pokój ...

Zwracam się do Ciebie i modlę się,

A jeśli trzeba, uderz piorunem!


Maryjo, Matko Boga Niebieskiego,

Wszechświat dał Jezusowi...

Dla ciebie zmartwychwstał wielki Bóg,

Ludzie tak naprawdę nie stracili smaku!


Zauważ, że członkowie Komsomołu są tacy,

Bogowie Rosji są bardzo szanowani...

Jesteśmy wielkimi synami Ojczyzny,

Rosjanie zawsze wygrywają!


Przyjaciele, musimy modlić się do Ojczyzny,

Perun, Yarilo i Svarog są potężni...

Będziemy bardzo silnymi mężami,

I rozwiejemy nawet chmury na niebie!


Teraz wróg został już wypędzony z Moskwy,

Bardzo skrzywdziłeś nazistów...

Jesteśmy wierni Jezusowi i Stalinowi,

Będzie mnóstwo czołgów z bronią!


Nie, wróg nie będzie w stanie powstrzymać Rosjan,

Ponieważ nasi wojownicy są wszechmocni...

Zdanie egzaminów, tylko piątka,

Aby każdy chłopiec był bardzo silny!


Uwierz mi, Stalingrad będzie chwalebny,

A my uchronimy go przed atakiem...

Zwycięski układ rycerzy nadejdzie,

Choć krew płynie niekontrolowanym strumieniem!


Dziewczyny boso na zimnie,

Biegną, ich obcasy migają...

I będą uderzać faszystów pięściami,

Nietowarzyski Kain zostanie zrównany z ziemią!


Wszystko będzie dobrze, ludzie o tym dobrze wiedzą,

Jesteśmy w kosmosie, odkryjemy konstelacje...

Przecież grzechem jest wątpić w męstwo,

I będzie człowiek na tronie Bożym!


Wkrótce wskrzesimy umarłych za pomocą nauki,

Możemy stać się młodsi i piękniejsi...

Nad nami cherubin o złotych skrzydłach,

Moja piękna matka, Rosja!


NOWY car Rosji Michaił Miszustin

ADNOTACJA

Prezydent Rosji Władimir Putin zmarł 24 lutego 2023 roku, rok po rozpoczęciu operacji specjalnej, a w istocie wielkiej, bratobójczej wojny z Ukrainą. Michaił Miszustin został nowym pełniącym obowiązki prezydenta Rosji. A w Rosji rozpoczęła się nowa era historyczna i rozpoczęły się wielkie zmiany.

. ROZDZIAŁ 1

Po śmierci Władimira Putina 24 lutego 2023 roku, tuż w rocznicę rozpoczęcia wielkiej wojny z Ukrainą, w Rosji zaczęły dziać się następujące wydarzenia.

Przede wszystkim oczywiście najważniejsze pytanie dotyczy następcy. Zgodnie z konstytucją obowiązki powinien pełnić premier Michaił Miszustin. Doktor nauk ekonomicznych, jeden z niewielu w zespole Władimira Putina, który odznaczał się inteligencją i ogromną wiedzą. Poza tym jest także bardzo bogatym człowiekiem. Michaił Miszustin odpowiadał oligarchom, czyli najbogatszym ludziom w kraju, a blokowi gospodarczemu w rządzie, przemysłowcom i finansistom.

Jeśli chodzi o Michaiła Miszustina, Zachód także był zadowolony. W każdym razie nie groził Ameryce i Europie siłą militarną na każdym kroku i wcale nie nadużywał antyzachodniej retoryki.

Ale siły bezpieczeństwa - mają władzę i jak przyjmą nowego króla? Co więcej, wojna z Ukrainą zaszła już za daleko i niełatwo ją zatrzymać.

Prawda jest jednak taka, że ludzie są zmęczeni wojną i armia też. Rzeczywiście istnieją opętani bandyci, jak Ramzan Kadyrow, który ma kulę w głowie. Ale także w Czeczenii wielu wierzy, że w obcym kraju nie mają za co umierać. Co więcej, wielu Dagestańczyków i mieszkańców innych regionów Kaukazu i Rosji już się buntuje.

Talibowie również otworzyli drugi front, atakując Tadżykistan. Co więcej, armia Rachmonowa okazała się słaba i o niskim morale. A Rosja musiała naprawdę zaangażować się w wojnę na południu. Odkąd Talibowie otoczyli i zniszczyli rosyjską bazę wojskową w Tadżykistanie. I tutaj nawet Czeczeni nie byli już zbyt chętni do walki z talibami.

Rosną nastroje antywojenne. A niezadowolonych w Dumie Państwowej jest już wielu. A Siergiej Szojgu w dużej mierze stracił władzę i wpływy. W ciągu roku Rosjanie stoczyli już wiele walk. Spadła natomiast chęć narodu i elit do dalszej walki.

A siły bezpieczeństwa nie są tak popularne wśród ludzi. W każdym razie na początek zebrała się Rada Bezpieczeństwa. Tematów było wiele, łącznie z pogrzebem zmarłego prezydenta Rosji Władimira Putina.

Również tutaj, wśród ludzi, rośnie rozczarowanie rosyjskim dyktatorem. A popularność Putina nie jest taka sama. A wiele osób po prostu tego nienawidzi. A dla nich śmierć Władimira Putina jest powodem do radości i radości.

W całym kraju odbywają się już wiece i protesty.

Rada Bezpieczeństwa obradowała w tajemnicy. I już na samym początku doszło do sprzeczki. Dmitrij Miedwiediew, jako zastępca Władimira Putina ds. bezpieczeństwa, chciał sam przewodniczyć posiedzeniu Rady.

A działający zgodnie z konstytucją Michaił Miszustin powiedział, że jest teraz głową państwa.

I obaj dostojnicy zaczęli przepychać się wokół krzesła przewodniczącego. Cięższy Michaił Miszustin odepchnął Dmitrija Miedwiediewa. sapnął. Siergiej Szojgu zauważył:

- Cóż, jesteście jak artyści cyrkowi!

Matwienko zauważył:

- Teoretycznie głową państwa powinna zostać kobieta!

Miedwiediew mruknął:

- Dlaczego kobieta?

Przewodniczący Rady Federacji chętnie odpowiedział:

- Ze względu na poprawność polityczną. Czyż nie?

Rozległy się chichoty. Faktycznie, wyglądało to zabawnie. Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Patruszew zauważył:

- Zgodnie z konstytucją głową państwa jest Michaił Miszustin. I on powinien nas prowadzić!

Rozległ się ryk aprobaty.

A głos zabrał nowy pełniący obowiązki prezydenta:

- Przede wszystkim należy zorganizować godny pochówek zmarłego prezydenta Rosji Władimira Putina. I zaproś do nich dużą liczbę przywódców z różnych krajów. Może nawet prezydent Stanów Zjednoczonych.

Szef FSB zauważył:

- Prezydent USA raczej nie przyjedzie! Ale myślę, że Prezydent Chińskiej Republiki Ludowej nas odwiedzi!

Michaił Miszustin zauważył:

- Amerykański prezydent jest za stary i to jest złe. O wiele lepiej i łatwiej jest radzić sobie z reżimami autorytarnymi, w których głowa państwa nie jest zbyt stara, a jego pozycja jest silna!

Patruszew zauważył:

- Najprawdopodobniej przybędzie książę regent Arabii Saudyjskiej. Chociaż muszę przyznać, że to bardzo wątpliwy przyjaciel. Finansuje grupy bojowników, które sprzeciwiają się nam w Syrii, a także podżega przeciwko talibom. Ogólnie rzecz biorąc, Arabowie nie są przeciwni wprowadzeniu prawa szariatu w Rosji.

Michaił Miszustin zauważył z niepokojem:

- Ramzan Kadyrow ma zbyt duże wpływy. I już przymierza koronę. Jego żołnierze na Ukrainie więcej walczyli językami, oszczędzał siły, aby w razie potrzeby móc pobiec na Kreml.

Patruszew zgodził się:

- Ramzan Kadyrow to przebiegły lis. Ale wciąż nie na tyle silny, aby szturmować Kreml.

Michaił Miszustin wzruszył ramionami i zauważył:

- Jak mogę to powiedzieć! Najlepsze rosyjskie części zostały zniszczone podczas wojny z Ukrainą. Tylko wśród zabitych straciliśmy ponad sto tysięcy żołnierzy, oficerów i generałów! Poza tym w Tadżykistanie jest też front. Podczas islamskiego zamachu stanu możemy nie mieć wystarczających sił. I w ogóle na Ukrainie jesteśmy w stanie wojny z praktycznie połową świata. I mamy pod tym względem kolosalne problemy!

Minister Spraw Wewnętrznych zauważył:

- W Rosji nasilają się nastroje antywojenne. W tym wśród posłów wszystkich szczebli. Do protestu przyłączają się nawet członkowie Jednej Rosji . Giennadij Ziuganow, nasz szósty, jest za stary i za słaby, aby powstrzymać komunistów chętnych do walki. I powiedzmy, że nasze sprawy są bardzo złe. Rośnie także przestępczość. Jak również ceny. Nastroje ludzi są bardzo niepokojące. Ponadto wahabici stali się bardziej aktywni na Północnym Kaukazie. Znów podnoszą głowy i często współpracują z zachodnimi agencjami wywiadowczymi. W koloniach coraz częściej dochodzi do zamieszek.

Matwienko zauważył:

- Musimy ogłosić amnestię dla młodocianych przestępców i kobiet!

Minister Spraw Wewnętrznych zauważył:

- A małe dzieci są już karane zbyt łagodnie. Doszło do tego, że wielu ludzi popełnia morderstwa, żeby poczuć się jak mężczyźni, ale siedzą przez rok, dwa i w warunkach prawie jak w sanatorium. I to ich psuje!

Dmitrij Miedwiediew energicznie pokiwał głową:

- Już niedługo ci młodzi ludzie usiądą nam na głowach! Czasami nawet żałujesz, że dzieciństwo nie trwa wiecznie. Inaczej byłbym chuliganem z głębi serca!

Michaił Miszustin skinął głową i zauważył:

- Przede wszystkim trzeba zorganizować godny pogrzeb prezydenta Putina. Pomimo jego błędów i ekscesów wielu Rosjan nadal uważa go za rodzaj bóstwa. Musimy pozostać lojalni wobec zmarłego. W szczególności trumna powinna być złota, a pośmiertnie Putin powinien otrzymać gwiazdę Bohatera Rosji!

Dmitrij Miedwiediej natychmiast przemówił:

- A także Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego i tytuł marszałka Rosji!

Michaił Miszustin zachichotał i odpowiedział:

- Czy mógłby tam być od razu generalissimus? Po co tracić czas na drobnostki?!

Siergiej Szojgu zauważył z westchnieniem:

- Dawanie generalissimusa zmarłemu już Władimirowi Putinowi byłoby oczywistą przesadą! Ale można dać marszałka!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji zauważył:

- Ale Shoigu mógł otrzymać marszałka. I ogłosić, że wygrywamy wojnę z Ukrainą, chociaż tak nie jest!

Szef FSB zauważył:

- Musimy zdecydować - wojna do zwycięskiego końca czy pokój! Nie łażcie jak króliki.

Pełniący obowiązki Prezydenta zapytał:

Co o tym myśli tajna policja?

Bortnikov westchnął ciężko i odpowiedział:

- Nie możemy oddać Ukrainie czterech zaanektowanych przez nas regionów. A jeśli go nie oddasz, to Ukraina i Zachód nie zawrą z nami pokoju. W każdym razie nie odpuszczą tak bardzo. Oznacza to, że jest tylko jedno wyjście - wojna do samego końca!

Miszustin zauważył:

- Pomysł walki do końca jest ciekawy. Ale każda wojna prędzej czy później kończy się pokojem. Przecież zdobycie i utrzymanie całej Ukrainy jest nierealne!

Shoigu zauważył:

- Jeśli zmobilizujemy jeszcze kilka milionów żołnierzy, będzie to możliwe. Wciąż mamy środki mobilizacyjne. Dodatkowo możesz także rekrutować najemników z zaprzyjaźnionych krajów. To prawda, że front z talibami jest aktywny i stwarza problemy. Ale w końcu możemy opuścić Tadżykistan!

Pełniący obowiązki prezydenta zauważył:

- A co z ciosem w prestiż Rosji?

Minister Obrony logicznie zauważył:

-Jeśli oddamy Ukrainie cztery regiony, cios w prestiż będzie znacznie silniejszy! Może nawet śmiertelne!

Miszustin zauważył:

- To jest wojna nie tylko z Ukrainą, ale właściwie z całym zbiorowym Zachodem. Władimir Putin, choć daleki od geniuszu, cieszył się poparciem narodu, a nawet Czeczeni szanowali go i byli mu posłuszni. Czy będziemy w stanie prowadzić tę samą politykę bez charyzmatycznego przywódcy? - Pełniący obowiązki prezydenta Rosji uderzył w stół i kontynuował. - Czy możliwy jest stalinizm bez Stalina i putinizm bez Putina!

Nastąpiła ciężka pauza. Rzeczywiście wielu członków Rady Bezpieczeństwa od dawna miało wątpliwości co do słuszności obranego kursu. Czy Rosja jest na tyle silna, aby przeprowadzić konfrontację z całym kolektywnym Zachodem? Tak, a Talibowie na południu uderzyli. Całkiem oczekiwanie uchwyciliśmy moment, w którym najlepsze siły Rosji zostały albo zmiażdżone, albo ugrzęzły na Ukrainie.

Tak naprawdę pytanie może już dotyczyć przetrwania Rosji w nowych, trudniejszych warunkach.

Rosną wśród społeczeństwa nastroje antywojenne. Rosja traci poparcie i autorytet na świecie.

Miedwiediew przyjął to jak po pauzie:

- Jakie jest nasze wyjście! Jeśli oddamy Ukrainie i Zachodowi cztery zjednoczone regiony, okryjemy się hańbą na wieki, a to będzie dla nas oznaczać śmierć polityczną. Naród nie wybaczy nam takiej porażki!

Michaił Miszustin sprzeciwił się:

- Nawet wielki Piotr Wielki czasami ustępował. Wrócił Azow do Turcji i dał Chinom kilka fortec w Primorye. Aleksander II przegrał w wojnie krymskiej, Mikołaj II, a car Michaił Romanow w wojnie z Rzeczpospolitą Obojga Narodów i Szwecją. Nie zawsze możesz wygrać. A czasami zdarza się, że mądrość polega na poddaniu się teraz i liczeniu na zemstę później!

Shoigu wzruszył ramionami i zauważył:

"Nie wiem, czy uda nam się utrzymać władzę w czasie obowiązywania koncesji". Jeśli oddamy Ukraińcom cztery regiony, będzie to na pewno porażka. Tymczasem są jeszcze pieniądze na kontynuację wojny. Czy powinniśmy panikować? Może byłoby lepiej zmobilizować jeszcze kilka milionów żołnierzy i oficerów i zakończyć wojnę zdobywając Kijów!

Ze strony Rady Bezpieczeństwa rozległ się ryk aprobaty. Znajdował się w wąskim kręgu i nie było w nim przywódców frakcji.

Marszałek Dumy Państwowej Wołodin energicznie skinął głową i potwierdził:

- Pokój na stosunkach Zachodu i Ukrainy to dla nas śmierć polityczna. Ale w innych warunkach jest to nierealne! A my wciąż mamy siłę i środki do walki!

Michaił Miszustin wzruszył ramionami i zauważył:

-Nie pytałeś ludzi?

Marszałek Dumy Państwowej z przekonaniem odpowiedział:

- Większość społeczeństwa nadal opowiada się za kontynuowaniem wojny. Chociaż szczerze mówiąc, te odsetki maleją!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji skinął głową i zasugerował:

- W takim razie postawmy podobne pytanie pod referendum i zapytajmy obywateli. Pytanie pierwsze: czy jesteś za pokojem z Ukrainą i negocjacjami, pytanie drugie: czy jesteś za wojną z Ukrainą do zwycięskiego końca i bez negocjacji. Myślę, że to byłby mocny ruch!

Minister Finansów i pełniący obowiązki Premiera zapytał:

- Referendum jest zgodne z wyborem nowego prezydenta lub...

Pełniący obowiązki prezydenta Miszustin pokręcił głową negatywnie:

- NIE! Nie będziemy zwlekać całe trzy miesiące! Maksymalny czas na przeprowadzenie głosowania to dwa tygodnie. Bezzwłocznie odbyły się także referenda w sprawie Krymu i okupowanych regionów. A tutaj musisz zrobić wszystko szybko i ostrożnie!

Minister Finansów zauważył:

- Wydatki zostaną poniesione na referendum...

Miszustin przerwał:

- Nie można tego porównywać z kosztami wojny z Ukrainą! Na tym tle są to po prostu nieistotne wydatki. Więc nie ma potrzeby się ślinić! Przeprowadzimy referendum i jak zadecydują ludzie, tak się stanie!

Matwienko zachichotał i zapytał:

- Jak myślisz, jak ludzie podejmą decyzję?

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji z przekonaniem powiedział:

- Jak zadecydują ludzie, zaakceptujemy to!

Marszałek Dumy Państwowej Wołodin zauważył:

- Wynik głosowania w dużej mierze zależy od zasobów administracyjnych. Nic dziwnego, że Stalin powiedział: nieważne, jak głosują, ważne, jak myślą!

Michaił Miszustin z przekonaniem stwierdził:

- W tym przypadku będą to wybory absolutnie uczciwe i przejrzyste. I ja i my chcemy poznać opinię ludzi! A jak ludzie zadecydują, niech tak będzie!

Minister obrony Shoigu zauważył:

- Najprawdopodobniej ludzie zdecydują się kontynuować wojnę do zwycięskiego końca! A jeśli chcemy zwycięstwa, to nie możemy uniknąć powszechnej mobilizacji!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji skinął głową:

"Jeśli ludzie tak zadecydują, wystarczy, że będziemy posłuszni i będziemy walczyć aż do zwycięstwa". A jeśli ludzie opowiedzą się za pokojem, jaki będzie świat!

Minister Spraw Wewnętrznych zauważył:

- Szanse są pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Ludzie są zmęczeni wojną. A wynik referendum nie jest tak przewidywalny, jak się wydaje na pierwszy rzut oka!

Michaił Miszustin skinął głową:

- Jeśli świat będzie jeszcze lepszy! Bez Putina kontynuacja putinizmu jest prawie tak samo niemożliwa, jak stalinizm bez Stalina. Coś musi się zmienić. Bez silnego, choć starzejącego się przywódcy, nie będziemy w stanie wytrzymać konfrontacji z Zachodem ani wojny hybrydowej!

Miedwiediew natychmiast zauważył:

- Uważam, że referendum powinno się odbyć i zostać zatwierdzone! Jednak do tego, zgodnie z konstytucją, wystarczy decyzja i urząd wykonawczy, ale bardziej fundamentalne pytanie brzmi: kogo partia rządząca nominuje na Prezydenta Rosji?

Pełniący obowiązki prezydenta powiedział z przekonaniem:

- Kto pełni funkcję prezydenta, powinien kandydować w wyborach z partii rządzącej! Aby po pierwsze nie było chaosu w trakcie kampanii wyborczej i aby kandydat na prezydenta mógł wykorzystać wszystkie środki administracyjne, aby wygrać!

Dmitrij Miedwiediej zauważył:

- Byłem już prezydentem i przez osiem lat kierowałem rządem oraz szefem Jednej Rosji. Władimir Putin chciał, żebym był jego następcą!

Shoigu sprzeciwił się:

- Nie ma żadnego pisemnego testamentu w tej sprawie! I pomimo całej antyzachodniej retoryki wobec Dmitrija Anatolijewicza, Putin wyraźnie ochłonął. A Michaił Władimirowicz dał się poznać jako bardzo silny premier!

Matwienko potwierdził:

- Jeśli Miedwiediew zostanie nominowany na prezydenta i będzie wykonywał swoje obowiązki

Prezydentem będzie Michaił Miszustin, a więc w tym przypadku osoba

kto ma taką władzę, nie będzie zainteresowany zwycięstwem.

Mam na myśli zwycięstwo Miedwiediewa i możemy połączyć wybory!

Dmitrij Anatoliewicz roześmiał się:

- A z kim je połączymy? Nawalny jest w więzieniu, liberałowie nie

prawdziwi kandydaci. Ksenia Sobczak uciekła za granicę i nie jest rywalką.

Słucki nie jest nawet cieniem Żyrinowskiego, a Ziuganow już najwyższy czas wejść do domu

starzy ludzie, ledwo może powłóczyć nogami. Nie mamy teraz wyborów, ale łaska!

Miszustin skinął głową:

- Właśnie dlatego powinien być jeden król! A podczas wyborów pełniący obowiązki prezydenta sam musi zostać prezydentem!

Minister Spraw Wewnętrznych zauważył:

- Ramzan Kadyrow może stać się najpoważniejszym konkurentem. Rosja ma wysoki odsetek ludności muzułmańskiej. Ponadto Ramzan jest popularny

oraz wśród niemuzułmanów, zwłaszcza wśród młodych ludzi i wśród wojskowych. Stał się prawdziwym politykiem wagi ciężkiej i ma dziesiątki tysięcy uzbrojonych bojowników.

Michaił Miszustin syknął:

- Kolejny błąd Putina!

Dyrektor FSB zauważył:

- Mamy wiele kompromitujących dowodów w sprawie Ramzana Kadyrowa. A jeśli coś się stanie, to po prostu nie dopuścimy go do wyborów!

Minister Spraw Wewnętrznych zauważył:

- Ale Ramzan może rozpocząć bunt i otworzyć przeciwko nam trzeci front. Nie wystarczyło nam utrzymanie Tadżykistanu przeciwko talibom, ale dziesiątki tysięcy Czeczenów i tak zostałyby stratowane.

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową:

- Powiedziałem Putinowi, nie twórz własnego ISIS na południu. Czeczeni są bardzo zdradliwi i zawodni. Konstytucja Federacji Rosyjskiej zabrania podmiotom wchodzącym w skład federacji posiadania własnych sił zbrojnych. Ale teraz jesteśmy w niebezpieczeństwie!

Minister obrony Shoigu zauważył:

- Najlepszą opcją jest zmiażdżenie ludzi Kadyrowa w wojnie z Ukrainą i Talibami. Niech zasypią pozycje trupami. Jednocześnie zmniejszymy populację Czeczenii! Tak czy inaczej zakończenie wojny z Ukrainą jest niebezpieczne i przedwczesne!

Miedwiediew skinął głową:

- Logiczne! Ale nieważne, jak Ramzan zwrócił teraz przeciwko nam swoje dywizje. Putin za bardzo rozpieszczał tego bandytę, który w wieku piętnastu lat zabił pierwszego Rosjanina. A po śmierci Putina Ramzan stał się dla nas dużym problemem!

Michaił Miszustin zapytał:

- Co sugerujesz?

Dmitrij Anatoliewicz pisnął:

- Natychmiast aresztować Razmana Kadyrowa i postawić mu zarzuty zamordowania Jamadajewa, Niemcowa i innych przestępstw. I działaj tak szybko i zdecydowanie, jak to możliwe!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji zauważył:

- Czy to jest niebezpieczne! Może sprowokujcie bunt wszystkich Czeczenów w Rosji i naprawdę otwórzcie trzeci front!

Shoigu wzruszył ramionami i zapytał:

- W takim razie jakie masz pomysły?

Michaił Miszustin z pewnością odpowiedział:

- Może wręcz przeciwnie, spróbuj działać z uczuciem? Dać Ramzanowi kolejny stopień generała armii i powiesić nową gwiazdę bohaterowi Rosji?

Shoigu uśmiechnął się i zauważył:

- Może wtedy lepiej byłoby od razu nadać stopień marszałka i Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. Nawet jeśli Ramzan Kadyrow zgodzi się nie wspinać się na tron Rosji po kolejną jałmużnę, to nie potrwa to długo!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji zauważył:

- Ale możemy pomóc Ukraińcom pozbyć się tego problemu. Jakby z rąk kogoś innego!

Dyrektor FSB skinął głową:

- To jest dobry pomysł! Chociaż następca Ramzana może nie być lepszy!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji Michaił logicznie zauważył:

- Byłoby lepiej, gdyby następców było dwóch, trzech, którzy by się nienawidzili i donosili na siebie. Wtedy przywódcy czeczeńscy będą ze sobą walczyć, zyskać u nas przychylność i nie wejdą na tron prezydencki. Będą się nienawidzić bardziej niż my!

Dyrektor FSB uśmiechnął się i zauważył:

- Naprawdę jesteś mądry, Michaił Władimirowicz i całkowicie godny następca Władimira Władimirowicza! Uważam, że należy Cię wspierać jako kandydata na prezydenta Rosji!

Miszustin skinął głową i zauważył:

- Przygotuj dekret nadający Ramzanowi Kadyrowowi tytuł Bohatera Rosji i Generała Armii. W międzyczasie skontaktuj się potajemnie z ukraińskimi służbami specjalnymi i pomóż im, jasne, co robić!

Krąg zabrzęczał z aprobatą.

Shoigu zauważył:

- Na kongresie Jedna Rosja z pewnością poprze Michaiła Miszustina w wyborach na Prezydenta Rosji. Myślę, że ty też!

Michaił Miszustin skinął głową i podyktował:

- Siergiej Szojgu zostanie odznaczony Orderem Zwycięstwa za wybitne zasługi. Po raz pierwszy od czasów Breżniewa otrzyma to zamówienie. Otrzyma także tytuł Marszałka Federacji Rosyjskiej. Chociaż wojna na Ukrainie nie przebiega najlepiej, ten symboliczny gest zainspiruje naszych żołnierzy do nowych wyczynów.

Minister Obrony skłonił się i zauważył:

- Dziękuję i postaram się uzasadnić Twoje zaufanie!

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową i kontynuował:

- Władimir Putin, mimo swoich błędów, nadal cieszy się poparciem i miłością znacznej części społeczeństwa. Dlatego musimy go nagrodzić pośmiertnie. Uważam za konieczne pośmiertne nadanie Władimirowi Putinowi tytułu Marszałka Federacji Rosyjskiej, Gwiazdy Bohatera i Orderu Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego!

Matwienko zauważył:

- A może lepiej udać się od razu do Generalissimusa?

Miszustin zaśmiał się i zauważył:

- To będzie za dużo! Będą się z nas śmiać!

Dyrektor FSB zauważył:

- W każdym razie część ludzi zawsze pozostanie niezadowolona! Ale pomysł z pośmiertną nagrodą jest dobry!

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową i kontynuował:

- Cóż, nazwiemy kilka ulic w Petersburgu na cześć Władimira Putina i w Moskwie! Kolejne pytanie brzmi: gdzie go pochować?

Matwienko wzruszył ramionami i zauważył:

- Może na cmentarzu Nowodziewiczy, obok Jelcyna?

Miedwiediew sprzeciwił się:

- Część zwolenników zmarłego Putina może to odebrać jako kpinę. Proponuję albo za murem Kremla, albo nawet zrobić mumię i zbudować specjalne mauzoleum dla zmarłego Władimira Putina!

Miszustin uśmiechnął się ironicznie i zauważył:

- Czy zamiast Władimira Iljicza Lenina można by umieścić w mauzoleum Władimira Putina?

Shoigu uśmiechnął się i zauważył:

- To także wielu uzna za kpinę ze zmarłego Putina! Co więcej, komuniści będą temu przeciwni!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji skinął głową:

- Tak! Na razie nie będziemy dotykać Lenina! Rozwiążmy jego problem w spokojniejszym otoczeniu. W międzyczasie proponuję zorganizować najbardziej pompatyczny i luksusowy pogrzeb Prezydenta Rosji Władimira Putina. Myślę, że patriarcha Cyryl osobiście odprawi swoje nabożeństwo pogrzebowe!

Dyrektor FSB skinął głową:

-Odbędzie się pogrzeb Władimira Putina na najwyższym szczeblu. I wyślemy zaproszenia do wszystkich głów państw bez wyjątku!

Michaił Miszustin powiedział:

- Zmarł także Władimir Zełenski. I niemal równocześnie z Władimirem Putinem - to jest symboliczne!

Shoigu skinął głową:

- Tak! Ale tak naprawdę nadal nie jest dowódcą armii ukraińskiej. Myślę, że możemy zaproponować Ukrainie rozejm do czasu wybrania nowych prezydentów!

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową:

- To ciekawy pomysł. Pytanie tylko, od kiedy Minister Obrony Narodowej zaczął myśleć o pokoju?

Siergiej Szojgu zauważył:

- Miałem dość wojny w ciągu roku. A wcześniej była też Syria. I ogólnie, czy uważasz, że wojna to takie przyjemne zajęcie?

Miszustin skinął głową:

- Oczywiście nie! Rozumiem! Jak możemy zaproponować Ukrainie czteromiesięczny rozejm? A wtedy wojna się skończy!

Minister Obrony zauważył:

- Jeśli to się nie skończy, to... Ale naprawdę mogłoby być tak, jak podczas porozumień w Mińsku, zamrożony konflikt!

Pełniący obowiązki premiera zauważył:

- Każdy miesiąc wojny to ponad bilion rubli kosztów bezpośrednich i pośrednich. Więc zamrożenie konfliktu też jest pomysłem. Zobaczymy jednak, jak zareaguje na to strona ukraińska.

W międzyczasie podejmiemy kilka innych decyzji.

Pełniący obowiązki premiera zauważył:

- Poduszka powietrzna jest wyczerpana! Czas zakończyć wojnę!

Miszustin skinął głową i odpowiedział:

- Wszystkim rodzinom i krewnym ofiar należy przekazać dziesięć milionów rubli oprócz wszystkiego, co już otrzymały. Za ciężkie rany i urazy - pięć milionów, za lekkie obrażenia - trzy miliony. I wszyscy, którzy brali udział w wojnie i zostali zmobilizowani za kolejne dwa miliony rubli! I natychmiast!

Pełniący obowiązki premiera powiedział z westchnieniem:

- To duży wydatek. Ale nasz skarbiec nie jest pełen pieniędzy!

Michaił Władimirowicz warknął:

- Weź to z rezerw. Lub na przykład po prostu je wydrukuj. Niewielka inflacja podczas wojny jest rzeczą naturalną. Nie powinieneś go zbytnio spowalniać. Poza tym podniesiemy także płacę minimalną i emeryturę.

Matwienko skinął głową i dodał:

- Tak, a posłowie muszą rzucić kość. W przeciwnym razie wkrótce zwykli żołnierze kontraktowi staną się bogatsi niż słudzy ludu!

Miszustin skinął głową:

- I oni też będą mieli pieniądze! Postanowiłem nagrodzić Władimira Volfowicza Żyrinowskiego także pośmiertnie. LDPR będzie z tego zadowolona i będzie mnie wspierać w wyborach. W szczególności nagrodzę Żyrinowskiego stopniem generała porucznika i gwiazdą bohatera Rosji. Mimo to kandydat na prezydenta ze Słuckiego będzie trochę nudny!

Shoigu zauważył z westchnieniem:

- I w ogóle nie mamy czasu na zabawę!

Pełniący obowiązki Sekretarza Obrony zauważył:

- Wojna jest zła! Ogólnie rzecz biorąc, Putin nadal ma szczęście. Gdyby umarł później, nadal nie wiadomo, jak zostałby pochowany i jaka władza byłaby w Rosji!

Szef FSB zauważył:

- I nadal nie wiesz, co nadchodzi, czy będzie przyszłość!

Michaił Miszustin powiedział:

- Tak, zostałem poinformowany, że prezydent USA John Biden chce ze mną rozmawiać. Myślę, że on i ja możemy omawiać problemy świata!

Niedźwiedzie zauważyły:

- Żadnych ustępstw wobec USA!

Shoigu wzruszył ramionami:

-O czym możemy porozmawiać? Szczerze mówiąc, każdy idzie na ustępstwo, jeśli nie ma innego wyjścia!

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową:

- Tak! Stalin poszedł na ustępstwa i Putin też. Na przykład Władimir Putin oddał część terytorium Rosji Chinom. Nie należy sądzić, że Putin był aż tak uparty i nieustępliwy. Tak, Miedwiediew oddał także Norwegii część spornego terytorium Rosji. Nie ma więc powodu sądzić, że Rosja nigdy nie ustąpiła. Wycofanie wojsk rosyjskich z obwodów kijowskiego i czernihowskiego także było ustępstwem. Całe nasze życie to ciągłe ustępstwa!

Minister Spraw Wewnętrznych zapytał:

- Czy będą amnestie?

Miszustin skinął głową:

- Może! Uważam, że wszystkie kobiety i nieletni mogą zostać zwolnieni. Co więcej, ci drudzy nie przynoszą zysków za kratkami, a jedynie straty. Trudno jest znaleźć pracę dla dorosłych więźniów, ale spróbuj znaleźć pracę dla dzieci!

Minister Spraw Wewnętrznych zgodził się:

- To jest możliwe!

Pełniący obowiązki prezydenta zauważył:

- Nawet za przestępstwa gospodarcze można ogłosić amnestię i dokonać od dawna spóźnionej amnestii kapitału. Dużo wydaliśmy na wojnę z Ukrainą. Nie poleciała do co najmniej dwudziestu bilionów! A może więcej! Musimy przywrócić interesy do Rosji!

Miedwiediew zauważył:

- A co z artykułami protestacyjnymi? Także amnestia!

Miszustin skinął głową.

- Nie jest to wykluczone, ale zobaczymy! W każdym razie amnestia gospodarcza może nam się przydać. Tak, współczuję kobietom i dzieciom cierpiącym w więzieniach!

Minister Spraw Wewnętrznych uśmiechnął się i zauważył:

- Kolonie dla nieletnich stały się teraz prawie jak sanatoria. Nie powiedziałabym, że dzieci tam tak bardzo cierpią. Wielu z nich je lepiej niż w domu!

Pełniący obowiązki Prezydenta Miszustina uśmiechnął się i odpowiedział ironicznie:

- Nie samym chlebem człowiek żyje! Chociaż dzieci powinny dorosnąć i dobrze się odżywiać nawet w więzieniu. Być może zatem wszyscy jesteśmy emerytami objętymi amnestią, którzy popełnili przestępstwa małej i średniej wagi. Bądźmy miłosierni!

Minister Spraw Wewnętrznych sprzeciwił się:

Czy nie doprowadzi to do wzrostu przestępczości?

Miszustin z pewnością odpowiedział:

- Tym lepiej! Policja jest potrzebna, ale będzie praca! Przy okazji, być może podniosę też Twoją pensję.

Premier IE zauważył:

"Nadal nie wiadomo, jak długo potrwa wojna, ale jest mnóstwo marnotrawstwa". Możemy unicestwić rubla!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji groził palcem:

- Rubel powinien zostać zatrzymany aż do mojego zwycięstwa w wyborach prezydenckich w Rosji, dzięki całej mojej sile! Można jednak zwiększyć emisję.

Dyrektor FSB zauważył:

- Ludzie mogą wykazywać nadmierną bierność podczas wyborów. Potrzebujemy kandydatów bystrych, ale jednocześnie odrażających, żeby nie dostali zbyt wielu głosów!

Miszustin zauważył z westchnieniem:

- Niestety, nie ma nikogo, kto mógłby zastąpić Żyrinowskiego. Jest też prawda, Ksenio Sobczak. Ale ona też nie jest na tym poziomie. Ale możesz także zaangażować w ten proces Maxima Galkina. Ale to też... Chociaż czemu by nie spróbować. Dopuszczenie Nawalnego do wyborów jest niebezpieczne - może nawet zebrać dużo głosów!

Dyrektor FSB skinął głową:

- Jeszcze bardziej niebezpieczne jest wpuszczenie Ramzana Kadyrowa. Jeśli przebije się na tron, będzie gorzej niż za Stalina. I powinniśmy to wziąć pod uwagę!

Pełniący obowiązki prezydenta skinął głową:

- Tak! Celuj w Ramzana! Żeby nie wydawać żadnego dźwięku! I szukaj dalej brudu na niego. Jeśli chodzi o Ziuganowa, ten starzec wcale nie jest dla nas niebezpieczny!

Dyrektor FSB zauważył:

- Mogliby nominować gubernatora obwodu orelskiego Klychkowa, a nawet Konowaliowa. Oto najpotężniejsze opcje, jakie mają!

Miszustin zapytał z uśmiechem:

- Czy mają kompromitujące dowody?

- Oczywiście, że tak!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji skinął głową:

- Więc użyj tego! Chociaż dla nas nudny Ziuganow jest najlepszy wśród wiecznych drugich i sparingpartnerów. Patrząc na jego kwaśną twarz, a nawet bardzo starą, nikt nie chciałby mieć takiego prezydenta!

Matwienko zaproponował:

- Może powinniśmy nominować aktorkę porno? I dokładnie parować?

Miszustin pokiwał łysą głową:

- To też nie jest zły pomysł! Ty też możesz tego spróbować! Na przykład nominacja Władimira Bryntsalova w 1996 r. była naprawdę genialnym posunięciem PR. W porównaniu z nim nawet Borys Jelcyn nie wyglądał tak głupio!

Dyrektor FSB zauważył:

- A Władimir Bryntsałow wciąż żyje!

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji skinął głową z uśmiechem:

- Ten można zarejestrować! Niech ludzie się bawią!

Miedwiediew potwierdził:

- Jak Grigorij Jawlinski! Stary koń nie zniszczy bruzdy!

Miszustin skinął głową:

- Ale aktorka porno będzie młoda i piękna! A to da wyborom więcej emocji i powodzenia!

Milczący dotąd Minister Spraw Zagranicznych wtrącił słowo:

- Co zrobimy z Łukaszenką?

Miedwiediew mruknął:

- Ten stary kikut już się wyczerpał. Ale jest również popularny w Rosji! Chociaż sojusznikiem jest perkal!

Michaił Władimirowicz odpowiedział:

- Musimy go zaprosić na pogrzeb Władimira Putina i porozmawiać. Jeśli chce naszego dalszego wsparcia, musi wziąć udział w kampanii wyborczej na moją korzyść. Łukaszenko musi znać swoje miejsce, jest całkowicie od nas zależny!

Shoigu zauważył:

- Jeśli coś się stanie, możemy go unieruchomić. A nawet zmusić ich do rozpoczęcia wojny z Ukrainą.

Miszustin skinął głową:

- Cóż, to ostateczność! Dlatego będziemy starali się rozwiązać problem z Ukrainą w sposób pokojowy. No cóż, referendum w tej sprawie. Można dyskutować z ludźmi i wpływać na przebieg dyskusji w mediach.

Minister Obrony zauważył:

- Jak to się skończy... Ale jeśli w referendum ludzie powiedzą nie wojnie, to będziemy mieli tylko więcej problemów!

Michaił Miszustin podrapał się po łysej głowie i zauważył:

- Tak, to naprawdę mogłoby tak być. Referendum można jednak przełożyć. Przy okazji mam pomysł, żeby wprowadzić pewne poprawki do konstytucji. Zezwól urzędnikom na posiadanie kont i majątku za granicą. Wtedy będziemy mieli wpływ na cały świat!

Miedwiediew skinął głową:

- W konstytucji też jestem temu przeciwny, władza powinna mieć swobodę działania.

Miszustin mówił dalej:

- A więźniowie powinni mieć możliwość głosowania i nastolatki od czternastego roku życia. I to byłby dobry ruch! Plus kolejne zmiany w konstytucji. W szczególności możliwe byłoby odmłodzenie Rady Federacji od dwudziestu jeden lat, podobnie jak gubernatorzy.

Matwienko zauważył z powątpiewaniem:

- Młodzi ludzie są czasem tak trudni do kontrolowania!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji z pewnością odpowiedział:

- Zmiana pokoleń jest nieunikniona! I każdy musi to zrozumieć! Tymczasem... Konieczne jest obniżenie na kilka lat wieku emerytalnego mężczyzn do sześćdziesięciu trzech lat.

To byłoby sprawiedliwe!

Matwienko zapytał:

- A kobiety?

Miszustin negatywnie pokręcił głową:

- NIE! Już żyją dłużej niż mężczyźni! I odchodzą na wcześniejszą emeryturę. Więc będzie sprawiedliwie. I jeszcze jedno - należy uwolnić się od powiązań ze śmiercią Władimira Putina - wódki Putinka. I powinno kosztować tylko dziewięćdziesiąt dziewięć rubli za pół litra! To będzie radość dla ludzi!

Niedźwiedzie zachichotały i zasugerowały:

- A może wypuścimy też wódkę Miszustinka. Wielka radość będzie także dla ludu!

Michaił Władimirowicz skinął głową:

- To też dobry pomysł! I wypuścimy wódkę i papierosy!

Rada Bezpieczeństwa rozwiązała jeszcze kilka kwestii i poszła własnymi drogami. I tak długo siedzieli.

Następnie Miszustin zadzwonił do Joe Bidena.

Telefon odebrał prezydent USA.

Michaił Władimirowicz powiedział:

- Teraz jestem najważniejszy w Rosji!

Prezydent USA skinął głową:

- To jest dobre!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji powiedział:

- Chcę poprawić nasze stosunki z Zachodem. Ale w tym celu musimy zmniejszyć intensywność naszej konfrontacji. I nie podawaj niepotrzebnych powodów do konfrontacji.

Joe Biden skinął głową:

- OK! Ale co ty i ja możemy zrobić?

Miszustin odpowiedział:

- Najlepiej byłoby, gdyby przyjechali Państwo na pogrzeb Władimira Putina i tam omówimy szczegóły współpracy!

Prezydent USA zapytał:

- Czy zaprzestaniecie wojny z Ukrainą?

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji odpowiedział z westchnieniem:

- Osobiście spróbuję! Ale nie wiem, czy mi się to uda! Poza tym nie jestem jeszcze prezydentem Rosji, a jedynie pełniącym obowiązki!

Joe Biden potwierdził:

- Rozumiem to! No cóż, czyj jest Krym?

Miszustin odpowiedział szczerze:

- Nie mówmy o tym na razie. Inaczej stracę wszystko! Ale jeśli coś będzie potrzebne, zarówno na Ukrainie, jak i w Rosji pojawi się prawowity prezydent. Potrzebujemy Państwa, aby przekonać Ukrainę do zawarcia z nami rozejmu na cztery miesiące. Kiedy zarówno my, jak i oni będziemy mieli wybory prezydenckie, łatwiej będzie negocjować!

Prezydent USA zauważył:

- To jest dobry pomysł! Ale Rosja musi porzucić cztery regiony Ukrainy, które uważa za swoje!

Pełniący obowiązki Prezydenta Rosji z pewnością odpowiedział:

- Po wyborach będę miał więcej możliwości i środków. Tutaj możliwe są kompromisy. Ale nie mam jeszcze całej mocy!

Joe Biden stwierdził:

-Czy wypuścicie więźnia politycznego?

Pełniący obowiązki prezydenta Rosji odpowiedział szczerze:

- Będzie wielka amnestia i wszyscy więźniowie zostaną zwolnieni. Więc nie przejmuj się tym tematem!

Prezydent USA odpowiedział z uśmiechem:

- Wierzę ci! OK, zgodzimy się na pokój i przyjadę na pogrzeb Władimira Putina w Moskwie. Ale może na znak mojej i waszej przyjaźni Rosja potępi dyktatora?

Miszustin odpowiedział z westchnieniem:

- Na razie niestety trzeba się liczyć z popularnością, jaką nadal cieszy się Władimir Putin. Ale w przyszłości jest to możliwe. Nikita Chruszczow również nie od razu zwołał XX Kongres!

Joe Biden powiedział z uśmiechem dobrze odżywionego pytona:

- Cóż, to wspaniale! Z jakiegoś powodu ci wierzę! Czy ty i ja zostaniemy przyjaciółmi?

Michaił Władimirowicz odpowiedział:

- Czas pokaże! Musisz zachować umiar. Nie słodki - żeby nie lizać, ale nie gorzki, żeby nie zostać oplutym! Dlatego wciąż chodzę po linie nad przepaścią. Proszę, nie popychaj mnie w dół!

Prezydent USA odpowiedział:

- Nas interesuje także przyjaźń z Rosją i długoterminowe partnerstwo, a może i stosunki sojusznicze. Jestem pewien, że dojdziemy do porozumienia. A bardziej szczegółowo porozmawiamy na pogrzebie prezydenta Rosji Władimira Putina!

Miszustin skinął głową i potwierdził:

- Porozmawiajmy!

Po czym się rozłączyli. Teraz dla Rosji i całego cywilizowanego i nie tak cywilizowanego świata nastała inna era!


ROSYJSKIE DZIEWCZYNY ŁAMĄ NOS TALIBANOM

ADNOTACJA

Talibowie, wykorzystując fakt, że główne siły Rosji ugrzęzły na Ukrainie, otworzyli drugi front, atakując i okrążając rosyjską bazę w Tadżykistanie. Tadżykowie częściowo uciekli, częściowo poddali się armii rosyjskiej i musieli walczyć realnie i krwawo. Walki są zacięte, ale bose dziewczyny w bikini wykazują się w nich bohaterstwem.

. ROZDZIAŁ 1

Kiedy wojska rosyjskie zaczęły ponosić klęskę za porażką na terytorium Ukrainy, Talibowie zdecydowali: nadszedł ich czas. I uderzyli w Tadżykistan późną jesienią 2022 roku. Zgodnie z oczekiwaniami wojska tadżyckie okazały się gotowe do wojny, przede wszystkim moralnie. Większość z nich poddała się lub uciekła. Rosyjska baza wojskowa w Tadżykistanie została otoczona, a Talibowie zaatakowali ją ze wszystkich stron.

Rosja musiała szybko przerzucić siły do Tadżykistanu i tam otworzyć drugi front.

Trzeba było przenieść wojska przez kilka granic. W efekcie talibowie zniszczyli rosyjską bazę. Część żołnierzy została zamordowana, a część wzięta do niewoli.

A prezydent Rosji Władimir Putin i tak musiał z dużym opóźnieniem ogłosić powszechną mobilizację i przerzucić nowe wojska do Tadżykistanu. A to oczywiście stanowiło dodatkowe obciążenie zarówno dla rosyjskiej gospodarki, jak i budżetu oraz przyczyniło się do spadku popularności Putina wśród społeczeństwa.

Jednak Rosja prowadziła obecnie operacje wojskowe przeciwko talibom. Ale Afganistan ma prawie czterdzieści milionów ludzi - głównie młodych i mnóstwo sprzętu zdobytego wcześniej od Amerykanów. I spróbuj pokonać taką armię, nawet jeśli inne są dziwne i nie przeszkadzają Rosji w przerzucaniu wojsk przez jej terytoria. Tak czy inaczej, z moralnego punktu widzenia Rosjanom znacznie przyjemniej jest walczyć z talibskimi mudżahedinami niż ze swoimi ukraińskimi braćmi. I dlatego oczywiście w bitwach biorą udział także piękne, seksowne i efektowne dziewczyny.

Co czyni wojnę całkiem interesującą.

W Tadżykistanie prawie nie ma śniegu, nawet zimą. A dziewczyny ruszają do ataku, obnosząc się ze swoimi gołymi, różowymi szpilkami.

Natasza strzela z karabinu maszynowego, jednocześnie rzucając gołymi palcami niszczycielski dar śmierci.

Ciała talibów, rozerwane na kawałki, podskakują.

Wojownik woła:

- Dla naszych pięknych dzieci!

Inna wojowniczka, Zoya, również strzela z pistoletu maszynowego. Bazgroli z wielką dokładnością, zabijając mudżahedinów. Spadają jak skoszone snopy pszenicy.

A urocza dziewczyna o złotych włosach rzuciła gołą piętą groszek śmierci i zagruchała:

- Rus bronił kraju sobą,

Od inwazji piekielnych szarańczy...

I zakryła to piersiami -

Wszystkie narody Matki Ziemi!

A wojowniczka będzie się śmiać i śmiać, pokazując usta pełne zębów. I z bardzo zabawnym językiem, który liże nie tylko lody czekoladowe.

Augustine, kolejna dziewczyna, jedna z tych, które pokazują najwyższe akrobacje i koszą w szeregach talibów, zagruchała:

- Jabłka na śniegu,

To są piersi dziewcząt...

Pomogę Ci,

Będą fajni sędziowie!

A wojowniczka ponownie rzuciła jej bosymi palcami śmiercionośny dar zagłady. I rozproszył wielu Talibów w różnych kierunkach, odrywając im głowy i kończyny.

Swietłana również kosi mudżahedinów i robi to z wielkim zapałem. Ta dziewczyna ma mnóstwo zapału i szalonej energii. Rzuca bosymi palcami wielki, niszczycielski dar śmierci.

A potem śpiewa:

- Oj dziewczyny, boso, boso, boso...

Machamy warkoczami, warkoczami, warkoczami!

Wojowniczki tak bardzo podchwyciły Talibów, że obcasy piękności po prostu błyszczą.

Rzeczywiście, Rosjanka to wielka siła. I kosi wrogów jak kosa z silnikiem. I to naprawdę wpędza cię do trumien, a nawet do ziemi.

Wojownicy pokazują swój wściekły temperament i ryczą:

Jesteśmy dziewczynami z Komsomołu

Kochamy Eskimosów...

Głos piękności jest czysty,

Będzie nowy film!

A wojownicy to przyjęli i pokazali swoje bardzo długie i bardzo zabawne języki.

Walka z talibami nie jest oczywiście łatwą zagadką. A Rosjanie umierają, i to w znacznej liczbie. I przyjeżdża z Tadżykistanu, żeby przewieźć dwieście ładunków.

Oczywiście w samej Rosji ludzie zaczynają się buntować - dlaczego wojna z Ukrainą była konieczna? Czy Rosja powinna płacić życiem swoich synów i córek za wojnę w Tadżykistanie? Pytania są oczywiście całkiem naturalne. Czy faktycznie gra jest warta świeczki?

Poza tym ceny rosną, ale oznak zwycięstwa nie widać. A potem Ziuganow doznał udaru, a kieszonkowy opozycjonista został sparaliżowany. Od jak dawna posłuszny władzy Giennadij Andriejewicz prowadzi w kręgach osoby zmarginalizowane i naśladuje quasi-opozycjonizm. A teraz odszedł i umarł przywódca najwygodniejszy dla władzy, przywódca najliczniejszej i najbardziej popularnej opozycji. Ale święte miejsce nigdy nie jest puste. Przyszli inni, młodsi i znacznie bardziej agresywni.

I tron się zatrząsł...

Ale na razie toczy się wojna z talibami. Oto dziewczyny spośród pilotów lotnictwa szturmowego walczących na niebie.

Anastasia Witchakova to jedna ze słynnych rudowłosych wojowników. Nie chciała walczyć z Ukrainą, ale proszę, zniszczcie Talibów.

Oczywiście wiele wojowniczek nie chciało zabijać swoich słowiańskich braci.

Ale z mudżahedinami - proszę.

Anastazja strzelała do talibów, używając gołych palców u nóg. Ambasador wystrzelił rakietę w kierunku Afgańczyków i zaśpiewał:

Jak żyliśmy walcząc

I nie boi się śmierci...

To prezent dla bosego pilota!

Kolejny as wojownika też jest piękny, tyle że tym razem z dushmanami walczy także blondynka Akulina Orlova. Tak, Talibów nazywa się dushmanami, czyli duchami, tak jak podczas pierwszej wojny z Afgańczykami. Wróg jest naprawdę silny i liczny. Zarówno talibowie, jak i obrona powietrzna mają swoje własne. Łącznie z tymi, którzy zostali wzięci do niewoli z byłej armii rządowej.

Akulina Orłowa zawraca swoim samolotem i oddala się od rakiety Stinger, po czym dziewczyna zaśpiewała:

- Zły duch pełza po skałach,

Spalasz go napalmem...

Cóż, jeśli Talibowie,

Użyjmy podstępu w walce!

Kolejna dziewczyna Margarita Magnetic. Jej włosy są jak złoty liść. Bardzo piękna dziewczyna. I kategorycznie odmówiła walki z Ukrainą. Bo nie weźmie broni przeciwko swoim słowiańskim braciom. Co wywołało aprobatę wielu osób. A Talibowie są fanatykami religijnymi i kiedyś pomogli czeczeńskim separatystom. Co więcej, talibowie byli jedynym państwem na świecie, które uznało niepodległość Czeczenii. A to oczywiście odcisnęło piętno na stosunkach z Rosją na wiele lat.

Margarita Magnetic jest gotowa do walki. Jej bose palce naciskają guziki. A rakiety o kolosalnej, niszczycielskiej mocy lecą na talibów. I pokonują brodatych Afgańczyków.

Margarita śpiewała:

- Ech, Ojczyzno, niech krzyczą brzydko,

I lubimy ją, nawet jeśli nie jest pięknością!

Ten drań jest łatwowierny,

Jeśli inspektor bezpieczeństwa wyda takie postanowienie,

Więc będzie faszyzm,

Obrzydliwość ludzka!

Pierwszy rozmrożony plaster,

pogrzeb Stalina -

Rus nie będzie Kainem,

Mimo że jest kontuzjowana!

A wojownicy przyjęli to zgodnie i zaćwierkali:

- Słowianie nie tolerują poniżania,

Wszyscy jesteśmy za Ukrainą...

Nie będziemy tolerować więcej obelg,

Głowa Caina jest w basenie!

Dziewczyny z samolotów szturmowych uderzyły w talibów, pokonując i zabijając tych mudżahedinów.

Tutaj lecą, żeby młócić duchy. Ale z Tadżykistanu wywożone są cynkowe trumny z zabitymi rosyjskimi żołnierzami i oficerami.

Jeden z tych żołnierzy pozostał bez nogi. I śpiewa smutno, radośnie i ze łzami w oczach:

- Jakoś wjechali do trumny,

I najpotężniejszy ghul,

Wycisnąłem wszystko i wycisnąłem,

I mocno zagęściłem!

Na czołgach też są dziewczyny. Bardzo ciekawy rosyjski samochód "Niedźwiedź". Jest to bardzo ciężki czołg - ponad sto ton - model eksperymentalny. Oczywiście ma też specjalną załogę składającą się z czterech dziewcząt. I wszyscy mają imiona zaczynające się na E!

Na przykład Elizabeth wciska przyciski joysticka gołymi palcami, uderza w bunkier z talibami i ryczy:

- Chwała komunizmowi!

Katarzyna, kontynuując strzelanie z karabinów maszynowych i wciskając guziki szkarłatnym sutkiem, ryczy:

- I bez Ziuganowa! Łysy i pijany!

Elena pisnęła, wciskając bosą piętę w pedał:

- Na wycieczki nad Ocean Indyjski!

Efrosinya również wystrzeliła, tym razem za pomocą swojego żartobliwego języka i pisnęła:

- Za zwycięstwa w bitwach szturmowych!

A dziewczyny będą się śmiać. Podlewanie bojowników talibskich ołowianym deszczem. I robią to bardzo dobrze.

Elizabeth, strzelając do wroga, pomyślała. W rzeczywistości, jeśli ktoś ma mózg, rozumie, że każda religia jest bajką i ludzką fantazją!

Ale dlaczego różne rodzaje religii rozprzestrzeniły się po całym świecie? Co więcej, wiele sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem? Tak naprawdę, weźmy najpopularniejszą religię: chrześcijaństwo. Wiara w Boga ukrzyżowanego na krzyżu jest głupia i absurdalna. Tak naprawdę, jeśli wierzy się w Biblię, to Bóg staje się w jakiś sposób dziwny i niezrozumiały.

Następnie topi wodę prawie całą ludzkość - miliony ludzi umiera, ale tylko osiem osób zostaje uratowanych. Wręcz przeciwnie, na krzyżu modli się za oprawców?

Być może zauważyłeś: Bóg Starego Testamentu jest bardzo okrutny, ale w Nowym Testamencie Chrystus jest niezwykle łaskawy. I jest tu rażąca sprzeczność. W rzeczywistości, gdyby Jezus był Bogiem Synem, powinien był spalić Sodomę i Gomorę. Ale byli tam dorośli, dzieci i kobiety. Czy to nie jest okrutne?

Tak, i wiele innych przykładów okrucieństwa można wymieniać bardzo długo. Jedno morderstwo dzieci przez Elizeusza jest coś warte.

Pomyśl więc o tym, w co ludzie wierzą. Rząd narzuca także religię. A teraz walczą z fanatykami religijnymi talibów.

Ale ostrzegali - nie należy się cieszyć, że Stany Zjednoczone opuszczają Afganistan - dla Rosji będzie to tylko gorsze.

Talibowie, odpocząwszy trochę i wykorzystując fakt, że wojna z Ukrainą miała ręce związane Rosji, podjęli działania i uderzyli. A potem zostało to przepowiedziane wielu. A Rosja musiała się podpisać. I oczywiście wbrew ich woli - w bazie w Tadżykistanie zginęło zbyt wielu rosyjskich żołnierzy. Zatem Władimir Putin został uwikłany w kolejną wojnę. A nastroje w społeczeństwie stały się oczywiście znacznie bardziej wrogie wobec obecnego prezydenta. Miłość ludzi jest bardzo zmienna. A Talibowie oczywiście wszystko obliczyli poprawnie. Co więcej, Stany Zjednoczone są w tym przypadku usatysfakcjonowane - rozwaliły swoich wrogów. I zaczęli rozmawiać o Bidenie: mądrym starcu. Na przykład, jak sprytnie wszystko zaaranżował.

Tak naprawdę wiek nie jest przeszkodą zarówno w sporcie, jak i mądrości!

Elizabeth strzela raz po raz, oczywiście, bosymi palcami. Nawet zimą w zbiorniku jest dość ciepło. A latem w Tadżykistanie jest naprawdę gorąco.

Dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

-Jeśli to jest długie, długie, długie,

Walcz, zniszcz Talibów...

Jeśli to jest długie, długie, długie,

Biegnij w dół w bitwie!

To możliwe, to możliwe

To oczywiście prawda, prawda...

Chociaż czasami tak się wydaje

Możemy dogonić Afrykę!

A w Afryce ceny są tak wysokie,

A w Afryce pieniądze są tak szerokie!

Hipopotamy schudły

Kaszaloty są wychudzone...

A ludzie są jak papugi,

Idź prosto do nieba!

Ekaterina zauważyła z uśmiechem, wciskając przycisk joysticka zbiornika szkarłatnym sutkiem:

- Jest w Tobie coś za mało optymizmu!

Elżbieta odpowiedziała ze złością:

- Jeśli prezydent jest kaleką moralną i łotrem, to jaką radość mogą mieć jego poddani!

Elena skinęła głową:

- Tak! Mówią, że zaczęły się kłopoty! Ale to właśnie nadmiar szczęścia sprawił, że Putin stał się zbyt pewny siebie!

Elżbieta skinęła swoją niebieskawą głową:

- Tak, zawsze myślałem, że nie można dać tyle szczęścia jednej osobie - dosiada białego konia, w tym sensie, że zaczyna wierzyć, że morze jest mu po kolana. A potem, niczym stara kobieta, która chciała zostać Bogiem, zostaje z niczym!

Katarzyna zgodziła się z tym:

- Tak! Putin miał za dużo szczęścia i to go zepsuło. Jak fortuna kiedyś kochała Napoleona, Hitlera, Iwana Groźnego, a potem się od nich odwróciła.

Eufrozyna zauważyła:

- Mikołaj II był królem bardzo pechowym, ale jednocześnie życzliwym i przyzwoitym królem. Na przykład myślisz, że miałby przynajmniej trochę szczęścia w wojnie z Japonią. Na przykład, gdyby umarł admirał Makarow i wszystko mogłoby potoczyć się inaczej . A admirał Makarow zmarł z powodu całej serii nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności. Z jakiegoś powodu nie kazał zamiatać min niszczycielami i żaden z jego podwładnych nie wydał takiego rozkazu. A kopalnia najprawdopodobniej była rosyjska, a duży pancernik nie powinien był zatonąć z jednej kopalni. I nawet w tym przypadku admirała Makarowa można było uratować, tak jak na przykład uratowano Cyryla Romanowa.

Elżbieta zgodziła się:

- Tak, odrobina szczęścia dla Mikołaja II może dać Rosji znacznie więcej niż dużo szczęścia dla przeciętnego Władimira Putina! Na przykład admirał Makarow mógłby pokonać Japończyków na morzu niewielkim rozlewem krwi, a wtedy wojna z samurajami nie wymagałaby wielkich poświęceń. A gdyby carska Rosja wygrała wojnę z Japonią, to I wojna światowa najprawdopodobniej by nie wybuchła. Władza armii cesarskiej byłaby więc zbyt duża i Niemcy nie odważyliby się wypowiedzieć wojny!

Elena skinęła głową:

- Może! Choć sam Makarow nie wyczerpuje liczby niepowodzeń i pechów w wojnie z Japonią. Choć trzeba przyznać, że wróg był mocny. Ale z drugiej strony, gdyby pancernik "Oslyabi" nie zatonął tak szybko, to nawet podczas bitwy pod Cuszimą eskadra mogłaby całkowicie przedrzeć się do Władywostoku! I tak wojna z Japonią okazała się tak nieudana!

Eufrozyna zauważyła:

- Ale wojna w 1945 roku z Japonią okazała się zaskakująco łatwa i skuteczna. Jakby Japonii zabrakło szczęścia. Jednak, niestety, zwycięstwo Stalina doprowadziło do dojścia komunistów do władzy w Chinach i powstania bardzo silnego i niebezpiecznego imperium, które niemal zaatakowało ZSRR pod rządami Breżniewa. I nawet teraz Chiny tylko udają przyjaciela. A on sam chce odciąć nam ziemię aż po Ural.

Katarzyna skinęła głową:

- Tak! Gdyby Japończycy zostali wówczas pokonani, zamiast północnych Chin istniałaby Żółta Rosja, a do Imperium Niebieskiego zawitałoby prawosławie. I co się stało w wyniku łatwego zwycięstwa Stalina nad Japończykami. Narodziny ateistycznego imperium i potężnego potwora na granicy z Rosją!

Elżbieta zauważyła, szczerząc zęby:

- Zatem wierz w chrześcijańskiego Boga. Zwycięstwo nad Japonią dałoby dziesiątki milionów nowych wyznawców prawosławia. Zamiast tego w Rosji do władzy doszedł agresywny reżim ateistyczny. A potem krwawy reżim stalinowski sprowadził ateizm do Chin. I pojawiło się okrutne imperium Mao. Naprawdę nie rozumiem, czego chciał Bóg!

Elena zauważyła:

- Albo w ogóle nie ma Boga! Albo Szatan jest znacznie silniejszy, niż mówi Biblia, albo plany Wszechmogącego są dla nas niezrozumiałe!

Eufrozyna zauważyła:

- Zwykle okrutni królowie odnoszą większe sukcesy! Jedynym wyjątkiem był być może Aleksander I - inteligentny, życzliwy, liberalny car, dżentelmen, który muchy nie pokonał. I razem sukces!

Elżbieta zauważyła:

- A Katarzyna II nie była uważana za okrutnego i złego władcę, a także odniosła duży sukces. To prawda, że \u200b\u200bbyła dziwką i ogólnie niezbyt dobrą osobą. Zabraniała chłopom narzekać na swoich panów. To nawet dziwne, że tak podłej osobie dano tyle szczęścia!

Elena skinęła głową:

- Tak, a następnie uwierz w chrześcijańskiego Boga! Kiedy zło i podłość odnoszą największe sukcesy!

Katarzyna śpiewała z wściekłością:

Świat opiera się na przemocy

Wulkan wściekłości tryska wielkimi krokami...

Napięcie jest najwyższe,

Budzi się z bólem i strachem,

Tylko strach da nam przyjaciół,

Tylko ból motywuje do pracy,

Dlatego chcę tego coraz bardziej

Hyperplasm wpadnie w tłum!

Elżbieta zauważyła z westchnieniem:

- Tak, Czyngis-chan był niegrzecznym poganinem. Nie umiał czytać ani pisać, ale zawładnął połową świata. W bitwie z nim przegrali zarówno muzułmanie, jak i chrześcijanie. I pytanie brzmi: gdzie był w tym czasie Bóg Wszechmogący? I dlaczego pogaństwo Mongołów pokonało monoteizm: islam i chrześcijaństwo?

Eufrozyna zauważyła z uśmiechem:

- Podobnie można zadać pytanie: gdzie był Bóg Wszechmogący, gdy Kain zabił Abla? Dlaczego dopuścił do pierwszej bratobójczej wojny w historii ludzkości?

Elena uśmiechnęła się i podsumowała:

- Tak, możesz kłócić się bez końca, ale nigdy nie udowodnisz ani tego, że Bóg istnieje, ani tego, że go nie ma?

Ekaterina zauważyła:

- Mocno wątpię w Jezusa Chrystusa. Nieszczęśni, uciskani Żydzi mogli równie dobrze wziąć silnego, utalentowanego hipnotyzera, jak Anatolij Kaszpirowski, za mesjasza i deifikować go. Jeśli spojrzeć na statystyki cudów Anatolija Michajłowicza, jest on fajniejszy niż Chrystus!

Eufrozyna zachichotała i zaśpiewała:

- Niech Bóg pozwoli niewidomym otworzyć oczy,

I wyprostuj grzbiety garbusów...

Tak, Boże, bądź Bogiem choć trochę

Ale nie można być trochę ukrzyżowanym!

A dziewczyny znów zaatakowały Talibów. Naciskając przyciski joysticka gołymi palcami, wykosili licznych mudżahedinów i dosłownie położyli ich partiami. Brodaci talibowie zginęli pod ostrzałem z karabinu maszynowego i pociskami odłamkowo-burzącymi. Nastąpiła poważna zabawa i masowa eksterminacja fanatyków religijnych.

A oto Alenka ze swoim batalionem pięknych dziewcząt, które pomimo chłodnej, zimowej pogody w Tadżykistanie boso atakują Talibów.

Są jednak w krótkich spódniczkach, a ich ciała okryte są płytami pancernymi wykonanymi z kevlaru.

Piękności podbiegają do ataku i śpiewają:

- Zli Talibowie pełzają po skałach,

Ale dziewczyny są najfajniejsze...

Uderz go napalmem

Będziemy świętować sukces!

A dziewczyny będą błyszczeć perłowymi zębami.

A potem Anyuta gołymi palcami u nóg rzuci w mudżahedinów groszkiem z materiałami wybuchowymi. I rozproszy Talibów w różnych kierunkach, jak kocięta.

Dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

- Chwała Ojczyźnie, chwała,

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały dziewcząt w bikini,

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Rudowłosa Alla także strzela do brodatych wrogów, kosi ich i śpiewa:

- Rus śmiał się z tego talibów,

W każdym wieku, dlatego jest to Rus!

A dziewczyna też to weźmie i rzuci w Mudżahedinów zabójczą cytryną gołymi palcami. I rozprasza wrogów we wszystkich kierunkach.

I jak gwiżdże na całe gardło.

Kilkadziesiąt wron było oszołomionych. Po zawale serca padali na ogolone głowy talibów i zostali dźgnięci. Po czym wojownik zaćwierkał:

- Sprawa jest tu bardzo kontrowersyjna,

Wierzę, że będzie po prostu na najwyższym poziomie!

Znam Talibów, pokonamy

Przecież nad nami stoi dumny cherubin!

Maria, kolejna z dziewcząt w bikini, wzięła go i zagwizdała. I bosymi palcami rzuciła we wroga ogromną, morderczą siłę, bardzo niszczycielski dar śmierci. Rozszarpała bojowników talibskich i zagruchała, szczerząc zęby:

- Wokół Rosji panuje ogromna mgła,

A bojownik talibski pędzi do Ojczyzny!

Olimpiada jest naprawdę bohaterką. Jest duża, a jednocześnie jej włosy są jasnobrązowe. Wojownik ma luksusowe biodra i mocny nacisk, który jest wyłożony czekoladowymi płytkami. Cóż, nikt naprawdę nie może się oprzeć takiej bestii.

A teraz swoimi potężnymi, muskularnymi, bosymi stopami podniosła całą beczkę materiałów wybuchowych i rzuciła ją w Talibów. A ta lufa pędziła z wielką, zabójczą szybkością. I jak uderzy w Mudżahedinów, dosłownie rozdzierając ich na strzępy.

Wojownik-bohater przyjął to z radością i zaśpiewał:

A nad Murowem niebo marszczy brwi,

Wschodzi świt światła...

Jesteśmy jak córki Ilyi Muromets,

Nie na próżno przechwalali się swoją siłą!

Rzeczywiście, o wiele przyjemniej jest walczyć i zabijać Talibów, niż walczyć ze swoimi ukraińskimi braćmi. Myślę, że w tym miejscu wszyscy się zgodzą, że zabijanie braci jest grzechem. A Władimir Putin jest już otwarcie nazywany w wojsku rosyjskim - Wowką-Kainem!

Olimpia zaśpiewała z wściekłością:

Cóż, ilu braci możesz zabić?

W końcu wierz mi, człowiek rodzi się do szczęścia...

Matka nie pozwala synowi iść na front,

A nawet latem podczas wojny jest zła pogoda!

Po czym bohaterska dziewczyna nabierze głęboko powietrza w płuca i zagwiżdże. Wiele setek wron natychmiast dostaje zawału serca i mdleje. A ich ostre dzioby lecą w dół i przebijają czaszki żołnierzy talibów zbliżających się na pozycje wojsk rosyjskich.

Olimpias, powalając wrony gwizdami i powodując ich oszołomienie, wzięła go i zaćwierkała:

Ta, ta, ta - kopyta pukają,

Tu, tam, tam - karabin maszynowy trafił!

Armia talibów zostaje całkowicie pokonana,

I nikt nie jest w stanie pokonać armii dziewcząt!

Marusya strzela także do nacierających żołnierzy talibów. Pokazuje swój temperament i najwyższą klasę. Jej karabin maszynowy kosi całe szeregi mudżahedinów.

Dziewczyna rzuca zabójczy dar śmierci gołymi palcami. Powala wielu talibskich bojowników i piszczy:

- Klasyka wojny,

To jest dla dziewczyny, która chodzi boso...

Córki i synowie,

Zamieńmy wszystkich w grę!

Wojownicze dziewczyny są naprawdę piękne.

Matryona, strzelając do talibów i rzucając dary zniszczenia gołymi palcami, zaćwierkała:

- Chwała dziewczynom w bikini,

Pobili Mudżahedinów...

Dziewczyny mają gołe noże

Atakuj tak na obiad!

Dziewczyna z wąską talią i bujnymi biodrami strzela do zbliżających się talibów. Robi to bardzo sprawnie i dokładnie. Kosi je jak kosiarka i śpiewa:

- Dziewczyna tańczyła polkę,

Na trawniku o wczesnej porze...

Ogon w lewo, ogon w prawo,

To jest polka Karabas!

A teraz wojowniczka ponownie rzuci we wroga zabójczy prezent gołymi palcami. I położy wielu Talibów.

Tutaj Wiktoria i Weronika kłócą się. Obie dziewczyny są bardzo fajne. I strzelają niezwykle celnie.

Victoria rzuciła dar zagłady gołą piętą ze śmiercionośną siłą. Rozdarła wiele dushmanów i pisnęła:

- Pieniądze topnieją w portfelu,

Stolice topnieją...

A po rosyjsku -

Pieniądze oznaczają mannę!

Inna dziewczyna nacisnęła guzik swoim szkarłatnym sutkiem, który uruchomił ogłuszające ultradźwięki i wypuścił je w powietrze. I już tysiące wron spadło na ogolone głowy talibów. I uderzmy ich.

Rudowłosa dziewczyna zaśpiewała:

Mudżahedini atakują Rosję

Jest ich wielu pędzących do Afganistanu...

Dziadkowie walczyli wtedy w Afganistanie,

Teraz groźni talibowie unieśli miecz!


Ale bose dziewczyny nie poddają się

Pokażą po prostu najwyższą klasę...

Walczą energicznie z armadą talibów,

I trafili ducha prosto w oko!

A wojowniczka z gołymi palcami u nóg rzuci dar unicestwienia z morderczą siłą. I każdy to od niego dostaje.

Alice i Angelica strzelają do talibów z karabinów snajperskich. I robią to niezwykle dokładnie. I strzelają z taką precyzją.

Alicja wzięła go i zaśpiewała:

Dla dushmana będzie trumna,

Zachowaj zdrowie, aby...

Dziewczyny biegają nago zimą!

I łamią plecy Mudżahedinom!

I wojownicy natychmiast pokazali języki!

A potem Alice wystrzeliła, używając szkarłatnego sutka, gdy nacisnęła guzik. I znokautował tuzina talibów.

Alicja wzięła go i zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Za Ojczyznę i wolność do końca,

Bose dziewczyny w bikini

Jesteście takimi bohaterkami...

Spraw, aby serca biły zgodnie!

Angelika potwierdziła:

- Pukaj zgodnie! To jest świetne!

. ROZDZIAŁ nr 2.

Wojna między talibami a Rosją trwała nadal. Afganistan to duża populacja, wielu młodych ludzi jest głodnych, wściekłych i agresywnych.

A oni walczą w Tadżykistanie, podczas gdy Rosja ma związane ręce wojną na Ukrainie, którą popiera większość świata.

I talibowie to wykorzystują.

Ale bardzo bose i piękne dziewczyny walczą po stronie rosyjskiej. Walki przychodzą falami.

Natasza strzela do mudżahedinów. Używają potężnego smoczego karabinu maszynowego. I rzuca kulami w talibów.

I padają, naciskając na dziewczynę. Spadnie rosyjski helikopter zestrzelony z domowej roboty armaty przeciwlotniczej. Został zestrzelony przez talibów. To prawda, że \u200b\u200bw helikopterze nie ma dziewcząt, ale mężczyźni i nie jest ci ich szczególnie żal.

A Natasha to dziewczyna i bosa w bikini. A kiedy będziesz prawie nagi, nikt nie będzie cię powstrzymywał ani nie zatrzymywał.

Natasza rzuciła dar zagłady gołymi palcami wyrzeźbionych nóg z morderczą siłą. Rozproszyła talibów w różne strony i zaśpiewała, obnażając perłowe zęby:

Oto zima, zima, zima,

Zaczęło się nagle...

Zamiata wściekle, zamiata -

Jutro będzie lepiej

Jutro, jutro, jutro!

A teraz mamy nowy rok!

Rzeczywiście, w Nowy Rok w Tadżykistanie padał śnieg. A teraz Rosjanki zostawiają bose, wyrzeźbione ślady stóp na śniegu i wygląda to bardzo pięknie.

Zoya wzięła go i zaśpiewała:

Raz Dwa Trzy -

Wyczyść procesory!

Cztery, osiem pięć,

Chodźmy pobawić się w laptę!

A dziewczyna z bosymi palcami wypuści dar śmierci ze śmiercionośną siłą.

Zoja wzięła go i zaśpiewała szczerząc zęby:

Jeden dwa trzy cztery pięć,

Króliczek wyszedł na spacer...

Oto wybiegająca dziewczyna

Zabija Mudżahedina!

A Zoya wzięła to i pokazała swój długi język.

Ale Augustyn także prowadzi ogień. Typ dziewczyny, która nie może być fajniejsza. I pisze ze śmiertelną śmiałością. Kosi mudżahedinów bez niepotrzebnej ceremonii. Po czym zaczyna śpiewać;

Jeśli tył jest bezużyteczny -

Zapał wojskowy nie pomoże...

Cóż, jeśli nie ma zapału,

Tył będzie obiadem wroga!

A rudowłosa Augustyna zarówno przyjmie, jak i rzuci dar unicestwienia, gołymi palcami. A w rzeczywistości rozerwie tak wielu dushmanów, że jest to po prostu przerażające.

Augustyn oczywiście nie przegapił okazji, aby zaśpiewać:

Byłem nagi

Tak skakała po boisku!

Skakałem po boisku...

Kułacki śpiewał razem z nami!

A dziewczyna zabierze jej oczy, które błyszczą szafirami i blaskiem. A jej oczy są piękne. A język jest bardzo niegrzeczny. I taki zwinny, i taki fajny. Cóż, to tak, jakby to była soczysta pomarańcza.

Swietłana też walczy. I gołymi palcami rzuca prezenty zagłady. Które są tak zabójcze i destrukcyjne.

A w pobliżu talibowie zajęli i zniszczyli rosyjski czołg. A pojazd armii rosyjskiej zaczął się rozrywać na kawałki, a zestaw bojowy eksplodował. A mężczyźni znowu umierają.

Ale Swietłana nie potrzebuje śmierdzących mężczyzn. Trzeba ich torturować. A dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

Mężczyźni, mężczyźni, mężczyźni,

Jesteście po prostu wielkimi brutalami

Kiedy dziewczyny cię zabiją

Tak bardzo oczyszczają ziemię!

Rzeczywiście, Talibowie to bestie.

Kiedyś złapali piękną harcerkę. Cóż, na początek ją zabrali i wciągnęli na stojak. Wykręcili mi stawy w ramionach, co było bardzo bolesne.

Następnie zawieszono dyby na bosych stopach dziewczyny, zakuwając jej kostki w kajdany. A potem wzięli i rozpalili ogień pod jej nagą, pełną wdzięku krzywizną podeszew.

Rosjanka bardzo cierpiała. Talibowie przed usmażeniem jej pięt wzięli i nasmarowali jej stopy olejem. I tak podeszwa paliła się powoli i była potwornie bolesna. A dziewczyna jęczała i ryczała. A Talibowie bili ją także biczem po plecach i bokach. Wtedy postanowiono zintensyfikować tortury. Wyjęliśmy gorący drut i zaczęliśmy uderzać piękność w plecy i klatkę piersiową.

I jakie to bolesne. Zwłaszcza, gdy talibowie zaczęli wykręcać szkarłatne sutki Rosjanki rozpalonymi do czerwoności szczypcami. I tak bardzo płakała.

A główny przywódca oddziału talibów po prostu oszalał od tortur. I obnażył swoje złote zęby.

W odpowiedzi Rosjanka splunęła. Po czym zaczęli łamać jej nagie palce u nóg. Co jest bardzo bolesne. A dziewczyna zemdlała z powodu straszliwego, nie do zniesienia bólu.

Jednak talibowie nadal stosowali tortury. Najpierw przywrócili dziewczynie przytomność wylewając wiadro lodowatej wody. A potem zainstalowali na jej ciele czujniki i elektrody.

Po czym obaj chłopcy zaczęli pedałować na dynamo. Zaczął płynąć prąd, a dziewczyna drgnęła z piekielnego bólu. I rzeczywiście, kiedy jest na ciele

Przechodzą wyładowania elektryczne, jest strasznie, mówi się, że pędzą stada koni. I naprawdę każda dziewczyna tutaj będzie wyć.

I chłopcy pedałują, a naga dziewczyna wyje jak dziki wilk. I naprawdę ją to boli. A ten ryk jest po prostu nie do zniesienia.

A oprócz prądu talibowie smażą także obcasy Rosjanki, które są już pokryte dużymi pęcherzami. Uderzyli mnie też w plecy gorącym drutem. A oni uderzyli z wściekłością i zwłoką.

Jednocześnie zwiększyli ilość mąki. Zaczęto rozciągać dziewczynę i wieszać na bloku coraz więcej ciężarków, aby dokładnie skręcić jej stawy.

Główny talibski bandyta śpiewał:

Co za ból, co za ból

Wynik meczu będzie następujący: pięć - zero!

Cóż, co można zabrać dzikusom? Torturowali dziewczyny bardzo okrutnie, ale niezbyt wyrafinowanie. Chociaż elektrody zostały wepchnięte w łono Wenus i jak po tym przyłożono prąd.

Talibowie to barbarzyńcy. Oto oni, za pieniądze, które dostali za narkotyki, kupili całą armadę czołgów z Chin. Rzeczywiście, Chiny są perkalowym sojusznikiem i przyjacielem Rosji.

A Talibowie zaatakowali wroga swoimi czołgami.

Ale przeciwko nim stoją cztery Rosjanki w T-95. Są oczywiście boso i w bikini.

I co?

Elizabeth strzelała do mudżahedinów gołymi palcami i ćwierkała:

- Chwała Ojczyźnie Słoni!

Catherine również uderzyła Talibów gołym, okrągłym obcasem i zapytała:

- Jaka jest ojczyzna słoni?

Elżbieta, szczerząc zęby, odpowiedziała:

-Oczywiście, Rosja!

Catherine zachichotała i odpowiedziała:

- Myślałem, że to Indie!

Elena uderzyła dushmanów szkarłatnym sutkiem na piersi, po czym zdjęła stanik i pisnęła:

- A ja myślałem, że to miejsce narodzin słoni w Afryce!

Efrosinya nacisnęła pedały gołymi, okrągłymi obcasami i zaśpiewała:

- Małe dziecko,

Nie ma mowy...

Nie jedź do Afryki na spacer....

Rekiny w Afryce, goryle w Afryce

W Afryce są duże krokodyle!

I wszystkie cztery bose dziewczyny, z nagimi piersiami i błyszczącymi szkarłatnymi sutkami, śpiewały:

Ugryzą cię

Bij i obrażaj...

Nie jedźcie dzieci do Afryki na spacer!

W Afryce jest bandyta

W Afryce jest złoczyńca

W Afryce jest okropny Barmaley!

Ugryzie cię

Bij i obrażaj...

Dzieci nie idą do Afryki na spacer,

To koszmar w Afryce,

Szalony złoczyńca

Nagle pojawił się w nim Barmaley!

Biega po Afryce i zjada dzieci!

Tak, dzieci! Tak, dzieci!

Śmiech to śmiech, ale kiedy talibowie złapali rosyjskiego chłopca w wieku około czternastu lat, potraktowali go poważnie. Najpierw go rozebrano i powieszono na stojaku.

Następnie dushman w turbanie i z brodą zaczął palić swoje nagie, umięśnione ciało nastolatka gorącym żelaznym prętem.

Następnie talibski kat przyłożył rozżarzoną do czerwoności żelazną gwiazdę do nagiej piersi chłopca i przycisnął ją do niej.

Chłopiec krzyknął z potwornego bólu i stracił przytomność. Po czym chłopiec odzyskał przytomność. I wcisnęli jego bose, niemal dziecięce stopy w dyby. I zaczęli wieszać ciężarki na hakach w bloku. I to było bardzo bolesne. Młode ciało chłopca było bardzo rozciągnięte, a chłopiec dosłownie jęknął.

Rosyjski chłopiec był nadal torturowany. Nasmaruj gołe podeszwy stóp olejem. A potem rozpalili pod sobą ogień.

I jak chłopak dziko krzyczał po tym. Tak, to było niezwykle bolesne.

Chłopiec nadal krzyczał i został pobity batem przez talibów.

Następnie chwycili chłopca hakami za żebra. I znowu całkowicie wywrócili to na lewą stronę.

Po czym Talibowie zaśpiewali:

Zniszczymy wszystkich niewiernych,

Niech będą nastolatkami...

Oto cherubin nad nami,

Umieścimy wszystkich na pokładzie!

Po czym chłopiec z Rosji został połamany gorącymi szczypcami, wszystkie palce u nóg na bosych stopach. A Talibowie robili to powoli, aby sprawić słodkiemu chłopcu jak najwięcej bólu. A potem zaczęli łamać żebra młodemu wojownikowi rozpalonymi do białości szczypcami.

Połamali więc je dla niego, tak że chłopcu nie pozostało ani jedno całe żebro. A chłopiec zmarł z powodu bolesnego szoku.

Przed śmiercią mudżahedini zmiażdżyli jądra nastolatka. I to było bardzo bolesne.

Tymczasem Anastazja Wiedźmin zaatakowała Talibów samolotami szturmowymi. Użyła rakiet. Nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami i zaśpiewała:

Wyżej i wyżej i wyżej

Führer podniósł nos...

Czasem zrywają nam się dachy,

Jednak Talibowie nie dojrzeli!

Akulina Orłowa również uderza swojego przeciwnika. Robi to bardzo precyzyjnie i za pomocą szkarłatnego sutka wciska guzik. W pobliżu eksploduje rosyjski samolot szturmowy. I był zadowolony z zabójczego prezentu od talibów. Ewentualnie coś wyprodukowanego w Chinach. I to całkowicie cię schrzani.

Akulina śpiewała:

- Jeśli człowiek idzie prosto do trumny,

Chroniąc życie, więc...

Bądźcie bosymi dziewczynami!

A wojownik będzie się śmiał i śmiał. Oczywiście, mimo zimy, stopy dziewczynki nie znają żadnych butów. A jej obcasy są okrągłe i dosłownie błyszczą. Ta dziewczyna jest po prostu super.

A sutki jej piersi są szkarłatne i błyszczą jak szczyty kościołów. To jest walcząca dziewczyna, że tak powiem.

Tak, nie lubi mężczyzn. Chociaż z radością używa języka dla przyjemności. Właściwie, jak miło jest dotykać swoich szkarłatnych sutków truskawkowymi sutkami innej dziewczyny. Aby było wspaniale.

Akulina wzięła go i zaśpiewała:

O tej bosej dziewczynie

Nie mogłem zapomnieć...

Wyglądało to jak kamienie z chodnika

Dręczą skórę delikatnych stóp!

A Akulina weźmie i przewróci swoimi szafirowymi oczami.

Oto dziewczyna na najwyższym poziomie i klasie.

A Margarita Magnitnaya jest także pilotem. Obie dziewczyny uwielbiają leżeć naprzeciw siebie i dotykać swoich sutków, błyszczących jak rubiny.

Nie zaniedbują jednak także mężczyzn.

Cóż, w międzyczasie Margarita to przejmie i uderzy Mudżahedinów z wielką, śmiercionośną siłą.

Następnie zaśpiewa:

Ach, jakie nogi!

Jak dobry...

Nie bój się, kochanie

Zapisz swój numer telefonu!

A Margarita pokaże język. Jest niezwykle waleczną dziewczyną.

A jej bose palce u stóp zsyłają mordercze dary śmierci.

Akulina Orłowa ze śmiechem zaśpiewała:

- Margarita, okno jest otwarte,

Margarita, pamiętasz, jak to wszystko się stało!

Anastazja Witczakowa skinęła głową:

- Tak, kobiety! Możemy zrobić wszystko i całkowicie wymazać naszych wrogów!

A dziewczyny zaśpiewały chórem:

Nasza armia jest silna

Ona chroni świat...

Pozwól Talibom nacierać

Ich dziewczyna zostaje zabita!

Na przykład Fedora również walczy. Strzela z moździerza w Mudżahedinów. A jeśli coś schrzani, nikomu nie będzie się to wydawać niczym wielkim. Nawet jeśli Talibowie mają długą brodę i ogoloną głowę.

Fedora tupie bosymi stopami w błocie i śpiewa:

Czy widzisz zaćmienie na niebie?

Potężny symbol surfingu...

Czarne skrzydła nad światem

Stada kosmicznego wycia!

A inna dziewczyna, Sirafima, rzuciła zabójczą bombę gołymi palcami i rozerwała masę talibów i powiedziała:

Talibowie - klątwa wzrasta,

Talibowie - całkowita śmierć...

Talibowie i martwe pułki!

Talibowie prowadzą szaleńca!

Talibowie!

I Sirafika weźmie gwizdek w usta i jak zadmuchnie, że wrony zemdleją i przebiją dziobami głowy Mudżahedinów.

Dziewczyny, muszę przyznać, są wspaniałe i piękne.

A teraz możecie zobaczyć, jak talibowie podpalili rosyjski magazyn amunicji. Zaczął się palić, a pociski eksplodowały ze śmiercionośną siłą. Talibowie ryczą i radują się.

Ale dziewczyny z nieba pieprzą się z mudżahedinami. I widać, jak Albina i Alvina pojawiły się na niebie.

Obie dziewczyny są po prostu niesamowitymi blondynkami. I cudownie piękna. I oczywiście boso i w samych cienkich majtkach.

To są kobiety najwyższej próby, powiedzmy. A to, co potrafią, nie każdy jest w stanie powtórzyć.

A wojownicy, jeśli zaczną zabijać, nie będziesz w stanie ich powstrzymać.

Albina wystrzeliła z samolotu rakietę o kolosalnej niszczycielskiej mocy. I rozbiła bunkier armii talibów, po czym zaśpiewała:

- Jestem najsilniejszy na świecie,

Nawet bose stopy, nagie sutki...

Namocz Talibów w toalecie,

Nie możemy być słabi!

Alvina w dalszym ciągu wysyła dary śmierci, używając gołych palców u nóg. I zabij Mudżahedinów, wzięła to i zaśpiewała:

- Mamy urocze dziewczyny,

Mówią po prostu piękno....

Cichy głos członków Komsomołu,

Nadchodzi burzliwa wiosna!

I obie dziewczyny to wezmą i zaśpiewają na całe gardło:

Wypuść mnie w Himalaje

Pozwól mi odejść na zawsze

Inaczej będę wyć albo będę szczekać,

Inaczej kogoś zjem!

A dziewczyna po prostu zaczyna piać. Uważa, że to bardzo fajne i urocze. A kiedy krzyczysz - Kukareku - to jest naprawdę przerażające.

Dziewczyny tymczasem podjęły walkę i zaczęły strzelać z ciężkich dział, co robi wrażenie. I strzelają tak celnie.

Dziewczyna Vivola śpiewała, wymachując zębami i celnie strzelając do wrogów:

- Jestem najsilniejszą dziewczyną na świecie,

Uwielbiam zlizywać perfekcję od mężczyzn...

Żołnierze nie znają fajnej audycji,

Gdzie dziewczyna zapomniała dać trochę loda!

A wojownik będzie się śmiał. Tak, piękności wiedzą, jak udusić dushmanów.

I szczerze mówiąc, są w stanie odłamać rogi i rysy łysej osoby.

Więc spróbuj przeciwstawić się takim pięknościom.

Nicoletta mówi także o talibach. Jest bardzo waleczną i agresywną dziewczyną. A kiedy się śmieje, wydaje się, że jest to śmiech gwałtownej wariatki.

Nicoletta szczerzy zęby i ryczy:

Jesteśmy, wow, złodziejami,

Rabusie, rabusie!

Bang, bang i nie żyjesz,

Martwy, martwy!

A dziewczyna będzie lizać powietrze językiem. I jak miło jest lizać szkarłatny sutek innej dziewczyny. I ma ją taką błyszczącą i mieniącą się rubinami.

Nicoletta zaśmiała się i zaćwierkała:

- Chwała kosmicznym piratom!

Dziewczyny w innych miejscach również były wściekłe. A potem rakiety spadły na pozycje talibów. Aurora wypuściła go za pomocą szkarłatnych sutków swoich piersi, które służyły do naciskania guzików.

I rakiety poleciały. A mudżahedini ryczą.

Oto kolejny członek Komsomołu torturowany. Bez wahania włożono jej między bose palce u stóp watę nasączoną benzyną. Zabrali go bez dalszych ceregieli i podpalili.

Wata zapaliła się. A dziewczyna to przyjmie i ryczy. A potem wziął jej piersi i wsunął rozpalony do czerwoności pręt prosto w jej szkarłatny sutek. A dziewczyna dosłownie wybuchła bólem.

A Talibowie się śmieją. Oczywiście uwielbiają też łamać palce u nóg. Jeden z mudżahedinów przypalił nawet nagą, okrągłą piętę dziewczyny żelazną bielą od gorąca. I zadziałało. Dziewczyna nagle zacznie krzyczeć z dzikiego przerażenia.

Alice widziała to przez lunetę snajperską. Przyjrzałem się bliżej. Wziąłem to, ustawiłem i było jak szalone. A zabójcza kula trafi kata prosto w brzuch. I będzie krzyczał z dzikiego bólu i zacznie się wić. A dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

Aniołowie dobroci,

Dwa białe skrzydła nad światem

Gdzieś jest kraj

Gdzie sam Svarog stał się idolem!

Angelika również oddała strzał, bardzo celnie, trafiając oprawcę w mosznę. On też będzie krzyczeć po dobrze wymierzonym trafieniu. Tak to zdobyli kaci.

A dziewczyny zaśpiewały:

Wy, źli kaci,

Czeka go okrutna kara...

Mamy mnóstwo świec

Wielcy ludzie atakują!

A dziewczyny zaczęły strzelać wściekle i celnie. I znokautować Talibów. Takim dziewczynom diabeł nie byłby w stanie się oprzeć.

Alicja nuci, strzelając do wroga:

Twój los jest w równowadze,

Wrogowie pełni odwagi...

Ale dzięki Bogu mam przyjaciół

Ale dzięki Bogu mam przyjaciół!

I dzięki Bogu, przyjaciele, są miecze!

A Angelica, nadal strzelając do talibów i zabijając ich, napisała na Twitterze:

- Kiedy twój przyjaciel krwawi,

Zdeptany do końca...

Nie nazywaj mnie przyjacielem

Ani tchórz, ani kłamca!

Następnie dziewczyna wzięła i rzuciła granat ze śmiertelną siłą gołymi palcami. I rozbiła Talibów na kawałki. Wytoczyły się odcięte głowy mudżahedinów.

Angelika wzięła go i zaśpiewała:

Dzień i noc bombardują nieustannie,

Żal bez wstydu...

Z tego, że Putin jest dziwny,

Cały kraj umiera!

Alicja, strzelając do Talibów i przebijając ich, wzięła go i zauważyła, wypluwając kurz:

- W tej Rosji taki cudowny moment,

Czego nie łatwo zgadnąć - kto jest błaznem, kto prezydentem!

Rudowłosy wojownik zachichotał i zauważył:

- Tak to się dzieje - to bardzo głupie mieć szpiega jako prezydenta!

I obie dziewczyny ponownie rzuciły strumienie ognia na talibów. I zrobili to niezwykle dokładnie. A ich strzały trafiły w Mudżahedinów.

A w innym miejscu walczyły inne dziewczyny. A także oczywiście boso i prawie nago.

Na przykład Alenka wystrzeliła bazookę, używając szkarłatnego sutka. Przebiła talibskiego bojownika i kilku jego partnerów.

Następnie napisała na Twitterze:

- Teraz znów jesteśmy na paradzie,

Nie jesteśmy na tej samej ścieżce co bandyta

Jesteśmy brygadą bosych dziewcząt,

Światło Łady jest z nami przed nami!

A wojownik rzuci dar zagłady jej gołą piętą. I rozerwie masę mudżahedinów.

Kobiety tutaj są fajne. Olga także strzela do talibów. To są nacierający mudżahedini. Atakują w grubych łańcuchach. A dziewczyny koszą je bez ceremonii.

Olga wystrzeliła wyrzutnię rakiet, używając swojego truskawkowego sutka. Znokautowała wielu talibów i zaśpiewała:

- Oddamy naszą duszę, nasze serce,

Jesteśmy naszą świętą Ojczyzną...

Będziemy stać i wygrywać -

I nie będziemy żałować naszego życia!

A dziewczyna rzuci w Mudżahedinów dar unicestwienia gołymi palcami morderczej siły.

I jakie to wspaniałe dla dziewcząt. Jak pokonali Talibów.

Weronika też walczy. Dziewczyna podczas strzelania używa rubinowych sutków.

W rezultacie wiele dushmanów zostało zniszczonych. A wojowniczka krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem najsilniejszy na świecie,

Mogę udusić Talibów...

Zabij dushmanów w toalecie,

Sprawimy, że będą wyglądać jak gra!

A Weronika to weźmie i pieprzy...

Jest z nią wojownicza Anna. I eksterminuje mudżahedinów. Oczywiście dziewczyna ma na sobie same majtki. To praktyczne. A majtki są takie cienkie, że właściwie nic nie kryją.

Wojownik Anna strzela, kosząc swoich przeciwników. Jej włosy są rude, a same dziewczyny są po prostu najwyższym światłem kosmosu.

A Anna gołymi palcami rzuca dary śmierci, które na miejscu pokonują Talibów.

Wojownicy krzyczą ile sił w płucach:

- Mudżahedini wpadają w szał,

Wróg pułku ruszył naprzód...

Dziewczyny niosą znane zwycięstwo

Spotkają się z Talibami z wrogością!


Skóra świńskiej skóry jest pijana,

Wróg zostanie zmiażdżony...

Bose dziewczyny walczą

Pięść piękności jest silna!

A wojownik weźmie go i zmiażdży, używając w walce szkarłatnego sutka.

I powiedzmy - bardzo fajnie!

Piękna dziewczyna - kolor czerwony. I kocha mężczyzn. Zwłaszcza język do pracy z tymi pulsującymi, jadeitowymi prętami.

To wspaniały smak i przyjemność!

Więc Anna wzięła to i ryknęła na całe gardło:

- Wydano rozkaz zrównania wsi z ziemią,

Salwy Gradów niszczą góry...

Führer z łysą głową wiał na Afganistan,

I przestańmy rozmawiać z piekłem!

A dziewczyna będzie się śmiać i śmiać. A jej śmiech jest jak bicie dzwonów.

Dziewczyny są pełne entuzjazmu. Malwina też walczy. Oczywiście dziewczynie nie przeszkadza używanie szkarłatnego sutka. A jednocześnie piękność również śpiewa

I stało się to -

O co żołnierz nie prosił!

Wkroczyło złe plemię,

Mnóstwo piekielnych, ciemnych sił!


Czarne diabły są bezczelne,

Ucieknij z tego bagna!

Tutaj mają sztylety w rękach -

Piosenki wyją - nie słowik!


Karabin maszynowy zmiażdżył piechotę -

Dym z połamanych moździerzy!

Od razu rozbili kompanię,

zbroja kirasjera nie pomogła!


Stado nie chce umierać,

Uwierz mi, piekło to nie kurort!

A pociski niszczą bunkry,

Ich archanioł uderza ich z góry!


Demony od razu piszczą do swoich dziur,

Spalamy je napalmem i siarką!

Nawet góry topnieją,

Wszyscy wokół nas są eksterminowani!


Ale nie tylko myśl

Że wróg jest jak woda!

Gigantyczny szczyt wzrostu,

Król Wszechświata Szatan!


Oto jego ognisty oddech,

Cherub płonie natychmiast!

I sztandar Boży upadł,

Wierzymy jednak, że zwyciężymy!


Poszliśmy trochę pod górę

I dajmy się ochrzcić!

Pochrząkiwał na ścieżce,

Synowie mądrego Boga!


A teraz ruszamy do ataku,

Krzyczcie "hurra", grzmoty!

Ile jednak można usłyszeć przeklinając,

Ale cholera, kabiny - zniszczenie!


JEDEN ZSRR WŚRÓD WILKÓW

Przerwa w działaniu była spowodowana rozbłyskiem słonecznym, który 22 czerwca 1941 r. spowodował, że w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i ich koloniach zapadła ciemność. Początkowo nie miało to szczególnego wpływu na przebieg wojny. Niemcy posunęli się naprzód podobnie jak w prawdziwej historii. Führer również skręcił na południe, a Japonia przyjęła postawę wyczekiwania... I znowu mroźna zima uchroniła Armię Czerwoną przed całkowitą porażką i pozwoliła jej rozpocząć kontrofensywę pod Moskwą. Tymczasem Japonia zajęła te posiadłości na Pacyfiku, które wcześniej należały do Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, a do których dodatkowe siły nie mogły teraz dotrzeć.

Na froncie wschodnim wiosną i wczesnym latem Niemcy odnieśli szereg zwycięstw i ponownie rozpoczęli atak na Stalingrad. Jednak tu zaczęło się odbieganie od rzeczywistości. Brak drugiego frontu pozwolił Niemcom przerzucić więcej wojsk z Europy i Libii, pozostawiając tam jedynie garnizony włoskie.

A ofensywa rozpoczęła się nie tylko na Stalingradzie, ale także na Tichwinie. A teraz dowodził nim Rommel, którego Führer wysoko cenił za porażkę Brytyjczyków w Libii i zdobycie Tolbuka.

W bitwach brały udział także pierwsze czołgi Tygrys. Rommel przypuścił atak w nocy i udało mu się zaskoczyć wojska radzieckie. Sytuację pogarszał fakt, że Niemcy mieli przewagę w lotnictwie i nie marnowali energii na walkę z aliantami.

Pilot Marcel szybko zdobywał uznanie na froncie wschodnim. Już w czerwcu 1942 roku przekroczył liczbę zestrzelonych samolotów do stu pięćdziesięciu i otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi mieczami z liści dębu i diamentami.

Ale to był dopiero początek kariery.

Na niebie Armii Czerwonej było rzeczywiście trudniej. A Niemcom udało się zająć Tichwin, a następnie kilka kolejnych miast i odciąć Leningrad podwójnym pierścieniem, ponownie blokując to miasto.

Dowództwo radzieckie próbowało przedostać się do Leningradu i zaatakować w centrum. Ale nie było dość siły, aby osiągnąć sukces w tych obszarach.

Jedynym pocieszeniem było to, że naziści utknęli w Stalingradzie, co dało im szansę na zgromadzenie nowych rezerw.

Ale Leningrad pozostał zablokowany. Turcja i Japonia nie przystąpiły jeszcze do wojny, a ZSRR miał szansę odwrócić losy walk. W listopadzie 1942 roku wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę pod Rżewem i Stalingradem.

Za Rżewa sukces nie został osiągnięty. Ale w pobliżu Stalingradu pierścień był zamknięty. Ale jak się okazało z czasem. Trzecia Rzesza miała znacznie większe rezerwy, a Rommel rozpoczął ofensywę na Stalingrad od północy i Mainstein od południa.

Sytuację pogorszyło nieoczekiwane wejście Japonii do wojny. Samuraj, mimo że był ograniczony bitwą w Chinach, zaatakował Władywostok.

Prawdopodobnie Hirohito obawiał się, że III Rzesza przegra i przystąpił do wojny.

Co więcej, Japonia miała wystarczające zasoby i piechotę do ofensyw na pełną skalę.

Armia Czerwona została przygwożdżona, a Rommelowi udało się przedrzeć od północy do Stalingradu. Mainstein został chwilowo zatrzymany, lecz otrzymawszy dodatkowe posiłki i wsparcie od Paulusa, połączył się z już odblokowanymi oddziałami.

W ten sposób powstał kolejny pierścień, w którym znalazły się wojska radzieckie.

Po zaciętych walkach większość z nich została zniszczona i schwytana. Po czym Niemcy zakończyli zdobywanie Stalingradu. W marcu 1943 r. Türkiye również przystąpiło do wojny. Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana. Niemcy utrzymali przewagę w powietrzu . Marcel przekroczył liczbę trzystu zestrzelonych samolotów i został pierwszym Niemcem, który otrzymał drugi Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z Mieczami Liści Dębu i Diamentami.

W maju Niemcy rozpoczęli nową ofensywę, masowo wykorzystując nowe czołgi - "Tygrys", "Pantera" i "Lw". I posunęli się pomyślnie, chociaż Armia Czerwona podjęła potężną obronę. Ale siły były już nierówne, ponieważ wojska radzieckie walczyły na trzech frontach jednocześnie - przeciwko Trzeciej Rzeszy, jej satelitom, Japonii i jej koloniom oraz Turcji. Sytuację pogorszyła wojna totalna wypowiedziana przez nazistów, która doprowadziła do kilkukrotnego zwiększenia produkcji broni w przypadku braku bombardowań przez aliantów. Zatem szanse ZSRR szybko malały!

To prawda, że Krauci posuwali się powoli, gdy musieli stawić czoła głębokiej obronie. A wojska radzieckie, mając doświadczenie, walczyły bardzo dzielnie. Ale i tak przegrali.

Walczyli jednak z wielką odwagą, a niektórzy wojownicy pokazali najwyższą klasę. Na przykład załoga czołgu Elizabeth na najzwyklejszym T-34-76 walczy z nazistami.

A Niemcy powoli zbliżają się do wojsk radzieckich, tworząc klin, czyli świnię. Przed nami najcięższy i najlepiej chroniony czołg Lion. Przypomina Panterę, jest tylko znacznie większy i waży dziewięćdziesiąt ton. Przedni pancerz kadłuba ma 150 mm i jest nachylony jak T-34, a boki mają 82 mm ze spadkiem. Czoło wieży jest ogólnie bardzo dobrze chronione: 240 mm ze spadkami, a słabsze boki również 82 mm, podobnie jak kadłub. A działo jest potężne, ma długość 105 mm i długą lufę 70 EL. Jest to czołg, który potrafi razić z dystansu.

Elizabeth bosą stopą przełącza skrzynię biegów na górną.

A trzydzieści cztery nabierają prędkości. Nie ma sensu strzelać do "Lwa" z daleka i trzeba podejść bliżej. Potężna niemiecka maszyna wysyła pocisk o śmiercionośnej sile. Pędzi obok. Dziewczyny w zbiorniku śmieją się wesoło i poruszają bosymi stopami.

Pod koniec maja na północnym Kaukazie jest gorąco, a piękności w bikini świetnie się bawią.

Elena zauważa z gwizdkiem:

- Teraz faszysta zostanie poważnie kopnięty w rogi!

Katarzyna, potrząsając bosą, opaloną stopą, zgadza się:

- Na pewno go uderzymy!

T-34-76 nadal przyspiesza, ale prędkość w terenie jest ograniczona. "Lew" na ogół ledwo się czołga, a bardziej zwinne "Pantery" i "Tygrysy" zwalniają, aby nie wyprzedzić.

Ale te pojazdy są również niebezpieczne, zwłaszcza Pantera, która jest w stanie wystrzelić piętnaście strzałów na minutę. Można się po nim spodziewać niespodzianki.

Efrazja, wciskając gaz bosą piętą, piszczy:

- Będziemy walczyć po mistrzowsku!

Działo czołgu Lev ma istotną wadę: wystrzeliwuje tylko pięć strzałów na minutę. Ogólnie nie jest to najbardziej udany model. Przebijanie pancerza jest nadmierne i nie ma potrzeby uderzania ze zbyt dużej odległości. "Tygrysy" i "Pantery" strzelają z dwóch kilometrów, z większej odległości prawie niemożliwe jest trafienie w telefon komórkowy i małą trzydzieści cztery. Czy zatem warto było wyposażyć "Lwa" w tak potężną armatę? Inne radzieckie czołgi są jeszcze lżejsze, z wyjątkiem KV-1S, ale ten czołg nie ma żadnych zalet w zakresie ochrony, a jego właściwości jezdne są tylko gorsze.

Elizabeth kręci się i kwiczy:

- wdycham klatką piersiową, powietrze jest szeroką falą,

Błyszczy jasno, gwiaździsty dywan nie ma końca...

Uczucia igrają, bose dziewczyny żyją,

Chcę bawić się w niebie i wiecznie lecieć w stronę słońca!

Nie jest łatwo przebić się przez czołg Lewa, nawet w bok. Boki wieży, podobnie jak w Panterze, są nachylone, podobnie jak górna część boków kadłuba. Zbiorniki te mają już typowy "koci" kształt, który zapewnia lepszą ochronę w wyniku przechyłu. Nie jak Tygrys, prawie kwadratowy. Ale "Tygrys" został opracowany przed wojną i kształtem przypominał KV. Ale "Tiger"-2, będący późniejszym rozwinięciem, jest także czołgiem w kształcie "kota" i wkrótce ten czołg również wejdzie do produkcji. Prawie niemożliwe jest również trafienie "Lwa" na pokładzie. Tylko dolna część kadłuba nie ma pochyłości pancerza, ale jest pokryta rolkami. Oznacza to, że musisz przebić się blisko i dostać się dokładnie między rolki.

Zatem zadanie dla dziewcząt jest trudne. Co więcej, trzydzieści cztery trzęsie się tak bardzo w ruchu, że celne strzelanie jest prawie niemożliwe.

Elżbieta zapytała przyjaciół:

- Czy możemy trafić wroga?

Elena odpowiedziała pewnie:

- Kiedy dziewczyny nie mają butów, ich bose stopy stają się tak wrażliwe, że z pewnością uderzą wroga.

Elżbieta zgodziła się z tym:

- Tak, gołe obcasy dziewcząt są kluczem do zwycięstwa!

I tak, unikając porażki, trzydziestu czterech wślizguje się na pokład. Najważniejsze jest tutaj również unikanie dział Pantera i Tygrys. Strzelają szybko i celnie. Nie można też uderzać bezpośrednio w te czołgi.

Elena strzela do Niemca gołymi palcami. Ale ominięcie lodowiska w ruchu jest prawie niemożliwe. Ale lodowisko wroga jest zepsute, a "Lew" zatrzymuje się.

Trzydziestu Czterech ponownie go mija. I wysyła śmiercionośny pocisk w dolną część boku.

Ekaterina zauważa:

- Nasza broń jest przestarzała - naprawdę nie ma sposobu, aby zabrać "Lwa"!

Ale z frustracji Elena uderzyła w bok wroga, a "Lew" zapalił się.

Dziewczyny, nie zwalniając, znów pędzą do przodu. Teraz mają słabszy cel: "Panterę". Wystarczy uderzyć go bezpośrednio w bok.

Elżbieta zauważa:

- Praktyczny kot!

Catherine zauważyła ze śmiechem:

- Ale ledwo się czołga, żeby nie wydostać się z okładki "Lwa".

I Elena strzeliła z daleka do Pantery, która była daleko z boku i otworzyła jej bok. Jest trochę cienki - 40 milimetrów i nie ma znaczenia, że jest pod kątem.

Niemiecki czołg eksploduje z trzaskiem. Tak, piękności ostro spieprzyły.

Charakteryzują się urzekającym wdziękiem walczących piękności.

Ale pociski po prostu gwiżdżą, pędzą obok, prawie dotykając pancerza.

Jest to bardzo niebezpieczne dla trzydziestoczterolatki i przypomina osobę skaczącą między strumieniami.

Elizabeth strzeliła ponownie, bosą stopą, i zaśpiewała:

- Mogę wszystko, mogę wszystko, uderzymy Wehrmacht!

Oczywiście przy takich dziewczynach sam diabeł się nie boi. Chociaż naziści atakują agresywnie i mają dużo czołgów...

Siły są nierówne. Chociaż liczba samochodów jest w przybliżeniu równa, niemieckie są cięższe. Wiele radzieckich czołgów jest lekkich i nie w pełni gotowych do walki z nazistowskimi potworami.

Ale załoga Elizabeth czyni cuda i strzela do kolejnej Pantery w ruchu.

Członkowie Komsomołu walczą także na broń. Strzelają celnie. Biegają, błyskając boso, na okrągłych obcasach. I trafili wroga prosto w cel.

Alenka z pasją rozkazuje:

- Dziewczyny, nie poddawajcie się!

A teraz armata wypluwa pocisk dokładnie w T-4, przebijając ten czołg. Ale oczywiście "Lwa" nie można tak łatwo zabrać. A tutaj trzeba spróbować.

Anyuta wskazuje gołymi palcami na samochód i strzela z bliska, mówiąc:

- Chwała komunizmowi!

Alla również strzela bardzo celnie i dodaje:

- Chwała bohaterstwu!

Walczące dziewczyny tutaj są po prostu najwyższej klasy i akrobacji!

Maria, wkładając nabój do pistoletu, zaśpiewała:

- Wyżej i wyżej i wyżej,

Starajmy się o lot naszych ptaków...

I każde śmigło oddycha,

Pokój naszych granic!

Marusya dodała, strzelając do Krautów:

- To na pewno prawda...

We wszystkim przejawiał się masowy bohaterstwo Rosjan i nie tylko narodu rosyjskiego...

Odmierzone, stłumione dźwięki kukułki, jakby uderzały kuranty, przetoczyły się nad okopami. Rzadkie drzewa z grubą zieloną koroną w porywach wiatru, niczym pionierzy salutujący, witający zmęczonych żołnierzy. Niektórym może się to nawet wydawać rodzajem ostrzeżenia - mówią, że przejdziesz do następnego świata!

Batalion pod dowództwem Włodzimierza Michajłowskiego, dotkliwie poobijany w poprzednich bitwach, zwłaszcza w klęsce majowej, jest teraz naprędce uzupełniany rekrutami i przygotowuje się do przebycia jednego z najniebezpieczniejszych kierunków. Trzy kilometry na wschód wzdłuż Donu rozlewają się wody, ogarnięte płomieniami wojny.

Większość trzcin została zwęglona od bomb zapalających, a woda poczerniała od sadzy. Podobnie jak ogromne zapałki w żałobnej hańbie, pale mostu zburzonego przez falę uderzeniową stoją samotnie, pełniąc rolę podpór.

Lokalni pionierzy przewożą na łodziach dary z pól, a także skrzynki z amunicją dla bohaterskich żołnierzy radzieckich, gotowych stoczyć śmiertelną bitwę z rozwścieczonymi hordami nazistów.

Więc cała czwórka przeciągnęła długą skrzynkę do krzaka pokrytego kolcowojem. Tam w zasadzce czaiło się starannie zamaskowane działo przeciwpancerne. Działo obsługuje trzech żołnierzy i bystry strzelec Alesya. Dziewczyna jest bardzo szczupła, ale jej ramiona są muskularne od wyczerpującej pracy. Próbuje także wraz z chłopakami przygotować pułapkę na wypadek, gdyby czołg lub "opancerzony" z watahy Hitlera próbował ominąć naturalne wzniesienie.

Żołnierze w większości są nadal całkowicie bez brody i nie strzela się do nich, młodzi mężczyźni, którzy ukończyli skrócony kurs rekrutacyjny - półtora miesiąca plus oczywiście dobrze ugruntowane w ZSRR szkolenie przedpoborowe.

Niektórzy wojownicy mają już doświadczenie. Różnią się od młodych zwierząt włosiem, ostrością ruchów, a niektóre są przewijane. W szczególności jednooki Iwan, który wyglądał jak prawdziwy pirat, zapuścił brodę. Stopień chorążego i już kilka rozkazów otrzymanych w różnych bitwach, a raczej pierwszej pod Moskwą. Kiedy wydawało się, że dokonali niemożliwego: zatrzymali Krautów, a nawet przepędzili przeciwników kilkaset kilometrów jak naganiacze psów.

Ile porzuconego sprzętu miał Fritz? Może nie aż tak bardzo, a czołgi spotykano często, ale transporterów opancerzonych z armatami i karabinami maszynowymi, które tak boleśnie nękały radziecką piechotę latem i jesienią 1941 roku, było jak tuzin!

Kiedy jednak mróz przekroczył trzydzieści stopni, wszystkie te krzyżackie potwory straciły zdolność do prostego poruszania się... Benzyna zamarzła i zamarzł smar.

Niestety, nie udało im się całkowicie wykończyć nazistów. Częściowo z winy dowództwa, które poprosiło o szturm dużych sił na miasta, w których skupiały się jednostki niemieckie. I nadeszła odwilż - do cholery...

Wiosną Iwan zdobył także drugi rozkaz - miał szczęście, że w wyniku zasadzki zabił generała i kilku oficerów. Jednak bitwa zakończyła się sukcesem tylko częściowo. Podczas pościgu zabłąkany odłamek uderzył Iwana Krasnowa w twarz, pozbawiając go oka. Niestety, to wojna, a nie film dla dzieci, w której główny bohater młóci wszystkich i nawet sto karabinów maszynowych nie może go trafić.

A teraz muszą wykonywać ciężką pracę fizyczną: kopać rowy, cele i pułapki.

Pomagają im pionierzy, na polach panuje spokój, a chłopcy i dziewczęta sami proszą o pomoc swoim starszym braciom. Pracują nawet zbyt gorliwie, próbując zrobić więcej, nie kalkulując swoich sił. W ten sposób na opalonych, zrogowaciałych dłoniach i bosych, posiniaczonych stopach dzieci nabrzmiały i wyskoczyły żyły. Jednocześnie nadal potrafią śpiewać;

Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu -

Ogień, namiot i dźwięczny róg!

Inwazja przeklętego faszyzmu -

Który czeka na wściekłą porażkę!


Co straciliśmy w tych bitwach?

A może nabyłeś go w bitwach z wrogiem?

Kiedyś byliśmy tylko dziećmi świata -

A teraz wojownicy Ojczyzny!


Ale Hitler zrobił krok w stronę naszej stolicy,

Wodospad zrzucił niezliczone bomby!

A dla mnie Ojczyzna jest jeszcze piękniejsza niż niebo -

Teraz nadszedł cholerny zachód słońca!


Na agresję odpowiemy ostro -

Chociaż oni sami są, niestety, małego wzrostu!

Ale miecz jest w rękach kruchego nastolatka -

Silniejszy niż legiony szatana!


Niech czołgi pędzą lawinę za lawiną,

I dzielimy karabin pomiędzy trzy!

Niech policja złośliwie celuje w plecy,

Ale Święty Bóg ukarze ich surowo!


Co zdecydowaliśmy? czyńcie dzieło pokoju -

I do tego niestety musiałem strzelać!

Spokój jest już nienawistny.

Jest też przemoc i łaska!


Dziewczyna i ja biegamy razem boso -

Chociaż spadł śnieg, spala zaspę jak węgiel!

Ale oni się nie boją, dzieci wiedzą -

Faszysta zostanie wbity kulą do trumny!


Więc zabili podłą kompanię Krautów,

A reszta tchórzy ucieka!

Niszczymy piechotę jak kosę w bitwie -

Młode lata nie są dla nas przeszkodą!


Zwycięstwo jest osiągnięciem, będzie w maju,

Teraz śnieżyca to kłujący, twardy śnieg!

Chłopiec jest bosy, jego siostra jest bosa,

Dzieci świętowały swój świetność w łachmanach!


Skąd biorą się w nas te siły?

Znieść ból, zimno, tę potrzebę!

Kiedy przyjaciel zmierzył dno grobu,

Kiedy przyjaciel jęczy, umieram!


Chrystus pobłogosławił nas pionierów,

Powiedział: Ojczyznę dał wam Bóg!

To jest pierwsza wiara ze wszystkich,

Radziecki, święty kraj!

Słychać odległy huk zbliżających się czołgów, a na niebie brzęczą samoloty. I już grzmią potężne machiny oblężnicze. Od trafień pocisków odłamkowo-burzących grudki ziemi i stopionej darni są wyrzucane wysoko w niebo. Tutaj zaczyna się bitwa. Major Władimir Michajłowski trzyma w rękach lornetkę trofeową i obserwuje nadejście stalowej faszystowskiej lawiny. Próbują wypędzić pionierów na tyły, lecz oni nie chcą wyjść i prosić o karabiny w rękach do walki.

Broni nie starczy dla wszystkich, chociaż miejscowe dzieci przyniosły ze sobą strzelby myśliwskie, a nawet łuki sportowe. Każdy chce odważnie walczyć i zwyciężać. I nie uda się umrzeć z ostatnią myślą o Ojczyźnie.

Major Michajłowski wydaje rozkaz:

- Nie otwieraj ognia bez rozkazu!

Rzeczywiście, na cały batalion mają tylko dwie "czterdzieści piątki", co oznacza, że szansa jest taka, aby dopuścić Fritza bliżej.

Z przodu, jak to jest w zwyczaju wśród nazistów, znajdują się najlepiej chronione pojazdy; czołgi T-4 i działa samobieżne "Hunter". Powinni ustąpić miejsca lżejszym pojazdom i nieco opóźnionej piechocie.

Nazistowskie samochody i motocykle co jakiś czas zwalniają w obawie, że wyprzedzą...

Ale pionier Yuli Petrov udowadnia, że nie bez powodu tu zostali. Rzadka mina przeciwpancerna, pokryta domowym klejem i na wierzchu darnią, która czyni ją niewidoczną, przesuwana jest pomiędzy pniami za pomocą drutu, tuż pod torem T-4.

Stalowe płyty gąsienic leżą na śmiercionośnym prezencie. Eksplozja nie wydaje się zbyt silna, ale gąsienica zostaje oderwana, a czołg Hitlera zaczyna dymić i wirować wraz z wieżą.

Inni chłopcy korzystają z podobnych urządzeń. Ponieważ niemiecka piechota jest tchórzliwa, a czołgi i działa samobieżne są bezbronne przed sobą, zostaną za to ukarani.

Słynny "Łowca" o niskiej sylwetce i mocnym zbroi wygląda jak spłaszczony żółw. To działo samobieżne pojawiło się całkiem niedawno na froncie radziecko-niemieckim. Ze względu na dobre właściwości jezdne, działo przebijające na przyzwoitą odległość i zdolność przetrwania w bitwie, "Łowca" natychmiast stał się tematem rozmów w całym mieście.

Ale jego gąsienice są nadal zwyczajne, choć szerokie... Jednak jeszcze lepiej byłoby wysadzić spód samochodu i wypluć jego wnętrze częściami zamiennymi.

Tutaj uszkodzony "Hunter", niczym piracka fregata ze złamanym sterem, zsuwa się na bok i zderza się z T-4. I obie stalowe trumny na torach zaczynają się świecić, a kilka chwil później eksplodują od detonującej amunicji.

Zatrzymało się już kilkanaście samochodów średniej wagi, zepsutych i bezradnych.

Ale reszta podąża za nimi, zwłaszcza liczni wojownicy w zbrojach. Tutaj działo samobieżne "Okhotnik" nabiera prędkości i... Wpada do zamaskowanej dziury. Tylko gąsienice wystają z góry i poruszają się bezradnie.

Pionierzy się cieszą. W niektórych miejscach w wykopanych dołach znajdują się domowe materiały wybuchowe. Jest wykonany w sposób rzemieślniczy. Jest oczywiście słabszy od dynamitu, ale wystarczy, żeby unieruchomić podwozie.

Fritz ponoszą ciężkie straty, transportery opancerzone zawodzą, niektóre przechodzą przez niebezpieczne strefy, ale spotykają się z rzucaniem granatów i materiałów wybuchowych.

Tutaj nawet bystrzy młodzi wojownicy zbudowali małe katapulty. Wyrzucają specjalne opakowanie destylowanego spirytusu drzewnego zmieszanego z elementami prochu.

Po trafieniu cieńszy pancerz transportowców Hitlera ustępuje, powodując, że załogi płoną błękitnymi płomieniami. Oszalali z bólu Krauci krzyczą rozdzierająco i uciekają z twarzami wykrzywionymi w przerażeniu.

Niektórzy z nich rezygnują nawet z technologii...

Szkoda tylko, że wrogów jest bardzo dużo, część pojazdów wlewa we wszystko ogień z karabinów maszynowych i zbliża się do okopów.

I spotykają jeże... Tymczasem Alesya wskazuje czterdzieści pięć. Oczywiście nie można walczyć bezpośrednio z T-4 i Hunterem, ale można spróbować boków. O transporterach opancerzonych nie ma nic do powiedzenia. Powalą wszystkich i sprawią, że będą kaszleć krwią na gorące metalowe podłogi!

Działo małego kalibru ma wiele zalet w porównaniu z dużym - szybkostrzelność, łatwość kamuflażu. I wiedzą, jak wybierać cele.

Naziści warczą wściekle jak hieny. A wśród sowieckich chłopaków są zabici i ranni. Szczególnie tragiczne jest to, kiedy umierają młodzi żołnierze, którzy dopiero zaczynają żyć. Oto bardzo młoda pionierka, która z trudem podnosi ładunek wybuchowy i rzuca się pod gąsienice czołgu średniego T-3. Brzydkie pudełko z długim, ale pozornie cienkim pniem podskakuje i wyrywa kwadratową wieżę.

I żołnierze ponownie rzucili granaty, a karabiny maszynowe zaczęły strzelać do pełzających motocykli. A głowy żołnierzy Hitlera pękły jak dojrzałe wiśnie powalone gradem.

A zbiorniki paliwa w dużych motocyklach eksplodują, wyrzucając strumienie wściekłego ognia. Mam wrażenie, że trwa tu bunt piekielnych dżinów. Oto kilku transporterów opancerzonych, którzy również dołączają do swoich nieszczęsnych kolegów.

Alesya wskazuje na "Łowcę" i celuje w dolną część ciała. Trudno się tam dostać, ale to jedyna szansa na przebicie się przez bezwzględne działo samobieżne. Płynny ruch palca, a następnie obrót.

Pistolet daje miękki odrzut, a faszystowska machina dzieli się na pół. A flaga ze swastyką wpada w krwawe błoto.

Alesia szepcze:

- Sprawiedliwość wymaga poświęcenia, miłość wymaga datków, a powodzenie słusznej sprawy wymaga poświęcenia!

Z kolei strzelec odpoczywa nago, aby lepiej poczuć biorytmy Ziemi i oddech trawy swoimi podeszwami i ponownie strzela, uderzając podstępnym T-3 w staw.

Widać, że prawie wszystkie czołgi średnie nazistowskiej armady zostały już unieszkodliwione. Ten ostatni został zniszczony przez pioniera, mimo kontuzji, pchającego beczkę z mieszaniną wybuchowego węglika, pyłu węglowego, trocin z niewielką ilością fosforu. Bohaterskie dziecko nie miało już dość siły, aby popchnąć lufę po ranie, a jego towarzysz Andriej, żegnając się w biegu, wepchnął go pod koła czterdziestotonowego samobieżnego działa szturmowego "Bumblebee". Uległe działo kalibru 150 mm podskoczyło i pozostało uniesione. A dusze pionierów, wyrwawszy się z rozdartych ciał, pobiegły do szczęśliwego Królestwa Niebieskiego, gdzie nigdy nie ma przemocy i bólu.

Ocalali faszystowscy transportowcy, straciwszy wsparcie cięższych kolegów, zaczęli zawracać... Ucichł ryk muzyki Wagnera i rozpoczął się powszechny lot.

Władimir Michajłowski, ocierając krew z czoła, powiedział:

- Rosyjski wojownik może umrzeć stojąc, ale nigdy nie będzie żył na kolanach! Rosja może krwawić, ale żadna ilość krwi nie spowoduje krwawienia naszej odwagi i lojalności wobec Ojczyzny!

I potwierdzają to pozostali przy życiu pionierzy... Chociaż wielu z nich było już poparzonych i rannych.

A Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova walczą na niebie, są gotowe konkurować z osławioną Marsylią, która zdobyła już ponad czterysta zestrzelonych samolotów, za co otrzymał piąty stopień Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża ze złotym liście dębu, miecze i diamenty.

Jednak dziewczyny są wyraźnie w nastroju do poważnej walki. Tutaj są tylko w bikini i walczą boso. I samoloty Luftwaffe penetrują.

Anastazja za pomocą bosych palców celuje z pistoletu w cel, powala faszystę i mówi:

- Nasza wiara jest wielka,

Będzie trwały przez wieki!

I mruga do partnera. Akulina również powala faszystę, uderza go bardzo celnie, używając gołych nóg i kwiczy:

- O wielkość idei komunizmu!

I obnaża swoje perłowe zęby. To taka walcząca i wykształcona dziewczyna.

I błyszczy zębami.

Anastazja, zestrzeliwując swoim Jak-9 kolejny niemiecki samolot, piszczy agresywnie:

- Rosyjski orzeł nad planetą,

Rozpościerając skrzydła, odleci...

Wróg zostanie pociągnięty do odpowiedzialności

Zostanie pokonany, złamany!

Akulina chętnie to potwierdza, powalając przeciwników:

- Będzie zepsuty!

Chociaż oczywiście od Niemców pojawiły się także piękne asy. Albina i Alvina walczą na najnowszym ME-309. Tacy walczący wojownicy kradli.

I zestrzelili radzieckie samoloty z niesamowitą zwinnością. ME-309 to bardzo potężny samolot uzbrojony w trzy działka powietrzne kal. 30 mm i cztery karabiny maszynowe. Rosyjskie samochody nie są w stanie oprzeć się takiemu potworowi.

Jeśli zestrzelą, zestrzelą bez litości.

Albina, używając bosych palców, skandowała armatę samolotu w stronę celu. Uderzyła wroga i pisnęła:

- Za zwycięstwa III Rzeszy!

I pokazała język.

Alvina również uderzyła wroga. Zestrzeliła radzieckiego Jak-9 i zagruchała:

- O wielkie granice naszej armii!

I mrugnęła do przyjaciół.

Huffman również walczy, zdobywając punkty. Nie jest jeszcze jednym z wielkich asów, ale robi szybkie postępy. Można też powiedzieć, że jest to potwór piekielny.

Niemcy, choć powoli i z ciężkimi stratami, posuwają się wzdłuż wybrzeża Wołgi, zbliżając się do Morza Kaspijskiego.

. ROZDZIAŁ nr 2.

Siły były wyraźnie nierówne. Szczególnie irytujące było lotnictwo faszystowskie. Focke-Wulf przybył na front w dużych ilościach, a jego potężna broń i prędkość stały się problemem dla Armii Czerwonej. Poza tym ten samochód był zbyt trudny do zestrzelenia. Jest wytrwała i ciężko opancerzona.

ME-309 okazał się także niemiłą niespodzianką dla radzieckich pilotów, zarówno pod względem prędkości, jak i uzbrojenia. I właściwie rozdrobnił jednostki radzieckie.

Nowy bombowiec Yu-288, bardzo potężna maszyna, bombardował także pozycje radzieckie. Przewoził cztery tony bomb przy normalnym załadowaniu i sześć ton po załadowaniu. I całkiem pozbył się jednostek sowieckich.

Rommel także pokazał swoją klasę jako dowódca, podobnie jak Mainstein.

Niemcy byli coraz bliżej Astrachania. I nieoczekiwanie dla dowództwa sowieckiego Fritz rozpoczął ofensywę wzdłuż Wołgi w kierunku Kamyszyna. Było to odważne, ale potężne posunięcie. I jak dotąd trudno było ich powstrzymać.

Ale obrona Armii Czerwonej jest nadal silna... W ciągu tygodnia hitlerowcy przeszli pięćdziesiąt kilometrów i zostali zatrzymani.

Spotkali się z kontratakami jednostek radzieckich...

W tym samym czasie Japończycy próbowali przeprowadzić ofensywę przeciwko Ałma-Acie. A potem rozgorzały zacięte walki.

Dziewczyny walczyły na równi z mężczyznami, a może nawet lepiej od nich.

Margarita Magnitnaya i Tatyana Bulatnaya, piękne dziewczyny, strzelały z karabinów maszynowych.

Zestrzelili samuraja i skandowali:

- Nie rozstawajmy się ze snami,

Pierwszy krok w życiu jest ważny...

Znowu widzisz nad Ziemią,

Wichry wściekłych ataków!

Margarita rzuciła gołymi palcami morderczy granat, rozdarła Japończyka i zaśpiewała:

- Nikt nas nie zatrzyma,

Nikt nas nie pokona...

Zakopiemy Wehrmacht w ziemi,

Nasza przyjaźń jest monolityczna!

Tatyana, strzelając do wroga, zgodziła się:

- Prawdziwy monolit!

Japończycy zbliżają się do Ałma-Aty. Mają wielu żołnierzy i różnego rodzaju rezerwy. To tacy walczący goście. Ale dziewczyny je koszą. Walczą desperacko.

Tatyana Bulatnaya rzuciła kolejny granat, rozerwała samuraja i zaśpiewała:

- Za moje wielkie osiągnięcie!

I mrugnęła swoimi szafirowymi oczami. Wesoła dziewczyna, nie możesz nic powiedzieć.

A Margarita z gołą piętą przyjmie i rzuci dar śmierci, rozdzierając japońskich żołnierzy.

I zaśpiewa:

- Wszystko jest pomieszane, splecione, w wirze cierpień i kłopotów!

I znowu rzuca w Japończyków cytryną gołymi palcami...

Bosa i bosa wojowniczka Oksana podpełza do nich i popycha pudełko granatów, szepcząc:

-Będzie super dziewczyny!

I wszyscy trzej wojownicy śpiewali:

- Samuraj poleciał na ziemię pod naporem stali i ognia!

A piękności walczą z wielką wściekłością. Nie na próżno przeszli przez ogień, wodę i miedziane rury.

Tutaj Oksana bosą stopą rzuca granat, który trafia w japoński czołg lekki Chikha. Cóż, to wspaniały cel.

Margarita, strzelając do wroga, śpiewała:

- Można wierzyć nawet bez wiary! Nie możesz robić żadnych interesów!

Tatyana logicznie zauważyła:

- To co mówisz to paradoks!

Margarita rzuciła granat gołymi palcami i logicznie zauważyła:

- Czy geniusz nie jest przyjacielem paradoksów?

Tatyana odwróciła się, skosiła samuraja i zgodziła się:

- Oczywiście, przyjacielu!

A wojownicy to wzięli i wybuchnęli śmiechem... Walczą dziewczyny i mówią, co jeszcze... Nic dziwnego, że wszyscy w Rosji pamiętają, jak walczyły dziewczyny!

Oksana walczy oczywiście na najwyższym poziomie. I strzela z różnych punktów, a dziewczyna kręci się jak bączek.

To są piękności, nikomu nic nie oddają. I przeżują zdradę razem z samurajami.

Angela również strzela. Dziewczyna jest również agresywna i rudowłosa. Wojownicy wolą walczyć boso i dokonywać kolosalnych wyczynów.

Angela odwraca się i mówi ze śmiechem:

- Odważnie wyruszymy do bitwy,

O władzę Sowietów!

I gołymi palcami rzuca zabójczą cytrynę.

Walki trwają, a teraz japoński atak dobiega końca....

Jest już koniec czterdziestego trzeciego lipca. Naziści zbliżyli się do samej delty Wołgi i tam rozpoczęły się bitwy.

Elizabeth i jej załoga walczą desperacko. Na front zaczęły przybywać pierwsze czołgi Tiger-2. Są podobni do Pantery i Lwa, ale gdzieś pomiędzy. Również z racjonalnym kątem nachylenia pancerza i długolufowym działem kalibru 88 mm 71 EL. Waży sześćdziesiąt osiem ton i pod względem pancerza jest zbliżony do czołgu Lion, ale jest nieco mniejszy.

Duże czołgi, nie możesz nic powiedzieć.

Elżbieta i dziewczyny polują na Niemców. Przebijają się przez T-4 i wrzeszczą:

- Chwała ideom jasnych lat,

Wołanie pionierów jest zawsze gotowe!

Wojownicy są, powiedzmy, pierwszej klasy. I nie tylko walczą chwalebnie, ale i śpiewają;

Niezniszczalny związek wolnych narodów,

To nie brutalna siła i strach nas połączyły...

I dobra wola oświeconych ludzi,

I przyjaźń, światło, inteligencja i odwaga w snach!


Witaj naszej wolnej Ojczyźnie,

Moc tworzenia jest wsparciem na zawsze!

Władza prawna, wola ludu,

W końcu prosty człowiek oznacza jedność!


Przez burze świeciło dla nas słońce postępu,

Przez burze i burze pędziliśmy naprzód...

Poruszamy góry jak bez ciężaru,

Cały świat jaśnieje zmierza w stronę komunizmu!


Witaj naszej wolnej Ojczyźnie,

Moc tworzenia jest wsparciem na zawsze!

Władza prawna, wola ludu,

W końcu prosty człowiek oznacza jedność!


Narody planety są zjednoczeni jak bracia,

Buddysta, muzułmanin są przyjaciółmi na zawsze!

Niech umysł będzie uwielbiony, wielkie imię,

Wszystkie narody świata są jak rodzina!


Witaj naszej wolnej Ojczyźnie,

Moc tworzenia jest wsparciem na zawsze!

Władza prawna, wola ludu,

W końcu prosty człowiek oznacza jedność!

Dziewczyny świetnie śpiewają, jeszcze lepiej walczą i dokonują takich wyczynów. Chociaż historię piszą zwycięzcy i nie wiadomo, czy będą o nich pamiętać, jeśli wojna zostanie przegrana?

Alenka ze swoimi bateriami i grupą dziewcząt próbuje powstrzymać wrogów w Delcie Wołgi. I pokazuje, do czego w zasadzie zdolne są piękności.

A naprawdę dużo mogą.

Anyuta strzela bosymi stopami i ryczy:

- Chwała czasom komunizmu!

I tak cała bateria wzięła to i śpiewała unisono, pełnymi głosami;

Walczymy o lepszy los

Aby ułatwić ludziom życie...

I zmiażdżymy przeklętą hordę,

Aby było mniej złych przeciwników!


Nad nami cherubin o złotych skrzydłach,

Na chwałę naszej matki Rosji...

Lud Rusi wierzy, że jest niepokonany,

I sprawi, że wszyscy na Ziemi będą piękniejsi!


Dostaliśmy szansę walki za naszą Ojczyznę,

W obronie wielkości Ojczyzny...

A czasem życie to tylko film,

Chociaż powinno to być odbiciem nieba!


Każdy musi spełniać swoje marzenia,

Wierzcie mi mądrze, komunizm...

Aby na Ziemi było więcej szczęścia,

I ognie odwetu nie nadeszły!


Naszym królem jest wielki geniusz Pugaczow,

Wychował chłopów do świętej walki...

Każdy biznes będzie do ramion,

I pokochaj dziewczynę bosego chłopca!


Staniemy się jeszcze silniejsi od diabła

Kiedy zmieniamy horyzonty nauki...

Złoczyńca zostaje zmiażdżony pod kopytami,

Choć z rozdartej aorty tryska krew!


Tak, nasza sprawa jest słuszna, przyjaciele,

Możemy uczynić naszą ojczyznę szczęśliwszą...

Wierzcie, że wszystkie narody stanowią jedną rodzinę,

Wielka, najbardziej promienna Rosja!


Ludzie odważnie patrzą w horyzont,

Niech złe chmury nie zakryją nieba...

Damy wrogowi zwycięski wynik,

I będziesz, szczęśliwy rycerzu w bitwie!


Nie znam słowa tchórz

My, Rosjanie, wcale nie jesteśmy gorsi...

Mamy Svaroga, Białego Jezusa,

I na zawsze będę cieszyć się majem!


Dziewczęta i chłopcy w okrągłym tańcu,

My, bose dziewczyny, wchodzimy...

Przecież wszechmocny Bóg Rod jest dla nas,

Nie bądź bezmózgą papugą, chłopcze!


I Lenin zainspirował nas do walki,

Mądry Stalin pobłogosławił ten wyczyn...

Potężny cherubin rozwinie skrzydła,

A nasze mięśnie są po prostu ze stali!


Majestat Ojczyzny będzie

Że jesteśmy takimi wojownikami dla Boga...

Potwierdźmy naszą chwałę stalowym mieczem,

Która tarcza została wykuta w Svarogu!


Krótko mówiąc, bądź wierny Panu,

Ku chwale najjaśniejszej Rosji...

Znamy tylko orły rycerskie,

Za nami Biały Bóg Chrystus Mesjasz!

Tutaj, po dokładnym trafieniu z pistoletu, zapala się "Lew". Tak, naziści dostali to specjalnie na rogi.

Podczas gdy toczą się bitwy, dzieci nie marnują czasu.

Dasha i Vaska wędrują na tyły wojsk niemieckich. Obserwują, jak sprzęt porusza się w kolumnach. Motocykle pędzą, działa samobieżne pełzają. Jest tu wielu żołnierzy, w tym SS i inne jednostki.

Vaska zauważył ruch Ferdynanda, potężnego niemieckiego działa samobieżnego niszczącego czołgi.

Chłopak szepnął do dziewczyny:

- Wygląda na to, że Krauci przerzucają dodatkowe siły na północ od Stalingradu.

Dasza zauważyła z uśmiechem:

- Nasi ludzie i tak ich zmiażdżą!

Niemcew z ciężarówki krzyczy ze złością na chłopaków. Dzieci zrywają się i biegną, błyskając, szare od kurzu, na gołych, okrągłych obcasach. Może nawet dadzą im szansę.

Chłopak i dziewczynka pobiegli w krzaki i wskoczyli do środka. Dasza zauważyła z entuzjazmem:

- Partyzanci mogą wszystko!

Vaska zgodziła się z tym:

- Oczywiście... Na pewno wygramy!

Dasza zaśpiewała z zapałem:

- Czekam na zwycięstwo! Czekam na zwycięstwo! Ci, którzy pragną zerwać kajdany! Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka! Będziemy w stanie pokonać faszyzm!

Waśka chętnie się z tym zgodził i zmiażdżył gąsienicę palcami swoich bosych dziecięcych stóp:

- Możemy! Urodziliśmy się, aby bajka stała się rzeczywistością!

Dasza mrugnęła i zauważyła:

- I co? Myślę, że spełnimy tę bajkę, a Wehrmacht obróci się w pył!

A dzieci śpiewały chórem z całych sił;

W imieniu naszego sprawiedliwego kraju,

Co komunizm da wszechświatowi...

Będziemy wierni naszej Ojczyźnie,

Utorujmy drogę do sukcesu i twórczości!


Putin rządził Rosją jak bohater,

Ale wtedy orzeł zostawił ją w locie...

Oczywiście, że Führer ma duże hemoroidy,

Ale Stalin to także imię!


Wierzę, że pokonamy III Rzeszę,

Nic dziwnego, że Putin przeniósł się do Stalina...

Nad światem jest cherubin o złotych skrzydłach,

A Szatan-Adolf teraz oszalał!


Niemcy mają całą Europę na wyciągnięcie ręki,

I Afryka, i Azja, i stany...

A Adolf myśli, że jest fajny

Ale Führer zostanie ukarany!


Dla Hitlera Rosja jest jak stodoła,

Chce stworzyć swój własny...

Ale wierzę, że będzie komunizm raj,

Truskawki wykiełkują, wysiewając grządki!


Nie wierz w to, nasi ludzie wcale nie są słabi,

Ale Krauts uchwycili zbyt wiele...

A wiesz, że Słowianin wcale nie jest niewolnikiem,

W imię naszej matki Rosji!


A Lenin zainspirował nas do bohaterstwa,

Pokazał jak to zrobić...

Ponieważ Bóg jest rzeczywiście jeden,

Ale trzeba odważnie wierzyć w komunizm!


Nie, nie poddawaj się wrogowi rosyjskiemu,

Przecież jest z nami Biały Bóg - Stwórca wszechświata...

Pomogę Ci w walce,

Być stałym w sukcesach życia!


Jak daleko możesz zabić swoich bliskich?

Niestety końca wojny nie widać...

Tak więc nasza armia została przerzedzona w bitwach,

Zrób coś, za co nie będziesz się wstydzić!

To dobra piosenka dla młodych wojowników. Zaśpiewali ją i ponownie ruszyli, zbierając kurz na ścieżce gołymi, zrogowaciałymi piętami.

Dzieci były pogodne i na zewnątrz zadowolone z życia. Chociaż są szczupli, ich twarze są opalone jak czekolada, a włosy, przeciwnie, jasne. Wspaniali chłopaki.

Jeden z Niemców na motocyklu delikatnie ich zawołał. I zaproponował mi czekoladę. Głodna Dasza wyciągnęła ręce, ale Waśka pociągnęła ją za rękaw:

- Nie poniżaj się!

Znaleziono mądrą dziewczynę:

- Lepiej zjednoczmy faszystów!

Vasce, który sam jest skórą i kośćmi, spodobał się ten pomysł. Poprosił też o czekoladę.

Nazista skinął głową i sapnął łamanym rosyjskim:

- Śpiewaj chłopcze!

Waska skinęła głową i śpiewała z wielkim natchnieniem;

Partia zjednoczyła całą Rosję,

Chroni niekończące się pola...

Przecież uwierz mi, ludzie są tacy silni,

Chwała ziemi sowieckiej!


Stalin to najwyższa nagroda

Stalin jest lotem mądrości...

Musimy dzielnie o niego walczyć,

Wszyscy ludzie idą za Stalinem!


Dano nam radosne skrzydła,

Dano nam wielką wolę...

Stalin jest radością obfitości,

Wspaniały, wspaniały kraj!


Stalin jest największy we wszechświecie,

Stalin, złotoskrzydły cherubin,

Nasi ludzie z niezmiennym szczęściem,

Uwierzcie, jesteśmy na zawsze niepokonani!


Stalin dał narodowi zbawienie

To największy orzeł na świecie...

Za naszą Ojczyznę i wolność,

Rozpostarł skrzydła nad ziemią!


Nie ma wyższego od promiennego Stalina,

Jest wielki jak biały Bóg...

Walka i zwycięstwo,

Wkrótce wbijemy Führera do trumny!


Oddając cześć naszej Ojczyźnie,

Wiedz, że nie mogłeś znaleźć jej piękniejszej...

Niedługo będziemy żyć w komunizmie,

I nie mamy innego wyjścia!


Stalin jest dumą całej planety,

Stalin bezgraniczny komunizm...

Jego wyczyny będą śpiewane,

Faszysta został całkowicie zniszczony!


Stalin przyniósł chwałę Rosji,

Stalin wyniósł ją ponad gwiazdy...

Podniósł moc po brzegi,

Stalin jest po prostu ideałem!


Stalin podbija wszechświat,

Ma wspaniałą gwiezdną flotę...

Próby będą ku zbudowaniu,

Stalin doprowadzi do komunizmu!


Dla Rosji Stalin jest słońcem,

Świeci mocno w ciemności...

Głos dziewczyny jest czysty,

Nie ma piękniejszego Przywódcy na ziemi!


Stalin jest ucieleśnieniem Svaroga,

Stalin stworzył potęgę Rosji...

Znajduje Roda w swoim sercu -

Największy Mistrz!


Nie ma piękniejszego przywódcy na całej Ziemi,

Stalin to najwspanialszy z ludzi...

Stwórzmy szczęście w naszym wszechświecie,

Wściekły złoczyńca został zniszczony!


Moi synowie i członkowie Komsomołu,

W imieniu Ojczyzny stójcie razem w formacji...

W końcu wy, dziewczyny, jesteście silniejsze niż tygrysy,

Drogi geniuszu Stalin jest z nami!


Nie mogę zliczyć moich osiągnięć,

Polecimy jak strzała...

Nasza promienna Rosja,

Ojczyzna zmierza w stronę komunizmu!

Dasza śpiewała razem z Waską, a dzieci robiły wszystko głośno i pięknie.

I tańczyli, tupiąc swoje opalone dzieci, które od mrozów nie widziały butów, a już w marcu tupiąc bosymi stopami po śniegu.

Niemcowi, który nie do końca rozumiał rosyjski, piosenka spodobała się, więc wyjął z torby konserwy wieprzowe i podał dzieciom.

I pokiwał głową z aprobatą:

- Zero jelit!

Chłopak i dziewczyna ukłonili się i poszli dalej. Mają zaledwie jedenaście lat, ale są bystrzy i mają dobrą pamięć. Zbieraj dokładne informacje. A kiedyś jasnowłosa Daria nawet przyniosła Niemcom w koszu minę. Jest przebiegłą dziewczyną i całkiem dobrze zna ich język. Nawet nie myśleli, że tak urocze dziecko o kruczobiałych włosach i niebieskich oczach może spowodować śmierć.

I to zadziałało...

Znowu idą, delektują się niemieckimi czekoladkami i są w pogodnym nastroju...

Daria zauważyła z uśmiechem:

- Jeśli pokonamy nazistów, zbuduję sobie trzypiętrowy dom z marmuru i z fontanną!

Waska uśmiechnęła się:

- Czy zamierzasz zostać burżuazją?

Dziewczyna sprzeciwiła się:

-NIE! Będę miał po prostu własny komunizm!

Waska roześmiała się i zaśpiewała ponownie;

Kiedy burżua wkroczyła na moją ziemię,

Domy płonęły, dziewczyny wycinano...

Wydawało się, że zera zostały policzone,

Chłopcy ogolili włosy do zera!


Odważny Kibalchish wziął karabin,

I wstąpił do armii ludowej...

Ale wszystkie plany zostały rozdane przez Złego Chłopca,

Kto zrezygnował z beczki dżemu!


A tu wiszę na wieszaku, chłopcze,

Torturują mnie biczami i igłami...

W odpowiedzi śmieję się w twarz, wykonuję -

I wierzę, że Ojczyzna stanie się rajem!


Zwierzęta spaliły moje pięty ogniem,

Dziecko zostało ciężko potrącone...

Ale wierz mi, nie interesują mnie męki,

Aby czerwona burżuazja ich pokonała!


Łamią kości, zły metal wbija się,

Kaci popychają mnie na stojaku...

Ale uwierz mi, chłopak o tym marzył,

Biegać po Berlinie w maju!


Wierzę, że towarzysz Lenin poprowadzi,

Wyzwól Warszawę, Pragę, Londyn!

Wkrótce wystawimy zwycięską fakturę,

A czerwony sztandar dumnie stoi nad Berlinem!


Teraz pięta dziecka płonie,

Podeszwa, która prawie zawsze jest pusta...

I bicz uderzył mnie mocno w plecy,

Pewnie już jesteś siwowłosa, mamo!


Ale nie poddam się tym katom,

Nie będę prosić o wiarę, poznaj miłosierdzie...

Niech kat biczuje stromo z ramienia,

Wiem, że Lenin da, uwierz w nagrodę!


Kibalchish śmiał się podczas tortur,

Nie zdradził tajemnic, umiera dumnie...

W piekle na zawsze tak krzyczy Bad Boy,

Demony wlewają mu żywicę do gardła!


Lenin jest z nami, możesz widzieć na zawsze,

A w sercu płonie płomień...

Spełni się wielkie marzenie,

Nad całą planetą będzie czerwony sztandar!

Daria zagwizdała i tupnęła bosą stopą:

- Fajny! Sam to skomponowałeś?

Waska skinęła głową:

- Tak! Jego historia zrobiła na mnie ogromne wrażenie!

Daria skinęła głową i zauważyła:

- Czy pamiętasz, jak policja złapała ciebie i mnie i prowadziła nas boso przez mróz w śniegu, a potem chłostała nas i kładła nam cienkie gałązki na piętach.

Vaska chętnie potwierdził:

- To było tak.... Bolą Cię pięty i stawy ramion, kiedy wisisz na wieszaku. Ale nie było żadnych dowodów przeciwko nam i...

Daria zauważyła z westchnieniem:

- Tak, ale policja chciała, żebyśmy zamarzli na śmierć. Ale kiedy uderzyli mnie butelką w głowę, złapałem odłamek bosą stopą. A potem wzięła go w swoje ręce. Potem przeciąłem linę zarówno dla siebie, jak i dla ciebie.

Waska skinęła głową:

- Tak, właśnie tak było... Jednak to przerażające. Ale wiesz, na mrozie pęcherze po spalonych podeszwach nie bolą! A kiedy później wyszliśmy, wszystko zagoiło się u nas jak u psów!

Daria chętnie potwierdziła:

- Tak, leczy się na nas dobrze! Mam wypchane tak szorstkie podeszwy, że nie boję się chodzić po węglach!

Vaska, nadęty, powiedział:

- Ja też! Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu!

Daria potwierdziła:

- I na pewno wygramy!

Chłopiec i dziewczynka śpiewali:

W zwycięstwie nieśmiertelnych idei komunizmu

widzimy przyszłość naszego kraju...

I czerwony sztandar, nasza Ojczyzna,

Zawsze będziemy bezinteresownie wierni!

. ROZDZIAŁ 3

Na początku sierpnia 1943 roku Niemcy wreszcie wyszli, pokonując uparty opór wojsk radzieckich wobec Morza Kaspijskiego. To naprawdę wielkie osiągnięcie Krautów. Która osiągnęła największe dywidendy. Teraz Kaukaz został odcięty od głównego kontynentu drogą lądową.

Turcy również odnieśli sukces, po zaciętych walkach w końcu zajęli Batumi i zakończyli okrążenie Erewania. W ten sposób wywierano presję na wojska radzieckie na Zakaukaziu.

Sytuacja w ZSRR stała się bardzo trudna. A Stalin rozkazał rozpocząć ofensywę na północy, aby przedrzeć się korytarzem do głodnego, umierającego, ale jeszcze nie poddanego Leningradu.

Rozpoczął się atak na Tichwin. Wysłano tam znaczne siły, choć w sztabie nie było wystarczających rezerw. Sytuację komplikowało przybycie na front szwedzkich, rzekomo ochotniczych dywizji, co wzmocniło pozycję.

A Niemcy poważnie się wzmocnili...

Walki rozpoczęły się 10 sierpnia, a wojska radzieckie w ciągu pierwszych trzech dni posunęły się o dziesięć kilometrów. Tutaj czternastego sierpnia po raz pierwszy do bitwy wszedł niemiecki czołg Maus. Niezbyt udane opracowanie ważące sto osiemdziesiąt osiem ton. To prawda, że samochodem kierowała poważna załoga, bardzo bojowe nazistowskie dziewczyny.

Agnieszka, Adala, Angelina, Agata, Afrodyta - pięć piękności III Rzeszy zaczynających się na literę "A". I jak walczą na Myszy i strzelają z dwóch dział jednocześnie.

Pociski odłamkowo-burzące wystrzeliwane są z krótkolufowej armaty 75 mm, a cięższe z armaty 128 mm, wykazując siłę rażenia.

Agnes zachwyca gołymi palcami i wyrzeźbionymi nogami. Uderza w radziecki pojazd, dosłownie wyrywając mu wieżę i krzyczy:

- Jestem kosmiczną dziewczyną!

Adala wysyła strzał z miną i piszczy:

- A ja jestem akrobacją, rozerwę całą załogę!

A dziewczyna również używa gołych palców u nóg. Trzydzieści cztery radzieckie pociski trafiły w Mysz, ale odbiły się jak groszek. Samochód jest dość dobrze chroniony. I nie możesz jej tak łatwo uderzyć. Wysyła pociski lecące jak piłki tenisowe i nawet przy dużym kalibrze nie można trafić takiego potwora.

A dziewczyna zostaje postrzelona z działa przeciwlotniczego, nie pozwalając wrogowi zbliżyć się do niej.

Agata również strzelała gołymi palcami i warknęła:

- Niech mój miecz uderzy, wytniemy naszych wrogów!

Adala agresywnie potwierdziła, strzelając bardzo celnie:

- Jesteśmy wojownikami światła i ziemi!

Angelina kopała bosymi palcami w stopy, rozbijała radziecki czołg T-34-76 i bełkotała:

- Za wielkie zwycięstwa!

Afrodyta również trafiła w pocisk, który był ciężki jak kupa, zmiażdżył radziecki T-60 i pisnęła:

- Nasze zwycięstwo będzie w świętej wojnie!

Agnes kopnęła gołą piętą, rozbijając przedni pancerz wroga i powiedziała:

- Flaga imperialna do przodu - chwała poległym bohaterom!

Te dziewczyny tutaj są dość paskudne i mordercze. I nie bez powodu nie można obok nich przejść obojętnie. Dzięki bosym stopom i bikini na ciele strzelają bez utraty rytmu. Oznacza to, że nie da się ich tak łatwo pokonać.

Potężna "Mysz" uderzyła śmiercionośną bronią i nie dała nikomu szans.

W tym seria KV.

Ale jeśli są Niemki, które walczą tak zawzięcie i skutecznie, to będą też dziewczyny na poziomie radzieckim - bohaterki.

Tutaj na przykład Natasza ze swoimi partnerami. Dysponują jedynie skromnym SAU-85, który właśnie przybył na front. A dziewczyny już z całą mocą biją faszystów.

Oczywiście piękności są boso i w bikini. I miażdżą faszystów doszczętnie, jak młot rozbijający kawałki szkła.

I jest to bardzo niezapomniane, gdy takie dziewczyny wykazują najwyższy poziom lotu orła.

Natasza strzela gołymi palcami i rozbija Panterę, po czym krzyczy:

- Za wielką Ojczyznę!

I pokaże język!

Zoya również uderza swojego przeciwnika. Uderzy go bardzo dokładnie. Złamie zbroję i bełkot:

- Na chwałę komunizmu!

Augustina również walczy dzielnie, a jeśli wywiera presję na przeciwniku, robi to bardzo dokładnie. Łamie się i ryczy:

- Chwała światu komunistycznemu!

Dolbanet i Swietłana. I bardzo dokładnie. Za pomocą gołych palców u nóg. Zmiażdży zbroję wroga i skrzypi:

- O wielkość świata komunistycznego!

I pokaże język...

Dziewczyny zainspirowane zaczęły śpiewać, komponować na miejscu;

Piękności atakują boso,

Takie miłe dziewczyny biegają...

Jeśli chcesz uderzyć Fritza pięścią,

Albo porąbią go karabinem maszynowym!


Dziewczyny nie mogą sobie pozwolić na wątpliwości

Będą grzebać martwych nazistów...

I zwalą go mocno z nóg,

A gdzieś wilki wyją mięsożernie!


Rosja to słowo na żołnierzy,

Kiedy, uwierz mi, nie będzie już chłodniej...

Chociaż czasami sytuacja jest ponura,

Gdzie triumfuje zły czarny Kain!


Nie wierzcie, członkowie Komsomołu nie uciekają,

A jeśli uciekną, to tylko po to, by zaatakować...

I wszyscy naziści zostaną zabici na raz,

A Führer zostanie podniesiony na deskę do krojenia!


Rosja jest moją Ojczyzną,

Jest promienna, po prostu piękna...

Kto jest tchórzem, który nie jest wart nawet rubla?

A wiesz, kłótnia z wojownikiem jest niebezpieczna!


Ale wiedzcie, że pokonamy faszystów,

Zło nie będzie królować na tronie...

Nad nami cherubin o złotych skrzydłach,

I Bóg Svarog z wielkością w koronie!


Kto jest tchórzem, wierz mi, jest słabym niewolnikiem,

Jego przeznaczenie jest jedno - znosić obelgi...

Dziś jesteś mechanikiem, jutro jesteś brygadzistą,

A ty sam możesz bić innych po plecach!


Dziewczyny mają siłę, po prostu wulkan,

Czasem z mocą burzy góry...

Wojna szaleje ze złym huraganem,

A śmierć szczerze kosi ludzkość!


Powiem wam szczerze, rycerze,

Jesteśmy silni, gdy my, Rosjanie, jesteśmy zjednoczeni...

Potrzebujesz przekąski, która będzie pasować do widelca i noża,

Jesteśmy rycerzami niepokonanymi w bitwach!


Jaka jest nasza wiara w Pana Chrystusa,

Choć Ładę też szanujemy...

Towarzysz Stalin jest jak nasz ojciec,

I będzie miejsce rajskiego komunizmu!


Ten, który był w chwili śmierci, zmartwychwstanie

A my staniemy się piękniejsi i mądrzejsi...

A mężczyzna jest oczywiście bardzo dumny,

Chociaż czasami opowiada bzdury!


W miłości nasza Ojczyzna jest jak gwiazda,

Uwierz mi, to nigdy nie zgaśnie...

Spełnij wielkie marzenie

W całym wszechświecie zapanuje pokój i szczęście!


Kocham Marię, wielbię Ładę w sposób święty,

Svarog jest piękny, a Perun wspaniały...

Kocham Jezusa i Stalina

Święte twarze ikon są mi bliskie!


Kiedy będzie prawdziwy raj?

Uwierz mi, wszystkie Twoje nadzieje się spełnią...

Oddaj serce Ojczyźnie,

Wszystko będzie dobrze, mocniej niż wcześniej!

Dziewczyny stoczyły dobrą walkę i wykonały świetną robotę. Cóż, mając takich wojowników, żaden Hitler nie boi się Rosji.

Jednak po dziesięciu dniach zaciętych walk wojska radzieckie w końcu przedarły się do Tichwina.

Wybuchły walki o samo miasto. Siły są oczywiście bardzo nierówne.

Niemcy zdobyli przewagę w powietrzu i bombardują bez przerwy. Sytuację pogarszają zagraniczne dywizje walczące po stronie Wehrmachtu. Zwłaszcza wiele włoskich części.

Próbują odepchnąć Armię Czerwoną od Tichwina. Ale jednostki rosyjskie walczą uparcie. To dla nich jedyna realna szansa na uratowanie oblężonego, umierającego z głodu Leningradu. Żywność można tam zrzucać tylko drogą powietrzną, ale Niemcy mają silne samoloty myśliwskie i jest to bardzo trudne.

A w drugiej połowie sierpnia naziści rozpoczęli atak na Astrachań. I w tym mieście radzieckie dziewczęta walczyły z wielkim bohaterstwem i odwagą.

Batalion bosych dziewcząt osłania to bohaterskie miasto.

Alenka rzuca granat bosą stopą, po czym oddaje serię, miażdżąc faszystów i mówi:

- Jeśli kobieta jest pożądliwa jak kot, to jej mąż ma myszy w głowie!

Anyuta, strzelając do Fritzów, a także rzucając granat bosą stopą, zaćwierkała:

- Najjaśniejsze pomysły zostają przyćmione przez politykę cieni, gdy zostaną wdrożone!

Alla, strzelając do Fritzów i rzucając granat, rozbijając czołg gołymi palcami, mruknęła:

- Kobieta jest przebiegła jak lis i włada nawet lwem, jeśli mężczyzna ma inteligencję koguta!

Maria strzelając z pistoletu i powalając Fritza, warknęła:

- Bóg może wszystko, jedynie przewyższy kobietę wymaganiami, jest bezsilny!

Matryona, strzelając do wroga i rzucając gołymi palcami morderczy dar śmierci, zauważyła:

- Aby uniknąć połknięcia przez mężczyznę niczym boa dusiciel, kobieta musi mieć użądlenie kobry!

Alenka, nadal strzelając do nazistów, dowcipnie zauważyła:

- Człowiek może być we wszystkim podobny do Stwórcy, ale naśladowanie małpy nie sprawi, że będzie dobrze wyglądać!

Anyuta strzeliła do wroga, po czym celnym rzutem granatu powaliła czołg i powiedziała:

- Człowiek może przewyższyć Boga Wszechmogącego tylko w zarozumiałości, a nawet wtedy, jeśli zostanie intelektualnie stworzony jako Pitekantrop!

Alla, nadal strzelając bardzo celnie do Fritza, powiedziała:

- Kobieta nie chce być kurczakiem, ale jej idealny mężczyzna to kogut!

Maria, strzelając do faszystów i uderzając Panterę celnym rzutem bosej stopy, zauważyła:

- Kobieta-lis naprawdę ma wilczy chwyt na bobrowych ludziach!

Marusya, również strzelając serią do faszystów i używając bosej pięty, aby zmiażdżyć ładunek wybuchowy, powiedziała:

- W polityce jest jak w lesie: jeśli zjesz dąb, zje go świnia, jeśli lis zje zająca, jeśli jesteś osłem, zostaną oskórowane trzy skóry!

Alenka, nie przestając strzelać gorączkowo i zasypując piechotę odłamkami cytryn, wypaliła:

- Im jaśniejsza kobieta, tym bardziej jest lisem!

Anyuta także oddała serię w kierunku faszystów, skosiła ich, a gołymi palcami rzuciła granat i pisnęła:

- Szarzy ludzie nie mają wystarczającej ilości szarej materii w mózgu, jasne osobowości, w głowie jest dużo szarości!

Alla, strzelając do wroga, naciskając bosą piętą ładunek wybuchowy, żartobliwie powiedziała:

- Szary człowiek jest samotny jak wilk i jak zając nie ma spokoju!

Maria, kosząc Fritza, dowcipnie zauważyła:

- Jeśli polityk jest wielkim lisem, ma zapewnioną lwią część!

Marusya wystrzeliła z granatnika i gołymi palcami rzuciła cytrynę, piszcząc:

- Lis-polityk pozbawia wronę wyborczą możliwości jazdy jak ser w maśle!

Alenka, kontynuując strzelanie z broni, a jej bosa pięta poddała się ładunkowi wybuchowemu, krzyknęła:

- Na niebie jest mniej gwiazd niż interpretacji Pisma Świętego!

Anyuta, strzelając do faszystów, powiedziała:

- Kat w czerwonej szacie, sprawiedliwiej, polityka z elokwencją!

Alla, kontynuując strzelanie, logicznie zauważyła:

- Kat ma ostry topór, polityk ma ostre słowo, pierwszy odstrzeliwuje głowę, drugi kapie na mózg!

Maria, kontynuując celne nokautowanie Krautów i rzucając gołymi palcami kolejny dar śmierci, zauważyła:

- Czasami odcięcie głów jest bardziej humanitarne niż kapanie na mózgi!

Matryona, odcinając faszystów i rzucając granat bosą piętą, powiedziała:

- Jeśli pozwolisz politykom wejść sobie do głowy, z frustracji wyrwiesz sobie włosy z głowy!

Alenka, strzelając do niemieckiego generała i przebijając go, powiedziała groźnie:

- Przemówienia polityków są jak woda do prania mózgu!

Anyuta, strzelając celnie do wroga i wystrzeliwując cytrynę gołymi palcami, powiedziała:

- Tam, gdzie polityk jest największym Bogiem, jest to, że stwarza bezprawie!

Alla, strzelając do nazistów i rzucając bosą piętą ładunek wybuchowy, powiedziała:

- Polityk zawsze patrzy na wyborcę jak osioł lisim spojrzeniem, żeby orać!

Maria strzeliła do wroga i gołymi palcami, rzucając granat ze śmiercionośną siłą, wypaliła:

- Kobieta uwielbia eksponować swoje biedne ciało, aby ubierać się bogatszy!

Marusya wystrzeliła długą linkę, przecinając linię Fritzesa i mruknęła:

- Bosa kobieta szybciej założy buty mężczyźnie, nawet jeśli nie jest to dokładnie but!

Alenka, strzelając celnie do nazistów, zauważyła:

- Mając goły kobiecy obcas, łatwiej przekonać mężczyznę do modnych botków!

Anyuta wystrzeliła z granatnika i powiedziała:

- Aby mieć modne buty, kobieta musi "założyć" buty mężczyzny!

Alla, bijąc nazistów seriami i rzucając granat na bose stopy, odpowiedziała:

- Kobieta, która nie wie, jak z czasem odsłonić nogę, pozostanie "obuta" na zawsze!

Maria, strzelając do wroga i rzucając okrągłą piętą ładunek wybuchowy, wydała:

- Zbyt często, patrząc na gołe kobiece nogi, mężczyzna ryzykuje "obuciem" do stanu włóczęgi!

Marusja, strzelając celnie do wroga i podając granat gołym kolanem, odpowiedziała:

- Aby nie pozostać włóczęgą na zawsze, trzeba umieć w porę zdjąć buty!

Alenka, kontynuując strzelanie do nazistów i pozbawiając ich wiatru, dowcipnie powiedziała:

- Bosa stopa dziewczyny jest lepsza niż brezentowy but okupanta!

Anyuta, kontynuując strzelanie z nieugaszoną celnością, zauważyła:

- Najsilniejsza zbroja nie może oprzeć się delikatnej skórze i czarującym dziewczęcym podeszwom!

Alla, strzelając do niemieckich najeźdźców, wydała:

- Kobiety bardzo sprytnie sięgają bosymi stopami do męskiego portfela!

Maria, strzelając do faszystów z wielką celnością i uderzając ich w głowy, zauważyła:

- Najbardziej lepka część kobiecego ciała na złote monety, bose stopy i nagie piersi!

Marusya, kontynuując strzelanie, bez litości dla faszystów, powiedział:

- Czasami kobieta musi zdjąć buty, żeby nie klękać przed potrzebą!

Alenka, trafnie pisząc o faszystach i układając ich w stosy, logicznie zauważyła:

- Łatwiej rzucić mężczyznę na kolana bosą stopą!

Anyuta, strzelając do wroga, agresywnie zauważył:

- Boso na czas, nigdy włóczęga!

Alla, bijąc wrogów i odcinając przeciwników, mruknęła:

- Bosej kobiecie łatwiej jest wspiąć się na złoty szczyt!

Maria także uderzyła faszystów i mruknęła:

- Jesteś butem, jeśli nie kochasz kobiecych stóp!

Marusya, strzelając do nazistów i rzucając gołymi palcami domowej roboty paczkę z materiałami wybuchowymi, z których Tygrys się przewrócił, warknęła:

- Kobieta o smukłych nogach sprawi, że mężczyzna ugnie się z szacunkiem!

Alenka uderzyła faszystów, skosiła ich i powiedziała:

- Gołe palce są zręczniejsze niż dłonie, gdy kobieta wyciąga monety z kieszeni "obutego" mężczyzny!

Anyuta przerwała Krautom i pisnęła:

- Najzręczniejszą rzeczą, jaką może zrobić kobieta, jest wepchnięcie mężczyzny pod piętę bosą stopą!

Alla, strzelając do przeciwników i podrzucając bosą piętą cytrynę, powiedziała:

- Piękności łatwiej jest deptać ścieżkę do serca mężczyzny bosymi stopami!

Maria zniszczyła niemiecki czołg rzutem granatu i pisnęła:

- Bose stopy dziewcząt są bardziej wytrwałe podczas wspinaczki na Everest męskiego serca!

Matryona również strzeliła śmiercionośnie i powiedziała:

"Kobiecie, zdejmując buty, łatwiej jest przejść przez pustynię męskiej obojętności!"

Alenka uderzyła wroga zdobytą bazooką i pisnęła:

- Będziesz głupi jak but, trafisz nawet włóczęgę w piętę!

Anyuta również się odwróciła i pisnęła, szczerząc zęby:

- Naga kobieca noga sprawia, że mężczyzna wpada w bose dzieciństwo!

Rudowłosa Alla, kosząc faszystów, napisała na Twitterze:

- Najczęściej są to buty, które wkraczają w bose dzieciństwo!

Maria uderzyła nazistów i pisnęła:

- Jeśli dziewczyna ma piękne nogi, to nie jest włóczęgą w życiu!

Matryona, strzelając do wroga i odcinając hitlerowców jak snopy zboża, szczekała:

- Bosa dziewczyna jest lepsza niż obuta staruszka, młody kot jest zabawniejszy niż stary lew!

Alenka, strzelając do nazistów i rzucając morderczy dar śmierci, powiedziała:

- Najlepiej, żeby kobieta zdobyła nagrodę gołym biustem, a modne buty bosymi stopami!

Anyuta też biła nazistów, kosiła ich, a bosymi stopami rzucała granaty i piszczała:

- Kobiecy bosy obcas najlepiej chroni ją przed cierniami męskiej obojętności!

Alla, strzelając do przeciwników i odcinając ich automatycznymi seriami, zauważyła:

- Najtrwalszy obcas dla mężczyzny z bosej kobiecej stopy!

Maria, uderzając swoich przeciwników i uderzając ich granatnikiem, powiedziała:

- Bosa kobieca pięta, nosząca najbardziej spalony but z podrobami!

Matryona, powalając faszystów, powiedziała dowcipnie:

- Jeśli nie zdejmiesz butów na czas, zostaniesz włóczęgą!

Alenka pisząc o faszystach zauważyła:

-Jeśli jesteś mózgowcem, możesz tylko poważnie się pokonać!

Anyuta logicznie zauważyła, miotając wroga i rzucając bosą stopą worek z materiałami wybuchowymi:

- Dobrze jest mieć klub, źle być klubem!

Alla, bijąc hitlerowców i rzucając granat bosą piętą, wypaliła:

- Żeliwne pięści pomogą ci przetrwać, ale głowa dębu doprowadzi do śmierci!

Maria całkiem logicznie zauważyła, kosząc faszystów:

- Gdy władca nie ma króla w głowie, w kraju panuje anarchia, a sprzedają na próżno!

Matryona, uderzając racjonalnie nazistów, zauważyła:

- Korona nie jest na tę samą głowę co kapelusz!

Alenka, niszczyciel Krautów, logicznie zauważyła:

- Nawet korona nie siedzi pewnie na dębowej główce!

Anyuta, strzelając bardzo celnie do faszystów, powiedział:

- Nieważne jak mocny jest dąb, materiał na wykonaną z niego głowę jest najbardziej delikatny!

Alla, energicznie strzelając do wroga, logicznie stwierdziła:

- Ktokolwiek uderzy pałką w głowę, zostanie uderzony pałką w głowę!

Maria, jebani przeciwnicy, wydała:

- Polityk trzyma w rękach portfel i pałkę, tylko jego pieniądze są drewniane, a pałka papierowa!

Marusya logicznie zauważyła, rzucając bosą stopą cytrynę:

- Jasna głowa to ostatnia rzecz, która ma związek z siwymi włosami!

Matryona, niszczyciel faszystów, zauważył:

- Może nie jesteś blondynką, ale pięknie jest mieć bystrą duszę, dziewczyny potrafią pokonać złych, aby inni mogli żyć szczęśliwie!

Alenka, strzelając do nazistów, pisnęła:

- Nie da się zbudować silnej obrony z dębów na samych pniach!

Anyuta, strzelając, logicznie zauważył:

- Jeśli polityk nie jest dzięciołem, to wyjmie żetony, nie tylko z wyborczego pnia!

Alla agresywnie oświadczyła, powalając Niemców:

- Choć polityk nie jest orłem, to za wyborców uważa wrony i dzięcioły!

Maria, wycinając wrogów, zauważyła:

- Jeśli pozwolisz politykom usuwać z siebie wióry, to zdecydowanie jesteś dzięciołem!

Matryona, kosząc faszystów, wyraziła się:

- Polityk jest lisem dla wyborców, ale dla siebie chomik jest chomikiem!

Marusya rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:

- Inteligentny polityk jest jak lis w kurniku, a głupi jak byk w składzie porcelany!

Alenka, miażdżąc Fritza, powiedziała:

- Porządek ustala się w ciszy, politycy sieją chaos rozmową!

Anyuta, rozproszywszy faszystów rzutem granatem, pisnęła:

- Politycy dużo mówią, zwłaszcza gdy chcą zamknąć usta!

Alla agresywnie zauważyła, uderzając w nazistów:

- Kłócić się z politykiem, że ubijanie wody w moździerzu rozerwie tylko mięsień języka, a okłamujesz na swoją korzyść!

Maria, miażdżąc wrogów i rzucając granat bosą stopą, zauważyła:

- Polityk to mieszanka lisa i wilka, ale dużo gada!

Matryona, strzelając do nazistów, warknęła:

- Im bardziej polityczny jest lis, tym bardziej jest świnką!

Marusja, kosząc Fritzów, powiedziała:

- W polityce istnieje ciągła menażeria, wilki, zające, kury, kogut i dzięcioły, tylko lis jest zawsze wybierany na króla!

Alenka, niszczyciel faszystów, mruknęła:

- Dyktator udający lwa to prawdziwa świnia!

Anyuta agresywnie zauważyła, powalając wrogów strzałami:

- Polityk uchodzi za lwa tylko wtedy, gdy wyborca jest skończonym dupkiem!

Alla, znokautując faszystów jak kurz z dywanów, powiedziała:

- Polityk przybiera owczą skórę, ale dopiero krwiożerczość łączy go z wilkiem i solidnym baranem z pomysłowością!

Maria, rzucając granat bosą stopą, zaćwierkała:

- Lepiej, gdy władcą jest wilk w owczej skórze, niż baran w przebraniu lwa!

Matryona, strzelając do wroga z dokładnością Robin Hooda, wydała:

- Polityk beczy o pokoju jak owca, a wilcze kły grzechotają wojnę!

Marusya, strzelając do wroga, krzyknęła:

- Polityk chcący zdobyć głosy wyborców leje się jak słowik, ale trzyma ich za dzięcioły!

Alenka, strzelając do nazistów, powiedziała:

- Jeśli przemówienie polityka wydaje Ci się trylem słowika, nie bądź w tym przypadku wroną!

Anyuta dowcipnie zauważyła, powalając nazistów:

- Jeśli polityk śpiewa jak słowik, to znaczy, że uważa cię za odpowiednią grę!

Alla, wycinając faszystów, zauważyła:

- Polowanie na wyborców różni się od polowania w lesie tym, że myśliwy robi jak najwięcej hałasu!

Maria, strzelając do wroga, krzyknęła:

- Polityk, w przeciwieństwie do kieszonkowca, robi dużo hałasu, gdy kradnie, a gdy kradnie, bierze z pochlebstwa!

Matryona, strzelając do wroga, zabulgotała:

- Polityk to też w pewnym sensie Bóg, ale lepiej w niego nie wierzyć!

Marusia potwierdziła:

- Polityk uwielbia obiecywać wyborcom Księżyc, ale zapomina dodać, że nie ma tam życia poza piaskiem!

Alenka, odcinając się od przeciwników, mruknęła:

- Biada nie z umysłu, ale z braku praktycznej pomysłowości!

Anyuta, strzelając do wroga, pisnęła:

- Wszystkie kłopoty na świecie nie wynikają z pieniędzy, ale z ich braku w wymaganej ilości!

Alla, strzelając do wroga, powiedziała:

- Język jest dany politykowi, aby ukryć swoje myśli, ale nie z jaką elokwencją polityk może ukryć swoją szarą nędzę!

Maria zauważyła energicznie, strzelając do Krautów:

- Jeśli żelazo pójdzie na łańcuch, nie zostanie już miecz, jeśli srebro rozleje się na przemówienia, to nie będzie z czego płacić!

Matryona strzelając do wroga, mruknęła:

- Czy polityk ma dar dotrzymywania obietnic? Posiada, ale nie bez powodu!

Marusya, strzelając do nazistów, zauważyła:

- Słoń odkłada wielką kupę bzdur, a polityk-lis jeszcze większą kupę słownej biegunki!

Alenka dowcipnie zauważyła, miażdżąc nazistów:

- Polityk obficie sypie słodki miód przemówień, topiąc wyborców w werbalnej biegunce!

Anyuta, strzelając do swoich przeciwników, powiedziała:

- Słodka mowa polityka jest jak strumień miodu, tylko że płyniesz nim do śmietnika!

Alla, strzelając do faszystów, zauważyła:

- Polityk może spełnić obietnicę, tylko po to, aby wyborca uwierzył w niemożliwe!

Maria, strzelając bardzo celnie, wydała:

- Polityków w wyborach jest wielu, ale nie ma kogo wybierać, kto jest kikutem, kto blokiem, kto lisem, kto świnią, kto niedźwiedziem - z frustracji jest tylko jeden pozostaje jeszcze tylko ryczeć!

Matryona strzelił do nazistów i zauważył:

- Politykowi, który często boli gardło, należy dokładnie poderżnąć uszy!

Marusya, przekrój faszystów, zauważyła:

- Polityk, w przeciwieństwie do słowika, nigdy nie śpiewa za darmo i ma dar lisa!

Alenka zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Polityk chce zostać orłem, ale jego wyborca zawsze nie ma praw ptaka!

Anyuta zagruchała, pokonując Niemców swoim snajperem:

- Dlaczego masz licencję ptasią, bo masz umysł dzięcioła!

Alla syknęła z agresją pytona:

- Polityk ma wiele różnych piosenek, ale wszystkie mają jeden motyw: wybierz mnie!

Maria, odcinając faszystów, mruknęła:

- Wyborca jest jak bułka, odchodzi od zająca, wilka, niedźwiedzia, a lis polityczny i tak go pożera!

Matryona zauważyła, wycinając faszystów:

- Polityk użyje słodkich przemówień na miarę intelektu muchy, trylu słowika, inteligencji dzięcioła, ale jego wieprzową esencję widać okiem jastrzębia!

Marusja, walcząca z faszystami, dodaje z uśmiechem:

- Kobieta też jest dobrym politykiem i przynajmniej daje szansę, że spełni obietnicę wierności i sprawi przyjemność!

Dziewczyny bohatersko bronią więc miasta i dają wielką nadzieję.

. ROZDZIAŁ nr 4.

Na przełomie września i października walki o Astrachań wciąż trwały, a hitlerowcy posuwali się na południe wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego. Naziści posuwali się nieubłaganie... Na południu naziści zdobyli miasto Ordzhonikidze i rozpoczęli szturm na Grozny.

Również w tym mieście toczono bohatersko wojny sowieckie.

Batalion dziewcząt dowodzony przez Tamarę wykazał się desperacką determinacją i odwagą.

Tamara oddała serię z karabinu maszynowego i gołymi palcami rzucała granaty, mówiąc:

- Chwała naszej Ojczyźnie ZSRR!

Anna, strzelając celnie do nazistów i jednocześnie rzucając bosą piętą ładunek wybuchowy, wypaliła:

- Chwała bohaterstwu!

Akulina strzelając do wroga, wypaliła:

- Za Ojczyznę i honor!

Wiktoria, strzelając do Krautów i rzucając granat bosymi stopami ze śmiercionośną siłą, ryknęła:

- Zmiażdżmy Wehrmacht bohaterstwem!

Olimpiada to zdrowa dziewczyna, strzelała do wrogów, znokautowała Krautów i wybaczyła:

- W świętej wojnie będzie nasze zwycięstwo!

Tamara, strzelając do nazistów i ponownie rzucając granat bosą stopą, zauważyła:

- Żołnierz musi mieć siłę dębu, ale nie głowę dębu!

Dziewczyny wystrzeliły. Wokół pełno ruin, ruiny dymią. Następuje eksplozja za eksplozją. Kłęby dymu wznoszą się w niebo. Wszystko wokół płonie.

Zniszczenie w ogromnych ilościach.

Piękna, bosa blondynka Anna, rzucając granat, rozdzierając nazistów, bredzi tak:

- Każdy dąb ma dziuplę, każda głowa dębu ma dziurę, z której wypływa mózg!

Akulina, strzelając do wroga i rzucając granat swą zgrabną, opaloną, bosą stopą, pisnęła:

- Jeśli masz umysł jak dąb, ugniesz się jak osika!

Victoria, ta rudowłosa dziewczyna, również z gołymi, opalonymi, wyrzeźbionymi nogami, zaćwierkała:

- Jeśli nie masz przebiegłości lisa, obedrą cię z trzech skór!

Olympias, zdrowa, wysoka, duża, umięśniona blondynka, oddała serię, bosą stopą rzuciła granat i pisnęła:

- Będziesz głupi jak dąb, wyrwą cię jak kij!

Obok nich przeczołgał się chłopiec. Błysnął czarnymi obcasami i rzucił w nazistów paczkę z materiałami wybuchowymi. Potem pisnął:

- Młody żołnierz jest lepszy niż zgrzybiały generał!

Tamara znów się odwróciła. Bosą stopą rzuciła granat ze śmiercionośną siłą i wypaliła:

- Za każdy nowy garnitur polityk odbiera wyborcom trzy skórki!

Akulina, strzelając do wrogów i uśmiechając się agresywnie, warknęła:

- Będziesz mądry jak dąb i zostaniesz obdarty ze skóry jak królik!

Anna, strzelając do wroga i rzucając granaty bosą stopą, wysadzając czołgi, ćwierkała:

- Przebiegły lis zedrze nawet trzy skóry z lwa, jeśli ma umysł barana!

Victoria, strzelając do nazistów i rzucając bosym obcasem zabójczy prezent, powiedziała:

- Jeśli nie chcesz zostać lisem, będziesz skomleć jak głodny pies!

Olimpiada skosiła Krautów. Potem rzuciła granat bosą stopą i krzyknęła:

- Polityk to lis, w biały dzień patroszy wyborców kurczaków!

Rośnie ryk kanonady. Potężne Sturmtigery wyruszają do bitwy. Uderzyli wyrzutniami rakiet. I niszczą całe budynki, miażdżąc domy na raz. A szturmowcy krążą po niebie. Strzelają rakietami w pozycje sowieckie. Zrzucają bomby. Już widać Panther 2, pojazd bardziej zaawansowany niż Panther, z potężnym działem kal. 88 mm.

Niemiecki pojazd ma węższą wieżę i mniejsze wymiary, a także bardziej przysadzisty korpus. Taki potwór, jeśli cię bije, to cię bije. A co najważniejsze, nie jest zbyt ciężki, ma mocniejszy silnik o mocy 900 koni mechanicznych.

Tamara rzuciła bosą stopą granat w Panterę 2 i zagruchała:

- Będziesz głupi jak pień, wyrwą cię jak kij, nie tylko przez przebiegłe lisy, ale i przez tchórzliwe zające!

Anna, strzelając do faszystów i kosząc przeciwników, rzucając bosymi stopami cytryny, pisała:

- Przebiegły lis potrafi nawet sprawić, że orzeł będzie wyglądał jak mokry kurczak!

Akulina odcinając wrogów i przebijając ich precyzyjnymi strzałami, powiedziała:

- Osoba marząca o roli lwa często staje się osłem pokrytym lisami!

Wiktoria, tnąc swoich przeciwników seriami ognia i rzucając bosymi stopami coś śmiercionośnego, wypaliła:

- Człowiek ma ambicje lwa, upór osła, niezdarność niedźwiedzia, wdzięk słonia, ale lis zawsze jest w stanie go docisnąć!

Olimpiada strzelała do wroga. Skosiła go jak kosiarkę i warknęła:

- Rudy lis, polityk cholernej barwy!

Intensywność bitwy wzrosła. Naziści uderzali w miasto wyrzutniami gazowymi, które miały większą moc niż Katiusza. I bardzo trudno było stawić opór nazistom. Ale batalion bosych, półnagich dziewcząt walczył z ogromnym zapałem. A dziewczęta prawie nie umierały, mężczyźni cierpieli bardziej.

Tamara, strzelając do nazistów i rzucając granaty gołymi palcami, wypaliła:

- Kobieta pokonuje silnych mężczyzn grając na ich słabościach, polityk przekonuje słabych wyborców wyraźnie przesadzając!

Anna odcinając wrogów i rozbijając ich kulami, jednocześnie podając bosą piętą ładunek wybuchowy, powiedziała:

- Kobieta jest najsprytniejszym politykiem, nie musi się uczyć, żeby być lisem, ale musi umieć założyć buty, pozostając boso!

Akulina, odcinając przeciwników precyzyjnymi seriami i używając bosych palców, warknęła:

- Kobieta też kocha młodość, ale zieleń dolara jest jej droższa niż zielony wiek jej patrona!

Victoria, ta rudowłosa suka, oddała śmiercionośną serię, złamała linę i pisnęła:

- Zieleń młodości dziewczyny przyciąga zielone rachunki od mężczyzn grubych z dolców!

Olimpias, strzelając do wrogów i rzucając bosą stopą kolejny prezent, wypaliła:

- Nie goń za zielonym dolarem, kłopoty też mają zielone oczy, a skorupa jest chrupiąca!

Walka staje się coraz bardziej brutalna. Pociski lecą z zabójczą siłą. Rozbijali i niszczyli pozycje sowieckie, przewracając działa akumulatorowe. I pędzą nowe samoloty, i ryczą działa szturmowe. Chmury pyłu wznoszą się w niebo.

Tamara strzelając bezlitośnie do nazistów, wzięła i podała perłę, po czym bosą stopą rzuciła granat:

- Wierząc w Boga, nie zniżaj się do poziomu zwierzęcia: człowiek nie jest uległą owcą ani śmierdzącą kozą!

Anna, walcząc z wrogiem i rzucając bosymi stopami prezenty śmierci, zauważyła:

"Zarabianie na wierze ludzi jest jak wylewanie gnoju na złoto: nieufność będzie rosnąć!"

Akulina niszcząc Panterę powiedziała agresywnie:

- Wierząc w niedzielę, nie osiągaj siedmiu piątków w tygodniu!

Victoria, strzelając bardzo celnie do nazistów i agresywnie ich kosząc, zauważyła:

- Wiara w wieczny ogień piekielny gotuje mleko przesądów, z którego pianę zbierają oszuści religijni!

Olimpias, bohaterka, mordująca nazistów i rzucająca bosymi stopami granaty o kolosalnej niszczycielskiej sile, zauważyła:

- Tylko pniaki i dęby wierzą w piekielne ognisko wiecznego płomienia, dające się obrać jak lepkie!

Tamara wystrzeliła ze zdobytej bazooki, błysnęła bosymi obcasami i zaćwierkała:

-Co iskrzy płomień wiecznego ognia piekielnego? Błysk złotych monet w kieszeniach religijnych oszustów!

Anna, strzelając do wroga i mordując nazistów z kolosalną celnością, powiedziała:

- Oszuści napychają sobie kieszenie Bogiem, a oszustwom ulegają nie tylko z pustą głową!

Akulina oddała serię w kierunku wroga. Rzuciła granat bosymi palcami i pisnęła:

- Religijne łajdaki zdzierają trzy skóry z owiec, łamią rogi kozłom, zależy im tylko na zysku, a wiara jest do robótek ręcznych!

Victoria rzuciła bosą piętą bombę trocinową, wysadziła wroga i pisnęła:

- Uczciwy ksiądz jest jak wilk wegetariański, tylko wiara jest zawsze uczciwa, a jej używanie jest egoistyczne!

Olimpiada uderzyła wroga karabinem maszynowym. Skosiła wroga i kopnęła gołą piętą wiązkę granatów, co przewróciło czołg Lion. Potem krzyknęła:

- Każda religia to bajka, z tej fantazji czerpie się jedynie zyski w naprawdę bajecznych proporcjach!

Tak dziewczęta dzielnie walczą w Groznym. I pokazują się z najwyższego punktu widzenia męstwa.

A inne dziewczyny z całą odwagą bronią Astrachania. Wykazują także najwyższą akrobację i hart ducha.

Dziewczyna walczy bardzo dobrze.

Alenka rzuciła granat bosą stopą, rozszarpała nazistów i gruchała, szczerząc zęby:

- Ktokolwiek pozwala ludziom wieszać makaron na uszach, zawsze będzie głodny!

Anyuta, kosząc w ten sposób faszystów, zgodziła się:

- Nie będziesz mieć makaronu na uszach!

Alla oddała serię w kierunku nazistów, bosą stopą rzuciła ze śmiercionośną siłą granat i bełkotała:

- Makaron na uszach to danie najnowszej świeżości, które wywołuje mdłości!

Maria dowcipnie zauważyła, szczerząc zęby i rzucając gołymi palcami ładunek wybuchowy:

- Jeśli nikt nie wie, czy to jest Bóg, ale ludzie są ciągle krzyżowani, jakby był podobieństwem Chrystusa!

Marusya, jebane kretyny, wzięła to i bełkotała, uśmiechając się agresywnie:

- Człowiek stara się opanować moc Boga, ale jak dotąd otrzymuje tylko ukrzyżowanie, które nie jest boskie!

Matryona odwróciła się, skosiła faszystów i powiedziała, mrugając agresywnie do przyjaciół:

- Serce człowieka dąży do dobroci, umysł do zysku, a żołądek do obżarstwa i w końcu wciąga swoje stopy w otchłań!

A w Astrachaniu toczą się zacięte bitwy. Miasto nad Wołgą jest kluczowym punktem sowieckiej obrony. A tu toczą się takie szalone bitwy. To tak, jakby w czajniku bulgotało.

Nadlatują ciężkie, śmiercionośne samoloty. Yu-288 to bardzo potężna maszyna. I zrzuca bomby z kolosalną wytrwałością.

Alenka krzyczy, strzelając serią do nazistów i rzucając granat bosą stopą:

- Jeśli ktoś ma inteligencję goryla, będzie orał jak koń i jadł jak pies!

Anyuta bosą stopą uruchomiła morderczy dar śmierci, rozwaliła nazistów i bełkotała:

- Człowiek daje się założyć obrożę, ale żeby orać, trzeba go uderzyć biczem przymusu!

Alla kopnęła cytrynę bosą piętą i mruknęła:

- Polityk ma dużą kieszeń, ale jest tylko nieistotnym kieszonkowcem!

Maria, strzelając do przeciwników, syknęła:

- Polityk, który obiecuje wyborcom księżyc z nieba, dochodząc do władzy, opuszcza księżycowy krajobraz i marudzi z głodu na luminarę!

Matryona, śmiejąc się ogłuszająco, zauważyła:

- Diabeł w każdym polityku namawia go, aby zajął miejsce Boga Wszechmogącego, ale polityk ma bardzo mało talentu!

Marusya, strzelając do wrogów i pewnie ich kosząc, zauważyła:

- Człowiek dąży do bycia wszechmocnym, ale postęp nie poprawia jego moralności!

Dziewczyny najwyraźniej są dowcipne w najwyższym stopniu.

A wojna toczy się według własnego schematu. Samoloty odrzutowe są testowane w III Rzeszy. I to jest też dość poważny argument w sporze z ZSRR.

Hitler oczywiście nie jest zbyt szczęśliwy. Wojna się przeciąga, a Rosja uparcie stawia opór, choć też ulega. Bitwy toczą się jak w ujściu wulkanu.

Koniec października. Kałmucja zostaje całkowicie zdobyta, a naziści posuwają się przez Dagestan.

Sukcesy faszystów, choć skromne, są stałe. Flota Czarnomorska jest na skraju zniszczenia.

Cała załoga niszczyciela składa się z dziewcząt. Piękna załoga, szczerze mówiąc. Dziewczyna ma na sobie kamizelkę i biegnie boso, a jej okrągłe obcasy błyszczą.

Alicja, dowódca niszczyciela, śmiało rozkazuje atak na faszystowski krążownik. Wystrzeliwuje torpedę i zauważa:

- Na wojnie, jak w dobrym teatrze, następna akcja jest nieprzewidywalna, łzy na pewno popłyną!

Andriana, jej partnerka, dowodziła całym stadem dziewcząt. Biegały błyskając nagimi, okrągłymi obcasami i piszczały. Założyli urządzenie kopalniane.

Andriana ryknęła:

Wierzę, że cały świat się przebudzi

Będzie koniec faszyzmu...

I zaświeci słońce

Oświetlając drogę do komunizmu!

Weronika, uderzając hitlerowców armatą, mruknęła:

- Na wojnie jest jak w filmie: akcja wciąga, nie nudzi, ale niestety dosłownie zabija!

Niszczyciel z gołymi nogami, opalonymi, smukłymi, bardzo pięknymi dziewczynami skacze z boku na bok. Został wyrzucony jak piórko.

Alicja, tupiąc swoimi wyrzeźbionymi bosymi stopami, wypaliła:

- Jeśli nie jesteś wyluzowany, na wojnie będziesz spokojny!

Andriana, strzelając celnie z armaty, zauważył:

- Dziewczyna, która potrafi walczyć, jest rycerzem!

Alice poprawiła, strzelając:

- Nie, ona jest bohaterką!

I wojownicy wybuchnęli śmiechem. I pokazali języki. A nogi piękności są tak pełne wdzięku i zostawiają ślady krwi na pokładzie. Potężne dziewczyny.

I nago, ich obcasy są takie okrągłe i pełne wdzięku.

Alicja przypomniała sobie, jak została wzięta do niewoli, a hitlerowcy głaskali ją po podeszwach cienkim, rozpalonym do czerwoności biczem. Tutaj jesteś, prawie nagi, wiszący na wieszaku. Twoje bose stopy są wciśnięte w blok. I łaskoczą cię gorącymi prętami. Tak więc czerwone żelazo przypala się do szkarłatnego sutka.

Alicja była torturowana i torturowana przez kilka dni. Jednak dziewczynie udało się uciec.

Powiedziała funkcjonariuszowi straży, że zna miejsce nad morzem, gdzie wrzucono pojemnik ze złotem ewakuowany z Sewastopola. Faszysta dał się na to nabrać.

Cóż, Alicja, pomimo wszystkich tortur, pozostała pogodna. Rozwiązali ją i wsadzili do łodzi ze związanymi rękami. A bosymi stopami, lekko poparzonymi na stojaku, była w stanie podnieść pistolet i zastrzelić dwóch faszystów. Następnie odwiązała liny i odpłynęła. Sprytnie to sprawdziła. I zdobyła szacunek dziewcząt.

Ze wydziału specjalnego próbowali się do niej przylgnąć, ale Alicja zagroziła funkcjonariuszom specjalnym, że zorganizują wypadek, a także powieszą ją na suce. Przestraszyli się.

Alicja jest bardzo waleczną dziewczyną...

Nawet dowcipnie wydedukowała:

- Kat kocha topór jako broń, ale w bitwie ma niezdarne umiejętności!

Andriana zgodziła się z tym, bijąc swoje wyrzeźbione nogi:

"Nadal można ugotować zupę z topora, ale tego, co napisane bohaterskim piórem, nie da się wyciąć toporem kata!"

Juliana jest bardzo piękną dziewczyną. Ma tylko cienki materiał w paski na piersi i majtki. Ale ona jest taka cudowna i piękna. Nogi wszystkich dziewcząt na niszczycielu są nagie i bardzo uwodzicielskie.

Kiedy Niemcy dostają się do niewoli, zmuszeni są całować dziewczęta okrągłe, nagie pięty. A więźniowie posłusznie to robią. I liżą pięty dziewcząt i całują je z wielką przyjemnością.

Juliana śpiewała:

- Nie jesteśmy złymi rabusiami,

A my nie chcemy zabijać...

Ale bolą mnie gołe pięty,

Chcę wszystkich walnąć w twarz!

Dziewczyny oczywiście potrafią delektować się każdym sukcesem.

Andriana, tupiąc bosymi obcasami, powiedziała:

- Ech, nowe granice, nie rozśmieszaj mnie!

Alicja zgodziła się:

- Nieograniczone możliwości dla tych, którzy nie wyznaczają sobie granic!

Weronika klepnęła bose stopy, stuknęła bosymi obcasami i zauważyła, szczerząc zęby:

- Najsilniejsza osoba nie poradzi sobie z nieznośnymi ambicjami!

Andriana dowcipnie zauważyła, szczerząc zęby i strzelając z armaty:

- Człowiek jest daleko od Boga, bo nie jest daleko od makaka w naśladowaniu natury!

Weronika, miażdżąc strumienie nacierających nazistów precyzyjnymi strzałami, mruknęła:

- Polityk jest bogiem w ambicjach, bogiem w metodach i wręcz świnią w wykorzystywaniu wyników!

Radzieckie dziewczyny walczą dobrze. Ale są też oczywiście niemieckie, a także piękności w bikini i boso.

Na przykład Gerda jest rzadkim wojownikiem.

Ona i jej partnerzy zasiedli na najnowszym czołgu Panther-2.

Dziewczyny strzelają do żołnierzy radzieckich i ryczą.

Jesteśmy złymi wilkami, wycofywanie się nie jest dla nas dobre!

I mrugają oczami...

Gerda gołymi palcami kopała rosyjskich żołnierzy i piszczała z przyjemności:

- Kto za życia nie jest wilkiem, zostaje obdarty ze skóry, kto nie jest lisem w myślach, zostaje wypatroszony jak kurczak!

Charlotte również trafiła celnym pociskiem, penetrując radziecki czołg, krusząc pancerz i gadając:

- Wilk jest zawsze głodny, człowiek zawsze niezadowolony, a polityk nie może powiedzieć ani słowa prawdy!

Krystyna, bardzo celnie strzelając do wroga i trafiając rosyjskie czołgi śmiercionośnym pociskiem, zauważyła:

- Lis ma cenne futro, ale zapewnienia lisów od polityków są nic nie warte!

Magda chwyciła i wycelowała pistolet w wroga, bosymi palcami u nóg, miotała się i chrząkała:

- Więcej jest mleka od kozy niż od polityka, którego umysł jest owcą!

Gerda, kontynuując celne strzelanie do pojazdów radzieckich, zauważyła:

- W wyborach politycy są jak pomiędzy dżumą a cholerą, chociaż politycy są o wiele bardziej zaraźliwi w swojej schizofrenii!

Charlotte uderzyła trzydzieści cztery i rozrywając wieżę, powiedziała:

- Polityk ma wilczy nos do zysku, ale sam jest gotową świnią do patroszenia!

Christina zręcznie wystrzeliła pocisk za pomocą bosych palców u nóg i powiedziała:

- Polityk to owca, która dąży do lwiego tronu, a gdy dotrze na szczyt, zamienia się w lisa patroszącego wyborców kurczaków!

Magda agresywnie zauważyła, posyłając bosymi palcami dar śmierci sowieckiemu działu samobieżnemu:

- Nie ufają politykom, ale głosują, muzyki nie rozumieją, ale chętnie słuchają, makaronu nie jedzą, ale chętnie ich słuchają!

A ich Panther-2 pracuje bardzo aktywnie. I wysyła pocisk bardzo dokładnie.

Niemiecka maszyna bardzo pewnie miażdży wszystkie radzieckie czołgi.

Gerda strzela i śpiewa:

- Raz, dwa, trzy - zerwij z radą!

Charlotte strzela bardzo celnie, trafia wrogów i gwiżdże:

- Jesteśmy najsilniejsi na świecie!

Christina, używając bosych palców u nóg, by przestrzelić trzydzieści cztery, dodała:

- Zamoczymy wszystkich naszych wrogów w toalecie!

Magda rzuciła się na wroga i wypaliła:

- Ojczyzna nie wierzy łzom!

Gerda pisnęła:

- I damy złym oligarchom mózg!

Charlotte dowcipnie zauważyła, trafiając pociskiem w radziecką haubicę:

- Złoto tylko wygląda pięknie, w rzeczywistości ludzkość zawsze cierpiała z powodu tego metalu, stała się arogancka!

Krystyna, strzelając do wroga, wyraziła się dowcipnie:

- Po odsłonięciu piersi kobiecie łatwiej jest zedrzeć z mężczyzny trzy skóry!

Magda, strzelając do przeciwników, pierwotnie zauważyła:

- Dziewczyny z bosymi stopami, mężczyźni w kaloszach!

Oczywiście dziewczyny na zbiorniku są pełne wdzięku. A piloci są najfajniejsi wśród Fritzów.

Albina i Alvina to najgroźniejsze asy we wszechświecie. Tutaj osiągnęli już liczbę pięciuset zestrzelonych samolotów każdy. Wyprzedza ich tylko Marsylia. Został odznaczony Krzyżem Wielkim Żelaznego Krzyża za 500. samolot floty radzieckiej. Ale Albina i Alvina zaczęły walczyć znacznie później i dlatego wkrótce wyprzedzą Marcela.

Albina i Alvina otrzymały Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami za swój 500. samolot.

A teraz walczą z czerwonymi pilotami.

Albina wciska guziki gołymi palcami, zestrzeliwuje pięć sowieckich samolotów na raz i krzyczy:

- Jeśli mężczyzna mądrze podchodzi do butów, zawsze nosi kalosze!

Alwina, strzelając do rosyjskich samolotów i powalając je gołymi palcami, zauważyła:

- Naga noga kobiety z czasem włoży w kalosz każdy but!

Albina, strzelając bardzo celnie do pojazdów radzieckich, odpowiedziała dowcipnie, szczerząc zęby:

- Mężczyzna, który często patrzy na gołe, kobiece nogi, usiądź w kaloszu!

I obie dziewczyny, powalając jeszcze kilka Jaków, pisnęły:

- Stopa kobieca bosa, dobrze układa się pod piętą i doskonale komponuje się z kaloszem!

Wojowników widać tutaj z dużej wysokości.

Ale jeśli będą wspaniali niemieccy piloci, to będą też piękne radzieckie dziewczyny z Komsomołu.

Którzy walczą z wielką intensywnością. Udało im się także zestrzelić hordy Trzeciej Rzeszy.

Anastasia Vedmakova wzięła go i gołymi palcami powaliła Niemca i pisnęła:

- Mężczyzna jest gotowy wywrócić się na lewą stronę, aby zedrzeć buty dziewczyny!

Akulina Orłowa, strzelając do nazistów, dowcipnie zauważyła:

"Kobiecym bosym obcasem możesz wywrócić każdy but na lewą stronę!"

Anastazja również uderzyła Fritzów i pisnęła:

- Bosa stopa kobiety przewróci każdego mężczyznę na lewą stronę, nawet jeśli będzie ostatnim butem!

Akulina Orłowa, zapukała Focke-Wulfa i syknęła, obnażając piękne zęby;

- Jeśli chcesz wywrócić mężczyznę na lewą stronę, zdejmij buty, jeśli chcesz założyć mu kalosz, odsłoń piętę!

A dziewczyny zaśpiewały chórem:

We wszechświecie szaleje wojna,

niszcząc i zabijając bez powodu...

Szatan się uwolnił -

A śmierć przyszła z nim!


I kto zatrzyma przepływ,

Krwawe i szalone rzeki...

Wiązka lasera trafi w Twoją skroń,

I w mgnieniu oka mężczyzna zniknął!


I taki chaos

Zalało wszechświat...

Smutny los ludzkości

Znoś ból i cierpienie!

Dziewczyny mogą mieć częściowo rację. Wojna nie jest szczęściem. Ale jednocześnie jest to także rozrywka.

Dwóch niemieckich początkujących pilotów, Eva i Gertrude, walczy na modyfikacjach szturmowych Focke-Wulf. Atakują radzieckie cele naziemne z powietrza.

Eve, wystrzeliwując i wypuszczając rakietę, zauważa:

- Dlaczego w dzieciństwie chodzi się boso, bo goła kobieca noga sprawia, że mężczyźni tracą głowy, jakby byli chłopcami!

Gertruda wystrzeliła rakietą, wciskając pedał bosą piętą i rozbijając bunkier armii radzieckiej, pisnęła:

- Pragnienie zobaczenia nagiej kobiety powoduje, że mężczyzna wywraca się na lewą stronę!

Eva uderzyła ponownie, trafiła w trzydzieści cztery, przebijając się przez wieże i dowcipnie zauważyła:

- Żeby rozebrać kobietę, trzeba najpierw dobrze założyć jej buty!

Gertruda uderzyła przeciwnika gołym, okrągłym obcasem swojej zgrabnej stopy i zauważyła:

- Rozbierając się we właściwym czasie, kobieta biznesu zdziera mężczyźnie trzy skóry!

Eva uderzyła rakietą w radzieckie bunkry i bełkotała:

- Kobieta, która z czasem się rozbierze, nie stanie się bosym i całkowicie obutym mężczyzną!

Gertruda po wymordowaniu wojsk radzieckich potwierdziła:

- Kobieta bosa włoży but na mężczyznę, włoży go w kalosz, wywróci go na lewą stronę i uczyni go ostatnim boso!

Tutaj oczywiście dziewczyny mają logikę, której nie można jej zdeptać. A dziewczyny walczą boso i w bikini.

I uwielbiają przystojnych młodych mężczyzn i ogólnie są po prostu super.

A jeśli zaczną śpiewać, zabiją stu ludzi!

To dziewczyny, godne obu stron i bardzo piękne, dzięki czemu mężczyźni naprawdę wywracają się na lewą stronę!

. ROZDZIAŁ nr 5.

Miasto Grozny, całkowicie otoczone przez wojska hitlerowskie, upadło na początku listopada 1943 r. Batalion z dziewczynami uciekł z kotła i wycofał się do Shali.

Były już góry i nierówny teren i wygodniej było utrzymać obronę. Niemieckie czołgi, zwłaszcza Maus, ważyły dość dużo i walka z nimi w górach była zupełnie niewygodna. Wycofano już czołg T-3, ale nadal produkowano T-4 w zmodernizowanej wersji. Chociaż jest to moralnie przestarzałe. Ale nadal mógł walczyć z T-34-76. I to jest dobra walka. Jego działo było jeszcze potężniejsze i miało większą prędkość wylotową niż trzydzieści cztery.

Tamara i dziewczyny walczyły w Shali. Dziewczyny próbowały utrzymać tę bardzo dużą górską wioskę - prawdziwe miasto.

Piękności walczyły bardzo dzielnie.

Tamara rzuciła granat bosą stopą, oddała serię i zagruchała:

- Za Ojczyznę ZSRR!

Anna otworzyła ogień do nazistów. Lżejszy T-4 próbował wspiąć się na zbocze. Dziewczyna, rzucając granat bosą stopą, rozbiła samochód Hitlera i pisnęła:

- Za naszą matkę Ojczyznę!

Akulina strzelając do Fritza z gołą piętą, oddawszy zawinięte w folię mordercze stworzenie, bełkotała:

- Ojczyzna jest zawsze święta!

Weronika, strzelając do wroga i rzucając cytrynami gołymi palcami, powiedziała:

- Za Rosję gigantów!

Olympic, ta gigantyczna kobieta, również rzuciła granat w nazistów gołymi palcami i pisnęła:

- Za komunizm!

Tamara, strzelając celnie do nazistów i odcinając ich jak wióry z drzewa, powiedziała:

- Im więcej dębów w armii, tym silniejsza nasza obrona!

Anna zauważyła, szczerząc zęby i strzelając do nazistów z ogromną precyzją i wściekłością:

"Zniszczę was wszystkich".

Czołg "Lion", duży pojazd z długą lufą armaty. Tutaj ma najnowsze działo 105 mm, długość lufy to 100 EL. I okazuje się, że jest to bardzo długa broń. A ten pień wystaje ze śmiercionośną siłą.

Akulina strzela z bazooki w stronę nazistów i krzyczy:

- Chwała epoce komunizmu!

Victoria też strzela i ryczy:

- Chwała Bohaterom Rosji!

Olimpiada potwierdza, strzelając do nazistów i rzucając granat gołymi palcami:

- Największa chwała!

Dziewczyny, trzeba przyznać, są fenomenalne i bardzo miłe. A ich chłód jest kolosalny.

Tamara strzelając do wroga i szczerząc zęby, mówi:

- Za Rosję i wolność do końca!

Anna strzelając do wroga, agresywnie mówi, rzucając granat bosymi palcami:

- Sprawmy, aby serca biły zgodnie!

I mruga do swoich partnerów.

Akulina także wystrzeli serię, zmiażdży przeciwników i ryczy:

- Za moje zwycięstwa przez dach!

Akulina Pietrowska nie jest zwyczajną dziewczyną. Musiała wiele przejść. W szczególności została przyłapana na kradzieży i była aresztowana. Przeszłam także przez ośrodek poprawczy dla nieletnich. No cóż, nieważne, przeżyłem. Szła boso po zaspach, ale stała się zdrowsza i silniejsza.

Victoria walczy z szaleńczą wściekłością. Dał serię na wroga. Krauci zostają zestrzeleni i upadają. Potem rzuciła granat gołymi palcami. Motocykl się przewrócił.

Dziewczyna zagruchała:

- Za potężnymi granicami!

Olimpiada walczy z bardzo dzikim uczuciem wściekłości. Jej ciosy są mocne i miażdżące. Ona naprawdę jest potworną dziewczyną. I tak miażdży swoich przeciwników. Dlatego aktywnie eksterminuje faszystów. Nie daje im najmniejszych szans.

Olimpiada ryczy z całych sił:

- Chwała kosmicznemu komunizmowi!

Tamara, strzelając do nazistów, ryczy:

- Chwała komunizmowi Lenina!

Anna strzela do przeciwników i piszczy:

- Za ZSRR!

Akulina kosi swoich wrogów, warczy i piszczy:

- Dla najwyższych akrobacji!

Wiktoria, strzelając do faszystów, wypaliła:

- Za najbardziej fenomenalne zwycięstwa!

Olimpiada, miażdżąc czołg Hitlera, mruknęła:

- Za komunizm ZSRR!

Tamara też strzela. Strzela bardzo celnie, osłaniając przeciwników precyzyjnymi seriami. Kosi jak kosa i piszczy:

- Chwała czasom komunizmu!

Anna, strzelając do faszystów i odcinając ich precyzyjnymi zamachami kosy, woła:

- Wielka chwała bohaterom!

I rzuca granaty gołymi palcami. To jest kobieta.

Akulina odcina Krautom i ryczy agresywnie:

- Za komunizm!

A jego muskularne ciało drga.

Victoria także bije faszystów. I gołymi palcami rzuca w przeciwników mordercze dary i wrzeszczy:

- Za wielkość świata!

Olimpiada także strzela do wrogów. Powala ich jak pałką i ryczy:

- Chwała wielkiemu komunizmowi!

I gołymi palcami rzuca granat ze śmiertelną siłą, rozdzierając wrogów na kawałki.

Więc cała piątka rzuciła się na wrogów i skosimy ich, wytępimy i zmiażdżymy.

Niemcy zostali zatrzymani i całkowicie ugrzęźli. W tym miejscu stało się to trudne i pokłócili się.

Tutaj wyrzutnie gazu strzelają i działają agresywnie. I niszczą pozycje sowieckie.

Uderz i "Sturmtiger" z dystansu we wroga - Armię Czerwoną.

Niemieckie dziewczęta celują z działa samobieżnego "Niedźwiedź" i uderzają nim wroga. I naprawdę i dokładnie cię rozpierdolą. A pocisk ważący półtora centa rozrywa sowieckie okopy i bunkry.

Wojownik Frida ryczy:

- Za naszą największą Trzecią Rzeszę!

I mruga do swoich partnerów. Po czym faszystowskie dziewczyny z bosymi stopami znów będą strzelać.

I leci, rycząc i niszczycielsko. A gdy tylko uderzy, powstaje cały krater, a ziemia wrze od gorąca.

Tak, Niemcy całkowicie przejmują wojska radzieckie. Na niebie leci jeden z pierwszych samolotów TA-152. Wielozadaniowy pojazd, taki jak Focke-Wulf, ale bardziej zaawansowany, szybki, zwrotny, wyposażony w potężną broń i zbroję. Może być używany zarówno jako myśliwiec, jak i samolot szturmowy.

Dla żołnierzy radzieckich samochód, powiedzmy, może stać się dużym problemem.

Helga leci na TA-152 i atakuje parę radzieckich czołgów, które próbują zbliżyć się do Shali. Dziewczyna strzela celnie. Przebija dach wieży pierwszej trzydziestu czterech i ryczy:

- Jestem walczącą pięknością!

A potem atakuje drugi samochód, który próbuje przyspieszyć. Ale zmiana biegów nie jest taka łatwa.

TA-152 przebija tę ofiarę armatą 37 mm.

Helga odpowiedziała i zaśpiewała:

- Zabrało mnie, zabrało mnie gdzieś, zabrało mnie!

I mrugnęła do siebie... Tutaj Jak-9 próbuje ją zaatakować. Niemka z łatwością go powala, naciskając spust bosą stopą i pewnie mruga, mówiąc:

- Jestem naprawdę świetny!

Helga sprawia wrażenie dziewczyny z wielkim spokojem. I przeprowadza krwawe eksperymenty ze swoimi wrogami.

A jeśli coś schrzani, nikomu nie będzie się to wydawać niczym wielkim.

Helga strzela do pojazdów radzieckich i piszczy:

- No cóż, nie da się żyć według własnego rozumu!

I bosymi piętami uderza w kierownicę. To jest dziewczyna - do wszystkich dziewcząt, dziewczyno.

A jeśli zacznie ryczeć...

Albina i Alvina na niebie to także bardzo aktywni i waleczni wojownicy.

A dziewczyny, rosyjskie samoloty, rozbijające się, myślą, że życie jest dobre i że życie jest dobre.

I gołymi palcami celują z karabinów lotniczych w cele. Samochody radzieckie nie przetrwają. A dziewczyny biły je w ten sposób. Nie dają najmniejszych szans.

Tak, były walczące dziewczyny,

Tak, mówią, co jeszcze...

Odważnie zaatakowali Rosję,

Dosłownie szatan!

Albina jest wojowniczką w szyku bojowym i ryczy pod nosem na całe gardło:

- Będę świetny, będę sobą! Super mistrz!

A gołą piętą uderzał w klawiaturę i rozrywał przeciwników na drobne kawałki.

Alvina strzelając do przeciwników, ryczy z całych sił:

- Kogo znajdziemy w lesie?

A kogo znajdziemy w lesie...

Nie będziemy z tego żartować,

rozerwiemy to na kawałki!

Rozerwiemy cię!

A swoją bosą piętą wciągnie wroga w śmiertelny uścisk. Ta dziewczyna jest najfajniejszą dziewczyną dla wszystkich dziewcząt!

Wojownik najbardziej bojowego hacka. I taki wojowniczy i agresywny jak pantera.

A wielkie niemieckie koty atakują. Astrachań jest szturmowany. I masowo niszczą domy żołnierzy radzieckich.

I umierają, ale nie poddają się. Takie uparte bitwy szaleją.

Gerda oczywiście jest na czele ataku i jest gotowa do walki. Więc strzela, zupełnie jak Robin Hood w bikini. I to jest cała fajna kobieta.

A jeśli włoży też szkarłatny sutek do ust faceta.

Jej "Pantera"-2 działa. Nawiasem mówiąc, nieco inną modyfikację czołgu zamontowały dziewczęta z armatą 75 mm 100 EL. Jest mocny i ma większą szybkostrzelność. A zapas pocisków jest większy niż w przypadku armaty 88 mm.

Gerda strzela gołymi palcami i piszczy:

- Raz, dwa, trzy... Rozbij to napalmem!

Charlotte również strzeliła za nią i wypaliła:

- Cztery, osiem, pięć - zagrajmy szybko!

Christina uderzyła pięścią, przebijając się przez radziecki czołg i zaćwierkała:

- Odważnie przystąpimy do walki o władzę nazistów...

Magda strzelała z bosych stóp i ćwierkała agresywnie:

- I zabijemy ich wszystkich - wszystkich komunistów!

Dziewczyny zachowują się agresywnie i do granic możliwości. A ich "Pantera"-2 jednym celnym strzałem przewraca sowiecką haubicę.

Dziewczyny chichoczą i śpiewają:

- Chwała naszemu światu...

A Elżbieta z kolei przeprowadza dziki atak na trzydziestu czterech. I gołą piętą naciska spust. I powala wroga, krzycząc:

- Niech będzie komunizm!

Katarzyna posyła śmiercionośny pocisk gołymi palcami, przebija wroga i krzyczy z całych sił:

- Za wielką Rosję!

Elena strzelała do faszystów. Pocisk uderzył w czoło Pantery i odbił się rykoszetem.

Dziewczyna warknęła:

- Będziemy mieli komunizm!

Efrasia również uderzyła przeciwnika gołymi palcami. Uderzyła T-4 i wypaliła:

- Chwała komunizmowi!

To są walczące dziewczyny. A sposób, w jaki strzelają, pociski latają bardzo pięknie, a sama trzydzieści cztery jest w ruchu. Po prostu spróbuj, daj się złapać w ruch takim samochodem. To niezwykle trudne.

Ale dziewczyny wchodzą, walczą w bikini i bosymi stopami. Wojownicy są piękni i cudowni.

A jeśli cię spieprzą, nikomu nie będzie się to wydawać niczym wielkim. I wysyłają pociski z dziką furią.

Elizabeth, używając bosych palców u nóg, strzelając do wroga i powalając wrogów, zaćwierkała:

- Chwała ideom komunizmu! Chwała naszej Ojczyźnie!

Catherine również strzeliła, gołymi palcami, uderzając Krautów i piszcząc:

- Za Ojczyznę i zwycięstwo do końca!

Elena, strzelając do przeciwników, odpowiedziała agresywnie, szczerząc perłowe zęby i mrugając szafirowymi oczami:

- Nasz kosmiczny komunizm jest sławny!

Efrasia strzelając do wroga, trafiając go z kolosalną, fenomenalną celnością, powiedziała:

- Za Ojczyznę i Stalina - zdrowie!

Dziewczyny są oczywiście zadziorne i każdy może...

Nadszedł już grudzień 1943 roku.

Alenka i jej zespół również walczą w Astrachaniu i nadal tam walczą. Bohaterka walczy.

Alenka wybucha, kosi linię nazistów, po czym gołymi palcami rzuca dar śmierci i ryczy:

- Człowiek jest podobny do gibona, tylko niestety częściej inteligencją niż potencją!

Anyuta, strzelając do wroga i odcinając wrogów, oddała ładunek wybuchowy gołą piętą i pisnęła:

- Ten człowiek ma upór osła i ambicje lwa, ale w rzeczywistości jest kozą!

Alla, strzelając celnie do Fritza, pisnęła:

- Mężczyzna jest dla kobiety jak pomyje dla krowy, bez tego nie da się obejść, ale podejście jest obrzydliwe!

Maria, strzelając do faszystów, odpowiedziała dowcipnie:

- Co mają wspólnego mężczyzna i toaleta w damskiej toalecie - fakt, że kobiety wymiotują tylko na mężczyzn!

Marusya, odcinając hitlerowców i rzucając granaty gołymi palcami, wypaliła:

- Kobieta to przebiegły lis, który może zjeść każdego lwa jak królika!

Matryona, kosząc faszystów i powalając najemników gołymi palcami, mruknęła:

- Kobieta potrzebuje mężczyzny jak chłopiec do bicia, jeśli nie uderzy mężczyzny, nie przeżyje!

Alenka strzelając do Fritza, wypaliła:

- Kobieta potrzebuje mężczyzn jak świńskich rogów, cenne jest tylko futro podarowane przez mężczyzn!

A grupa dziewcząt z bosymi nogami śmiała się, szczerząc zęby i rzucając granaty gołymi palcami.

Wojownicze dziewczyny są porywające. Walka to ich natura, walka to ich natura!

Wygląda na to, że nie zamierzają oddać Astrachania. Dziewczyny tutaj naprawdę walczą.

Siły zbrojne III Rzeszy są kolosalne. Nowe dywizje czołgów są tu niezwykle potężne. Rośnie produkcja zbiorników. Nie ma bombardowań, można dostarczać siłę roboczą z posiadłości afrykańskich Włoch, Francji, Belgii i Holandii.

A także z Afryki do wydobywania ropy naftowej, wolframu i wielu pierwiastków, w tym uranu.

Oznacza to, że produkowane są nowe czołgi. W szczególności pojawienie się "Pantery"-2, lepiej chronionej i mocniej uzbrojonej, z mocniejszym silnikiem, ma znaczący wpływ na przebieg wojny.

Czołgów i samolotów jest coraz więcej. Prace nad Yu-488 są już ukończone. Pierwszy samolot produkcyjny III Rzeszy z czterema silnikami. Bardzo mocny i szybki. Jego zaletą jest stosunkowo niewielka powierzchnia skrzydeł, dzięki której bombowiec może latać z prędkością 700 kilometrów na godzinę. Oznacza to, że sowieccy myśliwce na pewno go nie dogonią.

Zatem ZSRR ma nowy problem. Siły Armii Czerwonej są faktycznie wyczerpane. Dzieci w wieku szkolnym trafiają do maszyn. Nastolatki od czternastego roku życia już walczą, niemal oficjalnie. Chłopcy są oczywiście mądrzy i ogólnie dobrzy wojownicy. W młodym wieku jeszcze łatwiej jest się schować i wspiąć na drzewo. A umiejętności wojskowe opanowuje się szybciej. Nastolatkowie walczą równie dobrze jak dorośli, trudniej ich trafić. A psychologicznie trudniej jest strzelać do dzieci.

W Niemczech jest sporo kobiet-snajperów i dla kobiety jest niezręczne i krępujące strzelanie do zbyt młodych wojowników...

Tak, pobór do wojska w ZSRR rozpoczęli już w wieku czternastu lat. Pod broń włożyli także emerytów. W wojsku było coraz więcej kobiet. Szczególnie chętnie przyjmowano płeć piękną do wojsk pancernych i lotniczych oraz na snajperów. Kobiety są dobrymi snajperami. A ponieważ są zazwyczaj niżsi od mężczyzn, wygodniej im jest walczyć w czołgach, a także w lotnictwie. Często nastolatki walczyły także w czołgach. Należy zauważyć, że chłopcy i kobiety mają bardziej wrażliwą skórę, a ich samoloty i czołgi są mniej narażone na zestrzelenie niż w przypadku dorosłych mężczyzn. Nastolatki nieźle radzą sobie w roli snajpera. Chłopiec może wczołgać się do węższej szczeliny, przebrać się lub wspiąć się na drzewo. Często armia zaczęła spotykać bojowników poniżej czternastego roku życia.

Wojna pochłania zasoby ludzkie. A terytorium to staje się coraz mniej kontrolowane przez ZSRR. Musisz także odeprzeć liczną japońską piechotę. A czołgi samurajskie są całkiem niezłe, szczególnie działa samobieżne. Pojawiły się także w serii z czołgiem średnim, porównywalnym siłą do T-34 i jeszcze silniejszym w przednim pancerzu.

Dlatego niedocenianie Japonii jest niebezpieczne. A żeby z tym walczyć, potrzebujemy żołnierzy.

Stalin denerwuje się i coraz bardziej wpada w złość. 25 grudnia 1943 r. wydano rozkaz rozstrzelania członków rodzin poddających się, w tym dzieci powyżej 12 roku życia, a młodszych wysyłania do kolonii pracy.

Coraz częściej używano oddziałów zaporowych. I strzelali aktywniej i stosowali tortury.

Stalin stawał się po prostu nie do zniesienia. Beria jako pierwszy próbował wynegocjować odrębny pokój z nazistami. Ale Hitler nie chciał pokoju. Chciał całkowicie podbić ZSRR. Co więcej, podczas gdy jego sojusznicy są poza jego kontrolą i zasięgiem.

Samoloty odrzutowe opracowano w III Rzeszy. Przede wszystkim ME-262, ale ten myśliwiec potrzebował bardziej niezawodnych silników, aby nie ulegać zbyt częstym awariom.

Zarówno bombowiec Arado, jak i projekt Yu-287 wydawały się obiecujące.

Najnowszy TA-152 sprawdził się w praktyce jako pojazd wielozadaniowy i bardzo szybki. Ogólnie rzecz biorąc, wojsko niemieckie było jak dotąd silniejsze w powietrzu. Co więcej, radzieckie Jak i Laggies, ze względu na brak aluminium, okazały się cięższymi i mniej zwrotnymi pojazdami standardowymi. Tak więc jakość lotnictwa radzieckiego spadła do poziomu krytycznego. ME-309 ze swoim potężnym uzbrojeniem, nawet biorąc pod uwagę problemy ze zwrotnością, dobrze radził sobie z pojazdami radzieckimi, wypierając ME-109. A TA-152 powinien był zastąpić Focke-Wulfa.

Niemcy to więc mniej więcej hokej.... Ale prace nad techniką zostały przeprowadzone.

Na przykład Lev-2 zapowiadał się jako pierwszy czołg z nowym schematem układu. Umieszczając skrzynię biegów i silnik w jednym zespole z przodu czołgu i przesuwając wieżę do tyłu, Niemcy zaoszczędzili na wałku rozrządu i obniżyli wysokość pojazdu. W rezultacie "Lion" -2 okazał się znacznie lżejszy, a przez to szybszy.

Z powodu trudności wojennych w ZSRR prawie zaprzestano produkcji czołgów ciężkich, prawie wszystko w serii zostało ujednolicone zgodnie z T-34-76. Dlatego naziści w projekcie stworzenia nowego czołgu głównego nie zamierzali już zwiększać grubości pancerza bocznego. A "Lew" mógł zmieścić pięćdziesiąt pięć ton z silnikiem o mocy 1200 koni mechanicznych. Jednakże masę czołgu Lev-2 można było jeszcze bardziej zmniejszyć poprzez zmniejszenie kalibru działa. Poprzednie wyraźnie stało się zbędne. Co więcej, trzydzieści cztery miały pancerz niskiej jakości, a nawet przestarzałe niemieckie działo 37 mm zaczęło już je penetrować.

Stalin był wyraźnie wkurzony... I miotał grzmoty i błyskawice... Ale nie mógł nic zrobić...

W Nowy Rok Niemcy rozpoczęli szturm na niezajętą jeszcze część Astrachania w delcie Wołgi. Obecność wielu barier rzecznych, trudny teren i bliskość Morza Kaspijskiego pozwoliły Armii Czerwonej zacieśnić obronę Astrachania i utrzymać go jeszcze lepiej niż Stalingrad. Co więcej, radzieckie dziewczęta wykazały niezrównane bohaterstwo.

A na Kaukazie, zwłaszcza zimą, bardzo trudno jest poruszać się po górach. To prawda, że Niemcy poruszali się wzdłuż wygodniejszego wybrzeża Morza Kaspijskiego. Machaczkała stała się granicą, na której wojska radzieckie, zbierając wszystkie siły w pięść, próbowały powstrzymać nazistów.

Ale amunicja, która była dostarczana tylko drogą morską, nie wystarczyła...

Tamara walczyła desperacko ze swoim batalionem bosych dziewcząt.

Wojownicy walczyli zawzięcie i wykazali się niezrównanym bohaterstwem i największą odwagą.

I prawie nago walczyli w zimie i mrozie.

Tamara rzuciła granat bosą stopą i oddała serię, miażdżąc przeciwników i piszcząc:

- Za ZSRR!

Anna również rzuciła granat gołymi palcami i krzyknęła:

- Za komunizm!

Akulina oddała celną serię, znokautowała wrogów i bełkotała:

- Za wielkość Rosji!

Wiktoria uderzyła wroga, zaczęła go kosić, obcinając mu brodę jak brzytwa i mruknęła:

- ZSRR stanie!

Olimpias, strzelając do wroga i rzucając gołymi palcami ładunek wybuchowy, wypaliła:

- Za Ojczyznę i zwycięstwo do końca!

Tak walczą dziewczyny. Działają desperacko i z kolosalną determinacją.

Tamara podczas strzelania zauważyła:

- Diabeł ich nie zabierze i wtedy my je zabierzemy!

Walka tutaj jest brutalna, a jednocześnie konstruktywna...

Anastazja Witczakowa walczy na niebie... Jej twarz wykrzywia się nawet z wściekłości i kwiczy:

- Chwała epoce komunizmu!

I gołymi palcami celuje działem samolotu w cel i zestrzeliwuje samoloty wroga, po czym piszczy:

- Za sukces porodowy!

Akulina Orłowa, powalając przeciwników, ryczy pewnie, szczerząc zęby:

- Za taki wielki komunizm, na całej planecie!

Pilot krzyczy:

- Nawet dzieci nas znają!

I gołymi palcami celuje armatą samolotu w cel, niszczy wroga i piszczy:

- W imię epoki komunizmu!

Spójrzmy prawdzie w oczy, dziewczyna jest terminatorem i płonącym płomieniem. Żaden wulkan nie może się z nim równać.

Akulina Orłowa śpiewała:

- Od jakiegoś czasu śni mi się wiara w Boga, jestem taki leniwy, że nie chce mi się modlić!

I mrugnęła agresywnie do piękności.

To są tutaj bitwy...

A samoloty dziewcząt są przestarzałe. I to jest ich istotna wada. A do tego ciężki i niezbyt zwrotny...

Jeden z walczących chłopców został zestrzelony i nie zdążył wyskoczyć ze spadochronem. I to oczywiście jest jego kolosalny wyczyn.

Dziewczyny walczą w powietrzu i są wesołe...

Albina i Alvina walczą na dobrych myśliwcach ME-309 i oczywiście aktywnie zdobywają punkty.

Dziewczyny są bardzo dumne ze swojego sukcesu...

Albina zestrzeliła radziecki samolot swoją zgrabną, bosą stopą i pisnęła:

- Za nasze orły!

Alvina jedną serią zniszczyła trzy rosyjskie samochody i wypaliła:

- Za nasze sokoły!

Dziewczyny odważnie zabrały się do pracy... Ale uwielbiają też torturować rosyjskich żołnierzy.

Tutaj schwytano około czternastoletniego pilota. A piękne dziecięce okrągłe szpilki go usmażyły. A potem zaczęli polewać nagiego mężczyznę lodowatą wodą... Następnie wrząca woda i ponownie lodowata woda.

Oto walczące piękności...

Albina śpiewała:

-Za nasze kły, pazury, zęby, pięści!

Alvina krzyczała ile sił w płucach:

- Chcą dobrej walki!

A dziewczęta nadal czyniły cuda gołymi palcami i zestrzeliwały radzieckie samoloty.

Jednak na nie odpowiedzieli także rosyjscy piloci. Alisa i Angela właśnie przesiadły się na Jak-9. I młóćmy Niemców i śpiewajmy jednocześnie;

Jesteś ucieleśnieniem walecznego kraju,

Towarzyszu Lenin i towarzysz Stalin...

W ZSRR wszyscy ludzie są naprawdę równi,

A pięści są z żeliwa i stali!


Lenin nie boi się bestii Adolf,

Teraz przywódcą jest Włodzimierz, towarzyszu Stalin...

Trafiliśmy Krautów w oko, a nie w brwi,

Wszyscy naziści zostali rozerwani na kawałki na raz!


Rosja jest moją Ojczyzną,

Wielka, nieskończona Ojczyzna...

Wszystkie narody są jedną rodziną,

Niedługo będziemy żyć w komunizmie!


Uczyńmy nasz kraj silniejszym

Niech Rosja szybko zmieni kolor na zielony...

Uderzymy faszystę w czoło, a raczej,

I uwierzcie mi, nasza moc nie zamienia się w kamień!


A Jezus jako przywódca jest całkiem niezły,

On jest naszym Panem i Białym Bogiem Wszechświata...

A Führer zostanie bardzo dotkliwie pobity,

W końcu nasza sprawność pozostała niezmieniona!


Tak, w imię naszej Ojczyzny, świętej,

Będziemy walczyć zaciekle z Fritzem...

Dziewczyna biegnie boso po śniegu,

Ona chce walczyć w wściekłym gniewie!


Tak, Stalin stał się teraz sowieckim przywódcą,

Taki wspaniały, odważny i zręczny...

Wróg komunizmu nie dotyka Rosji,

Chociaż moc Lucyfera jest z tobą!


Możemy dopaść Hitlera, uwierz mi,

Mimo że jest obdarzony demoniczną mocą...

Sam Hitler jest bestią drapieżną,

Chociaż, spójrzmy prawdzie w oczy, Krauci nie są kretynami!


Krótko mówiąc, wkroczymy do Berlina jako bojownicy,

Tam Lenin, czyli Stalin, będzie z nami...

Z łatwością możemy rozdzierać faszystów jak szczenięta,

I uwierzcie nam, nasza siła nie osłabnie!

. ROZDZIAŁ nr 6.

Nadszedł nowy rok 1944... Pomimo bardzo trudnej sytuacji na frontach, w ZSRR prowadzono prace nad stworzeniem nowego sprzętu. W szczególności wielkie nadzieje pokładano w czołgu IS-2 i jego potężnym uzbrojeniu. Działo kal. 122 mm mogłoby stać się potężnym argumentem w wojnie z nazistami. Nadzieje pokładano także w T-34-85 z mocniejszym działem, większą wieżą, ale takim samym kadłubem i podwoziem.

Gorzej było z samolotami. Jak-3 nie mógł wejść do produkcji ze względu na brak wysokiej jakości duraluminium, a LAGG-7 nie mógł być produkowany bez zmniejszenia produkcji ze względu na nowy silnik.

Dlatego Stalin zdecydował, że na razie głównym radzieckim myśliwcem pozostają JAK-9 i LAGG-5, a samolot szturmowy Ił-2 jest łatwy w produkcji i możliwy do przeżycia. A w czołgach następuje stopniowe przejście na T-34-85 i IS-2.

Choć żeby nie było spadku produkcji...

A front pękał w szwach, Niemcy zdobywali Kaukaz. Machaczkała upadła, a oni już zbliżali się do granic Azerbejdżanu!

Tutaj Tamara walczyła ze swoim batalionem kobiecym. Ponownie dziewczęta w łachmanach i tunikach walczyły boso z przeważającymi siłami wroga.

Tamara oddała serię w kierunku nazistów, zabijając część wrogów. A potem bosymi palcami rzuciła z zabójczą siłą granat i zaćwierkała:

- Chwała ZSRR!

Anna bardzo celnie strzelała do nazistów. A gołymi palcami rzucała granaty ze śmiercionośną siłą, rozrywając przeciwników na kawałki.

Potem krzyknęła:

- Chwała komunizmowi!

Akulina, strzelając do wroga, odcięła faszystowską piechotę. Wycięła Krautów, rzucając granat bosymi stopami i pisnęła:

- Za Rosję, naszą wielką matkę!

Wiktoria, strzelając do wroga i rzucając w niego granatami bosą stopą, zauważyła:

- Za wielką Ojczyznę!

Olimpiada, również strzelając z karabinu maszynowego, wypaliła:

- Chwała czasom wielkiego komunizmu!

Zawodniczki dziewcząt są wspaniałe...

Walczą tak, jak piękności powinny...

Tamara walcząc przypomniała sobie początek wojny. Jak musiała uciekać przed wojskami niemieckimi. Potem usłyszała grzmiące uderzenia broni. Dziewczyna opuszczała kanonadę. Niemcy złapali jej przyjaciółkę Tatianę, zabrali jej nowe buty, zdarli biżuterię i kolczyki. I zawieźli ją boso do niewoli... Tatiana była córką sekretarza komitetu regionalnego i nieczęsto musiała chodzić bez butów. To upokorzenie dumy; chodzenie boso jak zwykły człowiek rani delikatne podeszwy. Dziewczyna sprawiała, że jej stopy krwawiły i jęczała przy każdym kroku.

Tamara również miała na sobie nowe buty, które jej podarowano, a od długiego spaceru obtarła sobie pięty. A ona zdjęła buty i poszła boso. To dziewczyna ze wsi, która spełniła swój obowiązek na Ukrainie. Jako dziecko chodziła nogami nawet po górskich zboczach. A tego oczywiście nie da się porównać z drogami na równinie. To prawda, że odciski na podeszwach już jej zeszły i nie jest zbyt wygodnie chodzić. Ale stopy szybko znów stały się szorstkie. I prawie nie cierpiała.

Ale Tatyana wkrótce straciła nogi tak bardzo, że nie mogła już chodzić. Niemcy by ją zastrzelili, ale zlitowali się nad pięknością. Wsadzili mnie na wóz, ale w zamian kazali mi śpiewać. Tatiana miała przyjemny głos i zaśpiewała im kilka neutralnych politycznie piosenek.

Tamara nie wiedziała, co się z nią dalej działo. Sama chodziła po lesie, dotykała bosymi stopami, guzków, guzków, gałązek i nawet była zadowolona. To wtedy, gdy idziesz po ostrych kamieniach gór, nawet zrogowaciałe podeszwy, jeśli idziesz przez długi czas, staje się ostre i bolesne. A jeszcze bardziej nieprzyjemne jest chodzenie po cierniach. Kiedy wbijają się w podeszwy, stają się znacznie bardziej bolesne, nawet w przypadku szorstkich podeszew dziewcząt.

Podczas wędrówki Tamarę dopadło zmęczenie i głód. Dziewczyna jadła jagody, a to nie wystarczyło. A Niemcy szybko posuwali się do przodu. Tamara, przyzwyczajona do życia w górach, nie znała zbyt dobrze ukraińskich lasów. Zgubiła się i znalazła głęboko na tyłach.

I to jest jak upolowany kot w lesie. Potem dziewczyna złapała Niemców na motocyklu. Zatrzymali samochód z wózkiem, aby nabrać wody. A Tamara podkradła się do karabinu maszynowego i jak ten odcina go od wroga. I tnij niepewnie, ale dokładnie. A naziści padają i wiją się w agonii. Tamara ich wykańcza. Przesunęła jedną gołą piętę do brody, upadł. A dziewczyna go wykończyła.

Po czym piękność wsiadła na motocykl, bosą stopą wcisnęła pedał i odjechała.

Dlatego poruszanie się jest o wiele przyjemniejsze niż chodzenie boso.

Tamara nuciła idąc:

- Kochani bracia, kochajcie, kochajcie bracia żyć! Nie musisz zawracać sobie głowy naszym wodzem!

Tak powstał król bitwy.

A teraz walczy z faszystami jak terminator z Komsomołu. Ale siły są nierówne i batalion dziewcząt jest zmuszony do odwrotu. Bitwy tutaj gotują się jak woda w gigantycznym kotle nad wulkanem.

Anna, strzelając i rzucając śmiercionośny granat bosymi palcami, zauważyła:

- Na wojnie wszystkie środki są dobre, z wyjątkiem samobójczych!

Akulina, strzelając do wroga, powalając nazistów, zauważyła:

- Będziemy pierwsi we wszystkim!

A bosa pięta dziewczyny oddała dar zniszczenia.

Wiktoria, strzelając do faszystów i rozcinając wrogów seriami z karabinu maszynowego, wypaliła:

- Nie będzie litości dla wrogów!

I mrugnęła do swoich partnerów.

Olimpias rzuciła gołymi, wyrzeźbionymi nogami w ciężki pęk granatów i pisnęła:

- O wielkość najbardziej humanitarnego dworu świata i komunizmu!

Wojownicy tutaj są naprawdę chwalebni i wydają się pochodzić z epoki kosmicznej.

Walczą z ogromną zaciekłością.

Ale naziści wciąż postępują na Kaukazie. W lutym 1944 Niemcy i Turcy zjednoczyli się, dzieląc wojska radzieckie na dwie nierówne części.

Führer zażądał wykończenia ZSRR. Astrachań nadal nie ustępował. Naziści jak zawsze w formie bojowej... Pierwsze ME-262 walczą w powietrzu. Warto zaznaczyć, że nie wywołały one sensacji. Przy dużej prędkości trafienie z dział lotniczych kal. 30 mm nie jest zbyt wygodne. Tak, należy to poważnie odnotować. ME-262 ma również pewne problemy ze względu na dużą wagę. Zwłaszcza ze zwrotnością.

Bardziej skuteczny w użyciu, TA-152 był kochany przez pilotów i stał się koniem pociągowym. W rzeczywistości samochód jest zarówno bombowcem pierwszej linii, myśliwcem, jak i samolotem szturmowym. Pojawiły się nawet pomysły, aby przenieść na ten samolot całe lotnictwo niemieckie. Wśród jego zalet należy wymienić przeżywalność i szybkość oraz potężną broń, odpowiednią zarówno dla samolotów szturmowych, jak i myśliwców.

Coraz aktywniej wykorzystywany jest także modernizowany ME-309. ME-109 również jest nadal w służbie, ale nie jest usuwany, aby nie ograniczać produkcji. Pojawiła się nawet nowa modyfikacja ME-109 "K" z mocniejszym silnikiem, uzbrojonym w pięć dział pneumatycznych jednocześnie. Takiej maszyny nie da się tak łatwo pokonać.

ME-309 otrzymał także mocniejszy silnik i skośne skrzydła. Bardzo niebezpieczny samochód. Radzieccy piloci nadal latają starymi samolotami, a ich jakość tylko spada. Na razie jednak Jak-9 nie jest taki zły, jest całkiem zwrotny i nie potrzebuje nadmiernej prędkości.

Wojska niemieckie są mocne... Były spory o czołg T-34-85. Czy warto pogrubić pancerz wieży? Przecież w tym przypadku waga wzrośnie. I należy zauważyć, że jakość radzieckiej zbroi spadła. Brakuje pierwiastków stopowych, a jakość spawania lub odlewania spadła do poziomu krytycznego.

Ale dziewczyny walczą jak bohaterki...

Potem zbiornik Elizabeth zostaje zepsuty i dziewczyny wychodzą. Boso i w bikini biegają po śniegu, zostawiając zgrabne ślady.

Catherine zauważyła ze złym spojrzeniem:

- Jesteśmy całkowicie duszeni!

Elena zauważyła ze złością:

- Ale i tak wygramy!

Elżbieta wystrzeliła z pistoletu, trafiając niemieckiego motocyklistę i mruknęła:

- Uderzyłem Niemca! Jak on to ode mnie dostanie!

Efrasia energicznie zauważyła:

"Tam kończą swoje życie i nie mogą wrócić!"

Catherine była agresywną dziewczyną i śpiewała:

- W naszej wściekłości śpiewamy hymny imperium!

Dziewczyny biegną do siebie, a ich nagie, okrągłe obcasy błyskają.

Chłopiec, widząc dziewczynki, zapytał je ze strachem:

- A skąd przyszedłeś boso?

Elżbieta odpowiedziała:

- Wykonujemy manewr taktyczny!

Chłopak zaćwierkał:

- Raz, dwa - smutek nie jest problemem,

Nigdy nie powinieneś się wycofywać!

Trzymaj nos i ogon wysoko,

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

Catherine zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Wiedz, że wierny przyjaciel jest zawsze z tobą!

Elena krzyknęła:

- Nie bój się! Wrócimy....

I wszystkie cztery dziewczyny krzyknęły zgodnie;

Wierzę, że cały świat się obudzi,

Będzie koniec faszyzmu...

I słońce zaświeci -

Ścieżka oświecająca komunizm!

Wojownicy są gotowi rozerwać każdego Niemca... A boso na śniegu są tacy seksowni i piękni. Jakie piękne są te dziewczyny, jak kwitnące i niewiędnące róże.

Cóż, Hitler nie żartuje i krąży po naszej Ojczyźnie w chmurach. Zatapia zęby w samym sercu i wysysa krew!

A dziewczyny zostawiają za sobą bardzo piękne ślady. Niemcy idą tymi śladami, padają na kolana i patrzą zachłannie. To są dzicy wojownicy. A Niemcy całują ślady dziewcząt.

A Anastasia Witchakova i Akulina Orlova walczą na niebie. Dwie cudowne dziewczyny.

Anastazja, zestrzeliwując nazistów i zawracając samolot, bosymi palcami, zaśpiewała:

- Będziemy walczyć o lepsze jutro!

Akulina, odcinając nazistom ogony gołymi palcami, zaćwierkała:

- Pocałujmy się!

A dziewczyny znowu biją Niemców bez litości i ceremonii. Oni są tacy mądrzy.

Anastazja zawróciła ponownie Jak-9 i piszcząc, bełkotała:

- Tak się nazywa komunizm!

Akulina zgodziła się z tym:

- Wierzę, że cały świat się obudzi...

Anastazja, powalając Niemców, mruknęła:

- Nasza ojczyzna jest naszym słońcem!

A to są tutaj walczące dziewczyny, najwyższa klasa radziecka.

I Niemcy to rozumieją, bardzo źle. A działania wojenne rozwijają się...

W marcu hitlerowcy rozpoczęli szturm na Baku. Następuje atak na duże miasto pełne ropy. Walki są zacięte.

Niemcy ostrzeliwali Baku ciężką artylerią.

I bombardują szturmowcami. Ale pierwszy, najnowszy Yu-488, który wyróżnia się kolosalną mocą, również zrzuca bomby. Te samochody to po prostu bestie.

Na jednym z nich widać Gertrudę, Ewę i Fridę. Piękne dziewczyny, mając wspaniały widok, zrzucają bomby na pozycje sowieckie. I zabijają żołnierzy Armii Czerwonej i cywilów.

Baku płonie... Dym unosi się w słupach. Płoną także szyby naftowe, wszystko płonie.

Gertruda mówi z uśmiechem:

- Bóg kocha Niemcy!

Eva, naciskając dźwignię bosą piętą i zrzucając bomby, zgadza się:

- Oczywiście! Jesteśmy rasą wybraną!

Frida zaśpiewała agresywnie:

- Nasi ludzie są wybrańcami nieba!

I mrugnęła do swoich partnerów. Oto takie walczące dziewczyny, po prostu ucieleśnienie agresywności. I walka z presją.

Gertruda wystrzeliła serię z armaty powietrznej i zaćwierkała:

- O wielkość naszej Ojczyzny!

Ewa, strzelając do przeciwników, potwierdziła:

- Za kolosalną wielkość!

Dziewczyny najwyraźniej szybko opanowały latanie. To są walczący przyjaciele.

I nie da się ich tak łatwo wygrać w karty. I młócą swoich wrogów w dzikim szale.

Frida zauważyła:

- Jestem kobietą wielkich marzeń i urody!

Po czym ponownie wystrzelił z dział lotniczych, zestrzeliwując radzieckie myśliwce, które próbowały zaatakować niemieckiego potwora.

Tak, wydaje się, że nie można oprzeć się nazistom.

Baku jest atakowane.

Tamara i jej batalion walczą o to miasto. Dziewczyny walczą desperacko i wykazują niezrównane bohaterstwo.

Tamara odwróciła się, gołymi palcami rzuciła granat, rozpędzając Niemców i ich najemników, pisnęła:

- Za moją bezgraniczną Ojczyznę!

I mrugnęła do swoich partnerów. To wojowniczka na najwyższym poziomie, która nie ma sobie równych.

Chociaż oczywiście inne dziewczyny też nie są złe. Powiedzmy nawet, że walczą bardzo dobrze.

Anna na przykład wzięła i zabiła nazistów, jakby uderzeniem sierpa.

A ona zaćwierkała:

- Za ZSRR!

I bosą piętą oddała morderczy dar śmierci.

Akulina strzelając do wroga pisnęła:

- Za moją Ojczyznę!

I swoimi bosymi palcami wypuści prezenty zagłady, eksterminując wszystkich z rzędu.

Victoria walczy ze swoimi wrogami, działając desperacko i zdecydowanie. Nokautuje przeciwników seriami. Następnie gołymi palcami rzuca śmiercionośne granaty. I krzyczy:

- O idee komunizmu!

Olimpiada też walczy. A ta bohaterska dziewczyna swoimi gołymi, umięśnionymi nogami rzuci całe pudełko materiałów wybuchowych. A czołg Lew się przewróci.

Wojownik zawoła:

- Ale Pasaran!

Walczące dziewczyny i bardzo piękne. Nigdy się nie poddają i nie poddają. Mają moc terminatorów.

A siły są bardzo nierówne... Baku ogarnia pożar. Wojskom radzieckim brakuje amunicji. I to jest główny problem.

Wielu poddaje się w rozpaczy.

Gerda i jej załoga zmuszają niewolników do całowania ich nagich stóp. Robią to posłusznie i liżą sobie pięty.

Następnie dziewczyny ponownie wchodzą do Panther 2 i strzelają. Radzieckie działa wybijają...

Prawie cały Kaukaz został już zdobyty. Jednak Erewan nadal się broni. Bohatersko walczy miasto Poti - ostatni port, w którym nadal przebywają resztki Floty Czarnomorskiej.

I tam walczą dziewczyny różnych narodowości. I oddział bosych Gulnazi walczy. Piękna Gruzinka i ma rozkaz dla dziewczyny.

Gulnazi rzuca bosą stopą paczkę z materiałami wybuchowymi, rozrywa nazistów i piszczy:

- Chwała wielkości światowego komunizmu!

Jej tamilska partnerka również rzuca bosą stopą granat z zabójczą siłą, rozdzierając Turków i krzycząc:

- Za Ojczyznę!

Masza, dziewczyna z Rosji, daje serię, rzuca wybuchową mocą gołymi palcami i łamie faszystów, krzyczy:

- Chwała czasom światowego komunizmu!

Margarita również wykonuje celny zwrot. Kosiła faszystów i bosą piętą posłała dar morderczej śmierci, miażdżąc przeciwników i krzycząc:

- Za nasze zwycięstwo!

Tak dziewczyny walczą bohatersko. I naprawdę nie da się ich zatrzymać i nie da się ich zawrócić. To po prostu wojowniczki i super. A jeśli będą walczyć, to będą walczyć jak bohaterowie i nadludzie!

Ale, niestety, trudno jest stawić czoła faszystom i ich przeważającym siłom. Na niebie Albina i Alvina zdobywają pewne wyniki. A zestrzelonych jest tak wiele samolotów, że najwyraźniej nie da się ich zatrzymać.

Albina, zestrzeliwując gołymi palcami kolejny radziecki samolot, śpiewała:

- Nie możemy zostać pokonani, łowca zamienia się w zwierzynę!

Alvina, odcinając przeciwników i energicznie kręcąc głową na potężnej szyi, zaćwierkała:

- Chwała epoce nowego porządku aryjskiego!

I on też poddaje się z gołą piętą...

Każda z dziewcząt zestrzeliła już ponad pięćset samolotów i otrzymała Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

To takie niesamowite piękności. A jeśli już biją wrogów III Rzeszy, to tych diabłów nie da się zatrzymać. W samej Marsylii zestrzelono ponad pięćset samolotów. Zjawisko to jest oczywiście w najlepszym wydaniu. Hitler zdecydował się nawet zatwierdzić szósty stopień Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Zostanie przyznany pierwszej osobie, która zestrzeli ponad tysiąc samolotów. A efekt będzie po prostu fenomenalny.

Albina odcięła na raz pięć radzieckich samolotów jedną serią z dział lotniczych kalibru 30 mm i naciskając spust gołymi palcami, zagruchała:

- Chwała naszej sile!

Alvina, kosząc sowieckie samochody i wycinając wrogów gołymi palcami, vyaknula:

- Wielka chwała bohaterstwu!

A wojownicy mrugnęli do siebie!

Walczą jak zawsze w bikini i boso i to jest ich siła. Dziewczyny to po prostu supermenki. Choć służą złej sprawie. I uwielbiają palić w ogniu pięty uwięzionych pionierów. To są dziewczyny tutaj. Okrutne, ale urocze.

Albina powiedziała kiedyś:

- Na świecie nie ma dobroci, jest tylko słabość!

I gołą piętą zrzuciła parę bomb na pozycje sowieckie, niszcząc trzy działa.

To wojownicy, którzy nie okazują nikomu żadnej litości! Ale ich ciosy są po prostu miażdżące.

Alvina zauważyła z uśmiechem:

- Nie ma miejsca dla słabych pod słońcem!

I mrugnęła do partnera.

Wojownicy, którzy nie okazują słabości i nigdy się nie poddają. To prawdziwi mistrzowie mistrzów. Chociaż ze znakiem minus, ponieważ służą złej sile.

Ale jednocześnie wesoły i uroczy.

Albina, szczerząc zęby i posyłając w przeciwników mordercze pociski lotnicze, ćwierkała:

- Nazistowskie słowo jest święte - zniszczymy je na zawsze!

Alvina zauważyła agresywnie, powalając przeciwników:

- Naprawdę jesteśmy piratami!

Albina, odcinając wrogów, potwierdziła:

- Wszystko inne to sen!

A wojownicy stali się tak miażdżący i powalający wszystkich, jakby uderzali krążki kijami.

Alvina ćwierkała, niszcząc rosyjskie samoloty:

- Jesteśmy orłami bojowymi Hitlera!

I mrugnęła do swoich partnerów.

Wojownicy tutaj naprawdę dają upust swoim wrogom. Armia Czerwona wiele od nich otrzymuje.

Walczące dziewczyny tak bardzo chcą znokautować rosyjskie wojska.

Ale Helga na TA-152 niszczy radzieckie siły lądowe. Powala SAU-85 i piszczy:

- Za wielkość Niemiec i ich synów i córek!

Ale bitwy o Astrachań nadal trwają.

Dziewczyny robią wszystko, żeby się utrzymać.

Alenka bosą stopą rzuca bombę z materiałami wybuchowymi. Łzy faszystów i krzyczy:

- O święty komunizm!

Anyuta, strzelając do nazistów, a także rzucając granat bosymi palcami, piszczy:

- I zbawienie dla kraju!

Alla, powalając przeciwników, kosząc ich bez niepotrzebnej ceremonii i rzucając granat bosą piętą, pisnęła:

- Tak brzmi nasza chwała!

Maria, niszcząc swoich wrogów, rzucając prezenty śmierci gołymi palcami, ryczy:

- Jesteśmy wielcy w naszej chwale!

Marusja, rozcinając w szeregach nacierających arabskich najemników i bosą nogą rzucając granat, wrzeszczy:

- O zmiany, żeby ceny od razu spadły!

Matryona, gasząc nazistów karabinem maszynowym, wzięła go i pisnęła:

- Nasza Ojczyzna ZSRR! Będzie zmiażdżony, proszę pana!

Wojownicy tutaj działają z dużą agresywnością. A ich presja bojowa jest kolosalna.

Zwykle demonstrują swoje kolosalne akrobacje. I naprawdę nieokiełznana presja.

Wojownicy są boso, ale szczęśliwi...

W kwietniu hitlerowcy zajęli Baku. Brak amunicji zrobił swoje. W tym samym czasie Poti upadł niemal jednocześnie. Utrzymał się jedynie Erywań, położony na zboczach gór. Ale on także był skazany na zagładę. Tam również kończyła się amunicja i żywność. Tyle, że Turcy jeszcze nie szturmowali tego miasta, a pył umiera z głodu.

Dziewczęta z batalionu Tamary częściowo zniknęły wśród bojowników podziemia, a część wraz z dowódcą ruszyła tyłem na przód... Chciały przedostać się do swoich.

Kaukaz został już prawie całkowicie zdobyty, ale wojna trwa nadal. Chociaż ZSRR stracił wówczas największe pole naftowe. Ale Armia Czerwona nie została złamana duchem. Ropa jest też w regionie Wołgi, na Syberii i w wielu innych miejscach.

Hitler rozkazał wykończyć Rosjan w Astrachaniu do 20 kwietnia. A bitwy toczyły się na kolosalną skalę. A bombardowania gwałtownie się nasiliły.

ZSRR znalazł się pod silną presją. Doszło także do walk o Ałma-Atę, która została szturmowana przez Japończyków. Miasto zostało niemal całkowicie otoczone.

Samuraj, gdy tylko zrobiło się nieco cieplej, podjął próbę opracowania ofensywy w kierunku Magadanu.

Weronika walczyła w Ałma-Acie i wraz ze swoim batalionem dziewcząt odpierała atak samurajów.

A jest ich tutaj bardzo dużo. Walczą także Chińczycy, werbowani metodami załamania.

Japończycy rzucają żółtych żołnierzy do bitwy... Nacierają i dosłownie zasypują swoimi trupami pozycje sowieckie.

Weronika pali. I kosi w szeregach Chińczyków i samurajów. Rzuca granaty gołymi palcami i piszczy:

- Chwała rosyjskiemu duchowi!

Marfa również strzela, odcina przeciwników i piszczy:

- Za naszą Ojczyznę!

Natasza, strzelając do japońskich i chińskich żołnierzy werbowanych na mięso armatnie, piszczy:

- O wielki komunizm!

Alina, strzelając do samurajów i chińskich wojowników, kosząc ich z wielką pasją i dając dar śmierci bosą piętą, pisnęła:

- O nowe granice komunizmu!

Weronika z wielką celnością strzela do wroga i przebija głowy Chińczyków, jednocześnie piszcząc:

- Chwała ziemi radzieckiej!

A swoją gołą nogą posyła kolosalną siłę granatu, który rozdziera wszystkich wrogów.

Marta, wycinając wroga i rzucając dar śmierci gołymi palcami, kwiczy:

- Rządź w epoce komunizmu!

Natasza, rozrywając bosą stopą ładunek wybuchowy, rozerwała masę Chińczyków, wypaliła:

- O nowy porządek sowiecki!

Alina, strzelając bardzo celnie do wroga, pisnęła:

- O nowe granice komunizmu będziemy walczyć!

A jej naga pięta ustąpiła miejsca bombie zniszczenia.

Walczące dziewczyny, jakby iskry tryskały z ich oczu.

Nie, Japończycy nie mogą podbić takich ludzi, nawet wspólnie z siłami chińskimi. A samurajowie pędzą do ataku.

I znowu zaśmiecają wszystkie podejścia trupami. Ale jest ich za dużo i batalion bosych piękności musi się wycofać.

A Japończycy mają dziewczyny ninja. A z nimi bardzo trudno walczyć.

Są takie błyszczące, walczące i piękne. I rzucają gołymi palcami dary o wielkiej niszczycielskiej mocy.

Dziewczyna ninja o niebieskich włosach tnie sowieckich żołnierzy mieczami i piskami:

- Za epokę panowania cesarza!

Dziewczyna ninja o żółtych włosach prowadzi młyn, miażdży rosyjską armię i piszczy:

- Chwała epoce banzai!

Rudowłosa dziewczyna ninja użyła techniki helikoptera, odcięła radzieckiemu oficerowi i wypaliła:

- Zawsze wygrywamy!

Dziewczyna ninja z siwymi włosami użyła techniki motyla, ścięła trzech rosyjskich żołnierzy i rzuciła groszkiem gołymi palcami. Eksplodował i przewrócił trzydzieści cztery.

Wojownik pisnął:

- Na nowy japoński porządek!

Dziewczyny tutaj są cudowne i naprawdę fajne... A Armia Czerwona na Dalekim Wschodzie spotkała poważnego wroga.

Ale w centrum wojska radzieckie rozpoczynają nagły atak w kierunku Rżewa.

Tutaj załoga Elizabeth walczy po raz pierwszy na nowym czołgu IS-2. Samochód, z którym wiąże się pewne nadzieje. Zwykle załoga składa się z pięciu osób, ale tutaj wojownicy radzą sobie z czterema.

Elizaveta strzela z armaty 122 mm. Niszczycielski pocisk leci z zabójczą siłą. Opisuje łuk i uderza w T-4 z dużej odległości.

Elżbieta woła:

- Dobrze trafiłem!

Ekaterina odpowiada, szarżując, używając bosych palców u nóg i zauważając z irytacją:

- Ale broń nie jest zbyt szybkostrzelna!

Elżbieta zgodziła się z tym:

- Wcale nie jest idealnym niszczycielem czołgów!

Elena, która pomagała bosymi stopami załadować broń, zauważyła:

- Ale to jest zabójcze!

A potem Catherine zwolniła. Pocisk uderzył w Panterę na pokładzie z dużej odległości. Tak, zabójcza broń...

Ekaterina zauważyła:

- Mamy mnóstwo energii i entuzjazmu!

Elena zgodziła się z tym:

- Całkiem dużo! Chwała Rosji!

Efrasia zauważyła również:

- Widoczność tego samochodu jest słaba, dziewczyny. Jak to strzelasz?

Elena logicznie zauważyła:

- I mamy takie wyszkolone oko! Jeśli mamy uderzyć, to uderzymy!

A wojownicy śpiewali chórem:

- Nie będziemy się bać i zawsze będziemy walczyć!

. ROZDZIAŁ nr 7.

21 kwietnia Astrachań nadal pozostawał częściowo pod kontrolą sowiecką. Niemiec nie został przez nią całkowicie schwytany.

Ukształtowanie terenu umożliwiało tutaj dobrą obronę. Niemcy postanowili zmienić taktykę. Zamiast ataków przeszli na bombardowanie i ostrzał.

Alenka i jej zespół ukryli się w bunkrze i przeczekali masowy ostrzał.

Było ich sześć, a dziewczyny grały w karty. Trzymali się pokładów gołymi palcami i prowadzili dyskusję.

Anyuta ze złością zauważyła:

- Na Kaukazie jedynie Erywań pozostał niezdobyty. To dopiero nasza ostatnia wyspa w tym regionie. Co dalej?

Alenka logicznie zasugerowała:

- Najprawdopodobniej pojadą do Moskwy. To jest ich credo!

Alla zauważyła z westchnieniem:

- Siły są bardzo nierówne... Naprawdę przegrywamy wojnę, a brakuje nam żołnierzy!

Maria logicznie zauważyła:

- A naziści ponoszą straty! Nie mogą nam się oprzeć!

Matryona wyraziła swoje zdanie, rzucając kartkę gołymi palcami:

- Urodziliśmy się, aby zwyciężać i na pewno zwyciężymy, wiem to!

Marusya zgodziła się, walcząc z przeciwnikiem gołymi palcami:

- Oczywiście, nie ma wątpliwości!

Alenka nie byłaby tak optymistyczna, rzucając kartkę gołą, opaloną nogą:

"Być może my, dziewczyny, będziemy musiały żyć pod okupacją, ale wierzę, że niewątpliwie zwyciężymy!"

Anyuta stwierdziła stanowczo:

- Można walczyć metodami partyzanckimi i będzie bardzo pięknie walczyć z takimi ludźmi, jest bardzo fajnie!

Alla agresywnie zauważyła:

- Powinniśmy walczyć aktywniej!

Dziewczyny przestały rozmawiać. Potem przeszli na inny temat.

Marusja zauważyła z irytacją:

- Liczba wierzących rośnie. Wbrew wszelkiej logice!

Anyuta sprzeciwiła się temu:

Nikt jeszcze nie udowodnił, że Boga nie ma. I nie może udowodnić, że było inaczej. Więc tutaj możesz kłócić się w nieskończoność.

Alenka potwierdziła:

- A kłócić się tutaj jest głupie i bezużyteczne!

Alla zgodziła się z tym:

- Tak, ta rozmowa jest bezużyteczna. Co więcej, jeśli Bóg istnieje, to jest taki, że lepiej dla niego nie być!

Matryona zachichotała i zauważyła:

- Lepiej, żeby taki Bóg nie istniał! Tymczasem śpiewajmy!

A dziewczyny śpiewały chórem;

Jesteśmy dziewczynami, dołączamy do Komsomołu,

Złożyli przysięgę wierności Ojczyźnie...

Aby nazistów czekała wściekła porażka,

No cóż, żyjmy w Rosji w czasach komunizmu!


Przecież Lenin jest z nami jak metal,

Brąz jest mocniejszy niż jakakolwiek stal...

Marzyłem o wywróceniu światów do góry nogami,

Jako wielki geniusz, który pozostawił w spadku Stalin!


Sprawimy, że Ojczyzna będzie chłodniejsza

I wyniesiemy Ojczyznę ponad gwiazdy...

Niech odniesie sukces z członkami Komsomołu,

Chociaż nasze stopy są bose!


Faszyści napadli na moją ojczyznę,

Od wschodu bezczelnie wspinaj się na samurajów...

Kocham Jezusa i Stalina

I wierzę przeciwnikowi, że rozerwiemy się na kawałki!


Przecież słynny Bóg Svarog jest z nami,

Jaki komunizm, żartobliwie, zbuduje...

Chwalebna laska jest silniejsza niż wszystko we wszechświecie,

Zwiększy świadomość i wolę!


Wierzę, że nigdy się nie poddamy,

Ojczyzny nie można rzucić na kolana...

Towarzysz Stalin jest gwiazdą jasną,

A naszym nauczycielem jest mądry geniusz Lenin!


Uczynimy naszą Ojczyznę,

Piękniej i promienniej na planecie...

I tak będzie, poznaj zabójczą broń,

Pozwól dorosłym i dzieciom dobrze się bawić!


Spal Svaroga, nie płoń w swoim sercu,

Jesteś patronem wszystkich rosyjskich mieczy...

Wierzę, że wkrótce zbudujemy silny raj,

Jezus przyjdzie święta misja!


Nie ufajcie gangowi Hitlera, przyjaciele,

Że wygra łatwo i groźnie...

Wszystko czego potrzebujesz to jedna rodzina -

I uwierzcie mi, jeszcze nie jest za późno na miłość do Ojczyzny!


Pan Wszechmogący chroni nas wszystkich,

Podniosę nad ziemię trójkolorową flagę...

A zły drapieżnik zamienia się w zwierzynę,

Z szatanem też sobie poradzimy!


Kocham Wielką Ojczyznę

W całym wszechświecie nie ma piękniejszej Ciebie,

Nie sprzedamy Rosji za rubla,

Budujmy pokój i szczęście we wszechświecie!


W imię naszej Ojczyzny marzenie,

Wielka Rosja powstanie...

Wszystko inne to tylko marność

I nowy mesjasz będzie z nami!


O moja wszechmogąca Łado,

Dasz Rosjanom miłość i pokój ...

Zwracam się do Ciebie i modlę się,

A jeśli trzeba, uderz piorunem!


Maryjo, Matko Boga Niebieskiego,

Wszechświat dał Jezusowi...

Dla ciebie zmartwychwstał wielki Bóg,

Ludzie tak naprawdę nie stracili smaku!


Zauważ, że członkowie Komsomołu są tacy,

Bogowie Rosji są bardzo szanowani...

Jesteśmy wielkimi synami Ojczyzny,

Rosjanie zawsze wygrywają!


Przyjaciele, musimy modlić się do Ojczyzny,

Perun, Yarilo i Svarog są potężni...

Będziemy bardzo silnymi mężami,

I rozwiejemy nawet chmury na niebie!


Teraz wróg został już wypędzony z Moskwy,

Bardzo skrzywdziłeś nazistów...

Jesteśmy wierni Jezusowi i Stalinowi,

Będzie mnóstwo czołgów z bronią!


Nie, wróg nie będzie w stanie powstrzymać Rosjan,

Ponieważ nasi wojownicy są wszechmocni...

Zdanie egzaminów, tylko piątka,

Aby każdy chłopiec był bardzo silny!


Uwierz mi, Stalingrad będzie chwalebny,

A my uchronimy go przed atakiem...

Zwycięski układ rycerzy nadejdzie,

Choć krew płynie niekontrolowanym strumieniem!


Dziewczyny boso na zimnie,

Biegną, ich obcasy migają...

I będą uderzać faszystów pięściami,

Nietowarzyski Kain zostanie zrównany z ziemią!


Wszystko będzie dobrze, ludzie o tym dobrze wiedzą,

Jesteśmy w kosmosie, odkryjemy konstelacje...

Przecież grzechem jest wątpić w męstwo,

I będzie człowiek na tronie Bożym!


Wkrótce wskrzesimy umarłych za pomocą nauki,

Możemy stać się młodsi i piękniejsi...

Nad nami cherubin o złotych skrzydłach,

Moja piękna matka, Rosja!

Dziewczyny pięknie zaśpiewały cały wiersz i dalej grały w karty bosymi stopami...

Urodziny Lenina obchodzono 22 kwietnia. Dziewczyny piły alkohol rozcieńczony wodą i kawą oraz mruczały pod nosem...

W centrum Armia Czerwona przeprowadziła kolejną operację Rżew-Sychewsk. Niemcy przeszli do defensywy i walczyli. Walczyły nowe radzieckie czołgi T-34-85 i IS-2. Ostatni samochód często grzęzł w błocie. I nie stawił czoła zbroi Tygrysa-2 i cięższych kotów. "Panterę"-2 można było również przebić tylko z bliskiej odległości.

Najbardziej niemiecki samochód przeniknął radziecki z większej odległości.

Hitler był ogólnie zadowolony z Pantery 2, która była zadowalająco chroniona, miała dobre osiągi i uzbrojenie. Zażądał jednak stworzenia czołgu, który byłby lepiej chroniony, a jednocześnie jeździł znośnie...

"Mysz" w tym przypadku okazała się maszyną nieefektywną. Model E-100 był aktywnie rozwijany w ramach serii E. Układ silnika i przekładni miał być wykonany razem, a wieża była węższa i bardziej pochylona, podobnie jak kadłub. Grubość pancerza pozostała porównywalna z Myszą, podobnie jak broń, ale ze względu na wysokość trzeba było zmniejszyć wagę do 130 ton. W tym przypadku silnik, przeciwnie, musiałby stać się mocniejszy przy mocy 1500 koni mechanicznych, a czołg miałby zadowalającą mobilność.

Ogólnie rzecz biorąc, seria "E" miała stać się nową generacją czołgów. Z niższymi sylwetkami, dużymi kątami racjonalnego nachylenia, potężnymi działami i silnikami, gęstym układem.

Natomiast Niemcy mieli już całkiem niezłe samochody. "Pantera" 2 zastąpiła poprzedni model. Pojawił się także nowy Tiger-2 z mocniejszym silnikiem i wąską wieżą. Lepiej chroniony i lżejszy.

Dlatego naziści nie siedzieli w miejscu.

24 kwietnia 1944 r. pierwszy niemiecki bombowiec odrzutowy Arado uderzył w Moskwę z prezentem śmierci. Zrzucił bombę z dużej wysokości i z łatwością wyprzedził radzieckie myśliwce.

Hitler powiedział, że teraz ZSRR nie ma szans, a koniec Armii Czerwonej wkrótce nastąpi.

25 kwietnia rozpoczął się nowy atak na Astrachań. W bitwie wzięła udział także pierwsza maszyna do robót ziemnych: podziemny czołg.

Walczyły się na nim dwie Niemki: Mercedes i Dora. Wojownicy wypróbowali podziemny model poruszający się w ziemi.

Jest nadal dość lekki, wyposażony w krótkolufowe działo kal. 75 mm i cztery karabiny maszynowe.

Dziewczyny ciągną samochody po ziemi. Wiertła wirują, przecinając skałę. Ruch jest dość powolny, siedem kilometrów na godzinę, co nie jest złe dla sprzętu podziemnego.

Mercedes przyciska bosymi palcami pierwszy w armii niemieckiej joystick. Jest bardzo łatwy w obsłudze i mówi:

- Jak nasza niemiecka nauka odniosła sukces!

Dora zgodziła się z tym:

- Tak, możemy już wiele zrobić! Nasza moc jest bardzo wielka!

Sterowanie odbywa się także za pomocą joysticka. Dziewczyny testują specjalną maszynę z radarem.

Przed tobą znajduje się radziecka bateria, pod którą możesz zanurkować.

Mercedes, szczerząc zęby, zauważa:

- Zbudujemy nowy porządek!

I wtedy pojawia się samochód nazistów. Pocisk odłamkowo-burzący uderza w radzieckie działa. I uderza w żołnierzy Armii Czerwonej.

Dora mówi ze śmiechem:

- Niech będzie celebrowana wielka odwet!

A gołymi palcami oddaje celne strzały. Uderza wroga i piszczy:

- Chwała nowemu marzeniu!

Mercedes strzela z karabinów maszynowych i wyje:

- Za erę wielkich marzeń!

Dziewczyny śmieją się i biją brawo. To agresywni i bardzo szybcy wojownicy.

Dona zauważa agresywnie:

- Na świecie jest wiele dobra!

I gołymi palcami naciska przyciski i ponownie strzela do sowieckich artylerzystów.

Mercedes potwierdza z uśmiechem:

- I będzie jeszcze piękniej!

Strzela też gołymi palcami. Tak strzelają te walczące dziewczyny.

Cóż, co jest kolejnym narzędziem wojny...

Natarcie nazistów na Astrachań narasta...

Wszystkie podejścia zostały odcięte... A wojska radzieckie zmuszone były do ustąpienia 1 maja 1944 roku, kończąc długą, bohaterską obronę miasta. Ta twierdza również upadła.

Naziści uczcili upadek Astrachania fajerwerkami. Jednak obrona nie poszła na marne. A Krauci potrzebowali trochę czasu, aby uzupełnić swoje wojska i zgromadzić rezerwy...

Führer planował posunąć się w kierunku Saratowa i dalej wzdłuż Wołgi z głęboką obwodnicą Moskwy.

Ale podczas gdy Niemcy przegrupowywali swoje siły, gromadzili rezerwy. I bitwy szalały w powietrzu.

Lotnictwo niemieckie próbowało utrwalić swoją wyższość. Testy bojowe ME-262 wykazały brak niezawodności tego pojazdu, częste wypadki i problemy ze zwrotnością. Zatem na razie nie było pomysłów na całkowite zastąpienie niemieckich jednostek tym samolotem. Wręcz przeciwnie, TA-152 okazał się doskonałą maszyną jak na swoje czasy i był coraz częściej wprowadzany na rynek. ME-309 i ME-109 pozostały w służbie.

Rakietowy ME-163 okazał się dobrym myśliwcem bojowym, jednak zbyt krótki czas lotu uniemożliwiał jego użycie w walce.

Bardziej udany był bombowiec odrzutowy Arado, który ze względu na dużą prędkość był prawie niemożliwy do zestrzelenia działami przeciwlotniczymi, a radzieckie myśliwce nie były w stanie go dogonić. Samoloty zwiadowcze były całkiem dobre. Niemcy opracowywali także inne maszyny. Na przykład XE-162, myśliwiec lżejszy od ME-262, łatwy w produkcji, tani i zwrotny, dzięki czemu można go wykonać głównie z drewna. I inni wojownicy. I ME-1010 i TA-183... Oraz bardziej zaawansowana i niezawodna modyfikacja ME-262 X. Oraz bezogonowych myśliwców Gotha i wiele więcej.

Jednak na razie niemieckie myśliwce napędzane śmigłem były znacznie silniejsze od radzieckich samolotów. Które spadły pod względem jakości i były raczej słabe zarówno pod względem silników, jak i uzbrojenia. Co więcej, Jak-9 został jeszcze bardziej uproszczony i był teraz wyposażony tylko w jedno działko lotnicze kal. 20 mm, rezygnując z karabinu maszynowego. Dzięki temu produkcja była tańsza i łatwiejsza oraz zmniejszyła wagę.

Mimo to karabin maszynowy przeciwko niemieckim samolotom jest raczej słaby. Natomiast ZSRR nie było stać na produkcję bardziej zaawansowanych modeli samochodów i podjeżdżanie pod prędkość oraz broń przed nazistami. Większa masa maszyn stwarzała również problemy ze zwrotnością.

A brak paliwa ograniczył szkolenie lotnicze skrzydlatego personelu.

Alvina i Albina, po opanowaniu potężnie uzbrojonego ME-309 z przyzwoitą prędkością, nie chciały wchodzić na pokład ME-262, który zbyt często się rozbijał. A pod względem szybkości są już silniejsi od Rosjan.

Alvina, odcinając radziecki samochód, zauważyła:

- Ciekawie jest walczyć na niebie!

Albina bosymi stopami poprowadziła wojownika do celu i zmiażdżyła go, zgodziła się:

- Tak, jesteśmy zasadniczo najsilniejsi na świecie!

A dziewczyny śmiały się jak szalone.

Maj okazał się stosunkowo spokojny. Armia Czerwona nadal próbowała odciąć półkę Rżewską.

Elizaveta strzelała z IS-2 do swoich przeciwników... Radziecka maszyna miała dobrą ochronę jedynie w górnej części przedniej części kadłuba. Czoło wieży nie jest dostatecznie chronione. Można go przebić nawet z bliskiej odległości za pomocą dział T-4. Jednak ostatni czołg został ostatecznie wycofany z produkcji w maju, podobnie jak Pantera oraz zwykłe Lion i Mouse. Teraz w serii "Patera"-2 i "Tygrys"-2 są maksymalnie zunifikowane i mają podobną broń.

Pojazdy te są dobrze chronione z przodu, raczej słabiej z boków i różnią się bardziej masą. Ich właściwości jezdne z nowymi silnikami są akceptowalne dla wojska. Ale te czołgi też są tymczasowe... Przygotowują się do zastąpienia ich przez "Panther"-3 i "Tiger"-3 z serii "E". O bardziej gęstym układzie, z silnikiem i skrzynią biegów umieszczonymi w jednym bloku i w poprzek, z lekkim, uproszczonym, a jednocześnie przejezdnym i łatwym w naprawie podwoziem.

Nowe samochody powinny być lepiej chronione, ale w żadnym wypadku nie zwiększając zauważalnej masy.

Jeśli chodzi o broń, nie ma tu jedności. Czołgi radzieckie mają pancerz niezbyt gruby i kiepskiej jakości. I nie ma sensu instalować broni dużego kalibru. Wojsko jest całkiem zadowolone z armaty 88 mm. Z czterech kilometrów bierze trzydzieści cztery, a z nieco bliżej IS -2. Tak więc prace trwają...

ZSRR musi na to jakoś odpowiedzieć. Ale nie jest jeszcze jasne, dlaczego... Istnieją plany stworzenia SU-100. To działo samobieżne jest po prostu skuteczne i ma efekt penetracji. Wiążą się z nim pewne nadzieje, związane z walką z rosnącymi czołgami ciężkimi III Rzeszy. Ale trzeba to jeszcze zrobić, jak łuski do takiego potwora i rozpocząć produkcję seryjną broni, co w warunkach wojennych jest mało realne.

Ale oto załoga czołgu Elizabeth walcząca na T-34-85. A dziewczyny boso i w bikini walczą dzielnie.

Elizabeth strzela do nazistów gołymi palcami i uderza Panterę w bok, mówiąc:

- Za wielki komunizm!

A ich trzydziestu czterech podskakuje i szybko odwraca się, strzelając.

Ekaterina również bardzo celnie strzela do wroga. Przestarzały czołg T-4 powala go na bok i piszczy:

- Chwała rycerzom ZSRR!

I znowu mruga do przyjaciół. Dziewczyna okazała się taką wojowniczą dziewczyną.

Elena również strzela do wroga. Uderza bardzo celnie, w tym przypadku łamiąc wałek Tygrysa-2 i ryczy na całe gardło:

- Za Świętą Ruś!

Efrasia celnie strzela do wroga. Oddaje celny strzał w bok wroga, przebija metal i piszczy:

- O święty komunizm!

A dziewczyny pewnie odwracają czołg i unikają trafień pociskami. Nie jest łatwo pokonać dziewczyny.

Tutaj przeciwko nim pojawił się najnowszy i groźny "Lew" -2. Spróbuj przebić się przez taki czołg, a on spróbuje trafić trzydzieści cztery.

I strzela z dystansu.

Elizabeth odpowiedziała na Twitterze:

- Nie będziesz akceptować kłamstw!

I wysyła pocisk do czołgu "Lev" -2 z dużej odległości. Uderzy go w czoło.

Hitlerowiec pęka.

Następnie Katarzyna ponownie strzela gołymi palcami do wroga i tym razem pocisk po zatoczeniu łuku celnie trafił faszystę w długą lufę armaty.

Katarzyna zagruchała:

- Bystre oko, skośne dłonie, tu nie chodzi o nas!

Niemiec, straciwszy broń, zaczął szybko odwracać się i odchodzić. "Lion"-2 to pierwszy niemiecki czołg, w którym skrzynia biegów i silnik znajdują się z przodu w jednym zespole, a skrzynia biegów znajduje się na samym silniku.

Umożliwiło to zmniejszenie jego wysokości i zmniejszenie masy, znacznie zwiększając jego prędkość. I tak "Lev"-2 odszedł i miał szansę przełamać dystans...

Elena gołymi palcami wycelowała broń, wzięła ją i strzeliła do wroga. Pocisk uderzył w rufę kadłuba Lwa, ale odbił się rykoszetem...

Elena warknęła:

- Cholera, odległość jest świetna. Nie dorwiemy go tak!

Catherine zabulgotała, szczerząc zęby:

- "Leo", dziewczyny, to jest "Leo", nie obrażajmy się! Wkrótce poznam was, przyjaciele, będzie to bardzo krępujące!

A ich czołg uderzył w T-3, ten czołg właśnie przewrócił się na bok i można go było trafić z dużej odległości.

A dziewczyna strzelała gołymi palcami i gruchała:

- Chwała epoce komunizmu na ziemi!

Efrazja zauważyła z irytacją, strzelając do wroga i używając bosych obcasów:

- Nasza Ojczyzna jest silna, chroni świat!

Elżbieta zaćwierkała, szczerząc zęby, i zaczęła śpiewać, układając po drodze cały wiersz:

Szatan nas nie pokona

Moja ojczyzna jest najpiękniejsza na świecie,

Bądź sławny z pięknego kraju...

Dorośli i dzieci będą w nim szczęśliwi!


Niech wspaniale zakwitną w nim konwalie,

A cherubiny grają przyzwoity hymn...

Führer będzie kaput,

Rosjanie są niepokonani w bitwach!


Członkowie Komsomołu biegają boso,

Tupią po śniegu gołymi piętami...

Hitlerze, wyglądasz po prostu świetnie

Przejadę cię czołgiem!


Czy uda nam się pokonać nazistów?

Jak zawsze jesteśmy bosymi dziewczynami...

Naszym najpotężniejszym rycerzem jest niedźwiedź,

Zabije wszystkich karabinem maszynowym!


Nie, my, dziewczyny, jesteśmy już bardzo fajne,

Dosłownie rozdzieramy wszystkich wrogów na strzępy...

Nasze pazury, zęby, pięści...

Zbudujemy miejsce w cudownym raju!


Wierzę, że będzie fajny komunizm,

Kraj w nim rozkwita, uwierz radom...

I żałosny nazizm zniknie,

Wierzę, że Twoje czyny zostaną uwielbione!


Wierzę, że ziemia zakwitnie dziko,

Od zwycięstwa wracamy do zwycięstwa...

Pokonaj Japończyka Nikołaja,

Samuraj odpowie za podłość!


Nie damy się zwieść,

Zmiażdż naszych wrogów jednym ciosem...

Niech myśliwy zamieni się w zwierzynę

Zmiażdżyliśmy Wehrmacht nie bez powodu!


Uwierz nam, że się nie poddamy,

Rosjanie zawsze potrafili walczyć...

Naostrzyliśmy bagnety ze stali,

Führer stanie się wizerunkiem błazna!


Taka jest moja ojczyzna,

Gra w nim rosyjski akordeon...

Wszystkie narody są przyjazną rodziną,

Abel triumfuje, nie Kain!


Wkrótce ZSRR będzie w chwale,

Choć nasz wróg jest okrutny, zdradziecki...

Będziemy dawać przykład męstwa,

Rosyjski duch będzie uwielbiony w bitwach!

. ROZDZIAŁ nr 8.

Maj 1944 minął szybko... Albina i Alvina zbierały rachunki w samolotach.

Są to dziewczyny, które zdają się latać na skrzydłach cherubinów.

Albina zestrzeliła rosyjski samolot gołymi palcami i krzyczy:

- Za III Rzeszę!

Alvina, również bosa i w bikini, strąca radziecki samolot, dzieli go na kawałki i krzyczy:

- Za aryjski komunizm!

Po czym dziewczęta, korzystając z armaty 37 mm, zaczęły strzelać do radzieckich czołgów.

Wybijają trzydzieści cztery i piszczą:

- Jesteśmy tacy fajni!

Albina wciska pedał gołą, okrągłą piętą i ćwierka:

- Niech będzie gloryfikowany komunizm!

I rozbija się o radziecki samochód.

Alvina również strzela celnie do wroga, powala go i piszczy, szczerząc zęby:

- Nasza prawda jest w naszej pięści!

Takie dowcipne dziewczyny... I niszczą sowieckie pułki... Dostali na przykład IS-2. Zaatakowali go więc z powietrza, a następnie ostrzelali z armaty lotniczej. Przebiły metal i spowodowały spalenie zbiornika. A zestawy bojowe eksplodują.

Albina ćwierkała z całych sił:

- Dziewczyna uwielbia zabijać! Co za dziewczyna!

Alvina syknęła, odsłaniając perłowe zęby:

- Chwała naszej Ojczyźnie! Za komunizm!

Dziewczyny właśnie podjęły się totalitarnej eksterminacji swoich przeciwników.

A Armia Czerwona została pewnie pokonana.

A Gerda walczyła w załodze swojej "Pantery"-2 i była zaangażowana w całkowite zniszczenie.

Dziewczyna wycelowała pistolet gołymi palcami. Zestrzeliła trzydzieści cztery i ryknęła:

- O wielkość komunizmu po aryjsku!

Charlotte również strzeliła z gołych palców w radziecki czołg, rozbiła pancerz i bełkotała:

- Za wielki sukces na świecie!

Christina też się pieprzyła bez większej ceremonii. Tak, zrobiła to tak dokładnie, przebiła sowiecką trzydzieści cztery gołą piętą i wypaliła:

- Za wielkie granice!

Magda też po kolei wystrzeliła pocisk i zagruchała:

- O nowy aryjski porządek!

Po czym dziewczyny przyjęły go i zaśpiewały chórem:

- Wszyscy jesteśmy skinheadami, fanami wolności, walczącymi o nowy porządek! Już niedługo narody staną się aryjskie, walczmy ogniem i mieczem!

Trzeba przyznać, że wojownicy okazali się bardzo waleczni. A jeśli zestrzelą wroga, to do końca.

Związek Radziecki jest atakowany przez przeważające siły. Japonia napiera od wschodu.

Dwóch japońskich pilotów, Toshiba i Toyota, atakuje z powietrza pozycje radzieckie.

Obie Japonki są bardzo piękne zarówno boso, jak i w bikini.

Toshiba podchodzi w powietrzu, przebija dach radzieckiego czołgu i ryczy:

- Jestem potworem z japońskiego piekła!

Toyota, wciskając palce bosych stóp w pedał i rozcinając wroga, piszczy:

- Za wielkość japońskich pomysłów!

Te dziewczyny są takie wspaniałe. I bardzo aktywnie niszczą wrogów.

Ale ZSRR naprawdę przegrywa z samurajami. I jasne jest dlaczego. Gdzie można oprzeć się takiemu fanatyzmowi i technologii?

Japońskie dziewczęta przebijają się w lekkich, ale zwinnych czołgach, a konkretnie młócą Armię Czerwoną.

Jednostki czołgowe to nie żarty.

Toshiba zrzuciła z powietrza bomby na pozycje radzieckie, a para armat wyleciała w górę i zaćwierkała:

- Za wielki komunizm!

Po czym wybucha śmiechem...

Toyota zauważyła w locie:

- Rosyjscy bogowie są dziwni. Czczą człowieka ukrzyżowanego na krzyżu i uważają go za Boga. To nawet w jakiś sposób staje się zabawne!

Toshiba zachichotała w odpowiedzi, zauważając:

- A my sami wkrótce staniemy się bogami i będziemy kontynuować ewolucję naszej Boskości!

A dziewczyny będą się śmiać bardzo chętnie.

Toyota zauważyła ze śmiechem:

- Nasza siła jest w jedności!

Toshiba stanowczo to potwierdziła:

- Nasza siła, nasza pięść!

I znowu z nieba spuszczą na wroga strumień pocisków lotniczych, przedzierając się przez trzydzieści cztery.

To walczące dziewczyny i mówią, co jeszcze. Japonia zje i spali wszystkich.

A kiedy torturują pioniera, okazuje się, że jest to niezwykle agresywne.

Zwłaszcza jeśli pięty chłopca są smażone. To absolutnie najwspanialsza akcja...

A dziewczyny krzyczą ile sił w płucach...

A radzieckie dziewczęta również walczą odważnie i zestrzeliwują swoich przeciwników. A oni działają z wyczekiwaniem i taranowaniem.

Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova to bardzo aktywne piękności na niebie.

I zestrzelili nazistów, mimo że mają silniejsze samoloty.

Anastazja naciska spusty bosymi palcami i śpiewa:

- Nie jest źle być silnym, to pewne!

Akulina naciska spust bosą piętą i potwierdza:

- Pokonamy faszystów bardzo mocno!

I obie dziewczyny zaśpiewały:

- Uderz mocno, mocno, bardzo mocno! Uderz mocno, mocno, bardzo mocno!

Po czym wojownicy zaczęli czytać skrzydlate aforyzmy, które galopowały jak konie, a raczej młode ogiery;

Politycy często znęcają się, aby założyć wyborcom obrożę!

Zarozumiały polityk miażdży wyborców jak kurczaki!

Polityk marzy o tym, żeby przyjechać na białym koniu i założyć wyborcy obrożę!

Lis ma małe kły i chce je połknąć, całkowicie je ukrywając!

Polityk, który dużo mówi o filantropii, to typowy kanibal!

A niedźwiedzia można uśpić przemówieniami słodkimi jak miód!

Bo pijana gorzka wódka jest słodsza od miodu!

Krawiec będzie kłamał i nie rumienił się, polityk "zarumienił się" i kłamał!

Kobieta zdejmując buty, zakłada buty na mężczyznę, do poziomu włóczęgi!

Jeśli chcesz zbliżyć się do Boga, ogranicz swoją chciwość!

Nawet w pozornej obojętności Wszechmogącego jest miłość - wszak dzieci przede wszystkim chcą uciec spod opieki rodziców!

Bóg zwleka z karaniem zła, aby dać grzesznikowi szansę!

Talent i ciężka praca męża i żony dają sukces tylko we dwoje!

Nawet miód jest gorzki - jeśli się w nim utopisz!

Oszustwo jest jak wino, jest obrzydliwe i słodkie i trudno je zatrzymać!

Miłość jest jak odłamek - rozdziera serce, wstrząsa mózgiem, wybija kieszenie, wychodzi na boki!

Człowiek jest w pewnym sensie równy Bogu - Wszechmogący stworzył wszechświat, a człowiek zrodził głupotę: jedno i drugie jest nieskończone!

Ktokolwiek buduje sukces na krwi, czeka go los zadźganej świni. Zjedzą swoich towarzyszy - wynik jest smutny i zły!

Czasami najlepszym sposobem na utrzymanie swojej reputacji jest pętla na szyi! W każdym razie nie pozwoli Ci upaść!

Nie możesz długo leżeć pod niedźwiedziem - zmiażdży cię!

Czasami żona jest jak mamut zamiast koca!

Pisarz, który stara się zbierać banknoty, nie będzie siał dobrych, wiecznych rzeczy!

Kraj bez prawa jest jak ciało bez szkieletu! Żeby tylko nie skostniał, potrzebne są wybory!

Jeśli chcesz stworzyć arcydzieło, zapomnij o honorariach!

Najbardziej umiejętne oszustwo ma miejsce wtedy, gdy nie kłamiesz, ale nikt ci nie wierzy!

Oczywiście porażka obiecuje wielkie kłopoty, ale to tylko odzwierciedlenie przyszłego zwycięstwa!

W bitwie odwaga i dobra inteligencja przynoszą zwycięstwo.

Aby trafić, musisz najpierw zobaczyć gdzie!

Zwiadowca jest kowalem zwycięstwa!

Każdy głupiec może okaleczyć, ale nie każdy mądry człowiek może uzdrowić!

Jest wielu niegrzecznych oprawców, a niewielu lekarzy leczących!

Niektórzy są lekarzami, niektórzy katami!

Bez bólu nie ma męstwa - bez męstwa nie ma zwycięstwa!

Idee komunizmu są granicą idiotyzmu: jeśli gorące głowy i zimne serca zabiorą się za ich realizację!

Komunizm jest lekki, ale pali tych, którzy są zbyt tłuści!

Jeśli nie masz dość cierpliwości, śpiewanie pomaga!

Ludzie są jak żelazo - zanim ostygnie, nadaj mu pożądany kształt!

Jeśli chcesz zyskać popularność, częściej używaj siły!

Ocena jest jak piekielna trawa - rośnie, gdy podlewasz ją łzami i krwią!

Ludzie są jak chwasty - im bardziej je depczesz, tym wyżej rosną!

Jedność jest kluczem do zwycięstwa!

Dyscyplina jest narzędziem zwycięstwa! Umysł na tym gra!

Jedność, odwaga, bezinteresowność - klucze do zwycięstwa, wolności, szczęścia! Bez dyscypliny nie ma armii, a bez armii nie można znaleźć wolności!

Praca nas wzmocniła, pomnożona przez inteligencję da nam wolność, a wraz ze szczęściem przyniesie szczęście!

Dowódca jest jak szczyt piramidy - musi być tylko jeden, inaczej nawet tak mocna konstrukcja się zawali!

Szlachta rodzinna ma taki sam związek z odwagą, jak długość włosów z umysłem!

Żadne męstwo przodków nie pomoże tchórzowi!

Ostrze z najtwardszej stali rdzewieje w rękach gaduły i tchórza!

Najstraszniejszą bronią jest Biblia w rękach łajdaka!

Główne bogactwo człowieka: potencja, która jest jednocześnie głównym powodem ruiny!

Najlepszym zawodem jest prostytucja, łączysz przyjemne z pożytecznym i za każdym razem masz nowego partnera - bez rutyny!

Przez wieki możesz pochwalić się rodowodem bohatera, ale gdy znajdziesz się na polu bitwy, tchórzliwie rzucasz się na tyły!

Butelka wódki jest jak granat - zwala z nóg, zwala z nóg, miażdży wnętrzności!

Kiedy serce jest wypełnione miłosierdziem, z jakiegoś powodu portfel staje się pusty!

Prawdziwie wolny człowiek poddaje się trzem rzeczom - rozumowi, miłości i Bogu!

Miłość jest jak róża - nie kwitnie długo, ale boli!

Niewolnik w swojej duszy jest uległy - namiętnościom, pożądaniom, sługom Bożym!

Szczęście jest niestałe jak piasek - tylko ciężka praca zwiąże je cementem!

Kubek wina jest jak ocean - gdy dasz się ponieść emocjom, tracisz grunt pod nogami!

Kobiety kochają męską siłę, ale nie wtedy, gdy doświadczają jej na sobie!

Miłość jest jak łódź, jeśli wiosłujesz nią zbyt szybko, wywróci się i utonie!

W odpowiednim momencie wprowadza artykuł - uwodzenie dorosłych przez nieletnich!

Miłości nie można zakuć w kajdanki!

To, co naturalne, nie jest przestępstwem!

Miłość to delikatne uczucie, ale najgrubsze kajdany nie są w stanie jej utrzymać!

Gdyby wszystkie przepisy działały, kraj zamieniłby się w więzienie, w którym rekrutuje się ochroniarzy z zagranicy!

Zasada nieuchronności kary nie działa, bo nie można się aresztować!

Lekarze nie powinni pokonywać toru przeszkód. Po tym ręce się trzęsą, język będzie bełkotliwy, a szklanka wódki, w przeciwieństwie do kaca, nie pomoże!

Nie ma nic bardziej męczącego niż długotrwała bezczynność!

Odkrycie naukowe: pomyślane progresywnie - wdrażane agresywnie!

Nie miejsce myśli i refleksji, ale miejsce sprzeczek i szaleństwa!

Wszystkie problemy ludzkości wynikają z egoizmu, dobrobyt jest możliwy tylko dzięki wspólnym wysiłkom!

Człowiek bez drużyny jest jak żar, bez ognia - daje mało światła i szybko gaśnie!

Ojczyzna ogrzewa - lepiej niż ogień!

A zwierzę jest lepsze w stadzie!

Logika nie powinna służyć instynktom - umysłowi pożądania!

Będzie wojna - będzie wyczyn!

Mięśnie bez mózgu to garść mięsa - za którym patelnia płacze!

Z dwóch pojedynków jeden jest głupcem, drugi łajdakiem!

Im wyżej ktoś leci, tym bardziej jest niezadowolony ze swojej pozycji!

Pozostawiony sam sobie pies tęskni za kijem właściciela!

Tylko ci, których umysły nie są przyzwyczajone do płaszczenia się, mają skrzydła!

Źle jest, gdy jesteś sam jak snob!

Jesteś sam, a wrogów jest legion!

Nawet słoń może zostać zjedzony przez robaka!

Jeśli jest więcej niż milion pluskiew!

Przywódca kraju powinien być bratem ludu, a nie bratem!

. Łatwiej znaleźć suchą skałę w oceanie niż wynalazek, który nie został wykorzystany do celów wojskowych!

Zwycięstwo jako kobieta przyciąga swoim blaskiem, ale odpycha swoją ceną!

Ogień jest bogiem wojny i podobnie jak inni bogowie wymaga uwagi i poświęcenia!

Jeden miecz jest jak kropla deszczu, spadnie i rozproszy się, a gdy będzie ich wiele, narodzi się zwycięstwo!

Tylko nie śpiewaj - dla pokoju!

Moja dusza jest smutna - mój żołądek jest pusty!

Najpierw miska, potem myśli!

Zwycięstwo jest warte honoru!

Honor to pojęcie względne i należy je odnosić przede wszystkim do swoich żołnierzy!

Ci, którzy piją przed walką, będą mieli kaca w piekle!

Rury milczą, bo śpiewają ostrza - stal jest mocniejsza i głośniejsza niż miedź!

Armia bez dowódców jest jak stado owiec bez pasterza: jeden wilk, jeśli nie zostanie zjedzony, przestraszy cię!

Ucieczka to więcej głupoty niż tchórzostwa! W końcu większość żołnierzy ginie nie w bitwie, ale podczas pościgu!

Wojna jest jak gra w domino, nie da się już zebrać połamanych domino - ziemia trzyma!

Prześladowanie zmienia wojownika w kata, tchórza w odważnego człowieka, skromnego w bezczelnego!

Science fiction to konkurs absurdów i absurdów! Jednocześnie nie ma już gatunku naukowego i logicznego!

Na wojnie jest jak w operze - każdy śpiewa swoje, tylko sufler może być szpiegiem!

Współczesne kobiety wybaczają mężczyźnie wszystko - z wyjątkiem biedy!

Czy wiesz, czym szpiedzy różnią się od funkcjonariuszy wywiadu?

Ja wiem! Mamy tylko oficerów wywiadu - wszyscy cudzoziemcy to szpiedzy!

Co jest lepsze z pustą głową czy pustym portfelem? Oczywiście z pustą głową - nie jest to aż tak zauważalne!

Umysł jest najlepszym kolekcjonerem bogactwa!

Inteligencja i szczęście: zakochana para - rodzi sukces, bogactwo, pozycję, ale szybko się rozstaje!

Dumnym mężczyznom łatwiej jest słuchać rad, gdy udziela ich kobieta - chyba że jest to jego żona!

Mądra żona jest warta fortunę! A przedsiębiorcza żona może go pozwać!

Kto ceni osobowość w człowieku, a kto ceni gotówkę!

Ludzkość może zostać zniszczona przez dwie rzeczy - komputery i informatyków. Ten pierwszy zaniknie umysłu, ten drugi nie będzie mógł z niego skorzystać!

Na wojnie granat jest towarzyszem!

Ogólnie rzecz biorąc, granat opowiadający dowcipy jest jak jajko Faberge używane do rozbijania orzechów!

Talent jest jak dusza: nie można go odebrać, ale można go zniszczyć!

Zemsta nie jest warta honoru - kara za przyzwoitość!

Zawiść jest zarodkiem zbrodni, egoizm podlewa, bezczynność karmi!

Lenistwo jest najgorszą ze wszystkich zbrodni!

Lepiej godnie umrzeć od miecza, niż żyć jak wół zapędzony biczem do boksu!

Na wojnie odwaga może pokonać przebiegłość, ale przebiegłość nigdy nie pokona odwagi!

Wojna czyni życie strasznym, a śmierć godną i piękną!

Skromność jest rzadką cechą dowódcy, ale dzięki temu jest jeszcze cenniejsza!

- Szakal jest zgodny ze słowem kal!

Lew ma tylko jedną przewagę nad szakalem - możliwość godnej śmierci!

Technologia jest katem męstwa!

- Ale to nie prawda! Tak naprawdę im wyższy poziom technologii, tym więcej inteligencji i zaradności potrzeba na polu bitwy!

Tam, gdzie zaczynają się interesy Ojczyzny, kończy się dobro osobiste!

Wolność musi być połączona z dyscypliną. Anarchia jest antytezą wolności!

Wytrwała pamięć jest najlepszym mentorem! Ogólnie rzecz biorąc, wolność można zdobyć mieczem, ale utrzymać ją można tylko za pomocą rozumu!

- Kiedy silny wojownik ratuje drugiego, nie potrzeba do tego specjalnego honoru!

W końcu, gdy w twoim sercu płonie odwaga, podniesiesz tarczę w obronie swoich niewolników!

Podłość drania nie jest usprawiedliwieniem dla uczciwej osoby, ponieważ obecność brudu nie usprawiedliwia brudnej osoby!

Miłość nigdy nie jest tania - szczególnie jeśli płaci się nie portfelem, a duszą!

Jedyną rzeczą, która może usprawiedliwić przelanie krwi, jest to, że w rezultacie łzy przestaną płynąć!

Ci, którzy służą pieniądzom, nigdy nie będą mogli równać się w walce z tymi, którymi kieruje odważne serce i pragnienie wolności!

Łza dziecka jest niebezpieczna, bo zamienia się w szalejący potok, który zmywa cywilizacje!

Stanowisko dowódcy to nie dodatkowa racja żywnościowa, ale dodatkowa odpowiedzialność i duże obciążenie!

Nie wiadomo, co jest ważniejsze - nakarmienie wszystkich głodnych czy otarcie łez jednego dziecka!

Złoto jest bardziej miękkie niż stal, ale raczej uderza w serce!

To nie broń czyni żołnierza silnym, ale broń żołnierza!

Dziewczyny zdają się żartować mistrzowskimi aforyzmami. A jeśli zaczną niszczyć wroga, nie będzie mógł przed nimi uciec.

Pod koniec maja 1944 r. hitlerowcy rozpoczęli ofensywę w kierunku Saratowa.

W walkach brał udział "Szturmlew", pojazd na podwoziu poprzedniego "Lwa", z jeszcze potężniejszą wyrzutnią bomb o kalibrze 450 mm, która dosłownie miażdży i niszczy wszystko, rozdzierając i przebijając kratery z kolosalną siłą .

I taka rakieta natychmiast zajmie cały blok i powali go.

"Sturmlev", kontrolowany przez grupę Niemek, strzela do sowieckich pozycji.

Jane mruga do przyjaciół i tupie bosymi stopami i mówi:

- Całkowicie zmiatamy naszych wrogów i zamieniamy ich w typowe trumny!

Gringeta w odpowiedzi mruga okiem, bosą stopą naciska dźwignię i piszczy:

- Będziemy grać i pokonać naszych wrogów!

Malanya zauważyła:

- Przeciwko maszynie Szturmlewa wszelkie radzieckie fortyfikacje są bezsilne!

Monika uderzając gołą piętą, potwierdziła:

- Naprawdę urodziliśmy się, aby zwyciężać!

Jane napisała:

- Wojna nie ma kobiecej twarzy, ale fizjonomię, która przyciąga poszukiwaczy mocnych wrażeń!

Gringeta, ostrzeliwując z karabinu maszynowego jednostki radzieckie, wydał:

- Kobieta to gołąb, który gryzie dzięcioła-mężczyznę jak latawiec!

Monika strzelając do rosyjskich żołnierzy zauważyła:

- Kobieta ma zawsze siedem piątków w tygodniu i bez niedzielnego prezentu z obowiązku małżeńskiego zawsze ma dzień wolny!

Malanya zachichotała i odpowiedziała:

- Bóg nie jest wszechmocny we wszystkim, nie ma siły kłócić się z kobietą!

Jane zgodziła się z tym, strzelając bosymi palcami:

- Chociaż Bóg jest wszechmocny, nie jest w stanie zamknąć ust kobiecie i uciszyć polityka!

Gringeta zauważyła logicznie, strzelając bosą piętą, naciskając:

- Polityk nie ma sumienia, kobieta ma poczucie proporcji, a kobieta-polityk ma wszelkie uczucia bez miary!

Monika, strzelając do żołnierzy radzieckich i zabijając ich, zauważyła:

- Kobieta jest kwiatem, kłującym jak róża, ale jej słodki aromat przyciąga kozy i trutnie!

Malanya, pieprząc żołnierzy radzieckich i niszcząc bunkry, pisnęła:

- Wyborca wpada w dzieciństwo, głosując na zmęczone stare dęby z dziuplami!

Dziewczyny wykazały się sprytem i poszły dalej.

A z góry nurkowały także samoloty szturmowe. I tak wojska radzieckie młóciły się bez żadnych problemów.

Niemcy stali się tacy fajni. Poprawiła się także ich sprawność operacyjna.

I tak działały systemy "Konia Szachowego", czyli teleczołgi sterowane drogą radiową.

I to był problem dla żołnierzy radzieckich. A naziści pokonali Armię Czerwoną.

Ale radzieckie dziewczęta też walczyły bardzo odważnie.

Walki wybuchły o Kamyshin. Tutaj Alenka znów toczy bitwę.

I jej poobijany, ale nie poddany batalion.

Alenka zauważyła z uśmiechem:

- Na każdej wojnie życie żołnierza jest cenne!

I jak rzuca granat gołymi palcami.

Ci wojownicy są najwyższej klasy...

Anyuta, strzelając do faszystów, zauważyła:

- Można zmusić rosyjskiego żołnierza do upadku jak skoszona kłoda, ale nie do upadku na kolana i do trzęsienia się jak osika!

Alla, strzelając i naciskając bosą piętą ładunek wybuchowy, pisnęła:

- Jeśli nie chcesz zachować dyscypliny wojskowej, ugniesz plecy jak więzień!

Maria, strzelając do przeciwników i wystrzeliwując zabójczy bumerang gołymi palcami, powiedziała:

- W naszym świecie jest dużo brudu, są w nim tylko rzadcy książęta!

Matryona strzelając do przeciwników i odcinając ich seriami ognia, a następnie rzucając bosą stopą granat, zauważyła:

- Polityk ma długi język, ale ma krótkie ręce, żeby robić to, co mu każą!

Marusja, strzelając do wroga i kosząc szeregi żołnierzy niemieckich i obcych, wypaliła:

- Polityk szybko obiecuje, powolnie dotrzymuje, błaga o jałmużnę i wybacza mu oszustwo!

Dziewczyny są dobre i walczą. Ale siły są bardzo nierówne. Dużo zniszczeń.

Niemiecki czołg Maus, choć nie do końca produkowany, wciąż jest widoczny na frontach. A jego działa ryczą i strzelają. I powodują niesamowite zniszczenia w okopach.

Ale dziewczyny strzelają z armat w Mysz. Chociaż muszle odbijają się jak groszek. Niemcy jednak naciskają coraz mocniej.

I strzelają do nich bardzo celnie.

Dziewczęta z Komsomołu biegają, błyskają gołymi obcasami i piszczą:

- Na chwałę Świętej Ojczyzny!

Viola, strzelając do piechoty niemieckiej, pisnęła:

- Kiedy kobiecie nie stać na buty, zakłada buty mężczyzny boso!

A dziewczyna wybuchnie śmiechem i wystawi język.

Muszę przyznać, że wojownicy są pogodni. A jeśli cię uderzą, uderzą cię śmiertelnie.

Viola i Margarita, prawie nagie, w samych majtkach, walczą, przynosząc naboje i celnie strzelając. I nie da się ich tak po prostu zatrzymać.

Margarita piszczy i mówi:

- Chwała epoce komunizmu!

Viola agresywnie potwierdza:

- Wielka chwała epoce zmian!

Warto zauważyć, że wojownicy okazali się wyjątkowo agresywnymi dziewczynami.

Weronika również przynosi muszle, błyskając nagimi, okrągłymi obcasami i piszcząc:

- Chwała komunizmowi!

To właśnie doznali objawienia bojowego. I jak walczą zaciekle i gorączkowo.

I nagie, opalone kolana błyszczą.

Tamara też walczy. Uciekła z zajętego przez nazistów Kaukazu i wróciła do służby. Walczy z mięsożernym uczuciem krwi. Walczy z kolosalną agresją.

Tamara rzuca granatem gołymi palcami, rozdziera faszystów i kwiczy:

- Komunizm będzie z nami!

I strzela celną serią z karabinu maszynowego...

Dziewczyny można zobaczyć, jak robią kolosalne cuda. A w nich jest ogień, który grozi spaleniem wszechświata.

Weronika strzela, śpiewa:

Bez wątpienia wszystko będzie interesujące

Wszystko na świecie jest zaplanowane!

I mruga swoimi szafirowymi oczami.

Tamara strzela, ryczy:

- Kolovrat! Evpatiy Kolovrat! Bohaterowie Rusi biją na alarm!

I wystrzeliła serię z karabinu maszynowego. Przecięła Krautów i pisnęła:

- Kobieta to przede wszystkim lis, który chce schwytać lwa na lasso, ale zwykle osły wpadają w jej lasso!

Wiktoria, strzelając i gołymi palcami, rzucając kolejny prezent śmierci, wydała:

- Kobieta to kurczak, który kocha złote jajka, przynosząc swojemu nosicielowi tylko stratę!

A dziewczyny śmiały się synchronicznie. Walczą niesamowicie, pod ogromną presją.

Tamara zauważyła, strzelając do zagranicznych oddziałów:

- Kobieta jest kurą, złote jaja może przynieść tylko mężczyźnie, który jest prawdziwym lisem!

Weronika strzelając i szczerząc zęby, dodała:

- Prawdziwy lis i kogut sprawią, że zniesiesz złote jajka!

Margarita, strzelając i rzucając granaty bosymi stopami, zauważyła:

"Lis nie ma lwich pazurów, ale potrafi zedrzeć trzy skóry z króla zwierząt!"

Viola, szczerząc agresywnie zęby, zauważyła:

- Kto nie jest lisem, nie jest lwem!

Wojownicy wydają się mieć wielkie ambicje bójcze. A jeśli zaczną.

Olimpiada wystrzeliła i zabrała potężnymi nogami całe pudełko materiałów wybuchowych i jak je wystrzelić. Masa nazistów zostaje rozdarta, a piękna dziewczyna ryczy:

- Rządź ZSRR i śpiewaj Lucyfer! Pokonamy wszystkich!

Olimpiada nie zapomniała jednak powiedzieć głośno:

- Lisica jest w stanie przekonać każdego mężczyznę, że jest lwem, hodując go jak zwykłego osiołka!

Strzelająca Margarita zgodziła się z tym:

- Lwica, która ma tylko umysł lisa i uścisk wilka!

Seraphima zauważyła, kosząc przeciwników:

- Lew nie jest tym, który ryczy, ale tym, który wyrywa mnóstwo zieleni!

Viola strzelając celnie do wroga i powalając go, zauważyła:

- Kiedy polityk nie jest lisem, to zrywa się z niego trzy skóry i zakłada mu obrożę!

Wiktoria szczerząc zęby i mrugając, a potem z morderczą siłą rzucając bosą stopą dar śmierci, powiedziała:

- Polityk ma szeroką dupę, żeby usiąść na dwóch krzesłach, ale szerokość duszy ma tylko w słowach!

Olympias, ustępując miejsca beczce swoimi gołymi, umięśnionymi nogami i eksplodując czołg Lion, mruknęła:

- Czołg zostaje przebity pociskiem z rdzeniem uranowym, polityk trafia na szczyt bez serca, ale ze złotym portfelem!

. ROZDZIAŁ nr 9.

Kamyszyn został opuszczony. A na początku czerwca 1944 r. wybuchły walki o Saratów.

Tutaj walki są bardzo aktywne. Dziewczyny jak zawsze walczą. I tacy piękni wojownicy.

Alenka walczy i kosi przeciwników automatycznymi seriami, a także całymi szeregami.

Dziewczyna rzuca granat bosymi palcami i piszczy:

- Niech nadejdzie moje zwycięstwo!

I znowu strzela do wroga.

Anyuta również strzela do wroga. Robi to dokładnie i dokładnie. Jej maszyny są bardzo chwytliwe. A gołe palce rzucają wybuchowe pakiety o kolosalnej sile. Naziści są rozrywani, a dziewczyna kwiczy z całych sił.

- Za komunizm!

Alla, strzelając do wroga z kolosalną celnością i kosząc wrogów, piszczy:

- Za bezgraniczną Ojczyznę!

I gołymi palcami dziewczyna ponownie rzuca granat. Trzeba powiedzieć, że jest najbardziej waleczną z walczących.

A ona sama jest ruda i ma na sobie tylko szorty. I strzela tak dokładnie i celnie, a Krauci kładą się.

Maria strzela także bardzo celnie. A ona jest taką piękną dziewczyną, że bosymi palcami rzuca ładunek wybuchowy, rozdzierając przeciwników na strzępy.

Potem ryczy:

- Rządź imperium ZSRR!

Marusya również strzela celnie, uderza wrogów i ryczy:

- Od tajgi po morza brytyjskie, nasza armia jest najsilniejsza!

Będzie też strzelał bosymi stopami.

Następnie Matryona wystrzeli w stronę wroga śmiercionośny pocisk. I trafi go ze stuprocentową celnością. Naturalnie goła pięta.

To są radzieckie dziewczyny, które pracują, ale Niemki nie są daleko w tyle.

Christina, Magda, Margaret i Shella walczą w Panterze. Pojazd, choć nie idealny, ma szybkostrzelne działo dalekiego zasięgu, jest umiarkowanie zwrotny i ma dobry pancerz przedni.

Niemki, mimo letniego upału, a raczej dzięki niemu, chodzą boso i w bikini... I toczą manewrową bitwę.

Tutaj Christina oddaje strzał... Pocisk trafia w wieżę T-34-76 i przebija ją. Radziecki czołg zatrzymuje się, zestrzelony.

Dziewczyny krzyczą ile sił w płucach:

- Nasi wzięli!

Wtedy Magda strzela. Uderzyła także piękność ze złotymi włosami.

Tak, więc wieża trzydziestu czterech została zerwana.

Tygrysice na zmianę strzelają. I bardzo dokładnie. Uderzyli więc w kolejny radziecki czołg.

Margaret uderzyła jako następna. I trafił w działo samobieżne SU-76. Zręcznie uderzył. I zaśpiewała:

- Nasze piekielne Niemcy są silne, chronią świat!

A jak pokaże język!

Następnie uderzyła Shella armatą. Traf w radziecki czołg KV-1S. Dziewczyna też spisała się znakomicie.

Tak, czterech wojowników w bikini walczy i nie boi się zimna. Kiedy kobiety zaczęły walczyć, sytuacja III Rzeszy potoczyła się znacznie lepiej.

Oto piloci Albina i Alvina na niebie. Obie piękności są w bikini i boso. Walczą na Focke-Wulfs. A to bardzo poważny samochód.

Albina strzelając z armat powietrznych mówi:

- Aktywny krokiet! Nie żałuj tych słów!

I jak będzie błyszczał olśniewającym uśmiechem! I zestrzeli dwa sowieckie samoloty na raz.

Alvina również wycięła aż trzy armatkami powietrznymi i zaćwierkała:

- Mój wpis będzie zabójczy i matowy!

Po czym dziewczyna obnażyła zęby i pokazała zęby! Jest cała czarująca i pełna fenomenalnego uroku.

Albina odcina kolejny samolot Jak-9 i piszczy:

- Dlaczego potrzebni są radzieccy piloci?

Alvina zestrzeliwuje LAGG-5 i pewnie mówi:

- Abyśmy my Niemcy mogli zbierać rachunki!

Cudowna para dziewczyn. Jak zabrali się za zbieranie nagród dla siebie. Naprawdę nie można sprzeciwić się takim pięknościom. Zestrzelili samoloty i obnażyli zęby.

A głównym sekretem jest to, że na mrozie dziewczyny muszą być boso i w bikini. Wtedy rachunki przyjdą same.

I nigdy się nie ubieraj. Potrząśnij nagą klatką piersiową, a zawsze będziesz szanowany!

Albina zestrzeliła kolejny samolot Armii Czerwonej i zaśpiewała:

- W wielkiej wysokości i gwiezdnej czystości!

A ona mrugnęła, zerwała się i wymachiwała bosymi stopami, krzycząc:

- W fali morskiej i wściekłym ogniu! I w wściekłym i wściekłym ogniu!

I znowu dziewczyna zestrzeliwuje samolot energicznym podejściem.

I wtedy Alvina atakuje wroga. Robi to za rogiem, szczerzy zęby i piszczy:

- Będę super mistrzem świata!

I znowu samochód potrącony przez dziewczynę spada. Tak, Armia Czerwona radzi sobie całkiem nieźle.

A Albina ryczy w dzikiej ekstazie:

- Jestem teraz katem, a nie pilotem!

Zestrzelił kolejny radziecki samolot i syknął:

- Pochylam się nad celownikiem, a rakiety pędzą w stronę celu, przed nami jeszcze jedno podejście!

Wojownik zachowuje się niezwykle agresywnie.

Tutaj obie dziewczyny atakują cele naziemne. Albina uderza trzydzieści cztery i piszczy:

- To będzie koniec!

Alvina uderza w SU-76 i szepcze:

- Aż do całkowitego zniszczenia!

I jak on potrząsa bosą stopą!

Bojownikami tutaj są dziewczyny, a po stronie ZSRR dziewczyny też walczą, próbując chronić Guryjewa, gdzie wojska Hitlera również nacierają jak pęd skorpiona.

Alenka walczyła o Guryjewa, który został zaatakowany przez nazistów. Zdesperowana piękność rzuciła granat bosymi palcami i zaćwierkała:

- Chwała Rusi i naszej kochanej partii!

Potem Natasza bosymi palcami wystrzeliła granat i syknęła:

- Opiekujemy się dziewczyną boso!

Następnie Anyuta również wysłała dar śmierci palcami swoich bosych stóp i uschła:

- To będzie wspaniały cios!

Rudowłosa Augustyn przyjęła i wysłała dar unicestwienia gołą kończyną dolną i zapiszczała:

- Kierowanie radaru w niebo!

A potem złotowłosa Maria gołymi nogami wydała nazistom śmierć.

I zaśpiewała:

- Na Madagaskarze, na pustyni i na Saharze! Byłem wszędzie, widziałem świat!

A potem Marusya rzuca całą masę gołych podeszew stóp i śpiewa:

- W Finlandii, Grecji i Australii, Szwecji powiedzą Ci, że nie ma piękniejszych dziewczyn niż te!

Tak, te sześć dziewcząt walczyło bardzo dobrze. Ale Krauci i tak zajęli Kursk...

Nie, nie możesz oprzeć się takim wyższym siłom. Faszyści są uparci.

A co oznacza przygotowanie potworów?

Adolf Hitler był po prostu szalony: czuł się jak prawdziwy despota, któremu wszyscy są posłuszni i drżą. Tak, jeśli chcesz sukcesów Stalina, musisz być jak Stalin, bez litości i wymagający od innych i od siebie (dokładnie tak myślał w tej kolejności Józef Wissarionowicz!). Teraz szelest jest przyzwoity i auto zacznie jeździć. Ogólnie rzecz biorąc, Niemcy, biorąc pod uwagę swoje satelity, mają ogromną przewagę nad ZSRR pod względem liczby urządzeń przemysłowych, wykwalifikowanej siły roboczej i liczby inżynierów wszystkich szczebli. To fakt, ale produkcja broni wciąż nie jest na odpowiednim poziomie! Niemcy przez całą wojnę pozostawały w tyle za ZSRR, pomimo wszystkich zniszczeń w Rosji. I z czego? Oczywiście ze względu na pewien chaos, jaki panował w różnych wydziałach, a zwłaszcza w przemyśle wojskowym. Dodatkowo negatywną rolę odegrał brak surowców, a także niedocenianie potencjału wroga. W szczególności w 1940 r. produkcja broni w Niemczech była niższa niż w 1939 r. (jeśli uwzględnić całość łącznie z amunicją), i to mimo, że wojna już trwała, a III Rzesza przejęła kontrolę nad dużymi terytoriami z ogromnymi rezerwy mocy produkcyjnych. No cóż, co możemy powiedzieć o zdolnościach organizacyjnych Hitlera? Nie za bardzo, zabłysnął w przemyśle wojskowym.

Führer oświadczył w długim przemówieniu:

- W kwestii nadzorowania lotnictwa uprawnienia awaryjne powierzono Sauerowi. Będzie uważnie monitorował ilość produkowanego sprzętu i, co nie mniej ważne, jego jakość. Poza tym wielu twoich przyjaciół Goeringa, choć kiedyś byli dobrymi asami, nie jest zdolnych do pracy przywódczej. Nie każdy dobry żołnierz jest jednocześnie wybitnym generałem, dlatego zamiast powieszonego Eryka sferą techniczną pokieruje osoba spośród zawodowych przedsiębiorców, potrafiąca zreformować i doposażyć siły lotnicze. Przecież Wielka Brytania nie śpi, zwiększa zarówno ilość, jak i jakość swoich sił zbrojnych, a zwłaszcza lotnictwa. Musimy być o dwie głowy przed wrogiem, kilkanaście kroków, inaczej całkowicie stracimy przewagę nad wrogiem. Dlatego potrzebne są kroki jakościowe.

Góring odpowiedział nieśmiało:

- Moi przyjaciele, sprawdzeni ludzie, którzy udowodnili swoją skuteczność bojową i profesjonalizm.

Opętany dyktator wpadł we wściekłość:

- A może twoim zdaniem zapomniałem, kto przegrał bitwę o Anglię? Albo kto nie zrealizował czteroletniego planu rozwoju gospodarki narodowej. A może chcesz też zostać uderzony rózgami, nawet publicznie. Więc zamknij gębę i bądź cicho, zanim się przebijesz!

Goering nawet przykucnął ze strachu. Niestety, z Führerem nie należy żartować. Potem hałas rozległ się ponownie i w niebo wzniósł się kolejny odrzutowiec ME-262. Samochód był masywny i miał dwa silniki. Skrzydła są lekko zatoczone, sam myśliwiec wygląda dość groźnie. Jego charakterystyka prędkości, jak na rok 1941, jest ogólnie przyzwoita, a nawet jak na standardy światowe - rekordowa. To prawda, że sama maszyna nie jest jeszcze całkowicie niezawodna i wymaga debugowania. Faszystowski dyktator nadał już jednak cechy nowym, bardziej zaawansowanym myśliwcom... ME-262 waży ponad sześć ton, co oznacza pewne przeciążenie. Myśliwiec musi być mały, tani i zwinny. Pod tym względem ME-163 mógłby być całkiem niezły, ale jego silnik rakietowy jest zbyt wymuszony i działa tylko przez sześć minut (a raczej będzie działać!), co oznacza, że zasięg mieści się tylko w promieniu stu kilometrów . Jako bombowiec typu Blitz lub myśliwiec osłonowy dla ataków armady na Anglię, oczywiście się nie nadaje.

Ale ME-262 może przenosić tonę bomb, czyli tyle, co Pe-2, radziecki samolot frontowy. Oznacza to, że jest to doskonałe rozwiązanie zarówno do zamiatania myśliwców, jak i do wspierania wojsk. Dlaczego jednak nie stworzyć myśliwca w stylu Comet ME-163, ale bez silnika rakietowego, ale z silnikiem turboodrzutowym? Próbowali ulepszyć "Kometę" i wydawało się, że wydłużą czas lotu do 15 minut (jest to zasięg do 300 kilometrów), co jest ogólnie akceptowalne w bitwie o Anglię. Do Londynu można jeszcze dojechać z Normandii... Choć nie wszystko jest takie oczywiste, to jednak trzeba go zbombardować i wrócić, a piętnaście minut nie minęło tak szybko. W przyszłości myśliwce rakietowe i odrzutowe uznano za ślepy zaułek w lotnictwie. Ale konstrukcja "Komety" jest bardzo interesująca, ze względu na niewielkie rozmiary i lekkość, co oznacza, że jest tani i zwrotny.

Oprócz tego istnieją także bardzo obiecujące myśliwce ważące na ogół 800 kilogramów, takie szybowce, że można ich używać w bitwach powietrznych. Co prawda, ze względu na ich krótki zasięg, loty na nich można wykonywać jedynie w bitwach obronnych lub dostarczać do Londynu... Transportami, a następnie złapać pilotów z powrotem. Musisz się nad tym zastanowić tutaj. W prawdziwej historii szybowce nigdy nie miały czasu na walkę i z jakiegoś powodu w Korei generałowie lotnictwa radzieckiego nie odważyli się wypróbować tego pomysłu. Ogólnie nie jest to smutne, ale podczas wojny koreańskiej amerykański pilot jako pierwszy odniósł zwycięstwo. Nie należy więc lekceważyć Yankesów.

Po zakończeniu lotu z kokpitu wyskoczyła młoda jasnowłosa dziewczyna i na pełnych obrotach podbiegła do Führera.

Opętany nazista numer jeden wyciągnął do niej rękę, żeby ją pocałować. Miło jest, gdy dziewczyny cię kochają, a Führer, jak się wydaje, jest szczerze idolem wszystkich Niemców, a raczej prawie wszystkich z wyjątkiem kilku więźniów obozów koncentracyjnych. Pilot powiedział z entuzjazmem:

- To po prostu wspaniały samolot, ma taką prędkość i moc. Rozerwijmy wszystkie lwiątka jak termofor surogatki!

Führer pochwalił impuls dziewczyny:

- Oczywiście, że to rozerwiemy, ale... Debugowanie maszyny powinno odbywać się w szybszym tempie, a dotyczy to zwłaszcza silników. Tutaj oczywiście potrzebne będą radykalne środki, aby je ulepszyć, ale w razie czego lider-projektant pomoże!

Wszyscy krzyknęli zgodnie:

- Chwała wielkiemu Fuhrerowi! Niech Opatrzność nam pomoże!

Zaczął grać hymn III Rzeszy i kolumna młodych bojowników Hitler Jugent ruszyła naprzód. Chłopcy w wieku od czternastu do siedemnastu lat maszerowali do bębna w specjalnym szyku. I wtedy wydarzyło się coś najciekawszego: maszerowały nastolatki z Niemieckiego Związku Kobiet. Były w krótkich spódniczkach, nagie, bose stopy piękności przyciągały wzrok mężczyzn. Dziewczyny próbowały unieść nogi wyżej, ale jednocześnie cofnęły palce u nóg i ostrożnie ułożyły pięty. Zabawny widok piękności o nienagannych figurach... Twarze były naprawdę różne, a niektórzy z młodych faszystów byli nieco niegrzeczni, niemal męscy, a także je zniekształcili. Zwłaszcza, gdy złączyli brwi.

Estete Adolf zauważyła:

- Konieczne jest, aby chłopcy i dziewczęta przechodzili trening fizyczny na szerszą skalę. I wiem, że wiele się robi w tej sprawie, szczególnie w Jungfolk, ale potrzebna jest inkluzywność i przyjęcie metod spartańskich. Oczywiście oprócz zachęcania do kradzieży... Nasi chłopcy i dziewczęta muszą wyrosnąć na przyzwoitych, a jednocześnie bezwzględnych ludzi.

Najwyższy Dowódca zrobił pauzę. Generałowie milczeli, prawdopodobnie bali się sprzeciwu, ale nie chcieli potwierdzać oczywistości. Fuhrer mówił dalej:

- Wojna to nie żart, ale bezwzględność wobec wrogów musi łączyć się ze wzajemną pomocą i poczuciem braterstwa wobec towarzyszy. To właśnie musimy w każdym zaszczepiać... Nowy superman jest bezlitosny wobec innych, ale jeszcze bardziej musi być bezlitosny wobec siebie. Trzeba bowiem najpierw wykorzenić niższość w duszy, a wtedy powstanie słabe ciało ludzkie!

Kolejna przerwa... Generałowie i projektanci nagle zrozumieli i zaczęli energicznie klaskać. Führer wydawał się zadowolony:

- Już jest lepiej, ale teraz chciałbym zobaczyć imitację walki powietrznej. Taki potężny i niszczycielski...

Heinkel nieśmiało zapytał:

- Ostrą amunicją lub pociskami, mój Fuhrerze?

Nazista numer jeden skinął głową:

- Oczywiście, bojowymi. Ponadto chciałbym rozważyć wpływ urządzenia wyrzucającego. Przecież pracuje się nad tym... - Führer potrząsnął pięściami. - Kiedy wreszcie będzie gotowy i wprowadzony do masowej produkcji. W końcu doświadczony pilot to doświadczony pilot, którego należy chronić na wypadek przyszłych bitew!

Mimo to Führer-Terminator postanowił pokazać projektantom bardziej nowoczesną konstrukcję urządzenia wyrzutowego. System ten powinien być mniej uciążliwy, prostszy i lżejszy. Cóż, niedrogi charłak, już opanowany przez niemiecki przemysł, jest całkiem odpowiedni do tego celu.

Diagram trzeba było rysować na bieżąco, ale Hitler był naprawdę dobrym artystą i rysował wyraźnie, szybko, linie diagramów i zakrętów były równe i wyraźne, bez żadnych linijek i kompasów. Terminator na chybił trafił, oczywiście, pomyślał, że to dziwne, że Niemcy, mając w ogóle tak silną i w pewnym stopniu zaawansowaną ideologię jak narodowy socjalizm i ustrój totalitarny, przekazali wojnę Rosjanom. Być może wynika to z faktu, że żołnierze rosyjscy byli silniejsi i odporniejsi od niemieckich oraz szybciej nauczyli się walczyć.

W ogóle, jeśli spojrzeć na przebieg wojny jako całość, to Rosjanie, czy raczej wojsko radzieckie, nauczyło się walczyć, ale Niemcy zdawali się zapomnieć, jak... Ich dowództwo podejmowało decyzje na szczeblu pierwszym -klasiści, a może nawet niżej, jeśli pierwszoklasista ma doświadczenie w prowadzeniu operacji wojskowych w strategiach czasu rzeczywistego. A fakt, że czasami sześcioletnie dzieci już tak zręcznie dowodzą wirtualnymi armiami, jest czymś, z czego zarówno oni, jak i Żukow i Mainstein mogą się czegoś nauczyć. Jednak część badaczy uważa zarówno Żukowa, jak i Mainsteina za miernoty. Sprzeczności pojawiają się także co do liczby wyposażenia, w szczególności zdobytego sprzętu francuskiego. Pamięć Hitlera (dobra pamięć, zwłaszcza gdy był jeszcze zdrowy!) sugerowała, że Francuzom zdobyto 3600 czołgów, co jest liczbą bardzo imponującą... Niektóre modele, takie jak SiS -35, były lepsze pod względem pancerza od T-34 tylko w przednim pancerzu. Zatem ten czołg można łatwo wyprodukować we francuskich fabrykach, być może z wyjątkiem wymiany broni 47 mm na długolufowe działo 75 mm. W rzeczywistości nawet to może nie wystarczyć. Wielka Brytania i ogólnie Stany Zjednoczone zawsze ceniły przede wszystkim opancerzenie swoich czołgów. Na przykład czterdziestotonowy Churchill miał pancerz o grubości 152 milimetrów w porównaniu do 120 milimetrów czołgu ciężkiego IS-2.

Fuhrer powiedział projektantom coś jeszcze:

- Tuneli aerodynamicznych mamy dość, więc szukajmy bardziej optymalnego modelu samolotu i twórzmy opływowe kształty, bez poddawania sprawy kosztownym testom, w których giną także nasze najlepsze asy. Na przykład model latającego skrzydła samolotu jest bardzo skuteczny, zwłaszcza jeśli można zmienić grubość i kąt nachylenia. Dałem ci już rysunek, więc bezogonowy powinien być gotowy. Jego szacunkowa prędkość wyniesie do 1100 kilometrów na godzinę, nawet z silnikiem Yumo. Więc śmiało, ale nie bądź bezczelny!

Następnie odbył się obiad na świeżym powietrzu, służące przygotowały stoły i krzesła. Piękne... Ale jakie reformy należy przeprowadzić w narodowym socjalizmie? Tak, aby maksymalnie zmniejszyć liczbę wrogów i zaprzyjaźnić się. Na przykład nie wywyższajcie rasy niemieckiej na każdym kroku, a może nawet przestańcie dzielić narody na klasy. Jednak podział narodów na narody podrzędne i aryjskie nie został jeszcze formalnie zalegalizowany. To upraszcza sprawę.

Piękna dziewczyna spośród służby usiadła obok Führera i położyła mu dłoń na jej nagim kolanie. Zagruchotane:

- Myślisz o czymś, mój Führerze?

Ruszył nazistowski dyktator i jednocześnie wirtualny gracz. Zauważył, że nie dokończył zupy jarzynowej i sałatki owocowej. Führer pocałował dziewczynę w usta, czując jej młodzieńczy, słodki zapach, i oświadczył:

- Pojedziesz ze mną samochodem. I wszyscy zabierajcie się do pracy, czas jedzenia się skończył.

I znowu tryby państwa, choć nie do końca naoliwiony mechanizm, zaczęły się obracać. W drodze powrotnej Führer kochał się z pięknem, a nawet był zaskoczony, skąd ma tyle energii i siły. Przecież mówiono, że Führer jest impotentem i ogólnie rzekomo kaleką, przeszedł syfilis (kłamstwo) i został wykastrowany (totalna fikcja!).

Nie wszystko jednak układa się pomyślnie 22 czerwca 1944 r., wojna z ZSRR trwa już od trzech lat. Ale zwycięstwa nie widać, a Saratów wciąż się trzyma. Stalin nakazał obronę tego miasta za wszelką cenę.

Pomimo wszystkich strat produkcja sprzętu wojskowego jest dość wysoka. Nowe czołgi IS-2 okazały się całkiem skuteczne. Nawet bez bezpośredniego uderzania w poszczególne niemieckie pojazdy, unieszkodliwiali je z dość dużej odległości.

Dlatego naziści mieli dość trudne życie. Mieli jednak dużą przewagę. Samolot odrzutowy ME-262 walczył już sporo na niebie. I jest poważnym przeciwnikiem.

Jednakże TA-152 okazał się ogólnie wspaniałym typem broni.

Stalin tymczasem odbył także spotkanie komunikacyjne w trzecią rocznicę rozpoczęcia wojny i zaczął pytać dowódców wojskowych, o czym myślą i jak poprawić sytuację na frontach.

Żukow zasugerował przywódcy:

- Jeśli będziemy się po prostu bronić i odpierać zagrożenia, niewątpliwie przegramy. Musimy zaatakować!

Stalin energicznie pokiwał głową:

- Zgadzać się! Ale gdzie!

Marszałek Żukow zaproponował:

- Chociaż Leningrad nie skapitulował, należy go uwolnić!

Marszałek Wasilewski zgodził się:

- Tak, myślę, że to będzie najlepsza opcja!

Stalin wzruszył ramionami i zauważył:

- Jeśli znowu uderzymy w Tichwin, będą tam na nas czekać, a my ugrzęźniemy lub wpadniemy w pułapkę!

Marszałek Żukow skinął głową na znak zgody:

- Zgadza się, towarzyszu Stalin! Proponuję jednak zaatakować wojska fińskie w Pietrozawodsku. Nie są tak silni i możemy zaskoczyć wroga!

Stalin odpowiedział z uśmiechem:

- To logiczne, towarzyszu Żukow. Zatem ruszajcie na Pietrozawodsk. I przynieś nam zwycięstwo!

Po tych słowach weszło kilka dziewcząt w krótkich białych spódniczkach i bosych stopach. Przynieśli butelki czerwonego wina i kieliszki kanapek i czarnego kawioru. Stalin wziął taką kanapkę i wypiwszy ją powiedział:

- Wypijmy więc, aby nasze możliwości zawsze pokrywały się z naszymi potrzebami.

Wozniesienski zauważył:

- Jakość opancerzenia naszych czołgów jest dość niska. Proponuję uczynić IS-2 i T-34-85 lżejszymi, szybszymi i zwrotniejszymi poprzez zmniejszenie pancerza. Dzięki temu zaoszczędzimy na metalu i uczynimy te maszyny bardziej praktycznymi.

Stalin wzruszył ramionami i powiedział:

- Być może... Ale nie jestem zwolennikiem robienia czołgów ze sklejki!

Wozniesienski zauważył z poważną miną:

- Ale może nie jest złym pomysłem wykonanie niektórych zbiorników prawie w całości z drewna. Możesz sprawdzić jak to będzie wyglądać w praktyce!

Żukow skinął głową na znak zgody i wybuchnął przemówieniem:

- Trzydzieści cztery można uczynić lżejszymi, są one nadal zbyt delikatne, a zwiększenie prędkości i zwrotności mogłoby zwiększyć ich przeżywalność. Ponadto skrzynia biegów stała się lepsza, co kompensuje spadek ergonomii wynikający ze wzrostu masy. Ale niska jakość stali sprawia, że 90 milimetrów jest niczym w porównaniu z potężnymi niemieckimi działami. Co więcej, Niemcy wycofują z produkcji prostą "Panterę" i T-4, a w III Rzeszy, oprócz czołgów rozpoznawczych, seryjne staną się jedynie "Pantera"-2 z armatą 88 mm. Jednak nasze czołgi nie są w stanie walczyć z nim na dużą odległość. Co więcej, należy zwiększyć ich prędkość!

Stalin skinął głową:

- Wypuścić część T-34-85 i IS-2 wyłącznie z kuloodporną osłoną, a następnie sprawdzić i śledzić, jak wpłynie to na ich skuteczność bojową. A prace nad SU-100 należy przyspieszyć. Być może porzucimy trzydzieści cztery i IS-2 na rzecz wyłącznie tego działa samobieżnego.

Marszałek Wasilewski zauważył:

- To ciekawy pomysł. Ale SU-100 może trafić wrogów na pokładzie tylko poprzez obrócenie całego ciała...

Stalin warknął:

- Skróć go, żeby poruszał się szybciej... I najlepiej o niższej sylwetce. Ale potrzebujemy tego działa samobieżnego jak powietrza!

Żukow zapytał:

- Wasza Ekscelencjo... Saratów na razie się wytrzymuje, ale wkrótce upadnie. Należałoby opracować plan ewakuacji z Kujbyszewa tego, co zabrano z Moskwy. Co osobiście myślisz?

Stalin odpowiedział ostro:

- Najwyraźniej będziemy musieli ewakuować się do Swierdłowska. Ale nadal możesz pracować w Moskwie. Mamy tu całe podziemne miasto. Jesteśmy w stanie naprawdę to utrzymać.

Wasilewski warknął:

- Moskwę trzeba trzymać za wszelką cenę, tak jak Saratów!

Stalin rozkazał:

- Kontratakuj Niemców w przepaści między Donem a Wołgą. Musimy odwrócić nasze siły. Utrzymać Saratów za wszelką cenę, do ostatniej kropli krwi. Użyj wszelkich środków, nawet kamikaze.

Żukow potwierdził:

- Niech tak się stanie, o wielki!

Stalin zwrócił się do Jakowlewa:

- Cóż, projektantu, masz jakieś pomysły?

Zastępca Komisarza Ludowego odpowiedział z westchnieniem:

- Konieczne byłoby stworzenie lotnictwa odrzutowego, ale nie jest to jeszcze możliwe. A Jak-3 wymaga wysokiej jakości duraluminium, którego nie mamy!

Stalin skinął głową.

- Ja wiem! Jak-9 powinien być w naszej służbie. I powinno być wypuszczane jak najczęściej! I zwiększyć produkcję myśliwców.

Jakowlew zauważył:

- Niemiecki TA-152 jest jednocześnie samolotem szturmowym, bombowcem pierwszej linii i myśliwcem. Byłoby miło, gdybyśmy mogli stworzyć taką wielozadaniową maszynę!

Stalin wspierał projektanta:

- To dobry pomysł, towarzyszu Jakowlew! Na przykład, jeśli trochę ulepszysz LAGG-7, można go przekształcić w mieszankę zarówno samolotu szturmowego, jak i myśliwca pierwszej linii!

Jakowlew chętnie potwierdził:

- To jest możliwe, towarzyszu Stalin... Ale to wymaga czasu. A samolot może okazać się drogi.

Naczelny Dowódca ze złością uderzył pięścią w stół i warknął:

- Zrób to taniej! I w ogóle, ile można spekulować na ten temat? Potrzebujemy uniwersalnego samolotu, żeby wyprodukować tylko ten. I to może być wyjście.

Jakowlew zauważył:

- Ił-2 jest dość prosty w produkcji, a jego konstrukcja została opracowana. Nie ma jeszcze potrzeby jego usuwania. Jest to dość trwały samolot, choć w tej chwili jego właściwości lotne są przestarzałe. Ale każda chmura ma dobrą stronę. Jesteśmy dobrzy w bombardowaniu sprzętu wroga.

Żdanow ze złością zauważył:

- Nasze lotnictwo musi być co najmniej najsilniejsze!

Jakowlew skinął głową:

-Musieć! Ale jak dotąd nasi piloci są najlepsi na świecie: Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova!

Stalin skinął głową, zgadzając się:

- Te dziewczyny nie mają sobie równych i za kolejne dwadzieścia pięć zestrzelonych samolotów wroga przypisuję im kolejną gwiazdę bohatera ZSRR!

Żukow entuzjastycznie zaproponował:

- Powinieneś za to wypić!

Beria śpiewał z zachwytem:

- My, pamiętając wszystko, historia osądzi,

Jej kolej nadejdzie przed sądem...

Jak od pługa do broni atomowej,

Poprowadził kraj pewnie do przodu!

Podczas gdy członkowie rady wojskowej naradzali się, dziewczęta walczyły.

I za pomocą gołych palców powalają nazistów, a te piękności z bosymi nogami dokonują wyczynów.

I śpiewają:

- Wierzymy, że zbudzi się cały świat,

Będzie koniec faszyzmu...

I zaświeci słońce

Ścieżka oświecająca komunizm!

. ROZDZIAŁ nr 10.

Pod koniec czerwca Niemcy odcięli Saratów, a 1 lipca 1944 roku po raz pierwszy użyli potężnego Sturmmausa. Pojazd ten, wyposażony w 650-milimetrową wyrzutnię rakiet, wystrzelił śmiercionośne rakiety, które rozdzieliły całe dzielnice.

Dziewczyny, które prowadziły tę maszynę, miały na sobie same majtki i uwalniały dary niezwykle niszczycielskiej śmierci.

Majtki dziewcząt z gołymi nogami były czerwone, czarno-białe. I przynieśli mordercze dary śmierci.

Ich dowódczyni, Faina, potrząsała szkarłatnymi sutkami i śpiewała:

- Chwała erze Krzyżaków!

Dotrzemy do końca wszechświata!

A wojownicy piszczeli i podskakiwali.

Jedna z nich, Margaret, zauważyła:

- Bóg Wszechmogący jest z nami!

Faina zgodziła się z tym:

- Oczywiście! A III Rzesza z pewnością zwycięży!

Dziewczyna tupała bosą nogą i śpiewała:

-Kiedy jesteśmy zjednoczeni, jesteśmy niepokonani! Kiedy jesteśmy zjednoczeni, jesteśmy niepokonani!

Dlatego wojownicy strzelali, tupali i skakali na bosych stopach. Wojownicy najwyższej klasy.

Irma również wystrzeliwuje pocisk poprzez automatyczny napęd i ryczy:

- Czeka nas wielkie zwycięstwo!

Dziewczyny oczywiście należą do tych, które nigdy się nie poddadzą. I niszczą pozycje sowieckie z kolosalnym entuzjazmem.

Albina i Alvina jak zawsze są w doskonałej formie i pokazują swój agresywny styl. To dziewczyny, powiedzmy: super!

Albina, rozbijając gołymi palcami radziecki samochód, mówi:

- Jestem super dziewczyną!

Alvina, powalając bosą piętą kolejny cel, podskakuje i napina mięśnie brzucha, woła:

- Jestem takim wojownikiem, że całkowicie pokonałem wszystko!

W ten sposób drogi wojowników się rozeszły.

Gerda postanowiła wraz z Charlotte wypróbować kolejną niemiecką nowość.

Na razie w dość dużych ilościach może pojawić się jedynie działo samobieżne E-25 - jest dość proste w produkcji i tanie. Chociaż ten model jest jednym z pierwszych. Oto leżą w nim dwie dziewczyny w bikini. Pojazd jest niższy niż półtora metra, dzięki czemu jest tak dobrze chroniony i uzbrojony przy stosunkowo niskiej masie.

Dwie leżące dziewczyny, Charlotte i Gerda, strzelały do sowieckich armat. Przed nimi poruszały się maleńkie samochody, sterowane radiem, oczyszczając pola minowe.

Czerwona Charlotte wystrzeliła z armaty. Powaliła sowiecki pistolet i potrząsnęła klatką piersiową, ledwo zakrytą cienkim paskiem materiału. A ona zagruchała:

- Szalejący ogień hiperplazmy!

A wtedy Gerda ją uderzy gołymi palcami. A on ćwierka:

- Jestem bardzo fajną dziewczyną i niezłą...

Działo samobieżne porusza się samoczynnie. I od czasu do czasu przestaje. Jej przedni pancerz jest mocno nachylony, co zapewnia dobrą ochronę. Pociski do dział radzieckich są wrażliwe na rykoszet. I nic nie zagraża takiemu działu samobieżnemu czołowo. Nadal mogą uderzyć w bok. Ale dziewczynom się nie spieszy. Skuteczne działo samobieżne ma większą siłę przebijania pancerza niż wciąż rozwijany SU-100, a także jest lepiej chronione, bardziej mobilne i jednocześnie lżejsze.

A Armia Czerwona ma niewiele suszarek, a raczej jest dopiero na etapie projektowania. Głównie czołg T-34-85, który nie ma wystarczającej mocy z armatą i ma słaby pancerz. Nawiasem mówiąc, niemieckie działo samobieżne E-25 jest lżejsze, znacznie mocniejsze pod względem pancerza i dział.

Dziewczyny walczą... Bardzo piękne i młode. A ich działa samobieżne bombardują i rzucają...

Lipiec jest gorący, a ciała dziewcząt w nagrzanym samochodzie lśnią od potu. Nie mogą się poddać i wycofać.

Gerda zauważa:

- Bogowie Wehrmachtu są najwyraźniej silni,

Ale nie pomagają słabszym...

Jeśli sprawa Adolfa jest prawdziwa...

Stwórz światową potęgę!

Charlotte zaśpiewała entuzjastycznie:

- Tak, magia potrzebuje "Pantery" i "Tygrysa",

Przelej więcej krwi na złość całemu losowi...

I nie ma co wątpić i szaleńczych zabaw,

Niech cała rasa na Ziemi padnie na kolana!

Ale to są niemieckie dziewczyny, a sowieckie dziewczyny walczą po drugiej stronie.

Zatem walka, która nas czeka, będzie najpoważniejsza. Natasza i Anyuta strzelają z potężnego działa statku i piszczą:

- Nasza flaga będzie nad Berlinem!

I odsłoniły swoje białe, perłowe zęby. I nie możesz zatrzymać dziewcząt minami.

Dwa pociski trafiły w przedni pancerz górnej części kadłuba... Odbiły się rykoszetem. Nie, IS-2 to poważny samochód i nie można go tak łatwo znieść.

Ale wydaje się, że IS-1, który porusza się po prawej ręce dziewcząt, został trafiony z armaty wysokociśnieniowej i zatrzymał się. Uszkodził przystojniaka.

Alenka napinając mięśnie brzucha, śpiewa:

- W naszym świecie wszystko niemożliwe jest możliwe, Newton odkrył, że dwa plus dwa równa się cztery!

Walki nadal nie słabną. Radziecka armata trafia w Niemców. Duża Marusya wkłada łuski do zamka. Takie jest życie i przeznaczenie dziewcząt. I śpiewają:

Nikt nas nie zatrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, rosyjskie wilki salutują bohaterom!

Augustyn piszący z karabinów maszynowych mówi:

- W świętej wojnie! To będzie nasze zwycięstwo! Rosyjska flaga naprzód, chwała poległym bohaterom!

I znowu zabójczy pistolet ryczy i brzmi:

- Nikt nas nie zatrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, mają twardą rękę!

Maria, ta dziewczyna ze złocistymi włosami kieruje czołgiem i piszczy:

- Zmiażdżmy faszystów mocno!

Niemcy mają ciężko, na niebie też szaleją walki. Ale jak dotąd Jak-9 jest znacznie gorszy pod względem prędkości i uzbrojenia od niemieckich marek. Walka toczy się nierówno.

Marsylia, ten wspaniały as pilot zrobił dobrą karierę w latach wojny. Bardziej niesamowite i fantastyczne. Po dotarciu do stu pięćdziesięciu samolotów otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi mieczami z liści dębu i diamentami. Po dotarciu do czterystu zestrzelonych samolotów otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Za pięćset samolotów otrzymał Order Orła Niemieckiego z diamentami, a po siedmiuset pięćdziesiątym Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z mieczami i platynowymi liśćmi dębu. A po dotarciu do tysiąca samolotów otrzymał Wielki Krzyż Krzyża Rycerskiego.

Wyjątkowy pilot był w stanie osiągnąć wiele zwycięstw powietrznych. A on wciąż żył. Marcel został niedawno awansowany do stopnia generała. Ale nadal latał jako prywatny pilot.

Jak mówią, nie pali się w ogniu ani w wodzie . Przez wiele lat wojny Marcel nabył instynktu myśliwego. Stał się super-legendarnym pilotem i bardzo popularnym.

. Ale miał innego silnego konkurenta - Agawę, Albinę i Alvinę, z których każdy również przekroczył liczbę tysiąca zestrzelonych samochodów. A Agawa bardzo szybko dogoniła Marsylię. Ale wciąż jest bardzo młoda i nie straciła jeszcze ani jednego wojownika.

Dziewczyna nacisnęła pedały bosymi, wyrzeźbionymi stopami i wystrzeliła serię armat powietrznych. A oto cztery zestrzelone radzieckie pojazdy Ił-2.

Agawa chichocze i mówi:

- W pewnym stopniu wszyscy jesteśmy sukami! Ale mam nerwy ze stali!

I znowu dziewczyna się odwraca. Zestrzeliwuje w jednej serii siedem samolotów ZSRR - sześć PE-2 i jeden TU-3 i piszczy:

- Ogólnie rzecz biorąc, jeśli nie jestem super, to jestem hiper!

Agawa to oczywiście suka. Pilot z Lucyfera. Bardzo piękny miodowy blond.

Tutaj wystrzeliwuje kolejną serię i zestrzeliwuje jednocześnie osiem radzieckich samolotów Jak-9 i piszczy:

- Jestem najbardziej kreatywny i reaktywny!

Dziewczyna naprawdę nie jest głupia. On może wszystko i może wszystko. Nie można jej nazwać szeregowcem.

A jej nogi są takie opalone, takie pełne wdzięku...

Ale Mirabela walczy z nią... Przez długi czas Pokryszkin był najlepszym sowieckim asem. Zebrał pięć złotych gwiazd bohatera ZSRR, zestrzeliwszy sto dwadzieścia siedem samolotów. Ale potem umarł. Wtedy nikt nie był w stanie pobić jego rekordu. Oprócz Anastazji Vedmakowej i Akuliny Orłowej. Dopiero niedawno Mirabela prześcignęła Kozheduba na postrzępionym Jak-9. A po zestrzeleniu ponad stu osiemdziesięciu samolotów stała się siedmiokrotnym bohaterem ZSRR.

To jest dziewczyna Terminatora! Ktoś taki jak ona zatrzyma galopującego konia i wejdzie do płonącej chaty.

I jeszcze chłodniej.

Mirabelę spotkał trudny los. Trafiłem do dziecięcej kolonii pracy. Bosa i ubrana w szarą szatę wycinała las i piłowała pnie. Była taka silna i zdrowa. W czasie silnych mrozów chodziła boso i w więziennej piżamie. I chociaż raz kichnąłem.

Oczywiście zjawisko to odnotowywano także na frontach. Przez długi czas Mirabela walczyła w piechocie, a następnie została pilotem. Mirabela swój pierwszy chrzest bojowy otrzymała w bitwie pod Moskwą, dokąd udała się zaraz po kolonii. I tam pokazał, że jest fajny.

Walczyła boso i prawie nago w silnym mrozie, który dosłownie sparaliżował Wehrmacht. Była cholerną, niezwyciężoną dziewczyną. I w pełni jej się to udało.

Mirabela wierzyła w rychłe zwycięstwo ZSRR. Ale czas płynie. Ofiar jest coraz więcej, ale zwycięstwo nie nadchodzi. I robi się naprawdę strasznie.

Mirabela marzy o zwycięstwach i osiągnięciach. Ma siedem gwiazd ZSRR - to więcej niż ktokolwiek inny! I cholera, zasługuje na swoje nagrody! I nadal będzie nosił krzyż wojskowy. Nawet jeśli Stalin zostanie później zabity, jego dzieło przetrwa!

Wchodzi dziewczyna i przesiaduje... Zestrzeliwuje najnowszego niemieckiego XE-162 i piszczy:

- Akrobacje! I cholernie nowa załoga!

Naprawdę fajna dziewczyna. Prawdziwa kobra potrafi wiele.

Mirabela jest nową gwiazdą...

Walki trwają kilka dni, aż nadchodzi nowy tydzień i 8 lipca 1944... Radziecki IS-2 otrzymał uszkodzenia rolek i gąsienic - jest w naprawie. Tak, taka okrutna i bezlitosna wojna. I jak długo to będzie trwało?

A teraz Gerda prześcignęła Knisela i Wittmanna w liczbie zniszczonych czołgów.

Jak mogą uniknąć poruszania się? Walczą boso i w samym bikini. Dziewczyny zrobiły kolejną pauzę, znów trochę torturując sowieckie dzieci. A teraz zbliżali się do liczby trzystu zniszczonych czołgów. I mogli liczyć na niespotykaną dotąd nagrodę: gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

To są dziewczyny!

Gerda strzela do radzieckiego samochodu. Zrywa wieżę i krzyczy:

- Jestem do cholery!

I znowu strzela. Penetruje T-34-85. I piszczy:

- Ojczyzna Niemcy!

Dziewczyna się trzęsie. I jest bardzo aktywna... Tak, ma taką strategiczną passę. Jest już połowa lipca 1944 roku... Wojna trwa i trwa... Nie chcąc przestać. Armia Czerwona próbuje nacierać w różnych miejscach. Ale bądź ostrożny, pozostało niewiele zasobów ludzkich.

A Rosja krwawi.

Na przykład Hansa Feuera. Najmłodszy odznaczony Orderem Żelaznego Krzyża I klasy. A potem został najmłodszym odznaczonym Orderem Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża za schwytanie radzieckiego generała.

Tak, to jest naprawdę bardzo fajne.

A chłopcy okazują się wyjątkowo fajni.

Hans Feuer to zdesperowany wojownik. Chłopiec walczy jak olbrzym, na zimnie, w upale, latem i zimą, ubrany tylko w szorty.

Dziecko rzuca granaty gołymi palcami i stało się legendą.

To jest naprawdę bardzo fajne!

Hans zasłynął na wieki! Choćby tylko jako antybohater!

I w ogóle toczy się tu taka niesamowita i intensywna wojna... Każda sztuczna inteligencja zanika.

Agawa znów wzbiła się w powietrze i zestrzeliła radzieckie pojazdy. Jest łowcą i drapieżnikiem. Uderza wroga.

Samochody, w które uderzyła, przewracają się. A potem dziewczyna strzela do sił lądowych. Niszczy IS-2. I śmieje się:

- Jestem najlepszy! Jestem dziewczyną, która zabija wrogów!

I znowu jest przenoszony na cele powietrzne. To niszczyciel czołgów i wszystkich pojazdów, które latają i strzelają.

Ale tutaj jest mały czołg E-5. Maszyna ważąca siedem ton. Przejście testów bojowych. I gryzie i gryzie wroga.

A kiedy nadejdzie czas śpiewania, nikt nas nie zatrzyma ani nie pokona!

E-5 pędzi ku sobie i strzela w miarę upływu czasu. A takiego czołgu nie da się zatrzymać. A pociski rykoszetują.

A w samochodzie siedzi dziesięcioletni chłopiec Friedrich i piszczy:

- I naprawdę będę super wojownikiem!

I znowu strzelił... I trafia w sam środek wieży. A jego niszczycielska siła, choć niewielkiego kalibru, jest kolosalna.

A na niebie Helga walczy. Bosa dziewczyna w bikini pisze rachunki. I cieszy się ze swoich fantastycznych sukcesów.

Wskazuje gołymi palcami na radziecki pojazd i podpala go, powodując eksplozję całego zestawu bojowego z pociskami.

To jest fajne i szalone.

A Agawa wychodzi na prowadzenie... I też walczy.

Jest już sierpień 1944... Armia Czerwona nigdzie nie była w stanie odnieść sukcesu. Ale Niemcy też nie mogą poczynić znaczących postępów. Potężne podziemne czołgi idą do bitwy. Ale oni mają wyłącznie charakter taktyczny.

Dziewczyny zeszły do podziemia, zniszczyły baterię sowieckich dział i wróciły.

W tym samym czasie schwytano kilku pionierów. Dziewczęta rozebrały schwytanych chłopców i zaczęły ich torturować. Bili pionierów drutem, a potem przypalali ich nagie pięty w ogniu. Potem zaczęli łamać mi palce u nóg gorącymi szczypcami. Chłopcy zawyli z dzikiego bólu. Na koniec dziewczyny wypaliły gwiazdki na piersiach gorącym żelazem i butami zmiażdżyły swoje męskie doskonałości. Ostatnia rzecz dobiła pionierów i upadli z bolesnego szoku.

Reasumując, dziewczęta zaprezentowały się na najwyższym poziomie. Ale znowu Niemcy nie osiągnęli nic znaczącego.

Potężne działa samobieżne: "Sturmmaus", ostrzelane pozycjami sowieckimi. Dokonali wielu zniszczeń i zniszczeń. Ale radziecki samolot szturmowy strącił jeden z pojazdów, a Krauci wrócili.

W sierpniu 1944 r. Saratów nadal się opierał. To prawda, że Niemcom udało się zdobyć miasto Uralsk w Kazachstanie i ruszyli w kierunku Orenburga.

Tutaj ponownie Albina i Alvina są w powietrzu, ale tym razem na eksperymentalnym latającym spodku. Wskazują gołymi palcami naciskając przyciski joysticka i robią to niezwykle zręcznie.

Dziewczyny oczywiście demonstrują najwyższe akrobacje. Wyciągnęli dysk i zestrzelono kilkanaście sowieckich maszyn latających.

Albina ćwierka:

- Wściekła ekipa budowlana! Będzie spadek gwiazd!

I znowu zawraca samochód. A dziewczyny niszczą Armię Czerwoną. Co więcej, dokładnie...

Alvina zestrzeliła także kilkanaście sowieckich samolotów i piszczy:

- Szalone dziewczyny, a wcale nie dziewice!

To drugie jest prawdą. Para świetnie się bawiła z mężczyznami. A ona robiła różne rzeczy. Dziewczyny kochały mężczyzn - sprawiało im to przyjemność! A zwłaszcza jeśli pracujesz językiem.

Dziewczyna najwyższej rangi... Torturowali pioniera... Najpierw go rozebrano i wlano mu do gardła kilka wiader wody. Następnie przyłożyli gorące żelazo do nabrzmiałego brzucha. I jak płonęły! Pionier wrzeszczał z dzikiego bólu... Poczuł zapach spalenizny.

Alvina uderzyła go w bok gorącym drutem. I jak chce się śmiać... To bardzo zabawne.

Potem zaśpiewała:

- Mam dość wstrząsania tyłem - chcę dokuczać mojemu szczęściu!

A jak będzie się śmiał! I obnaży swoje perłowe zęby! Ta dziewczyna uwielbia zabijać, co za dziewczyna!

A nogi dziewczyny są nagie i pełne wdzięku. Uwielbia chodzić boso po węglach. A także wypędzić schwytanych pionierów. Piszczą tak bardzo, gdy smażą im się obcasy. Nawet Alvina uważa to za bardzo zabawne. A Albina też jest dziewczynką, nie oszukujmy się - super! Jak uderzyć łokciem przeciwnika w brodę. I piszczy:

- Jestem dziewczyną najwyższej klasy!

I obnaża swoje perłowe zęby. Które błyszczą jak wypolerowane. A wojownik robi wrażenie! Może to być coś, czego nie da się opowiedzieć w bajce ani opisać długopisem!

Obaj radzieccy wojownicy, Jak, Laggies, Pionki i Ili, powalają w niebo. Piękności są aktywne. Nie ma w nich najmniejszej wątpliwości. I takie dzikie i ekstatyczne piękno.

Wojownicy sterują joystickiem bosymi stopami i atakują rosyjskie samochody. Naciskając, zmiażdżą wojowników, jakby uderzali kryształ pałką. Dziewczyny są bezwzględne i bezlitosne. Zawierają w sobie siłę gniewu i płomień namiętności. I wiara w zwycięstwo. Nawet jeśli wojna z ZSRR trwa dopiero od czterech lat. Ale to też nie chce się skończyć. Albina i Alvina są u szczytu popularności. I nie chcą się wycofać ani zatrzymać na chwilę. I idą do siebie, i taranują wroga.

Albina, strącając radzieckie samoloty, piszczy:

- Dziewczyna jest zmęczona płaczem, wolę utopić łykowy but!

I jak się uśmiecha i błyska perłowymi zębami. I jak ona teraz pragnie mężczyzny. Uwielbia gwałcić mężczyzn. Jest z tego bardzo zadowolona. Zabierze cię i zgwałci.

Albina ryczy:

Seks dziewcząt to seks

Za wielki postęp!

A wojownik wybuchnie śmiechem... I zabijmy ponownie wszystkich naszych wrogów. Ma mnóstwo energii. I pełen siły mięśni.

I Alvina ryczy:

- Rozwalmy wroga na kawałki!

A wojownik zacznie się aktywnie śmiać! I wyobraziła sobie, jak jej chłopaki obmacywali. Ale miło to powiedzieć.

Wrzesień tuż-tuż...Słońce świeci coraz mniej. Pierwszego dnia jesieni rosyjscy chłopcy biegają boso po śniegu, który właśnie spadł w północnych regionach Rosji. Śmieją się sami do siebie, obnażają twarze i pokazują Niemcom figi.

Pionierzy z czerwonymi krawatami, krótkimi fryzurami, niektórzy nawet krótszymi. Biegają i skaczą. Ich bose stopy prawie nie marzną. Stały się bardzo szorstkie. Dziewczyny też biegają, także bez butów. Różowe, okrągłe szpilki mienią się w słońcu. Cudowne radzieckie dziewczyny. Szczupły, wysportowany, przyzwyczajony do małych rzeczy.

A wszyscy szczerzą zęby i szczerzą zęby... Pierwszy dzień jesieni to prawdziwa radość i pragnienie światła i tworzenia!

A na niebie trwa bitwa powietrzna. Mirabela, to radziecki pilot numer jeden, który zestrzelił kolejny niemiecki samolot. I jak zawsze dziewczyna ma na sobie tylko bikini. Zawsze młody i nigdy nie blaknący. Taka jest w niej ukryta siła duchowa.

Mirabela jednak uwielbia też, gdy mężczyźni ją dotykają. Ona naprawdę to lubi. Dlatego jest pilotem... Kiedy nagie, umięśnione ciało dziewczyny ugniatane jest przez męskie dłonie, to prawdziwa przyjemność. I świetna zabawa!

Mirabela przewraca kolejny nazistowski samochód i syczy:

- Jestem opancerzoną suką!

Dziewczyna uderza nawet w panel sterowania gołymi, okrągłymi obcasami. Ona jest wspaniała. I niepowtarzalny.

Mirabela wychodzi z tego. A Agawa leci w jej stronę. Wreszcie spotkały się dwie niemal odnoszące największe sukcesy kobiety-piloci-wojownicy. Strzelają do siebie z półobrotu. Próbują to osiągnąć na odległość. Ale to nie działa zbyt dobrze. Obie piękności wylatują z linii ognia. I agresywnie szczerzą zęby. Cóż, kobiety to suki. Patrzą sobie głęboko w oczy. Dokładniej łeb w łeb i strzelaj ponownie. Niemiecki ME-262 X jest wciąż lepiej uzbrojony niż Jak-9 T, a radziecki pojazd został zestrzelony...

Mirabeli udaje się jednak katapultować, tracąc samolot po raz pierwszy w swojej karierze lotniczej. Najgorsze jest to, że znalazła się na terytorium wroga. I to jest złe. Tak, takie wyjątkowe zwroty losu. I 1 września 1944 roku, już w piątym roku II wojny światowej, świat się zmienia, ale rządy Führera w grze historii alternatywnej pozostają.

Saratów ostatecznie zostaje opuszczony przez wojska radzieckie, a armia Wehrmachtu zbliża się do Kujbyszewa.

Zacięte bitwy toczą się także o Orenburg.

Walczy tam Bosonoga Tamara, rzucając we wrogów ładunki wybuchowe, popychając ich bosymi piętami i pisząc:

- Chwała krajowi komunizmu!

Weronika strzela do swoich przeciwników. Rzuca ładunek wybuchowy gołymi palcami i krzyczy:

- Za idee komunizmu!

Victoria, strzelając do przeciwników i robiąc to jak Robin Hood w bikini, ćwierka, z gołymi palcami rzuca bomby we wroga i wyje:

- Chwała czasom komunizmu!

Ola, strzelając do wroga i kosząc go sierpem, wzięła go i zaćwierkała:

- O wielkość państwa radzieckiego i ogromną chwałę!

I gołymi palcami ponownie rzuci wybuchowy pakiet o kolosalnej, niszczycielskiej sile.

Larisa, strzelając do nazistów, pisnęła:

- Mój kraj, Rosja, jesteś na zawsze dany przez Boga pod błękitnym niebem!

I mruga do swoich partnerów...

Agafya, strzelając do nazistów, mruknęła:

- Orenburg nigdy się nie podda! Wystąpimy przeciwko wrogom Ojczyzny!

Dziewczyny są zdeterminowane i naprawdę zamierzają walczyć do ostatniej kropli krwi.

Orenburg nadal trzyma formę. Ale 3 września 1944 r. rozpoczął się atak na Kujbyszew. I oczywiście nie jest to dobre dla ZSRR.

Alenka strzela do nazistów i krzyczy:

- Za komunizm, kraj Sowietów!

I znowu bosą stopą wystrzeli granat o niszczycielskiej sile.

Anyuta strzela do swoich przeciwników i krzyczy:

- Brońmy Kujbyszewa!

A z gołymi palcami ładunek wybuchowy zostanie rzucony z wielką, śmiercionośną siłą.

I rozerwie wielu wrogów.

Alla, strzelając do Krautów, ćwierka i potrząsa klatką piersiową:

- Na kosmiczne wyżyny Polesia!

I bosą piętą podda się granatowi za zniszczenie i całkowitą śmierć wszystkich agresorów Fritza.

Maria, strzelając do nazistów i bosą stopą rzucając moc, która paraliżowała Fritza, pisnęła:

- Na pokład!

A dziewczyna będzie się śmiać na całe gardło!

Marusya, strzelając do faszystowskich łańcuchów i rzucając bosymi palcami niszczycielski granat, napisała na Twitterze:

- Chwała komunizmowi i zwycięstwom!

Matryona zauważyła z uśmiechem, wysyłając kolejną śmiercionośną serię i kosząc Fritza:

- Ojczyzna jest święta!

Dziewczyny walczą jak bohaterki.

Test latającego talerza tylko początkowo zakończył się sukcesem, a potem zakończył się niepowodzeniem.

Zatem Albina i Alvina ponownie walczyły na ME-309, maszynie bardzo wygodnej w ich stylu.

Dziewczyny strzelały do sowieckich samolotów i piszczały:

- Znakomity park i elektroniczne spaghetti!

Albina oddała celną serię w kierunku wroga, uderzyła w radziecki samochód, celując bosą stopą i pisnęła:

- Mój pierwszy ruch będzie śmiertelny dla wroga!

Alvina również strzeliła do wroga. Przycięła go dokładnie, obnażyła zęby i powiedziała:

- Komunizm jest moim przeznaczeniem!

I gołymi palcami trafiła w kolejny cel.

Dziewczyny nadal kłócą się w starym samochodzie. Myśliwce o napędzie śmigłowym nie zostały jeszcze wycofane z produkcji. Co więcej, nadal musimy przyzwyczaić się do maszyn odrzutowych i opracować dla nich całą infrastrukturę. A tego nie jest tak łatwo zrobić.

Albina, strzelając do pojazdów radzieckich, logicznie zauważyła:

- Stworzę erę komunizmu i poprowadzę imperium do gwiazd!

I gołą piętą naciska na pedały.

Alwina, strzelając do rosyjskich pojazdów, przebijając je na wylot, pisnęła:

- Naszym celem jest aryjski komunizm!

I znowu wojownik użył jej bosych palców. I zadziałała bardzo szybko.

Kiedy obie dziewczyny wróciły, zużywszy cały swój ekwipunek bojowy, pozwoliły umyć swoje ciała w łaźni. Przystojni faceci bili ich miotłami. Albina rozgrzewając się, zauważyła:

- Mimo to mężczyźni są potrzebni!

Alvina zgodziła się z tym:

- Zdecydowanie potrzebne! Chociaż my, kobiety, jesteśmy o wiele piękniejsze!

Albina wybuchła śmiechem i zaćwierkała:

- Po co kobiecie mężczyźni, żeby kogoś bili!

Dziewczyny oczywiście się z tym zgadzają.

Helga z TA-152 strzelała do radzieckich czołgów i przebijała je, uśmiechając się:

- Chwała komunizmowi cesarza!

A dziewczyna się roześmiała.

Agawa w powietrzu poluje na radzieckie samoloty. Najłatwiejszy w produkcji Jak-9 jest coraz bardziej widoczny na niebie. To auto nie jest jednak takie słabe. W modyfikacji T jest uzbrojony w działo kal. 37 mm i potrafi boleśnie użądlić Fritza.

Agawa strzela z daleka ze swojego ME-262 i śpiewa mu przez nos:

-Jestem najmądrzejszy na świecie, zabijam wrogów w toalecie!

I mruga do swoich aniołów na niebie.

Ale tutaj Mirabela znów jest w powietrzu. Ta dziewczyna, mimo wszystkich strat, nie traci ducha.

I nawet zaczyna śpiewać, po drodze komponując;

Grając, dołączyłem do Komsomołu,

Piękna dziewczyna ze snów...

Myślałam, że świat będzie wieczny maj,

Każdy dzień to narodziny wiosny!


Ale z jakiegoś powodu nie wyszło,

Jakoś nie mogę się zakochać...

No cóż, powiedzcie mi, proszę,

Życie to bardzo mocne wiosło!


Nagle wybuchła wojna,

I szalał huragan śmierci...

A moje dziewczyny mają silne ciało,

Możesz od razu zostać zaatakowany!


Uwierz mi, nie chcę się poddać,

Walcz za Ojczyznę do końca...

Granaty nosimy w mocnym plecaku,

Stalin zastąpił ojca w sercach!


Wojownicy są wspaniali w Rosji.

Możemy chronić pokój i porządek...

Gwiazdy na niebie podlały aksamit,

A myśliwy zamienił się w zwierzynę!


Jestem bosą dziewczyną walczącą

Pełne uwodzenia i miłości...

Będzie, znam miejsce w tym raju,

Nie można budować szczęścia na krwi!


Wojownicy wielkiej Ojczyzny,

Będziemy walczyć stanowczo pod Moskwą...

A potem marzenie za komuny,

Przeciwko podziemnemu światu z szatanem!


Odważni Rosjanie,

Żeby walczyli uczciwie do końca...

Strzelają z karabinu maszynowego,

Jeśli potrzebujesz złotej korony!


Nawet kula nie jest w stanie nas zatrzymać

Jezus, Bóg wielki, zmartwychwstał...

Skończyły się dni drapieżnego smoka,

Na niebie zrobiło się jeszcze jaśniej!


Kocham cię, droga Łado,

Najwyższy Bóg Svarog będzie w chwale...

Musimy walczyć za Rosję,

Najlepszy Biały Bóg jest z nami!


Nie rzucajcie Rosjan na kolana,

Uwierz mi, naszego ciała nie da się poskromić...

Stalin i wielki Lenin są z nami,

Ty też musisz zdać ten egzamin!


Ból Ojczyzny jest także w naszych sercach,

Wierzymy w jej wielkość...

Szybko otwieramy drzwi do kosmosu,

To będzie bardzo słodkie życie!


Boso jesteśmy pięknymi dziewczynami,

Biegniemy tak szybko przez zaspy śnieżne...

Nie potrzebujemy tej gorzkiej wódki,

Cherub rozwija skrzydła!


My, dziewczyny, staniemy w obronie Ojczyzny,

A my odpowiemy Krautom, nie złym,

Piekielny Kain zostanie zniszczony,

I cześć Chrystusowi Zbawicielowi!


Nadejdzie era - nie mogło być lepiej,

Umarli powstaną na zawsze...

Wszechświat stanie się prawdziwym rajem,

Marzenie każdego się spełni!

. ROZDZIAŁ nr 11.

Wrzesień 1944 upłynął w zaciętych bitwach... Fritzom udało się otoczyć Kujbyszew i Orenburg i dlatego miasta te były skazane na zagładę, ale mimo wszystkich trudności walczyli.

Dziewczyny wykazały się niezwykłą odpornością... Na początku października hitlerowcy nie zajęli jeszcze Kujbyszewa i zaatakowali Penzę. I bitwy zaczęły wrzeć nad tym miastem.

Natasza i jej drużyna walczyły tam.

Dziewczyna rzuciła granat zgrabną bosą stopą i zagruchała:

- Za rosyjskiego ducha.

Po czym Zoya strzeliła z bazooki. I znokautowała niemiecki czołg Lev-2.

Niemcy trochę zwolnili... Pantery i T-4 zostały wycofane ze służby. Ale na razie te maszyny są nadal w użyciu. Tak naprawdę Pantera jest dobrym niszczycielem czołgów i jest dość dobrze chroniona od przodu. Ale boki to jej problem. Jednak "Pantera"-2 nie jest zbyt dobrze chroniona przez boki. Ale większość broni jest trzymana.

Trwa rozwój serii E... Czołg E-75 zapowiada się na pojazd nowej generacji z doskonale osłoniętymi bokami. Niemcy bardzo na to liczą. Celem jest zdobycie czołgu, który nie będzie zbyt ciężki, szybki i dobrze chroniony. Pierwszą tego typu próbą był Maus, lecz praktyka pokazała nadmierną masę tego czołgu. Zamiast tego E-100 był już opracowywany. Czołg ten miał gęstszą budowę i niższą sylwetkę. Ogólnie rzecz biorąc, jego waga w porównaniu do Myszki spadła do stu trzydziestu do stu czterdziestu ton. Boki zostały zainstalowane pod racjonalnymi kątami. Grubość boków wraz z ekranami osiągnęła 210 milimetrów. Uzbrojenie jest takie samo jak Myszy: armata kal. 128 mm i 75 mm z krótką lufą. Niemcy zainstalowali mocniejszy silnik o mocy 1500 koni mechanicznych, a czołg poruszał się po autostradzie z prędkością czterdziestu kilometrów na godzinę.

Co jest ogólnie zadowalające. E-100 to wciąż zbyt ciężki czołg. Ale z doskonałą bronią i ochroną.

Jego walory bojowe mogły być niezłe, ale transport czołgu i jego transport pozostawały problematyczne. Prawdziwe doświadczenie pokazało, że przy stosunkowo rozsądnym transporcie po drogach i mostach czołg mógł ważyć nie więcej niż osiemdziesiąt ton.

Hitler dał więc limit E-75, aby osiągnąć tę wagę, ale stworzyć niezawodną maszynę pod względem ochrony. Z tego powodu zdecydowano się zrezygnować z armaty 75 mm. I zrób układ tak ciasny, jak to możliwe: w jednym bloku silnik i skrzynia biegów w poprzek oraz skrzynia biegów w silniku. Może wtedy dostanie czołg, chroniony ze wszystkich stron i niezbyt ciężki.

Hitler w ogóle nie był do końca zadowolony z niemieckich samochodów. Chociaż Lew-2 był prawdopodobnie bardziej zaawansowany, jego armata kal. 105 mm była zbędna do walki z radzieckimi czołgami i niewystarczająca do strzelania do celów nieopancerzonych. "Pantera" -2 ogólnie mogła odpowiadać wojsku pod względem uzbrojenia i ochrony czołowej, ale bok wciąż był niewystarczający, ale właściwości jezdne były zadowalające.

Führer zażądał stworzenia czołgu, który pod każdym względem odpowiadałby wojsku.

Ale nie jest to takie łatwe do osiągnięcia. Czy można maksymalnie zagęścić układ i odciążyć podwozie za pomocą specjalnych wózków i sprężyn, a także wydobyć coś z nadwozia. A załoga faktycznie leży.

Taki rozwój sytuacji mógłby okazać się całkiem obiecujący. Pierwszy czołg E-75, zunifikowany z E-50, mógł ważyć nie więcej niż siedemdziesiąt ton, a to potężna maszyna.

Elżbieta walczyła na czołgu T-34-85 i nie była do końca zadowolona z jego ochrony. Pancerz, kruchy z powodu braku pierwiastków stopowych, nie chronił zbytnio czołgu.

Elżbieta strzelała gołymi palcami u nóg i ryczała, szczerząc zęby:

- Jestem kosmiczną lisicą.

Katarzyna uderzyła wroga, uderzyła wroga w bok i syknęła, szczerząc zęby:

- O komunizm w ZSRR!

Elena również strzelała bardzo aktywnie, celując we wroga i uderzając go ze śmiercionośną siłą, a biorąc pod uwagę fakt, że miała gołe nogi, wychrypiała:

- O konstytucję zwycięstwa!

Efrazja strzeliła do wroga, precyzyjnie używając bosych palców u nóg i pisnęła:

- Jesteśmy lojalni wobec Svaroga i Stalina za wielkość kraju!

To są tutaj walczące dziewczyny. Mają najwspanialszy zespół.

Niektóre czołgi T-34-85 pojawiły się z ochroną przed kulami, co znacznie zmniejszyło ich wagę. Zwiększyła się prędkość i zwrotność pojazdu. Ale teraz można go było zabrać za pomocą karabinu przeciwpancernego, karabinu maszynowego dużego kalibru i wielu rodzajów granatów. A armaty powietrzne nawet przebijają się na wylot. To prawda, że taki czołg jest jeszcze łatwiejszy w produkcji, tańszy i zwiększa prędkość ruchu.

Jeśli dziewczyny będą prowadzić ten samochód, nie pozwolą mi do niego wsiąść.

Elizabeth, szybka dziewczyna o kolosalnych, niszczycielskich żywiołach, logicznie zauważyła:

- Zbroja nie może zastąpić męstwa!

Katarzyna zgodziła się z tym:

- Tak, zgadza się, w ten sposób nie zostaniesz zdemaskowany!

A jak będziesz się śmiać...

Dziewczyny o wielkim uroku. A jeśli miażdżą wrogów, robią to agresywnie i dokładnie.

Elena, gdy ich czołg wyczerpał swój zestaw bojowy i odszedł, aby uzupełnić zapasy, zapytała swoich przyjaciół:

- Jak myślicie, dziewczyny, czy mamy szansę pokonać III Rzeszę?

Katarzyna odpowiedziała z przekonaniem:

- Jak powiedział Wasilij Terkin... Przyszliśmy bić, a nie liczyć!

Elżbieta poprawiła:

- To właśnie powiedział Suworow!

A dziewczyna gołymi palcami u stóp wzięła i zwinęła kawałek gazety w zwiniętego papierosa. To dla niej zabawne.

Efrasia śpiewała, kołysząc ciałem:

- Jestem dziewczyną z terminatora kosmicznego,

Będzie to bardzo bolesne dla Krautów - kultywującego!

I jak wojownik będzie się śmiał!

Dziewczyny postanowiły zagrać w karty. To jest zabawne. A przegrani robią pompki i przysiady.

Elena zauważyła podczas gry:

- A tak na poważnie, nie mamy realnych szans na wygraną! Kaukaz upadł, a my przegrywamy!

Katarzyna rzuciła bosą stopą kartę, bijąc przeciwnika i pisnęła:

- Ale mamy tajną broń!

Wojownik roześmiał się i również rzucił kartę gołymi palcami.

Elżbieta zauważyła z westchnieniem:

- Tak naprawdę pozostała nam tylko jedna nadzieja - nowa tajna broń!

Efrasia jęknęła, rzucając kartę bosymi palcami swych wdzięcznych stóp:

- Tak, nie możemy obejść się bez tajnej broni!

A dziewczyny zaśpiewały chórem:

- Nasz miecz płonie ogniem, zetniemy naszych wrogów! Jesteśmy żołnierzami ZSRR!

Wojownicy są naprawdę waleczni.

Ale siły są zbyt nierówne... W połowie października Kujbyszew nadal upadł...

Niemcom udało się zdobyć ważny obiekt obronny. Ale zaczął padać deszcz... Po upadku pojawiła się nadzieja na przerwę.

Jednak walki na niebie trwały nadal.

Trzej radzieccy piloci: Mirabela, Anastazja, Akulina walczyli z dzikim zapałem.

Mirabela, zestrzeliwując w locie nazistę, na swoim przestarzałym, ale groźnym Jak-9 T, zaśpiewała:

- Nadejdzie era, era komunizmu!

Anastazja, naciskając spust bosymi palcami, potwierdziła, szczerząc zęby:

- Polecę do nieba śpiewając!

I mrugnęła do przyjaciół.

Akulina, miażdżąc kolejnego Niemca, wciskając na pedał swój goły, okrągły obcas, zawołała:

- Na chwałę ZSRR!

Dziewczyny muszą być szczególnie waleczne.

Mirabela, zestrzeliwująca faszystowskiego ME-262 z armaty 37 mm, napisała na Twitterze:

- Chwała komunizmowi!

Anastazja, odcinając nazistę celnym podejściem i piłując wroga, wypaliła:

- Chwała czerwonemu wszechświatowi!

Dziewczyna Akuliny, która była niezłą wojowniczką, strąciła niemiecki samochód i gwiżdżąc ryknęła:

- Za komunizm, kraj Sowietów!

Należy zauważyć, że wojownicy charakteryzują się kolosalną wytrzymałością.

Z drugiej strony Albina, Alvina i Agava gromadzą swoje wyniki. A dziewczyny też walczą boso i w bikini.

Jakie to zabawne, gdy dziewczyny są prawie nagie w samolotach.

Albina gołymi palcami przewraca kilka sowieckich samochodów i piszczy:

-Za bractwo aryjskie!

Alvina także walczy z Armią Czerwoną i robi to odważnie. A gołymi palcami celuje z armat powietrznych i niszczy radzieckie pojazdy, piszcząc:

- Za błyskotliwe pomysły!

Agawa zestrzeliwuje także radzieckie myśliwce i samoloty szturmowe, dosłownie je niszczy i ryczy:

- Za zwycięstwa III Rzeszy!

A dziewczyny nie są przeciwne poddawaniu przeciwnika okrutnym torturom. Szczególnie piękni chłopcy.

Albina, paląc pioniera na stosie, zauważyła kiedyś:

- Chłopcy smażeni i z papryką są przepyszni!

I jak się śmieje. I pokaże język!

Alvina zauważyła to, szczerząc zęby:

- Chłopiec jest smażony w piekarniku, bardzo smaczny z czosnkiem!

Agawa za pomocą bosych palców powaliła kilku radzieckich myśliwców i krzyknęła:

- Jesteśmy kosmicznymi lisikami!

I mrugnęła do przyjaciół. Jest dziewczyną o rzadkich zdolnościach bojowych.

Albina, zestrzeliwując samoloty bosymi, wdzięcznymi, wyrzeźbionymi stopami, zauważyła:

"Nie można zrozumieć Rosji umysłem, jak można wybierać na władców ludzi takich jak Stalin!"

Alvina zauważyła agresywnie, szczerząc zęby i strzelając bosymi palcami:

- A nasz Hitler nie jest lepszy!

Agawa zachichotała, przewracając bosymi palcami radzieckie samochody i zauważyła:

- Adolf oczywiście jest opętany! Ale jednocześnie nie mierzy się, ile już podbił!

Dziewczyny są niezwykle waleczne i agresywne.

I tak jakimś sposobem upiekli żywcem dwóch chłopców na ogniu. Tak po prostu przekłuto ich stalowym kołkiem i zaczęto je smażyć, a one krzyczały i wiły się. Następnie, gdy chłopcy jeszcze się nie uspokoili, wszystkie dziewczyny ze szwadronu zaczęły podbiegać do smażonych pionierów, odcinać od nich kawałki mięsa i jeść.

I było bardzo smacznie, zwłaszcza jeśli chłopcy jeszcze żyli i byli posypani podczas smażenia.

Na przykład agawa z wielką przyjemnością zjadła udo chłopca. Dziewczyny wykonały wtedy świetną robotę. Po obu chłopcach pozostały tylko kości i podroby. Szczególnie smaczna była młoda wątroba. Dziewczyny połykały go z wielką przyjemnością.

Ale teraz walczą na niebie...

Pod koniec października Orenburg upadł...

Niemcy podeszli do Ufy. Jest już dość zimno i pada śnieg.

Tamara i jej zespół walczą z nazistami na obrzeżach Ufy. Niemiecka piechota atakuje ze strony czarnych żołnierzy, których zwerbowała w koloniach francuskich i belgijskich.

Dosłownie zaśmiecają wszystkie podejścia trupami.

Tamara strzela serią, bosą stopą rzuca granat i piszczy:

- Era komunizmu będzie gloryfikowana przez wieki, wierzę, że Stalin będzie naszą mocną ręką.

Weronika, strzelająca, mówi:

- Nie rozbijajcie ZSRR!

I bosą piętą rzuca ładunek wybuchowy.

Anfisa, strzelając do nazistów i rzucając bosymi palcami kolejną wiadomość o śmierci, zauważa:

- Wielkość komunizmu jest z nami!

Wiktoria, strzelając do wroga i kosząc nazistów, rzucając granat bosymi stopami, piszczy:

- Niech będzie uwielbiona wielka Ojczyzna!

Olimpiada płonie. A potem ta bohaterska dziewczyna rzuca w nazistów całą skrzynkę materiałów wybuchowych i ryczy:

- Chwała naszej kosmicznej Ojczyźnie!

A dziewczyny będą krzyczeć zgodnie.

- Za ZSRR! Będzie pionier!

Wojowniczki Armii Czerwonej skradły bitwy. A kiedy padał śnieg, nadal walczyli boso i w bikini.

Na początku listopada hitlerowcy rozpoczęli szturm na Uljanowsk. Miasto, w którym urodził się Lenin i w którym Stenka Razin została ciężko ranna. To kamień milowy dla rosyjskich miast.

Alenka walczy z nazistami. I śpiewa sobie, rzucając bosymi stopami granaty w nazistów:

- Chwała Rosji, chwała...

Czołgi pędzą do przodu...

Podział w czerwonych koszulach,

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Anyuta strzelając do wrogów i kosząc ich, a następnie wystrzeliwując bosymi palcami wybuchowe paczki trocin, wypaliła:

- Za stalinowski komunizm!

I zwróciła się do całej linii czarnych wojowników, kosząc ich.

Alla, strzelając do przeciwników i używając bosych palców, rzucając śmiercionośny granat, pisnęła:

- Za rodzimą Rosję!

Maria, strzelając do faszystów i używając bosych palców, rzucając we wroga dary śmierci, warknęła i zauważyła:

- O komunizm kosmiczny!

Matryona, strzelając do nazistów i kosząc wroga, powiedziała:

- O zmiany w bitwie!

Marusya, pieprząc Krautów i bijąc ich na śmierć, wzięła to i agresywnie beształa, sproszkując:

- Za zwycięstwa na najwyższym poziomie!

I bosą stopą rzuciła śmiercionośny granat.

Dziewczyny tutaj są takie fajne i pełne życia.

Alenka, strzelając i kosząc wrogów, rzucając granaty gołymi palcami, pisnęła:

- Niech wielkość komunizmu będzie z nami!

A dziewczyna wzięła to i z wielką śmiałością znokautowała niemiecki czołg.

A oto kolejna modyfikacja czołgu Lev-2 z armatą 88 mm. Wieża jest węższa, czołg mniejszy, waży pięćdziesiąt pięć ton, a silnik po wzmocnieniu osiąga moc 1200 koni mechanicznych. Szybki niemiecki samochód.

Ale on nie przeszkadza wojownikowi.

Alla rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:

- Za komunizm!

Anyuta rzuciła morderczy dar śmierci bosymi palcami i zagruchała:

- Do nowych granic!

A dziewczyna będzie gwizdać. A niemiecki czołg "Lev"-2 przewróciłby się, a rolki dosłownie odleciały.

Maria, strzelając do nazistów, śpiewała:

- I bitwa trwa ponownie,

A serce w piersi czuje niepokój...

A Lenin jest taki młody -

A przed nami młody październik!

Matryona strzelając do wrogów i kosąc szeregi, bosą stopą rzuciła granat i zaćwierkała:

- Pierwszy krok w życiu jest ważny!

Marusya, nokautując faszystów, pisnęła:

- Znowu widzisz nad Ziemią wichry wściekłych ataków!

A to są nieugięci wojownicy.

Ale siły nadal są nierówne. Penza już upadła. A naziści szturmują Sarańsk.

Teraz z miasta Gorkiego niewiele zostało.

7 listopada 1944 r. Stalin zorganizował w Moskwie kolejną paradę. Nawet jeśli nie będzie to zwycięstwo.

Jednakże Fritz po raz pierwszy wystrzelił w stronę Moskwy rakietami balistycznymi V-2. W tym samym czasie miasto zostało zbombardowane przez samoloty odrzutowe, w tym bombowce Arado. Ta akcja bardzo wszystkich zszokowała. Pociski V-2 przeleciały wysoką trajektorią i nagle spadły, nawet radary nie zarejestrowały ich prawidłowo.

Było wiele zniszczeń i kłopotów. Podczas parady zginęli żołnierze radzieccy.

Stalin odbył pilne spotkanie w podziemnym bunkrze, który mógł wytrzymać nawet bezpośrednie trafienie bombą atomową.

Szef sztabu generalnego Wasilewski z niepokojem zauważył:

- Niemcy mają nową broń o wielkiej niszczycielskiej sile. Nasze radary go nie widziały...

Stalin ryknął, ze złością tupiąc obcasami butów:

- Jesteście idiotami! Takiej niespodzianki nie mogliśmy zobaczyć!

Marszałek Wasilewski zauważył:

- Było coś, towarzyszu Stalin...

Beria natychmiast poinformował:

- To są rakiety klasy A-5. Nie ma się czym martwić, towarzyszu Stalin. Niosą tylko osiemset kilogramów aminolonu, ale kosztują tyle, co dobry bombowiec odrzutowy. Niemcy wystrzelili kilkadziesiąt rakiet, ale ten projekt nie wszedł do produkcji, ponieważ bombardowanie samolotami odrzutowymi jest zarówno tańsze, jak i bardziej praktyczne.

Stalin uspokoiwszy się, zauważył:

- Więc to nie jest skuteczna broń? Bardzo dobry!

Beria zauważył z westchnieniem:

- Ale bombowce odrzutowe stanowią poważny problem. Musimy z tym walczyć, towarzyszu Stalin!

Marszałek Żukow zaproponował:

- Może sami to weźmiemy i zrobimy rakiety. Mam na myśli ziemię-powietrze. Co, kontrolując je drogą radiową, zestrzelić samoloty!

Wozniesienski zauważył:

- Stworzenie takich rakiet wymaga czasu! O wiele łatwiej jest zrobić bardzo tanie samoloty z drewna, wypełnić je materiałami wybuchowymi i staranować wroga. To byłby styl kamikadze!

Stalin skinął głową, zgadzając się:

- Tak, trzeba użyć samolotów kamikaze. To nasza szansa, choć w rzeczywistości to tylko przedłuża agonię naszej Armii Czerwonej.

Musimy znaleźć coś skuteczniejszego!

Jakowlew odpowiedział westchnieniem:

- Trwają prace nad nowym samolotem, towarzyszu Stalin. Ale na razie skupiamy się na utrzymaniu maksymalnej produkcji samochodów. Wykorzystujemy wszystkie nasze rezerwy i przy maszynach odstawiamy dzieci już od dziesiątego roku życia. Całkowita mobilizacja, zarówno całkowita, jak i supertotalna.

Stalin ryknął:

- Trzeba zrobić dużo więcej! To co robisz to za mało!

Mołotow powiedział z westchnieniem:

- Nie można kontaktować się z sojusznikami. Wygląda na to, że jesteśmy sami. Próbowałem dojść do porozumienia z Japończykami... Żądają terytorium aż do Uralu, co jest niedopuszczalne.

Stalin warknął:

- Musimy uderzyć na Japonię zimą, ale co z Leningradem?

Żukow powiedział, szczerząc zęby:

- Atak na Pietrozawodsk nie był tak skuteczny, jak oczekiwano. Szwecja przystąpiła do wojny po stronie III Rzeszy i musieliśmy stawić czoła dużym siłom. Nie było więc możliwe natychmiastowe rozwinięcie ofensywy, a wróg, zgromadziwszy jednostki Wehrmachtu, odparł nasz atak. Miasto Leningrad jest całkowicie otoczone blokadą i całkowicie ściśnięte. Myślę, że do wiosny z powodu całkowitego głodu wymrze cała populacja. A upadek Leningradu będzie nieunikniony.

Dostarczenie go drogą powietrzną jest praktycznie niemożliwe. Wróg całkowicie dominuje na niebie. Niemcy nawet teraz dają krzyż rycerski, tylko za sto zestrzelonych samolotów.

Stalin warknął ze złością:

- Nie udało nam się w ofensywie!

Żukow skinął głową:

- Wiele linii kolejowych jest uszkodzonych i skoncentrowaliśmy zbyt mało sił. I musimy złożyć hołd Finom i Szwedom, oni są wytrwali w obronie. Ale to nie wszystko. Niemcy ominęli także Murmańsk. Teraz to miasto jest otoczone. Nie wiemy co robić!

Stalin warknął:

- Odblokuj!

Żukow sprzeciwił się:

- Nie mam na to siły! A wróg może zdobyć cały Półwysep Karelski!

Stalin rozkazał:

- Podnieś swoją siłę i odblokuj! Zimą Niemcy nie są tak silni. Będzie można je dokładnie wycisnąć!

Wasilewski zauważył:

- Musimy zapobiec głębokim przełomom, a wtedy nasza siła pokona wroga!

Stalin ryknął:

- Będziemy walczyć o komunizm!

Wozniesienski przekazał radosne wieści:

- SU-100 został już wykonany z metalu i jest gotowy do masowej produkcji. Podwozie wzorowane na T-34. Całkiem łatwy w produkcji. Pocisk jest już prawie gotowy na nową broń. Zatem SU-100 już pojawi się na frontach. Już jutro pierwszy samochód pojedzie na front!

Stalin pokiwał głową z aprobatą:

- Przynajmniej to mnie uszczęśliwiło! Ale T-34-85 nie zostanie jeszcze wycofany z produkcji. Co więcej, pancerz powinien być cieńszy, a waga zmniejszona do dwudziestu ton. Bitwy pokazały, że gorzej nie może być!

Wozniesienski zauważył:

- Możesz zrobić zbroję z drewna! Produkujemy setki takich czołgów dziennie, nawet więcej niż naziści. Ale nasze pojazdy z łatwością zestrzeliwują Fritza nawet przy użyciu lekkich dział przeciwpancernych.

Żukow zauważył:

- Gerda tam jest. Taka fajna kobieta! Zniszczyła wiele naszych czołgów i dział.

Stalin skinął głową:

- Musimy ją schwytać i usmażyć jej nagie pięty. Ta dziewczyna jest naprawdę fajna!

Żukow zgodził się:

- Musimy to złapać! I zniszczymy faszystów!

Beria skinęła głową i zabulgotała:

- Przeprowadźmy podobną operację specjalną!

Stalin zauważył z westchnieniem:

- To świetny pomysł, ale... Trzeba dokończyć coś innego!

Beria ryknęła:

- Złapmy ich wszystkich!

Stalin potrząsnął głową:

- Nie... Zabijanie bohaterów nie jest dobre! Chcę, żeby przyprowadzono do mnie Gerdę! To jest pilne!

Beria zauważyła:

- Żywy?

Stalin chętnie potwierdził:

- Oczywiście, że żyję!

Beria zabulgotał, wydymając policzki:

- Wszystko jest niemożliwe, wiem na pewno!

Pojawiło się kilka dziewcząt w krótkich spódniczkach i gołych nogach. Nosili kieliszki z winem i mrugali do członków Komitetu Obrony Państwa.

Żdanow zauważył:

- Potrzebujemy więcej dziewcząt w armii! Tam zrobią porządek!

Stalin stwierdził:

- Nagradzam Anastasię, Mirabelę, Akulinę "Gwiazdą Zakonu Chwały" diamentami! Chwała ZSRR!

Wszyscy krzyczeli zgodnie:

- Chwała bohaterom!

I klasnęli w dłonie.

Jedna z dziewcząt skłoniła się i uklękła, całując buty Stalina.

Naczelny Wódz nalał wina i ryknął:

- Naszą siłą jest nasza pięść!

Beria napisała na Twitterze:

- Hitler jest głupcem!

Stalin sprzeciwił się:

- Nie głupiec, ale ucieleśnienie oszustwa!

I wszyscy znowu zaczęli klaskać.

. ROZDZIAŁ nr 12

Miasto Uljanowsk zostało całkowicie otoczone, ale na razie wytrzymało... Mamy już koniec listopada, pada śnieg i jest mroźno. Niemcy nie są zbyt chętni do ataku i nadal strzelają.

Pogoda w powietrzu nie jest zbyt letnia. Ale dziewczyny nadal walczą i wykazują cuda odwagi.

Gerda ze swoją załogą na Panterze 2. Ale wkrótce pojawi się czołg Panther-3, a wojownik naprawdę chce nim walczyć.

W międzyczasie ostrzeliwuje pozycje sowieckie.

Bosą stopą wycelowała pistolet w cel i strzeliła. Rozbiła sowiecką trzydziestkę cztery i napisała na Twitterze:

- Za święte Prusy!

Charlotte również wystrzeliła z armaty, przebiła radziecką haubicę i pisnęła:

- Nasze szczęście jest wieczne!

Christina również strzeliła, trafiając wroga bosą stopą i wychrypiała:

- Dla takich facetów, którzy na nas zasługują!

Magda również strzelała bardzo celnie, ćwierkając:

- O wielkość Imperium!

A czwórka Elizabeth walczy na najnowszym SU-100.

Dziewczyny opanowały nowe działo samobieżne i strzelają.

Elizabeth strzelała gołymi palcami u nóg i zaczęła śpiewać;

Faszystowski kat wyciąga ramiona,

Oto stojak, szczypce, wiertła pod ręką!

Chce okaleczyć swoje ciało i duszę,

Nieistotny potwór, ale wygląda świetnie!


Obiecuje pieniądze, parowce na morzu,

Co może dać nawet tytuł!

W rzeczywistości będzie to kosztować pieniądze

W końcu dla niego jesteś tylko trupem i grą!


Chce wiedzieć o naszej firmie,

Cóż za nowość w skuwaniu biednych!

Dlatego będzie jechał hojnie,

Zapomnieć o ojcu, a nawet o matce!


Ale będziemy służyć naszej Ojczyźnie mocno,

Nie możemy dać się złamać okrucieństwu kata!

Gałąź ugnie się od podmuchu wiatru,

I słychać płacz nagich dzieci!


Tak, przegrałem pierwszą trudną rundę,

Ale Wszechmogący da ci szansę na odzyskanie sił!

A potem sam znokautuję wroga,

Moja pięść da gadowi szczękę!


Ojczyzna daje mi taką siłę,

Ten ból i tortury można przezwyciężyć!

I wyjdź z tego bezdennego grobu,

Żeby nie zjadł Cię wściekły niedźwiedź!


Jeszcze trochę i zbawienie jest blisko -

Osiągniemy zwycięstwo nad wrogiem!

Żyjcie pod osłoną światła komunizmu,

Aby Słońce napełniło dom złotem!

A dziewczyny śpiewały i strzelały z nowej, zabójczej armaty. Są niezwykle groźnymi wojownikami.

Elena zauważyła ze śmiechem:

- Komunizm zostanie zbudowany, wierzymy w to!

Catherine zgodziła się z podobnym stwierdzeniem:

- Budujmy komunizm, a będzie triumf!

Efrasia wzięła go i zabulgotała, strzelając bosymi palcami i uderzając Panterę.

Po czym wojownik pisnął:

- Oj, komunizm, komunizm! Sofistyka zostanie znacznie stłumiona!

A Pantera został uderzony czołowo i z dystansu.

To są dziewczyny, których nie da się tak łatwo złamać.

Grudzień już się zbliża... Japończycy, podczas zimnej pogody, prawie ograniczyli działania wojenne.

Ale na niebie, pomimo zimowej pogody, wciąż toczą się bitwy.

Tutaj Toshiba i Toyota, dwaj japońscy piloci, walczą jak zdesperowani złodzieje.

Toshiba gołymi palcami strąca radzieckie samoloty i krzyczy na całe gardło:

- Jestem super dziewczyną!

Toyota, nokautując rosyjskiego myśliwca i obnażając swoje perłowe zęby, pewnie potwierdza:

- I jest hiper kobieta!

Japonki to oczywiście wojowniczki o kolosalnej sile rażenia. Nie można oprzeć się honorowi samuraja.

Tak czy inaczej, na niebie wciąż toczą się bitwy.

A na lądzie cztery dziewczyny ninja rozpoczęły eksterminację żołnierzy radzieckich.

Niebieska dziewczyna ninja wykonała manewr wiatrakiem, odcięła kilku rosyjskich myśliwców i gołymi palcami wystrzeliła materiał wybuchowy wielkości groszku o kolosalnej niszczycielskiej sile.

Podarła go i napisała na Twitterze:

- Witaj Japonio!

Żółta dziewczyna ninja również intonowała technikę miecza motyla. Odcięła kilku przeciwników i zapiszczała:

- O zemstę komunistyczną!

I jego bosymi palcami, gdy uruchamia niszczycielski prezent zagłady.

Potem mruczy:

- Za wielkość Japonii!

Czerwona dziewczyna ninja wykonała manewr helikopterem swoimi mieczami. Nagimi palcami rzuciła morderczy dar śmierci i zapiszczała:

- Dla mojej miłości!

A potem zauważyła:

- Co ma z tym wspólnego komunistyczna zemsta?

Żółta dziewczyna ninja, siekając rosyjskich żołnierzy i ponownie rzucając granat bosą piętą, powiedziała:

- I pomimo tego, że będzie zupa z kotem!

Biała dziewczyna ninja, rozcinając rywali i rzucając dar śmierci gołymi palcami, powiedziała:

- Wygramy dla idei komunizmu!

I wszyscy czterej wojownicy będą śmiać się zgodnie i pokazywać swoje perłowe zęby.

Grudzień minął szybko... Po oblężeniu Niemcy zajęli Ufę i Sarańsk. Ale Uljanowsk nadal utrzymywał całkowitą blokadę.

Stalin nakazał, aby Nowy Rok za wszelką cenę utrzymał miasto, w którym urodził się Lenin.

Jednak pomimo mrozów Niemcy zbliżali się już do Kazania. Zatem ZSRR był na skraju całkowitego upadku.

Nadal nie było jasności ani pomysłów, co robić w ZSRR.

Stalin świętował Nowy Rok w Moskwie i w bunkrze. Jego spojrzenie było ponure, ale chęć walki nie osłabła.

Hitler na razie postanowił zorganizować dla siebie budkę w Libii, gdzie jest ciepło.

I tam napawał się widokiem walczących gladiatorów.

W Nowy Rok nic wielkiego się nie wydarzyło poza bombardowaniem Moskwy.

I wydanie pierwszej "Pantery"-3. Czołg ten miał grubość pancerza Tygrysa-2, ale z większymi nachyleniami i ważył tylko czterdzieści pięć ton. A jego wysokość spadła do niecałych dwóch metrów. Potężny silnik o mocy 1200 koni mechanicznych umieszczono w jednym bloku i po drugiej stronie skrzyni biegów. Sam pojazd okazał się dobrze uzbrojony, z doskonałą optyką i stabilizatorem hydraulicznym. A w wąskiej wieży znajdowało się działo 88 mm 100 EL, bardzo celne i przebijające pancerz.

Gerda i jej zespół odjechali tym samochodem. Ulepszone i lżejsze podwozie, które świetnie radziło sobie na śniegu. Ogólnie ten zbiornik jest idealny. A jego mocno nachylony pancerz doskonale chroni czoło pojazdu. Górna część 150-milimetrowej obudowy jest szczególnie silnie zabezpieczona pod kątem 40 stopni od poziomu. A to około 330 milimetrów pancerza pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Ani jedno radzieckie działo nie przebije górnej części kadłuba Panther-3. Dół zajmuje jedną trzecią powierzchni czoła 120-milimetrowej obudowy i jest ustawiony pod tym samym kątem, a przy tym jest praktycznie nieprzenikniony.

Czoło wieży ma grubość 185 milimetrów i jest ustawione pod kątem 50 stopni, również jest nieprzeniknione dla sowieckich dział.

Ale boki są słabsze przy 82 mm ze zboczami i można je zabrać. Zwłaszcza SU-100, nowe radzieckie działo samobieżne, które szybko zyskało popularność wśród wojska ze względu na łatwość produkcji i działo przeciwpancerne.

Gerda oddała pierwszy strzał w kierunku wojsk radzieckich. Przebiła czołg IS-2 i powiedziała:

- To dobry wojownik!

Charlotte zauważyła, strzelając do wroga i przedzierając się przez sowiecką machinę, naciskając przycisk bosą piętą:

- Ta technika jest prawie bezbłędna!

Christina wskazała gołymi palcami szybkostrzelne automatyczne niemieckie działo i zauważyła:

- Pancerz boczny jest raczej słaby! Szkoda, że nie mamy mocniejszego samochodu!

Magda też strzeliła gołą nogą, po czym wściekła chwyciła ją i krzyknęła:

- Byłaby tylko trójka i bardziej zabawna trójka!

A dziewczyny śmiały się zgodnie... Czołg jest naprawdę dobry, zwłaszcza jeśli chodzi o właściwości jezdne.

Pojazd E-100 przeszedł także testy bojowe. Jest jednak ciężka. Ale jest dobrze chroniony. A jej broni nie można tak łatwo odebrać.

Siedzą w nim także Niemki. I mimo mrozu, boso i w bikini.

Adala strzelając do przeciwników i trafiając wroga, wyraziła się logicznie:

- Będziemy żyć w komunizmie!

I jak naciska bosą piętą...

Agata, strzelając do sowieckich pozycji, uderzając przeciwników gołymi palcami, pisnęła:

- A wielkość naszego zwycięstwa będzie trwać wiecznie!

Agnes także wystrzeliła odłamki w stronę sowieckiej piechoty, oczywiście gołą nogą, i ryknęła:

- Nie, nie ustąpimy Führerowi!

Dziewczyna na czołgu, Atena, kopnęła wroga gołymi palcami i wypaliła:

- Dla Führera, nie dla Führera!

Agnes roześmiała się i zauważyła:

-Jesteśmy plemieniem nadludzi!

Andriana, strzelając do baterii sowieckiej i niszcząc pozycje wroga, wystawiła język i powiedziała:

- Planeta uznaje wielkość Niemców!

A gołym kolanem będzie wywierał presję na przeciwniku.

Agata strzelając zauważyła:

- Rozerwiemy smoka na kawałki...

Czołg E-75 nie był jeszcze gotowy. Führer zażądał, aby masa wynosiła sześćdziesiąt pięć ton i silnik o mocy 1500 koni mechanicznych zapewniający dużą mobilność, z bocznym pancerzem co najmniej 170 milimetrów na dużych wzniesieniach. I to wymagało czasu.

Ale na razie naziści i tak wygrywają... W styczniu Uljanowsk ostatecznie upadł. Fritz zaczął szturmować Gorkiego i Kazań.

Dotarli tak daleko poza Moskwę.

Stalin był wściekły, ale nie mógł nic zrobić. Naprawdę, co ty tu robisz, kompletna porażka...

Ale dziewczyny walczą zarówno na niebie, jak i na ziemi...

Tak więc SU-100 Nataszy został zniszczony przez niemiecki samolot szturmowy podczas nalotu. Okazało się całkiem fajne. Chociaż nie do końca mądry i zaradny. Jednak Natasza wcale nie jest pierwszoklasistką i jest szalona.

. Teraz dziewczyna okazało się być V już znajomy czołg T -34. Tylko Trochę przyjaciel _ Wieża większy i _ broń kaliber w 85 milimetrach zamiast 76. Podwozie Część były .

Dziewczyny skręcony NA miejsce . Oni takie jak _ I wcześniej , w jeden bikini_ _ A Tutaj samochód radziecki produkcja _ Jeść I muszle NA miejsce .

Superman-Natasza Z szczęśliwy pogląd uśmiechnął się :

- A Gdzie faszyści ?

Pojawił się wewnątrz czołg obraz młody posłaniec . chłopak napisał na Twitterze :

- Tutaj Ten zbiornik , który pojawił się NA fronty drugi świat wojny V czterdzieści czwarty rok I zanim Teraz od usytuowany NA uzbrojony Czerwony armia . Do niego sprzeciwia się , E -25. działo samobieżne z 88 mm armata i 120 mm czołowy zbroja _ Ładny walcz !

Naprawdę V w oddali Z duży praca Móc rozważać Niemiecki działo samobieżne Przysiad , z długi bagażnik _ Nieznany dziewczyny , które _ Więc wczesny lewy fronty Świetnie Patriotyczny wojny . Ale Superman-Natasza od razu To samo zauważył :

- Ona nas Może dostać . U jej długość przy 71EL . _

Zoja Tutaj To samo zasugerował :

- Powinien Iść V ruch do _ Nie rozumiem !

Futurystka Angelika V kłopot zauważył :

- Tutaj cholera ! Od razu To samo poślizgnął znakomity nas samochód !

Ich młody kustosz gniewnie stwierdził :

- A Ten więcej nic ! E-75 był zrobiłbym więcej gorzej ! Ty zrobiłbym jego żaden pod jeden kąt zrobiłbym Nie uderzył . A Więc idź po to !

Superman Natasza przeżegnała się I syknął :

- Jak PRAWDA komunista , I mówię do ciebie - do cholera !

Futurystka-Angelica szczekał , tupiąc boso noga :

- Wystąpimy !

radziecki samochód Niektóre trochę ciasno uruchomił się i brzęczał . przebić Niemiecki V czoło nierealny I powinien Wejdź fritz V deska . Ale próbować Ten zrobić ? On z jego długolufowy pistolety Jak kurwa ... Pozostaje tylko liczyć NA prędkość .

Superman-Natasza złościć się Regularny Niemiecki działa samobieżne Tak więcej łatwiej trzydzieści cztery Więc jej znakomity V cechy . Tutaj Ty odruchowo będziesz się bać .

radziecki samochód wchodzi NA zbliżenie _ Dobry skrzynka koła zębate lepsza były .

Swietłana odpoczywa nagi obcasy I tweety :

- Fuhrer szybko My zakończmy to !

Futurystka Angelika potwierdza podobne :

- Hitlera My Zniszczmy !

Złotowłosy Zoja ryknął :

- Daj do niego Pośpiesz się Przez róża !

W Ten za chwilę ciężki pocisk Hitlera pistolety zadowolony bezpośrednio V baza wieże _ Dziewczyny uniesiony I cierpiał V wyrwane metal _

I później daj mi sekundę Wszystko cztery okazało się, że prawie absolutnie nago w majtkach i wiszące NA stojak . Pod boso kopnięcia piękności płonął ognisko _ Płomień polizane nagi , pełen wdzięku podeszwy dziewczyny .

Superman-Natasza wypróbowany drgnąć, ale _ jej nogi okazało się być mocno zaciśnięty V podkładki i _ Bardzo chory rozciągnięty żyły . Ten był klasyczny stojak , z tradycyjny opiekanie obcasy _ A Na dziewczyny nogi Bardzo nawet seksowny i _ lizanie ognia _ podeszwy robi ich więcej bardziej atrakcyjne .

Ale trochę bolesne piękności . Oni próbują wolny . Ale naramienniki Bardzo trwałe _ A jego więcej I dziewczyny są Walkiriami powiesić ciężary .

To samo wojownicy V krótki spódnice , z boso nogi , gołe ręce , ale ciało pokryty srebro kolczuga _ Oni amfiladowy pokery ogniska i _ zwymiotować węgle do _ obcasy smażony silniejszy .

Tutaj I stojak okazało się stawy i _ ogień frytki poniżej . A Tutaj więcej I książę z dynastii króla Wilhelma pojawił się . W ręce Na sierpień chłopiec , który wymienił księcia-demiurga drugi milion dolarów za stanowisko w SS bicz z kolczasty drut _ A więcej I jej Walkirie rozgrzać się z miotacz ognia _

Książę Bóstwo mrugnął i _ Jak uderzy Superman-Natasza Przez muskularny z powrotem _ Chociaż dziewczyna I odważny , ale jej z obcasy zanim tył głowy zdziwiony lubię to ból , który _ przepiękny wściekle krzyknął .

Następny uderzyć chłopiec - książę sprowadzone NA Zoja . Ta Chociaż I nękany ciasno zęby , nie trzymany z krzyczeć . A NA z powrotem pojawił się krwawy paski I oparzenia _

Barbarossa Jr. Z szeroki uśmiech powiedział :

- Naucz Ty więcej konieczne !

Następny uderzyć musiałem Przez Futurystka Angelique . I Ten młoda kobieta Nie trzymany z krzyczeć . chłopak Utknął Twoje dziecko jest boso noga V ogień _ Wytłoczony zręczny palce niedopałek I rzucił rudowłosy bestie V twarz . Ta krzyknął więcej silniejszy , to boli !

Barbarossa Jr. Z szczęśliwy pogląd powiedział :

- Ale Ty To samo poszukiwany Z Niemcy !

Po świetnie się bawiłem i Swietłana . Jak To Nie nękany szczęka , ale To samo krzyknął . Wszystko To samo bicz z rozpalony do czerwoności , kłujący drut był więcej więcej bolesny , Jak płomień pod boso swoimi stopami . Ich więcej niż to dziewczyny już przyzwyczaić się do tego przez lata zadowalać się bez buty i _ ich podeszwy nogi , bardzo elastyczny I trwałe _

Ale ogień I ich piecze . Walkirie już V ręce przytrzymaj i _ bicze z czerwony gorący drut _

Superman Natasza W Wszystko gardło krzyknął :

- Tak Co Ten to ?!

Barbarossa Jr. odpowiada:

- Przesłuchanie nieposłusznych pań! Jesteś w niewoli i za wszystko odpowiesz!

Natasza zauważyła:

- Nie chcemy tak śmiesznie umierać! Puśćcie nas i będziemy walczyć dalej!

Barbarossa Junior warknął:

- Dlaczego pozwoliłem ci odejść?

Angelika odpowiedziała:

- Jesteśmy czarownicami i możemy dać człowiekowi, który nas uratuje, najcenniejszy prezent ze wszystkich!

Barbarossa Bock był zaskoczony:

- A co mi dasz?

Natasza z przekonaniem stwierdziła:

- Sprawimy, że będziesz wieczną młodością i nigdy się nie zestarzejesz!

Chłopak skinął głową:

- Tak, mogę cię na to pozwolić! Ale jak możesz to udowodnić?

Natasza stwierdziła:

- Włóż rękę w ogień, a nie zrobi ci krzywdy! Zobaczysz, że potrafimy czarować!

Barbarossa Jr. ostrożnie włożył rękę do ognia, odwrócił ją i odpowiedział z uśmiechem:

- Tak, możesz! A co z twoją wolnością w zamian za moją nieśmiertelność!

A dziewczyny mają nową szansę. Ale wojna nadal trwa... W styczniu zabrano Gorkiego i Kazań.

Na początku lutego Niemcy, Finowie i Szwedzi zajęli Karelię i rozpoczęli szturm na Archangielsk. Sytuacja uległa dramatycznej eskalacji.

Elżbietę przewieziono do tego miasta samolotem SU-100.

Ona tam walczyła. Luty i mróz. Ale dziewczyny nadal walczą boso.

SU-100 waży tylko osiemnaście ton z kuloodporną osłoną. Jest bezbronna, ale mobilna. I nie powinna stać w zasadzce; musi się poruszać, aby uniknąć trafienia.

Kiedy się poruszasz, zbiornik nagrzewa się, a dziewczynom nie jest już tak zimno na boso i w bikini.

Elżbieta, strzelając do nazistów, śpiewała:

- Ale takie są warunki! I oto mamy środę! Ale tak na marginesie, zimna pogoda jest dobra dla twojego zdrowia! Zimna pogoda jest dobra dla naszego zdrowia!

I gołymi palcami zaatakuje nazistów. I T-4, ten mały czołg, został trafiony.

Wojowników należy uznać za wojowników kolosalnej klasy.

Ekaterina także strzela bosą stopą i piszczy:

- Niech będzie komunizm!

Elena, również strzelająca do wroga i przebijająca go, śmiała się ogłuszająco:

- Czeka nas szalone zwycięstwo!

Efrasia, przebijając czołgi Wehrmachtu gołymi nogami, sinymi z zimna, pewnie odpowiedziała:

- Nic nas nie powstrzyma!

Ci wojownicy są po prostu super!

Ale, niestety, niewiele jest z ich bohaterstwa... Archangielsk też upadł... Wyraźnie brakuje amunicji...

Niemcy idą w stronę Moskwy od tyłu. W marcu wybuchły bitwy o Riazań. Hordy Hitlera napływają ze wschodu...

Konieczne są pewne kroki awaryjne.

Moskwa nadal się opiera, a Stalin powołał Radę Bezpieczeństwa. Dyskusja była nerwowa. Nie zgłoszono żadnych nowych pomysłów.

Tylko Beria zasugerował:

- Może rzeczywiście powinniśmy zaoferować III Rzeszy pokój na dowolnych warunkach, żeby tylko nas nie dotykały!

Stalin odpowiedział ze złością:

- To nie jest konstruktywne podejście, towarzyszu Beria! Potrzebujemy mocnych ruchów!

Marszałek Wasilewski odpowiedział szczerze:

- Nie ma żadnych rezerw, Wasza Ekscelencjo! Prawie wszyscy zostali rozwaleni w nierównych bitwach. Oprócz SU-100 w serii nie ma żadnych innych rodzajów nowej broni. To prawda, że IS-3 będzie wkrótce gotowy, ale czołg ten jest trudny w produkcji i w obecnych warunkach trudno będzie go wprowadzić do produkcji seryjnej.

Marszałek Żukow ze złością zauważył:

- Jeśli nie możesz wygrać, pozostaje tylko jedno - umrzeć z godnością!

Stalin chciał coś powiedzieć, ale pojawiła się bosa dziewczyna w krótkiej spódniczce. Pokazując bosymi obcasami, przyniosła przesyłkę.

Stalin przebiegł po nim wzrokiem i ryknął ze złością:

- Leningrad, nie mogąc wytrzymać głodu i wielomiesięcznej blokady, upadł! Teraz nasze drugie miasto zostało zdobyte przez Krautów!

Marszałek Żukow rozłożył ręce i zauważył:

- Och, wielki Stalinie... To straszne!

Beria zaproponowała:

- Może powinniśmy na cześć tego rozstrzelać tysiąc osób?

Najwyższy Wódz ryknął:

- Zamknij się, łysy idioto! Trzeba coś postanowić!

Mołotow zasugerował, jąkając się i nerwowo gładząc nagie kolana dziewcząt:

- Zaprośmy Niemców do tymczasowego wstrzymania ognia, a dopiero potem rozpocznijmy negocjacje pokojowe na jakichkolwiek warunkach.

Stalin wychrypiał:

- Próbować! Ale kapitulacji nie będzie. Moskwa upadnie, będziemy prowadzić wojnę partyzancką!

Beria zauważył z pochlebnym uśmiechem:

- Ale to tylko zwiększy rozmiar cierpienia ludzi, towarzyszu Stalin. Może...

Stalin zdecydowanie uderzył pięścią w stół:

- NIE! Niech Mołotow zaproponuje negocjacje! I nic więcej, walczymy do końca!

W połowie marca Niemcy otoczyli Riazań. Dostrzegając brak amunicji, wojska radzieckie próbowały wyrwać się z miasta.

Alenka i jej drużyna biegną, a ich bose obcasy lśnią na roztopionym wiosennym śniegu.

Dziewczyna strzela do nazistów i śpiewa:

- Chwała naszemu duchowi, chwała wielkiemu krajowi!

I bosą stopą rzuci morderczy dar śmierci. I rozproszy nazistów na wszystkie strony.

Anyuta, strzelając do swoich przeciwników, powiedziała:

- I nasz cios, święty dar i opłata!

Alla też biegnie, strzela do nazistów, bosą stopą rzuca wybuchową paczkę węgla i syczy:

- Nigdy się nie poddamy!

I tak lśniąca Maria, strzelając do faszystów i dokładnie ich kosząc, i zgrzytając zębami, kwiczy:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A jej naga pięta zesłała niszczycielski pakiet śmierci i zniszczenia.

Marusya, strzelając do nazistów, całkiem logicznie zauważa:

- Komunizm nigdy nie zniknie!

Matryona, strzelając do wroga i kosząc szeregi, całkiem logicznie i racjonalnie zauważa:

- A wiara w partię pozostanie na wieki!

A gołe palce rzucą dar zagłady.

Dziewczyny wyszły z ringu. Ale sytuacja jest nadal napięta.

I nie mogą nigdzie uciec.

Wiosenna odwilż nieznacznie opóźniła niemiecki atak. Ponadto naziści zjednoczyli się z Japonią i zaczęli okupować Azję Środkową.

Co również ich rozproszyło i kwiecień minął stosunkowo spokojnie. A w maju wreszcie wypuszczono na rynek pierwszy radziecki czołg IS-3. I można go było zabrać na paradę pierwszomajową.

Stary i osłabiony Stalin patrzył na to zgarbiony. Jego wygląd wyrażał śmiertelne zmęczenie.

Ze względu na pracochłonny charakter produkcji IS-3 nadal nie mógł wejść do produkcji.

Istotna różnica w porównaniu z nimi dwoma polegała jedynie na kształcie wieży. Była jak latający talerz, a jej czoło przypominało dziób żurawia. Oczywiście zwiększony kąt nachylenia dobrze chronił przednią część, ale skomplikowana produkcja. Ponadto dolna część czoła była bezbronna i jeśli pocisk tam trafił, nie odbijał się już rykoszetem.

Stalin machnął ręką i zniknął w bunkrze, rozpoczął się kolejny nazistowski nalot. W nalotach wzięły udział TA-400 i Yu-287 ze skrzydłem pochylonym do przodu.

I znowu wystrzelili rakiety balistyczne ze skrzydłami naprowadzanymi radiowo.

Kreml poniósł znaczne szkody.

Stalin poważnie myślał o ucieczce z Moskwy.

W połowie maja, po zakończeniu redystrybucji Azji Środkowej, naziści ze wschodu i zachodu rozpoczęli atak na Moskwę. Rozpoczęła się kolejna zacięta walka.

Wojska radzieckie walczyły bohatersko. Ale siły są zbyt nierówne. W walkach pojawiały się także czołgi E-75 Tiger-3. I masowo "Pantera"-3. Bitwy są, powiedzmy, niezwykłe.

Na przełomie maja i czerwca hitlerowcy zakończyli praktycznie całkowite okrążenie Moskwy.

Stalin uroczyście oznajmił, że pozostanie w stolicy i będzie tam walczył aż do śmierci.

Moskwa została ostrzelana i zbombardowana. Otoczone było bardzo potężnymi liniami obronnymi, które nie były tak łatwe do pokonania. W stolicy skoncentrowano ogromne zapasy amunicji i żywności.

A Stalin był stosunkowo bezpieczny w podziemnym mieście.

Hitler 22 czerwca 1945 roku, kiedy minęły dokładnie cztery lata od rozpoczęcia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, rozkazał zaprzestać szturmu na stolicę, zamiast tego systematycznie niszczyć ją artylerią i samolotami. I kontynuuj bombardowanie pewnie.

A trwająca ofensywa przeniosła się na Syberię. Trzeba było zająć Swierdłowsk i Czelabińsk, aż te miasta pokryły się śniegiem... Pod koniec czerwca na początku lipca oba kluczowe miasta zostały zajęte po zaciętych walkach... Niemcy przechodzili przez Syberię. Jedna po drugiej upadały sowieckie wsie.

We wrześniu 1945 r. hitlerowcy zbliżyli się do Nowosybirska. Również o tę osadę wybuchły walki.

Armia Czerwona walczyła u boku lokalnych milicji. Tamara i tutaj walczyła jak bohaterka.

Mamy już koniec września, pada śnieg i jest mróz. A batalion dziewcząt walczy boso i wykazuje wspaniałe bohaterstwo.

A wojownicy walczą jak pantery.

Tamara oddała serię, bosą stopą rzuciła wybuchową paczkę z węglem i pisnęła:

- Nikt nas nie zatrzyma! Nikt nie jest w stanie nas pokonać!

Pozostałe dziewczyny krzyczą rozpaczliwie:

- Zginiemy, ale się nie poddamy!

A walka trwa...

Dopiero na początku listopada upadł Nowosybirsk... Wojna trwała dalej. Związek Radziecki nadal nie skapitulował. Moskwa została zablokowana i pod ostrzałem.

W podziemnym mieście przechowywano strategiczne zapasy żywności i amunicji, dzięki czemu można było wytrzymać przez dłuższy czas.

Niemcy nieustannie bombardowali i ostrzeliwali miasto.

Pojawił się także nowy superciężki czołg "Szczur". Pojazd ten ważył dwa tysiące ton i był uzbrojony w kilka dział.

Jako czołg przełomowy wykorzystano pojazd o pancerzu 400 mm... Przeszedł próbę bojową....

Ale utknęła na jeżach i została zniszczona przez pilota kamikadze, który ją staranował.

Niemniej jednak pojawił się nowy czołg "Rat"-2, jeszcze większy i cięższy...

Stalin świętował w Moskwie Nowy Rok 1946, który wciąż nie został odebrany. Wielki przywódca ZSRR liczył na cud. Moskwa stała się prawdziwym miastem-twierdzą.

Dostawy żywności mogą wystarczyć na kolejne kilka lat, a biorąc pod uwagę spadek liczby ludności w wyniku bombardowań i ostrzałów - dłużej. Ale amunicja zależała od szybkości i intensywności ataków.

Mimo to Beria zauważył:

- Może, towarzyszu Stalinie, uda nam się dojść do porozumienia z Hitlerem w sprawie naszej wolności?

Naczelny Wódz stwierdził stanowczo, mocno uderzając pięścią w stół:

- Nie rozmawiam z kanibalami, Lavrenty! Czy rozumiesz!

Beria zauważył z westchnieniem:

- Miejmy nadzieję na cud, och, wielki!

Stalin zauważył, rechocząc:

-Cierpliwość i trochę wysiłku!

. EPILOG

Nowy rok 1946 toczył się w lokalnych walkach. Niemcy i Japończycy stopniowo zdobywali wszystkie większe miasta. Wierchojańsk był ostatnim, który upadł w sierpniu. Niemcy mają nowe czołgi AG-50 w kształcie piramidy.

Tamara i jej zespół walczyli desperacko w Wierchojańsku.

Dziewczyny jak zawsze wystąpiły boso i w bikini.

Stanęli na śmierć. I gołymi palcami rzucali ładunki wybuchowe ze śmiercionośną siłą.

A potem, gdy skończyła się amunicja, udało im się uciec do tajgi przez piwnice i tunele.

Byli gotowi ponownie chwycić za broń i rozpocząć wojnę, nawet jeśli była to wojna partyzancka.

W ZSRR powstały strefy partyzanckie i rozpoczęła się wojna podziemna.

Stolica wciąż się wytrzymywała, więc Hitler chciał ją zagłodzić i uratować swoich żołnierzy, których zbyt wielu już zginęło.

W międzyczasie dziewczęta eksterminowały nazistów i Japończyków na wiele różnych sposobów i metod.

Zwłaszcza Natasza i jej zespół.

I okazało się być Ponownie V T -34-85. Samochód , oczywiście to samo , nie nowy . I na późną czterdziestkę szósty roku nieaktualne _

A Tutaj I AG -50. Przypomina mi Niski piramida Z Bardzo długi bagażnik _ Samochód Wszystko sześćdziesiąt pięć tony _ Grubość zbroja z wszyscy kątowniki 250 mm pod przechylić _ Dla muszle T -34 absolutnie nieprzenikniony .

Superman-Natasza V kłopot syknął :

- To Jak zadanie ! Ulec poprawie góra !

Futurystka-Angelica rozejrzał się . Teraz Oni był V jego tradycyjny bikini_ _ I coś _ _ uroda nadszedł NA umysł _

A Swietłana prasowany NA dźwignie boso obcasy I chodźmy zbiornik _ Ona syknął :

- Manewr ! Tylko manewr !

Wyposażony w AG -50 mocny 105 mm armata Z długość pień w 100 EL . On zdolny uderzyć NA duży odległości _ Ich więcej , j trzydzieści cztery Z jakość zbroja nieważne . Jeden uderzyć I koniec .

Swietłana zaczyna huśtać się radziecki zbiornik _ Tutaj wróg strzela . Pocisk nawet trochę obawy zbroja _ Ale Do na szczęście zsuwa się . A Mimo wszystko moc kolosalny - uran rdzeń .

Superman-Natasza szepnął ich szkarłat usta :

- Włączone ikony Z smutek twarze - znowu imperium urodzić się !

Futurystka Angelika wystrzelony za pomocą _ boso palce nogi _ Pocisk zadowolony V Nadal na stojąco piramidalny zbiornik _ I poślizgnął Z zbroja V rykoszet _ Już Bardzo ona skłonny I cementowany .

Niemiecki oczywiście zbiornik _ taki sam , nieprzenikniony , z wszyscy kąty nawet Dla JEST -7. A Naprawdę Gdzie zanim jego T -34-85.

Ponownie Niemiecki strzela ... Swietłana prasowany nagi obcas NA hamulce _ I mógłbym uchylać się czołg z porażki . Chociaż fatalny prezent Prześlizgnął się w ogóle blisko .

Superman-Natasza V wściekłość powiedział :

- Tak My I utknął !

Futurystka Angelika uśmiechnął się . Ona chłodno oszukany Z ja stanik _ narażony wysoki pierś Z truskawka sutki _ Obnażyła zęby ich Perła zęby _ I napisał na Twitterze :

- Tchórz Nie gra V hokej !

I prasowany szkarłat sutek NA spust _ Taki Tutaj ona odważny I gazowana ona- diabeł A Może miły , rosyjski anioł ucieleśniać _

pocisk wyleciał z Nie zbyt wiele długi kaganiec . Minął ... I zadowolony bezpośrednio V pień Niemiecki samochody AG . Odbijanie jego jak gdyby cios petardy _

I Wszystko cztery dziewczyny zgodnie zawarczeli : _

- Raz , dwa - Ja rozumiem ! Fritz Przez rogi Więc dał !

I Jak potrząsnąć Oni ich boso nogi . Tutaj Ten dziewczyny ! A Gdy Na strzelanie używać nagi piersi są _ V sto raz bardziej wydajny .

Superman-Natasza Z uśmiech zauważył :

- Ten czołg Teraz Dla nas bezpieczny . Ale Jak jego zniszczyć ?

Zoja Z uśmiech zasugerował :

- A V walka kowboj styl , my jego Zamiatajmy !

Swietłana przyśpieszony ruch jego zbiornik _ Ale wroga , niespodziewanie obrócił się I pochopny uciekł _ On przyśpieszony cudowny szybko : wszystko To samo turbina gazowa silnik . I był oczywiście szybciej niż _ T -34-85.

Jak gdyby słoń uciekać z Mopsy . Wszystko zrobiłbym nic . Ale słonie wiedzieć jak przenosić nawet Bardzo szybko .

Superman-Natasza gniewnie przeniósł Przez zbroja boso stopa I ryknął :

- Tutaj ! Dobrze Jak w końcu _ My pozostawał w tyle z faszyści !

Zoja Z smutek V głos , śpiewał :

- Wszystko niemożliwe , możliwe V nasz świat !

I potrząsnął jego włosy , kolory liść złoto _

Futurystka Angelika Z rozkosz śpiewał i _ wydany inny pocisk _ To uderzyć V opancerzony rufa I zepsuty .

- Nadchodzą czy marzenia niespotykany ... Splot czy wieńce spóźnione ... Wycisz był Gerasim pewnego dnia ! _ _ Teraz On przysięga przeklinam !

Swietłana rygorystycznie zauważył :

- Przeklinam przeklinanie jest _ wulgarne !

Superman-Natasza chciałem coś _ _ _ mowić dowcipny . Ale Tutaj pojawił się inny faszystowski zbiornik _ NA Ten raz E -75. To samo Cienki chroniony V czoło , ale dużo gorzej Z boki _ Czy to prawda, trzydzieści cztery jego Wszystko równa się Nie przebić się

NA Ten razy , Zoja wyrzucił to Z ja stanik _ I narażony szkarłat sutek _

Wziąłem to I prasowany piersi NA spust _ pistolet zadziałało ...

Pocisk Ponownie zadowolony bezpośrednio V pień masywny pistolety _ I sto pięć milimetr pistolet wyszedł z budynek .

I Ten Niemiecki pochopny uciekł _ Dobry sposób wydać z budynek najbardziej chroniony samochody są _ pokonać Przez kufry .

Superman-Natasza zachwycony stwierdził :

- Tutaj widzisz ! My wygrywamy !

A Tutaj I trzeci zbiornik _ NA Ten czasy " Królewskie" lew ." U jego broń , wyrzutnia bomb kaliber na 450 milimetrów . Taki Jeśli więc przejebane _ kilka w ogóle Nie będzie się wydawać .

Superman-Natasza NA Ten raz zdecydowany strzelać sama _ zdjąłem to stanik _ Który Na jej w końcu _ wysoki i _ elastyczny skrzynia _ Świeże jak _ Na dziewczyny . I wojownik Jak zajmie I będzie naciskał rubin sutek _

Pocisk wyleciał ... I " Królewski" lew " otrzymał bezpośrednio V bagażnik _ I ogromny samochód Jak eksploduje . Co I para na stojąco Przez krawędzie czołgi odleciał NA Niektóre setki metry _

Tak I trzydzieści cztery potrząsnął . Samochód ledwie Nie przewrócił się i okazało się być oderwana z ziemia _

Futurystka Angelika nawet uderzyć Na lądowanie czoło , krzycząc :

- Jak konie osły !

I zagrożony do Krautów pięść _

Superman-Natasza był zadowolony i _ uśmiechnął się perłowy , bardzo duży zęby :

- Tutaj My dany Przez do wroga ! Jak powinno !

Zoja śpiewał , z z zachwytem :

- Miłość I śmierć ! Dobry I zło ! Co święty Co grzeszny ... A Dla mnie wiedzieć Wszystko równa się !

I dziewczyna przeniósł boso noga Przez metal _

Następny wróg E -100. Samochód niebezpieczne . Z miotacz bomb i 75 mm _ armata Z Bardzo długi bagażnik _ Taki napaść modyfikacja i _ zdolny spełnić rola I wojownik zbiorniki . A siedemdziesiąt pięć milimetrów pistolety Dla radziecki czołg całkiem wystarczy .

A pień wyrzutnia bomb pokryty czapka _

Superman Natasza przeżegnała się Na pomoc boso nogi i _ napisał na Twitterze :

- Cóż , zrobimy to jego pokonać ?

Zosia , kołysanie zęby , zgodził się :

- Oczywiście, że tak !

Futurysta -Angelica szkarłat sutek prasowany NA spust _ pistolet zadziałało . Wypluj to morderczy ładować . I przerwany stosunkowo chudy, ale _ Ale długi pień Niemiecki pistolety _

Swietłana entuzjastycznie napisał na Twitterze :

- Świetnie ! A Teraz dawać Ogień ja !

I wojownik To samo narażony kopalnia tułów . U Wszystko czworaki klatka piersiowa NA wysokość . I Bardzo nawet piękna , seksowna , uwodzicielska . Więc Z taki dziewczyny chcę Do miłość . No co _ Może Być lepsza oni ? Chyba tylko _ Inny dziewczyny !

I Tutaj młoda kobieta złapał mnie moment , kiedy czapka rozpoczął się otwórz się . I za pomocą kopalnia szkarłat sutek jak _ zwolni pocisk Przez Niemiecki wyrzutnia bomb .

A Fritz Nie zarządzany nawet I oko mrugnij ... Jak zajmie I eksploduje ... W Wszystko boki rozsiany palenie metal _

Swietłana pocierany do siebie mocny ręce I pisnął :

- ja dziewczyna autentyczny smok !

I Jak śmieje się ! I wezmę to , tak pokaże język !

Superman Natasza wziął I entuzjastycznie śpiewał :

- Patriota ! radziecki patriota ! Ile Krauty zabity ty !

Zoja odebrał piosenka i _ drżący nagi piersi , ciąg dalszy :

- Patriota ! Czerwony patriota ! I NA dziewczyny Wszystko twój marzenia !

I To samo wojownik Jak zajmie I wybuchnie śmiechem ! I język pokaże ! I uśmiecha się zęby - kły !

I boso nogi przesuną się dźwignia ...

Dziewczyny tutaj są najwyraźniej w najlepszej formie, mimo że mają przestarzały zbiornik. I nadal są partyzantami.

Ale 20 kwietnia 1947 r. rozpoczął się nowy atak na Moskwę. Wzięli w nim udział Japończycy, Turcy i wszystkie obce wojska.

Hitlerowi w końcu zabrakło cierpliwości i postanowił zakończyć ZSRR. I osobiście ze Stalinem, łącząc z nim wojnę partyzancką wciąż płonącą na terytorium Rosji.

Na przykład, jeśli Moskwa upadnie, wojna niewątpliwie się zakończy.

I rozpoczął się zdecydowany, powszechny atak.

Do ataku ruszyły także superciężkie czołgi "Rat"-2, "Monster", E-200, E-500 i inne.

Po pierwsze, do miasta ostrzelano także rakietami balistycznymi.

Wykorzystano także bojowe, niezniszczalne samoloty dyskowe III Rzeszy. Taka jest armada.

Alenka i jej zespół dzielnie stawiły czoła Niemcom i dały im bitwę.

Alenka rzuciła granat gołymi palcami, oddała serię i ryknęła:

- Za ducha Rosjan!

Anyuta strzelając do przeciwników i kosząc szeregi wrogów, zaćwierkała bosą piętą, zadając paczkę na śmierć:

- O wielkość komunizmu!

Alla, strzelając do wrogów ZSRR i rzucając bombę gołymi palcami, wypaliła:

- Za Matkę Ruś w komunizmie!

Maria, strzelając celnie do wroga i pewnie go powalając, zauważyła szczerząc zęby:

- Rosja potrzebuje nowego przywódcy!

Matrena zauważyła, strzelając i pewnie niszcząc przeciwników, a także gołymi palcami, dając kolejny dar śmierci:

- Oczywiście, że jest to konieczne!

A od jej rzutu, który uderzył w lodowisko, zderzyły się dwa niemieckie czołgi.

Marusya, strzelając do nazistów, energicznie zauważyła:

- Wszystko było w ZSRR, ale wróg wziął to w liczbach!

A swoją bosą piętą uruchomi mordercze i nieubłagane!

Alenka zachęcała swoich przyjaciół:

- Nie spiesz się z pogrzebaniem Rusa! Nadal mamy co robić!

A palcami bosych stóp rzuci niszczycielski dar zagłady.

Anyuta, strzelając do nazistów, zgodziła się z tym:

- Zaciekle pokonamy naszych wrogów, rzeka Ojczyzny nie wyschnie!

A swoją gołą, okrągłą piętą dziewczyna energicznie ją przyjmie i uderzy we wroga.

Alla, strzelając do faszystów i wypuszczając z procy ładunek wybuchowy, bosymi palcami pociągając za sznurek, powiedziała:

- To będzie po prostu superman - który zastąpi Stalina!

Maria, strzelając z niezwykłą celnością i rzucając granaty gołymi palcami, odezwała się:

- Wszystko, co się nie zmienia, jest na lepsze!

Matryona, powalając Fritza celnymi strzałami. A potem, uszkadzając czołg bosą stopą, zauważyła:

- Jesteśmy z naszą niezmienną i bohaterską wolą!

Marusya rzuciła bosymi stopami całą masę granatów. Zatem nazistowskie działo samobieżne przewróciło się i zapiszczało:

- Będę silniejszy niż wszyscy!

Alla, powaliwszy nazistowskim transporter rzutem granatu gołą piętą, zauważyła i poprawiła:

- Nie ja, ale my! Wszystko jest silniejsze!

Alenka zaczęła śpiewać, aby podnieść ducha walki, po drodze komponując. A reszta dziewcząt, strzelając do nazistów, podniosła to;

Jesteśmy dziewczynami z kraju ZSRR,

Która jest pochodnią dla całego świata...

Pokażmy wam przykład wielkości,

Oto wyśpiewane bohaterskie czyny!


Dziewczyny urodziły się pod czerwoną flagą,

I boso biegną przez mróz...

Córki i synowie walczą o Ruś,

Czasami panna młoda daje facetowi różę!


Nad wszechświatem pojawi się czerwona flaga,

Świeć tak jasno, jak płomień pochodni...

Przecież mamy bohaterski zamach,

A nasz baner błyszczy jak czerwień!


Nie wierz w to, ten przeklęty faszysta nie przejdzie,

A duch rosyjski nigdy nie zniknie...

Zwycięstwa otworzą nieskończone konto,

Przywitajmy się z każdym!


Rosja to wspaniały kraj,

Daliście narodom komunizm...

Na zawsze dany przez Boga hojnie,

Za Ojczyznę, za szczęście i wolność!


Wróg nie będzie w stanie pokonać Ojczyzny,

I nieważne, jak okrutny i przebiegły był...

Nasz niezwyciężony rosyjski niedźwiedź,

Rosyjski żołnierz jest pełen chwały ze swojego zwycięstwa!


Piękny kraj radziecki,

Dziewczyny w nim są dumne, że są piękne...

Została nam dana przez narodzenie na zawsze,

I my, członkowie Komsomołu, bądźmy uczciwi!


Walczymy na obrzeżach Moskwy,

Jest śnieżyca, zaspy, a dziewczyny bose...

Nie oddamy naszej Ojczyzny szatanowi,

nawet nasze kosy strzelają celnie!


Więc w wściekłości dziewczyny są chętne do walki,

I gołą piętą rzucają ładunek wybuchowy...

Jest faszystą, ale wygląda fajnie,

W rzeczywistości po prostu zły Kain!


Wrogowie nie mogą pokonać dziewcząt,

Urodzili się pod taką gwiazdą...

Naszym niepokonanym potworem jest niedźwiedź,

Kto uczynił Ojczyznę swoją żoną!


My, Rosjanki, jesteśmy dobre,

Nie boimy się tortur i mrozu...

I odeprzyj, uwierz atakowi złej hordy,

Wróg będzie wkurzony od dawki!


Wróg był w stanie odeprzeć Moskwę,

Choć ma ogromną władzę...

My, dziewczyny, jesteśmy z siebie bardzo dumni

Przeciwnicy znikają wszyscy w grobach!


Nie wierz, Rusi nie da się pokonać wrogom,

Ponieważ każdy rycerz z pieluch ...

Łowca stał się zwierzyną łowną,

A przeciwnik jest jeszcze dzieckiem!


Ale duch rosyjski, duch wielkiej wiary,

Wiesz, są w nim ukryte moce...

Wróg zostanie rozbity na kawałki,

W końcu rycerze są niepokonani w bitwie!


Odrzućcie wątpliwości, dziewczyny,

Jesteśmy najodważniejszymi ludźmi na świecie...

Wrzućmy hordy szatana do piekła,

Zanurzmy wszystkich przeciwników w toalecie!


Święta wojna się skończy

Pokój i poranek nadejdą na planetę...

Wiedz, że ona jest na zawsze ze słońcem,

Niech lato płonie wiecznie!


I komunizm wieczny w chwale,

A Lenin i wielki Stalin są z nami...

W cholernym kinie dopiero teraz jest faszyzm,

A nasza wola wiary jest silniejsza niż stal!


Moja Rosja rządzi od wieków,

I dał szczęście całemu wszechświatowi...

Potrzebujesz siły stalowej pięści,

I odważnie, ale w rozsądny sposób!


CZAROWNICE TWORZĄ CUDOWNĄ BROŃ

Gerda, Charlotte, Magda i Christina, które kiedyś testowały "Tygrysa", również kierowały rozwojem obiecującego modelu: "Panther"-2. Dziewczyny umieściły silnik i skrzynię biegów w jednym bloku - w poprzek, dzięki czemu wieża była węższa i mniejsza. Skrzynia biegów została zainstalowana na samym silniku. W rezultacie "Pantera"-2 okazała się sylwetką mniejszą niż dwa metry, a liczba członków załogi została zmniejszona do trzech osób. Grubość pancerza przedniej części kadłuba wzrosła do 120 milimetrów przy dużych pochyłościach, a boków do 82 milimetrów przy pochyłościach. A wieże mają aż 150 mm z przodu i 82 mm po bokach, na pochyłościach. Jednocześnie masę całego pojazdu zmniejszono do 35 ton, co pozwoliło obejść się z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych oraz zwiększyło prędkość i zwrotność czołgu. Jednocześnie poprawiła się również zwrotność pojazdu, a podwozie stało się lżejsze i znacznie łatwiejsze w naprawie i konserwacji. W sumie jest sześć rolek, co jest praktyczne i wygodne. Hitlerowi spodobała się "Pantera" 2 i we wrześniu 1943 roku wszedł do produkcji. Pojazd jest udany, z dobrym, przeciwpancernym i szybkostrzelnym działem. Pracowała i poruszała się szybko, zachowując doskonałą ergonomię.

A co najważniejsze, był łatwiejszy w produkcji i wymagał mniej metalu. A jednocześnie wyróżniała się przeżywalnością kapitału. Nie jest łatwo przebić się przez taki samochód z dużymi pochyłościami pancerza.

Wojska radzieckie miały poważny problem. Ponadto Niemcy zamiast programu Fau zainwestowali w rozwój popularnego myśliwca i stworzyli XE-162, prosty i tani w produkcji oraz bardzo lekki i zwrotny.

Maszyna ta okazała się opracowywana w bardziej sprzyjających warunkach i jest stosunkowo łatwa w obsłudze. I nie jest jej łatwo sobie z tym poradzić.

Narzucił brutalne bitwy powietrzne oddziałom radzieckim i sojuszniczym. Pusty myśliwiec ważył tylko półtorej tony i składał się prawie wyłącznie z drewna. Maszyna okazała się więc niezwykle skuteczna.

Sytuację pogorszył fakt, że niemieckie dziewczęta zaczęły aktywnie zapisywać się do jednostek lotniczych.

Albina i Alvina zaczęły aktywnie zdobywać punkty, walcząc z reguły boso i w jednym bikini. A tych dziewcząt nie można było zestrzelić. A oni sami tak aktywnie odcinali wroga. A jakie piękne były te blondynki: po prostu prawdziwi Aryjczycy!

Albina zgrabną nogą naciska spust, zestrzeliwuje kilka radzieckich samolotów i piszczy:

- Chwała Trzeciej Rzeszy!

Alvina naciska spust szkarłatnym sutkiem, uderza w trzy radzieckie samochody i ryczy:

- Chwała naszej Ojczyźnie!

Walczące dziewczyny - nie można powiedzieć, że są słabe. Nie, są bardzo agresywne i potrafią rozerwać każdego na strzępy.

Ogólnie ta armia jest świetna. A zimą linia frontu ustabilizowała się. Mainstein przypuścił kontratak i zdołał pokonać wojska radzieckie za Dnieprem, tworząc parę dużych kotłów. Niemcom udało się także odeprzeć ofensywę pod Leningradem. Tutaj polegali na potężnej linii obrony. Dodatkowo po klęsce na Ukrainie Stalin wycofał kilka dywizji z tego kierunku i pozwolił Niemcom odeprzeć ataki. Front wytrzymał, a Niemcy byli w stanie utrzymać się zimą na całym obwodzie ataku.

Gerda osobiście walczyła na Panther 2 wraz z dziewczynami. I pomimo zimy piękności walczyły boso i ubrane jedynie w bikini.

Gerda gołymi palcami naciskała przyciski joysticka, uderzała we wroga i piszczała:

- Chwała naszemu imperium!

Charlotte również nacisnęła dźwignię gołymi palcami, zburzyła wieżę trzydziestu czterech i potwierdziła agresją:

- Chwała bohaterom!

Christina nacisnęła guzik szkarłatnym sutkiem i uderzyła w radziecki samochód, piszcząc:

- I chwała nam!

Magda wystrzeliła serię z czterech karabinów maszynowych, gołymi palcami pocięła radziecką piechotę i powiedziała:

- Wieczna, zwycięska chwała!

Tak więc dziewczyny oszalały, a ich nagie, okrągłe szpilki błyszczały.

A kiedy zbliża się "Tygrys"-2, ten ważący pięćdziesiąt pięć ton czołg ma mieć ochronę 250 mm na czole i 170 mm po bokach.

Że z armatą 88 mm w kalibrze 71 EL to bardzo przyzwoita maszyna.

A teraz wiosną Niemcy już posuwają się do Włoch i pewnie miażdżą sojuszników.

Zdobywają Neapol i najeżdżają Sycylię.

A wojska alianckie poddawały się setkami tysięcy. I są całkowicie zniszczone. Niemieckie pantery są nie do zatrzymania.

A dziewczęta sprawiają, że Anglicy padają na kolana, całują ich nagie, wyrzeźbione nogi i liżą językami okrągłe pięty piękności.

W czerwcu alianci próbują posuwać się naprzód, desantując wojska w Normandii. Tam jednak ponoszą druzgocącą porażkę. Znów setki tysięcy więźniów i mnóstwo zdobytego sprzętu.

Roosevelt doznaje ataku serca i zostaje ubezwłasnowolniony. Stany Zjednoczone próbują zakończyć tak trudną wojnę. Wielka Brytania rozważa opcje pokoju z Krautami. Sytuację pogarsza silniejsze bombardowanie angielskich miast przy użyciu samolotów odrzutowych. Ale brytyjskie myśliwce nie są w stanie dogonić takich samolotów.

Dlatego Churchill zaczyna prosić o pokój. Ale Führer jest nieustępliwy. Pęka świadomością własnej siły.

Ale Brytyjczycy nadal zgadzają się na pokój. I to niepokoi Stalina, który oferuje Führerowi rozejm. Hitler zgadza się zaprzestać działań wojennych na trzy lata, pod warunkiem, że nie nastąpi sabotaż partyzancki, strony pozostaną na swoich granicach, a ZSRR będzie sprzedawać Niemcom ropę i zboże.

Stalin się na to zgodził... I Krauci rozwiązali ręce.

Pierwszym ciosem jest oczywiście Gibraltar. Po zdobyciu tej twierdzy będziesz mógł przerzucić wojska do Afryki na jak najkrótszy dystans. Podczas szturmu na twierdzę Niemcy używali najnowszych karabinów szturmowych MP-44, dziewczyny również je ulepszyły: dzięki nim były znacznie łatwiejsze i bardziej niezawodne.

A Albina i Alvina walczyły na niebie, dziewczyny, które sprawiły, że niemieckie samoloty stały się o wiele bardziej praktyczne i szybkie.

I miażdżyli swoich sojuszników na lewo i prawo. Gibraltar zostałby zajęty od razu. Franco był zmuszony zgodzić się na ultimatum Hitlera. Nie pozwól faszystom okupować Twój kraj.

Niemcy przyspieszyli w czołgach i wtargnęli w miejsce wroga.

Po upadku Gibraltaru Krauci wkroczyli do Maroka. I ruszyli się, zdobywając terytoria. Zwłaszcza czołgi Fritz przemieszczały się przez Algierię. "Pantera" 2 szybko ślizga się po piasku. Zmodernizowano go, dodając mocniejszy silnik i wystartował. "Panther"-2 całkowicie zadowolił wojsko swoją ochroną czoła, a "Tygrys"-2 był ogólnie niesamowitym czołgiem. Sojusznicy upadli jak zdziesiątkowani.

Niemki walczyły na pustyni, zwykle boso i w bikini. Wystarczy nasmarować skórę specjalnym kremem ochronnym, żeby się nie poparzyła.

Następnie piękności schwytanych Anglików rzuciły ich na kolana i zmusiły do lizania pięt dziewcząt. I im się to podoba, zwłaszcza Afrykanom, którzy robią to z entuzjazmem.

Rok czterdziesty piąty był dla Niemców bardzo udany, zdobyli większość Afryki i Bliskiego Wschodu. A w pierwszej połowie 1946 roku zdobyli także Indie, Birmę i resztę Afryki. Więcej problemów było z zaopatrzeniem wojsk, rozszerzeniem komunikacji i terenem niż z oporem jednostek brytyjskich i amerykańskich. Co więcej, wojska kolonialne tak naprawdę nie chciały walczyć. W technologii Niemcy mają zdecydowaną przewagę jakościową. Na przykład ME-262 X rozwija prędkość do 1200 kilometrów na godzinę, a jego uzbrojenie stanowi pięć dział lotniczych. A Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nie mają jeszcze myśliwców odrzutowych mniej lub bardziej nadających się do użytku bojowego, a tym bardziej bombowców.

Co więcej, Niemcy mają teraz dyskietki, które osiągają prędkość około czterech prędkości dźwięku. Byli całkowicie niewrażliwi na broń strzelecką, dzięki laminarnemu przepływowi, który opływał samochody. Ale z tego powodu sami nie mogli strzelać. Można było jednak zrzucić bombę z wysokości, wykorzystać ją do rozpoznania i, co najważniejsze, staranować pojazdy wroga, zestrzeliwując je odrzutowcami.

Latające spodki to skuteczna broń o dużym zasięgu i zdolna do lotu z Europy do Stanów Zjednoczonych. A czasami kontrolowały je bardzo piękne dziewczyny, które wolały walczyć boso i w bikini.

Oto Gertruda i Ewa w locie. Takie dwie cudowne słodziaki. Na przykład złapano czarnego Amerykanina. Przywiązany do kłody. I tak długo jechali na jego męskiej doskonałości, że więzień przepracowany stracił przytomność.

A teraz Gertruda bosymi palcami wzięła dysk i wycelowała nim w cel, zestrzeliwując amerykańskie samoloty. To jest walcząca dziewczyna.

I Eva także, bosymi palcami, celuje we wroga machiną o śmiercionośnej sile.

I z wściekłością taranuje wroga, a samochody Anglii i USA padają.

Niemcy zaplanowali lądowanie na koniec listopada. Po pierwsze, w tej chwili nikt nie czeka. Tak naprawdę pogoda nie jest zbyt ryzykowna, żeby przetrwać. Ale w spokojne dni można przepłynąć kanał La Manche i wylądować. Ponadto lądowanie w nocy ma zalety, ponieważ w nocy znacznie trudniej jest się bronić.

W tym czasie Niemcy znacznie zniszczyli flotę angielską i amerykańską.

Lądowania można było więc spodziewać się bez żadnych problemów. Potężną siłą uderzeniową miały być specjalne bataliony dziewcząt, które nawet podczas listopadowych mrozów chodziły boso, jedynie w bikini.

Lądowanie rozpoczęło się 26 listopada 1946 r. W rocznicę wyborów do Reichstagu, po których Hitler otrzymał stanowisko kanclerza Rzeszy.

Nie było nikogo, kto mógłby zapobiec lądowaniu. W ofensywie wzięły udział duże masy piechoty, a nawet najnowsze czołgi piramidy. Którego nie da się przebić pod żadnym kątem.

Dziewczyny oczywiście walczą w nich i działają odważnie.

A niektórzy wojownicy już boso przełamują krawędź lodu po zamarzniętych nocą kałużach. I walczą bardzo dzielnie. I dokonują cudów o kolosalnej mocy. A kiedy już gołymi palcami rzucają granaty i rozdzierają Anglików na kawałki, robi się wyjątkowo fajnie...

Gerda walczy na piramidalnym czołgu "Tygrys"-4 z armatą i wyrzutnią bomb, i to całkiem odważnie. Wysyła pocisk za pociskiem, rozdzierając wrogów na strzępy.

Zachowując się jak szalona, wciskając przyciski joysticka bosymi palcami, dziewczyna ryczy:

- Aktywnie obnażamy zęby, eksterminujemy bardzo!

Charlotte podczas strzelania używa szkarłatnego sutka, wciska go na przycisk joysticka i uderzając wroga, zaćwierkała:

- Nasza uniwersalna ekipa budowlana!

Christina również uderzyła wyrzutnią rakiet, bosymi palcami. Rozbiła wielu wrogów i mruknęła:

- Za wielkość III Rzeszy!

A Magda grzmiała za nią. Tym razem za pomocą smoczka truskawkowego. Rozdarła przeciwnika i ryknęła:

- Za aryjski komunizm!

Te dziewczyny są na super poziomie! I jak piechota dziewcząt biegnie na bosaka, rzucając po drodze granaty. I jakie to jest wielkie i zabójcze.

Dziewczyny są takie waleczne i piękne.

I miażdżą Brytyjczyków na lewo i prawo. Nic dziwnego, że przy takiej ofensywie i lądowaniu Francji i Norwegii Anglia wytrzymała tylko dziesięć dni. To jest świetne!

Metropolia upadła. A kolejnym etapem będzie marsz na Amerykę. W lutym Niemcy pomimo zimy przeprowadzili desant na Islandii: Operację Icarus i zajęli to ważne terytorium.

I znowu w bitwach wzięły udział bose dziewczęta z różnych batalionów SS.

I osiągnęli sukces, błyskając bosymi piętami w śniegu.

W marcu 1947 roku Stalin zaproponował Hitlerowi wspólną wojnę przeciwko Stanom Zjednoczonym. Führer zgodził się na to, ale pod warunkiem, że ZSRR otrzyma z powrotem jedynie Alaskę, w pewnym sensie terytorium legalne. I nie będzie udawał, że jest kimś więcej.

Stalin się z tym zgodził... I rozpoczęła się inwazja wojsk radzieckich przez Alaskę. Taki szybki i okrutny.

Poruszały się nowe radzieckie czołgi.

Załoga Elżbiety walczyła na pierwszym, eksperymentalnym i nie w pełni ukończonym czołgu T-54. Kwiecień 1947. Na Alasce wciąż leży śnieg, ale Rosjanki walczą boso i w bikini. I takie piękne dziewczyny.

Elizabeth strzela do wroga gołymi palcami. Amerykański Sherman uderza. I szczerząc zęby, wojowniczka mówi:

- Chwała ideom wielkiego komunizmu!

Ekaterina również strzela, używając gołych palców u nóg i ćwierkając:

- Chwała zwycięskim wynikom naszej armii!

Elena również wystrzeliła, tym razem szkarłatnym sutkiem swojej piersi, trafiając bardzo dobrze wroga i warknęła:

- Chwała nowym zdecydowanym zwycięstwom!

Efrasia uderzając przeciwników truskawkowym sutkiem, a następnie uderzając Pershinga szczeknęła:

- I wygramy!

Wojownicy najwyraźniej rozproszyli się niczym lisice. I tak młócą Amerykanów.

Pocisk uderza w czoło czołgu, ale natychmiast odbija się rykoszetem. Elżbieta ryczy i skacze:

- Chwała ideom komunizmu!

I także wysyła pocisk z powrotem, używając gołych palców u nóg. Ta dziewczyna ma prawdziwą misję.

Oto walczące piękności.

Wojska radzieckie utrzymywały się na Alasce. A w maju przybył pierwszy IS-7 w wersji metalowej.

A na nim załoga czołgu Alenki.

To taka waleczna dziewczyna. Gdy strzelił do wroga, trafił go niezwykle celnie.

I jakie potężne działo: 130 mm. Penetruje wroga z dużej odległości. Amerykanie nadal mają swój główny czołg, Sherman, który nadaje się tylko do rekrutacji niemieckich i radzieckich asów pancernych. Jest nieco lepszy Pershing, z armatą potężniejszą od kalibru 90 mm. Natomiast bardzo mały "Super Pershing", którego armata ma kaliber 90 mm i lufę o długości 73 EL, jest w stanie zadać niebezpieczną ranę w bok radzieckiego pojazdu IS-7 i z bliskiej odległości. Niemieckie czołgi w kształcie piramidy i amerykańskie działa na ogół nie są fotografowane ze wszystkich stron. IS-7 zostaje trafiony na pokładzie. T-54 - "Super Pershing" może zabrać cię blisko głowy i na odległość z boku. Ale na razie ZSRR ma główny czołg T-34-85, który nie został jeszcze wycofany i walczy z Amerykanami. Jest w przybliżeniu równy Shermanowi i słabszy od Pershinga.

Żołnierze radzieccy mają więc trudności. I z zazdrością patrzą na jedyny, pierwszy eksperymentalny czołg IS-7.

Ten samochód jest dumny i fajny.

IS-2 i IS-3 też walczą. Do ostatniego pojazdu nie można przebić się czołowo, z wyjątkiem Super-Pershinga. Cóż, IS-3 można przebić także w dolną część kadłuba.

IS-2 ma nieco słaby przedni pancerz wieży.

Dziewczyny Natasha i jej zespół walczą na tym czołgu. Walczące piękności. A z IS-2 zadają miażdżące ciosy śmiercionośnymi pociskami.

Natasza przycisnęła bose palce i wyrzuciła zabójcę, przebijając Amerykanina i bełkotała:

- Chwała ideom dobrego komunizmu!

Zoya przycisnęła swój szkarłatny sutek do zabójczej dźwigni i bełkotała:

- O aryjski spokój i porządek!

Augustyna również uderzyła w zniszczenie bosą piętą, uderzając wroga i szczekała:

- Za zdecydowane zwycięstwa!

I Swietłana w końcu za pomocą bosych palców stóp wyrzuca swoje małe nóżki, tnie wroga i piszczy:

- O wielkie moce!

Wojowniczki Armii Czerwonej przedarły się przez Alaskę. Nadeszło lato i było ciepło, a dziewczyny w podkoszulkach, w bikini i boso były przyjemne. Niemcy po przekroczeniu Grenlandii wylądowali w Kanadzie. A od południa zaczęli zbliżać się z Argentyny. W Brazylii nastąpił rozłam na frakcje proniemieckie i proamerykańskie. Niemcy potężnym uderzeniem swoich bardziej gotowych do walki dywizji rozstrzygnęli sprawę na swoją korzyść.

Naziści mieli mocniejszy i skuteczniejszy karabin szturmowy, który strzelał z dużej odległości i bardzo szybko. Yankees ponosili porażkę za porażką.

Od południa zbliżał się nowy zespół angielskich dziewcząt pod wodzą Jane Armstrong... Wojownik walczył latem w Brazylii... Siły proamerykańskie stawiały ospały opór.

Ale w Wenezueli wojownicy starli się z wojskami amerykańskimi. Walczyli na przestarzałym Panther-2, który prawie został wycofany na rzecz piramidalnych modeli sprzętu.

Ale Brytyjczycy, nawet mając te czołgi, byli silniejsi od Amerykanów. Strzelali do Shermanów, które były już beznadziejnie przestarzałe i mogły walczyć tylko na równych warunkach z sowieckimi trzydziestoma czterema.

Jane strzelała z dużej odległości, używając bosych palców u nóg. Uderzyła wroga i zaćwierkała:

- To jest wielkość Wielkiej Brytanii - nie przeminie!

Gringeta walnęła we wroga swoimi wyrzeźbionymi nogami gołymi palcami. Rozbiła Shermana i pisnęła:

- Nasze królestwo będzie fajne!

I pokazała język!

Następnie Monica wystrzeliła, trafiła wroga bosymi stopami prosto w cel i zagruchała:

- O zbawienie duszy!

A po nich Malanya również uderzyła. Celnie trafił w bardziej niebezpiecznego Pershinga, rozbijając jego kadłub.

Oczywiście gołymi palcami zagruchała:

- Chwała pomysłom sił królewskich!

Dziewczyny walczyły bardzo agresywnie i konstruktywnie.

A wybrane jednostki niemieckie przemieszczały się do Kanady. Gerda na piramidalnym czołgu Tygrys-4 zmiażdżyła Amerykę i jej posiadłości. I złamali się pod miażdżącymi ciosami wroga.

Gerda strzeliła z gołych palców, uderzyła wroga i krzyknęła:

- Za aryjski komunizm!

Charlotte również uderzyła, tym razem szkarłatnym sutkiem w klatkę piersiową, przebiła amerykański samochód i zabulgotała:

- Za wielkość Niemiec!

Christina również uderzyła wroga. Zmiażdżyła jego zbroję gołymi palcami, wyrzeźbionymi nogami jak skorupki jaj i zabulgotała:

- Za nasze fenomenalne osiągnięcia!

Magda także zagrzmiała, miażdżąc wroga jak glinę i ryknęła:

- Za takie zasoby, których nie da się opowiedzieć w bajce, a nawet opisać piórem!

Należy zauważyć, że dziewczęta są niezwykle waleczne i bardzo aktywne. Właściwie to świetna zabawa.

I tak upadły główne miasta Kanady: Quebec i Toronto. I życie Krautów stało się lepsze i przyjemniejsze...

Hitler oświadczył, że Ameryka zostanie wykończona!

Stanom Zjednoczonym nie udało się opracować bomby atomowej. Najwyraźniej w tym przypadku szczęście odwróciło się od Ameryki na korzyść Wehrmachtu. Więc co? Istnieją inne podstawy zwycięstwa i sukcesu. Jest więc za wcześnie na popadanie w rozpacz.

Ale Fritzowie ze swoimi zagranicznymi pułkami znacznie przewyższają Stany Zjednoczone pod względem liczebności. A są w stanie wiele zdziałać, niszcząc wroga.

Na przykład Gerda złapała czarnego wojownika. A te dziewczyny tak go dręczyły, zmuszając do seksu, że porzucił kopyta. I to jest naprawdę bardzo fajne.

Jesienią 1947 roku Krauci wkroczyli na terytorium samych Stanów Zjednoczonych. W Kanadzie nadal walczyły wojska radzieckie.

Alenka na IS-7 walczyła z całą brygadą Shermanów i Pershingów. Shermany należące do klasy Firefly były wyposażone w długolufowe działo kal. 76 mm, które przy strzale w bok było niebezpieczne dla IS-7. Dziewczyny znalazły się więc w poważnej sytuacji. IS-7, pomimo wszystkich swoich zalet, ma działo z ograniczoną amunicją i nie jest zbyt szybkostrzelne.

Więc Alenka strzeliła gołymi palcami, uderzyła Amerykanina i pisnęła:

- Na mojej drodze na wojnę!

Anyuta uderzała Shermana jeden po drugim szkarłatnym sutkiem i wypaliła:

- Za zwycięstwa ZSRR!

Alla również pieprzyła się gołymi palcami. Uderzyła amerykański samochód i wypaliła:

- Za idee komunizmu!

Maria również uderzyła truskawkowym sutkiem, rozbiła przeciwnika na kawałki i uciszyła:

- Za wielkie rękopisy Lenina!

A Matryona poddała się bosą piętą, miażdżąc zbroję Shermana i zapiszczała z całych sił:

- Za moich rycerzy światła!

To jest piątka, to są dziewczyny - fajniejszych nie znajdziesz! I wszyscy są tacy młodzi i świezi. A dziewczyny pachną miodem. Nic dziwnego, że żołnierze czerpią taką przyjemność z lizania językami łona Wenus. I nadal oblizują wargi.

Tak, IS-7 ustąpił, aby nie zostać rozerwanym na strzępy. Dlatego to jest czołg, wszystkie czołgi to czołgi.

Może z wyjątkiem piramidalnych niemieckich...

Ale większość Shermanów zginęła, a reszta wycofała się.

Tak włamały się radzieckie dziewczyny.

A na niebie Anastasia Vedmakova i Alenka Sokolovskaya młócą Krautów. Że te dziewczyny z Pokryszkina nie mają sobie równych. A piękności walczą boso i w bikini. A szkarłatne sutki piersi są używane podczas strzelania, co zwiększa skuteczność bojową strzelania.

Ale Albina i Alvina rozumieją lepiej. Dziewczętom udało się zdobyć sześć stopni Krzyża Kawalerskiego. Najwyższy Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża szóstej klasy z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami został im przyznany za zestrzelenie ponad tysiąca samolotów każdy.

To są dziewczyny - dziewczyny dla wszystkich dziewcząt...

Ale zarówno Anastasia Vedmakova, jak i Alenka Sokolovskaya zebrały ponad dwieście samolotów. I mieli już osiem gwiazd bohatera ZSRR.

Anastazja przycisnęła bose palce do przycisku strzału działa lotniczego i powaliła amerykański samochód, piszcząc:

- Jestem super dziewczyną!

Alenka Sokołowska ciąła wroga szkarłatnym sutkiem na piersi, strącała trzy samoloty i szczekała:

- I jestem jeszcze fajniejszy!

To są dziewczyny, takie dziewczyny!

I niszczą Amerykę.

Cóż, oczywiście, Alvina i Albina sprawiają, że jest jeszcze fajniej i fajniej.

Alvina używa szkarłatnych sutków podczas strzelania...

I truskawka Albiny...

Obie dziewczyny naprawdę uwielbiają pracować językami za pomocą jadeitowych, pulsujących prętów. Mają taką pasję i wiarę w agresję!

Albina przycisnęła bose palce i zaćwierkała:

- I idą w morze, porywające dziewczyny!

Alvina, strzelająca, potwierdzona:

- Fajny element, zabójczy element!

A teraz Niemcy, Sowieci i Japończycy wcisnęli się głębiej w terytorium Ameryki.

Japończycy mają swoich własnych wojowników: dziewczyny ninja. Bardzo odważny i bojowy.

Oto niebieska dziewczyna ninja, która używa bosych palców u nóg do wypuszczenia żyletki, odcinając głowy Amerykanom i gadając:

- Nie przejdą!

I rąbie młyn mieczami.

A żółta dziewczyna ninja swoimi mieczami utrzyma prawdziwego wachlarza. A potem gołymi palcami będzie rzucał igłami z trucizną i wystrzeliwał je, by zabić żołnierzy Jankesów, przebijając się przez przeciwników.

I wyje na całe gardło:

- Ku całej japońskiej chwale!

A dziewczyna z rudymi włosami, jak ukośny młyn, przetnie wrogów.

A potem ich weźmie, uderzy gołymi palcami i rozproszy Jankesów w różnych kierunkach. To jest walka z pięknem.

I będzie ryczeć:

- Jesteśmy ninja!

A potem dziewczyna z białymi włosami ninja zorganizuje przyjęcie helikopterem z mieczami. Posiekaj przeciwników, zmiażdż ich. A ze szkarłatnego sutka bije błyskawicą, rycząc:

- O zwycięstwo Japonii!

Cóż, nikt nie może się oprzeć takim złodziejom! Oto dziewczyny, wszystkie dziewczyny, dziewczyny...

I są tacy agresywni.

Ale tutaj bitwy toczą się z kolosalną intensywnością. Siły Osi przemieszczają się zarówno z północy, jak i południa, dosłownie ściskając Amerykę gigantycznymi szczypcami.

Oto klip przedstawiający niegdyś wspaniały kraj, który poraża wyobraźnię.

Pod koniec jesieni Fritz właściwie wcisnął się już na terytorium Stanów Zjednoczonych.

Tutaj Gerda walczy w czołgu Tiger-4 i po drodze wspomina swojego byłego,

Również bardzo chwalebne wyczyny.

Gerda była lekko zakrwawiona, ale była zadowolona. Jednak nastrój psuł okropny smród wydobywający się z rozciętego brzucha ghula i strach, że przybiegnie jeszcze setka, jeśli nie więcej, tych samych stworzeń.

Charlotte tymczasem chwyciła swojego nieustępliwego przeciwnika za głowę i wykonała zabójczy ruch "podwójnego Nelsona", wykręcając szyję stwora. Ognista wojowniczka odnalazła się tu w roli swoistej Matki Teresy - w kwestii miłosierdzia wobec brutalnie pobitego ghula. Wyrażone:

- Jestem miły, miły, a moja mama jest miła - jak mądra sowa!

Gerda martwiła się:

- Nie rozumiesz?

Charlotte była zaskoczona:

- Co mam rozumieć?

- Czy dinozaury, czyli hybrydy szczurów i karaluchów nie usłyszą? - Gerda rozciągnęła usta.

Charlotte zachichotała:

- Nie spodziewałem się, że jesteś taką suką! Tak, zabijemy ich co najmniej tysiąc!

- Uderzyli cię pałką w głowę!

- NIE. Uwierz mi, megagnom nas słyszy. - Tutaj dziewczyna zawahała się. "Gdyby sułtan krasnoludów go nie przyjął, to znaczy nie wezwał na służbę, to nie mógłby odsunąć się od nas za daleko.

Gerda zapytała z bardzo słabą pewnością siebie:

"A inne krasnoludy, elfy i annihobbici?"

Charlotte szybko z męską bezwzględnością zgasiła ostatnią nadzieję:

- Inni może i słyszą, ale co ich to obchodzi? Zna tylko megagnoma Kiy-Dara.

Gerda zaczęła wycierać zakrwawioną nogę o ogromny, bujny liść. Liść tylko na zewnątrz wydawał się miękki, ale w rzeczywistości był kłujący. Bosa blondynka przekazała morał:

- Nie wszystko, co się świeci, jest złotem, ale wszystko, co śmierdzi, zawsze okazuje się bzdurą! Na świecie jest tyle brudu, że nawet po zrobieniu kilku kroków na ziemi nie można uwierzyć w czystość stwórcy!

W odpowiedzi Ognisty Diabeł ponownie syknął powietrzem w jej plastikowej rurze. Potem dziewczyny długo słuchały nocy. Ale megagnom Kiy-Dar nie słyszał ani nawet nie słyszał. I najwyraźniej nie było tu żadnego innego gnoma.

Gerda zaśpiewała tutaj:

- Jeśli przyjaciel nagle okaże się nie przyjacielem, ani wrogiem, ale gnomem... To znaczy, że czeka nas dom wariatów!

Charlotte przerwała przyjaciółce:

- Cóż, chcesz, żeby otoczył nas legion upiorów? Chodź na nogi, i to szybko!

I znowu kontynuowali wyczerpujący bieg, chociaż obaj wojownicy byli już chorzy ze zmęczenia. Czasami Gerda zasypiała podczas spaceru, w słodkich, krótkich chwilach wydawało się, że leży, odpoczywa (coś w rodzaju spania we śnie - jest po prostu niesamowicie fajnie!). Ale wizje rozpadły się jak gruda gliny spadająca na ziemię - łatwo i bez wysiłku, tylko ciało drżało nerwowo. A potem wszystko zaczęło się od nowa, jakby kołysało się niewidzialne wahadło. Dookoła panowała jakaś półrzeczywistość i półrzeczywistość, musiałam wydęć powieki, żeby ciężkie nie zamknęły się. Bose stopy dziewcząt zostały brutalnie pokłute, ale to właśnie ten straszny ból nie pozwolił im całkowicie zapomnieć o sobie i utracić poczucia rzeczywistości. A krajobraz stopniowo się zmieniał... Wysokie ściany wyraźnie przebijały się przez otaczającą ciemność; zmęczony blond wojownik wydawał się być w czarnym kamiennym korytarzu. Wyobraziłem sobie dźwięki - ciężkie echo jego biegu. A przed nami było coś jeszcze strasznego i nieruchomego. Coś żywego, wciąż niewidzialnego, czekało na dziewczyny i pobiegły tam. Oczywiście nie chcieli trafić do podziemi, a mimo to biegali jak owce gonione przez tygrysa. Nawet nie jest jasne, dlaczego zaczęły im się śnić takie bzdury, może z powodu ekstremalnego wysiłku fizycznego ostatnich tygodni wojny na pustyni w Afryce i w górach Azji...

Gerda szepnęła:

- I nawet niebo może być piekłem, więc nie będziesz musiał długo pływać do piekła!

Coś szarpnęło dziewczynę za rękę. Świadomość wróciła do wojownika. Nagle zorientowała się, że stoi bez ruchu. Teren przed nimi łagodnie opadał w dół. I rozległ się delikatny plusk wody. Powiew świeżości i wilgoci tchnął zmęczoną twarz dziewczyny.

Gerda zawołała:

- Wow, okazuje się, że możesz pobiec do nieba!

- Viry! - Charlotte wypuściła powietrze, czując, że jest obok niej. - Miejsce, w którym zaznają błogości polegli wojownicy Wielkich Niemiec. "Jej dźwięczny głos wojownika był pełen prawdziwej radości.

Gerda nie podzielała takiego optymizmu:

- Bardziej jak przedpole Viriya.

Charlotte powiedziała entuzjastycznie:

- Gdzie jest przedpole, tam jest pole!

Gerda przypomniała sobie legendę, przypomniała sobie, jak w drodze do Rzeszy Sarai przeprawili się przez małą srebrzystą rzekę. Z wysokości królewskiego konia przeprawa wydawała się łatwa i szybka. Blond wojowniczka poczuła się nawet jak sułtan, lub sułtanka, co jednak jest jeszcze lepsze! Ale co innego siedzieć na ogromnym elitarnym koniu, a co innego podróżować na nogach bogini na własnych nogach. Zastanawiam się, jak głęboka i zdradliwa jest ta rzeka?

Gerda chytrze, ale w przenośni zauważyła:

- A przedpole jest moje!

- Umiesz pływać? - Rudowłosa dziewczyna odwróciła się do niej.

Gerda wzruszyła ramionami:

- Co za głupie pytanie. Gdzie widziałeś przedstawiciela elitarnego batalionu SS, który nie umiał pływać?

Charlotte zdecydowanie potrząsnęła płonącymi lokami:

- Zapomnij o elicie SS. Oto zupełnie inny świat, a nawet bezgraniczny wszechświat z niezliczoną ilością światów. Nie jest tak jak u nas!

"Czy mogę?" - zadawała sobie pytanie Gerda, ponownie wpatrując się w pustkę, jaka panowała w wojowniku.

Charlotte mruknęła:

- Cóż, rodź szybko! Czas ucieka!

- No cóż, oczywiście, muszę umieć pływać! - powiedziała radośnie blondynka wojowniczka, widząc zwątpienie na łagodnej, a zarazem groźnej twarzy swojej przyjaciółki.

Motyl wielkości albatrosa, ze skrzydłami nakrapianymi na niebiesko i żółto, poruszył czułkami na znak potwierdzenia, że blondynka z gołymi nogami mówi prawdę.

"Ja też tak sądzę, albo prawie tak" - odpowiedziała niepewnie Charlotte. - Choć znasz przysłowie: indyk pomyślał i wylądował w zupie, wrona nie pomyślała i wylądowała w grzechotce! W każdym razie lepiej będzie, jeśli wiesz jak, bo nie mogę cię wydostać. A droga dla nas jest tylko jedna - na drugą stronę.

Gerda mocno zacisnęła pięści:

- Oczywiście, pływaliśmy świetnie!

Charlotte ostrzegła:

- Możemy mieć problemy z mieczem!

Czarujący wojownicy zbliżyli się do samego brzegu brzegu i weszli do czarnej nocnej wody. Gerda czuła napór wody - rzeka płynęła łagodnym nurtem. Blondynka z gołymi nogami uklękła i piła łapczywie, po czym spryskała zmęczoną, zakurzoną twarz. Senność natychmiast minęła. Woda była chłodna i delikatna, chciałam się w niej położyć i zrelaksować bolące mięśnie kobiecego ciała...

Gerda powiedziała z entuzjazmem:

- A miny są niewidoczne na pierwszym polu!

- Poczekaj minutę! - szepnęła Charlotta.

Gerda była zaskoczona:

- Dlaczego znowu są tu pułapki?

Wojownik ognia zapewnił:

- Nie, ale... Myślę, że wciąż mamy szansę!

Wojownik ognia ponownie przyłożył usta do białego plastiku. Słuchała, uważnie rozglądając się.

Gerda z kolei odprężyła się i zdawała się być karmiona boską energią z wody. Charlotte zapytała ją:

- A spójrz, ciężko mi się w tym miejscu skoncentrować.

Blondynka z bosymi nogami również się obejrzała. Miał wrażenie, że wkrótce nastanie świt. Ciemność nie była już czarna jak smoła, jak całkiem niedawno, w jej nieprzeniknioności pojawiły się niepewne szczeliny - wydawało się, że jeszcze trochę, a osłona nocy opadnie. Oznacza to, że pościg rozpocznie się wkrótce. Dobrze, że dotarli do rzeki. Gerda, mrużąc brwi, przyjrzała się bliżej: woda była wyraźnie widoczna u jej stóp, doprowadzając mężczyzn do szaleństwa, i niewyraźnie w środku nurtu. Drugi brzeg niemal tonął w ciemności.

Śnieżnobiały wojownik zauważył:

"Gdyby tylko teraz męskie dłonie pieściły nasze wyczerpane ciała z żyłami sterczącymi od napięcia." Jaką przyjemność mielibyśmy z tego? O cierpiące ciało niewinnych dziewcząt. Moje łono bogini Wenus pragnie miłości i szczęścia, jakich pragnie każda kobieta!

Charlotte znów wstrzymała oddech. Tym razem Gerdzie wydawało się, że coś w odpowiedzi zadrżało w powietrzu lub w ziemi. I coś z kolcami, a jednocześnie tak delikatnego, ocierającego się o nagą piętę blond wojownika. Wyraziła:

- To rozkosz boa dusiciela.

- Słyszałeś? - Młody ognisty diabeł podekscytowany chwycił ją za rękę. - Kroki megagnoma! Och, czy śnieżnobiała kobieta to poczuła? Kiy-Dar odpowiedział. - Charlotte pocałowała przyjaciółkę w ucho. - Uwierz mi, nasze zwycięstwo jest blisko, On gdzieś tu jest!

Gerda zauważyła:

- Tak, już blisko... Jak Księżyc dla głupka!

Charlotte zaczęła mocniej dmuchać w swój gwizdek wykonany z magicznego plastiku stworzonego przez elfy (jednak techno-magia!), po czym przycisnęła ucho do ziemi. Tym razem reakcja wstrząsania ziemią była znacznie bardziej zauważalna.

Gerda zauważyła filozoficznie:

- Jest taki znak, że im dłużej będziesz miał pecha na początku, tym pomyślniejszy będzie koniec!

"Tak..." Szmaragdowe oczy pięknej dziewczyny zmrużyły się radośnie, "przyszedł na wezwanie!" Kiy-Dar!

Gerda położyła palec na ustach:

- Bądź ostrożny. Może to wcale nie jest ten sam megagnom, a może istota zupełnie innego rzędu!

Zamarli, nasłuchując. Wstrząsy ziemi stały się bardziej jednolite i ciężkie. Gdzieś w pobliżu, pomiędzy "wyspami" krzaków, przemierzał ogromny typ. Był jak gigantyczny dżin, posłusznie szukający swojego właściciela, nawet jeśli ten ostatni był jeszcze młodzieńcem bez brody...

Charlotte stwierdziła:

-Prawdopodobnie nie możesz sobie nawet wyobrazić całej mocy megagnomów. To stworzenia tak potężne, że nawet ogień piekielny cofa się przed nimi!

Gerda natychmiast sprzeciwiła się:

- Nie, dlaczego sobie wyobrażam... Jeśli gnom jest silnym stworzeniem, to megagnom powinien być o rząd wielkości silniejszy. Przecież samo słowo mega znaczy milion razy więcej!

Charlotte chętnie zgodziła się jako dziewczyna na randkę z gwiazdą popu:

- Tak, myślisz poprawnie, przyjacielu! Dokładnie na milion to cała niezwyciężona armia!

Gerda była zaskoczona:

- Dlaczego nie zadzwoniłeś do niego wcześniej i nie pozwoliłeś naszym przyjaciołom umrzeć?

Zamiast odpowiedzieć, młoda rudowłosa diabełka ponownie zagwizdała, a powietrze z lekkim sykiem uleciało z zakrzywionej dyszy. I nagle Charlotte zamarła w połowie westchnienia, a jej szmaragdowe oczy rozszerzyły się. Ognista wilczyca usiadła w wodzie i dotknęła Gerdy za rękę. Tak bardzo chciałem jej odpowiedzieć, gdy nagle...

Bose stopy dziewczynki nagle zapiekły tak ostrym bólem, że od razu podskoczyły i... w końcu się obudziły. Madeleine trzymała maczugę z podłączonym do niej przewodem elektrycznym. Na różowej podeszwie pojawił się pęcherz wyładowania elektrycznego, nawet lekko zrogowaciały od biegania po gorącym piasku i ostrych górskich skałach.

Kapitan SS warknął:

- Tak, wstawaj, szybko się przygotuj, załóż mundurek! Nie można popisywać się przed feldmarszałkiem w samym bikini! Słuchaj, kochanie, zostaniesz nagrodzony, ale jeśli zrobisz coś głupiego, sprawię, że przez jeden dzień będziesz kręcić kołem Conana i jednocześnie porażę cię prądem. - Madeleine zrobiła tu jeszcze gorszą minę. - Chociaż nie, nie dzień, ale cały tydzień, bez ani minuty wytchnienia. Nadal mamy czas.

Dziewczyny szybko zaczęły się przygotowywać... A na innym kontynencie miały miejsce także ciekawe i podobne wydarzenia.

Tak, a teraz znów dochodzi do bitwy, a wojowniczka Gerda gołymi palcami posyła śmiercionośny pocisk. Złamany Pershing zatrzymał się.

Coś większego i nieporadnego czołga się tutaj. Najnowsze amerykańskie opracowanie, działo samobieżne o kalibrze długiej lufy 155 mm i pancerzu o grubości 305 mm. Waży sto dwadzieścia ton i porusza się bardzo wolno. Ledwo się czołgam...

Gerda zniszczyła Shermana celnym strzałem i zauważyła:

- To przechodzi przez nasze dusze!

Charlotte strzelała gołymi palcami, rozbijała wroga na podarte kawałki metalu i piszczała:

- Za honor i Ojczyznę!

Christina zauważyła z niepokojem:

- Może uda nam się trafić w niego wyrzutnią bomb?

Magda z przekonaniem stwierdziła:

- Zostaw tę sprawę mnie!

A dziewczyna swoimi nieustępliwymi paluszkami wycelowała pistolet we wroga i uderzyła go.

A amerykański potwór zatrzymał się i eksplodował.

To są dziewczyny z Trzeciej Rzeszy - brawo!

Nadeszła zima i IS-7 porusza się po śniegu. W Ameryce trwają walki. Piękności z ZSRR walczą zaciekle.

Alenka strzeliła do Pershinga gołymi palcami i rozwaliła przeciwnika.

A ona zagruchała:

- Chwała rosyjskiemu komunizmowi!

Anyuta również uderzyła pociskiem. Zastosowała tę technikę, używając gołych palców u nóg i zagruchała:

- Powiem supermęska dziewczyna!

Alla również wystrzeliła i trafiła w inny czołg Pattona. I takie fajne.

Jakim warzywem jest najnowszy zbiornik Pattona? To Superperschnig, tyle że z mocniejszym silnikiem o mocy 810 koni mechanicznych i większym nachyleniem pancerza.

Cóż za imponujący pojazd, który może stanowić problem dla T-34-85. Ale IS-7 uderzy ją z dystansu. A radziecki czołg, otrzymawszy pocisk w przednim pancerzu, wysyła go do rykoszetu. To jest maszyna bojowa. W odpowiedzi niszczy Amerykanina za jednym zamachem.

Następnie Maria strzela i trafia celnie we wroga. Uderza go prosto w twarz i krzyczy:

- Nasza armia jest silna, chroni świat!

Używa także bosych palców u nóg.

A wtedy Marusya skopie tyłki. I rozbije zbroję wroga na drzazgi. Używając w tym przypadku gołej pięty.

I będzie ryczeć:

- O nowe reformy Stalina!

Jest waleczną pięknością i chce zadowolić wszystkich.

Tak działa ekipa na IS-7, od tego diabeł robi się chory.

Ale wtedy dziewczyny zgłaszają się.

Elizaveta walczy na T-54. I zachowuje się desperacko. Taki agresywny kretyn.

A dziewczyny mają bardzo ładny samochód. I strzelają z niego niezwykle celnie.

Na przykład wzięli i uderzyli SuperPershinga i krzyknęli:

- Nasz święty komunizm!

Elizabeth wycelowała pistolet bosymi palcami. Trafiła w cel i pisnęła:

"Moje zwycięstwo będzie wielkie!"

I mrugnęła do swoich partnerów.

Ekaterina ścisnęła swój szkarłatny sutek i pisnęła:

- Za nasze wielkie zwycięstwa!

I jak będzie się śmiał ile sił w płucach.

A Elena gołymi palcami uderzy wroga. Złamała potężną zbroję, rozcięła metal i pisnęła:

- Nasz potężny naród!

I będzie ryczał ile sił w płucach...

- Brawo!

A Efrasia również uderza swojego przeciwnika, tym razem truskawkowym sutkiem. Zmiażdży wroga i będzie gadał:

- O wielkość komunizmu na wszystkich planetach galaktyki!

Oto najfajniejsze dziewczyny na świecie. I nic nie jest w stanie ich zatrzymać ani ograniczyć.

Ekaterina piszczy i potrząsa piersią:

- Jestem super dziewczyną!

A jej sutki błyszczą jak rubiny... Kiedyś wbiła je w twarz czarnego mężczyzny i zmusiła go, aby je polizał. Potem polizała językiem jego męską doskonałość. Co to za przyjemny smak?

Jakie to miłe dla dziewczyny - nie potrafię opisać największej przyjemności na świecie.

W ten sposób dziewczyny niszczą wroga. I odczuwają przyjemność ze swoich chwalebnych zwycięstw i kolosalnych osiągnięć.

A Anastasia Vedmakova i Alenka Sokolovskaya to ogólnie niesamowite dziewczyny. Po prostu kipią falami namiętności i tsunami pożądania.

Anastazja strzela ze szkarłatnego sutka w stronę wroga, uderza w samolot Yankee i krzyczy na całe gardło:

- Jestem pięknym supermanem!

Alenka Sokolovskaya, kontynuując miażdżenie wroga, używa truskawkowych sutków i ryczy:

- A ja jestem najwyższą dziewczyną na świecie!

Oto walczący wojownicy i muszę przyznać, że ukradli ich jeszcze więcej! Nikt nie jest w stanie się im oprzeć.

Nawet Ameryka... a każdy z nich zdobył już dziesięć złotych gwiazdek jako bohater ZSRR...

Za tak fenomenalne osiągnięcie otrzymali nagrodę specjalną: Diamentową Gwiazdę Bohatera ZSRR. Co samo w sobie jest bardzo honorowe i fajne.

Miłej zabawy piękności!

Najlepsze oczywiście dopiero przed nami!

Oleg Rybachenko przeprowadził kolejną operację w Arabii Saudyjskiej.

Armia carska Mikołaja II rozszerzyła terytorium Rosji. Dziewczyna Margarita Korshunova walczyła teraz u boku Olega. Również mutant - wojownik, który otrzymał nieśmiertelność.

Cóż, wieczne dzieci podporządkowały wszystkie te gangi mudżahedinów. I pokonali ich - zmuszając do złożenia przysięgi carowi Rosji.

Jednocześnie Oleg Rybachenko nie jest przeciwny napisaniu pięknej, nieco innej kontynuacji przygód dziewcząt;

Po nowym roku Niemcy i koalicja poczynili znaczne postępy w całych Stanach Zjednoczonych. Amerykanie, rozprawiając się z bardziej zaawansowanym technologicznie wrogiem, przegrywali.

Pod koniec marca Wehrmacht zbliżył się do Waszyngtonu i rozpoczął szturm na stolicę USA.

Walki były nierówne i widać było, że dziewczyny tu wygrywają... Zwłaszcza piramidalny czołg, Gerda jest dobra, tak jak jej dzieła.

Podczas ostrzału Białego Domu, gdy jej czołg otrzymał bezpośredni ogień, Gerda zasnęła i śniła o tym...

Widziała partyzantkę Larę Miheiko schwytaną przez nazistów. Dziewczyna w wieku około czternastu lat strzelała do nazistów. Zginęło dwóch jej partnerów. A ona sama ukryła się w chacie.

Babcia chciała ją wydać za wnuczkę, ale hitlerowcy jej nie uwierzyli. I zabrali mnie... Już mieli zacząć mnie przeszukiwać.

A potem Lara chwyciła granat, hitlerowcy zostali trafieni. Dziewczyna w myślach pożegnała się z tym światłem i rzuciła je... Ale granat nie eksplodował.

Nie można było bohatersko uciec.

Powalili Larę, uderzyli ją kilka razy i zrobili jej siniaka pod okiem. Ale nie uderzali mocno, najwyraźniej bali się okaleczyć!

Kiedy przywieziono ją do chaty na przesłuchanie, Lara zachowała się bezczelnie.

Patrząc odważnie w oczy pułkownikowi SS, powiedziała:

- Fritz wkrótce cię zniszczy! Usłysz huk dział, śmierć nadchodzi od Armii Czerwonej!

Pułkownik odpowiedział:

- Odważna dziewczyno, zapoznasz się z biczem!

Lara odważnie krzyknęła:

- Ból mnie nie przeraża!

Pułkownik rozkazał:

- Wyprowadźcie tego drania na zewnątrz z plakatem: partyzant i pokażcie całej wiosce!

Policjant chętnie zasugerował:

- Na zewnątrz pada śnieg i jest zimno... Czy nie powinniśmy wyprowadzić dziewczyny boso, żeby mogła ostudzić swój zapał!

Pułkownik SS skinął głową, zgadzając się.

- Prawidłowy! Niech będzie jak boso na mrozie, może opamiętasz się!

Kożuch i sweter Lary zostały podarte. Zostawili mnie tylko w jednej bawełnianej sukience. Zdjęli szorstkie buty i czarne pończochy. Dziewczyna została boso w jednej lekkiej sukience.

Zawiesili jej na szyi tabliczkę z napisem: "Jestem partyzantką". I ze związanymi rękami zabrali mnie na ganek. Bose stopy dziewczyny czuły chłód i śnieg.

Lara uśmiechnęła się. Była naprawdę zawstydzona siniakiem na twarzy i tym, jak wyglądała. I można chodzić boso po śniegu. Latem od częstego chodzenia boso jej podeszwy stały się bardzo szorstkie. Niedawno założyła buty i nie po raz pierwszy musiała znosić zimno i głód.

Lara poszła sama i nadal się uśmiechała. Wiał wiatr, rozwiewał jej miedzianorude włosy, a śnieg skrzypiał pod jej bosymi stopami.

Dziewczyna chodziła z taką miną, jak księżniczka na tronie. I pozostawiła po sobie pełne wdzięku, drobne ślady, prawie jak stopy dziecka.

Ludzie patrzyli na nią ze współczuciem.

Jedna z kobiet w futrze zaczęła bełkotać:

- Przerażenie! Dziewczyna jest prowadzona boso!

Pogoda była słoneczna, a szorstkie, zrogowaciałe podeszwy Lary prawie nie cierpiały z powodu zimna. Podeszła do siebie i pokazała zęby.

Następnie została spalona uderzeniem bicza. Dziewczyna krzyknęła i przygryzła wargę...

Została uderzona jeszcze kilka razy z dużą siłą. Lara z trudem stała na nogach i wysiłkiem woli powstrzymała krzyk.

Upartą dziewczynę zabrano do specjalnej chaty, gdzie znajdowały się narzędzia do tortur.

Pociągnęli ją więc na wieszak i zaczęli przypalać pięty gorącym żelazkiem...

A dwóch kaci chłostało Larę biczami. Dziewczyna początkowo z tytanicznym wysiłkiem powstrzymywała krzyki, jednak gdy na bosą podeszwę dziecka przyłożono szerokie, czerwone od gorąca paski żelaza, krzyknęła i straciła przytomność. Została przywrócona do zmysłów...

Przerażenie...

Gerda obudziła się... Do cholery, trzeba marzyć o czymś takim, gdy w przeddzień zwycięstwa ich czołg strzela w Biały Dom.

A potem dzieją się takie paskudne rzeczy...

Gerda strzeliła do SuperPerschinga, gdy ten opuszczał dom, przebiła go i zagruchała:

- Pokój, praca i miłość!

Potem pokazała język.

Charlotte również kopnęła swojego przeciwnika, używając gołych palców u nóg, i wypaliła:

- Jestem dziewczyną z super klasą!

Christina również uderzyła, sycząc jak wąż i wciskając swój szkarłatny sutek w przycisk joysticka, uderzając przeciwnika:

- Jesteśmy nadludźmi!

A Magda uderzy wroga, zmiażdży czołg, zmusi zestaw bojowy do detonacji i wyda:

- Daj mi akrobacje!

Następnie mruga do partnerów. Ta dziewczyna jest strzelcem najwyższej klasy.

Wojownicy niszczą Yankees i zdobywają punkty... Albina i Alvina zgromadziły już po dwa tysiące zestrzelonych samochodów. Za to otrzymali nową nagrodę: Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

W ten sposób dziewczyny wyróżniły się, zostając asami superklasy. I nikt nie był w stanie ich powstrzymać ani pokonać.

Anastasia Vedmakova, Akulina Sokolovskaya i Orlova otrzymały nową nagrodę: Order Chwały najwyższego stopnia z diamentami, z czego byli bardzo zadowoleni. To takie fajne dziewczyny.

I wojna dobiega końca... Amerykanie kapitulują 20 kwietnia 1948 roku. I kolejna historia II wojny światowej wywrócona do góry nogami.

Wydaje się, że tym razem mamy do czynienia z okresem długotrwałego pokoju. ZSRR odzyskał Alaskę i wszyscy byli szczęśliwi. A kraje kontynentu amerykańskiego zostały podzielone przez Japonię i Trzecią Rzeszę. W ten sposób zakończył się tymczasowy ponowny podział świata.

Niemcy są zmęczeni wojną.

Hitler zezwolił na poligamię w III Rzeszy - do czterech żon każda i wprowadził drakońskie podatki dla par, które nie mają dzieci lub mają mniej niż trójkę dzieci. Było to mocne posunięcie mające na celu zachęcenie do polityki populacyjnej.

Ponadto sam Hitler miał wiele dzieci uzyskanych w wyniku sztucznego zapłodnienia. A wśród nich konieczne było wybranie następcy tronu.

Nie było smutku, III Rzesza przetrawiła to, co podbiła wspólnie z Japonią.

Ale 5 marca 1953 roku Stalin zmarł. I Beria doszedł do władzy. Dlaczego Beria? W prawdziwej historii miał duże szanse na tron, ale przeszkodził mu wypadek: zamieszki w NRD, podczas których stłumienia dojrzał kontrspisek przeciwko Berii. A tutaj oczywiście nie ma NRD.

Ponadto Hitler chciał, aby po Stalinie rządził dobrze przewidywany i dobrze znany Niemcom Beria, który był germanofilem. A Stalin, gdy jego stan zdrowia się pogorszył, sporządził testament na rzecz Berii.

Wszystko rozstrzygnęło się więc na korzyść szefa tajnej policji, a nie tylko tajnej policji.

Cóż, Beria zasugerował, aby Hitler porozumiał się z Japonią, zanim uzyska ona broń nuklearną.

Nigdy nie wiesz, co wymyśli samuraj.

Beria i Hitler zgodzili się na wspólną wojnę z Japonią i podział jej terytorium.

20 kwietnia 1954 roku rozpoczęła się wspólna wojna przeciwko ogromnemu kolonialnemu imperium samurajów.

Cóż, otwiera się nowa karta w historii. Wojska radzieckie zbliżają się do Japonii.

I niemieckie też... Tutaj znowu Gerda i Charlotte walczą w piramidalnym zbiorniku. Ich samochód jest dwumiejscowy, waży pięćdziesiąt ton i ma kompaktowy silnik z turbiną gazową o mocy 2500 koni mechanicznych. Można sobie wyobrazić, jak szybki jest niemiecki samochód. A zbroja jest wyjątkowa, zmieszana z plastikiem. I bardzo trwałe, nieprzeniknione pod każdym kątem. Działo ma mały kaliber 75 mm, ale ma bardzo dużą prędkość początkową pocisków w armacie wysokociśnieniowej. Zwiększono penetrację pancerza. A zapas pocisków i szybkostrzelność są wysokie. Przewodność jest wysoka.

Sam czołg jest po prostu super... Więc Gerda wie, czym walczyć.

Samochody radzieckie są słabsze. Głównym czołgiem jest nadal T-54, dobry samochód, stosunkowo tani, ale we wszystkim znacznie gorszy od niemieckiego. IS-7 nigdy nie stał się powszechny. Zostało to zauważone przez IS-10, który otrzymał armatę kal. 122 mm, ale dłuższą lufę i dobry pancerz na czole, ze słabszymi bokami. Ale to wszystko mieści się w wadze pięćdziesięciu trzech ton, co nie jest złe.

Gerda strzela do Japończyków ze swojego czołgu Panther-6, używając gołych palców u nóg i wciskając przyciski joysticka, rycząc:

- Chwała ideom bractwa aryjskiego!

Charlotte naciska przyciski joysticka, szkarłatny sutek, linę z siedmiu karabinów maszynowych i piszczy:

- Nasze szczęście jest w komunizmie aryjskiego snu!

I dziewczyna znów się śmieje...

Christina i Magda walczą na kolejnej piramidalnej Panterze-6.

Christina wciska przyciski joysticka gołymi palcami, uderza wroga z Japonii i ryczy:

- Chwała mojemu chłopakowi!

Magda również otwiera ogień i śmiejąc się ogłuszająco, mówi, naciskając rubinowy sutek na przycisku joysticka:

- Chwała naszym młodym mężczyznom!

I jak będą się śmiać ile sił w płucach. Spójrzmy prawdzie w oczy, to są dziewczyny, które wspaniale radzą sobie z wojenną ekscytacją.

Tak, wygląda na to, że dla Japonii nadszedł dzień zagłady. Ale jak na razie wszystko idzie zgodnie z planem.

Elizaveta i jej załoga walczą w nieco zmodernizowanym czołgu T-54. Ale różnica jest niewielka. Szybkostrzelność działa wzrosła nieco, a pocisk lepiej przebija pancerz. To jest różnica.

A silnik to ten sam diesel o mocy 520 koni mechanicznych... Japończycy używają czołgów własnej konstrukcji i licencjonowanych niemieckich. Samochody też są ogólnie dobre. Zwłaszcza pojazd Hirohito-3, ważący pięćdziesiąt osiem ton, z armatą 105 mm i lufą o długości 70 EL, lepszy od T-54 pod względem uzbrojenia i nie gorszy pod względem pancerza i właściwości jezdnych, z wyjątkiem rezerwy mocy .

Ten japoński czołg jest problemem dla ZSRR. Ale są też lżejsze auta z Krainy Kwitnącej Wiśni.

Łatwiej sobie z nimi poradzić.

Elizabeth strzela gołymi palcami i trafia w samurajskie czołgi. Robi to bardzo sprytnie i piszczy:

- Chwała naszej wolnej Ojczyźnie!

Catherine strzela ponownie, używając szkarłatnego sutka i rozbijając japoński samochód, piszczy:

- Ruś dana przez Boga!

Elena również młóci wroga, niszczy wrogi czołg gołą piętą i ryczy:

- O wielkość idei komunizmu!

Efrasia również strzela i robi to za pomocą truskawkowego sutka swojej elastycznej piersi i piszczy:

- Chwała zwycięstwom wyższego komunizmu!

W ten sposób zręcznie poruszają się swoim czołgiem i unikają porażki. Czołg Hirohito-3 można zaliczyć do ciężkich, jednak jest dość masywny. Przebić się przez taką maszynę jest dość trudno.

I tak poluje na dziewczyny. Działo ma większy kaliber i większą początkową prędkość pocisku. Pancerz czoła japońskiej wieży jest jeszcze grubszy niż radzieckiej 240 mm, podobnie jak czoło kadłuba jest również grubsze - 150 mm na górze i 120 mm na dole. A prędkość Japończyków jest jeszcze wyższa, silnik z turbiną gazową wytwarza 1500 koni mechanicznych. Tak, ten czołg jest najlepszy w Japonii. Nie możesz z nim żartować.

Ale Elżbieta, używając swojego szkarłatnego sutka, wysyła pocisk prosto od końca do końca, a japoński czołg eksploduje, nie trafiając w radziecki pojazd.

Catherine zaćwierkała i pocałowała przyjaciółkę w nagą piętę:

- Jesteś mądra Lisa!

Elżbieta nie zgodziła się:

- Jestem po prostu geniuszem!

I jak będzie się śmiał ile sił w płucach. To jest dziewczyna.

I bardzo wyją... Ekaterina na przykład pamięta, jak uciekła wtedy w czterdziestym pierwszym roku. Buty rozeszły się po kilku dniach i musiałam tupać boso. A dla nieprzyzwyczajonej do tego dziewczyny z miasta, to boli, każdy guzek, każda gałązka, każdy guzek. A jej nogi były powalone aż do krwi, a każdy krok eksplodował bólem.

Dziewczyna nigdy nie przypuszczała, że chodzenie boso może być tak bolesne. Nie bez powodu Hugo współczuł bosej dziewczynie Closet. Jeśli nawet latem takie dziewczęce nogi są takie, to co zimą.

Ekaterina jednak szybko się do tego przyzwyczaiła, jej młode ciało szybko się przystosowuje, zraniona podeszwa porosła modzelami i stała się szorstka. I przyjemnie było chodzić boso. Catherine nawet nie założyła butów, dopóki nie nadszedł mróz. Jednak potem powstało ich czterech i Euphrasinya nauczyła ich sztuki czarownic. A czarownice często biegają boso po śniegu, aby przedłużyć swoją młodość. Krótko mówiąc, dziewczyny opanowały tajemną wiedzę i wyglądały na około dwadzieścia lat, a boso i w bikini nie marzły na mrozie. To są piękności. I nie ma od nich fajniejszych, z wyjątkiem oczywiście Alenki. Walczyła na IS-10 zmodyfikowanym z wydłużoną lufą. Czołg pojawił się w serii całkiem niedawno. I wciąż rzadkie. IS-7 nigdy nie wszedł do masowej produkcji. Podobno ze względu na wysoki koszt i trudności w produkcji.

Załoga Alenki niszczy więc tych Japończyków i nuci sobie piosenki.

Błękitne noce trzepoczą ogniem,

Jesteśmy pionierami, dziećmi robotników...

Zbliża się era jasnych lat,

Wołanie pionierów jest zawsze gotowe!

Kiedy dziewczyny zabierają się do pracy, nie można się im oprzeć. Właściwie można powiedzieć, że jest to doskonały twór wojny.

Walki trwają, a Japonia przegrywa.

W maju wojska radzieckie zajęły południowy Sachalin. I zachowali szczególną ostrożność.

Ale bataliony radzieckich dziewcząt wykazują niezwykłą klasę walki.

Oczywiście z ich rodzajów broni zaczęto używać AK. Gorszy niż niemiecki, ale prosty i niezawodny. I kosi przeciwników, chociaż celowanie na odległość jest mniejsze niż w przypadku niemieckiego karabinu szturmowego.

Radzieckie dziewczęta zmuszają japońskich więźniów do całowania ich bosych, zakurzonych stóp i lizania bosych pięt. To jest ich taktyka.

Walczący wojownicy najwyższej klasy.

Latem 1954 roku Niemcy w zasadzie oczyścili Amerykę z wojsk japońskich.

Szczególnie pięknie walczył batalion bosych dziewcząt dowodzony przez Małgorzatę. Dziewczyna rozproszyła samurajów, a schwytani młodzi mężczyźni zostali zmuszeni do całowania pięt i lizania piersi Wenus.

Gerda i jej zespół przy "Panthers" 6 wykonali dobrą robotę i wysłali wielu Japończyków do piekła, a niektórych do nieba.

Cztery dziewczyny ninja walczyły z wojskami radzieckimi podczas wkraczania do Mandżurii.

Dziewczyna ninja o niebieskich włosach cięła mieczami i prowadziła młyn, wycinając żołnierzy radzieckich. Następnie rzuciła palcami u nóg groszek z materiałami wybuchowymi, przewracając radziecki czołg T-54 i warknęła:

- Najfajniejszym krajem jest Japonia!

Dziewczyna ninja z żółtymi włosami również uderzy wroga ostrzami i bosą piętą da bumerang, krzycząc:

- Za nasze samurajskie zwycięstwa!

Rudowłosa dziewczyna ninja bez problemu wykona agresywny obrót mieczami, zabijając sowieckich żołnierzy. Wtedy jej bose palce odpalą bombę. Czołg ZSRR zostanie rozerwany na strzępy, a wojownik zapisze:

- W imię idei komunizmu!

Siwowłosa dziewczyna ninja chwytała i ciąła przeciwników, jakby przemiatała wachlarzem po polu, ponownie odcinając rosyjskiego żołnierza, a gołymi palcami wystrzeliwała morderczą broń, która rozerwałaby na części aż dwa radzieckie czołgi .

I będzie ryczeć:

- Za wielkość kraju!

Dziewczyny uwielbiają zabijać, a jeszcze bardziej uwielbiają gwałcić więźniów. Do tego stopnia, że mężczyźni tracili przytomność z powodu nadmiernego wysiłku. I to właśnie lubią dziewczyny ninja. Jeździj na związanych mężczyznach i jednocześnie bij ich.

Jednak pomimo bohaterstwa Japończyków przegrywają z lepszą i bardziej zaawansowaną technologią.

Zwłaszcza na niebie superklasy asy Anastasia Vedmakova i Akulina Sokolovskaya, które miażdżą Japończyków jak wiatraki.

Anastazja za pomocą bosych palców u nóg odcina w jednej serii sześć japońskich samolotów i piszczy:

- Chwała ideom komunizmu na Rusi!

Akulina, naciskając przycisk szkarłatnym sutkiem, odcięła na raz siedem japońskich samolotów i ryknęła:

- Chwała Bohaterom Rosji!

Wojownicy mszczą się na Japonii za swoje poprzednie krzywdy. A zwłaszcza za porażkę wojenną za czasów cara Mikołaja II. Nie, tego nigdy nie zostanie zapomniane i pokolenia nie wybaczą.

Anastazja, ściskając rubinowy sutek, oddała kolejną serię, zestrzeliwując japońskie samoloty i rycząc:

- Chwała epoce komunizmu Berii!

Akulina tuliła się bosymi palcami, strącała samurajskie samoloty i gruchała:

- Za wielkie zwycięstwa!

A Albina i Alvina zdobywają rekordowe wyniki. Za trzy tysiące zestrzelonych samolotów otrzymali Order: Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża oraz złote liście dębu, miecze i diamenty.

Albina odwróciła się, używając swojego szkarłatnego sutka. Zestrzeliła na raz tuzin japońskich samolotów i zagruchała:

- Na moją klatkę piersiową!

I wyobraziła sobie siebie w ramionach czarnego wojownika.

Alvina kopała bosymi palcami, strącała kilkanaście japońskich samolotów i piszczała:

- Za wielkie zwycięstwa!

Niemieckie dziewczyny są bardzo waleczne i piękne. Bardzo kochają facetów o czarnej skórze, a ich języki są zawsze gotowe do wypolerowania hebanowej doskonałości mężczyzn.

Albina gołymi palcami ponownie uderzyła samurajów i zestrzeliła ich samoloty.

A ona zagruchała:

- Jestem Supermanem!

Alvina przycisnęła swój truskawkowy sutek, skosiła masę japońskich samolotów i pisnęła:

- Jestem kosmiczną lisicą!

Dziewczyna jest bardzo wojownicza i aktywna w swojej hiperseksualności.

Prawdziwi Aryjczycy są po prostu super! I ogólnie takie piękności najwyższej klasy!

Wojska niemieckie i radzieckie, pokonując wroga, posuwają się przez Chiny.

Podczas ataku na Singapur wyróżnili się bojownicy dywizji powietrzno-desantowej i jednostka bosych dziewcząt Barracuda. Dziewczyny, pluskając bose pięty w kałużach ulewnego tropikalnego deszczu, wpadły na ufortyfikowane pozycje Japończyków i zabili ich bagnetami.

Oto walczące piękności.

Japonia otrząsnęła się pod miażdżącymi ciosami tak agresywnego zespołu.

Jesienią 1954 roku większość Chin została zajęta przez państwa Osi. A sytuacja w Krainie Wschodzącego Słońca stała się znacznie bardziej skomplikowana.

Hitler zauważył:

- Dwa ptaki nie mogą żyć w jednej norze!

A wojownicy Albina i Alvina zestrzelili cztery tysiące samolotów. Japonia produkowała tanie, ale niskiej jakości samoloty w bardzo dużych ilościach, więc zbieranie rachunków było bardzo wygodne.

Albina gołymi palcami u nóg odcięła kolejnego samuraja i pisnęła:

- To jest nasz wspaniały świat!

Alvina za pomocą szkarłatnego sutka przewróciła cały tuzin japońskich samochodów i zaćwierkała:

- Chwała epoce komunizmu w całym wszechświecie!

Albina, również używając truskawkowego sutka i powalając samuraja, była zaskoczona i wypaliła:

- Mówisz o komunizmie?

Alvina, używając gołych palców u nóg i odcinając tuzin japońskich samolotów, powiedziała:

- Nowy porządek aryjski to komunizm!

Dziewczyny wybuchnęły śmiechem... Za czwarty tysiąc samolotów zostały odznaczone Diamentową Gwiazdą Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża z platynowymi mieczami z liści dębu i diamentami. Że nawet bardzo wysoka nagroda jest rekordem wśród piękności.

Oto dziewczyny, na które warto zwrócić uwagę...

Jednak Anastasia Vedmakova i Akulina Sokolovskaya nie są gorsze i przekroczyły liczbę pięciuset zestrzelonych samolotów.

I otrzymali nowe, bardzo wysokie nagrody i zebrali dla siebie całą kolekcję gwiazd.

Anastazja celuje swoją bronią bosymi stopami i powala wroga, odcinając go i piszcząc:

- O komunizm na całej planecie!

Akulina, przecinając wroga naciśnięciem szkarłatnego sutka, agresywnie piszczy:

- Nawet dzieci nas znają!

Zimą Japonia straciła prawie wszystkie swoje kolonie, a walki przeniosły się do samej ojczyzny.

Nadszedł rok 1955, kiedy bitwy szaleją i nie widać ich końca ani przewagi.

Japonia poddaje się, powoli, ale skutecznie. I stopniowo przegrywa wojnę.

Ale samurajowie walczą desperacko i zaciekle.

Alenka i jej załoga weszli na pokład eksperymentalnego czołgu IS-11. Pojazd ten jest wyposażony w działo kal. 130 mm i ma solidne gąsienice na spodzie.

Alenka strzela gołymi palcami, przebija się przez wroga i ryczy:

- Chwała komunizmowi gołymi obcasami dziewcząt!

Anyuta również strzeliła za pomocą szkarłatnego sutka, naciskając spusty dziewięciu karabinów maszynowych i wypaliła:

- My, dziewczyny, jesteśmy bardzo fajne!

Alla również uderzyła gołymi palcami, miażdżąc wroga i ryknęła:

- No dalej, odsuń się od śruby!

Maria pieprzyła się, używając gołej pięty. Przebiła wroga na wylot i zagruchała, szczerząc zęby:

- Za nowe osiągnięcia!

Marusya rozbiła się za pomocą truskawkowego sutka, taranując wrogów śmiercionośnym uściskiem i ćwierkała:

- Za wielkich komunizmu!

Alenka wystrzeliła ponownie i ryknęła:

- Aby umarł prezydent kolektywu i cygański dyktator Saszka!

I uderzy bosą stopą w zbroję.

Tak dziewczyny się dogadują, jest po prostu wspaniale. Generalnie są niesamowitymi wojownikami klasowymi.

Tutaj śpiewają chórem:

Nie, czujny nie zniknie,

Wygląd sokoła, orła...

Głos ludu jest czysty -

Szept zostanie zmiażdżony przez węża!


Stalin żyje w moim sercu

Abyśmy nie znali smutku...

Drzwi do kosmosu zostały otwarte -

Gwiazdy błyszczały nad nami!


Wierzę, że cały świat się obudzi,

Będzie koniec faszyzmu...

I słońce zaświeci -

Ścieżka oświecająca komunizm!

Elizabeth także walczy swoim czołgiem T-54, taka walcząca wiedźma.

A piękne japońskie samochody są powalane bosymi stopami.

Elizabeth nacisnęła przycisk joysticka szkarłatnym sutkiem i zaćwierkała:

- Chwała ideom sowieckiego komunizmu!

I jak ta piękność będzie się śmiać! I będzie błyszczeć perłowymi zębami.

Ekaterina wzięła go i również wskazała gołymi palcami u nóg i pisnęła:

- W zwycięstwie nieśmiertelnych idei komunizmu,

Widzimy przyszłość naszego kraju...

Elena uderzyła przeciwnika rubinowym sutkiem, odsłaniając zęby i piszcząc:

- I do czerwonego sztandaru naszej Ojczyzny,

Zawsze będziemy bezinteresownie wierni!

Efrazja kopnęła bosą piętę i syknęła:

- Witaj Ojczyzno, nasza wolna,

Przyjaźń narodów, wspieraj na zawsze!

A wszystkie dziewczyny, gołymi palcami, śpiewały chórem:

- Władza prawna, wola ludu,

W końcu prosty człowiek oznacza jedność!

Trzeba przyznać, że wojowniczki wyróżniają się niesamowitą agresją bojową.

A tu Gerda walczy...

Jej "Pantera"-6 jest jak superczołg, niszczący pozycje samurajów.

Gerda będzie strzelać swoim szkarłatnym sutkiem, naciskając przycisk joysticka i rycząc:

- Za świat aryjski!

Charlotte będzie także uderzać gołymi palcami, rozdzierać masę Japończyków i bełkotać:

- Za wielkie granice!

Krystyna i Magda też walczą. Dziewczyny są niezwykle awanturnicze i bardzo piękne, prawie nagie w bikini.

Christina strzeliła swoim rubinowym sutkiem, rozbiła japoński czołg Hirohito-4 i zagruchała:

- Chwała mojemu krajowi!

Magda także kopała gołymi palcami, rozbijała samurajską haubicę i krzyczała:

- Chwała wielkim osiągnięciom!

Te dziewczyny to najwyższa klasa!

Tokio upadło pod koniec marca. A 20 kwietnia 1955 roku Japonia poddała się i tym samym zakończyła się wielka wojna.

Dziewczyna Albina i Alvina przekroczyła pięć tysięcy zestrzelonych samolotów. I za to otrzymali nagrodę specjalną: Wielką Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu i diamentowymi mieczami.

Wojna jeszcze się nie skończyła. Po prostu ukrywała się przez jakiś czas. Ale Hitler podbił prawie cały świat.

Beria odzyskała południowy Sachalin, grzbiet kurylski i Mandżurię wraz z Port Arthur.

ZSRR stał się silnym krajem, który liże rany. Przez pewien czas nazistowskie Niemcy podbijały inne kraje, tłumiąc ich niewielki opór.

Wojna zakończyła się zniszczeniem i dominacją nad światem. Szykowała się jednak kolejna globalna konfrontacja.

Tymczasem nad ZSRR zbierały się chmury. A w 1959 roku, w swoje siedemdziesiąte urodziny, Adolf Hitler postanowił zaatakować Rosję Radziecką, gdzie rządził Beria. Führer miał praktycznie cały świat po swojej stronie.

Ale ZSRR stał się silną, przemysłową potęgą. Znalazłem więc kosę na kamieniu.

Obydwa kraje posiadały broń nuklearną, jednak Gerdzie i Albinie udało się stworzyć generator, w którym promieniowanie pokryło całą planetę Ziemię, uniemożliwiając zastosowanie tego typu zniszczeń.

A Hitler postanowił przejąć ostatnią suwerenną władzę na świecie. Granica na zachodzie biegła wzdłuż Dniepru, a następnie Białorusi i państw bałtyckich pod okupacją niemiecką. Nazistom udało się utrzymać Krym. Chyba że ZSRR wynajął bazę dla Floty Czarnomorskiej w Sewastopolu.

Oprócz reszty terytorium Rosja była częścią Chin - Mandżurii. I tak liczba ludności ZSRR, gdzie prowadzono bardzo aktywną politykę zwiększania przyrostu naturalnego i zalegalizowano poligamię przez komunistyczny, ateistyczny reżim, przekroczyła już przedwojenną liczbę z 1941 r., pomimo strat terytorialnych, a każdego roku dodana o trzy procent.

Beria zakazał aborcji i antykoncepcji. I wprowadził szalone podatki dla rodzin z mniej niż czwórką dzieci.

Zgodnie z metodą planu i kija ZSRR szybko się rozwijał, a jego siła militarna wzrastała.

Hitler, czując potencjalne zagrożenie, zakończywszy gromadzenie świata w jedną Trzecią Rzeszę, postanowił rozpocząć swoją ostatnią wojnę na tej planecie.

A co z ostatnią wojną? Na Ziemi nie ma już nic do podbicia. Rok temu Niemcy polecieli na Księżyc i rozpoczęła się era ekspansji kosmicznej. Ale czy Hitler dożyje ery Gwiezdnych Wojen i podboju galaktyk? Pomimo zdrowego trybu życia, diety wegetariańskiej, regularnych ćwiczeń i dozowanej aktywności fizycznej było jasne, że Führer się starzał. Łysiny na głowie stają się mocniejsze, włosy siwieją, a Ty wyglądasz na zmęczonego. Chociaż Führer próbuje rozweselić.

Tak czy inaczej, powinieneś ukończyć swoją ostatnią misję i podbić ZSRR. A nawet jeśli Führer umrze, będzie miał około tysiąca synów uzyskanych w wyniku naturalnego zapłodnienia. A jeden z nich zostanie uznany za najlepszego, najzdolniejszego i obejmie tron największego dyktatora w historii planety Ziemia.

W każdym razie opóźnienie jest zbyt ryzykowne i choć broń nuklearna nie jest skuteczna, Hitler w samym tylko pierwszym rzucie wrzucił do ZSRR ponad pięćdziesiąt milionów żołnierzy. Istnieje również ogromna liczba czołgów, samolotów i latających dyskotek. I to jest kolosalna moc.

ZSRR kontynuował modernizację broni. Pojawił się czołg T-64, cięższy i z potężną armatą 125 mm, zdolną do penetracji pociskami z piór i piramidalnymi niemieckimi pojazdami. To prawda, że T-64 właśnie zaczął wchodzić do produkcji. Głównym czołgiem nadal był T-54, który nie był wystarczająco mocny w starciu z niemieckimi modelami. Jest to także jeden z powodów, dla których Hitler spieszył się z agresją na Rosję.

IS-11 nie przyjął się... IS-12 został stworzony przez maszynę z armatą 203 mm, ale okazał się zbyt drogi, ciężki i duży. IS-15 był kompromisem z armatą o długiej lufie kal. 152 mm. Pojazd ten przypominał powiększony T-64 i również dopiero zaczął wchodzić do produkcji.

Niemiecki czołg główny, Panther-6, miał kształt piramidy i został nieco ulepszony do Panther-7, zwiększając kaliber działa do 88 mm, aby powodować większe zniszczenia. I silnik, który zainstalował mocniejszy 3000 koni mechanicznych, dający ogromną prędkość i zwrotność przy jednoczesnym utrzymaniu masy pięćdziesięciu ton i poprawie jakości pancerza.

Nawet najnowszy radziecki T-64 wyraźnie ustępował niemieckiemu pod względem właściwości jezdnych i ochrony boków, a także czoła. Ale T-64 mógł przynajmniej przebić Niemca, choć z niewielkiej odległości.

Na niebie Niemcy byli również silniejsi zarówno pod względem ilości, jak i jakości maszyn. Ale ZSRR nigdy nie był w stanie stworzyć własnych dyskietek. Niemcy zainstalowali promienie termiczne, podobnie jak lasery, na dyskach Belonziego i mogli strzelać skuteczniej.

A naziści latali na dyskotekach z prędkością dziesięciu prędkości dźwięku. A to jest rzeczywiście kolosalne. Oto jak silna jest armia III Rzeszy.

I mają podziemne zbiorniki. I wiele innych fajnych rzeczy. Krótko mówiąc, Beria nie ma praktycznie żadnych szans.

Ale wojska radzieckie mają kolosalną siłę obronną. A inwazja rozpoczęła się od ofensywy powietrznej. Siły są nierówne, a Niemcy miażdżą sowieckie miasta. Dziesięć tysięcy przechodzi przez Rosję i zdobywa Smoleńsk.

Natasza podjęła decyzję:

- Musimy zmusić Hitlera i jego gang do usunięcia wojsk z ZSRR i uwolnienia schwytanych dzieci!

Zabawna Zoya zgodziła się z tym:

- Oczywiście, że powinieneś! I uchroń swoich przodków przed faszyzmem!

Augustyn zauważył, tupiąc bosymi stopami:

Zrobimy to bez wątpienia!

Svetlana chętnie potwierdziła:

- Mamy na to wszelkie środki!

Ledwo powiedziane, już zrobione, a cztery wojowniczki atakują faszystowskie hordy.

Wojownicy z Bożego rosyjskiego stulecia i zmutowane czarownice ponownie starli się z nazistami XX wieku.

W faszystowskim brązowym imperium jest zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oczywiście cztery dziewczyny z wielkim trudem zniszczyły czołgi i samoloty Wehrmachtu. Od samego początku miażdżyli ich rękami i nogami, osłonięci polem siłowym. Ale...

Jak z ziemi pojawiła się Oleg Rybachenko i najmłodsza córka Nataszy, Margarita Korshunova.

Chwycili za miecze świetlne i załadowali nanobotami. Przygotowywaliśmy się do zniszczenia znienawidzonych faszystów. I tak z czwórki powstała szóstka.

Natasha Korshunova, klikając palcami swoich bosych, wyrzeźbionych stóp, zauważyła:

- Czy to prawda? Cóż, taki nasz los, że inaczej nie da się tego pokonać!

Agresywna złotowłosa Zoya, kontynuując miażdżenie Niemców, logicznie zauważyła:

- Zrobimy to szybciej! Szybciej, uratujmy ZSRR!

Bosy chłopiec, nie starszy niż dwanaście lat, podobny do Olega Rybaczenki, mordującego mieczami nazistów, zarówno piechoty, jak i czołgów, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

A z bosej stopy chłopca wyleciał ostry dysk, który odciął jednocześnie trzy faszystowskie samoloty!

Margarita Korshunova, lśniąc bosymi piętami, niszcząc przeciwników, zarówno czołgi, jak i piechotę, obnażyła zęby i mruknęła:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza Korszunowa również wyciągnęła zabójczo bose palce i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze świetlne przeszły przez młyn na nazistów. Następnie blastery ciąły czołgi, odcinając wieże. Samoloty też to dostały.

Rudowłosy Augustyn, rozcinając wrogów, zapiszczał:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Fajna Zoya, rozbijając białych i brązowych żołnierzy oraz czołgi samolotami, pisnęła:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A czołgi i białe myśliwce spadają, a ogony płoną od samolotów.

Swietłana Śnieżka tnie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami, zestrzeliwuje wrogie samoloty i piszczy:

- Dla Matki Rosji będzie ludzkie imperium kosmiczne, wygraj!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A podczas ruchu odcina wszystkim głowy i lufy, a jednocześnie wieże czołgów.

Terminatorka Margarita niszczy także przeciwników, samoloty i czołgi.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasha Korshunova jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i samolotami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna, która niszczy czołgi.

Zoya Angelskaya jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, wycinając nazistów mieczami laserowymi i eksterminując brunatnych żołnierzy wraz z czołgami, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami wystrzeli we wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze! Dwudziesty drugi wiek!

Swietłana Śnieżka w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu żołnierzy, wraz z czołgami i samolotami, i krzyczał:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucał igłami gołymi palcami, zestrzeliwując czołgi i samoloty, i bulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Fajna dziewczyna Margarita Korshunova przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy agresywnie:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natashka Korshunova jest również bardzo fajna w ataku.

I rzuca bosymi stopami, i pluje z rurki, powalając czołgi i samoloty.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya Angelskaya szturmuje blokadę zwłok nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy spadają i spadają, razem z czołgami i samolotami.

Dziewczyna Zoya krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej zupełnie martwy, w miejscu z czołgami i samolotami.

Augustyn w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie - spadają samoloty i czołgi.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Augustyn w dzikiej ekstazie snów posyła pulsar bosą piętą i ryczy:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł, które zestrzeliwują samoloty i przebijają pancerz czołgów.

Swietłana Królewna Śnieżka w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana Śnieżka śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe. I coraz więcej zniszczonych czołgów i samolotów.

Ofensywa Olega Rybaczenki nabiera tempa. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to burzliwa uczennica i totalna kretynka w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Natasha Korshunova przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie, wraz z czołgami i samolotami.

Natasha Korshunova jest dziewczyną terminatora.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Zoya Angelskaya w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Augustine to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już setki nazistów oraz wiele czołgów i samolotów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Augustyn, bawiąc się jej mięśniami brzucha i potrząsając jej piersiami szkarłatnymi sutkami, śpiewał:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

W ofensywie jest także Swietłana Śnieżka. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i na drogi wraz z uszkodzonymi czołgami i samolotami.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Karatek Oleg Rybaczenko wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry zakrwawionych ciał, mnóstwo wraków samochodów i samolotów.

Młody wynalazca pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Zabójca dzieci Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych myśliwców, wraz z czołgami i samolotami.

Bosa dziewczyna Margarita również bierze udział w bitwie. Niszczy armie cynamonowe i stalowe oraz ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych myśliwców już się rozpadła. A wraz z nimi czołgi i samoloty.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych wrogów, czołgi, a nawet samoloty.

A Natasha Korshunova jest u władzy. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu nazistów zginęło już wraz z czołgami i samolotami.

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Natasza Korszunowa krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara! Nie weźmiesz nawet rubla!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu nazistów.

Zoya Angelskaya jest w ruchu i zabiła wielu brązowych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów lub zestrzeliwuje samolot czołgiem. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Augustyn postępuje i miażdży swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Swietłana Królewna Śnieżka w ruchu. Tutaj wyciąłem wiele czaszek i wież czołgów. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby - zestrzeliwując samoloty. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp, uderzając piechotę i samoloty.

Oleg Rybachenko skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęk igieł, przewraca czołgi i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już ładnych kilka lat, cały czas na przygodach z Nataszą i towarzystwem, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp. Zarówno do samolotów jak i czołgów.

Lśniąc nagimi, okrągłymi obcasami, Margarita Korshunova śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w stronę nazistów oraz ich czołgów i samolotów i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuci groszek gołymi palcami, tysiąc nazistów natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia brązowego, piekielnego imperium topnieje na naszych oczach.

Natasza Korshunova w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Zoya Angelskaya w dzikim ruchu. Atakuje nazistów. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija się przez przeciwników wraz z czołgami i samolotami niczym ryk:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami, zmiatając czołgi. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich koszmarów.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i przecinają mięso i metal duraluminium samolotów.

Do ofensywy przechodzi także Swietłana Śnieżka. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie ścięty, zaśmieca się masę zwłok, a wokół leżą samoloty i czołgi.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Bosonogi przystojny, muskularny chłopak Oleg znów setka nazistów, niosący meteor, słynnie odcięty. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak masa samolotów na niebie zostanie rozerwana na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Bosonoga Margarita zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu brązowych wojowników. I wycina duże polany pomiędzy czołgami i samolotami.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Natasha Korshunova jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak atakuje nazistów. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Natasha Korshunova wzięła to i zaśpiewała:

- Moje kopnięcie boso oślepia!

Bieganie w miejscu generalnie uspokaja!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa głów brunatnej armii potoczyła się, płonęły czołgi, płonęły samoloty.

Jest walczącą pięknością. Bije się z taką brązową armadą.

Zoya Angelskaya jest w ruchu, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła, robią trumny, powodują eksplozję czołgów i samolotów.

Zoya Angelskaya wzięła to, potrząsnęła szkarłatnymi sutkami swoich pełnych piersi i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Natasha Korshunova krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I uderzy wielu wojowników, odcinając wieże od czołgów.

Bosy Augustyn w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników - jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań! Walczyłem ze swoim, używając naturalnego światła, bez farby.

Augustyn wziął go i syknął:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Chłopiec z terminatorem, Oleg Rybachenko, mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Margarita Korshunova, rzucając sztyletem bosą stopą, rozbijając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Augustyn chętnie się z tym zgodził:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami wystrzeli zabójcę, strącając samoloty.

Natasha Korshunova nie jest gorsza od swoich przeciwników w walce. Nie dziewczynę, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach. A naziści mają trudności: spadają samoloty i czołgi.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Svetlana Snow White, rozcinając wrogów i zestrzeliwując samoloty, napisała na Twitterze:

- Głupiec nie potrzebuje noża....

Zoya Angelskaya pisnęła, rzucając igłami bosymi stopami i strącając czołgi i samoloty opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Natasha Korshunova, rozbijając nazistów, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Prawie nagi, przystojny, umięśniony chłopak, ubrany jedynie w szorty, Oleg Rybaczenko, w walce wygląda bardzo stylowo.

Ładna dziewczyna Margarita rzuciła gołymi palcami kawałek antymaterii i zaśpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciąłem kilkaset głów nazistom i czołgom i pisnąłem:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Terminator Oleg, siekając brązowych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Margarita syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Natasha Korshunova zaśpiewała w ataku:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Leciał po łuku, niszcząc wielu nazistów i wieże czołgów.

Zoya Angelskaya dodała, kontynuując eksterminację:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili w wiele myśliwców i samolotów.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Bosa i ognista Augustyna, machając nogami i rzucając swastykami o ostrych krawędziach, zabulgotała:

- Flaga imperialna naprzód!

Svetlana Snow White, rzucając kłębek hiperplazmy bosą piętą, chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyczały zgodnie, miażdżąc nazistów:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdzierane, a wieże czołgów i ogony samolotów niszczone.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Natasha Korshunova wzleciała w powietrze. Rozszarpała swoich przeciwników i skrzydlate sępy i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Oleg Rybachenko, przystojny, muskularny chłopak w krótkich spodenkach, zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, strażnicy klepią mnie po rogach!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Natasha Korshunova posiekała nazistów i pisnęła:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopiec-terminator ze swoim gołym, okrągłym, dziecięcym obcasem, poddając się pulsarowi i niszcząc faszystów, sprzeciwiał się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Natasza Korszunowa zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna gołymi palcami rzucała we wroga igłami, wysadzała samolotami masę czołgów i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Następnie Svetlana Snow White ponownie ścięła wrogów, burząc wieże czołgów i ogony samolotów.

Zoya Angelskaya to bardzo szybki przechwyt. Wystrzeliła całą beczkę w stronę nazistów. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Augustyn także nie jest słaby w walce. Tak atakuje nazistów. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

I siekając przeciwników śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie ciasto!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box. I jak płoną czołgi i płoną samoloty.

A oto jak bosa dziewczyna w tunice walczy Margarita Korshunova. I naziści to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Natasza Korszunowa ostro zauważyła, gdy z jej bosych stóp posypały się plamy metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły czoła nazistom. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Twardy chłopak Oleg Rybachenko bierze udział w bitwie i atakuje nazistów. Bije ich bez litości, przecina czołgi i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Margarita Korshunova, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi i ogony samolotów, odebrała:

- Jesteśmy jak byki!

Natasha Korshunova wzięła go i zawyła, wycinając brązowych żołnierzy wraz z czołgami:

- Nie możesz kłamać!

Zoya Angelskaya rozdzierała nazistów i piszczała:

- Nie, nie ręcznie!

I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy wielu faszystów.

Natasha Korshunova przyjęła, wypuściła błyskawicę ze szkarłatnego sutka i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Zoya Angelskaya, także niszczycielka nazistów, ich czołgów i samolotów, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czysta zagłada przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Czerwony Augustyn również całkiem logicznie zauważył:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu nazistów.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową generała Hitlera. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Swietłana Śnieżka jest bardzo wściekła w ofensywie, zwłaszcza powalając czołgi, a także samoloty, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Kiedy przebija się przez wszystkich, samoloty się zawalają. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Muskularny, wyrzeźbiony chłopiec w krótkich spodenkach Oleg Rybaczenko, przewracając gwizdkiem wrony, piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa nazistów upadła.

Oleg Rybachenko ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Wspaniała Margarita w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. Zabito wielu różnych wrogów, zniszczono czołgi i samoloty.

Lśniąc nagimi obcasami, Margarita Korshunova śpiewała radośnie:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Natasha Korshunova jest po prostu swego rodzaju terminatorem w bitwie. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko! I koniec dyktatora!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I uderza to w nazistów jak gwoździe. I zniszczy masę mastodontów i skrzydlatych, piekielnych maszyn.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Zoya Angelskaya również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy nazistów potrójnym młynem!

A ruda, błyszcząca nagimi obcasami i rubinowymi sutkami piersi Augustyna, ryknęła w odpowiedzi:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. I było wielu wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich. Podobnie jak wieże czołgów, skrzydła faszystowskich samolotów są odrywane.

Augustyn, miażdżąc przeciwników, syknął:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Swietłana Królewna Śnieżka, niszczycielka wrogów, wydała:

- Zabijemy cię kolejką!

Czerwony Augustyn potwierdził:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej nagich, wyrzeźbionych nóg znów leci dar totalnej zagłady! I tak wiele czołgów i samolotów eksplodowało naraz na małe wióry.

A potem dziewczyna uderza piorunem, jakby szkarłatnym sutkiem.

Wysyłając dary śmierci bosymi piętami, Oleg Rybachenko zaśpiewał w odpowiedzi:

- Będzie kompletny banzai!

Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i gołymi palcami rzucając igłami, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, wydała:

- W skrócie! W skrócie!

Natasha Korshunova, niszcząc brązowych wojowników wraz z czołgami i samolotami, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Bosy, przystojny chłopak w krótkich spodenkach Oleg Rybachenko rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca. Odcinał zarówno wieże czołgów, jak i ogony samolotów.

Walcząca, miażdżąca metal dziewczyna Margarita, siekająca wojowników brązowego imperium i zbroję czołgów, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie?

I kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

Dobrze współpracowali wtedy z nazistami...

Hitler i jego zespół padli więc na kolana przed dziewczętami i dziećmi.

Natasha Korshunova przede wszystkim zmusiła nazistę numer jeden do pocałowania jej bosych stóp.

Następnie Hitler i cała jego świta całowali także nagie podeszwy i pięty innych dziewcząt. I lizali swoje pięty językami. A bardzo przystojny blondyn Oleg Rybachenko został pocałowany w bose stopy dziewczyny.

Następnie, bardzo zadowolona z upokorzenia męskich pasożytów, Natasza rozkazała:

- A teraz, zanim was wszystkich zabijemy, podpiszcie rozkaz całkowitej i bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy Związkowi Radzieckiemu!

Wszystko dobre co się dobrze kończy. III Rzesza skapitulowała, a potężny Wehrmacht został rozbrojony. Hitler i jego zespół udali się do lochu Berii.

Wyrok był szybki, ale sprawiedliwy. 22 czerwca 1959 roku powieszono Hitlera na Placu Czerwonym!


CIASTA TRZECIEJ RZESZY

Rozbieżność z prawdziwą historią wynikała z faktu, że Hitler nie zatrzymał niemieckich czołgów w Dyuker, a setki tysięcy przerażonych Brytyjczyków zostało wziętych do niewoli. A potem Führer podjął energiczne wysiłki w celu inwazji na Wielką Brytanię. W szczególności cały przemysł lotniczy Niemiec i krajów okupowanych został przeniesiony na pracę trzyzmianową, co przyciągnęło obce siły i wypowiedziało wojnę totalną, wydłużając zmiany robocze i obsadzając maszyny kobiet i nastolatków.

Przemysł lotniczy pracował na pełnych obrotach, a do tego zakładu przyłączono inne okupowane kraje. Z tego powodu produkcja lotnicza zaczęła gwałtownie rosnąć.

W rezultacie Niemcom udało się wygrać powietrzną bitwę o Anglię i przeprowadzić desant powietrzno-desantowy. Siły lądowe Anglii były słabe, a nazistom udało się osiągnąć sukces, angażując do desantu swoją flotę i inne zdobyte państwa.

Wielka Brytania została opanowana w ciągu kilku tygodni. Garnizon londyński padł niemal bez walki. Churchill uciekł do Kanady. Ale tam przyjęto go bardzo chłodno. Przegranych nigdzie nie kocha się.

Hitler uczynił legalnego, proniemieckiego władcę formalnym królem Wielkiej Brytanii. Przeprowadził wybory do parlamentu, w których zwyciężyła partia lokalnych nazistów Mosleya. A wojska jego Führera szybko zaczęły przejmować angielskie kolonie. Oczywiście wraz z ich dalszym trawieniem. No dobrze, a co z USA?

Ameryka zdecydowała się pozostać neutralna. Ale tego tam nie było. Japonia zaatakowała USA w porcie w Peru. Niemcy rozpoczęły inwazję na Kanadę, która podzieliła się na część proniemiecką i proamerykańską.

Hitler zdecydował, że bardziej racjonalne będzie zajęcie Ameryki teraz, zanim jej przemysł zostanie odbudowany na zasadach wojennych. A co z ZSRR? Poczeka.

Obliczenia Führera, który rozpoczął wojnę ze Stanami Zjednoczonymi w grudniu 1941 r., były w zasadzie uzasadnione. Yankees nie byli całkiem gotowi do bitwy. Jednak same Niemcy nie wykorzystały jeszcze w pełni swojej potęgi. Do produkcji wszedł czołg T-5, ale był to pojazd z dwoma działami kal. 75 mm i 37 mm, czterema karabinami maszynowymi i pochyłym pancerzem, a nie Pantera. Pojazd T-6 również pojawił się z armatą 88 mm, ale lżejszy od Tygrysa i z cieńszym pancerzem.

Jednak Niemcy nadal byli silniejsi od Amerykanów w czołgach i lepsi w lotnictwie, zwłaszcza pod względem jakości swoich samolotów. Najważniejszą rzeczą jest przewaga bardziej doświadczonego i odnoszącego sukcesy niemieckiego Sztabu Generalnego w umiejętnościach operacyjnych i taktycznych. Amerykańscy generałowie zachowali się w tej kwestii raczej nieudolnie, a ich żołnierze nieustannie trafiali do kotłów i masowo się poddawali.

Morale armii amerykańskiej było niskie. A potem czarni to przejęli i zbuntowali się. Tak to się zaczęło...

Ameryka stanęła w obliczu kolosalnej potęgi Trzeciej Rzeszy i wypłynęła na powierzchnię...

Niemcy posunęli się dość szybko. Jedynym problemem są dostawy za oceanem. Wygląda jednak na to, że Krauts poradzili sobie z tym skutecznie. A bitwy szalały z kolosalną siłą, ale Niemcy i Japonia prawie zawsze wygrywały.

4 lipca 1942 roku upadł Waszyngton, a osiem dni później Stany Zjednoczone poddały się III Rzeszy.

Tak zakończyła się pierwsza część II wojny światowej. Ale był jeszcze ZSRR. A Hitler nie mógł zaznać spokoju.

Stalin zachował jednak przyjazną neutralność i za wszelką cenę starał się zyskać na czasie i uniknąć wojny.

ZSRR przekroczył swój trzeci plan pięcioletni, podwajając gospodarkę według formalnych danych. W rzeczywistości wynik był oczywiście mniejszy, ale nadal znaczący.

W pierwszej połowie 1941 roku ZSRR wyprodukował ponad dwa tysiące czołgów. A w drugiej połowie 1941 roku ponad trzy i pół tysiąca, a dwa i pół tysiąca stanowiła najnowsza seria KV. W sierpniu pojawiły się pierwsze KV-3 o wadze sześćdziesięciu ośmiu ton. We wrześniu pierwsze KV-5 ważyły sto ton, miały dwa działa i 170 mm pancerza przedniego. Wzrosła także produkcja lotnicza. W drugiej połowie 1942 roku ZSRR wyprodukował już ponad cztery tysiące czołgów, w tym ponad trzy tysiące najnowszych. Ale to wciąż nie wystarczało. Stalin chciał zwiększyć liczbę radzieckich czołgów do sześćdziesięciu tysięcy w stu dwudziestu dywizjach i trzydziestu korpusach zmechanizowanych. I to jest dużo. Chociaż ZSRR nie był gotowy, aby to wszystko ukończyć. Co więcej, samochody były nadal produkowane w gospodarce niewojennej, ale produkcja czołgów rosła. W maju 1942 roku pojawiła się także wersja czołgu KV-4. Stalin zatwierdził pojazd, najcięższy z propozycji, o masie 108 ton i przednim pancerzu o grubości 180 mm.

W drugiej połowie 1942 roku ZSRR wyprodukował ponad pięć tysięcy czołgów, w tym ponad cztery tysiące ciężkich i średnich. Liczba lotnictwa radzieckiego pod koniec 1941 r. przekroczyła trzydzieści tysięcy samolotów. A pod koniec 1942 roku wzrosła do czterdziestu pięciu tysięcy. Jednak pilotów było za mało.

Hitler miał dobrą inteligencję, a ZSRR nie ukrywał obecności nowych czołgów.

Wręcz przeciwnie, pokazali to, żeby zastraszyć. Już na paradzie 1 maja 1941 roku zaprezentowano najnowsze radzieckie czołgi T-34 i KV, a na specjalne zaproszenie niemieckich generałów podano nawet ogólne parametry techniczne swoich czołgów.

Hitler nakazał rozwój maszyn do walki z sowieckimi potworami. Cóż, przede wszystkim oczywiście "Tygrys". Czołg ten wszedł do produkcji w lżejszej wersji i zdołał walczyć z Ameryką. Ale Niemcy potrzebowali czegoś więcej. Rozpoczęto prace nad czołgami "Panther", "Tiger" -2, "Lion", "Maus". Próbowali jak najbardziej ujednolicić czołgi "Pantera", "Tygrys"-2, "Lion" do jednego standardu. Żeby różniły się jedynie rozmiarem. Pojazdy posiadały pochyły pancerz, zwłaszcza przedni, oraz potężne działa o długich lufach. Najmniejszy czołg Panther ważył już czterdzieści cztery tony. I miał przedni pancerz kadłuba: czoło 80 mm przy pochyłościach, bok 40 mm przy pochyłościach i czoło wieży stu milimetrów przy lekkim nachyleniu i bokach 40 mm. Oraz armata 75 mm z lufą o długości 70 EL. Czołg Tygrys-2 miał czoło kadłuba 150 mm przy pochyłościach, boki 82 mm, czoło wieży 185 mm, boki 82 mm przy pochyłościach. A działo ma lufę długości 88 mm i długości 71EL i waży sześćdziesiąt osiem ton.

A czołg Lew ważył dziewięćdziesiąt ton. Przedni pancerz kadłuba, podobnie jak Tygrysa-2, ma 150 mm, boki 82 mm, przedni pancerz wieży 240 mm ze skosami, a boki wieży 82 mm. A działo ma kaliber 105 mm i długość 70 EL. Oznacza to, że "Lion" jest najpotężniejszym czołgiem z tej serii pod względem uzbrojenia i masy.

Ale "Mysz" także jest w drodze. Posiada dwa działa jednocześnie: 128 mm i 75 mm oraz znacznie grubszy pancerz o grubości 240 mm na czole i 210 mm po bokach oraz kadłubie i wieży. Aby nic nie mogło zostać przebite pod dowolnym kątem.

ZSRR pojawił się na czołgach KV-3, KV-4 i KV-5 z armatą kalibru 107 mm i początkową prędkością pocisku 800 metrów na sekundę. "Mysz" była jedynym czołgiem, którego to działo nie mogło przebić pod żadnym kątem i z żadnej odległości. "Tygrys"-2 i "Lew" nie przebiły tym działem czoła, a T-34-76, najmasywniejszy czołg średni ZSRR, nie przebił boku.

"Pantera" w tym przypadku mogła skutecznie walczyć tylko z trzydziestoczteroosobową i lżejszą serią KV. Choć miał on stać się najpopularniejszym czołgiem.

Dla takich czołgów konieczne było wykonanie potężnych silników. I to wymagało czasu.

W pierwszej połowie 1943 roku ZSRR wyprodukował ponad sześć tysięcy czołgów, w tym pięć tysięcy ciężkich i średnich KV oraz T-34. Niemcy, opierając się na zasobach znacznej części świata, wyprodukowali szereg standardowych typów budowy ciała "wielkiego kota". A "Pantera", "Tygrys"-2, "Lew", a nawet "Mysz" miały podobieństwa pod względem sylwetki i standardu. Hitler nakazał także wycofanie z produkcji przestarzałych T-4 i T-3 oraz modernizację T-2 i T-1 i wykorzystywanie ich wyłącznie jako czołgów rozpoznawczych.

Jednak Niemcom nie udało się wyprodukować wystarczającej liczby nowych maszyn, aby do czerwca 1943 roku uzyskać przewagę liczebną nad ZSRR.

A Hitler chciał mieć przewagę liczebną w czołgach podczas ataku. I odłożył atak. Potem jesień i zima stały się już zbyt blisko i Krauci przełożyli ofensywę na 15 maja 1944 r., w sam raz na koniec siewów.

W drugiej połowie 1943 roku ZSRR dysponował nowym w serii czołgiem KV-6, stworzonym do walki z "Myszą", ważącym 220 ton i wyposażonym w działa kal. 203 mm i 107 mm.

Stalin wydłużył dzień pracy o kolejną godzinę do 9 godzin i próbował jeszcze bardziej zwiększyć produkcję czołgów. Wyprodukowano ich w drugiej połowie 1943 roku ponad osiem tysięcy sztuk i siedem tysięcy ciężkich i średnich. Ale Niemcy, opierając się na fabrykach w Ameryce i Europie, jedynie "Panter", w drugiej połowie 1943 roku zwiększyli produkcję do dwóch tysięcy pojazdów miesięcznie, ostatecznie opanowując system "wielkiego kota". Od września produkowana jest także Panther-2. Pojazd ten był lepiej uzbrojony, podobnie jak Tygrys 2, i miał grubszy pancerz, przy niewielkim wzroście masy, co zostało zrekompensowane przez mocniejszy silnik o mocy 900 koni mechanicznych.

W pierwszej połowie 1944 roku ZSRR wprowadził do produkcji T-34-85 z nieco mocniejszym pancerzem wieży i potężną armatą, aby jakoś walczyć z Panterą.

Czołgi serii IS nie weszły jeszcze do produkcji, dlatego nie chciałem ich wycofywać z serii KV. Co więcej, ZSRR nie prowadził wojen i nie było informacji, że czołg KV nie jest zbyt dobry. Zwłaszcza właściwości jezdne.

W pierwszej połowie 1944 roku ZSRR nie był w stanie zwiększyć produkcji czołgów, pozostawiając ją na poziomie ośmiu tysięcy, ale T-34-85 otrzymał większą wieżę i mocniejsze działo. Liczba samolotów osiągnęła maksymalnie pięćdziesiąt tysięcy, ale brak pilotów zmusił ich do zatrzymania rozwoju. Część starych samochodów została jednak spisana na straty i zastąpiona najnowszymi.

Ale Niemcy pojawili się w szeregu pojazdów odrzutowych: zwłaszcza ME-262 i bombowcu Arado. Wzrosły także samoloty napędzane śmigłem: TA-152, ME-309, myśliwce bardzo potężne pod względem uzbrojenia i prędkości. A Yu-288 i Yu-488 to bardzo szanowane i szybkie bombowce. Nie licząc B-29, który był produkowany w fabrykach okupowanej Ameryki, oraz myśliwców P-51 z ośmioma karabinami maszynowymi i kobrami powietrznymi.

Na niebie Niemcy mieli teraz przewagę zarówno liczebną, jak i jakościową.

W czołgach przewyższyli także ZSRR zarówno pod względem ilości, jak i jakości. Niemcy mieli lepszy karabin szturmowy MP-44 od modeli radzieckich i ogólną mobilność armii, w ogóle wszystkie parametry, nie mówiąc już o flocie.

I tutaj nie powinniśmy zapominać o Japonii. Jego piechota jest bardzo liczna i jest tam dużo czołgów, chociaż większość jest lekka, nie licząc licencjonowanych Panter, a lotnictwo jest ogólnie bardzo liczne i silne, podobnie jak marynarka wojenna.

Führer zebrał wiele zagranicznych dywizji i sam na pierwszym szczeblu wystawił dwadzieścia milionów żołnierzy. Stalin po mobilizacji zebrał dotychczas około dwunastu milionów. Nigdy więcej: załamanie produkcji i takie obciążenie dla skarbu państwa. Japonia zaś rozmieściła piętnaście własnych i kolonialnych dywizji w pierwszym rzędzie milionów.

Taka armia o kolosalnej sile zebrała się u Führera i Hirohito. A co można im przeciwstawić?

Mocnym plusem ZSRR są jego potężne linie obronne. Blisko granicy "Linia Mołotowa", nieco dalej stara "Linia Stalina". Tutaj oczywiście mury budowane były od morza do morza, choć nie były solidne. Ale żołnierzy najwyraźniej nie wystarczy do obrony. Wehrmacht jest już bardzo silny i ma dużo żołnierzy.

Ale ZSRR ma także inny problem. Słabo wyszkoleni żołnierze będą się bronić. Niewiele uczono, jak chronić Armię Czerwoną. Jednak ostatnio poświęca się temu więcej uwagi. Ale z wyraźnym opóźnieniem. Tylko jedna nadzieja dla rosyjskiej pomysłowości.

Ale siły są bardzo nierówne...

Niemcy rozpoczęli wojnę 15 maja 1944 r. Gdy drogi wysychają i siew dobiega końca, jesień i zima są stosunkowo daleko.

Atak nie był niespodziewany, żołnierze byli w pogotowiu. Ale Niemców i ich sojuszników jest po prostu za dużo. Oprócz III Rzeszy i jej okupowanych terytoriów w wojnie z ZSRR wzięły udział następujące kraje: Rumunia, Węgry, Słowacja, Chorwacja, oczywiście Bułgaria i obrażona Finlandia. Szwecja została okupowana w ramach Operacji Niedźwiedź Polarny. Oczywiście Włoch nie mogło zabraknąć takiej wojny, a populacja jest dość duża, poza tym są też kolonie. A także Hiszpanię i Portugalię, które również miały kolonie. Niemcy zajęli także Szwajcarię i utworzyli marionetkowe dywizje w Wehrmachcie. Ale to nie wszystko. W kampanii przeciwko ZSRR wzięły udział następujące kraje: Brazylia, Argentyna i inne państwa, których Niemcy nie zajęli i nie włączyli do swojej federacji.

Zebrała się więc potężna armada. A Australia była okupowana.

Stalin musiał więc stawić czoła przeważającym siłom.

A jednak w ZSRR istnieje piąta kolumna. Wiele jednostek, zwłaszcza na Ukrainie, nie chce walczyć i poddaje się bez walki. A Czeczeni zaczynają hałasować.

Zatem ZSRR od samego początku toczył nierówną walkę, a jego front został przełamany.

Chociaż Armia Czerwona próbowała stawiać opór. Doszło do masowego bohaterstwa i masowej kapitulacji.

Tak czy inaczej, po miesiącu walk Niemcy przedarli się szerokim frontem do Dniepru. Armia Czerwona za wszelką cenę próbowała utrzymać tę naturalną barierę.

Arkaszka i Leszka mieli misję obrony Kijowa. Miasto miało bardzo dogodną lokalizację na wzgórzach i było bardzo silnie ufortyfikowane. A faszyści próbowali go zdobyć szturmem, wypychając piechotę kolonialną na pozycje sowieckie: Afrykanów, Arabów, Hindusów. I oczywiście przy użyciu naszych własnych potężnych czołgów.

Arkashka i Leshka walczyli w pionierskich związkach i byli podrapani w szortach, wyglądając jak chłopcy w wieku jedenastu, dwunastu lat.

Walczył z nimi cały oddział pionierów: chłopcy i dziewczęta. Wszyscy byli opaleni, podrapani, już chudzi od racjonowania i oczywiście bosi. Rzeczywiście, jest lato, czerwiec, na Ukrainie jest gorąco i żadne z dzieci nie zerwie butów, których brakuje. A o wiele zręczniej jest walczyć boso.

Arkashka i Lyoshka trzymają w rękach proce, a z daleka ci chłopcy, jakby uderzali w piechotę. A wojownicy Trzeciej Rzeszy zostają przewróceni i rozerwani na kawałki.

Arkashka z gołymi palcami dziecięcych nóg, gdy tylko wypuści ognisty pulsar, natychmiast rozerwie na strzępy dwudziestu nazistów.

Chłopiec i świeżo upieczony pionier, były wielki akademik rzeczywistości, prowokacyjnie stwierdza:

- Jest przepięknie... teoretycznie!

Leshka, blondyn w krótkich spodenkach i czerwonym krawacie, na bosych obcasach, rzucił ładunek wybuchowy, rozrywając faszystowskie oddziały, pisnął:

- I prawie zbyt wspaniały!

I obaj chłopcy się zaśmiali. Inni chłopcy i dziewczęta również strzelają do nazistów. Niektórzy używają broni palnej, inni pistoletów, a niektórzy nawet proc.

Dziewczyna z czerwonym krawatem z matrixa również rzuciła bosą stopą pulsarem, rozrywając zbiorniki i zaćwierkała:

- Nie przejdą!

Za piechotą pojawiły się czołgi. W szczególności potężna "Pantera"-2. Najpierw stara się przebić.

Arkashka pstryknął palcami i pojawił się w nich słoik baniek mydlanych. Chłopiec nie zastanawiając się dwa razy, zaczął strzelać z broni z hiperplazmy. I cała lśniąca linia rzuciła się w stronę czołgów wroga.

Arkashka, strzelając do wroga, zagruchał:

- Wszechświat jest pełen bajecznych niespodzianek,

Jest magiczna i niezwykła...

I nadszedł czas, aby osiągnąć wielkie wyżyny,

A jeśli zajdzie taka potrzeba, uderzymy go bosą stopą!

I tym razem chłopiec pstryknął palcami jej dziecięcych stóp, poleciał wyżej i rękami i stopami zaczął strzelać w Krautów bańkami magicznej plazmy.

I wyglądało to bardzo fajnie.

Leshka również zdobywała bańki mydlane i dmuchnęła we wroga całymi strumieniami magicznej energii.

Obaj chłopcy unosili się w powietrzu. Inne dzieci jednak również nie pozostały w tyle. I oni też odwrócili się na bosych nogach, rzucając ze sobą promienie plazmy, rozdzierając i rycząc szturmowców, piechotę i czołgi.

Arkaszka, pełen entuzjazmu w eksterminacji przeciwników, śpiewał:

- miecz laserowy,

Chce cię obciąć...

Świeci jak ogień piekielny,

Wiązka laserowa...

Ale nie myśl

Jak uratować życie

Prawdziwa miłość,

Bądź tam do końca!

A chłopiec bosymi palcami wypuścił hiperplazmatyczne bąbelki o kolosalnej niszczycielskiej mocy.

Arkasha zapomniał, że tak naprawdę był wielkim akademikiem i hiperprofesorem, i czuł się jak niegrzeczny chłopiec.

Bańka hiperplazmy uderzyła w Tygrysa-2 i stopiła wieżę w ciekły metal. A potem spryskali drugi zbiornik na kawałki. Ziemia i metal płonęły. To wszystko wyglądało śmiesznie...

Leshka klasnął w dłonie, a teraz hitlerowcy odwrócili się i zaczęli się nawzajem dźgać... Chłopiec zagwizdał, a na czubek głowy Krautów zaczęły spadać omdlewające wrony. I przebijają czubki głów, hełmy i inną amunicję.

Leshka zaśpiewała radośnie:

- Ale mówiąc szczerze,

Pokonuję wszystkich, całkowicie!

Arkashka rzucił bosą piętą hiperplazmatyczną plamę, spłaszczając wrogów i pisnął:

- To nie może być, to nie może być!

W odpowiedzi Leshka ponownie poddała się rękami i nogami, bąbelkami i powiedziała:

- Oczywiście, jesteśmy tu jak bogowie!

Chłopcy faktycznie zniszczyli swoich wrogów i cieszyli się grą. Tutaj są jak Bogowie Stwórcy, mogą zrobić wszystko.

Arkaszka mrugnął...

A potem pojawił się sam Hitler. Otaczały go cztery dziewczyny. I pokonajmy Fuhrera bosymi stopami. A potem chwycili faszystę numer jeden palcami gołych kończyn dolnych i rozerwali go żywcem na cztery kawałki. To super!

Arkashka zaśpiewał ze śmiechem:

- A wkrótce III Rzesza upadnie,

Kiedy przegrywamy w grze,

Dla nas morderstwo nie jest grzechem,

Wszystko będzie tego warte!

A chłopiec ponownie wystrzelił bańki gołymi palcami, z zabójczą siłą i zniszczeniem.

A kiedy wsiadają do samolotów, zmniejszają się i zamieniają w motyle ze skrzydłami, które błyszczą jak złoto.

Leshka, delektując się tym, zauważyła ze śmiechem:

- To niezwykle zabawne!

I nagimi palcami chłopiec ponownie uwalnia śmiercionośną plamę.

Arkasha, strzelając cząstką anihilacji z procy, zauważył ze śmiechem:

- Najfajniej jest, gdy trafisz wroga, a on... odwraca się!

A chłopiec weźmie i dokładnie posieka wroga.

A potem faszystowscy żołnierze zaczęli zamieniać się w cukierki, serniki, ciasta i czekoladki.

Dzieci, będące głodnymi pionierami, piszczały z zachwytu.

Niemiecki czołg "Mysz" nagle zamienia się w ogromny tort, taki piękny, pomalowany w róże i inne bujne kwiaty.

Arkasha powiedziała z uśmiechem:

- Piękno, piękno,

Zbiorowa zdobycz dla kota!

A chłopiec akademicki będzie się śmiał. A ciasto, w które zamieniła się "Myszka", roztrzaskało się na kawałki, które poleciały do dzieci na złotych, misternie wykonanych spodkach. Chłopcy i dziewczęta z radością rzucili się na smakołyk.

Arkasha jednak krzyknął na nich:

- Dlaczego nie umyłeś rąk?

A obok każdego pioniera i pioniera pojawił się srebrny dzbanek z pachnącą wodą, pachnącym mydłem i puszystym ręcznikiem. Dobrze wychowani pionierzy zaczęli zmywać brud. Zrobili to bardzo szybko i zaczęli jeść. Do samych chłopaków poleciały faszystowskie samoloty, piechota, czołgi zamienione w przysmak.

A noże mieniące się diamentami kroją ciasta na soczyste, smaczne kawałki. A dzieci, umywszy z radości ręce, zjadały nazistów słodyczami i czekoladkami.

Arkashka zauważył, chichocząc w pięść:

- To jest racjonalizacja! Możemy dosłownie wszystko!

A chłopiec wziął i pstryknął gołymi palcami, w wyniku czego znów niemiecki sprzęt i żołnierze stali się pysznymi daniami. A dzieci są zachwycone.

Wszyscy naziści, którzy szturmowali Kijów, zamienili się w żywność. Ale to oczywiście nie wystarczy. I całkowita ofensywa Armii Czerwonej trwała nadal.

Arkashka i Leshka zamienili wszystkich żołnierzy ZSRR w pionierów. A teraz walczyły tylko dzieci: chłopcy i dziewczęta w czerwonych krawatach. Ale w bitwie używali proc i butelek baniek mydlanych, wypuszczając je w stronę nazistów.

A naziści zamienili się w wszelkiego rodzaju jedzenie: ciasta, ciasta, ciastka, serniki, czekoladki, lody z nadzieniem.

A młodzi żołnierze Armii Czerwonej zjedli tak smaczną ucztę, najpierw umyli ręce i podziękowali wyższym władzom. Dzieci zachowały się agresywnie i celowo, rozpoczynając kampanię przeciwko Berlinowi.

Ale niemiecki bombowiec odrzutowy Ju-287 zamienił się w locie w tabliczki czekolady z nadzieniem. Swoją drogą bardzo smaczne. A dzieci chętnie je jadły. Teraz wszyscy żołnierze Armii Czerwonej zamienili się w chłopaków i byli pogodni, ciągle się śmiali. I gołymi palcami rzucili coś nieskończenie śmiercionośnego.

A dokładniej niszczyli przeciwników, czyniąc z nich smakołyki. I to jest świetne. I tyle ciast powstało na miejscu zbiorników. Błyszcząc na gołych piętach, wojownicze dzieci rzucały się na smakołyki i łapczywie je pożerały. Robili to z wielkim zapałem.

Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta jedli ciasta kremowe i czekoladowe, a także inne bardzo smaczne i apetyczne potrawy. Żołnierze z legionów Wehrmachtu zamienili się w bardzo smaczne rzeczy, które pionierzy pożerali z wielką przyjemnością. A Włosi na przykład zamienili się w banany, Rumuni w ananasy w czekoladzie, Węgrzy w mango. A żołnierze radzieccy, którzy stali się dziećmi, zjedli to wszystko bardzo chętnie i z wielkim zapałem.

I rzeczywiście były to smakowite rzeczy i przysmaki. Chłopcy i dziewczęta uwalniają bąbelki, a wrogowie ZSRR zamieniają się w różne potrawy.

A potężny czołg Tiger-3 zrobił tak wspaniałe ciasto. Cóż, jest po prostu cudownie.

A dzieci śmieją się i skaczą. A ich nagie, okrągłe obcasy po prostu błyszczą. Od razu widać, że są to jak płynne jabłka.

A teraz bosonoga straż dziecięca zbliżała się do Berlina. I jak dzieci gwiżdżą. Wrony natychmiast rzuciły się na Krautów i bunkry natychmiast się zawaliły.

I znowu zwycięstwo wojsk radzieckich, tak niesamowite, chociaż wszyscy żołnierze stali się chłopcami i dziewczętami.

Krótko mówiąc, Europa zostaje wyzwolona, a wojska ZSRR podbijają Amerykę, Australię i Japonię.

Arkashka i Leshka, ci chłopcy z matrixa, upiekli takie szlachetne ciasto od Goeringa i razem z dziewczynami zjedli je z przyjemnością. I jakie to wszystko jest cudowne i pyszne.

Arkasha i Leshka zjadły więcej bananów... Dobrze jest być dziećmi - o wiele lepiej niż dorosłymi.

Arkashka śpiewała z przyjemnością...

I chcę, chcę, chcę znowu,

Biegaj po dachach, goń gołębie...

Drażnij Nataszę, pociągaj za warkocz,

Jeździj po podwórku na hulajnodze!

A chłopiec wziął i znowu bardzo smaczne rzeczy, stworzone z armii faszystów.

Leshka zauważył, rzucając mordercze prezenty gołymi palcami gołych dziecięcych noży:

Proszę, żebyście się nie zdziwili

Jeśli wydarzy się magia...

Jeśli to się stanie, jeśli to się stanie...

Jeśli to się stanie, jeśli to się stanie...

Jeśli wydarzy się magia!

Tylko te prezenty były zrobione ze strasznych, stalowych armad, takich apetycznych i bardzo przyjemnie pachnących rzeczy.

Arkashka zauważył z obnażonymi zębami:

-Gdzie się podziało dzieciństwo?

Podobnie jak miasta...

A gdzie możemy znaleźć lekarstwo?

Aby znów się tam dostać!

W odpowiedzi Leshka z przyjemnością zaśpiewała:

- Ale dzięki sile nauki,

Możesz odwrócić...

W końcu duchy nieśmiertelne

Nić życia powróci!

A wieczne dzieci śpiewały chórem;

Zarówno zimą, jak i latem spodziewaj się niespotykanych cudów,

Będziemy grać tu i tu!

I przez bose kałuże, i wzdłuż dna strumienia,

Znowu jesteśmy chłopakami - ty i ja!

Jak dobrze jest być dzieckiem, zwłaszcza jeśli jest się wszechmocnym Bogiem demiurgiem!

I tu kończy się bajka...

A kto słuchał ogórka!


PÓŹNY GAMBIT JAPONII

Japonia ostatecznie zaatakowała ZSRR w 1943 roku i była w stanie osiągnąć nawet taktyczny sukces w agresji na budynek eskadry we Władywostoku.

Decyzja Hirohito była na pierwszy rzut oka głupia i nielogiczna w warunkach, w których Amerykanie pokonywali Japończyków na morzu. Ale samuraj zrozumiał, że jedyną szansą na zwycięstwo jest teraz pomoc Niemiec. Atak zbiegł się w czasie z natarciem Niemiec na Wybrzeże Kurskie. A to miało wpływ na przebieg bitew. Stalin porzucił kontrofensywę. Niemcy byli w stanie wycofać swoje wojska na pierwotne pozycje.

Japońska armia lądowa posuwała się naprzód na Dalekim Wschodzie. Armia Czerwona otrzymała posiłki z frontu zachodniego. Ale walki przeciągały się. Japończycy zostali wypędzeni z powrotem do Mandżurii. Niemcy w międzyczasie uzupełnili swoje siły. I odparł ofensywę aliantów na Sycylii. Tutaj pomógł im fakt, że armia radziecka nie posuwała się naprzód, a po przeniesieniu części swoich sił na wschód Niemcy zadali miażdżącą porażkę Brytyjczykom i Amerykanom na Sycylii. A zamach stanu we Włoszech nie powiódł się, spiskowcy nigdy go nie sformalizowali. A to także oszczędzało energię.

Niemcy opracowali także nowy czołg, Panther 2. Pojazd ten miał węższą wieżę i niską sylwetkę kadłuba, dlatego zwiększono pancerz pojazdu, a nawet zmniejszono masę. Lepiej chroniony i bardziej mobilny, Panther 2 stał się dość skutecznym czołgiem. Dzięki temu Niemcy byli dobrze przygotowani do odparcia sowieckiego ataku, który nastąpił zimą. Ale naziści na to czekali.

Oczywiście głównymi celami ofensywy są Orel i Charków. Załoga czołgu Gerdy walczy pod Orłem.

Dziewczyny są bardzo piękne i pomimo zimy walczą boso i w bikini.

Gerda wycelowała gołymi palcami z armaty Panther-2; pojazd ten ma nie tylko węższą wieżę, ale także czteroosobową załogę.

Blondynka strzeliła, przebiła radziecką trzydziestkę cztery i zagruchała:

- Za Wehrmacht!

Następnie gołymi palcami Charlotte strzeliła, przebiła wroga i pisnęła:

- Za nowe osiągnięcia!

Następnie Christina, bardzo waleczna żółto-czerwona dziewczyna, zaczęła strzelać z gołymi nogami. Uderzył także w radziecki samochód.

I wtedy Magda również uderzyła, pokazując celność.

A także z gołymi palcami. I tym razem trafiła w czołg KV, po czym zaćwierkała:

- Walczymy z dziewczynami i jesteśmy tacy fajni!

Atak sowiecki został odparty, a Niemcom udało się utrzymać front na wschodzie. To prawda, że wojska radzieckie wkroczyły do Mandżurii. I znacznie odepchnęli Japończyków.

Wiosną czterdziestego czwartego roku Armia Czerwona podjęła ponowną próbę ataku. Ale natknąłem się na solidny blok. Pojawienie się w serii niemieckiego samolotu odrzutowego ME-262 wprowadziło zmiany w przebiegu bitew powietrznych. Nowy samochód okazał się szybki i wytrzymały. Po prostu nie jest wystarczająco niezawodny.

Najlepszymi wojownikami były dwie wiedźmy Albina i Alvina.

To takie wspaniałe piękności. A radzieckie maszyny uderzają jak młotek lub młot.

Albina gołymi palcami wycelowała broń w cel,

uderzył z dużą prędkością radzieckie samoloty. Uderzyła w trzy pojazdy Armii Czerwonej i napisała na Twitterze:

- Chwała aryjskiemu marzeniu!

Alvina nadal kręciła się i strzelała bosymi palcami, tnąc radzieckie pojazdy i piszczała:

- W imię wielkich osiągnięć!

I znowu dziewczyny niszczą radzieckie samochody. Świetnie wyglądają z gołymi obcasami.

I aktywnie zdobywają sobie konta, pokazując, że bose dziewczyny należą do przodu.

I palą samoloty i niszczą je działami lotniczymi kal. 30 mm. To są tutaj walczące dziewczyny. I bardzo piękne.

Tutaj Albina naciska spust szkarłatnym sutkiem. Uderzy w radziecki samolot, zestrzeli je i gruchnie:

- Bractwo Aryjskie jest z nami!

Alvina również strzeliła do rosyjskiego LAGG-5 z truskawkowego sutka, powaliła go i zaćwierkała:

- Przyszły wiek jest nasz!

Dziewczyny oczywiście szybko stały się liderami pod względem liczby potrąconych samochodów. Latem czterdziestego czwartego Armia Czerwona próbowała przebić się do centrum, przeprowadzając operację Bagration. Jednak Mainstein przeprowadził podcięcie z południa, co stało się katastrofą dla Armii Czerwonej. Sytuację pogorszył fakt, że IS-2, z którym wiązano takie nadzieje, okazał się czołgiem nieudanym. A u Niemców pojawiła się "Pantera"-2 z mocniejszą armatą 88 mm i silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych. "Tygrys" 2 nie wszedł do produkcji. Nie miał prawie żadnej przewagi w pancerzu w porównaniu z Pantherą 2, ale był znacznie cięższy, droższy i miał słabe właściwości jezdne. Dlatego "Królewski Tygrys" nie został dopuszczony do produkcji, ponieważ istnieje modyfikacja "Pantery" z tą samą bronią, ale znacznie lżejszą i bardziej mobilną.

Bitwy pokazały, że niemiecki TA-152, będący ewolucją Focke-Wulfa, był bardzo dobry, potężnie uzbrojony i opancerzony, ale miał znacznie lepsze właściwości lotne.

I dość brutalnie pobili Armię Czerwoną. TA-152 okazał się niemiłą niespodzianką dla lotnictwa radzieckiego. Niedobór duraluminium zmusił do odroczenia startu bardziej zaawansowanych Jak-3 i LAGG-7, dzięki czemu niemiecki samolot miał zdecydowaną przewagę nad radzieckimi pod względem szybkości i uzbrojenia.

Sytuację pogorszyło niemal całkowite zaprzestanie bombardowań III Rzeszy przez alianckie samoloty. Stany Zjednoczone zdecydowały się całkowicie skoncentrować na Japonii, aby uniemożliwić ZSRR wkroczenie do Chin, a Wielka Brytania nie chciała sama ryzykować swojego lotnictwa.

Doprowadziło to do znacznego wzrostu produkcji broni w III Rzeszy. Zwłaszcza "Pantera"-2, która różniła się od swojego poprzednika większą niezawodnością, szybkością, zwrotnością i mocniejszym silnikiem.

"Pantera"-2 okazała się skutecznym czołgiem przełomowym. Jego duża prędkość w połączeniu ze skutecznym działem, niższą sylwetką i grubym, pochyłym pancerzem bocznym sprawiały, że pojazd był niemal nimfą. Więc ukąszony Panther-2 był bardzo chory. A jego modyfikacja za pomocą mocniejszego działa była tylko o tonę cięższa, dzięki czemu zachowała większą mobilność i doskonały przedni pancerz.

Wojska radzieckie zostały pokonane w centrum i wpadły do kotła. Niemcy zbliżyli się do Moskwy. Dopiero na linii obrony Mozhaisk zostali z trudem zatrzymani.

Przerażony Stalin zaproponował Hitlerowi rozejm na trzy lata. Obiecując dostawy ropy i surowców do III Rzeszy prawie za darmo, a także zwrot wszystkich jeńców wojennych.

Hitler, obawiając się, że Stany Zjednoczone i Wielka Brytania wykończą Japonię, a następnie zaatakują Trzecią Rzeszę, zgodził się na rozejm. Zażądał jedynie, aby Stalin zawarł pokój z Japonią. Stalin zgodził się na to, ale wracając do południowej części Sachalinu, wcześniej podbitej przez samurajów.

Tak postanowili... Granice pozostały te same. Zachowanie przez III Rzeszę kontroli nad Ukrainą, Krymem, Donbasem i Półwyspem Taman było ogólnie zadowalające. Jego granica znajduje się dosłownie pięćdziesiąt kilometrów od Moskwy, a Leningrad jest nadal zablokowany.

Stalin obiecał ograniczenie ruchu partyzanckiego w okupowanych regionach ZSRR.

A Niemcy mogli teraz otrzymać ukraiński chleb i węgiel z Donbasu.

Niemcom brakowało ropy, ale rekompensowano to produkcją paliwa syntetycznego.

Führer chciał przede wszystkim podbić Afrykę, aby mieć surowce na wojnę, a Bliski Wschód ropą. Na niebie toczyła się uparta wojna. Zamiast programu rakietowego FAA Niemcy uruchomili produkcję samolotów odrzutowych. Zwłaszcza bombowiec Arado, który pokazał swoją skuteczność.

Niezbyt dobrze okazał się jednak HE-162. Myśliwiec okazał się lekki, tani i łatwy w produkcji, jednak do jego obsługi wymagał wysoko wykwalifikowanych pilotów. ME-163 był nieco lepszy, choć latał tylko przez sześć minut, ale Niemcom udało się wydłużyć jego czas lotu do piętnastu i mniej więcej był w stanie bronić terytorium Niemiec.

Hitler po raz pierwszy spotkał się ponownie z Franco i postawił mu ultimatum: albo przepuści wojska niemieckie na Gibraltar, albo Wehrmacht zajmie Hiszpanię.

Franco zgodził się przepuścić wojska hitlerowskie. I natychmiast zaatakowali Gibraltar. Twierdza została natychmiast zdobyta. I po czym jednostki niemieckie najechały Maroko. Łatwiej było przerzucić wojska na jak najkrótszy dystans i rozpoczął się proces podboju Afryki.

Już zimą czterdziestego czwartego czterdziestego piątego roku na czarny kontynent przeniesiono ponad czterdzieści dywizji. I zdobyli Maroko, Algierię i weszli do Tunezji. Wybuchły tam zacięte walki z Brytyjczykami i Amerykanami.

W walkach brała także udział nowa niemiecka armata samobieżna E-25. Z armatą Panther-2 kal. 88 mm i 71 EL, wysokością półtora metra i dwoma członkami załogi ustawionymi na brzuchu, była to doskonała maszyna. Lekki, mobilny i co najważniejsze przyzwoicie chroniony. Pancerz przedni ma pod dużym kątem 120 mm, a pancerz boczny 82 mm plus rolki. I to o masie niespełna trzydziestu ton i silniku o mocy siedmiuset koni mechanicznych, umieszczonym w poprzek i razem ze skrzynią biegów.

To działo samobieżne okazało się prawdziwym cudem w budowie czołgów, przebiło wszystkie czołgi aliantów, a samo w sobie było całkowicie niezniszczalne od czoła. I odwróciła się gwałtownie.

Niemcy mieli także Panther-3, był on nieco cięższy od Panther-2, ważył pięćdziesiąt ton, ale był lepiej chroniony. Oraz mocniejsze działo 88 mm i 100 EL. A doładowany silnik zapewniał moc do 1200 koni mechanicznych.

"Pantera" 3 miał przedni pancerz kadłuba 150 mm pod kątem 45 stopni i przedni pancerz wieży 185 mm pod kątem 50 stopni. Alianckie czołgi nie dały jej spokoju. Ale tylko 82 milimetry można było przebić w bok pod kątem.

Jednak zarówno Shermany, jak i Churchill były nadal dość słabe w starciu z takim pojazdem, nawet jeśli można było je zabrać na pokład jedynie z niewielkiej odległości.

Niemcy pokonali pieszo Brytyjczyków i Amerykanów i zdominowali powietrze.

Lotnictwo faszystów rozwijało się szybko. Nadchodzi ME-262 X ze skośnymi skrzydłami, rozwijający prędkość 1200 kilometrów na godzinę i silniej uzbrojony. Bardzo wydajna maszyna.

Na nim Albina i Alvina zdobyły nowe nagrody: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Każdy z nich przekroczył liczbę pięciuset zestrzelonych samolotów. Dziewczynom udało się wyprzedzić Huffmana, który zestrzelił prawie pięćset samolotów.

Albina i Alwina obiecały jednak Führerowi, że każda z nich doliczy do tysiąca. Hitler podpisał dekret, że za 250 zestrzelonych samolotów zostanie przyznany Krzyż Kawalerski z mieczami i diamentami, a za 500 samolotów Krzyż Kawalerski ze złotymi liśćmi dębu z mieczami i diamentami. A za 1000 samolotów zostanie przyznany Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Co więcej, będzie w nim aż sto diamentów!

To taka zachęta dla bosych dziewcząt w bikini.

Wojska niemieckie wkroczyły do Libii w marcu 1945 r. Poruszali się dość szybko. W bitwach E-25 i E-10 wykazały się doskonałą wydajnością i wydajnością. Oczywiście cięższe samochody nie są tak dobre. E-10 był nieco gorszy w walce z czołgami Churchill, które były bardzo dobrze opancerzone, nawet z boku.

Ale jest bardzo skuteczny przeciwko Shermanowi. Co więcej, czołg ten jest wysoki i bardzo trudno trafić w niski cel.

Niemcy przeszli przez Afrykę i zajęli Libię. Do Egiptu przybył w kwietniu. I ruszyliśmy dalej.

Takie bitwy toczyły się na ciemnym kontynencie, jak w piekielnym kotle.

Hitlerowskie Niemcy pokazały swój zły uśmiech. Gerda walczyła na Panterze 3. Wraz ze swoją załogą zniszczyła sojusznicze czołgi i działa.

I zaśpiewała też sobie:

- Rozerwiemy wszystkich na strzępy,

To jest życie, to jest szczęście...

A dziewczyna podskakuje, napinając mięśnie i biceps.

Walki szaleją, a naziści zbliżają się coraz bardziej, zbliżając się do Kanału Sueskiego.

Cóż, teraz jest zablokowany, a Niemcy odnieśli kolejne ważne zwycięstwo.

Egipt upadł, a wojska Wehrmachtu posuwają się w górę Nilu. Jadą do Sudanu.

Inne jednostki najeżdżają Palestynę, a następnie Irak, Syrię i Kuwejt. Możliwe jest zdobycie całego Bliskiego Wschodu.

Latem 1945 roku Wehrmacht zajął prawie cały Bliski Wschód wraz z Turcją.

Wielka wygrana. A Hiszpania i Portugalia przystąpiły do wojny z sojusznikami po stronie III Rzeszy. A Niemcy przenoszą się teraz do południowej Afryki. Wszystko jest logiczne i precyzyjne.

Ogromna niemiecka flota okrętów podwodnych walczy na Atlantyku i Oceanie Indyjskim. I zatapia statki amerykańskie i angielskie.

Ameryka już zaczyna się wahać. Roosevelt zmarł, a Truman próbuje jakoś dojść do porozumienia z Hitlerem.

Churchill również się waha. Tymczasem Niemcy zbierają siły. A teraz ich wojska najeżdżają Iran i maszerują na Indie. Inne jednostki wraz z Włochami po podbiciu Etiopii i Sudanu przemieszczają się dalej na południe.

Bardziej utrudniają je rozciągnięte linie komunikacyjne niż opór wojsk brytyjskich i amerykańskich. A faszyści idą naprzód, nie znając problemów i litości.

Jesień 1945 roku minęła Niemcom pod znakiem nowych zwycięstw. Ich wojska wkroczyły do Indii i zajęły Delhi. I posuwają się coraz dalej.

Hitler oświadczył:

- Musimy połączyć się z Japonią. A teraz wojska niemieckie posuwają się coraz dalej w stronę wroga.

Ten Fuhrer jest opętany, ale co on może zrobić! Dużo widać. Do końca 1945 roku Niemcy podbili Indie i większość Afryki. Naziści nabyli także nowe rodzaje broni - samoloty dyskowe, których nie można zestrzelić bronią strzelecką. A prędkość latających spodków osiągnęła cztery prędkości dźwięku.

Dawali dużą przewagę w powietrzu. Zimą 1946 roku Afryka została niemal całkowicie zajęta, a Niemcy dotarli do Republiki Południowej Afryki, wyzwalając tam Burów. I to jest wielkie zwycięstwo.

I znowu oddziały faszystów ruszają, tym razem na Madagaskar. A w maju 1946 r. zakończyli zdobywanie tej wyspy.

Więc Niemcy zjednoczyli się z Japończykami. I zdobyli większość Azji.

Ale wojna nadal trwa. Trzeba złamać tył Wielkiej Brytanii. Nacisk położony jest na wojnę podwodną i ofensywę powietrzną. Niemcy mają łodzie podwodne zasilane nadtlenkiem wodoru i są łodzie obsługiwane przez jedną osobę - bardzo miniaturowe.

Niemcy mają mnóstwo rzeczy. Oraz bombowce odrzutowe Yu-287, ME-362, Yu-688 i B-18 oraz latające skrzydło. Oraz odrzutowiec szturmowy XE-477 i wiele więcej. Wywierają presję na Wielką Brytanię w ten sposób, to okropne.

I oczywiście rakiety FAU weszły do produkcji. Później niż w prawdziwej historii, ale potężniej i doskonalej. W szczególności ze skrzydłami, które zapewniały im większą celność i były sterowane drogą radiową.

Nowe rakiety V-2 zostały oczywiście opracowane w lepszych warunkach niż w rzeczywistości i były używane przez dłuższy okres czasu.

Efekt ich stosowania okazał się więc znacznie wyższy.

A Wielka Brytania zaczęła być niszczona niczym bomby o piekielnej mocy.

I zniszczyli się bardzo brutalnie.

Atak lotniczy był brutalny. Bitwy pokazały, że alianci nie mieli antidotum na niemieckie samoloty dyskowe. A oni są po prostu diabłem.

Niemcy naciskali na Wielką Brytanię bez najmniejszej litości. I tak aktywnie go niszczyli, że wióry dosłownie latały.

A 26 listopada 1946 r. w samej metropolii nastąpiło lądowanie.

A to okazało się fatalne dla Brytyjczyków.

Gerda wzięła udział w bitwie na najnowszym czołgu Panther-4. Pojazd ten posiadał potężną armatę 105 mm z lufą o długości 100 EL. I przedni pancerz o grubości 250 mm na pochyłościach i boczny pancerz o grubości 170 mm na pochyłościach oraz silnik o mocy 1500 koni mechanicznych, który przy masie tego pojazdu wynoszącej sześćdziesiąt osiem ton zapewniał doskonałe właściwości jezdne.

"Pantera"-4, ważąca "Tygrys"-2, była lepiej uzbrojona i opancerzona, a także znacznie szybsza. Zainstalowano na nim silnik turbinowy gazowy.

Gerda walczyła na tym czołgu z Brytyjczykami i śpiewała sobie:

- Nie bójmy się Bractwa Aryjskiego!

I tak dziewczyna przycisnęła swój szkarłatny sutek do przycisku joysticka i wypluła pocisk o śmiercionośnej sile. I złamał przedni pancerz Churchilla.

Potem wypaliła:

- Kosmiczny koszmar - śmiertelny cios!

Charlotte również otworzyła ogień szkarłatnym sutkiem, odcięła angielski samochód i pisnęła:

- Na aryjski porządek!

Christina również uderzyła brytyjskie lwy za pomocą rubinowego sutka i pisnęła:

- Dla anielskiej ekipy budowlanej!

Magda przyjęła go i uderzyła przeciwnika truskawkowym sutkiem, powaliła go na ziemię i zaćwierkała z całych sił:

- Za naszą Ojczyznę!

Więc dziewczyny walczyły. Mówią też, że są bardzo twardymi wojownikami.

W ten sposób poradzili sobie z Wielką Brytanią. A na niebie liczą Albina i Alvina, przekroczyły już tysiąc zestrzelonych samolotów i otrzymały kolejny krzyż rycerski Żelaznego Krzyża z platynowymi mieczami i diamentami z liści dębu.

I znowu samoloty brytyjskie i amerykańskie zostają zestrzelone. To są walczące dziewczyny.

Albina, wciskając przycisk joysticka szkarłatnym sutkiem, wysyła kolejny wrogi samolot do podziemi. A jednocześnie krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie!

Alvina również oddaje celny strzał za pomocą rubinowego sutka, przewraca nowy angielski samochód i ryczy:

- W imię komunizmu!

I znowu dziewczyny kogoś przewracają. I niszczą wrogów. I takie walczące dziewczyny.

Ale oto kilku wojowników na latającym spodku. Są to waleczni i agresywni: Gertruda i Eva. Pojazd, którego nie można zestrzelić za pomocą dział przeciwlotniczych i działek lotniczych. Dziewczyny są jak mięsożerne drapieżniki.

Gertrude nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami. Latający spodek przyspieszył i uderzył w kilka angielskich samochodów.

Gertruda pisnęła:

- Zwycięska aktywność!

Ewa ponownie przeszła do ofensywy. Do naciskania przycisków joysticka używałem także bosych palców. I znowu uderzyła w kilka angielskich samochodów i zaćwierkała:

- I bierność porażki!

Gertruda znów atakuje. Za pomocą szkarłatnych sutków naciskała przyciski joysticka. Staranowała trzy kolejne amerykańskie samochody i krzyczała:

- Za wielkie granice!

Ewa była agresywną istotą. I za pomocą rubinowych sutków naciskała przyciski joysticka. Powaliła cztery kolejne samochody, dwa amerykańskie i dwa angielskie.

A ona ryknęła:

- Żeby nie było granic!

To są dziewczyny. I gołe, okrągłe obcasy.

Wojownicy są bardzo piękni. Nawet jeśli są obrzydliwe.

Dziewczyna potrafi walczyć bardzo agresywnie.

Takim dziewczynom nie można się oprzeć. W ciągu kilku dni Wielka Brytania została pokonana i skapitulowała.

Tak zakończyła się Operacja Lew Morski. Pełne zwycięstwo...

Ale przed nami wciąż wojna ze Stanami Zjednoczonymi. W tym momencie Stalin zasugerował, aby Hitler walczył wspólnie z Ameryką. To był dobry pomysł.

Hitler powiedział, że może jedynie oddać Alaskę Rosji i oszczędzić mu płacenia reparacji w czasie wojny. Stalin również się na to zgodził.

A w 1947 roku rozpoczęła się wojna koalicyjna przeciwko Ameryce i Kanadzie. W tym samym czasie doszło do desantu w Australii, która była okupowana przez wojska Wehrmachtu i Japonię.

Niemcy starali się przede wszystkim przedostać do Kanady. Ich pierwszym krokiem była operacja Icarus mająca na celu zdobycie Islandii. I tak odniosła sukces. A potem na Grenlandię. Chociaż klimat jest tam surowy.

Ale Krauci posunęli się wzdłuż wybrzeża i dalej na zachód.

Fuhrer zauważył kiedyś logicznie: gdzie kończą się Niemcy - nigdzie!

I rozkazał nam poruszać się we wszystkich kierunkach. Fritz zaczął przenosić wojska do Argentyny i Brazylii, aby wywrzeć presję na Stany Zjednoczone od południa. Tam także Japończycy zgromadzili siły. W tym samym czasie ZSRR rozpoczął inwazję na Alaskę. Latem 1947 roku na front zaczęły przybywać pierwsze radzieckie czołgi T-54. Wyróżniały się niewielkimi rozmiarami, drobną sylwetką i dobrym uzbrojeniem.

Jednak jak dotąd produkcja T-54 była niewielka. Walczył głównie T-34-85, który nawet nie został jeszcze wycofany z produkcji. Ze względu na wysokie koszty i złożoność produkcji IS-7 nie wszedł do serii, a IS-2 pozostał głównym radzieckim czołgiem ciężkim. A IS-4 był produkowany w małych seriach ze względu na częste awarie i problemy operacyjne. IS-3 był również dość trudny w produkcji, produkowano go także w małych partiach.

Chociaż IS-2 nie był dostatecznie chroniony w przedniej części wieży, miał dobre uzbrojenie strzeleckie: cztery karabiny maszynowe i działo kal. 122 mm czyniły go dobrym czołgiem przełomowym. Ale SU-100 stał się najpopularniejszy. Łatwiejszy w produkcji nawet niż T-34-85, a jednocześnie wyposażony w potężniejszą broń, może sprawić Ameryce wymierne problemy. Szczególnie, że T-54 nie został jeszcze w pełni przystosowany do masowej produkcji, ze wszystkimi zaletami tego czołgu.

W tym pojeździe walczą na przykład Elizabeth i jej załoga.

Wojska radzieckie próbują utrzymać przyczółek na Alasce. Jest lato i stosunkowo nie jest zimno.

Elizabeth w bikini i z gołymi palcami celuje z pistoletu.

I wysyła w stronę wroga pocisk o wielkiej, śmiercionośnej sile.

Jej strzał był całkiem celny i amerykański Sherman odleciał z oderwaną wieżą.

T-54 to wspaniały czołg. Przedni pancerz wieży wynosi aż 200 milimetrów, a to poważna sprawa. Pod kątem 60 stopni od poziomu. A boki mają 100 milimetrów. Czoło kadłuba jest mniejsze przy 100 mm, ale przy dużym kącie nachylenia 40 stopni od poziomu, a boki wynoszą 100 mm. A działo 100 mm ma kaliber 56 mm. A całe to piękno waży tylko trzydzieści sześć ton i ma silnik o mocy 520 koni mechanicznych.

Opracowanie takiego czołgu zajęło dużo czasu i nie jest łatwo go opanować.

Ale Amerykanie nie mają mu nic do zarzucenia. "Sherman" nie przebije go w czoło i z bliskiej odległości. Nawiasem mówiąc, dla porównania, T-54 jest lepszy od Tygrysa-2, który w prawdziwej historii ważył sześćdziesiąt osiem ton, pod względem opancerzenia wieży i boków kadłuba. Tylko przód kadłuba Tygrysa-2 był grubszy, ale rekompensowały to duże kąty nachylenia radzieckiego czołgu. Armata radziecka tylko nieznacznie miała gorszą siłę przebijania pancerza od niemieckiej, a pocisk miał większy kaliber, a przez to bardziej niszczycielski. I zauważcie, że radziecki czołg jest prawie dwa razy lżejszy od tygrysa.

Ekaterina strzela jeden po drugim. W tym przypadku do zbiornika Pershinga. Pojazd ten jest cięższy od Shermana i ma mocniejsze działo kal. 90 mm. A przedni pancerz jest grubszy - 102 mm. Chociaż pojazd ten jest cięższy i mocniejszy, nie przebija również czoła T-54. Chociaż jest lepszy od T-34-85.

Ale ZSRR pokłada nadzieje w nowym czołgu. Uderza w amerykański samochód. Chociaż waży czterdzieści dwie tony i jest cięższy niż T-54. A tu widać nowy amerykański samochód.

To "Super Pershing" - waży pięćdziesiąt ton. Pancerz przedni ma grubość 150 mm, a armata kalibru 73 EL kal. 90 mm. Teraz sprawa jest poważniejsza. To prawda, że osiągi tego samochodu są nieistotne - silnik ma tylko 500 koni mechanicznych.

Ale tutaj musimy się ruszyć. Ponieważ działo wroga nie jest już gorsze od radzieckiego pod względem przebijania pancerza, a przedni pancerz nie jest już dużo gorszy.

To prawda, że wróg strzela tylko czterema strzałami na minutę. Armata radziecka jest gotowa do strzału.

Elena strzela do wroga i zauważa:

- To piekielne pożądanie!

A dziewczyna wystawia język. Jasne jest, że dotyczy to również "SuperPersching". A T-54 unika pocisku. I robi to bardzo szybko, mimo że silnik nie jest zbyt mocny.

Dziewczyny znów strzelają. Tym razem Euphrasinya uderzyła w kanadyjskiego Churchilla i zaćwierkała:

- Jestem najsilniejszy na świecie, zabiję wszystkich moich wrogów w toalecie!

I mruga do swoich partnerów.

Dziewczyny tutaj nadal są pięknościami. I bardzo seksowny. I tak jeżdżą na ludziach, których złapią. Po prostu prawdziwe pantery.

Dziewczyny szczególnie uwielbiają uwięzionych Afrykanów i jest z nimi bardzo miło.

Ale wspaniali piloci walczą na niebie. W tym przypadku Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova. Takie dziewczyny są piękne, krągłe, ubrane tylko w bikini i boso.

I walczą z całą eskadrą amerykańskich samolotów. I robią to bardzo odważnie.

Anastazja naciska dźwignię bosą piętą, oddaje strzał, przewracając amerykański samochód i piszczy:

- Za komunizm!

Akulina to także bardzo celna dziewczyna w bikini, strzela agresywnie, trafia we wroga, odcinając Amerykanina i szepcze:

- Za wielkie zmiany!

W ten sposób Amerykanie są młóceni zarówno na lądzie, jak i w powietrzu.

Oczywiście załoga czołgu Gerdy walczy już w Kanadzie.

"Pantera"-4 to bardziej zaawansowana modyfikacja. Praktycznie nie ma dachu, a kąty nachylenia wieży są zwiększone.

To ulepszona ochrona zarówno przed uderzeniami z góry, jak i z boków zbiornika. Niemcy więc walczą pewnie.

Gerda wcisnęła przycisk joysticka szkarłatnym sutkiem, wypuściła pocisk i zaćwierkała:

- Nie zwalniaj na zakrętach!

Charlotte również nacisnęła szkarłatnym sutkiem przycisk urządzenia strzeleckiego i wypaliła:

- Tylko w ten sposób nauczysz się wygrywać!

Christina również wcisnęła przycisk joysticka swoim rubinowym sutkiem i ryknęła:

- Nasze będzie nowe zwycięstwo!

Magda też będzie klepać truskawkowym sutkiem, rozgniatać amerykański czołg i bełkotać:

- Wszystkie nasze zwycięstwa są super!

Więc dziewczyny naprawdę się wściekły. Swoją drogą, ich piersi są takie piękne. I naprawdę chcę lizać szkarłatne sutki.

Zwykle dziewczęta gwałcą uwięzionych mężczyzn, co naprawdę im się podoba.

Dziewczyny walczą dalej.

Tu na niebie Alvina i Alvina czynią cuda... Zestrzelili już półtora tysiąca samochodów. Za to otrzymali nowy, trzeci z rzędu Order Kawalerski Krzyża Żelaznego ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Takie dziewczyny są obficie obwieszone nagrodami i bardzo fajne.

Alvina strzelając bosymi palcami, rozbiła kolejne trzy amerykańskie samochody i zaśpiewała:

- A dziarskie dziewczyny lecą do nieba!

Albina, zestrzeliwując gołymi palcami cztery kolejne amerykańskie samoloty, piszczy:

- Jesteśmy żywiołem wiatru! Jesteśmy żywiołem wiatru!

Postęp Krautów w całej Kanadzie był kontynuowany. Na niebie latające spodki taranują Amerykanów. Opór wroga był ogniskowy. We wrześniu 1947 roku Toronto upadło. A to skomplikowało sytuację Amerykanów.

Gertruda i Ewa przeleciały nad Nowym Jorkiem na latającym spodku. Zestrzelili amerykańskie samoloty i krzyczeli:

- Będzie bardzo fajnie! Wygramy!

I szkarłatnymi sutkami nacisnęli przyciski joysticka. I zestrzelili amerykańskie samoloty...

Wojna toczyła się na korzyść III Rzeszy... Ale pogoda się pogarszała. A w listopadzie w Kanadzie, którą naziści prawie całkowicie zdobyli, zrobiło się zimno i zaczął padać śnieg.

Wojska radzieckie prawie całkowicie zajęły Alaskę, a także wkroczyły do Kanady.

Elizabeth jeździła T-54, który wciąż był produkowany w bardzo małych seriach. Walczyły głównie T-34-85, demonstrując swoją pasję i zapał. Jednocześnie czołgi te nie zostały przeniesione.

Elizabeth, mimo zimna, bosa i w bikini, strzeliła szkarłatnym sutkiem do amerykańskiego czołgu i pisnęła:

- Za wielkie osiągnięcia!

I pokazała swój długi język. To jest dziewczyna, dziewczyna dla wszystkich dziewczyn!

Katarzyna także, mimo mrozu, bosa wojowniczka w bikini, trafiła na wroga. Uderzyła szkarłatnym sutkiem w amerykański samochód i pisnęła:

- Na pokład!

Wojownicy kradli bardzo wesoło. A ich sutki na czekoladowych piersiach są jak truskawki.

Elena uderzyła wroga. Uderzyła go i syknęła, odsłaniając perłowe zęby:

- To koniec wrogów!

A to taki fajny wojownik klasowy. I całkiem bojowy. A Efrasia uderzy wroga jak szalona. A on go zabierze i skosi.

I będzie ryczeć:

- Kosmiczny bum!

A rubinowy sutek wyśle również kolejny pocisk.

Tak więc dziewczyny poradziły sobie z hordami Stanów Zjednoczonych. Wojna trwa... A zima już nadeszła. Prawie cała Kanada została zdobyta, a walki toczą się już na północnych granicach Stanów Zjednoczonych.

Amerykanie szukają wyjścia. Truman zaoferował Hitlerowi pokój na innych warunkach niż kapitulacja. Führer żądał: tylko poddania się.

Jedyną rzeczą jest to, że sam Truman nie może zostać zastrzelony.

USA kontynuowały wojnę. Do produkcji wszedł bardzo ciężki czołg T-93, ważący dziewięćdziesiąt trzy tony, a właściwie działo samobieżne, z armatą 155 mm. Ale przynajmniej jest w stanie czołowo przebić niemieckie czołgi. A on sam ma pancerz o grubości 305 mm. Jedyne działo samobieżne zdolne do czołowej penetracji czołgów wroga Panther-4 i wyższych. Ale naziści mają też niespodzianki. Pojawił się "Tygrys"-4, zunifikowany z "Panterą"-4, tylko cięższy, z grubszym pancerzem i potężną bronią.

Ten samochód może okazać się bardzo niebezpieczny.

Pracują także nad "Panterą"-5 w bardziej zaawansowanym modelu piramidalnym. Zbiornik ten naprawdę może stać się niezwykle praktyczny.

Nadszedł nowy rok 1948... Niemcy przerwali na chwilę ofensywę z powodu napiętej komunikacji. Pilnie zbudowano kolej. Praca szła pełną parą.

Amerykanie próbowali kontratakować. Ale nie bardzo im się to udało. Choć Shermany produkowano w ogromnych ilościach, były jak mięso na rzeźnię.

Nie cytowano także "Pershingsa". Amerykanie próbowali stworzyć coś mniej lub bardziej zdolnego do walki z Niemcami. Ale nie były one szczególnie udane.

Ale w ZSRR na polu bitwy umieszczono eksperymentalny czołg IS-7. Była w nim Alenka ze swoją żeńską załogą.

Dziewczyny są oczywiście boso i w bikini.

Czołg jest dość potężny, wyposażony w działo kal. 130 mm, które dosłownie odrywa głowy amerykańskim pojazdom.

Anyuta strzeliła gołymi palcami i rozerwała wieżę Shermana, zauważając:

- A teraz jesteśmy w stanie wojny z Amerykanami...

Alenka również strzeliła do wroga z gołych palców i zgodziła się:

"Walczmy!" I to jest poważne!

Alla uderzyła Amerykankę szkarłatnym sutkiem i agresywnie zauważyła:

- Nie, super!

Maria także na zmianę uderzała przeciwnika truskawkowym sutkiem i wykrzykiwała:

- Za komunizm!

Marusya również uderzyła wroga. I zauważyła całkiem trafnie, szczerząc zęby i machając bosą stopą:

- To prawdziwy napad!

I jak się śmieje. I pokaże perłowe zęby.

IS-7 to czołg zdolny do walki z Panther-4. Co prawda niemiecki czołg jest produkowany seryjnie i masowo, ale IS-7 do tej pory wyprodukowano tylko trzy. Dość trudny w produkcji czołg.

Ale Vedmakova jest w samolocie i podburza Amerykanów, jakby to było przerażające. I śmiertelnie miażdży ich samoloty.

Co więcej, dziewczyna używa gołych palców u nóg. I z wielką aktywnością powala samoloty.

Anastazja krzyczy:

- Jestem kosmiczną wiedźmą - wymażę wszystkich!

I mruga swoimi szafirowymi oczami. A jej uśmiech zębów jest bardzo agresywny.

Akulina Orłowa także walczy z wściekłą furią kobry. I rzuca się na amerykańskie samoloty i ryczy:

- Chwała naszej Ojczyźnie! To będzie rodzina Ojczyzny!

I mruga do partnera, mimo że jej nie widzi!

Oto walczące i ładne dziewczyny. Ich potencjał jest po prostu niesamowity. I żadna armia nie jest w stanie im się przeciwstawić.

Anastasia Vedmakov naciska guzik szkarłatnym sutkiem. Uderza w amerykański samochód i krzyczy:

- Chwała wielkiemu komunizmowi królów!

I staje się zabawna. Chociaż można powiedzieć, że Stalin był w pewnym sensie carem.

Akulina zgodziła się z tym:

- Komunizm jest największym osiągnięciem królów!

A także naciśnie przycisk rubinowym sutkiem i wyśle pocisk lotniczy o śmiercionośnej sile.

Dziewczyny tutaj są piękne z twarzy i figury. A zimą walczą tylko w bikini.

W marcu Niemcy ostatecznie zajęli Kanadę i wkroczyli do Meksyku od południa, ściskając Stany Zjednoczone ruchem szczypiec. Jak dotąd walki były zacięte jedynie na kierunku południowym. Przebijała się tam armada japońsko-niemiecka i cała koalicja. Armia meksykańska formalnie walczyła po stronie Stanów Zjednoczonych, ale nie robiła tego zbyt chętnie. Wielu Meksykanów zdezerterowało i poddało się bez walki. Na początku kwietnia Japończycy wkroczyli do Meksyku.

Wśród ich samurajskich oddziałów szczególnie wyróżniały się cztery dziewczyny ninja.

Wycięli mieczami amerykańską piechotę, która próbowała osłaniać Meksyk.

Młyn prowadziła dziewczyna ninja o niebieskich włosach. Zmiażdżyła żołnierzy Jankesów, a gołymi palcami rzuciła groszek z materiałami wybuchowymi, co przewróciło cały czołg.

Po czym wojownik sprawdził:

- Banzai!

Dziewczyna ninja z żółtymi włosami wykonała technikę wachlarza swoimi mieczami. Zabiła także wielu amerykańskich żołnierzy. I bosymi palcami rzuciła wybuchowy worek trocin. I przewróciły się trzy całe czołgi.

A dziewczyna krzyknęła:

- Nasze akrobacje!

I mrugnęła do przyjaciół...

Rudowłosa dziewczyna ninja zorganizowała przyjęcie w kształcie motyla, używając mieczy katana. Powaliła wielu wojowników o czarnej skórze. I rzuciła bombę gołymi palcami. Położyłem trzy działa samobieżne.

A ona krzyknęła:

- Nie jestem żałosnym robakiem, tylko żółwiem ninja!

Dziewczyna ninja z białymi włosami trzymała miecze w wściekłym ruchu ważki. Wirowały niczym śmigła helikoptera. I zabiła wielu żołnierzy. Potem rzuciła bumerang gołymi palcami. Który odciął trzy lufy amerykańskich czołgów.

A ona zaćwierkała:

- Truman będzie bibułą!

Zatem japońskie dziewczyny rozproszyły się jak prawdziwe tornado śmierci.

Taka zacięta bitwa miała miejsce i toczy się nad Meksykiem.

A w maju 1948 r. wznowiono ofensywę z północy. Dywizje niemieckie, zagraniczne i radzieckie zaczęły przemieszczać się przez terytorium USA, pokonując niezwykle zaciekły opór amerykańskich żołnierzy i milicji.

Bitwa trwała dalej... Gerda nadal walczyła na Panterze-4. Jak dotąd dla Amerykanów jedynie T-93 jest w stanie bezpośrednio sprawić problemy niemieckiej maszynie, na której zainstalowano nowy, mocniejszy silnik z turbiną gazową o mocy 1800 koni mechanicznych, sprawił, że działo stało się szybsze i bez zwiększania długości wylot lufy zwiększał prędkość początkową pocisku. Zatem "Pantera"-4 U jest w stanie przebić T-93 czołowo, pomimo niesamowicie grubego pancerza tego działa samobieżnego.

I tak niemiecka załoga walczy, i to nie bez sukcesów. I uderza pięściami w przeciwników.

Gerda celuje pistoletem gołymi palcami i strzela do Amerykanów. Uderza je celnie i syczy:

- Chwała bractwu aryjskiemu!

Charlotte również wskazuje zabójczą broń gołymi palcami. Przebija się przez amerykański czołg. I kwiczy:

- Chwała pomysłom Nietzschego!

Christina, używając bosych palców, również znajduje cel. Wysyła pocisk przewracający armatę i ryczy:

- Chwała ideom, które żyją przez wieki!

Magda uderzyła także swojego przeciwnika. Zmiażdżyła jego czołg, rozbiła masę piechoty i zapiszczała:

- Chwała aryjskim umiejętnościom!

To takie waleczne i bardzo seksowne dziewczyny. Zawierają w sobie płomień gniewu i burzę namiętności.

A stalowe szczypce poruszają się po obu stronach. Na południu Meksyk został podbity do końca maja, a zaawansowane jednostki japońskie i amerykańskie dotarły do południowych stanów Stanów Zjednoczonych.

Wszystko poszło prawie zgodnie z planem. Latem 1948 roku walki toczyły się już w całości na terytorium Ameryki, ale doszło też do desantu niemieckiego na Kubie.

Tam też jest bardzo gorąco.

Wśród walczących na Kubie jest angielska załoga Jane Armstrong. Piękna dziewczyna walczy z Amerykanami. I podbija wyspę, którą gang Fidela Castro z jakiegoś powodu nazwał wyspą wolności.

Dziewczyny jadą na czołgu Tiger-4, który ma bardzo potężną armatę 128 mm i lufę o długości 100 EL oraz przedni pancerz o grubości trzystu milimetrów na pochyłościach i boczny pancerz o grubości 250 mm na pochyłościach. Taki czołg nie jest łatwy do pokonania. I ma osiem karabinów maszynowych.

Jane Armstrong, strzelając gołymi palcami, zauważa:

- Powiedzmy, że to zabawne!

Gringeta zachichotała i odpowiedziała:

- Tak, jest tak wiele problemów, które można rozwiązać jednym haustem!

Fotografowała też gołymi palcami. Tutaj dziewczyny są oczywiście boso i w bikini. Taki fajny i pełen temperamentu.

Tutaj Malanya strzela jeden po drugim, bosymi palcami i piszczy:

- Chwała koronie brytyjskiej!

Podążająca za nią Monica, bardzo waleczna piękność, strzela. A także używając gołych palców. I zachowuje się bardzo temperamentnie i agresywnie. Dziewczyny tutaj wiedzą dużo o wojnie, seksie i miłości do czarnych żołnierzy i więźniów.

Tak naprawdę to wielka przyjemność dla Afrykanina owijać swoją czekoladową, męską doskonałość ustami dziewczyny i ssać. I bardzo fajnie jest zrobić coś takiego.

Dziewczyny niszczą Amerykanów, a działają z wielkim zapałem i pragnieniem zwycięstwa i zmiażdżenia wroga. To niezwykle agresywni ludzie.

I celują pistoletami gołymi palcami.

Tak więc pod koniec lipca Kuba została schwytana. A pod koniec sierpnia jedna trzecia Ameryki była już pod kontrolą koalicji państw antyamerykańskich.

Gerda mówiła o tym:

- Boa dusiciel dusi królika!

Jest już wrzesień 1948... Niemcy zbliżają się do Waszyngtonu. Choć do niej jeszcze daleko, Filadelfia jest już otoczona. I jest szturmowana.

"Pantera"-4 U strzela do domów, wybija okna i burzy ściany.

Gerda zauważa ze śmiechem:

- Rozerwiemy ich.

I wskazuje lufę gołymi palcami...

W październiku Niemcy zajęli kilka kolejnych miast i zbliżyli się do Waszyngtonu.

Walczyły także dziewczęta z Armii Czerwonej.

T-54 produkowany jest w Ameryce. Do tej pory czołg ten produkowany był w małych seriach, a SU-100 był najczęściej produkowany na potrzeby wojny. Walki szaleją z wielką intensywnością.

Elizabeth strzelała do Amerykanów gołymi palcami i zauważyła:

- Cokolwiek by nie powiedzieć, wygrywamy!

Elena również uderzyła Yankees gołymi palcami i zauważyła:

- I urodziliśmy się, aby zwyciężać.

Amerykanie mają nowy czołg Patton, powinien on zastąpić Pershinga. Istotną różnicą pomiędzy pojazdem było zastosowanie mocniejszego silnika o mocy 810 koni mechanicznych, wydłużonego działa z SuperPershinga, które wciąż było w stanie przebić czołowo radziecki czołg.

Pojazd ten nie zyskał jednak grubszego pancerza. Zwiększono jedynie kąt wymiernego nachylenia.

Ale to nie wystarczy do ochrony. To prawda, że radziecki T-34-85, który wciąż nie jest wycofany z produkcji, będzie silniejszy. I penetruje takie czołgi z daleka.

Ale T-54 jest od niego lepszy.

"Patton", muszę powiedzieć, będzie szybciej. Ale ten właśnie zaczął wchodzić do produkcji.

Głównymi pojazdami są nadal Shermany. Nie da się ich usunąć, mimo że są przestarzałe. Ponieważ produkcja samochodów spadnie za bardzo.

Pod koniec listopada Niemcy zbliżyli się do Waszyngtonu i Nowego Jorku. Rozpoczął się szturm na te miasta.

Amerykanie uparcie odmawiali poddania tych kluczowych punktów obrony i zgromadzili znaczne siły. Ogólnie rzecz biorąc, żołnierze amerykańscy walczyli dobrze i dzielnie. Piechota jest dobrze wyszkolona i jest wiele broni ręcznej.

To prawda, że lotnictwo III Rzeszy jest znacznie silniejsze. Oto dwie dziewczyny, Albina i Alvina, które przekroczyły liczbę zestrzelonych samolotów do dwóch tysięcy i otrzymały nową, wyjątkową nagrodę: Diamentową Gwiazdę, Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. To nowy rodzaj odznaczenia ustanowiony przez Fuhrera. Dla super dziewczyn!

Wybrane jednostki SS walczą podczas szturmu na Waszyngton. Walczą z wielką pasją.

Gerda jak zwykle wyprzedza wszystkich i walczy jak diabli. A z jej gołych palców wystrzeliwuje morderczy pocisk. I uderza w amerykański samochód.

Gerda zauważa agresywnie, wyszczerzając zęby:

- Chwała Niemcom, chwała!

I znowu, bosymi palcami, posyła śmiercionośny pocisk.

A potem Charlotte nacisnęła swój szkarłatny sutek i uderzyła wroga całkiem celnie.

A ona pisnęła:

- Chwała Nietzschemu za aryjski wyciek!

I potrząsnęła miedzianymi włosami. Taka olśniewająca dziewczyna.

Christina również strzeliła do wroga z gołych palców i zrobiła to niezwykle celnie, trafiając dokładnie w cel i wypaliła:

- Za idee bractwa aryjskiego.

Wtedy Magda, dziewczyna z Terminatora, również ją uderzyła. Zmiażdżyła swoich wrogów rubinowymi sutkami swoich pełnych piersi i zapiszczała:

- Za pomysły wielkich osiągnięć!

A dziewczyny zaśpiewały:

- Jesteśmy wielkimi misjami,

I królowie wielkich królów...

Najpiękniejsza we wszechświecie,

I rubiny na piersiach!

A dziewczyny razem pokazały języki. Są to walczący i znani złodzieje.

Waszyngton upadł na początku grudnia. Nowy Jork jest bardzo dużym miastem i przetrwał aż do Nowego Roku.

I on też upadł...

Nadchodzi rok 1949. Armia amerykańska dobijała... Wiadomo, że to już agonia. A kapitulacja pozostałych sił nie jest odległa. I właśnie 30 stycznia Truman ogłosił kapitulację. I to właśnie w rocznicę dojścia Hitlera do władzy. I tak USA upadło...

Ale wojna oczywiście jeszcze się nie skończyła. Chociaż była chwilowa przerwa.

Obie strony musiały trochę odpocząć i wylizać rany.

Ale Hitler uważał, że Japonia jest zbyt silna. I znowu Stalin doszedł do porozumienia. Wojna rozpoczęła się 20 kwietnia 1952 r.

Stalin żyje, ale nie jest całkiem zdrowy. Hitler pragnie władzy nad światem.

Panther-5 pojawił się w serii jako czołg główny. Ma specjalny kształt piramidy i jest wyposażony w pistolet wysokociśnieniowy. I nie tak ciężki, tylko pięćdziesiąt ton i dwóch członków załogi. A silnikiem jest turbina gazowa o mocy 2000 koni mechanicznych. Oznacza to, że czołg dosłownie leci. A jego lufa jest krótsza, ale prędkość początkowa pocisku nawet wzrosła.

Pojazd ten ma bardzo wytrzymały pancerz i dlatego jest skuteczny przeciwko Japończykom.

Dziewczyny Gerda i Charlotte walczą na Panterze 5 przeciwko Japończykom. I działają z dużą skutecznością.

Gerda, strzelając do wroga, gołymi palcami, celuje z pistoletu i śpiewa:

- Ten, który jest pozbawiony serca i duszy!

Charlotte również strzeliła, używając gołych palców u nóg i wypaliła:

- Nie licz na sen!

A dziewczyny śmieją się same do siebie. Trzecia Rzesza atakuje samurajów. A ZSRR postępuje w Chinach. T-54 stał się już czołgiem seryjnym i jest szeroko stosowany w różnych bitwach.

Obecnie przewozi załogę Elizabeth. Japońskie czołgi prawdopodobnie nie są zbyt dobre. To prawda, że dostali licencję na "Pantery"-3 z bardzo potężną bronią, która jest niebezpieczna nawet dla radzieckiej maszyny, ale ich sukcesy ograniczają się do tego.

Elizabeth strzela do samuraja gołymi palcami i piszczy:

- Chwała epoce komunizmu!

Elena, strzelając, również podnosi:

- Chwała bohaterom!

A potem używa szkarłatnego sutka. To taka królowa bitwy. I bardzo skuteczny i naprawdę niezwykle agresywny.

Ekaterina strzela również gołymi palcami. A jednocześnie będzie ryczeć:

- O wielkość idei komunizmu!

Taka dziewczyna to cud.

A Efrasia też strzela, używając rubinowych sutków i kiwając głową, mówi:

- Za system sowiecki!

A wszystkie dziewczyny, rozbijając kolejny japoński samochód, krzyczą:

- Nie przeszkadzaj!

Dlaczego Japończycy są naciskani?

Ale czołg IS-7 się porusza. Obecnie jest produkowany szerzej. ZSRR był w stanie odbudować się w przyspieszonym tempie i zdobył w swoje ręce Alaskę. I to jest świetne.

Teraz jest wojna i wszystko jest takie interesujące i fascynujące na tym świecie.

Alenka strzelając z potężnego działa IS-7 i niszcząc czołg samuraja, tweetuje:

- Przyszłość świata należy do komunizmu!

I uderzy gołą piętą w zbroję.

Anyuta również strzeliła do samuraja, używając gołych palców u nóg, i pisnęła:

- O idee nowego komunistycznego świata.

Alla uderzyła przeciwnika szkarłatnym sutkiem. I wydało:

- Za wspaniały sen i wspaniałą urodę!

A Maria strzeliła gołymi palcami i niezwykle celnie:

- Trafiłem wroga!

A na koniec Marusya krzyczy, że odstrzeli Japończykom połowę głów. A dokładniej wieże. I oczywiście jej rubinowy sutek jest w akcji.

Dziewczyny spisały się znakomicie i strzelały całym sercem. A teraz mają kolosalne konta i skrzynię pełną nagród.

Piloci Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova zebrali już ponad dwieście zestrzelonych samolotów. I za to mają już osiem złotych gwiazd bohatera. Jest taka zasada: za dwadzieścia pięć zestrzelonych samolotów: dają złotą gwiazdę.

Anastazja zestrzeliła japoński samolot gołymi palcami i piskami:

- Za komunizm, komunizm, komunizm!

Akulina również uderza gołymi palcami w japoński samochód i ćwierka:

- Faszyzm zostanie rozbity na drobne kawałki!

Te dziewczyny są pięknymi pilotkami.

Ale są jeszcze fajniejsze piękności. Albina i Alwina. Zestrzelili już ponad trzy tysiące samolotów. I otrzymali za to kolejną nagrodę: Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

To są dziewczyny i słyną z walki.

Albina przewraca kolejny samochód za pomocą szkarłatnego sutka i piszczy:

- Chwała czasom, w których zwycięża Fryderyk Nietzsche!

Alvina swoim rubinowym sutkiem odcina kolejną maszynę z rzędu i piszczy:

- I wierzę, że ta era nadejdzie!

Oleg Rybaczenko również walczy z Japończykami.

Chłopiec Terminator sieka je mieczami i rzuca groszkiem gołymi palcami.

A kiedy trzeba, gwiżdże, przebijając głowy samurajów i ich czołgi, przy pomocy omdlewających wron.

Margarita robi to samo. A bose stopy rzucają granaty antymaterii...

Oleg Rybachenko, miażdżąc z wielkim entuzjazmem wrogów Rosji, śpiewał, komponując dosłownie w drodze;

Kraj radziecki jest sławny,

I otwarte przestrzenie, rzeki, góry...

Urodziła się z odwagą,

I zostawmy rozmowę!


Jestem rosyjskim pionierem,

Gotowi do walki za Ojczyznę...

Pokażę ludziom przykład,

W końcu zawsze potrafiliśmy walczyć!


Pionierzy są chwalebnymi synami,

Pod osłoną Ojczyzny-Rosji...

Choć szaleją hordy szatana,

Pokornie prosiliśmy Pana!


Ona jest najszczęśliwsza

Nasza bezgraniczna Rosja...

Choć horda rzuca się na ziemię, hałaśliwa,

Nasz Svarog jest wielkim mesjaszem!


Zachowajmy wszechświat

Nie rzucajcie Rosjan na kolana...

Zdajesz egzaminy na piątkę,

Stalin i wielki Lenin są z nami!


Nasz chwalebny kraj będzie

Już niedługo życie w czasach komunizmu...

Jesteś na zawsze dany przez urodzenie,

I będziemy w jarzmie faszyzmu!


Jak kwitną jabłonie w Ojczyźnie,

I pokrywa osiki jest rozciągnięta...

Hitler wkrótce będzie kaputem,

A planeta będzie po prostu rajem!


Chcę służyć Ojczyźnie,

Poznaj naszą bezgraniczną Rosję...

Myśliwy zamienia się w zwierzynę,

A dziewczyny będą coraz szczęśliwsze!


Biegnij boso po zimnie,

Te bystre oczy dziewczyny...

Uderzą faszystów pięściami,

I strzelają z karabinu maszynowego!


Nasza rosyjska wiara żyje,

Bez granic jasna Rosja...

Nasz Pan Wszechmogący zna Rodzinę,

Biały Bóg jest wielkim mesjaszem!


Kocham Jezusa i Stalina,

Czczę Ładę i Svaroga...

Nie okradną Rosjan z ich rubli,

Będzie to pod osłoną Światła Bożego!


Nie, jestem pionierem, nie ateistą,

Przynajmniej rosyjscy bogowie są mi drożsi...

Tylko w górę i ani sekundy w dół,

W imię naszej Matki Rosji!


Grając, zdobędę co się da,

Przez wieczność okładka Rusi błyszczy...

Tak, Moskwa to oczywiście trzeci Rzym,

Zły Kain zostanie zniszczony!


Na zewnątrz wszyscy jesteśmy żołnierzami Chrystusa,

I pokłońmy się ziemi Svarogowi...

Jezus jest naszą kopią Ojca,

Obiecujemy wszystko uczciwie Rodowi!


Nie chcę umierać, chłopaki

Uczyńmy kraj, uwierz mi, bogatszym...

Nawet jeśli zostaniemy zaatakowani przez złego złodzieja,

Możemy go oddać!


Piękni wojownicy Rusi,

Kraj, który rządzi wszechświatem...

Mówimy - Boże, ratuj nas,

Aby sprawa była twórcza!


Zdarza się, że wojna ucichnie,

Rodzaj ludzki wzrośnie do wielkości...

Szatan zostanie zniszczony

Ruszamy dalej z potężną piosenką!

Trzecia Rzesza w dalszym ciągu atakowała Japonię... W bitwach odniesiono znaczne sukcesy.

Armia Czerwona atakuje także samurajów. Teraz wojska radzieckie zbliżają się do Port Arthur. Załoga Alenki walczy na IS-7. Dziewczyny są tam bardzo piękne, w bikini i boso. Mówiąc wprost, są tak apetyczne, po prostu cudowne.

Alenka strzela z działa kal. 130 mm, przebijając japoński samochód i piszczy:

- Chwała epoce prawdziwego komunizmu!

Anyuta również oddaje strzał, używając gołych palców u nóg i piszcząc:

- Za naszego Stalina!

Alla strzeliła za nią, używając bosych stóp, i pisnęła:

- Za wybitne osiągnięcia!

Wtedy Maria strzeliła, przyciskając szkarłatny sutek do guzika i szczeknęła:

- Za wielkość epoki!

I w końcu Marusya również wystrzeliła pocisk, w tym przypadku używając do strzelania rubinowych sutków swoich wspaniałych piersi.

Dziewczyna pamiętała, jak w niewoli Niemcy rozebrali ją do szortów i ze śmiechem szczypali, wymawiając.

- Jakie piersi! To po prostu dojenie wymion jak najsolidniejszy bawół!

I jest naprawdę bardzo fajnie. Zwłaszcza w samych spodenkach, kiedy jedziesz po śniegu i zostawiasz nagie, pełne wdzięku ślady na zaspach.

Ale teraz ZSRR wraz z Trzecią Rzeszą niszczy wojska samurajskie. A to oczywiście jest o wiele przyjemniejsze niż obrona przed przeważającymi siłami wroga.

Ale niemieckie załogi na "Panterze" -5. Gerda i Charlotte w dwumiejscowym samochodzie ważącym pięćdziesiąt ton, ale z silnikiem turbinowym o mocy 2000 koni mechanicznych. Prędkość takiego czołgu sięga stu kilometrów na godzinę. A to bardzo potężna maszyna.

Gerda strzela do Japończyków... Niemcy prawie wypędzili samurajów z USA, a teraz oczyszczają z nich Meksyk.

"Pantera"-5 to pojazd w kształcie piramidy, bardzo mobilny i chroniony pod każdym kątem.

Gerda strzela z gołych palców u nóg. Zestrzeliwuje japoński czołg i piszczy:

- Moje pomysły są bardzo fajne!

Następnie Charlotte strzela pojedynczo, używając bosych palców u nóg i piszcząc:

- Najlepsi żołnierze na świecie!

A dziewczyna też piszczy.

Ale Christina i Magda walczą także na Panterze-5, superczołgu z armatą wysokociśnieniową i kształcie piramidy.

Christina tym razem strzela, wciskając swój szkarłatny sutek w przycisk joysticka i trafiając wroga, po czym ryczy:

- Nawet Goebbels o tym nie krzyczał!

Magda strzelała z rubinowego sutka. Przebiła wroga i sprawdziła:

- Dla pięknych dusz przełomu!

Christina ponownie strzeliła, bosymi palcami, i wymamrotała:

- Wiesz, zaczynam wierzyć w Boga!

Magda uderzyła przeciwnika, uderzając go z zabójczą siłą i używając gołego, okrągłego obcasa zapytała:

- Jak możemy w to wierzyć?

Christina strzeliła do Japończyka szkarłatnym sutkiem i odpowiedziała:

- Wszechmogący Bóg prowadzi Niemcy od zwycięstwa do zwycięstwa!

Magda również wbiła się w przeciwnika rubinowym sutkiem i pisnęła:

- Na nowe kosmiczne wyżyny!

W sumie dziewczyny są solidarne - wszystko zmierza w stronę komunizmu typu aryjskiego. I jak Japończycy są młóceni.

A na niebie walczą radzieccy piloci: Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova.

Anastazja bosymi palcami zestrzeliwuje kolejny japoński samolot i kwiczy:

- Idee komunizmu są żywe!

Akulina zestrzeliła gołymi palcami kolejny japoński samolot i zaćwierkała:

- A nasza chwała będzie wielka!

Następnie Anastazja ponownie zawróciła samochód i zestrzeliła kolejny japoński samolot za pomocą szkarłatnego sutka na piersi i zagruchała z bardzo zadowolonym spojrzeniem:

- A chwała komunizmu jest wielka!

Podążająca za nią Akulina rozwaliła japoński samolot za pomocą rubinowego sutka w piersi i ze zwycięskim spojrzeniem zauważyła:

- A chwała sił wyższych jest niezmierzona!

Dziewczyny tutaj są wspaniałymi wojowniczkami armii ZSRR.

Wojna rozpoczęła się 20 kwietnia 1952 roku, w dzień urodzin Hitlera. Po serii sukcesów Niemcy w ciągu trzech miesięcy wyparli Japończyków ze Stanów Zjednoczonych i Birmy i posunęli się na wschód od Indii i na zachód od Ameryki. Walki szalały.

Jak dotąd Japończycy przegrywali z III Rzeszą i jej koalicją, a także z ZSRR. I to jest poważne.

Walczył z Japonią i Flotą Pacyfiku. Był to niszczyciel z załogą składającą się wyłącznie z dziewcząt. Jakie piękne są te dziewczyny, prawie zupełnie nagie, bose, w pasiastych bikini i marynarskich kostiumach. To takie wspaniałe piękności.

I podczas bitwy błyskają gołymi, okrągłymi obcasami. Walczący wojownicy i to bardzo psotni. I zwinne jak króliczki.

A teraz Valentina im rozkazuje. A dziewczyna też jest prawie naga, ma na sobie jedynie wąski pasek pasiastego materiału na piersi i cienkie majtki. A ona sama tupie bosymi stopami.

I jak dziewczyny uderzyły Japończyka pociskiem o śmiercionośnej sile. Więc ich niszczyciel się rozdzieli.

Walentyna śpiewa pełna światła i entuzjazmu:

Spartak wychował niewolników do bohaterskich czynów,

Zrzucić jarzmo znienawidzonych książąt...

Zamienił nieszczęśników w rój orłów -

Apel jest prosty - rozwijaj swoje marzenia!


Wyciągnij miecz walcząc,

I bezlitośnie siekaj swoich złych wrogów...

Na szczęście szybko otworzysz sobie drogę jako wojownik,

Zmarły będzie żył wiecznie w granicie!


Dostaniemy to z nieba, zero potrzebuje księżyca,

Otworzymy przestrzenie Marsa jak bramę,

I słynna wiara w Wenus, przyjdę ...

Cała Droga Mleczna - pod mieczem trafi do bohatera!


Na niebie są gwiazdy i oczy dziewcząt -

Błyszczą szafirami i rubinami...

I moje dzikie myśli latają -

Kiedy nasz przodek ugniatał bok Mamai!


Śmiertelny Chelubey zawołał w tłumie:

Że Ruś zginie pod kopytem wichru...

Szalony krzyk jest dziwny - zabij wszystkich:

Że ucichły śmiechy i dźwięczne pieśni!


Odpowiedź Peresveta została udzielona głośno:

Cios włóczni i wróg w koszmarnym piekle...

Zindan nie będzie czekał na wojownika -

Wygramy, wy w to wierzycie!


Skała jest podstępna - są dni w chmurach,

Nie zawsze jest szczęście i trofea...

A nasze miasta są ogniem, światłami,

Najwyraźniej my też nie nadążaliśmy za bitwą!


Ale poznajcie miejsce Rosjanina w triumfie,

Nasz przodek Cezar, potężny Macedończyk...

Planety wkrótce zamienią się w raj,

Ser z herbatą jest bardzo smaczny Poshekhonsky!

Tak, walczący tutaj wojownicy reprezentują najwyższy standard Komsomołu.

Takie dziewczyny są dumą prawie każdej armii. I miażdżą Japończyków dzikim szaleństwem.

Dobrze, gdy w wojsku jest dużo dziewcząt, jest tak pięknie. I ich piersi, nogi i brzuch. A dziewczyny mają taką gładką, opaloną skórę. To najwyższy smak i aromat. Nie dziewczyny, ale konstelacje snów.

A Albina i Alvina walczą na niebie. Ci fajni wojownicy to prawdziwi asowie umiejętności latania.

Albina steruje samolotem, wciska przyciski joysticka szkarłatnymi sutkami i piszczy:

- Chwała, chwała, chwała! Nasza wielka moc!

Alvina również ryczy, przyciska swoje rubinowe sutki do przycisków joysticka i ryczy:

- Zmiażdżymy wszystkich wrogów!

I mruga do powalonych wrogów.

Szczególnie dziewczęta torturowały japońskiego chłopca. Taka słodka i opalona. Usmażyli mu pięty. Następnie zaczęli wbijać w ciało igły i papier, a następnie podpalać. Potem wzięli pochodnię pod pachy. Dzieciom złamano palce u nóg.

Sadystyczne dziewczyny wykonały świetną robotę, torturując chłopca na śmierć. A potem śmiali się i śmiali przez długi czas.

Eva i Gertruda również torturowały, tym razem Japonkę. Smażyli to też na małym ogniu. Zaczęli od pięt, aż do głowy, i usmażyli go żywcem.

Ale teraz te dziewczyny są na latającym spodku. I zestrzeliwują przeciwników strumieniem laminarnym i promieniami cieplnymi.

Eva naciska przyciski joysticka gołymi palcami i strzela do kilkunastu samolotów na raz. Potem ryczy:

- Idea odwetu jest słynna!

Gertruda poprawia ją, również wysyłając bosymi stopami promień ciepła i spalając samuraja:

- Już się zemściliśmy! Teraz czekają na nas nowe kamienie milowe!

Eve, używając swojego szkarłatnego sutka, naciska przycisk joysticka i wysyła morderczą erupcję na płaszczyzny Japonii i piszczy:

- Za moje góry!

Gertruda również uderzyła wroga swoim rubinowym sutkiem, rzuciła w niego kolosalną moc i krzyknęła:

- Za wybitne osiągnięcia!

Tym razem osłaniał cel naziemny.

Japonia ma wiele samolotów, ale w większości są one tanie, napędzane śmigłami i przestarzałe. Nie można więc przeciwstawić się Niemcom i Sowietom.

Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova poprawiają swoje wyniki w Mig-15. I robią to skutecznie. Oto dziewczyny - każda przekroczyła liczbę dwustu pięćdziesięciu zestrzelonych samolotów i za to otrzymały dziesiątą gwiazdę Bohatera Związku Radzieckiego.

Anastazja Witczakowa nawet ryknęła:

- Jestem ucieleśnieniem emocji!

I gołymi palcami wycelowała armatę samolotu i odcięła samuraja.

Akulina Orłowa zawyła:

- I jestem jeszcze fajniejszy!

I serią zestrzeliła trzy japońskie samoloty. Ale jakie fajne Migi mają wojownicy.

W ten sposób smażą wroga i tak go biją. Nie mogę się oprzeć takiej mocy.

Anastazja Witczakowa nacisnęła guzik szkarłatnym sutkiem, zestrzeliwując jedną serią cztery wrogie samoloty, i zagruchała:

- Jestem waleczną dziewczyną!

Akulina Orłowa uruchomiła mechanizm spustowy rubinowym sutkiem, odcięła wroga i pisnęła:

- I muszę przyznać, że dziewczyna jest fajniejsza!

I mrugnęła do swojego partnera! Muszę przyznać, że to typ dużych dziewczyn.

Oczywiście, że kochają mężczyzn. Szczególnie czarni. I jest to zrozumiałe, ich doskonałość jest znacznie większa niż u białych. A kobiety cenią to przede wszystkim.

Szczególnie Rosjanki, kobiety gorące i pełne temperamentu, którym seksu nigdy dość.

Anastazja zestrzeliła kolejny japoński samolot, naciskając gołą piętę i zagruchała:

- To marzenie każdej dziewczyny!

Akulina odcięła Japonkę pępkiem, a brzuch dziewczyny został wyrzeźbiony i wymamrotał:

- Tak, największe ze snów!

I wyobraziła sobie wielką doskonałość czarnego wojownika i oblizała wargi, rozkoszując się przyjemnym smakiem tej czekolady.

Te dziewczyny są po prostu super!

W sierpniu Niemcom i wojskom radzieckim udało się ostatecznie pokonać Japończyków na kontynencie amerykańskim. Tutaj Niemcy mają wszystkie atuty, podobnie jak ZSRR. Japonia ma problemy z zaopatrzeniem. Bardziej zacięte walki toczą się w Azji. Samurajom pomagają także lokalne siły.

Niemcy muszą także walczyć z Chińską Armią Czerwoną. I to też jest spory problem.

Ale uporczywy opór wroga niczego nie pokona.

Jane Armstrong i Gertrude walczą w Panterze z Chińczykami.

Zostają zmiażdżeni przez karabiny maszynowe i trafieni odłamkami w żołnierzy Niebiańskiego Imperium. I krzyczą do siebie:

- Wielka Brytania rządzi morzami!

Jane nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami, wystrzeliła śmiercionośny pocisk z igłami i zagruchała:

- Poza granicami walki!

Gertruda również nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami i zagruchała:

- I mówią, co jeszcze!

I tak dziewczyny specjalnie zajęły się tymi Chińczykami. I niszczą je bez litości.

Jane przycisnęła swój szkarłatny sutek do przycisku joysticka, wypluła śmiercionośny pocisk i wypaliła:

- Wiedz, że nadchodzą wielkie zmiany!

Gertruda także przycisnęła swoje nagie piersi rubinowym sutkiem do przycisku joysticka i wypaliła:

- Będzie najfajniej!

Dziewczyny wyprzedziły Chińczyków z całą szybkością podnośnika.

Walki trwały nadal, a presja koalicji wzrosła.

Singapur upadł we wrześniu. A Niemcy posunęli się na kontynent.

Znajdujące się bliżej Japonii wojska radzieckie próbowały nawet wylądować w metropolii. Ale na morzu samuraje są nadal bardzo silni. Chociaż Trzecia Rzesza ma potężnego asa w rękawie: nuklearne okręty podwodne.

Ale Japonia nie została jeszcze wykończona i przylega do wielu swoich wysp.

Elizabeth prawie zginęła, gdy ich czołg T-54 został zaatakowany przez japońskie pojazdy. Niektóre z nich są uzbrojone w działo kal. 88 mm i lufę o długości 100 EL i mogą nawet przebić czołowo radziecki czołg. I muszę przyznać, że są bardzo niebezpieczni.

Elizabeth posłała pocisk w japoński samochód, bosymi palcami, i zagruchała:

- Jestem dziewczyną o wyglądzie wilka!

Elena również posłała pocisk w stronę wroga, wciskając swój szkarłatny sutek w przycisk joysticka i zagruchała:

- Jestem wielką lisicą!

A dziewczyna o fajnych manierach roześmiała się.

Catherine wzięła go, wzięła truskawkowym sutkiem, nacisnęła spust i zaćwierkała:

- A ja jestem członkiem Komsomołu!

Euphrasinya kopnęła we wroga bosą piętą. Zmiażdżyła japoński czołg i pisnęła:

- A ja jestem świetną wojowniczką!

Wojownicy to bardzo twardzi wojownicy. Ekstremalny stopień waleczności.

Dziewczyny ostatecznie straciły czołg, a wojska radzieckie zostały wrzucone do morza.

Jednak pod koniec października, kiedy Niemcy wylądowali już na Filipinach i zauważalnie zredukowali flotę japońską, wojska radzieckie ponownie wylądowały na jednej z wysp.

Elżbieta ponownie walczyła na czele wrogiego, agresywnego ataku.

Dziewczyny mają już inny T-54. Czołg ten stał się głównym czołgiem radzieckim, inne pojazdy produkowane są w bardzo małych seriach. Jednak SU-100 nie został jeszcze wycofany z produkcji. To działo samobieżne wciąż walczy. A T-34-85 został wycofany z produkcji seryjnej zaledwie rok temu. Więc ten samochód wciąż walczy i walczy.

Chociaż oczywiście poziom ochrony nie jest zbyt dobry. Jednak przeciąganie liny trwa. A Niemcy też naciskają. Gerda walczy na Filipinach. Jej czołg Panther-5 jest bardzo dobry. Zwłaszcza piramidalny kształt, który zapewnia doskonałą ochronę pod każdym kątem.

Gerda walczyła i wystrzeliwała pociski gołymi palcami i śpiewała:

- Najwyższa forma komunizmu! To jest nasz fajny nazizm!

A Charlotte, strzelając bosymi palcami, zagruchała, szczerząc zęby:

- Możemy, wszystkie jesteśmy dziewczynami! To jest wolne życie!

Takie piękności, po prostu wspaniałość snu.

Ale Japończycy już się poddają. Klękają przed dziewczynami i całują ich nagie, szorstkie, lekko zakurzone i pachnące olejem podeszwy stóp.

Dziewczyny są z tego bardzo zadowolone. A ich nagie, okrągłe szpilki obsypane są pocałunkami.

W listopadzie Filipiny zostały oczyszczone z japońskiej obecności. I wszystko stało się spokojniejsze i spokojniejsze.

Krystyna i Magda też tam walczyły i zniszczyły samurajów.

Dziewczyny używały nie tylko bosych stóp, ale także szkarłatnych sutków.

Christina wystrzeliła, użyła rubinowego sutka przeciwko samurajom i bełkotała:

- Moja najwyższa klasa!

Magda również dała klapsa, używając piersi z truskawkowymi sutkami i ryknęła:

- Najwybitniejsze akrobacje!

To są tutaj dziewczyny czarownice. Każdy może i wie.

W grudniu wojska radzieckie wraz z Niemcami zakończyły klęskę Japończyków w Chinach.

Alenka i jej zespół walczą na IS-7.

Dziewczyna gołymi palcami wystrzeliła pocisk w stronę japońskiego samochodu i przebiła go.

Wróg nie zaatakuje IS-7 czołowo, ale może zabrać go na pokład. Więc trzeba tu uważać.

Anyuta nacisnęła guzik na szkarłatnym sutku swojej piersi. Wysłała pocisk na wroga, zmiażdżyła wieżę i bełkotała:

- Otrzymasz podbródek!

Alla również uderzyła Japończyka pistoletem i używając bosych palców u nóg, pisnęła:

- I poważny nokaut!

Uderzyła Japonkę, używając truskawkowego sutka w piersi Marii, sprawdzając i mówiąc:

- To bardzo fajna bitwa!

I wtedy Marusya również strzeliła, również używając rubinowego sutka. I wyszło świetnie.

Wojska radzieckie próbowały wkroczyć do Japonii. Tam pokonali zacięty opór.

Dziewczyny walczyły przy dzikim pisku panter. Czołg T-54 zadrżał od trafień, ale nadal posuwał się naprzód.

Elena strzelała gołymi palcami i ryczała:

- Przyszły komunizm to,

Kiedy świat się nie kończy!

Niemcy zakończyli zdobywanie wysp na Pacyfiku.

Nadszedł rok 1953...

Niemki Albina i Alvina zebrały łącznie ponad cztery tysiące samolotów. I otrzymali nowe nagrody: Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Tak, na dziewczyny czekała hojna nagroda. I są to wojownicy najwyższej klasy.

Albina, używając palców bosych stóp, odcięła w jednej serii pięć japońskich samochodów na swoim ME-562 i zaćwierkała:

- Nasza święta ziemia jest uwielbiona!

Alvina, używając gołych palców swoich pełnych wdzięku nóg na swojej maszynie TA-483, odcięła za jednym zamachem sześć japońskich gramofonów i pisnęła:

- I wszyscy jesteśmy jak jedna rodzina!

Tacy wojownicy okazali się dumni i niekwestionowani w swojej kolosalnej władzy.

To były placki, które wojownicy piekli ze wszystkich swoich pieców. A Japonia przegrywała wojnę sama ze sobą.

Pod koniec stycznia wojska radzieckie zakończyły zdobywanie Hokkaido. Samuraj walczył bardzo dzielnie. I miejscowa milicja też.

Po zakończeniu klęski samurajów w Chinach załoga Alenki walczy z Japończykami na Tajwanie. Tutaj IS-7 czasami grzęźnie, ale nie poddaje się.

Ale licencja pędzi przeciwko niemu, niedawno wydano "Tiger"-4. Działa tego potwora będą potężniejsze, a przedni pancerz będzie miał trzysta milimetrów i waży sto ton.

Zbiorniki te mają różne kategorie wagowe.

Ale dziewczyny się nie wstydzą. Bez zbędnych opóźnień zbliżają się do wroga. I unikają strzałów. Japońskiemu potworowi nie można trafić w czoło. I ma przewagę nad IS-7 w uderzaniu głową. Ale radziecki czołg będzie silniejszy pod względem wydajności. I młodzi wojownicy chcą to wykorzystać.

Alenka piszczy, celując z pistoletu bosymi stopami:

- Zmiażdżymy wroga na proch!

A zwinna Marusya zręcznie unika czołgu przed pociskiem wystrzelonym z długolufowego działa wroga. Dziewczyny zachowują się agresywnie i jednocześnie rozważnie.

Tutaj Anyuta naciska guzik swoim szkarłatnym sutkiem. Zabójcza siła pocisku trafia japoński pojazd w bok, gdzie pancerz jest słabszy.

Wojownicy najwyraźniej są niezwykle zadowoleni. I walczą takimi dziwactwami.

Jest już luty. Wojska radzieckie próbują zaatakować główną japońską wyspę, której stolicą jest Tokio. I natrafiają na twarde bloki samurajskie. A walki tutaj są tak zacięte...

Elizaveta otrzymuje obrażenia na swoim czołgu i krzyczy na całe gardło:

- Nie cofaj się i nie poddawaj się!

Japończycy opanowali produkcję Tygrysa-4, a ta maszyna jest bardzo nieprzyjemna dla radzieckich czołgów.

Chociaż T-54 może przebić jego dwustumilimetrowy pancerz i przebić bok pociskiem podkalibrowym.

Radziecka maszyna jak w szalejącej burzy.

Ale Elena wciska przycisk joysticka swoim szkarłatnym sutkiem i skutecznie uderza wroga.

Potem ryczy:

- Chwała ziemi komunizmu!

A jak potem dziewczyna będzie się śmiać i pokazywać zęby. I mruga do przyjaciół.

Tak, to są dziewczyny, które nie przejmują się Tygrysem-4.

A oto niemiecki Tiger-5 w bitwie. Dowodzą nim Margaret i Frieda.

Również podwójne i piramidalne. Tylko kaliber działa przekracza 128 mm, pancerz jest jeszcze grubszy, a silnik ma 3000 koni mechanicznych i turbinę gazową. Tylko waga czołgu nie wynosi pięćdziesięciu ton, ale siedemdziesięciu pięciu.

Ale samochód jest szybki, jak Panther 5, tylko większy.

Ale nie mniej zwinny.

Margaret, bosymi palcami, naciska przycisk joysticka, zestrzeliwuje japoński czołg i piszczy:

- Jesteśmy super wojownikami!

I pokazuje język!

Wtedy Frida strzela. Posyła też pocisk bosą piętą, bardzo celnie i piszczy z całych sił:

- Jestem supermenem!

Więc dziewczyny są tutaj na górze... Zarówno wojska niemieckie, jak i radzieckie zmierzają w kierunku Tokio.

5 marca 1953 roku, na krótko przed całkowitym zwycięstwem nad Japonią, umiera Stalin. Następcą zostaje Beria, który jest pierwszym zastępcą Komitetu Obrony Państwa, a Mołotow jest już w niełasce. Jest to mniej więcej jasne dla każdego. Żukow nie kwestionuje tego, a Beria zostaje naczelnym wodzem.

Japonia straciła już w tym czasie wszystkie swoje zamorskie posiadłości i desperacko próbowała utrzymać stolicę.

Hitler zaciera ręce z zadowoleniem, wydaje mu się, że ostatnia poważna siła na drodze III Rzeszy do dominacji nad światem upadnie.

A co z ZSRR? Można to zignorować.

Gdyby jednak Führer zobaczył, jak bezinteresownie walczą dziewczyny z Rosji, jego nastrój stałby się znacznie łagodniejszy.

Zwłaszcza, gdy Elena wysyła pocisk, naciskając przycisk swoim szkarłatnym sutkiem.

Ale teraz jest kwiecień 1953 roku. Właśnie minął rok od rozpoczęcia wojny z Japonią, a wojska radzieckie i niemieckie zaczynają szturmować ogromne miasto: Tokio.

Stolica Japonii zajmuje pozycję w górach i wcale nie jest łatwo ją zająć. Co więcej, samuraje wydają się gotowi walczyć do końca.

Gerda na Panterze 5 strzela do samuraja i agresywnie napinając mięśnie, piszczy:

- Nasza wielkość polega na tym, że nie jemy zupy z kotem!

I jak znowu wystrzeli z armaty, naciskając przycisk szkarłatną sutką.

Tutaj Charlotte będzie strzelać dokładnie i dokładnie. Uderzy wroga i sprawdzi:

- O nowy aryjski porządek!

A dziewczyny strzelają gołymi palcami.

Gerda, strzelając do wroga, zauważyła:

- Wszyscy jesteśmy skinheadami, fanami wolności - walczymy o nowy porządek!

A dziewczyna znów dotknie bosymi palcami swoich wyrzeźbionych nóg.

I mruga do partnera.

Ona także w odpowiedzi strzeliła, używając truskawkowego sutka i pisnęła:

- Na chwałę Ojczyzny!

A dziewczyny będą krzyczeć:

- Ojczyzna jest naszą matką!

I znów walczmy desperacko.

Tokio kurczy się, tworząc pierścień. Robi się coraz gęstej i gęstej.

Albina i Alvina walczą na niebie. Dziewczyny są odważne i bohaterskie. Walczą z szaleńczą furią na niebie.

Albina przycisnęła swój szkarłatny sutek do guzika i celnym strzałem powaliła wroga. Potem sprawdziła:

- To są wokale! Śmiertelny cios!

Alvina również strzeliła, jakby truskawkowym sutkiem, trafiając wroga i agresywnie mówiąc:

- Przyszłość zawsze będzie dla nas świecić jak jasna gwiazda!

Trzeba przyznać, że wojownicy mają niesamowitą siłę i piękno. A jeśli cię uderzą, uderzą cię...

Chcą dogonić nawet pięć tysięcy samolotów i zdobyć kolejną supergwiazdę. Jednak osiągnięcie tego jest niezwykle trudne, a czas ucieka.

30 kwietnia wojska koalicji rozpoczęły szturm na Pałac Cesarski. To ogromny budynek pełen wybranych strażników. Którzy walczą jak fanatycy.

Wśród nich są cztery dziewczyny ninja.

Walczą dzielnie, osłaniając podejście do cesarza.

Dziewczyna o niebieskich włosach prowadzi młyn mieczami i piskami:

- O wielkość honoru i Ojczyzny!

I gołymi palcami rzuca groch śmierci.

Dziewczyna o żółtych włosach wykonuje technikę motyla, ścina przeciwników i wyrzuca igłę ze szkarłatnego sutka, który przebija żołnierzy radzieckich.

Potem ryczy:

- To jest wielkość ninja!

Rudowłosa dziewczyna wykonuje manewr z mątwą, a gołymi palcami u nóg rzuca bumerang, który odcina głowy kilkunastu rosyjskim żołnierzom i ryczy:

- Za wielkość imperium!

Dziewczyna o siwych włosach również agresywnie otrzymuje helikopter, a następnie ładuje wyładowanie elektryczne z rubinowego sutka, które zabija wielu przeciwników. Wtedy zabrzmi:

- Za nasze zwycięstwa w wielkiej bitwie!

Dziewczyny oczywiście są odważne i wcale nie takie proste, mimo że mają wyrzeźbione, opalone nogi i są zupełnie bose.

Krótko mówiąc, po zabiciu kilku tysięcy żołnierzy radzieckich, dziewczyny te poddały się Niemcom.

Gerda zmusiła dziewczyny do pocałowania gołych podeszew stóp blondynki, co uczyniły z wielkim entuzjazmem.

Po czym Niemka powiedziała:

- Na wojnie, jak na wojnie,

Dziewczyny drapią się po piętach przez sen!

Albina i Alvina ze wszystkich sił próbowały dobić Japończyków w powietrzu i dogonić aż pięć tysięcy. Nie wyszli z samolotów i spadli z nóg.

2 maja 1953 roku garnizon tokijski poddał się. A siedem dni później, 9 maja 1953 r., resztki armii japońskiej skapitulowały. W ten sposób wydawało się, że wojna się skończyła.

11 maja miała miejsce ostatnia większa bitwa na morzu, kiedy oddział japońskich lotniskowców próbował cofnąć się. I tak Albina i Alvina nadal osiągnęły limit pięciu tysięcy samolotów każdy.

I otrzymali nagrody: Wielką Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego, Krzyż Żelazny z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Przez pewien czas Niemcy podbijali i połykali pozostałe kraje satelickie. W ZSRR nadal rządził Beria, który starał się prowadzić wyważoną i ostrożną politykę, aby nie prowokować Hitlera.

Berii udało się skonsolidować władzę. Hitler pozwolił ZSRR przejąć Grzbiet Kurylski i Port Arthur. Niemcy przesunęli także granicę nieco od stolicy ZSRR, Moskwy. W sumie co prawda pięćdziesiąt kilometrów, ale nawet wtedy jest miło, w zamian za ziemie chińskie, japońskie i koreańskie odbite przez Armię Czerwoną.

Ponadto korytarz do Leningradu został przełamany drogą lądową. Niemcy zgodzili się także na zwrot Archangielska.

To prawda, że zostawili resztę świata w tyle. I kontynuowali okupację po zajęciu pozostałych terytoriów.

Ale potem przyszedł rok 1958...

Hitler zdecydował, że nadszedł czas, aby zakończyć konsolidację świata. A wielka inwazja na ZSRR rozpoczęła się 20 kwietnia. A rok wcześniej, 20 kwietnia 1957 r., Niemcy polecieli na Księżyc.

Tak, teraz Führer postanowił zakończyć reżim Berii. I w końcu połknąć ZSRR i cały świat jednocześnie.

I tak hordy Wehrmachtu najechały terytorium Rosji Sowieckiej.

Siły, szczerze mówiąc, były bardzo nierówne. Trzecia Rzesza ma cały świat pod bronią.

A co ma Beria? Znacznie mniejsza populacja i zasoby. Jest oczywiste, że walka, która nas czeka, jest nierówna.

Są jednak też czarownice oraz Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova. Są gotowi do walki jak prawdziwe lwy. Oto znowu wyjątkowy dzień, 9 maja 1958 roku. Wróg przedarł się przez obronę ZSRR i porusza się, połykając go niczym pyton.

A naziści już krążą po Moskwie z różnych stron.

Następnie Oleg i dziewczyny ponownie wkroczyli do bitwy, pomagając Rosji, a raczej ZSRR.

Tutaj dołączyła do nich kolejna bosa dziewczyna, Margarita. Również dorosła pisarka stała się dziewczynką w wieku około dwunastu lat w zamian za nieśmiertelność i spełnia misję.

Wojownicy XXI wieku ponownie starli się z nazistami XX wieku.

W faszystowskim brązowym imperium jest zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oleg Rybaczenko, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Małgorzata, miażdżąc przeciwników, obnażyła zęby i wymamrotała:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez młyn przeciwko nazistom.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Augustyn, wycinając białych żołnierzy i czołgi, zapiszczał:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A Takni i biali wojownicy upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, mordując nazistów i eksterminując brunatnych żołnierzy, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami rzuci na wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Margarita przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natasza jest również bardzo fajna w ofensywie.

I rzuca bosymi stopami i pluje z rurki.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya szturmuje gruzy zwłok nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy wciąż spadają i spadają.

Zosia krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej całkowicie martwy.

Augustyn w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł.

Swietłana w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe.

Atak Olega przyspiesza. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to dziewczyna szalona w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Natasza przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Zosia jest w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Augustine to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już ponad stu nazistów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Augustyn śpiewał:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Svetlana również jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i wzdłuż dróg.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Oleg Rybachenko wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.

Chłopak-pisarz pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych wojowników.

Margarita także walczy. Niszczy armie cynamonowe i stalowe oraz ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych myśliwców już się rozpadła.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych wrogów, czołgi, a nawet samoloty.

A Natasza ma władzę. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu nazistów już zabiłeś?

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Natasza krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu nazistów.

Zoya jest w ruchu i zabiła wielu brązowych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Augustyn postępuje i miażdży swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Swietłana jest w ruchu. Tutaj wyciąłem wiele czaszek i wież czołgów. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp, uderzając piechotę i samoloty.

Oleg Rybachenko skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęk igieł, przewraca czołgi i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już sporo lat, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp.

Margarita śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w nazistów i ich czołgi i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuci groszek gołymi palcami, tysiąc nazistów natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia brązowego, piekielnego imperium topnieje na naszych oczach.

Natasza w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Zoya w dzikim ruchu. Atakuje nazistów. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a następnie ryczy:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami, zmiatając czołgi. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich koszmarów.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i tną mięso i metal.

Svetlana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie ścięty, zaśmieca się masę zwłok, a wokół leżą samoloty i czołgi.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Oleg ponownie odetnie setkę nazistów, zamiatając jak meteor. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak zostanie rozerwany na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Margarita zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu brązowych wojowników. I wycina duże połacie.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Natasza jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak atakuje nazistów. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Natasza wzięła to i zaśpiewała:

- Bieg w miejscu to ogólne pojednanie!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa brązowych głów armii odtoczyła się, a czołgi spłonęły.

Jest walczącą pięknością. Pokonaj się taką żółtą armadą.

Zoya jest w ruchu, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła, robią trumny, powodują eksplozję czołgów i samolotów.

Zoja wzięła go i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Natasza krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I uderzy wielu wojowników, odcinając wieże od czołgów.

Augustyn w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników - jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań!

Augustyn wziął go i syknął:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Oleg Rybaczenko mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Margarita, rzucając bosą stopą sztylet, rozbijając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Augustyn chętnie się z tym zgodził:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami odpali morderczą.

Svetlana w bitwie nie jest gorsza od przeciwników. Nie dziewczynę, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Swietłana, siekając wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:

- Głupiec nie potrzebuje noża....

Zoya pisnęła, rzucając igłami gołymi, opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Natasza, wycinając nazistów, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Oleg Rybachenko wygląda bardzo stylowo w walce.

Margarita śpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciąłem kilkaset głów nazistom i czołgom i pisnąłem:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Oleg, siekając brązowych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Margarita syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Natasza zaśpiewała w ofensywie:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Leciał po łuku, niszcząc wielu nazistów i wieże czołgów.

Zoya dodała, kontynuując niszczenie:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili w wiele myśliwców i samolotów.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Augustyna, wymachując nogami i rzucając ostro zakończone swastyki, zabulgotała:

- Flaga imperialna naprzód!

Svetlana chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyczały zgodnie, miażdżąc nazistów:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdarte, a wieże czołgów zniszczone.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Natasza wzleciała w powietrze. Rozszarpała swoich przeciwników i skrzydlate sępy i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Oleg Rybachenko zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, ochrona daje!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Natasza wycięła nazistów i pisnęła:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopak sprzeciwił się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Natasza zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna gołymi palcami rzucała we wroga igłami, wysadzała w powietrze masę czołgów i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Po czym Natasza ponownie ciąła wrogów, burząc wieże czołgów.

Zoya to bardzo szybki złodziej. Wystrzeliła całą beczkę w stronę nazistów. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Augustyn także nie jest słaby w walce. Tak atakuje nazistów. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

I siekając przeciwników śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie ciasto!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box.

Ale jak Swietłana walczy. I naziści to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Swietłana zauważyła ostro, gdy z jej bosych stóp posypały się plamy metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły czoła nazistom. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Oleg toczy bitwę i atakuje nazistów. Bije ich bez litości, przecina czołgi i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Margarita, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi, podniosła:

- Jesteśmy jak byki!

Natasza wzięła go i zawyła, wycinając brązowych żołnierzy wraz z czołgami:

- Nie możesz kłamać!

Zoya rozerwała nazistów i pisnęła:

- Nie, nie ręcznie!

I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy wielu faszystów.

Natasza wzięła to i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Zoya, również niszcząc nazistów i ich czołgi, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czysta zagłada przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Augustyn również całkiem logicznie zauważył:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu nazistów.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową generała Hitlera. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Svetlana jest bardzo wściekła w ofensywie, szczególnie powalając czołgi, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Kiedy przebija się przez wszystkich, samoloty się zawalają. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa nazistów upadła.

Oleg ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Małgorzata w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. Zabito wielu różnych wrogów, zniszczono czołgi i samoloty.

Margarita śpiewała w sposób wesoły:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Natasza w bitwie jest po prostu swego rodzaju terminatorem. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I uderza to w nazistów jak gwoździe. I zniszczy masę mastodontów i skrzydlatych, piekielnych maszyn.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Zoya również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy nazistów potrójnym młynem!

A Augustyn odkrzyknął:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. I było wielu wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich. Podobnie jak wieże czołgów, skrzydła faszystowskich samolotów są odrywane.

Augustyn syknął:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Swietłana, miażdżąc swoich wrogów, powiedziała:

- Zabijemy cię kolejką!

Augustyn potwierdził:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej bosych stóp znów leci dar całkowitej zagłady! I tak wiele czołgów i samolotów eksplodowało naraz na małe wióry.

W odpowiedzi Oleg zaśpiewał:

- Będzie kompletny banzai!

Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i gołymi palcami rzucając igłami, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, wydała:

- W skrócie! W skrócie!

Natasza, niszcząc brązowych wojowników, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Oleg Rybaczenko, rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca. Odcinał zarówno wieże czołgów, jak i ogony samolotów.

Margarita, wycinając wojowników brązowego imperium i zbroję czołgów, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie?

I kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

Dobrze współpracowali wtedy z nazistami... A Rosja Radziecka pokonała brązowe imperium podczas szturmu na Moskwę.

Wojna jeszcze się nie skończyła, ale ZSRR miał już szansę pokonać samych nazistów. Zatem cała szóstka ponownie musiała przerwać swoją super i fajną misję.


DLA ALASKI I DLA Rusi

Po przyłączeniu Polski i Litwy do Rosji w 1510 r. nastał okres pokoju. Jednak w 1515 roku armia rosyjska rozpoczęła kampanię przeciwko Inflantom, aby zaanektować ziemie należące do zakonu i ostatecznie wzmocnić go w krajach bałtyckich.

Oleg Rybachenko i Margarita Magnitnaya wzięli udział w szturmie na Rygę.

Rosja miała ogromną armię z dużą ilością broni. I przeprowadziła intensywny ostrzał miasta. Chłopiec i dziewczynka, nie czekając na koniec ostrzału, rzucili się do ataku.

Oleg Rybaczenko ciął mieczami, przeciął polanę w szeregach Liwów i ryknął:

- Chwała caratowi!

Po czym chłopak rzucił gołymi palcami śmiercionośny granat trocinowy. I jak rozdzierał swoich przeciwników.

Margarita także rzuciła swą gołą nogą morderczy dar zagłady i rozerwała rycerzy na strzępy. Potem zagruchała:

- Chwała komunizmowi i epoce caratu!

Nieśmiertelne dzieci, które żyjąc wiele lat, nadal wyglądały uparcie na dwanaście lat i walczyły z wściekłością. I porąbali Liwów jak kapustę siekierami.

Ale wtedy armia rosyjska z armatami okazała się znacznie silniejsza i szybko zdobyła Rygę.

Natasza ledwo zdążyła rzucić się do bitwy; gdy tylko wypuściła błyskawicę ze swoich szkarłatnych sutków, garnizon inflancki w Rydze poddał się. Rudowłosa suka Augustyna ledwo zdążyła rzucić dar śmierci gołymi palcami, a Liwończycy już opadli.

Rosja Wasilija Trzeciego ma ziemie prawie do Uralu i cały region Wołgi, a także Litwę i Polskę. Jest dużo ludności i terytorium. Inflanty nie są więc ich rywalem.

Tyle że ma aż sto pięćdziesiąt fortec. Uchwycenie tego wszystkiego wymaga czasu.

Dorpat i Narwa zostały zdobyte bez ofiar. Dopiero podczas ataku na Revel cała szóstka pomogła wojskom rosyjskim.

A potem, jak zawsze, sześciu wojowników cięło mieczami, bosymi stopami rzucało zabójcze dary śmierci, a dziewczyny wysyłały błyskawice ze szkarłatnych sutków.

Wiele miast Inflant poddało się bez walki. Był taki ogniskowy opór.

Oleg Rybachenko zauważył Margaritę, gdy biegli przez tę krainę:

- Nasze zwycięstwa stają się monotonne.

Dziewczyna odpowiedziała ze śmiechem:

- Tak, posiekaj i zniszcz! To jest naprawdę denerwujące!

Oleg Rybaczenko powiedział we śnie:

- Gdybyśmy tylko mogli polecieć w kosmos!

I ciął młyn swoimi mieczami, raniąc trzech rycerzy naraz. Było jasne, że wojna toczy się tu w taki sposób, że Rosjanie radzą sobie bez nich całkiem nieźle. Cesarstwo carskie przekroczyło niebezpieczny punkt i zyskało wielką siłę. A Rosjanie wraz z Polakami reprezentowali wspólnie taką siłę, że nie można było ich tak łatwo pokonać. Co więcej, Europa jest nadal podzielona i tylko Hiszpania i Portugalia mają poważne kolonie.

Oleg Rybaczenko siekał w szybkim tempie. Rosja podbiła Inflanty w ciągu sześciu miesięcy i znów nastąpiła przerwa.

Nieśmiertelne dzieci przeniosły się na inną misję.

W nim nie doszło do sprzedaży Alaski. Oczywiście była w tym logika. Car Aleksander II, patrząc, ile ziemi chcieli sprzedać, gwizdnął:

- Tak, to aż pięć krajów takich jak Polska! Czy jest za gruba?

I stwierdził, że tak dużej sztuki za grosze nie odda! I będzie go chronić!

Jakie to rozsądne... Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova brali udział w budowie rosyjskiego fortu na południowej Alasce. A potem w bitwie.

Oczywiście Oleg Rybachenko, jako wierny sługa rosyjskich bogów, został wysłany do tego fortu na terytorium Rosji, wraz z bosą dziewczyną Margaritą. Chłopiec był z nią i musiał brać udział w walkach o utrzymanie terytorium Rosji.

Bosy chłopiec w szortach wraz z dziewczyną zaatakowali brytyjską baterię, która znajdowała się na imponującej wysokości nad fortem. Oleg miał już spore doświadczenie w wykonywaniu różnych misji wszechmocnych rosyjskich bogów w różnych wszechświatach. Tak, taki jest los tego genialnego chłopca. Jako dorosły pisarz chciał stać się nieśmiertelny.

A rosyjscy bogowie demiurdzy uczynili go nieśmiertelnym, ale zamienili go w chłopca-terminatora, który służy im i narodowi Matki Rosji. To pasuje chłopcu na zawsze.

Zakrywa usta jednemu angielskiemu wartownikowi i podcina mu gardło. To nie pierwszy raz i nie pierwsza misja, kiedy robi coś takiego. Wieczny chłopiec od samego początku, dzięki ciału swojego dziecka, traktował to wszystko jako zabawę i dlatego nie odczuwał wyrzutów sumienia ani żadnego dyskomfortu w duszy.

Dla niego stało się to w jakiś sposób tak naturalne, że chłopiec cieszył się tylko z kolejnego sukcesu.

Podobnie jak dziewczyna terminatora Margarita.

Więc po prostu oderwał głowę innemu wartownikowi. Poznaj nasz angielski: Alaska była i będzie rosyjska!

Oleg Rybachenko - ten genialny i najbardziej płodny pisarz w WNP od dawna jest oburzony faktem, że Alaskę sprzedano za grosze! Ale car Aleksander II w tym wszechświecie taki nie jest! Nie, ten monarcha nie odda ani centymetra rosyjskiej ziemi!

Chwała Rosji i rosyjskim carom!

Chłopiec Terminator uderzył innego Anglika w tył głowy gołą piętą. Złamał mu szyję. Następnie zaśpiewał:

- Alaska będzie nasza na zawsze,

Tam, gdzie jest rosyjska flaga, świeci słońce!

Spełnij wielkie marzenie

A głosy dziewcząt są bardzo wyraźne!

Tak, byłoby miło, gdyby legendarne cztery czarownice, piękne jak gwiazdy, mogły teraz pomóc. Byliby bardzo pomocni. Ale OK, na razie walcz sam.

Tutaj podpalacie proch bezdymny i nitroglicerynę. Teraz cała angielska bateria wyleci w powietrze.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nie ma piękniejszej Ojczyzny-Rosji,

Walcz o nią i nie bój się...

Nie ma szczęśliwszego kraju na świecie,

Cały wszechświat jest pochodnią światła, Rus!

Bateria eksploduje: jak erupcja kolosalnego wulkanu. Kilkuset Brytyjczyków zostało wyrzuconych naraz i rozerwanych na małe kawałki.

Po czym chłopiec machając dwiema szablami, zaczął siekać Brytyjczyków. W tym samym czasie młody terminator będzie krzyczał po angielsku.

- Szkoci powstali! Chcą rozerwać królową na strzępy!

Od tego się zaczęło... Doszło do strzelaniny pomiędzy etnicznymi Anglikami i Szkotami. Tak, taka dzika i brutalna strzelanina.

Podobnie było z siekaniem. Szkoci i Anglicy walczyli ze sobą.

Kilka tysięcy żołnierzy oblegających fort walczyło teraz z największym zaciekłością.

Oleg Rybaczenko krzyknął:

- Tną i zabijają! Strzelaj do nich!

Margarita Korshunova również krzyknęła:

- Jesteśmy zabijani i mordowani! Strzelaj do innych!

Bitwa toczyła się dalej na kolosalną skalę. Tymczasem Oleg, dysponując dziecięcą siłą, wciągnął do łodzi kilka beczek nitrogliceryny i po cichu wysłał ją w stronę największego angielskiego pancernika.

Chłopiec Terminator krzyknął:

- Dla Rusi dar zagłady!

I odepchnął łódź bosymi, dziecinnymi stopami, a ona przyspieszyła i uderzyła w burtę pancernika. Brytyjczycy na pokładzie strzelali chaotycznie i bezskutecznie.

A oto wynik, jak taranowanie. I kilka beczek nitrogliceryny eksploduje. Co więcej, nieśmiertelny chłopiec wycelował w nie tak celnie, że doszło do całkowitej eksplozji.

I nastąpiło takie zniszczenie. A pancernik wziął to i zaczął tonąć bez żadnych problemów.

A Brytyjczycy na pokładzie tonęli. Tymczasem chłopiec jest już na krążowniku. Sieka marynarzy szablami, a oni sami, bijąc się po bosych stopach, biegną do sterowni.

Chłopiec terminator odpędza marynarzy i piszczy:

- Chwała naszemu pięknemu krajowi!

Cudowna Rosja pod mądrym carem!

Nie oddam Alaski twoim wrogom!

Gbur zostanie rozerwany na kawałki ze wściekłości!

I tak chłopiec rzucił granat bosymi stopami i rozerwał Brytyjczyków na strzępy.

Potem przedarł się do steru i zawróćmy krążownik. I zderzyły się dwa duże angielskie statki. I ich zbroja pęknie. I pozwól sobie tonąć i płonąć jednocześnie.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Chwała Rosji, chwała!

Krążownik pędzi do przodu....

Car Aleksander Wielki,

Otworzy konto na zwycięstwa!

Po czym chłopiec-terminator jednym skokiem poleciał do innego krążownika. I zaczął w nim siekać marynarzy. I przebić się do steru.

A potem po prostu odwróć wszystko i zderzyj statki.

Dzieciak Terminatora nawet zaśpiewał:

- Czarny pas,

Jestem bardzo spokojny...

Czarny pas -

Żaden człowiek nie jest wyspą!

Czarny pas,

Wyładowanie piorunowe -

Wszyscy Anglicy nie żyją!

A Oleg Rybachenko ponownie łączy statki. Ten chłopak jest naprawdę najfajniejszym facetem na świecie!

A wraz z nim Margarita Korshunova robi to samo. Również zderzające się statki.

I znowu skok, i do innego krążownika. Tak, pani mórz wpadła na zły pomysł - walczyć z Rosją. Zwłaszcza, gdy walczy taki twardy i zdesperowany chłopak.

Następnie Oleg Rybachenko posiekał wielu Brytyjczyków i zawrócił swój statek. Dokładniej, schwytany mastodont od Brytyjczyków. I przeniósł go, aby zaatakować inny krążownik. I z dzikim rykiem staranował wroga.

To było tak, jakby dwa potwory spotkały się i stanęły twarzą w twarz z dzikim stworzeniem. I obcięli sobie nosy. Potem nabrali wody morskiej i bez szans zaczęli tonąć.

Oleg Rybachenko krzyknął:

- Chwała Aleksandrowi Drugiemu! Do największego z królów!

I znowu gołymi palcami rzucił bombę z materiałami wybuchowymi. A cała fregata po otrzymaniu dziury tonie.

Tak, Brytyjczycy oczywiście się tego nie spodziewali. Czy myśleli, że czeka ich tak szalona przygoda?

Oleg Rybachenko ryknął:

- Chwała Wielkiej Rosji Carów!

Margarita potwierdziła:

- Chwała bohaterom carskiej Rosji!

I znowu chłopiec przejmie i obejmie ster kolejnego krążownika. I przy pomocy bosych, dziecinnych stóp zawróci go i staranuje wroga. Dwa statki rozbijają się i toną w morskich wymiocinach!

Chłopiec Terminator krzyczy:

- Na chwałę Świętej Ojczyzny!

I znowu jest skok w dal. I lataj nad falami. Po czym chłopiec ponownie tnie szablami, przebijając się do steru. Jest bardzo walecznym i agresywnym chłopcem-terminatorem.

Miażdży angielskich marynarzy i śpiewa:

- Błyszczy jak promienna gwiazda,

Przez ciemność beznadziejnej ciemności...

Nasz wielki król Aleksander,

Nie zna bólu ani strachu!


Wrogowie wycofują się przed tobą,

Tłum ludzi się cieszy...

Rosja cię akceptuje -

Potężna ręka rządzi!

A Oleg Rybachenko odciął znacznie więcej Brytyjczyków i ponownie popchnął statki czołowo.

To naprawdę chłopak z Terminatora. Wygląda na około dwanaście lat, ma zaledwie półtora metra wzrostu, chociaż jego mięśnie są ze stali, a ulga przypomina tabliczki czekolady.

A jeśli taki facet uderzy, to wcale nie będzie to miód.

Ale znowu chłopiec skacze z jednego krążownika na drugi. I znowu, bez dalszych ceregieli, popycha ich razem.

I krzyczy do siebie:

- Za Rusa Romanowa!

Chłopak-pisarz jest naprawdę na fali. Pokaże wszystkim swoją najwyższą klasę. I posieknie i zniszczy wszystkich, jak olbrzym z pałką.

Oto kolejny skok, tym razem na pancernika.

Chłopięce szable znów działają. Próbują do niego strzelać, ale kule nie trafiają nieśmiertelnego chłopca, a jeśli tak się stanie, odbijają się.

Dobrze jest być wiecznym dzieckiem, nie dość, że jesteś młody to jeszcze cię nie zabiją. Więc młócicie Wielką Brytanię.

Ty przejmujesz ster. A teraz już to kręcisz i teraz dwa całe pancerniki wkrótce się zderzą i rozbiją. I łamią metal, tak że nawet iskry fruwają we wszystkich kierunkach.

Oleg Rybachenko krzyczy:

- Dla Rosji to ułamie wszystkim rogi!

A swoim gołym, chłopięcym obcasem rzuci zabójczy dar śmierci. Masa Brytyjczyków zostanie rozerwana, a następna fregata spadnie.

Cóż, pozostały jeszcze cztery krążowniki. Oczywiste jest, że Brytyjczycy nie wyślą całej floty do wybrzeży Alaski.

Tutaj Oleg Rybachenko przejmuje kolejne stery. I z całej siły kręci nim w stronę wroga. I tak oba krążowniki spotykają się i zderzają.

Słychać zgrzyt i pękanie metalu. I oba statki zaczynają tonąć z wielkim zapałem.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- W sklepie "Piwo-Woda",

Szczęśliwy człowiek kłamał...

Pochodził z ludu,

I wyszedł, i wpadł w śnieg!

Teraz musisz zniszczyć ostatnie krążowniki i zająć się mniejszymi statkami.

Wtedy Brytyjczycy na lądzie, po śmierci floty, poddadzą się łasce zwycięzcy.

Dla Wielkiej Brytanii będzie to taka lekcja, że nigdy jej nie zapomni. I zapamiętają także Krym, dokąd udali się za panowania Wielkiego Ojca Mikołaja Pierwszego. Jednak Nikołaj Palych nie przeszedł do historii jako wielki, ale okazał się porażką. Ale jego wnuk musi teraz pokazać chwałę rosyjskiej broni.

Pomaga mu w tym Oleg Rybachenko, bardzo fajny i zdeterminowany chłopak-terminator.

Oleg chwyta kolejny ster i popycha oba brytyjskie krążowniki na siebie. I zachowuje się bardzo zdecydowanie i chłodno.

Po czym młody pisarz woła:

- Statki toną na dnie,

Z kotwicami, żaglami...

A wtedy będą Twoje,

Złote skrzynie!

Złote skrzynie!

I kolejny skok, skoro cztery pancerniki i kilkanaście krążowników zostały zniszczone, czas zniszczyć fregaty. Wielka Brytania straci wiele statków.

A potem zrozumie, co to znaczy zaatakować Rosję.

Terminator Boy zaśpiewał:

- O nasz cud i zwycięstwo w świecie!

I osiodłał ster następnej fregaty i skierował statek do staranowania, a potężny cios był jak wybuch!

I wezmą oba naczynia, rozbiją i rozbiorą na kawałki. I to jest świetne i bardzo fajne.

Oleg Rybachenko ponownie podskakuje i wskakuje na następny statek. Stamtąd kieruje procesem. I znowu statek zawraca i fregaty zderzają się.

Znów słychać zgrzyt łamanego metalu, potężna eksplozja, a pozostali przy życiu marynarze wpadają do wody.

Oleg krzyczy:

- Za sukces naszej broni!

I znowu odważny chłopak atakuje. Nowa fregata została osiodłana. I wysłał to do niszczyciela.

Parowce zderzają się i eksplodują. Metal pęka i ogień bucha. A ludzie płoną żywcem.

Jest to na ogół najbardziej oczywisty koszmar. A Brytyjczycy płoną, jakby smażyli kebaby.

Wśród zabitych był chłopiec okrętowy, chłopiec w wieku około trzynastu lat. Oczywiście szkoda, że zginął. Ale wojna to wojna.

Chłopiec Terminator zaśpiewał:

- Będą trupy, dużo gór! Ojciec Czernomor jest z nami!

A chłopiec ponownie rzucił granat bosą stopą, co zatopiło kolejny statek.

Genialna głowa chłopca uderzyła brytyjskiego admirała, gdy jego głowa pękła niczym dynia uderzona stosem. I uderzył wielkiego czarnego mężczyznę w podbródek bosą piętą. I przyleciał i zestrzelił tuzin marynarzy.

Po czym chłopiec ponownie zawrócił fregatę i staranował nią sąsiada. Tweetujesz agresywnie:

- Jestem wielką gwiazdą!

I znowu terminator chłopiec atakuje. Miażdżący i szybki. Jest w nim bulgoczący cały wulkan i erupcja kolosalnej mocy. To niepokonany, genialny chłopak.

I miażdży wszystkich bez litości. A teraz chłopiec-superman osiodłał kolejną fregatę. I niszczy przeciwnika bez większej zwłoki. Ten chłopak jest wielką gwiazdą.

Oleg Rybaczenko ponownie przycisnął oba statki do siebie i krzyknął z całych sił:

- Za wielki komunizm!

Stany Zjednoczone nie podniosły się jeszcze po wojnie domowej i nie mają wspólnej granicy z Rosją. Jeśli więc będziesz musiał walczyć z Yankees, stanie się to później.

Wielka Brytania ma kolonię Kanady, a Rosja ma z nią wspólną granicę. Musimy więc odeprzeć atak potężnej Anglii.

Ale potem zderzyło się jeszcze kilka fregat. Wkrótce z floty brytyjskiej nic nie zostanie.

Ale tak naprawdę nie można zaatakować Alaski drogą lądową. Tutaj komunikacja jest rozciągnięta także dla Wielkiej Brytanii.

Oleg Rybaczenko ponownie spycha fregaty i ryczy:

- Pirat nie potrzebuje nauki,

I jasne jest dlaczego...

Mamy nogi i ręce,

I ręce...

Ale nie potrzebujemy głowy!

A chłopiec uderzył głową angielskiego marynarza, a ten przeleciał i zastrzelił kilkunastu żołnierzy.

Oleg znów atakuje.... Tutaj znowu fregaty zderzyły się ze sobą. I pękają, palą się i toną.

Oleg krzyknął:

- Za duszę Rosji!

I teraz goły, okrągły obcas chłopca znów trafia w swój cel. Miażdży przeciwnika i ryczy:

- Za świętą Ojczyznę!

A kolanem uderzy wroga w brzuch. Zabrali go i zza ust wyszły mu wnętrzności.

Oleg Rybachenko krzyknął:

- O wielkość Ojczyzny!

I zakręcił gramofonem w powietrzu, bosymi stopami rozdzierając wrogów na drobne kawałki.

Tak, chłopiec słynnie niszczy... On sam z łatwością poradziłby sobie z wrogami.

Ale pojawiły się cztery czarownice. A także piękności boso i w bikini.

I zniszczmy Brytyjczyków. Podskakują, rzucają granaty gołymi dziewczynami i Wielka Brytania zostaje rozdarta.

A oto Natasza - muskularna dziewczyna w bikini. Weźmie go i rzuci gołymi palcami... Kilku angielskich marynarzy zostaje odciętych, a fregata zawraca i staranuje kolegę.

Natasza krzyczy:

- Aleksander Trzecia supergwiazda!

Zoya potwierdza tę dziewczynę ze złotymi włosami:

- Supergwiazda i wcale nie stara!

Augustyna, wściekle miażdżąc Anglików, powiedziała rudowłosa suka, szczerząc zęby:

- Komunizm będzie z nami!

A bosa pięta dziewczyny chwyciła i kopnęła wroga w paszczę armaty. A fregata przejęła kontrolę i rozpadła się.

Swietłana roześmiała się, wystrzeliła z pistoletu, zmiażdżyła wroga, zakręciła kołem bosą stopą, szczekając:

- Królowie są z nami!

Dziewczyny natychmiast się rozproszyły i bardzo agresywnie zniszczyły flotę. Cóż, kto tutaj może się oprzeć? Fregaty szybko się skończyły i zamiast tego rozbijano mniejsze jednostki.

Natasza, niszcząc Wielką Brytanię, śpiewała:

- Rosja od wieków słynie jako święta!

I gołymi palcami rzuci bombę, która rozerwie brygantynę.

Zoya, kontynuując miażdżenie wroga, wrzasnęła:

- Kocham Cię całym sercem i duszą!

I znowu rzuciła groszek gołymi palcami. Podzieliła kolejny angielski statek.

Augustyna również go przyjęła i uderzyła przeciwnika. Rudowłosa suka zmiażdżyła statek i zatopiła wielu wrogów z Wielkiej Brytanii. I sprawdziła:

- Za Aleksandra II, który zostanie wielkim królem!

Swietłana chętnie się z tym zgodziła:

- Oczywiście, tak będzie!

Bosa stopa blond Terminatora uderzyła w burtę brytyjskiego statku z taką siłą, że angielski statek podzielił się na trzy części.

Oleg Rybaczenko, ten niepokonany chłopak, także uderzył przeciwnika gołą, okrągłą, dziecinną piętą, że brygantyna pękła i niemal natychmiast zatonęła.

Chłopiec-terminator zaśpiewał:

- Zmieciemy wroga jednym ciosem,

Potwierdzimy naszą chwałę stalowym mieczem...

Zmiażdżyliśmy Wehrmacht nie bez powodu,

Pokonajmy Anglików podczas gry!

Natasza mrugnęła i zauważyła ze śmiechem:

- I oczywiście zrobimy to gołymi dziewczęcymi stopami!

A bosy obcas dziewczyny uderzył w inny angielski statek.

Zoja, szczerząc zęby, powiedziała agresywnie:

- O komunizm w jego królewskim wcieleniu!

A dziewczyna bosymi palcami wzięła i rzuciła coś, co miało fatalny wpływ na wrogów, dosłownie zmiatając ich i rozrywając na strzępy.

Augustyn, miażdżąc Anglików, wziął go i powiedział:

- Chwała Chrystusowi i Rodowi!

Po czym jej bose stopy rzuciły bombę, rozrywając na kawałki kolejną łódź podwodną.

A potem bosa pięta precyzyjnym uderzeniem rozcięła brygantynę. I zrobiła to bardzo szybko.

Svetlana również aktywnie się porusza. Niszczy wrogów. I gołą piętą spycha na dno kolejną brygantynę.

A dziewczyna znów rzuca granat gołymi palcami i dziką wściekłością. Ona jest niesamowitą wojowniczką.

Oto Natasza w szybkim i bardzo agresywnym ataku. Atakuje desperacko.

A nowy angielski statek tonie, gdy zostaje trafiony bombą rzuconą przez bose palce dziewczyny.

Natasza śpiewała, szczerząc zęby:

- Jestem supermanem!

Zoya gołym kolanem uderzyła brygantynę w nos. I rozpadł się na pęknięcia i zaczął tonąć.

Oleg Rybaczenko również rozłupał gołą piętą mniejszy brytyjski statek i zapiszczał:

- Za moją siłę! Wszystko zostało nawodnione!

A chłopak znów jest w ruchu i agresywnie atakuje.

Augustyn nadal się poruszał niczym kobra, która kłuje Wielką Brytanię, i powiedział z zapałem:

- Komunizm! To dumne słowo!

A gołe palce tej zdesperowanej dziewczyny rzuciły kolejny dar zniszczenia.

A masa Brytyjczyków wylądowała w trumnie lub na dnie morza. Jednak jaka trumna, jeśli zostały rozerwane?

A reszta nawet zatonęła!

Oleg Rybaczenko z dzikim uśmiechem splunął na brygantynę, a ta zapaliła się, jakby oblana napalmem.

Chłopiec Terminator krzyknął:

- Na wódkę królewską!

I jak będzie się śmiał i uderzał Wielką Brytanię gołą piętą w burtę statku. Rozdzieli się i zabulgocze w głębinach morskich.

Swietłana rzuciła bombę gołymi palcami i pisnęła:

- A dziarskie dziewczyny wyruszają w morze...

I tnie wrogów szablami.

Oleg Rybaczenko, miażdżąc Brytyjczyków, potwierdził:

- Żywioł morski! Element morski!

W ten sposób drogi wojowników się rozeszły. A chłopak tak z nimi walczy. I do tego rozbrykany.

Oleg Rybachenko strzela do wroga z brytyjskiej armaty. A zatapiając inny statek, powiedział:

- Kosmiczny sen! Niech wróg zostanie zmiażdżony!

Dziewczyny i chłopak oszaleli z kolosalnej wściekłości. I wycięli wroga, tak że Wielka Brytania nie mogła wytrzymać takiego nacisku.

Oleg zatapiał inny statek i przypomniał sobie, że w jednym z równoległych wszechświatów krasnolud postanowił pomóc Niemcom w budowie Tygrysa-2. I temu geniuszowi technicznemu udało się stworzyć samochód o grubości pancerza i uzbrojenia "Królewskiego Tygrysa", ważący zaledwie trzydzieści ton i wysokość półtora metra!

Dlaczego on jest gnomem! I jest super projektant! Oczywiście przy pomocy takiej maszyny Niemcy byli w stanie latem czterdziestego czwartego roku pokonać aliantów w Normandii, a jesienią udało im się zatrzymać natarcie Armii Czerwonej, która przedarła się do Warszawy.

Co gorsza, krasnolud nie tylko projektował czołgi. Bardzo udany okazał się także XE-162, lekki, tani i łatwy w obsłudze. A bombowiec Yu-287 okazał się supermanem.

I wtedy cała piątka musiała interweniować. I tak wojna przeciągnęła się aż do 1947 roku.

A gdyby nie było ich pięciu, Krauts mogliby wygrać!

Następnie Oleg Rybachenko przemówił ostro do gnomów:

- Są gorsi od elfów!

Rzeczywiście, był taki niedopasowany elf. Został pilotem Luftwaffe, po zestrzeleniu ponad sześciuset samolotów na obu frontach od jesieni 1941 r. do czerwca 1944 r. Otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami, gdy jako pierwszy w Luftwaffe zestrzelił dwieście samolotów. Następnie za trzysta zestrzelonych samolotów otrzymał Order Orła Niemieckiego z Diamentami. Za czterysta zestrzelonych samolotów pierwszym odznaczeniem był Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Za pięćsetną rocznicę zestrzelenia samolotów do 20 kwietnia 1944 roku elf otrzymał Wielki Krzyż Żelaznego Krzyża - drugi w III Rzeszy po Hermannie Goeringu.

A za sześćsetny samolot otrzymał nagrodę specjalną: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Chwalebny as-elf nigdy nie został zestrzelony - magia działa jak talizman bogów. I pracował sam, jak cały korpus powietrzny.

Nie miało to jednak żadnego wpływu na przebieg wojny. A alianci wylądowali w Normandii. I całkiem skutecznie, pomimo wszystkich wysiłków elfa.

Cóż, wtedy ten przedstawiciel ludu czarowników postanowił uciec z Trzeciej Rzeszy. Poza tym, czego on potrzebuje? Czy powinienem podnieść rachunki do tysiąca? Kto będzie z wrogiem!

Oleg zatopił kolejną brygantynę i ryknął:

- Za naszą Ojczyznę!

Już ich pięć zatopiło prawie wszystkie statki. W ostatnim akordzie pięć statków zostało zepchniętych na raz, co zakończyło klęskę floty angielskiej.

Oleg Rybachenko śpiewał, szczerząc zęby:

- Rosja będzie sławna przez wieki,

Już niedługo nastąpi wymiana pokoleń...

W radości jest wielki sen,

Będzie Aleksander, a nie Lenin!

Dziewczyny wydają się szczęśliwe. Na morzu Anglia zostaje pokonana. Teraz pozostaje tylko wykończyć poobijanego wroga na lądzie.

A cała piątka rzuciła się, by wyciąć już zdezorganizowanego i na wpół złamanego wroga.

Dziewczyny i chłopak zmiażdżyli wroga. Cięli go szablami i rzucali we wroga granatami gołymi palcami. I okazało się, że jest wyjątkowo fajnie.

Natasza siekała i śpiewała, jej szable były tak szybkie, że wykonywały dwadzieścia zamachów na sekundę. Tak, przy tej prędkości nikt nie jest w stanie oprzeć się czarownicom. Oto, co oznacza moc rosyjskich bogów!

Oleg Rybachenko uderzył gołą piętą w hełm i złamał kark brytyjskiemu generałowi, mówiąc:

- Jeden dwa trzy cztery!

Zoya rzuciła gołymi palcami ostry, ostry dysk i powiedziała ze śmiechem:

- Nogi wyżej niż ramiona szersze!

Augustyn zachował się wyjątkowo agresywnie. A jej bose stopy są szybkie. A jej miedzianorude włosy powiewają niczym bojowy, proletariacki sztandar.

Dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

- Jestem czarownicą i nie ma piękniejszego zawodu!

Svetlana, wycinając swoich przeciwników, zgodziła się:

- NIE! I myślę, że tak się nie stanie!

A jej bose stopy rzucały sztyletami. Przylecieli i zabili dwudziestu Anglików.

Eksterminacja przebiegła zgodnie z planem. Zarówno dziewczęta, jak i chłopak zachowywali się z wyraźną wściekłością. I niesamowita dokładność. Wojownicy miażdżyli niezwykle z dziką pewnością siebie.

Oleg Rybachenko przeciął kolejnego generała na pół zaraz po gwizdku.

A tuzin wron upadło na atak serca. Spadł i wybił dziury w głowach pół setki angielskich bojowników.

Co za walka! Najfajniejsza z walk!

Chłopiec Terminator ryknął:

- Jestem wielkim wojownikiem! Jestem Schwarzeneggerem!

Natasza warknęła ostro i tupnęła bosą stopą:

- Jesteś Rybanatorem!

Oleg zgodził się:

- Jestem Rybakiem, który wszystkich rozdziera!


KSIĘŻNICZKA I LUCYFER

Pewna kapryśna i bardzo krnąbrna księżniczka, gdy przyszedł czas na ślub, oświadczyła, że poślubi tylko kogoś, kto będzie mógł, zbuduje pałac ze szczerego złota, wysoki na milę... Miała więc nadzieję, że nikt nie będzie w stanie tego zrobić i zachowałaby swą wolność.

Ale jest bardzo potężny król, władca piekła, Lucyfer, który mógłby tego dokonać. A księżniczka była bajecznie piękna, a jej włosy były jak złoty liść i miała na imię Margarita. A imię Margarita to szczególna moc, której diabeł tak bardzo potrzebuje.

A Lucyfer w mgnieniu oka wzniósł ogromny pałac z czystego złota, wysoki na milę i lśniący diamentami.

Kogo powinien zrobić król? Jedyne, co pozostaje, to wydać swoją córkę za mąż za diabła. Księżniczka oczywiście się nie zgadza. Wściekła się i powiedziała, że nigdy tego nie zrobi. Wtedy król nakazał zamknąć dziewczynę w wieży i karmić się chlebem i wodą, aż odzyska rozum.

Z Margarity usunięto całą biżuterię, jasne tkaniny z sukienką, a także buty haftowane klejnotami. Jej złotowłosa głowa pozostała odkryta, a garściami spadały na białą szatę z najgrubszego materiału. Małe stopy dziewczyny były bose, a chodzenie po kamiennej podłodze było zimne, szczególnie nocą, kiedy loch ostygł.

Lucyfer nie mógł jej zabrać siłą. Istnieją więc zasady wszechświata, których nawet diabeł musi przestrzegać. Tak jak szatan pomimo całej swojej mocy nie jest w stanie stłumić wolnej woli człowieka.

Konieczne było wyrażenie przez księżniczkę zgody i dopiero wtedy możliwe byłoby odebranie jej podziemnego świata.

Dziewczyna bardzo cierpiała z powodu niedożywienia i nieprzyjemnie było jej spać na słomie po pierzastych łóżkach pałacu. W nocy bose stopy marzły mi i czasami przerażało mnie piski szczurów. Ponadto król groził, że Margarita zostanie przeniesiona do piwnicy. A tam jest znacznie zimniej i wilgotniej, szczury gryzą, a komórki śmierdzą.

Ale można powiedzieć, że Margarita jest szczęściarą. Chłopiec, syn strażnika, przynosił jej mleko i placki z kapustą i mięsem. A potem udało mu się ją wyciągnąć. Na szczęście księżniczka nie była przykuta łańcuchem i obrożą. Tak, cały czas ją obserwowali, ale chłopak, któremu wszyscy ufali, dodał do wina napar nasenny. I strażnicy zasnęli. I użył skradzionych kluczy do otwarcia kilku bram i wyszli.

Delikatne stopy Margarity bardzo cierpiały z powodu twardych kamieni na drodze. Jęczała i jęczała. A zamiast szaty miała na sobie jedynie prostą chłopską sukienkę. W ciepłe dni chłopiec zwykle chodził boso, a dziewczynie zapomniał zabrać butów. On sam to zna, jego obcasy są twarde jak podeszwy butów.

A księżniczka zraniła się w nogi i krwawiła. Chłopiec próbował ją nieść, ale szybko się wyczerpał. Następnie odciął nożem brzegi sukienki Margarity i owinął jej nogi. Dzięki temu mniej cierpiała. Ale sukienka stała się krótsza i bardziej efektowna.

Spędziła kilka dni w krzakach. Chłopiec przyniósł jej jedzenie i wodę. Konieczne było zagojenie złamanych nóg dziewczynki. A potem pokuśtykała w drodze.

Oczywiście szukali księżniczki. Ale chłopiec prowadził ją przez las i tajemnymi ścieżkami, udało mu się zmylić prześladowców.

Księżniczka stopniowo przyzwyczajała się do stresu. Dużo schudła, opaliła się i schudła. Jej stopy szybko stały się szorstkie i teraz nie cierpiała boso. A brud sprawił, że moje włosy posiwiały. I nie wygląda jak księżniczka, ale brudny żebrak. Chłopiec był także całkowicie wyczerpany. I oboje dotarli na udach kurczaka do chaty, w której mieszkała Baba Jaga.

Chłopiec mówi:

- Chata, chata, zwróć się przodem do mnie, tyłem do lasu!

Stamtąd wychodzi Baba Jaga. Nie jest jeszcze wcale stara, wygląda na kobietę około trzydziestki w kwiecie wieku. Mrugnęła do chłopca i powiedziała:

- Dlaczego wygłupiasz się z dziewczyną!

A chłopiec odpowiedział:

- Nakarmiłbyś nas, napoił i położył do łóżka, a potem zadawałbyś pytania!

Baba Jaga właśnie to zrobiła. Umyłem gości w łaźni i przekazałem im nowe aktualizacje. A Margarita znów stała się pisemną pięknością.

Baba Jaga zagwizdała i zauważyła:

- Czy to nie jest kradzież, której Lucyfer szuka na całym świecie?

Chłopiec skinął głową.

- Tak, babciu, to jest dokładnie ta Margarita!

Baba Jaga powiedziała:

"Będzie ci źle, jeśli Lucyfer cię odnajdzie". Chłopie, diabły zawsze będą cię gotować we wrzącym oleju, albo nawet gorzej!

Chłopak z uśmiechem zauważył:

- A myślałem, że o tym, gdzie i kogo spalić, decyduje Wszechmogący!

Baba Jaga uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Lucyfer jest jak kat w służbie Wszechmogącego! Żaden śmiertelnik nie jest w stanie go pokonać!

Margarita zapytała drżącym głosem:

- Może więc odpuścisz?

Baba Jaga potrząsnęła głową:

- Jest już za późno na rezygnację! Nie będziesz już jego żoną... Na zawsze będziesz niewolnicą w piekle, a diabeł będzie cię dręczyć!

Margarita rozłożyła ręce i zapytała:

- Co robić?

Baba Jaga odpowiedziała szeptem:

- Jest tylko jeden sposób, aby uchronić się przed Lucyferem - zostać świętym!

Margarita, mrugając zmieszana, zapytała:

- I w ten sposób zostaje się świętym?

Baba Jaga odpowiedziała poważnie:

- Musimy uszyć dwanaście koszul z pokrzywy dla dwunastu apostołów. Ponadto szyj gołymi rękami bez rękawiczek i ugniataj gołymi stopami. I przez cały ten czas milczeć, nie wypowiadając ani słowa. Kiedy ostatnia koszula będzie gotowa, zostaniesz świętym, a władza Lucyfera nad tobą dobiegnie końca!

Margarita westchnęła ciężko i zauważyła:

- Straszny test!

Chłopak zdziwiony zapytał:

- Wow! Jak mogę uchronić się przed piekłem?

Baba uśmiechnął się i odpowiedział:

- Ty, chłopcze, też będziesz musiał cierpieć. Możesz jednak zdobyć nagrodę, o której marzy każdy!

Chłopak uśmiechnął się i zapytał:

- A jaka nagroda?

Baba Jaga odpowiedziała:

- Zgódź się spędzić pierwsze sto lat w niewoli w kamieniołomach, ale wtedy zyskasz nieśmiertelność i wieczną młodość!

Chłopiec gwizdnął:

- Sto lat w kamieniołomach! Czy nie umrę w tym czasie?

Baba Jaga pokręciła głową:

- NIE! Praca w kamieniołomach jest jak czyściec, a w czyśćcu jak w piekle i niebie, ludzie nie umierają!

Chłopak wzruszył ramionami i zauważył:

- W porównaniu z wiecznością, sto lat w kopalniach to wcale nie tak długo!

Baba Jaga zauważyła:

- Dobrze, że jesteś dzieckiem! I wystarczy ci całe sto lat niewolniczej pracy na wieczność. Dorosły musiałby pracować aż tysiąc, aby osiągnąć nieśmiertelność!

Chłopak energicznie pokiwał głową:

- Zgadzać się! Lepsze sto lat niewoli niż wieczność w piekle!

Baba Jaga skinęła głową:

- Sprzedam ci jednego diabła na sto lat. I będziesz pracować w kopalni z innymi chłopcami. I będziesz wiecznym chłopcem, otrzymasz nieśmiertelne ciało w zamian za tymczasową niewolę!

Chłopiec skłonił się i zauważył filozoficznie:

- Nie brzmi to tak atrakcyjnie, ponieważ nie ma nic trwalszego niż tymczasowe!

Baba Jaga uśmiechnęła się i zauważyła:

- Ale wybór jest niewielki: albo do niewoli, albo do piekła na zawsze! Czy jesteś gotowy wytrwać w imię nieśmiertelności?

Chłopiec energicznie pokiwał głową i potwierdził:

- Bóg nas wytrzymał i nakazał!

Baba Jaga zwróciła się do Margarity i odpowiedziała:

- Zabiorę Cię do wyjątkowego miejsca, gdzie rosną pokrzywy. Tę pokrzywę, a także tę, która rośnie na cmentarzu, będzie można wykorzystać do szycia koszul dla apostołów. Jest tam kamień, gdy go dotkniesz, a gdy będziesz szył koszulę, z twoich ust nie wyjdzie ani jedno słowo, nie zadasz ani jednego pytania!

Margarita zapytała zdezorientowana:

- To jest problem. W ogóle nie umiem szyć! Jestem księżniczką, a nie krawcową!

Baba Jaga uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- OK! Rzucę zaklęcie, żebyś mogła nauczyć się szyć. Ale na początku będziesz szyć powoli, a dopiero potem przyspieszać i przyspieszać! A co najważniejsze, po cichu pamiętaj, od tego zależy przyszłość twojej duszy.

Margarita potwierdziła skinieniem głowy:

- Cicho, tak cicho!

Chłopak zauważył z uśmiechem:

- Milczenie jest złotem!

Baba Jaga skinęła głową chłopcu i dziewczynie:

- Chodź za mną!

Najpierw zdecydowano się na los chłopca. Pojawił się diabeł, obmacał mięśnie chłopca, kazał mu otworzyć usta i z satysfakcją zauważył:

- Jest wytrzymały i silny! Będzie niewolnikiem w kamieniołomach!

Baba Jaga otrzymała kilka drobnych złotych monet i kapryśnie zauważyła:

- Coś nie wystarczy!

Diabeł odpowiedział ze złością:

-Wiele osób sprzedaje obecnie dzieci w niewolę. Dałem ci już więcej, niż dałem staremu przyjacielowi...

Baba Jaga zauważyła z uśmiechem:

- To trudny chłopak! Jest bardzo trwały i będzie Ci służył wiecznie! Dzięki temu możesz dać więcej!

Diabeł zaśmiał się i zauważył:

- Mam mnóstwo tych wiecznych chłopców, ale kopalnia nie jest gumowa. Dobrze, że się nie kończy, ale nie potrzebuję nieskończonej ilości niewolników, więc sklep niedługo będzie zamknięty!

Baba Jaga ze złością odpowiedziała:

- Ojej, ci biedni chłopcy od wieków pracują nago i boso, a dostają tylko kije, śpią na kamieniach i jedzą jak niewolnicy... Nie można im pozazdrościć.

Diabeł uśmiechnął się i zauważył:

- Ale zyskują wolność we śnie!

Chłopiec, syn strażnika więziennego, posmutniał. Zdarli z niego ubranie, pozostawiając jedynie kąpielówki, a ręce i nogi skuli łańcuchami. Co jest bardzo nieprzyjemne. Zaciskasz własne kajdany, które ocierają twoje dłonie i kostki.

Słowo "na zawsze" również było niepokojące. Jeśli nie na sto lat, ale na zawsze? A sto lat to też dużo czasu. Chłopiec czuł to szczególnie teraz, gdy zmuszony był chodzić na smyczy, a łańcuchy utrudniały mu stawianie stóp i szybko obcierały mu kostki. Wtedy nie można zrobić pełnego kroku, jakie to niewygodne. Noga przyspiesza, a Ty czujesz stalową obręcz na skórze dziecka.

Diabeł zapytał chłopca:

-Jak masz na imię, niewolniku?

Chłopiec odpowiedział:

- Serge...

Diabeł uśmiechnął się i zauważył:

- To właśnie Sieriożka... Podobno powiedzieli ci, że za sto lat możesz uzyskać wolność?

Chłopak pokiwał głową na znak zgody:

- Tak, odpowiedzieli, więc czy to mistyfikacja?

Diabeł zaśmiał się i zauważył:

- Nie, wcale! To czyściec i sto lat to minimalny wyrok dla chłopca-niewolnika, ale... Jeśli nie popełnisz żadnego przestępstwa. I tak dla najmniejszego ościeża dodaje się termin. Zatem kara może się przeciągnąć. Diabły często prowokują chłopców do bezczelności i dodają im wyroki...

Serge mruknął:

- O mój Boże...

Diabeł mrugnął i zauważył:

- Ale nadal masz szansę. Kiedy będziesz żył przez dwadzieścia wieków, przyzwyczaisz się do tego i będziesz mógł zachowywać się nienagannie. To jest kiedy...

Chłopak powiedział z entuzjazmem:

- Do wolności?

Diabeł zaśmiał się w odpowiedzi:

- Nie dla armii! Ale to już nie jest niewolnictwo i możesz zrobić karierę! Tak, jest tam rozrywka, w przeciwieństwie do niewolnictwa! Dziewczyny, przekąski, napoje, karty i smartfony!

Serge stał się ostrożny:

- Czym są smartfony?

Diabeł uśmiechnął się i zauważył:

- Dopóki tego nie potrzebujesz! Nie zazdroszczę ci, chłopcze! Och, nie będziesz mi zazdrościł!

Serge pokuśtykał za diabłem do kamieniołomu. W głowie dziecka pojawiła się myśl o ucieczce, lecz pies deptał mu po piętach. Bardzo duży, jak lew, z kłami szablowymi, które błyszczą jak diamenty.

Oczywiście, od tego nie da się uciec. Ale może się złamać. A teraz idziesz do niewoli.

Margarita poszła za wiedźmą. Miała na sobie elegancką sukienkę, ale zdjęła buty na wysokim obcasie, ponieważ chodzenie po kamienistej drodze było niewygodne. A księżniczka okazała się boso. Ale po kilku miesiącach wędrówki jej nagie podeszwy stały się zrogowaciałe i prawie nie odczuwała bólu na ostrych kamieniach drogi.

Margarita posłusznie poszła za wiedźmą. Ale myśli przelatywały jej przez głowę. A może na próżno odrzucała zaloty Lucyfera? Powiedział, że w podziemiach miał siedemdziesiąt siedem diamentowych pałaców, a w każdym pałacu było siedemdziesiąt siedem wież, a w każdej wieży było siedemdziesiąt siedem sal, w każdej sali było siedemdziesiąt siedem tronów, na każdym tronie było siedemdziesiąt siedem dywanów, a na każdym dywanie siedemdziesiąt siedem pięknych dziewcząt lub młodych mężczyzn o delikatnej skórze niewolników z biżuterią.

I tak przynoszą pyszne jedzenie i wino. A Lucyfer świetnie się bawi w piekle. Są nawet takie fenomenalne, kosmiczne...

Księżniczka bosą piętą nadepnęła na ostry kamyk. Kalus został przekłuty, a dziewczyna czując ból, jęknęła.

Baba Jaga ostrzegała ją:

- Spróbuj powstrzymać krzyki! W przeciwnym razie będziesz musiał zacząć szyć koszule od nowa. I bądź odważny.

Przeszli przez strumień. Margarita podniosła wyżej sukienkę i starała się nie zmoczyć, ale rąbek nadal był zalany. A Baba Jaga po prostu powoli sunęła po wodzie.

Po drugiej stronie był kamień i gęste zarośla pokrzyw.

Baba Jaga, agresywnie szczerząc zęby, powiedziała:

- Tutaj musisz położyć dłoń prawą ręką i odmówić modlitwę: "Ojcze nasz". Po czym nie będziesz już wypowiadać ani słowa. I będziesz szyć koszule. Nie jest za późno na odmowę, ale... Lucyfer cię złapie, tylko będąc niemym, możesz pozostać niewidzialny dla niego i jego aniołów.

Margarita energicznie pokiwała głową:

- Zgadzam się!

I kładąc prawą rękę na kamieniu, przeczytała modlitwę...

Potem wzięła się do pracy. I jak pokrzywa parzyła jej rękę. Od razu straszny ból i szok. A Margarita prawie krzyknęła. Ale ona się powstrzymała, zamknęła oczy i zaczęła łzawić z dziką siłą. I bolało ją tak bardzo, jakby w jej rękach eksplodowała bomba atomowa. Dostałem też pokrzywą w twarz.

Margarita była jednak odważna jak skała. A ona rozdarła się i przezwyciężyła ból. Choć trzęsła się z cierpienia.

Miażdżenie pokrzywy bosymi stopami nie jest takie straszne, ponieważ jej stopy stały się bardzo szorstkie, ale nadal pali, nawet jeśli jest osłabione przez modzele. Następnie robisz włóczkę. Cóż, szycie już nie boli, pokrzywa wypuściła kłujące wstążki.

Tylko pierwsza koszula jest uszyta bardzo długo. I nie jest możliwe natychmiastowe osiągnięcie znaczącego postępu.

Podczas szycia dziewczyna bardziej cierpiała z powodu monotonii niż pieczenia i płakała.

Wydawać by się mogło, że uszycie koszuli nie jest sprawą trudną, a wymaga sporo zamieszania.

Serge również był niezadowolony. Najpierw ogolili mu głowę. Bez mydła z zimną wodą ta procedura jest nieprzyjemna. Co więcej, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Z każdą kępką blond włosów chłopca wydawało się, że odlatuje kawałek jego duszy i osobowości. Chłopca ogoliła diablica - kobieta o miedzianoczerwonych włosach, z małymi podkręconymi nogami, w czarnych butach i fioletowym kostiumie.

Zachichotała... Ale prawie się nie skaleczyła i dzięki za to. Serge pomyślał, że dobrze, że jest jeszcze dzieckiem i nie ma potrzeby golić brody. Inaczej byłoby jeszcze bardziej nieprzyjemnie i obrzydliwie.

Ale jak się okazuje, to tylko kwiaty. Miał być branding. Kiedy na nagim ramieniu dziecka kładą znak niewoli. I oczywiście gorącym żelazem.

Serge miał jednak szczęście i pecha jednocześnie. Diabeł, którego należy napiętnować, został wezwany do piekła na raport, a oni postanowili później uderzyć chłopca. Z jednej strony opóźnia ból. Z drugiej strony istnieje oczekiwanie na dodatkowe cierpienie.

Jednak w kopalniach jest jeszcze wiele pracy. I to jest trudne. Pracowali tu tylko chłopcy, nie starsi niż czternaście lat - oczywiście z wyglądu. W rzeczywistości byli nawet dorośli grzesznicy, którzy po śmierci otrzymywali ciała chłopców. Kopalnie te produkujące złoto i kamienie szlachetne były czyśćcem. To tak, jakby w niektórych grach komputerowych nigdy nie zabrakło mu strategii elektronicznej. A praca była różnorodna. Niektórzy chłopcy pracowali przez wiele stuleci i mieli tak wydatne mięśnie o głębokich zarysach, że pozazdroszczyliby im nawet sportowcy.

W kopalniach było jasno, więc światło słońca przenikało do gleby i można było się nawet opalać. Dlatego chłopcy byli bardzo ciemni, jak Arabowie, ale prawie wszyscy mieli blond włosy. Zwykle golili się, gdy wchodzili do niewoli lub gdy włosy stawały się zbyt długie, sięgając ramion.

Chłopcy poruszali się szybko, byli już przyzwyczajeni do ciężarów, a Serge ledwo za nimi nadążał. Trzeba było ładować i kruszyć kamienie, nosić kosze, pchać wózki i wchodzić po schodach. Praca została tak zorganizowana, aby wywierać nacisk na różne grupy mięśni. Co było racjonalne. I szybciej wracasz do zdrowia.

Ale nadal jest ciężko. Po godzinie pracy z kilofem i pchania wózka Serge poczuł się bardzo zmęczony. Chłopak jednak zacisnął zęby. Było wielu nadzorców - zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Jeśli zwolniłeś, bili cię batem. I to jest bardzo bolesne. Kiedy Serge został uderzony po raz pierwszy, krzyknął i zaczął pracować szybciej.

Ale to trudne... Nie jest przyzwyczajony do takich obciążeń. Jeszcze łatwiej jest dla nóg, które są przyzwyczajone do częstego chodzenia, ale plecy i ramiona, które nie są przyzwyczajone do stresu, bolą i drętwieją. Poza tym tory są bardzo drażliwe. Po kilku godzinach nawet zrogowaciałe stopy chłopca zaczynają piec.

Jedyne ubrania, jakie mają, to kąpielówki z numerami. Liczby mogą ulec zmianie. Im bliżej wolności, tym mniejsza liczba...

Byłam spragniona... Diabły podawały niewolnikom wodę z łyżek w drodze, ale dość rzadko. Kosze z kamieniami, bardzo ciężkie. Mięśnie nie są jeszcze tak stwardniałe. Bardziej doświadczeni niewolnicy mają łatwo i też się uśmiechają. Ich zęby są mocne, bez plam, tutaj, jako dar od sił wyższych, wieczna młodość, która rekompensuje niewolnictwo.

Ale mięśnie potrzebują czasu, aby się przyzwyczaić i wzmocnić.

Siły Serge'a go opuszczały... W końcu chłopiec nawet stracił przytomność i upadł. Oblano go zimną wodą i uderzono batem. Na szczęście dzień pracy dobiegł końca. Serge ruszył dalej, a dwóch chłopców złapało go za ramiona. I oni to ponieśli.

Jeden z nich szepnął:

- To jest trudne w pierwszych dniach i tygodniach! Wtedy się w to zaangażujesz i będzie dobrze!

Serge nie chciał jeść, bo był zmęczony. Ale dwóch chłopców dosłownie wepchnęło w niego owocową owsiankę. Jedzenie nie było najgorsze, choć owoce były trochę gorzkie, ale dało się zjeść. Największym plusem lokalnego jedzenia jest to, że niewolnicy nie wychodzili się załatwiać. Przynajmniej nie było smrodu.

I spali na skałach. Jednak przez wieki kamienie zostały zniszczone przez ciała wielu dzieci i spanie na nich było całkowicie dopuszczalne. Jak na piasku plaży.

Koce nie są potrzebne, jest tu bardzo ciepło. Co więcej, zapewniają ciepło wielu chłopcom. Diabły założyły kolby na jej bose stopy. Po dziesięć. Ale prawie nie zakłócają snu. Sierioża był tak zmęczony, że od razu zasnął. Mimo to organizm dziecka jest silny.

A we śnie Seryozhka śni, że lata, jakby szybował nad dachami. To takie miłe i niesamowite. Jesteś jak ptak lub ćma.

Tylko we śnie możesz uciec od okrutnej niewoli.

Rano wstajemy i wracamy do ciężkiej pracy. I znowu praca z młotkiem, kilofem na kamieniach, a następnie ładowanie łopat na wózki. Potem pchasz wózki z innymi chłopakami. A potem niesiesz kosze. I znowu odbijasz kamienie kilofem, a potem młotem. Twoje mięśnie bolą jak szalone i dosłownie jęczysz z bólu.

Wydaje się, że zaraz upadniesz, ale otwiera się drugi wiatr i poruszasz się na autopilocie. I znowu wykonujesz swoją pracę. Chłopcy mają krótką przerwę na lunch i wylewają na nich wiadro zimnej wody. Jedzenie owsianka owocowa. Zmywasz go zwykłą wodą. Ale nie chcę iść do toalety. Przynajmniej w czyśćcu nie ma wiadra, a to duży plus.

Serge czekał w udręce, aż zgasną światła, aby zniszczone piaskiem kamienie mogły opaść i zasnąć. Nie chciałam jeść, bo byłam bardzo zmęczona.

Czas płynie strasznie wolno. Jesteś w pokłonie.

Ale w końcu to wszystko się skończyło. Obiad, który sam połykasz i śpisz.

I śnisz... Niestety, tym razem jest tak, jakbyś wisiał na wieszaku i kręciły ci się stawy. A diabły biją biczami.

A następnego dnia przeciążony organizm jeszcze się nie zregenerował i strasznie boli. Każda żyła dzwoni cierpieniem i udręką. Ból jest wszędzie, żadna krew czy żyła nie pozostaje nietknięta przez cierpienie z powodu przeciążenia.

A Serge znowu pracuje... Świat wydaje mu się już czarno-biały...

Najcięższy jest pierwszy tydzień, kiedy narasta zmęczenie, a mięśnie są gotowe do strajku... Ale potem następuje złamanie i zostajesz wciągnięty.

I teraz wreszcie kolory wracają do oczu. I we śnie znowu zaczynasz latać, szybując jak ptak, nad dachami.

Ale tutaj Serge nie miał szczęścia, gdy tylko ból w przeciążonych mięśniach osłabł, a nawet zaczął trochę rozmawiać z innymi więźniami czyśćca. Zacząłem się czegoś uczyć.

Ale potem powrócił diabeł, który sprawia, że uderza pięścią. A Serge został przyciągnięty do niego. Dwie diablice trzymały umięśnionego chłopca. Serge próbował się pocieszyć: że przynajmniej teraz nie pracuje. A kiedy trzymają Cię kobiety, nawet jeśli są rogate, ale wyglądają młodo i są doświadczone, jest to nawet przyjemne.

To prawda, że diabły nie flirtują z chłopcami: boją się kary.

Chociaż kiedy cię czują, jasne jest, że oni też są zainteresowani.

Kiedy Serge został wprowadzony do kuźni, zrobiło się naprawdę strasznie. Diabeł wyglądał na bardzo dużego i miał duże rogi. Miał na sobie fartuch.

I tak wyjął z kominka emblemat w postaci róży, którym piętnuje się grzeszników w czyśćcu.

Chłopak mocniej zacisnął zęby... Postanowił, że nie będzie krzyczał. Diabeł ostrym ruchem przyłożył chłopcu rozpalone do czerwoności żelazo. Serge poczuł się, jakby eksplodował bólem i krzyknął... Drżał w rękach diabłów, ale były one bardzo silne i powstrzymywały go. Diabeł skropił rozgrzanym olejem świeże piętno i warknął:

- Teraz będzie łatwiej! To nie jest najgorsza męka na świecie!

Rzeczywiście, ból szybko ustał. Twarz Serge'a przestała być szkarłatna z cierpienia, a on znów zaczął oddychać... Diabły wyciągnęły go z kuźni. Chłopak pomyślał nawet z ulgą, że najgorsze już za nim i że teraz...

Zaciągnęli go do kopalni, warczeli i kazali:

- A teraz do dzieła!

Podczas ruchu marka nadal trochę boli i kłuje. Ale jest to ból znośny. Bolały mięśnie, które nie miały jeszcze czasu na regenerację. A Serge wrócił do pracy. Uderzanie młotem w kamienie jest trudne, uderza w ramię tam, gdzie jest ślad. I znowu musisz wykazać się całą swoją odwagą, aby nie wybuchnąć płaczem. A przed tobą co najmniej kolejne sto lat cierpień.

Margarita też była smutna. Jedyne, co mogła sama zdecydować, to pójść dzisiaj na zbieranie pokrzyw lub przełożyć to na jutro. A ciszę łatwiej znieść, bo można rozmawiać tylko ze sobą.

Najtrudniej jest zbierać pokrzywy gołymi rękami. To prawda, że Margarita była trochę przebiegła. Na przykład jej nogi są szorstkie i nie bolą tak bardzo, jak ramiona od pokrzywy. Najpierw więc depcz bosymi stopami, a wtedy łatwiej będzie oskubać przybite pokrzywy. A następnie utkaj koszulę. Ale to długa praca... Czas się dłuży, jakby płynął kropla po kropli. Z jedzeniem nie ma to znaczenia. Można jeść tylko jagody i wydaje się, że nie ma tu zimy. Cóż, nadal łowię ryby. To nie jest zbyt zabawne.

Nie można nawet zaśpiewać tej piosenki na głos, to jest przerażające.

Tylko mentalnie możesz skomponować:

Urodziłam się jako księżniczka w pałacu

Obsługiwało mnie trzy tysiące pokojówek...

Ale odmówiła Diabłu korony,

Bo diabeł, uwierz mi, nie jest darem!


Cóż, okrutny Lucyferze,

Nie wybaczyłam sobie takiego oszustwa...

Jest władcą różnych sfer,

I zsyła burze, huragany!


Wybiegłam boso z pałacu,

Dumna księżniczka w chłopskiej sukience,

Byłem w więzieniu z woli mojego ojca,

I przeżyłam mnóstwo stresu!


Czarownica dała mi smutną radę,

Uszyłaś tuzin koszul...

Wtedy otworzy się przed Tobą cały świat,

Nie będziesz najbardziej nieistotnym owadem!


No cóż, jak zawsze,

Przypięłam się do maszyny, żeby nie zostać wdową...

Spełnij wielkie marzenie

Ale dziewczyna musiała szyć pokrzywami!


A ta mąka bardzo parzy mi palce,

Przecież pokrzywę znamy jako wstrętny ogień...

Ale chociaż chłopcy zasługują na honor,

Aby książę całował dziewczynę bezpośrednio w usta!


I tkam koszulę, chłopcy wiedzą,

Aby uciec przed podstępami Lucyfera...

Aby zdobyć prawdziwy raj,

Aby planeta była jak kula!


I wierzę, że nadejdzie ten jasny dzień,

Kiedy się pozbędziemy, żartobliwie, wszyscy jesteśmy z piekła...

Zwycięstwo otworzy nieograniczone konto,

I będzie bardzo duża nagroda!


Modliłem się do Boga, Pana Chrystusa,

I uroniła łzę bardzo gwałtownie...

Przyniosę mu kawałek mojego serca,

I zrzucę jarzmo piekła z piedestału!


Krótko mówiąc, niech Bóg pomoże ludziom,

Chyba zrobię koszule z pokrzywy...

Aby każdy mógł zmartwychwstać

W końcu człowiek nie jest żałosnym owadem!


A teraz pracuję jak pszczoła,

Chodzenie boso po pokrzywach...

I wierzę, że już niedługo będzie gorące źródło,

Planeta stanie się jak wieczny maj!

Ale pierwsza koszulka jest wreszcie gotowa. Ostrożnie go składasz i bierzesz drugi. I to tak, jakby pierwszy, najtrudniejszy krok został już zrobiony.

Margarita może rozmawiać tylko w snach, kiedy śpi. I tam spotkałem Seryozkę. Szkoda, że jest jeszcze za młody, żeby być jej księciem. Ale chcę czegoś wyjątkowego i nieznanego...

Chłopiec Serge tasowaniem ładował kamienie na wózek, a potem musiał go pchać razem z innymi jeżowcami. Piętno już się zagoiło i nie przeszkadza w bólu. Pozostała tylko róża - symbol niewoli, dla wiecznych dzieci.

Ból mięśni stał się znacznie słabszy. A mięśnie chłopca stały się silniejsze. Nie jest już tak zmęczony i może stać na równi z innymi.

Można także poznać swoich sąsiadów. Na przykład jasnowłosy chłopiec w wieku około trzynastu lat, ale Vitya jest bardzo umięśniony. Okazało się, że był już dorosły i żeby nie wpaść w ogień piekielny, zgodził się spędzić tysiąc lat w czyśćcu. Tak naprawdę, kiedy przyzwyczaisz się do stresu, nie będziesz cierpieć tak bardzo, jak wtedy, gdy będziesz pieczony w ogniu. Tak naprawdę, jeśli organizm dziecka odpowiednio szybko przyzwyczaja się do pracy z kamieniami, to dłuższe siedzenie na gorącej patelni nie ułatwi mu tego zadania.

I tu chłopcy mogą na przykład porozmawiać. Na przykład mała radość w słuchaniu przeszłości, długie życie grzesznika, który umarł w bardzo podeszłym wieku, a udało mu się wypłynąć na morze jako chłopiec okrętowy i pirat. To prawda, że próbował być szlachetnym rabusiem, a potem żałował. I część pieniędzy przekazał kościołowi. Przez co trafił do czyśćca. Formalnie na tysiąc lat, plus także za grzechy, nawet te, które kapłani odpuścili.

Vitya jest tu od ponad czterech stuleci. Chce porozmawiać. Praca stała się nudna i to jedyny sposób na rutynową nudę niewolnictwa. Cóż, z wyjątkiem zobaczenia snu.

Musisz tylko mówić cicho, aby nadzorcy nie słyszeli. Inaczej uderzą cię batem. Diabły naprawdę mają dobry słuch, ale też trochę współczują grzesznikom i pozwalają im rozmawiać. Kiedy organizm przyzwyczaja się do pracy, główną udręką jest rutynowa nuda, bo robienie tego samego przez wieki staje się nudne. Podobnie jak w przypadku zobaczenia tylko kopalni, w najlepszym przypadku zostaniesz przeniesiony na inne piętro lub poziom.

Większość strażników to diabły, a on pozwala jedynie na utrzymanie rozmowy poniżej pewnego poziomu.

Vitya opowiedziała historię...

Od najmłodszych lat pracowałem u właściciela ziemskiego. Moją pierwszą pracą było wypasanie owiec i towarzyszyła mi starsza dziewczyna, która pomagała w pasterstwie. Na początku wszystko było w porządku. Wygląda na to, że praca nie jest ciężka, jesteś stosunkowo dobrze odżywiony. Można nawet przeczytać książkę. Cóż, za moich czasów nie było smartfonów.

Serge odpowiedział z westchnieniem:

- Chciałbym... skaleczyć się smartfonem! Mówią cudowną rzecz.

Vitka skinęła głową i mówiła dalej:

"Byłem jeszcze dzieckiem i czułem się prawie szczęśliwy. Ponadto miejscowy ksiądz posiadał wiele ciekawych książek. A lato zajmowało większą część roku. A zima jest bardzo krótka, prawie bez mrozu.

Biegasz boso po trawie, jesz jagody, oddychasz świeżym powietrzem i jesteś szczęśliwy. A niektóre dzieci pracują w kopalniach lub fabrykach i są w znacznie gorszej sytuacji.

Ale jakoś dziewczyna nie mogła się wydostać. Była już prawie dorosła, najwyraźniej umówiła się z facetem. Poszedłem samotnie pasać owce. I zaczął czytać niezwykle interesującą książkę o chłopcu, który był zrobiony z kłody i został chłopcem okrętowym dla piratów. No cóż, owce uciekły.

A trzej z nich wpadli do wąwozu i zostali ranni. Nie udało mi się znaleźć jeszcze kilku.

No cóż, mistrz kazał mnie wychłostać. I nigdy wcześniej nie dostałem klapsa. Zacząłem się więc opierać. I niestety, jeden z haiduków miał nóż za pasem. A ja chwyciłem go i ciąłem. Zranił służącego, pana, a to już jest poważne przestępstwo. Zostałem nie tylko wychłostany, ale i zesłany do miasta. Tam osadzono ich w więzieniu dla dzieci. A spać trzeba było nie na sianie, tylko na gołych deskach. I ciężko pracować przez dwanaście godzin przy maszynie. A to ciężka praca plus nauka. Ani minuty wolnego czasu. I chłostają cię za każdą drobnostkę. Żywią się wyłącznie płatkami owsianymi.

Co więcej, niektórzy faceci są prawdziwymi przestępcami i psują się nawzajem.

Wydaje się, że gorzej nie może być. Ale popyt na towary spadł i część chłopaków, w tym ja, zdecydowała się przenieść do kopalni. To jak w czyśćcu, w kopalniach jest straszny smród. Więc załatwiają sobie sprawę w sztolniach, a pochodnie dymią.

Krótko mówiąc, znowu ogolono nas na łysinę i wrzucono do kopalni.

Ale ja i koleżanka zasnęliśmy w węglu i ukryliśmy się w wózku. I udało im się wydostać.

A ponieważ musieli nas szukać, ukryliśmy się na statku.

Dokładniej, na różnych statkach.

Serge zauważył z uśmiechem:

- Romans!

Witka sprzeciwiła się:

- To nie takie proste! Kapitan kazał mnie dokładnie wychłostać. Uderzaj, aż stracisz przytomność. I to nie tylko na plecach, ale także z kijami na piętach. W więzieniu dla dzieci zwykle otrzymywaliśmy delikatne klapsy, abyśmy mogli dalej pracować. A potem zabili mnie niemal na śmierć i kopali mnie po piętach, aż spuchły. Na szczęście nie wyrzucili go za burtę, a obrażenia chłopca szybko się zagoiły.

Tak jak myślałem, nadal zatrudnili mnie jako chłopca pokładowego. Ale mało w tym romantyzmu. Często ich chłostają i zmuszają do najcięższych i najbrudniejszych prac. A marynarze, kucharz i inne potwory biją.

Potem było jeszcze gorzej, na morzu zaatakowali nas piraci. I oczywiście zostali schwytani. Cóż, nie potrzebują marynarzy, co możesz im zabrać? Wszyscy na pokład. Ale zgodnie ze zwyczajem do jego kompanii zostaje zabrany jeden pojmany pirat. Cóż, uderzyłam gołą piętą w podbródek Koku i ruszyłam z biegu. Wyleciał za burtę.

Piratom się to spodobało i zabrali mnie na swój statek. Przynajmniej mieli już chłopca kabinowego. Na początku nasze relacje z nim nie układały się. Był starszy i silniejszy, często bił. Odpowiedziałem i pokłóciłem się!

Ale teraz nadszedł czas na wejście na pokład, miałem szczęście, że uratowałem mu życie.

I zostaliśmy przyjaciółmi.

Było ciekawie i romantycznie. Raz zostałem schwytany i dopiero młodość uratowała mnie przed szubienicą. Wysłano ich na plantacje. Ale uciekłem stamtąd i ponownie dołączyłem do piratów. Stał się starszy i był już zastępcą kapitana. Mieliśmy wiele bitew i kontuzji.

Byłem mądry, prawie nie piłem, nie paliłem, oszczędzałem pieniądze. Czas mijał, a oni traktowali piratów poważnie. Musiałem porzucić handel morski i zająć się bardziej pokojowym handlem. Ogólnie rzecz biorąc, żyłem długo i dość szczęśliwie, miałem rodzinę, dzieci i stałem się szanowaną osobą.

A mój kapitan na przykład był na kółkach. Większość piratów skończyła źle. Niektórzy powiesili, niektórzy sami się upili, niektórzy zginęli w ciężkich pracach.

Vitya mrugnęła do Serge'a i zauważyła...

- Można powiedzieć, że mamy teraz szczęście. A potem w piekle, kiedy każda komórka ciała płonie i nie ma szans, żeby ten ból kiedykolwiek ustał znacznie gorzej!

Serge zauważył:

Jeśli tak myślisz, mogło być gorzej! Chociaż to przypomina wdzięczność dla chuliganów, którzy tylko złamali ci nos, ale nie złamali też szczęki!

Vitya uśmiechnęła się i zauważyła:

- Byłem stary... Wiem, co to jest! A kiedy już będę młody fizycznie i zdrowy, chcę za to dziękować Bogu Wszechmogącemu.

Serge zachichotał i zauważył:

- Ale nie byłem stary! I nie do końca to rozumiem!

Witka skinęła głową:

- Może... Zrozumiesz, chociaż w czyśćcu i w niebie się nie starzeją!

Serge logicznie zauważył:

- Więc w tym sensie na Ziemi jest najgorzej!

Praca oczywiście szybko się nudzi... Ale jeśli chłopiec musi spędzić bardzo długi czas w czyśćcu, to Margarita może liczyć na szybsze uwolnienie... Druga koszula była gotowa nieco szybciej niż pierwsza. Księżniczka pamiętała, że w jej niezbyt długim życiu zdarzały się nieprzyjemne chwile nauki. Zwłaszcza, gdy piszesz dyktanda.

I patrzysz z taką czułością, gdy ilość tego, co pozostało do napisania, maleje. A przy ostatnich wersach po prostu ręce się trzęsą.

Margarita była niezadowolona z faktu, że nadal musi się uczyć. Ale jest jeszcze gorzej, jeśli jednocześnie pracujesz.

Trzecia koszulka nie jest tak trudna. Najtrudniej jest zmusić się do zrywania pokrzywy, potem po niej deptać, a pięta pali odciski. A potem jest łatwiej, gdy się kręcisz.

Margarita próbowała częściej chodzić boso po kamienistej drodze, przez co podeszwy jej stóp stały się bardziej zrogowaciałe i szorstkie, z odciskami. Depczesz pokrzywy, żeby ułatwić sobie pracę na rękach.

I o wiele lepiej dla ciebie.

Margarita nawet w myślach zamruczała. Oczywiście po cichu, ale możesz bez słowa poruszać ustami podczas komponowania;

Księżniczka uwielbiała na śniadanie,

Banany, orzechy, czekolada...

I wierzyłem w jasne jutro,

Cóż za fajny wynik!


Chciałem zająć miejsce Boga,

Dając każdemu szczęście i śmierć ...

Dziewczyna ma wiele pragnień -

I trzeba znosić kaprysy!


Teraz stała się niewolnicą

Jego właścicielem jest Lucyfer...

I klapsy bosymi stopami,

Z różnych podejść i sfer!


Nadzorca bije ją biczem,

Na śniadanie resztki ze stołu...

A jeśli dadzą dziewczynie kości,

To przynajmniej krzyknij - z hukiem!


Tak, księżniczka została w łachmanach,

Chociaż ostatnio był tam diament...

Bije ją zaciekle biczami,

I nie musisz uderzać go w oko!


Dziewczyna jęczy z tego bólu,

Metal ją pali...

Piękno marzy o wolności,

A Diabeł jest jej ideałem!


Ale jak to się stało?

Że księżniczka stała się naga...

I coś wzbiło się tak gwałtownie,

Oto kamienie pod twoimi bosymi stopami!


Nie wierzcie w to, mądrzy ludzie,

Księżniczka się nie podda, uwierz mi...

I aniołowie ją osądzą,

Dzika bestia nie przełknie!


Księżniczka jest przyzwyczajona do walki,

Nie przeklinaj losu jej piękna...

Potrafi zaciekle walczyć

I widzi właścicieli w trumnie!


Diabły nie znają litości,

I to boli, uwierz mi...

Ale dziewczyna zasługuje na nagrodę

Jeśli jesteś przystojny, nie bądź kikutem!

Groszki zaraz ucichną,

Walka z wrogiem dobiegła końca...

Te przeklęte dranie zniknęły,

A co jeśli to dziewczyna ze śrubką!


Piękno uderza

Twą gołą, miedzianą stopą...

Chociaż ognie płoną,

Księżniczka nie może być naga!


Przyjdzie czas, wierzę w to,

Nie będzie ludzkich problemów...

I wszystko od razu stanie się złote,

Lucyfer znowu pójdzie do piekła!


A dziewczyna będzie wolna

Wierzę, że znajdzie ukochaną osobę...

Jego eposy narodowe,

Poeta zaśpiewa wierszem!

Serge stopniowo angażował się w pracę. Jego mięśnie stały się suche i bardzo nabrzmiałe, a skóra była czekoladowa od oparzeń słonecznych. Bose stopy chłopca, już szorstkie, całkowicie się zrogowaciały i chodził nieustraszenie po ostrych kamieniach, a nawet odciski były przyjemne. Ból w ciele prawie zniknął, mięśnie przystosowały się do obciążeń. Prawie nigdy nie dręczony i spragniony podczas pracy.

Ale trudniej jest dostrzec rutynę. Chcę czegoś nowego i ekscytującego.

Chłopcy dużo ze sobą rozmawiali. Kto tam był? Prawdziwych chłopców jest niewielu, prawie wszyscy dorośli otrzymali młode ciała, jakby w ramach rekompensaty za niewolnictwo. A można od nich usłyszeć wiele ciekawych historii.

Łącznie ze światami kosmicznymi. Gdzie ludzie latają między gwiazdami i mają statki wielkości miast. Gdzie żywność robiona jest z trocin, a nawet z powietrza i rozdawana za darmo. Gdzie dzieci latają w powietrzu bez skrzydeł. Więc to dzieje się naprawdę. I bardzo wiele innych rzeczy.

Albert, pracując, chętnie słuchał opowieści, a czas leciał szybciej.

Szczególnie interesujące było słuchanie o bitwach kosmicznych. To jest absolutnie cudowne. Kiedy statki kosmiczne emitują wielokolorowe promienie śmierci.

Jak bardzo chciałbym to zobaczyć.

Wiele innych wspaniałych rzeczy wydarzyło się w różnych światach. Część z nich osiągnęła taki etap rozwoju, że pokonała starość, a dusze przybyły tu w wyniku gwałtownej śmierci.

A było mnóstwo innych i różnych rzeczy.

Albert miał w nocy cudowne sny. Tak bajecznie i niepowtarzalnie.

Z drapaczami chmur i pałacami, z fontannami sięgającymi kilometrami w powietrze, z ruchomymi posągami, ze świątyniami, na których złotych kopułach zmieściłoby się całe miasto. I wiele więcej.

A to ułatwiało przebywanie w czyśćcu i sprawiało, że nie było ono tak piekielne.

Margarita też pracowała... Wciąż ma łatwiejszą i krótszą drogę do wolności. Teraz czwarta koszulka się skończyła. Jeśli weźmiesz pod uwagę, że każdy nowy jest szyty szybciej niż poprzedni, to rozważ połowę, jest już ukończony i możesz się cieszyć.

W myślach dziewczyna nawet zaczęła śpiewać, oczywiście poruszając tylko ustami;

W cudownej krainie rządzi księżniczka,

Miała ogromne, jasne podwórko...

Pan patrzył z wielkim zainteresowaniem,

I wywiązała się gorąca rozmowa!


Ale szatan poszedł za nią,

Chciałem rozpocząć rozmowę na temat ślubu...

Okazał się bardzo silny,

Rzeczywiście wydał wyrok!


Co powinna zrobić dziewczyna o królewskim kroju?

Gdzie iść i gdzie iść...

Raz Troja poległ w ciężkiej bitwie,

Nawet nie wiesz, dokąd iść!


Piękno wyruszyło w drogę,

Ale obcasy butów pękły...

Wydawało się, że minęło niewiele czasu

Nie możesz kolekcjonować znajomych okularów!


Księżniczka biegała boso

Wbijasz swoje gołe pięty w krew...

Nieczysty zrzucił ją z piedestału,

Ale ona wierzy w miłość Pana!


Ona chodzi boso po kamieniach,

A zimny, paskudny deszcz zamarza...

Serce dziewczyny woła o zemstę,

A zimny wiatr wywołuje dreszcze!


Księżniczka bardzo się bała

Choć z królewskiej mocy jej ciała...

Przecież wszystko w królestwie jest tak ustalone,

Wygląda na to, że Pan o niej zapomniał!


Potem dziewczyna została żebraczką

W łachmanach niesie wodę na górę...

Śpiewa smutne piosenki za pieniądze

I wierzy, że uratuje swoje marzenie!


Chciała znaleźć sobie księcia,

Chciała przystojnego młodzieńca...

Ale wszystkie twarze wokół niej się śmieją,

Postawię Boginię na piedestale!


Księżniczka chodzi nawet na zimnie,

Pozostawiając wdzięczny ślad na śniegu...

Nosi różę w sercu,

I zapiszę to w wierszu!


Bose stopy dziewczyny są zamarznięte,

Ale w jej czystym sercu płonie ogień...

A łzy dziewczyny stały się jak lód,

To taki wspaniały, mądry prezent!


Nie, nie wstydźcie się, dzielni rycerze,

Bóg nie pozwoli, żeby dziewczyna umarła...

Nagie anioły rozgrzeją Twoje stopy,

A śmierć tej dziewczynie nie będzie przeszkadzać!


Wszechmogący wskazuje drogę zbawienia,

Podaruje dziewczynie radość i spokój...

A czasem pragniesz zemsty,

Ale wiem, że anioły będą z tobą!


Tutaj dziewczyna minęła zaspy śnieżne,

Płonący śnieg topił się pod promieniami...

I możesz nawet zobaczyć niebo w oddali,

Sukces przyjdzie do tej skromnej księżniczki!


Dziewczyna zobaczyła młodego mężczyznę,

A usta złączyły się w pocałunku...

A głos piękna jest bardzo wyraźny,

Jest bogata, nawet jeśli jest zupełnie boso!


No i w końcu się pobrali

Ich dzieci urodziły się szczęśliwie...

Ta córka, która nazywa się Nastya, jest starsza,

A życie pędzi w górę i ani sekundy w dół!

Tutaj słowa księżniczki przerwało szczekanie psów. Do jej schronu zbliżała się duża grupa jeźdźców.

Margarita wyskoczyła i ukłoniła się. Do jej domu podjechało czterystu jeźdźców. Psy uspokoiły się na widok dziewczynki i wszyscy ucichli. Pojawił się także ten główny, w tym przypadku był to piękny młodzieniec w koronie. Zobaczył dziewczynę... W biednym ubraniu, ale ze złotymi włosami, bosą, z wyrzeźbionymi nogami i szczupłą sylwetką.

I jak ten skromny strój pasował Margaricie. Jak bardzo podkreślało to piękno jej anielskiej twarzy. Co więcej, sukienka była już podarta, a jej gołe nogi były całkowicie widoczne. I są takie piękne, muskularne i opalone. Nie jak damy dworu, albo chude jak zapałki, albo spuchnięte od tłuszczu jak kiełbaski.

Nie, to były muskularne, mocne nogi, o bardzo wyrazistym i wydatnym kształcie. A stopy dziewczyny są bardzo piękne. Nie mały, ale też mały, na tyle, żeby był pełen wdzięku, z gładkimi, rzeźbionymi palcami. A szorstka podeszwa sprawia, że krzywizna pięty staje się bardziej wdzięczna. Margarita ma wąską talię, a jej kafelkowy brzuch prześwituje przez łachmany. Co jest również niezwykłe w przypadku dam dworskich.

Młody król był zszokowany i wykrzyknął:

- Moja miłość! Jesteś piękna!

Margarita prawie odpowiedziała, ale potem się powstrzymała i ukłuła się w usta!

Młody król był zaskoczony:

- Cicho... Co za piękność! W takim razie na pewno wezmę cię za żonę! Całe życie marzyłem o niemej żonie!

Kardynał jadący obok króla zauważył ponuro:

- Zwykle królowie zawierają małżeństwa z korzyściami! Po co ci ta żebraczka?

Młody król uśmiechnął się i odpowiedział:

- Otóż to! Jestem wystarczająco bogata i potężna, aby wyjść za mąż z miłości! I taka jest moja wola! Niech będzie moją narzeczoną!

Margarita skłoniła się i skinęła, żeby wzięła pokrzywy i koszule.

Młody król był zaskoczony i zapytał:

- Co chcesz? Jeśli nie możesz mówić, to chociaż napisz!

Kardynał roześmiał się:

- Tak, ten żebrak jest głupi!

Margarita energicznie pokręciła głową w zaprzeczeniu. Skryba podała jej pergamin. Dziewczyna naszkicowała:

- Błagam o pozwolenie na zabranie pokrzyw i koszul, to bardzo ważne i od tego zależy życie bliskich mi osób!

Młody król uśmiechnął się jeszcze szerzej i zauważył:

- To jest żona! A ona milczy, a jednocześnie można się z nią komunikować!

Małgorzatę wsadzono na konia i jechała z królem. Był przystojny, bardzo młody, ale jednocześnie szeroki w ramionach i silny. Margarita chętnie wyszłaby za takiego mężczyznę, ale... Czy uda jej się dokończyć koszule i pozbyć się mocy Lucyfera?

To zaciemniło jej serce. Z drugiej strony, miała taką szczęśliwą szansę. Może w końcu będzie mogła zjeść coś innego niż jagody, jabłka i ryby. A łowienie ryb nie jest łatwe. Chcę też chociaż trochę chleba.

Margarita bardzo chciała śpiewać na głos, ale nie mogła... Niestety, jej misja jest trudna.

Spojrzałem na swoje bose stopy... Wtedy król rozkazał:

- Daj jej buty! Albo buty. Nie przystoi żonie króla chodzić boso!

Kardynał zauważył:

- Wasza Wysokość... Mam sukienkę i buty specjalnie na taką okazję, gdyby Wasza Wysokość miał ochotę pobawić się z jedną z dziewcząt podczas polowania! Ale wzięcie za żonę żebraka... To...

Młody król logicznie zauważył:

- Ma taki elegancki charakter pisma, charakter pisma szlachetnej damy! Myślę, że ta dziewczyna mogłaby być nawet księżniczką spełniającą przysięgę złożoną Bogu! Dlatego moja decyzja jest niezachwiana. Będziemy świętować ślub tak szybko, jak to możliwe.

Kardynał odpowiedział z westchnieniem:

- Twoja królewska wola jest prawem, ale... Moje serce przeczuwa, że będziemy tego żałować.

Serge nadal pracował w czyśćcu. Mówiąc dokładniej, wszedł już całkowicie w roboczą rutynę. Jego mięśnie stały się silniejsze dzięki ciągłej ciężkiej pracy i stały się jak odlew stali. Chłopcy stali się teraz swoimi. Rozmawiali cicho i nawet jeśli diabły im pozwoliły, śpiewali.

W Czyśćcu nie ma prawie nic nowego, z wyjątkiem okazjonalnych przybyszów. Zwykle są ogoleni na łyso i oznakowani. I jest to dla nich bardzo trudne już w pierwszych dniach, dopóki młode ciało nie przyzwyczai się do stresu. Dusze dorosłe otrzymały ciała chłopców w wieku około trzynastu lat. To jest tradycja. Wiadomo, że w tym wieku psychika jest najbardziej elastyczna i w takich ciałach młodzież szybko przyzwyczaja się do niewoli i niewolniczej pracy.

Poza tym młode ciało wpływa na świadomość, a kiedy organizm przyzwyczaja się do aktywności fizycznej, niewolnicy nie cierpią już tak bardzo. I jak dzieci się uśmiechają i bawią się swoją pracą. To dobre dla dzieci, prawie zawsze są w dobrym nastroju, nawet jeśli są w niewoli lub w więzieniu. Tak więc Sierioża przyłapał się na myśleniu, że w niewoli prawie nie cierpi. Może to trochę nudne, ale rozmawiałam ze znajomymi i teraz jest więcej zabawy, a czas płynie szybciej.

Wydawało się, że Margarita również odnalazła szczęście. Śpi w luksusowym łóżku, je najsmaczniejsze potrawy, nosi drogie ubrania i biżuterię.

Czasami udziela nawet rad ministrom, oczywiście na piśmie.

Wesele było bardzo okazałe, przybyli na nie także inni królowie. Tylko że mój ojciec się nie pojawił. I jakie tam były fajerwerki, jakie fajerwerki i festyny organizowano.

I ludzie się radowali, i wszyscy dobrze się bawili.

Jedyne, co psuło humor Margaricie, to fakt, że musiała jeszcze dokończyć szycie koszul. Bez tego nie zazna spokoju. Dziewczyna szyła z przerwami, często w nocy. Nie spieszyłem się, ale praca posuwała się do przodu... Zostały już tylko dwie koszulki...

Ale zapasy pokrzywy, które Margarina zebrała wcześniej i przechowywała, skończyły się. I musiała iść na cmentarz.

Dziewczyna poszła w samej koszuli nocnej i boso... Licząc na ciszę.

Ale kardynał nakazał ją mieć na oku. Dziewczyna przyszła na cmentarz, a wokół kręciły się czarownice. Ale nie odważyli się dotknąć księżniczki. Po prostu syknęli i wirowali...

Dziewczyna zbierała pokrzywy. Nie wydawało jej się to takie gorące. To prawda, że \u200b\u200bnogi nie są już tak szorstkie, modzele trochę zmiękły. Margarita zacisnęła zęby, zebrała trochę pokrzyw i wróciła.

Szpiedzy donieśli o tym kardynałowi. I powiedział o tym królowi.

W tym czasie monarcha był już zmęczony swoją cichą żoną. Nowość tego doświadczenia zniknęła. Wyglądała atrakcyjniej w biednej chłopskiej sukience niż w koronce. I król zdecydował, że będzie musiał wszystko zobaczyć sam.

Margarita spędziła trochę czasu na szyciu jedenastej koszuli. A ja nie poszłam na cmentarz. Ale pokrzyw nie starczyło jej na ostatnią dwunastą koszulę. To takie smutne. I młoda królowa znów przyszła na cmentarz.

A król już na to czekał. Pozwoliwszy królowej zebrać więcej pokrzyw, wpuszczono ją do pałacu... A potem aresztowano.

Tutaj pojawiła się przed dworzanami w samej koszuli nocnej i boso. Kardynał ogłosił publicznie:

- Ta kobieta jest czarownicą! Poszła w nocy na cmentarz i zrywała pokrzywy!

Dworzanie zamarli i wpatrywali się w króla. Nie odwrócił wzroku, patrząc na piękną dziewczynę. Jak atrakcyjnie wygląda w samej białej koszuli i boso. Chciałbym móc patrzeć na takie piękno podczas tortur.

I król oznajmił:

- Niech nasz święty kardynał sprawdzi, czy jest czarownicą!

Kardynał skinął głową i wyjął ostrą, długą i grubą igłę, zauważając:

- Jest posmarowany specjalnym roztworem jadu bazyliszka. Jeśli ktoś zostanie dźgnięty nożem, odczuwa straszny, nie do zniesienia ból. Ale dla wiedźmy to tylko łaskotanie! Sprawdźmy to!

Publiczność ryknęła z aprobatą: "Nawet głupia kobieta potrafi krzyczeć".

I książę kościoła zbliżył się do Małgorzaty. Zbladła ze strachu, igła z czaszką wyglądała zbyt złowieszczo. Kardynał brutalnie szturchnął dziewczynę z rogu w goleń. Ból był straszny, ale przed oczami Margarity błysnęła twarz Serge"a i innych dzieci. Nie, nie można ich zdradzić. A dziewczyna zacisnęła zęby. Kardynał uderzył ponownie igłą. Ból przeszył królową z nową energią. Dziewczyna zacisnęła zęby jeszcze mocniej. To było tak, jakby uderzali ją młotami. Więc to wszystko jest piekielne.

Kardynał wbija w nią igłę i syczy:

- Tak, krzycz! Krzyczeć! Skąd masz tyle odwagi!

A po kolejnym zastrzyku fala ciemności okryła Margaritę.

Po torturach Margarita leżała nieprzytomna w więzieniu. Młodemu królowi zrobiło się żal dziewczyny i rozkazał:

- Rzuć jej zebrane pokrzywy i koszulki, niech dokończy!

W dziewczynę rzucono jedenaście koszul z pokrzyw i płonącą naręcz. Margarita opamiętała się i z trudem wstała. Jej twarz była blada. Kiedy zostajesz dźgnięty igłą nasączoną jadem bazyliszka, jest to po prostu tortura nie do zniesienia i straszny, nieporównywalny ból.

Kat powiedział z uśmiechem:

- Możesz uszyć sobie koszule, jutro rano zostaniesz spalony na stosie!

Dziewczyna pokiwała głową ze świadomą obojętnością i przyciągnęła do siebie stertę pokrzyw. Zaczęła ją moczyć. Kat podał igłę. Życie w ten sposób nie jest zbyt wygodne. I musimy to zrobić w ciągu nocy. Zostało niewiele czasu.

A Margarita, zapominając o bólu, pracowała intensywnie. Pracowała ze wszystkich sił, nie rozpraszając się nawet jedzeniem więziennego chleba i piciem wody z dzbana.

Tymczasem Serge był chłostany. Postanowili wychłostać chłopca za nadmierne gadanie. Pociągnęli go na wieszak i cztery diablice bili go biczami. A potem podpalili bose stopy chłopca. Sieriożka krzyknął.

Ból był straszny... Co więcej, diabły poinformowały go również, że przez kolejne sto lat był przetrzymywany w niewoli w czyśćcu.

Chłopiec zdał sobie sprawę, że został uwięziony. I że teraz ryzykuje, że nigdy nie wyjdzie z niewoli. I gorzko płakała.

Po chłostach i torturach diabły posmarowały go jakimś magicznym olejkiem i już po pół godzinie chłopiec był prawie uzdrowiony. Po czym został odwieziony z powrotem do pracy.

Teraz praca stała się znacznie trudniejsza, pod presją świadomości, że jesteś w tym piekle na zawsze. I to jest obrzydliwe i smutne. Jedynym pocieszeniem jest to, że nie grozi Ci tutaj starzenie się. I to jest słabe.

Vitya, widząc stan Serge'a, szepnęła:

- Nie bój się! Na pewno coś wymyślimy!

Sieriożka zauważył:

- Za sto wieków!

A chłopcy śmiali się razem. I diabły zaczęły ich bić biczami. I krzyczeli histerycznie;

- Praca Praca! Praca!

Dzieci starały się i grały dzielnie. Wielu z nich spędziło stulecia, a niektóre tysiące lat w czyśćcu. A jak uciec z podziemia? Na noc są zakuwani. A co najważniejsze, strzegą ich wilkołaki. Którzy mają absolutny węch, a jednocześnie nadprzyrodzoną szybkość i siłę dziesięć razy większą niż zwykły wilk. A strażniczek jest prawie więcej niż nieletnich więźniów.

Serge myślał nawet o rozpoczęciu powstania. Ale czy chłopcy poradzą sobie z kilofami? A co najważniejsze, jak daleko dojdą od czyśćca?

Ale nie zaszkodzi spróbować. Mimo wszystko nie zostaną za to zabici, ale blizny i oparzenia się zagoją. Tutaj wszystko szybko się goi, a mięśnie stały się mocne jak stal.

A chłopiec postanowił omówić zamieszki w czasie przeznaczonym na sen.

Jednak wieczorem w dydach chłopcy przyjęli ten pomysł bez większego entuzjazmu.

Najstraszniejszy z nich, chłopiec Macron, który przebywał w czyśćcu przez dziesięć tysięcy lat, odpowiedział z powątpiewaniem:

- Myślisz, że nie mieliśmy zamieszek? Tylko ty jesteś taki mądry! Dlatego przez dziesięć tysięcy lat dźwigałem jarzmo, że byłem na tyle głupi, żeby wziąć udział w powstaniu. Tutaj, jeśli się zbuntujemy, zostanie użyta magia bojowa, a diabły po prostu zamrozimy, nawet jeśli ogłuszymy je kilofami. A potem czekają nas okrutne tortury i, co najważniejsze, za bunt dodane zostanie sto wieków czyśćca! Nie, lepiej dźwigać ten ciężar i cieszyć się, że już zawsze masz doskonałe zdrowie, że zęby nie bolą i nie psują się, że nie masz alergii ani innych chorób, że nie zostałeś pozbawiony prawa do oddychaj, rozmawiaj i marz!

Vitya skinęła głową, zgadzając się:

- Magia diabłów pozbawia nas szans! To miejsce ma prawie milion lat i gdyby tak łatwo było się w nim zbuntować... A czasami nasi ludzie wychodzą na wolność. Wysyłani są do wojska, a po wyjściu otrzymują piękny mundur! Bądź więc cierpliwy, może trafisz do anielskiego pułku, po odprawieniu wszystkich swoich grzechów w czyśćcu.

Serge wzruszył ramionami i odpowiedział:

- OK! Pomyślę jeszcze o tym problemie! Póki co, śpij! Poranek jest mądrzejszy niż wieczór!

No cóż, chłopiec w każdym razie spał zdrowym, mocnym snem silnej, dziecięcej romansu.

Ale Margarita nie zmrużyła oka przez całą noc, pracując nad ostatnią koszulą. A teraz jest ranek i kaci weszli do jej celi. Dziewczyna tylko kiwnęła im głową i dalej robiła na drutach. Musimy być na czas. Jest tak mało czasu. Była tylko w koszuli nocnej. Kat odciął nawet jej końce, aby lepiej uwidocznić piękne nogi królowej, z wciąż widoczną opalenizną. Na razie nadal jest królową, gdyż tylko papież mógł je rozdzielić.

Margaritę wyprowadzono z lochu i wprowadzono po schodach. Kat chciał sobie ściąć włosy, ale starszy lokaj krzyknął:

- Jego Wysokość zabronił psuć jej fryzurę!

Kat skinął głową.

- Jest jasne! Tym lepiej, będzie się pięknie palić!

Na te słowa Margarita zbladła jeszcze bardziej, ale nie wydała żadnego dźwięku. Tylko twarz królowej stała się bielsza, a jej oczy jaśniejsze.

Więc ją zabrali... Jej bose stopy były skute łańcuchem... Dziewczyna też miała łańcuch na szyi. Cudowne złote włosy opadające na ramiona. Półprzezroczysta koszula ledwo kryje swoje wdzięki. Jej nagie nogi są piękne i nagie, Margarita próbuje je mechanicznie podciągnąć.

Ona jest uosobieniem niewinności. I takie piękne. Ludzie trąbią, chłopcy gwiżdżą i patrzą na nią, nie odrywając od niej wzroku.

A Margarita wciąż robi dla siebie koszulę na drutach. Prowadzi ją jakiś żałosny zrzęda na wózku i to kupuje jej czas. Margarita robi na drutach i cicho szepcze modlitwy.

Jedna z babć krzyknęła:

- Czarownica! Zobacz, jak mamrocze!

Inna babcia warknęła:

- To nie jest modlitewnik, który trzyma w rękach!

I krzyczy ile sił w płucach:

- Spalić wiedźmę! Spalić wiedźmę!

Zgniłe warzywa i zgniłe jajka wlatują do Margarity. Szef straży krzyczy:

- Wystarczająco! Albo rozkażę łucznikom strzelać!

I tłum się uspokaja!

Wreszcie wózek zbliża się do rusztowania. Margarita zostaje zdjęta z wózka, widać jej nagie, okrągłe, różowe szpilki. Powoli, ale stanowczo wspina się na rusztowanie. Ogromny kat z pochodnią w rękach jest złożony w wiązki chrustu. Wszystko jest gotowe.

Król i szlachta siedzą w specjalnej loży. Po jego prawej ręce jest kardynał. W okolicy jest mnóstwo strażników. Miejsce egzekucji jest gotowe. Nie przestając robić na drutach, Margarita stanęła obok słupka. Pomocnik kata , również ogromny brutal w czerwonej szacie, chwycił dziewczynę za ramiona i oparł ją o słup.

Zegar na wieży zaczął bić... Nadeszła godzina egzekucji... Dwie łzy spłynęły po bladych policzkach Małgorzaty. Najprawdopodobniej jej życie dobiegnie końca, a on umrze w płomieniach ognia, a to jest tak bolesne, a jednocześnie epickie.

Kardynał szepnął królowi do ucha:

- Już czas, Wasza Wysokość! Czas podpalić!

Król powiedział:

- Herold odczytał zarzuty i wyrok sądu kościelnego!

Nastąpiło kolejne opóźnienie i Margarita zaczęła robić na drutach jeszcze intensywniej.

Herold czytał powoli, a pod adresem królowej padło wiele oskarżeń, w tym o cudzołóstwo. Margarita, słysząc to, otworzyła usta i chciała odpowiedzieć.

Ale z czasem przypomniała sobie, że musi milczeć, z wysiłkiem zacisnęła szczękę i jeszcze szybciej zaczęła robić na drutach koszulę z pokrzywy.

Wreszcie koniec czytania.

I ogłoszono wyrok:

- Spalić królową na stosie!

Kat, zmęczony trzymaniem w prawej ręce zapalonej pochodni, wziął bicz w lewą rękę i uderzył nim Małgorzatę w jej gołe nogi. Dziewczyna wzdrygnęła się, ale milczała. Choć cios był mocny, skóra pękła i zaczęła płynąć krew.

Kardynał szepnął do króla:

- Czas wydać rozkaz rozpoczęcia egzekucji, Wasza Wysokość! Zarówno kat, jak i publiczność są już zmęczeni czekaniem!

Król odpowiedział gwałtownie:

- To twój dwór, więc masz go oddać!

Kardynał krzyknął:

- Spalić kata! Spalić ją!

Kat najpierw przyłożył płonącą pochodnię do bosych stóp Małgorzaty, bardzo chciał, żeby niema kobieta zaczęła krzyczeć.

Twarz królowej z bólu zmieniła się z bladej w szkarłatną, zacisnęła szczękę tak mocno, że z kącika jej ust pociekła krew. Jednak z nadludzkim wysiłkiem powstrzymała krzyk.

Kat uśmiechnął się. Jego dwaj asystenci zacisnęli łańcuchy na dziewczynie. Ale nawet Margarita przykuta do słupa nie prosiła o robienie na drutach.

A potem kat podpalił zarośla. Został zaimpregnowany żywicą i siarką, a płomień szybko rozgorzał, dotykając nagich nóg królowej... Dziewczyna zbladła, jej twarz, purpurowa od cierpienia, stała się bielsza niż kreda, głowa opadła jej na bok, ale ręce jej nadal robić na drutach. A płomienie wznosiły się coraz wyżej.

I wtedy w powietrzu pojawiło się dwanaście perłowych łabędzi. Zatrzepotali skrzydłami i płomienie zgasły. Margarita podniosła głowę i szepnęła:

- Jest skonczone!

I z nieoczekiwaną siłą zaczęła rzucać koszulami w łabędzie. I zaczęli zamieniać się w pięknych młodych mężczyzn i chłopców.

Wśród nich pojawiła się znajoma już twarz Serge'a. Chłopak był w eleganckim stroju księcia, w butach z ostrogami. I stukając obcasami, powiedział entuzjastycznie:

- Wreszcie jestem wolny, a nie niewolnik!

Vitya również była obok niego w eleganckim ubraniu i zauważyła:

- Nie nosiłem spodni ani butów od pięciuset lat!

Z czyśćca uwolniono dwunastu chłopców. Łańcuchy krępujące Margaritę pękły.

Tłum ryknął:

- Ona jest święta! Ona jest niewinna!

Margarita powiedziała grzmiącym głosem:

- Teraz mogę rozmawiać! Władza Lucyfera nad planetą Ziemia dobiegła końca.

I tuż na naszych oczach zaczęły kwitnąć piękne róże. A starsi ludzie i starzy mężczyźni ze starymi kobietami zamieniają się w pięknych młodych mężczyzn i kobiety.

Nawet stary kardynał, który zmienił się w około piętnastoletniego chłopca, podskoczył i zauważył:

- Do diabła ze starymi ranami! Teraz mogę i chcę tańczyć!

I w końcu ludzkość znalazła radość i szczęście.


POMOC DLA CHŁOPCA-KIBALCHISH

Dwunastoletni chłopiec znalazł się w szponach burżuazji. I naczelny burżua rozkazał:

- Uczyńcie ten Malchish-Kibalchish najstraszliwszą męką, jaka istnieje na świecie.

A chłopca zabrano do piwnicy tortur. Zdarli mu spodnie i koszulę. Wciągnęli mnie nago na wieszak. Bohaterski chłopak zacisnął zęby, gdy jego ramiona były owinięte wokół jego ramion, i nic nie powiedział.

I główny kat spuścił swój bicz na chłopca. Skóra na plecach chłopca pękła i polała się krew. Malchish-Kibalchish oddychał ciężko, ale powstrzymywał krzyki.

Generał krzyknął:

- Usmaż mu piętę!

I rozpalone do czerwoności żelazo dotknęło gołych podeszew chłopca. Boy-Kibalchish krzyknął, ale przygryzł wargę. Musimy wytrzymać. Poczuł zapach spalonego mięsa. Kat uderzał gorącym żelazem w podeszwę sekcjami, a ból pojawiał się impulsami. Malchish-Kibalchish wytrzymał, zacisnął zęby, ale uparcie milczał.

Tutaj rozżarzone do czerwoności żelazo wbiło się w inną, dziecinną podeszwę chłopca. Następnie kaci przyłożyli paski gorącego żelaza do piersi dzielnego chłopca i spalili go... Malchish-Kibalchish stracił przytomność z powodu bolesnego szoku. Doprowadzono go do siebie, nalewając wiadro lodowatej wody.

Potem tortury trwały dalej. Tym razem zaczęli bić chłopca gorącym drutem, a do jego ramion, nóg i męskiej doskonałości przyczepiono elektrody. I włączyli prąd... Chłopiec-Kibalchish zawył z dzikiego bólu. Był skręcony. Ale chłopak nadal nic nie powiedział. Chociaż torturowali go bardzo brutalnie.

Nawet prąd nie zmusił go do mówienia. Przeszli absolutorium przez godność i piąty punkt. Chłopiec stracił przytomność i odzyskał ją ponownie. Ale nawet to nie pozwoliło mu poluzować języka. A Armia Czerwona już posuwała się naprzód i rozbijała burżuazję.

Następnie Malchish-Kibalchish został wysłany kanałem czasu do alternatywnej historii III Rzeszy w podziemiach Gestapo.

W alternatywnej historii Marcel nie rozbił się w samolocie. Nie został zestrzelony, ale rozbił się przez przypadek. A potem as latający numer jeden przetrwał i nadal zdobywał wyniki. Wydawało się, że jeden pilot, nawet tak wybitny jak Marcel, nie jest w stanie zmienić biegu historii. Ale ten wielki as i tak zestrzelił samolot wiozący Montgomery'ego, najlepszego angielskiego dowódcę. W rezultacie Rommel pokonał wojska brytyjskie w Egipcie na przełomie sierpnia i września.

Zwycięstwo umożliwiło dotarcie do Kanału Sueskiego i zablokowanie Brytyjczykom drogi do morza. Mimo to alianci próbowali wylądować w Maroku i przedostać się do Algierii. Tam też toczyły się bitwy, w których Rommel pojmał ponad sto pięćdziesiąt tysięcy amerykańskich żołnierzy. Po tak miażdżącej porażce zszokowany Roosevelt zgodził się na rozejm. Churchill także nie chciał walczyć bez Ameryki.

I tak front zachodni się zamknął. Po klęsce pod Stalingradem i częściowym przywróceniu frontu po kontrataku Mainsteina, naziści rozpoczęli przygotowania do ofensywy na Wybrzeże Kurskie.

Oprócz Tygrysów, Ferdynandów i Panter mieli także czołgi Lev. Jednak Hitler nalegał na przetestowanie Mausa. Czołg ten został bardzo sceptycznie oceniony przez ekspertów wojskowych.

Marcel, zmniejszając liczbę zestrzelonych samolotów do trzystu, został ponownie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Zostać pierwszym wojownikiem III Rzeszy, który może pochwalić się dwoma takimi odznaczeniami jednocześnie. A teraz Marsylia walczyła na froncie wschodnim. Rosjanie nazywali go czarnym diabłem. Wojna w powietrzu trwała nadal.

Hitler wahał się przed atakiem. Brak bombardowań aliantów umożliwił Niemcom realizację planów produkcji Panter i Tygrysów, a nawet uruchomienie produkcji ważącego dziewięćdziesiąt ton Lwa. Czołg ten miał kształt podobny do Pantery, ale był większy i posiadał działo kalibru 105 mm 70 EL. To działo niszczyło radzieckie czołgi z dużej odległości, ale strzelało tylko pięć strzałów na minutę. Zaletą "Lwa" było nachylone ułożenie pancerza, a zwłaszcza boków, co zwiększało jego przeżywalność. Ale właściwości jezdne były nieistotne, poniżej jakiejkolwiek krytyki.

Pojawienie się "Mausa" w zasadzie nic nie dało Niemcom. Ale Hitler chciał go przetestować i ponownie odłożył ofensywę.

Następnie 1 sierpnia 1943 r. wojska radzieckie samotnie ruszyły do bitwy. Naziści spodziewali się tego i spotkali wroga żelazną obroną.

Mieli czas na wzmocnienie się. Ponadto dodatkowe siły zostały przeniesione z Francji i Bałkanów, aby zastąpić Włochów i Bułgarów.

Niemcy zwiększyli produkcję samolotów. Z przodu pojawił się ME-309. Szybka i potężna broń: trzy działa lotnicze kal. 30 mm i cztery karabiny maszynowe kal. 14 mm.

Nowy samochód jest nadal szybki, do 740 kilometrów, i bardzo niebezpieczny. To prawda, że zwiększona masa zmniejszyła zwrotność, szczególnie w poziomie, ale potężna broń umożliwiła zestrzelenie radzieckich samolotów już przy pierwszym podejściu.

A Focke-Wulf wyróżniał się zarówno szybkością, jak i siłą swojej broni. Niemcy opracowali także Yu-288, bombowiec zdolny do przenoszenia czterech ton bomb w wersji normalnej i aż sześciu w wersji przeładowanej. W ten sposób zniszczył Armię Czerwoną.

Walki stały się zacięte. Niemcy wytrzymali, odpierając ataki jednostek radzieckich. Armia Czerwona rzuciła się na wroga i zabrakło jej pary.

Przez Mainstein na południu nie udało się przebić - Niemcy byli silni i gotowi. Dopiero w kierunku Oryola utworzyły się kliny. Niemcy walczyli bardzo zaciekle.

Pantera okazała się doskonałym czołgiem obronnym. We wrześniu zaczęła pojawiać się także Pantera 2 z grubszym pancerzem. Jednak ten czołg nie usprawiedliwiał się. Cięższy, gorzej radził sobie w obronie, przez co stracił zwrotność. To prawda, że jest lepiej chroniony. Szczególnie na czole i częściowo z boku. Zaletą Panther-2 jest większy kąt pancerza, co zwiększa przeżywalność czołgu, zwłaszcza w bezpośredniej walce.

Niemcy jakimś cudem utrzymali front... Marsylia doprowadziła liczbę zestrzelonych samolotów do pięciuset, za co został odznaczony nowym Orderem Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Zatem Marcel wspiął się bardzo wysoko jako as pilota.

Marsylia stała się prawdziwą legendą nieba. I bali się go, a jednocześnie bardzo go szanowali. Łącznie z czerwonymi dowódcami. A Stalin wyznaczył nawet nagrodę za jego głowę: milion rubli w złocie.

Niemcom udało się nie tylko powstrzymać ofensywę czerwonych, ale także, gdy wojska radzieckie były wyczerpane, przeprowadziły kontratak. W rezultacie przedarli się przez obronę, omijając Kursk i zamknęli kocioł. Do niewoli dostało się ponad pół miliona żołnierzy radzieckich. Armia Czerwona poniosła druzgocącą klęskę i została pozbawiona krwi. Ale walki przeciągnęły się aż do późnej jesieni. A Niemcy mogli jedynie zbliżyć się do Woroneża.

Patrząc na zimę, naziści obawiali się ataku i zdecydowali się na ciasną obronę.

Ponosząc ciężkie straty, Stalin stał się ostrożny. Zimą tworzył nowe oddziały i próbował zwiększyć produkcję sprzętu. Radzieccy generałowie liczyli na nowe czołgi T-34-85 i IS-2, z potężniejszymi działami. Trzeba było stawić opór niemieckiemu żelazu.

Naziści nie ustalili jeszcze całkowicie strategii wojennej. "Pantera" 2 przeszła modernizację, zainstalowano węższą wieżę, zwiększającą ochronę, dodatkowo zamontowano silnik o mocy 900 koni mechanicznych, co znacznie poprawiło osiągi pojazdu.

"Tygrys"-2 pojawił się w bardziej zaawansowanej modyfikacji z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych. I ta niemiecka maszyna z mniejszym lub większym powodzeniem walczyła na frontach.

Ale najbardziej zmienił się "Lew". Nowy czołg Lev-2 miał wieżę przesuniętą do tyłu, co umożliwiło zamontowanie skrzyni biegów i silnika razem i przed czołgiem, znacznie zmniejszając jego wysokość i oszczędzając na wałku rozrządu. "Lev"-2 stał się gęstszy, a jego masa spadła do siedemdziesięciu ton, co przy nowym silniku o mocy 1000 koni mechanicznych zapewniało dobre właściwości jezdne samochodu. A pancerz stał się jeszcze grubszy po bokach, osiągając 120 milimetrów. Co istotne, muszę powiedzieć "Lew"-2.

Na niemieckim niebie w serii ME-262 pojazd ma napęd odrzutowy i jest w stanie przetrwać, dzięki potężnej broni. Pojawił się także XE-162 - samolot łatwy w produkcji, tani, lekki, zwrotny, ale dość trudny w pilotażu. Ten samochód nie miał zostać wojownikiem ludu. Ale niektóre asy przerzuciły się na to. Model ten okazał się szczególnie udany dla Huffmana, który tak szybko zdobywał na nim noty, że jako drugi po Marsylii przekroczył liczbę pięciuset zestrzelonych samolotów.

Sowieccy piloci mieli teraz przewagę liczebną nad Niemcami. Pojawienie się Jak-3 w serii zostało opóźnione z powodu braku wysokiej jakości duraluminium, podobnie jak w przypadku LA-7, który nie wszedł jeszcze do serii. Głównym myśliwcem był łatwy w produkcji Jak-9, który przegrywał z Niemcami. Faszystowski samolot TA-152, będący ewolucją Focke-Wulfa, który dręczył radzieckie pojazdy i masowo je zestrzeliwał, okazał się sukcesem.

Armia Czerwona miała trudniej... Niemcy więc, wykorzystując duże masy czołgów, rozpoczęli ofensywę w kierunku Stalingradu. Walki były krwawe. W odpowiedzi Stalin rozpoczął ofensywę w centrum, ale nie był w stanie przebić się przez wroga.

Niemcy dominowali w powietrzu i mogli bombardować wojska radzieckie. A czołgi Armii Czerwonej zostały zaatakowane przez samoloty szturmowe. A działo się to w bardzo trudnych warunkach, kiedy nie było pomocy ze strony sojuszników. A naziści wywierali na siebie presję.

Sytuację skomplikowało przystąpienie Turcji do wojny. Jeden z generałów osmańskich, przekupiony przez Niemców, wydał rozkaz ostrzelania wojsk radzieckich na granicy i rozpoczęcia ofensywy. I w ten sposób postawił tureckie przywództwo przed faktem dokonanym. W rezultacie otworzył się drugi front. I na Zakaukaziu wybuchła wielka wojna.

Podczas bitew na niebie bombowiec odrzutowy Arado wykazał się dużą skutecznością, której rosyjscy piloci nie byli w stanie nawet dogonić. Miało to również wpływ na przebieg bitew.

Niemcy dotarli do Stalingradu i tam utknęli. Ale z drugiej strony nadal byli w stanie przedrzeć się do Morza Kaspijskiego i odciąć drogą lądową Kaukaz. I to jest zdecydowanie sukces.

Stalin był strasznie zdenerwowany... Jego Armia Czerwona przegrywała wojnę. Kaukaz był o krok od straty. Potrzebne było zdecydowane rozwiązanie, a podstępny dyktator zaoferował Hitlerowi pokój. Ponadto zgodzili się na oddanie całego Kaukazu i wytyczenie granicy na linii Stalingrad, Astrachań. I dalej wzdłuż granicy już podbitej przez Niemców, plus płacenie corocznej daniny - chleba, bawełny, oliwy i innych surowców. Ponadto Stalin poprosił o opuszczenie Leningradu ZSRR i zniesienie blokady w zamian za duże terytoria w Karelii i dodatkowo Murmańsku.

Hitler przyjął te warunki, ale zażądał także Archangielska i granicy do Saratowa włącznie, a także dużych danin. Stalin zgodził się na to. I tak Niemcy zwrócili wszystkich jeńców wojennych i otrzymali Baku z ogromnymi rezerwami ropy.

Wojna na wschodzie zakończyła się obiektywnie zwycięstwem Niemiec. O tym właśnie mówił Goebbels.

Ale w ZSRR mówiono o wielkim zwycięstwie i mądrości Stalina, któremu udało się zachować państwo radzieckie w niezwykle trudnych warunkach. Kiedy sojusznicy go opuścili i musiał walczyć z całą Europą i połową Afryki.

Hitler stanął teraz przed wyborem: w końcu zawrzeć pokój z Zachodem i przetrawić już znaczne, kolosalne podboje, nie ustępujące imperium Czyngis-chana, albo kontynuować wojnę z Ameryką i Wielką Brytanią. Tym bardziej trzeba ratować Japonię.

Alianci odrzucili ofertę Hitlera dotyczącą zakończenia wojny z Japonią i zawarcia pokoju, pozostawiając to, co już zdobyli. Tak więc w 1945 roku wojna została wznowiona z nową energią.

Hitler rozpoczął ofensywę w trzech kierunkach. Z Kaukazu na Bliski Wschód, a następnie do Iranu i Indii. Z Egiptu w górę Nilu, do Sudanu i dalej na południe. Od posiadłości francuskich po Kongo i dalej na południe do Republiki Południowej Afryki. A w Republice Południowej Afryki jest wielu białych niemieckiego pochodzenia, którzy czekają na wyzwolenie. I przemieszczają się tam wojska niemieckie. Głównym problemem Hitlera było to, że musiał pokonać liczne przeszkody naturalne. Ale wojska brytyjskie i amerykańskie nie są konkurentami Wehrmachtu.

Co więcej, w 1945 roku niemieccy projektanci w końcu stworzyli udany i doskonały czołg E-50.

Jego podwozie okazało się bardzo przejezdne i dość lekkie, tanie w produkcji i łatwe w naprawie. Grubość pancerza była podobna do grubości Tygrysa-2, ale z dużymi nachyleniami płyt pancerza, co zwiększało przeżywalność. Wysokość zbiornika zmniejszono do dwóch metrów ze względu na zagęszczenie układu rozmieszczenia. Silniki i skrzynię biegów umieszczono razem i poprzecznie, a skrzynia biegów znajdowała się na samym silniku. E-50 był uzbrojony w szybkostrzelną armatę kal. 88 mm z lufą o długości 100 EL, strzelającą dwanaście strzałów na minutę.

Najważniejsze jest to, że masę tego czołgu zmniejszono do czterdziestu siedmiu ton, co wraz z silnikiem o mocy 1200 koni mechanicznych pozwoliło temu pojazdowi dosłownie latać.

Całemu wojsku od razu spodobał się E-50 i woleli go od Panther-2. Czołg ten był nadal modernizowany poprzez instalację armaty 88 mm, ale zaprzestano go na rzecz skuteczniejszego E-50.

Niemcy posuwali się w różnych kierunkach. A miejscowa ludność ich wspierała. Zwycięstwa następowały jedno po drugim. Brytyjczycy i Amerykanie byli słabsi liczebnie i gorszej jakości żołnierzami i dlatego beznadziejnie przegrali.

W czterdziestym piątym roku Trzecia Rzesza przejęła kontrolę nad całą Afryką, Azją, w tym zajętymi przez Japończyków Indiami i Birmą, oraz nad Bliskim Wschodem.

I rozpoczęła się ofensywa powietrzna na samą Wielką Brytanię. Niemieckie samoloty odrzutowe pokonały Brytyjczyków i Amerykanów... A latem 1946 roku przeprowadzono desant powietrzny, który zakończył się sukcesem i Wielka Brytania upadła.

Jesienią 1946 roku zajęto także Islandię.

Wojna przeniosła się już do Stanów Zjednoczonych. I okazało się, że jest dość długi. Konieczność przeniesienia wojsk przez ocean stworzyła oczywiście problemy.

A Ameryka stawiała opór długo i mocno. Wojna ze Stanami Zjednoczonymi trwała kolejne trzy lata, aż do zdobycia Waszyngtonu i podpisania przez Amerykę kapitulacji.

Zakończył się pierwszy etap II wojny światowej. I wydaje się, że cieszysz się światem.

Ale Hitler zaatakował Japonię w 1955 roku. Chciał usunąć swojego ostatniego poważnego konkurenta geopolitycznego. Hitler zaatakował w dniu swoich urodzin, 20 kwietnia. I to była interesująca decyzja. W ZSRR Nikita Chruszczow w zasadzie objął już władzę. A Nikitka zaproponował Hitlerowi wspólną walkę.

Hitler zgodził się, ale w zamian ZSRR mógł liczyć jedynie na powrót zajętego wcześniej przez Japończyków południowego Sachalinu i grzbietu Kurylskiego oraz nieznaczną obniżkę daniny.

I tak ZSRR przystąpił do wojny z Japonią. I znowu wszystko się zapaliło. I oczywiście w lepszym wydaniu dla Rosji niż dotychczas. A zwycięstwa odniosła Armia Czerwona po długim okresie porażek i wstydu. I wreszcie można było zgłosić coś przyjemniejszego niż kolejny policzek czy pokonana dywizja Armii Czerwonej.

Ale oto Japonia, która nie radziła sobie podczas II wojny światowej tak dobrze jak Niemcy. A będąc znacznie gorszym pod względem ekonomicznym i technologii zbrojeniowej, okazał się pokonany. Jej porażkę przyspieszyło użycie przez nazistów broni nuklearnej, wraz ze zniszczeniem Krainy Wschodzącego Słońca. W ten sposób gwiazda samuraja została ustawiona.

A III Rzesza zmiażdżyła prawie cały świat... Pozostał tylko ZSRR, choć w zredukowanej formie.

A 20 kwietnia 1958 r. Rozpoczęła się ostatnia ofensywa Führera. Chciał położyć kres ostatniej, poważnej przeszkodzie dominacji nad światem. I to jest poważny zamiar.

Nikita Chruszczow sprawuje władzę w ZSRR. Kogo prawie wszyscy uważają za wieśniaka i prostaka, który nie stał nigdzie w pobliżu Stalina. Oraz superman i potwór Hitler.

A do Moskwy to bardzo mało, a przeważające siły Wehrmachtu i piramidalne czołgi z pewnością to wezmą. Stosunek jest zbyt nierówny.

Ale Hitler wciąż żyje... I sześciu młodych wojowników zdecydowało, że muszą go wykończyć.

A 1 maja 1958 r. Oleg Rybachenko i jego zespół zaatakowali rezydencję Hitlera.

I znowu nieśmiertelne dzieci wycinały faszystów mieczami i gwizdami z nozdrzy i pępków. Rzucanie granatów bosymi stopami.

A dziewczyna wypluwa błyskawice ze swoich szkarłatnych sutków. A Hitler osobiście torturuje Malchish-Kibalchish. W tym samym czasie chłopca rozciąga się na stojaku, leje mu zimną wodę na czubek głowy, bije go po plecach gorącym drucianym biczem, przysmaża mu pięty światłem i przepuszcza prąd. jego ciało. Bardzo okrutna kombinacja tortur. A sam Hitler osobiście uczestniczy w torturach Malchish-Kibalchish.

Ale Oleg Rybachenko przebija się przez kordony i odcina głowę Führerowi ciosem magicznego miecza. Potem mówi:

- Chwała komunizmowi!

Margarita sieka katów i piszczy:

- Chwała wielkim bohaterom!

I gołymi palcami rzuca śmiercionośny granat trocinowy, który rozdziera masę Krautów.

A Oleg Rybachenko zaczyna śpiewać, komponując w drodze cały wiersz;

Nadejdzie era, era komunizmu,

Wywiesimy dumną rosyjską flagę...

Uwierz mi, rozbijemy faszyzm jasno,

Damy Hitlerowi pięciocentówkę!


Nasza wiara jest silniejsza niż stal,

I przewodzi świętemu komunizmowi...

A dla nas wielki przywódca Stalin,

I rośniemy, a nie centymetr w dół!


O wielkość Świętej Rosji,

Co może pokonać hordy...

Stalin jest naszą wielką misją,

A rosyjski niedźwiedź jest ogromny!


Jesteśmy majestatem wszechmocnego Rodu,

Może Krautów da się pokonać od razu...

Dla Ojczyzny szczęście i wolność -

Życie jest kruche jak jedwab, znam nić!


Nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni, uwierz mi, boimy się,

Nasza siła, Rosjanie od wieków...

Możemy walczyć bardzo mocno,

Będzie sen o jasnej ojczyźnie!


Z Moskwy do Leningradu,

Od tajgi po słoneczne morza...

Na wojowników czeka wielka nagroda,

Moja rozległa Ojczyzna!


Będziemy Cię chronić i rozwijać,

I wyniesiemy sztandar ponad dachy...

Ze względu na naszą matkę Rosję,

I daj wrogowi kopnąć!


Walczyć o wielkość Ojczyzny,

Jak burzliwy, płonący huragan...

Uwierz mi, zawsze umieliśmy walczyć,

Chodźmy i uwierzmy oceanowi!


Możemy zrobić wszystko, wiem to na pewno.

Naprawdę możemy pokonać Wehrmacht...

I z moim nieskalanym honorem,

Możemy zatrzymać ten atak!


Mamy zarówno Słońce, jak i kwazary,

Najmądrzejszy car Rosji...

Uderzymy mocno

A porządek jest taki, rządzisz mądrze!


Podczas zabawy powiesimy Hitlera,

Pokonamy wszystkich faszystów na raz...

I na zawsze będzie słońce majowe,

A nad nami w złocie są cherubiny!


Chłopaki, jesteśmy tacy dziarscy,

Zmiażdżymy każdą hordę...

A dziewczyny boso po śniegu,

I śmieją się w gwałtownej zamieci!


Uwierz mi, świat komunizmu jest piękny,

Dziewczyny czują się w nim dobrze nago...

Na planecie zapanuje pokój i szczęście...

A chłopak pisze dłutem!


Jesteśmy takimi fajnymi wojownikami

Smoka też możemy pokonać...

Nawet jeśli Krauci nie są głupi,

Niedźwiedź i tak ich wszystkich rozerwie!


Nie będziemy się bać Hitlera,

Dziewczyna uderzy Cię w nos gołą piętą...

Führer po prostu zostanie klaunem,

A co więcej, nie jestem na tyle dorosły, żeby wiedzieć!


A dziewczyny są boso,

Uwielbiają śnieg i łaskotanie po piętach...

I w imię Matki Rosji,

Jesteśmy w stanie rozerwać Krautów na strzępy!


No cóż, dokąd zmierzacie, faszyści?

Chcieliście zdobyć Moskwę zimą...

A teraz jęczysz z bólu,

Dziewczyna wyprostowała warkocz!


Dotknęła nosa bosą piętą,

Führer nagle zemdlał...

W końcu dziewczyny chodzą boso po zaspach,

I mają stalowe ciała, mnóstwo ciał!


A dziewczyny tak gonią Krautów,

Dlaczego te owce biegną na rzeź...

Potrafią walczyć tak zaciekle,

Od razu widać, że Hitler to kaput!


Tutaj faszyści zostali słynnie pokonani,

I wkroczyli do pokonanego Berlina...

A naziści wyraźnie przegrali wojnę,

I po prostu podbijemy wszechświat!


No cóż, krótko mówiąc, siła Roda jest z nami,

Rosjanin będzie rządził...

Potęga Ojczyzny zmiażdżyła Wehrmacht,

I nadeszła era komunizmu!


POMÓŻ CAROWI ALEKSEJOWI NAJCICSZEJ

Tym razem trzeba było pomóc carowi Rosji Aleksiejowi Michajłowiczowi podczas ciężkiej wojny rosyjsko-polskiej, kiedy carska Rosja odbiła Smoleńsk wraz z pobliskimi ziemiami i połową Ukrainy, ale nie była w stanie utrzymać wyzwolonej już Białorusi i drugiej połowy zachodniej Ukrainy. A Szwecji nie udało się pokonać, mimo prywatnych sukcesów.

Ale Oleg Rybachenko i Margarita Korszunowa wspominają polską ofensywę na Brześć, przejętą niedawno przez armię rosyjską. Sytuacja Rosji jest trudna. Po śmierci Bohdana Chmielnickiego hetmani się zmieniają i trzeba z nimi walczyć. A od północy nacierała wciąż bardzo silna Szwecja. Posiada posiadłości zarówno w krajach bałtyckich, jak i w Europie. Oczywiście Rosja przeżywa bardzo trudne chwile.

Polacy, uzupełniwszy swoje wojska najemnikami, próbują odbić Białoruś. Brześć jest pierwszym miastem, które stanęło im na drodze. W prawdziwej historii armia Rzeczypospolitej Obojga Narodów zdołała go zdobyć.

Do miasta przybyli Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova. Bosonogie dzieci były witane nieprzyjaznie. Co prawda obaj nieśmiertelni wojownicy wyglądają na dwanaście lat według standardów XXI wieku, ale jak na XVII wiek są nastolatkami i już zdolnymi do walki na równych zasadach z dorosłymi. Ale mimo wszystko bose stopy w chłodne dni, Oleg tylko w krótkich spodenkach, a Margarita w tunice budzi podejrzenia, że są kompletnymi szmatami. Ponadto kobiety rzadko walczyły w tamtych czasach. Ale Margarita odpowiedziała, krojąc jabłko na osiem kawałków w locie. A Oleg ma na ogół szesnaście lat. Po czym spojrzeli na nich z wielkim szacunkiem. I nawet zaproponowali, że założą marokańskie buty. Ale nieśmiertelne dzieci odmówiły.

I tak nie marzną, ale o wiele zręczniej jest walczyć boso, a gołymi palcami można rzucać z trocin igły i domowe granaty. Brześć otrzymał więc bardzo niezawodną i waleczną parę. Był mroźny poranek, a dzieci pozostawiły delikatne ślady stóp. Jednak pomimo jesiennej i chłodnej pogody nie tylko one pochwaliły się gołymi obcasami. Chłopcy poniżej piętnastego roku życia i młode kobiety również chodzili boso. Tylko ci, którzy mieli wąsy i rosnącą brodę, nosili buty lub buty łykowe. Starsze kobiety również wolały buty.

Spośród dzieci tylko dzieci szlachetnych ludzi, tylko kilka osób, było obutych.

Oleg i Margarita zajęli miejsce na ścianie wraz z innymi nastolatkami, głównie chłopcami i tylko kilkoma dziewczynami. Ale dziewczyny też kręciły się przy kotłach.

W tamtych czasach było wiele dzieci, a podczas wojny z reguły pomagali dorosłym, zwłaszcza podczas oblężenia.

Brześć był dobrze ufortyfikowany, z wysokimi i grubymi murami. Ale armia polska jest bardzo liczna, a najemników rekrutowano z całej Europy, zwłaszcza wielu Niemców. W Brześciu nie ma zbyt wielu wojsk rosyjskich - część udała się na południe, aby pacyfikować zbuntowanych hetmanów na Ukrainie. Inni udali się na północ, aby powstrzymać Szwedów. A także chan krymski nadciąga z południa. Na Dalekim Wschodzie są też problemy z potężnymi Chinami.

Ale na szczęście miejscowa ludność jest po stronie Rosji. Wielu ludzi zebrało się, aby go bronić. Prawie wszystkie dzieci są lokalne. Prawie wszyscy białoruscy chłopcy są jasnowłosi i pucołowaci. Jak zwykle sympatycznie wyglądające dzieci, ciągle się uśmiechają i śmieją. Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova są dziećmi tylko z wyglądu. Mają już wiele lat. Spędzili już przyzwoitą ilość czasu w nowych i starych ciałach. I dlatego nie są tak wesołe i radosne jak prawdziwe dzieci. Ale żeby nie rzucać się w oczy, też się uśmiechają. Chociaż nastrój nie jest zbyt dobry. Pogoda jest ponura, kropi paskudny lekki deszcz.

Dzieci ciągle się ruszają, żeby było im ciepło. Niektórzy chodzą boso, ale w krótkich futrach, co wygląda nienaturalnie. Na ścianach chłopcy i dziewczęta kręcą się i przynoszą drewno na opał, niektórzy ciągną kule armatnie do armat. Tu jest broń. Ale mają też domowe katapulty. Przygotowywane są dla nich garnki z żywicą, które będą zapalane podczas ataku. Miasto jest dobrze przygotowane do obrony, choć milicja nie jest zbyt dobrze uzbrojona. Wielu mężczyzn z okolicznych wsi zabrało ze sobą jedynie widły i kosy.

Udało im się zebrać i zebrać żniwo, więc nie umrą z głodu. Chociaż oblężenie może się przeciągnąć.

Oleg zauważył z westchnieniem:

- Wydaje się, że oddałbym wszystko za godzinę grania na komputerze!

Margarita zapytała ze śmiechem:

-I nieśmiertelność też?

Młody feldmarszałek zdecydowanie potrząsnął głową:

- Nie ma nieśmiertelności! To nie ma ceny!

Margarita zauważyła z westchnieniem:

- Nie... No cóż, powalczmy teraz, a będzie zabawniej.

Rozmowa z miejscowymi chłopakami nie była łatwa. Poziom kulturowy jest zbyt zróżnicowany zarówno pod względem czasu, jak i wieku. Oleg był małomówny. Kiedy jednak zaproponowano mu walkę, zgodził się chętnie.

Jej przeciwnik był zarówno starszy, jak i większy. Ale dla nieśmiertelnego dziecka jest to po prostu przerośnięta bryła.

Oleg grał nawet dla publiczności, pozwalając przeciwnikowi machać pięściami, sam zaś wykonywał uniki, odchodząc w ostatniej chwili. Potem, gdy chłopcu feldmarszałkowi znudziło się to, po prostu rzucił na niego młodego bydlęcia. Upadł, jednak podskoczył, a Oleg przewrócił go ponownie, ale tym razem mocniej. Teraz chłopiec-bohater wstał powoli i nie od razu. Jednak oczy nastolatka płonęły gniewem. Złapał kołek w dłonie i rzucił się na Olega. Feldmarszałek uderzył go gołą piętą w brodę. Mam dość grania w buffa dla niewidomych. Tym razem młody wojownik stracił przytomność na długi czas. Jednak jego szczęka wytrzymała brutalny cios i nie złamała się.

Oleg skłonił się i zauważył:

- Mówię ci, stary, jesteś zmęczony, odpocznij!

I roześmiał się... Teraz zrobiło mu się weselej i chmury się przejaśniły.

I tu Polacy będą szturmować. Król osobiście dowodzi armią. A potem zebrało się sto tysięcy bojowników, ogromna armada jak na standardy XVII wieku.

Oleg Rybachenko strzela z łuku. Przebija się przez polskiego oficera, natychmiast wyciąga łuk i strzela. Prowadzi ogień i Margarita Korshunova. Strzela także bardzo celnie. A co najważniejsze, nieśmiertelne dzieci strzelają bardzo szybko, nie dając wrogowi szansy na przeżycie ataku.

Oleg Rybachenko, wysyłając strzałę, śpiewa za strzałą:

Będziemy odważnie walczyć za Rosję,

Rosyjski rycerz, on nie może się bać!

Chłopiec jest rzeczywiście chartem. I wybrał dla siebie specjalny łuk, taki sznurek, który rzadko kiedy dorosły bohater ciągnąłby obiema rękami. A dzieci żartobliwie strzelają i oczywiście trafiają w Polaków już z dwóch mil. I bardzo ich skrzywdzili. Najemników, zwłaszcza Niemców, jest jednak znacznie więcej niż Polaków.

Oleg Rybaczenko, strzelając do wrogów, pamiętał historię. Jak dobrze zaczęła się ta wojna dla Rosji. A przede wszystkim dzięki Bogdanowi Chmielnickiemu. Rosjanie pokonali Polaków i dotarli do starej granicy Rusi Kijowskiej. Ale teraz siły rosyjskie są rozproszone i niezwykle ważne jest utrzymanie Białorusi niewielką liczbą żołnierzy.

I tam rozprawią się ze zbuntowanymi hetmanami i zwrócą się ku Warszawie. Albo wykończyć Szwedów. Które są mocne.

Oleg Rybaczenko strzela... Polacy już doszli do muru i ustawiają drabinki. Musi ich wyciąć mieczami. Margarita jest z nim.

Oleg krzyczy:

- Sam sobie z tym poradzę! I biegniesz tam, gdzie jest trudniej!

Atak Polaków jest ostry. Chociaż miasto jest dobrze ufortyfikowane, a miejscowi Białorusini walczą razem z Rosjanami.

Najważniejsze jest to, że wróg jest liczniejszy, przeciwko milicji z kosami i włóczniami. Ale są wysokie mury i bohaterstwo ludzi.

Oleg Rybaczenko prowadzi młyn mieczami, zabijając pięciu Polaków i mówi:

- Za nasze zwycięstwo!

A chłopiec rzuca igłami gołymi palcami. Więc kilkunastu Polaków wzięło to i zginęło.

Chłopiec terminator nadal sieka Polaków i śpiewa:

- Chwała ideom wielkiej Rosji,

Podbijemy cały świat grając...

Gwiazdy sypały okładkę jak perły,

Svarog będzie moim idolem!

Walczący chłopiec i bardzo bojowy. A jeśli tnie, będzie ciąć z desperacką siłą.

Margarita to także fajna dziewczyna. Otrzymała nieśmiertelność i teraz ją realizuje. A gołymi palcami dziecięcych stóp rzuca bardzo śmiercionośnymi igłami. I zabija przeciwników na śmierć.

I tak wielu chłopców i dziewcząt zginęło. To właśnie robią supermeni.

Oleg Rybachenko ponownie rzuca igłami gołymi palcami. Ta broń jest kompaktowa i bardzo skuteczna. Igieł można zrobić mnóstwo, a duża torba wystarczy dla całej armii. Ogólnie rzecz biorąc, kompaktowy jest bardziej wydajny.

W jednym z równoległych wszechświatów projektant Trzeciej Rzeszy po prostu umieścił silnik i skrzynię biegów razem i w poprzek, w wyniku czego Pantera zyskała znacznie niższą sylwetkę oraz wąską, małą wieżę. A jego pancerz i broń z silnikiem o mocy 650 koni mechanicznych mieszczą się w masie zaledwie trzydziestu ton i wysokości dwóch metrów.

A ta "Pantera" stała się wielkim hemoroidem dla Armii Czerwonej. Nawet Krauts byli w stanie wygrać w Kursk Bulge. A wojna ciągnęła się długo. Nawet zbyt długo.

Dopiero po śmierci Stalina w marcu 1953 roku w końcu rozpoczęły się negocjacje pokojowe... Ale wojna trwała nadal, zastawiając pułapki i pozycyjnie. Pokój został ostatecznie zawarty dopiero po śmierci Hitlera w grudniu 1957 roku. Wzdłuż której granica biegła wzdłuż Dniepru, a Białoruś, państwa bałtyckie, prawobrzeżna Ukraina, Mołdawia i część Karelii stały się częścią III Rzeszy i jej satelitów. Po śmierci Hitlera do władzy doszedł Schellenberg, zastępując Himmlera, a Niemcy zaczęły prowadzić bardziej umiarkowaną politykę. Zachowano jednak system jednopartyjny, podobnie jak rolę Niemców jako rdzenia narodu w Europie i częściowo w Afryce.

Hitler przeszedł do historii jako wielki człowiek, choć był złoczyńcą. Zwiad nie udał się do tego wszechświata. Po prostu był bardziej utalentowany projektant niż Porsche, któremu udało się otworzyć. Był w prawdziwej historii, ale pozostał na uboczu. Udało mu się jednak opracować doskonały czołg E-50 z opancerzeniem Tygrysa-2 i potężniejszą bronią, ważący czterdzieści siedem ton. Ale ten samochód nigdy nie został wykonany z metalu.

A potem przydzielono go do zrobienia "Pantery". I powstał taki chaos.

Oleg Rybachenko sieka Polaków i robi z nich krwawą masakrę. I kroi sałatkę mięsną.

W tym samym czasie chłopiec śpiewa:

- Chwała Rosji na wieki wieków,

Będziemy walczyć dzielnie za naszą Ojczyznę...

I nie potrzebujemy głupich, niepotrzebnych słów,

Nie jesteśmy głupi - upadliśmy i zrobiliśmy pompki!

W innym miejscu Margarita Korszunowa rąbie Polaków i śpiewa, piszczy i szczerzy zęby:

- Rosyjski wojownik nie boi się śmierci,

Nie boimy się śmierci na polu bitwy...

Będziemy walczyć za naszą świętą ojczyznę,

I wiem, że na pewno wygram!

Nieśmiertelne dzieci walczą tak, że nikt nie jest w stanie ich powstrzymać ani unieruchomić.

Polacy ponoszą pewne szkody, a stosy trupów rosną. Rośnij jak góry.

Oleg Rybaczenko walczy i jednocześnie wspomina...

W czasach Piotra Wielkiego przeprowadzili jedną interesującą misję. W czasie wojny z Turkami ich szóstka rozproszyła armię sułtana. W rezultacie Piotrowi Wielkiemu udało się zaanektować część terytorium, a nawet Krym, do Rosji. Przyspieszyło to rozwój Rosji i wiele zmieniło. W szczególności Piotr Pierwszy nie pił tak dużo i żył dłużej niż w prawdziwej historii, udało mu się przekazać tron swojemu wnukowi Piotrowi Drugiemu. On z kolei nie zaraził się ospą i był w stanie zapewnić dynastii Romanowów stabilne rządy.

Bez zamachów stanu i konfliktów domowych Rosja podbiła więcej terytoriów niż w prawdziwej historii. Pod koniec XX wieku zaczął kontrolować cały świat. Więc wyszło świetnie.

Oleg Rybachenko zauważył, że nawet niewielka interwencja może wiele zmienić. A teraz Polacy ponieśli ogromne straty i natarcie zostało odparte. Ale to oczywiście nie wystarczy.

Potrzebne jest mocniejsze rozwiązanie. A Oleg zaprosił Margaritę na wypad i zabicie lub schwytanie polskiego króla.

Małgorzata zauważyła:

- Łapanie jest lepsze niż zabijanie!

Oleg nie jest do końca pewien:

- Polska nie jest krajem autorytarnym. Polacy mogą dalej walczyć z uwięzionym królem lub wybrać nowego!

Margarita zachichotała i zauważyła:

- Ale walka o tron ich rozdzieli i zagra na nasze ręce!

Oleg zgodził się:

- W każdym razie łatwiej będzie nam walczyć bez króla!

Dziewczyna skinęła głową:

- Ale Polakom jest trudniej!

I tak nieśmiertelne dzieci zeszły z muru i ruszyły w stronę obozu najemników i Polaków. Armia jest nadal ogromna. W prawdziwej historii udało mu się odzyskać większość Białorusi. A resztę zwrócono później na mocy traktatu pokojowego z Polakami.

Dzieci widziały obóz sypialny, ognie, które wygasły lub wciąż płonęły, i wiele koni pod strażą.

Oleg Rybaczenko rzucił igłą bosą dziecięcą stopą, przebijając głowę wartownika i pisnął:

- Chwała komunizmowi i caratowi!

Margarita również rzuciła śmiercionośną igłę, przebiła wroga i zaćwierkała:

- Chwała wielkości epoki!

Nieśmiertelne dzieci poruszały się, omijając wrogów wokół obozu. Najpierw musisz zabić króla i dwóch hetmanów, a wtedy wszystko stanie się łatwiejsze.

Bose stopy dzieci cicho przechodzą nad przeciwnikami. Oto Wielki Namiot Królewski. W pobliżu znajduje się Hetman. A chłopak i dziewczynka wyrąbmy najemników i Polaków. Chwycili się tak mocno i z tak dzikim szaleństwem, jak gdyby naprawdę chcieli zwyciężyć.

Chłopiec i dziewczynka ciąli obydwoma magicznymi mieczami, które przecinały metal niczym bibuła i rozciągały się na dziesiątki metrów. I działali niezwykle aktywnie, jakby obcinali włosy brzytwą.

Margarita bosą stopą rzuciła tuzin cienkich igieł, nokautując przeciwników i zaćwierkała:

- I flaga będzie świecić nad wszechświatem...

Dokonując sekcji Polaków, Oleg Rybaczenko dodał agresywnie:

- Nie ma piękniejszej świętej krainy we wszechświecie!

Margarita ponownie rzuciła bosą stopą tuzin cienkich igieł, przebijając przeciwników na śmierć i pisnęła:

- A jeśli to konieczne, umrzemy ponownie!

Chłopiec-terminator, Oleg Rybaczenko, rozcinając wrogów, zauważył:

- Nasza wiara wzrośnie w Rodnoverie!

I walczyli z Polakami i przyboczną strażą królewską. Chłopiec Terminator był bardzo skuteczny. I tak chłopiec rzucił bosą stopą granat trocinowy i ryknął:

- Chwała Ojczyźnie!

I rozerwał wielu Polaków i samego Króla Polski!

Margarita Korszunowa również przecięła hetmana na pół. Dziewczyna zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Będę absolutnym mistrzem świata!

Dzieci naprawdę wykazują najwyższe umiejętności w walce. Taka bitwa się rozegrała.

Oleg Rybachenko krzyczy po polsku na całe gardło:

- Niemcy zabili króla! Pokonaj Krautów!

Margarita już krzyczy po niemiecku:

- Polacy napadli na nas, bijcie Polaków!

A dziarska dziewczyna również jest chętna do walki. I tnie Polaków. Tymczasem zaczęło się wysypisko. Niemcy, Polacy i inni najemnicy siekali i strzelali do siebie. Tutaj Margarita z gołą dziecięcą stopą rzuciła bombę i rozdarła niemieckiego księcia. To zaostrzyło sytuację. A bitwa toczyła się coraz bardziej agresywnie.

Nastąpiła wzajemna rzeź i eksterminacja. Zabijali się nawzajem bez żadnych wątpliwości i litości. Wojownicy ginęli tysiącami.

Oleg Rybachenko i Margarita Magnitnaya pracowali mieczami, jakby machali wachlarzami. I masowo przecięli wrogów Rosji.

Małgorzata bosą stopą rzuciła igłami, uderzyła Polaków i z uśmiechem powiedziała:

- Jestem super dziewczyną!

Oleg Rybaczenko także gołymi palcami rzucał igły w stopy dzieci, uderzał przeciwników i piszczał:

- No dalej, odsuń się od śruby!

I znowu dzieci zaczęły szarpać polskich żołnierzy i najemników, aż dosłownie wykrwawili się na śmierć. A młodzi wojownicy wykazali najwyższe umiejętności akrobacyjne i bojowe. Są naprawdę fajni.

Oleg Rybaczenko, siekając wrogów Rosji, śpiewał:

- I idą w morze, dzicy faceci!

Margarita ponownie rzuciła igłami bosą stopą i pisnęła:

- Żywioł morski! Element morski!

Wojowniczka najwyższej klasy, jak zwykle jest wojowniczką. Nie możesz jej zatrzymać i nie możesz jej pokonać.

Oleg rozbija polską armię i nagle słychać gwizdek. I tysiące wron zemdlały, bijąc po czaszkach Polaków i najemników.

Margarita również go wzięła i zagwizdała, a także spuściła wrony na wrogów. Dostali zawału serca i upadli jak konie powalone na śmierć.

Dziewczyna zagruchała:

- Chwała naszej Ojczyźnie Rosji!

I znowu jej bose stopy rzuciły śmiercionośny granat węglowy. I jak wybuchnie i rozbije wielu przeciwników.

Margarita śpiewała, szczerząc zęby:

- Chwała dzielnej Ojczyźnie,

Żyjmy w komunizmie!

A dziewczyna swoimi mieczami rozkręciła wiatrak, przecięła masę przeciwników i zapiszczała na całe gardło:

- Witaj święty komunizmie!

A jej bosy obcas uderzył w czoło niemieckiego księcia, rozbijając czaszkę przeciwnikowi.

Małgorzata zagruchała:

- Ku chwale Ojczyzny, wolnej przez wieki!

A dziewczyna znów to weźmie i zagwiżdże na całe gardło... I na Polaków spadną całe hordy wron.

I dosłownie je przebijają.

Oleg Rybaczenko pokiwał głową z aprobatą, tnąc Polaków mieczami jak młyn:

- Jestem wielkim mistrzem świata!

I tak bose palce chłopca ponownie rzuciły granat węglowy, rozdzierając przeciwników.

Chłopak rzeczywiście był bardzo dziarski i fajny. I bez litości przybił wrogów Rosji.

Margarita, miażdżąc wrogów, pisnęła:

- Wpadło w poślizg, gdzieś się wśliznęło, wjechało w mnie!

A teraz dziewczyna, bosymi palcami, rzuci dar śmierci ze śmiercionośną siłą.

I rozerwać stu Polaków. I ryk ile sił w płucach:

- Za świętą Rosję!

A naga dziecięca pięta ulegnie teraźniejszości zagłady.

Oleg Rybachenko kontynuował walkę, śpiewał:

- Chwała ideom komunizmu! O życie i wolność!

I chłopiec z gołą piętą uległ darowi zagłady...

W tej chwili żołnierze rosyjscy dokonali wypadu z Brześcia. I zaatakowali już bezkrwawą i odurzoną armię Polaków. Nie mogąc wytrzymać miażdżącego ciosu, żołnierze rosyjscy uciekli.

A potem Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana wkroczyły do bitwy i zniszczmy obcą armię.

Tak czarownice napadały na Polaków.

Natasza ciąła mieczami. Bosą stopą rzuciła granat ze śmiercionośną siłą, rozdzierając żołnierzy. Wtedy dziewczyna zdarła stanik i wystrzeliła ze szkarłatnego sutka niczym zabójczy piorun.

I będzie ryczeć:

- Chwała Ojczyźnie za komuny!

Zoya również tnie agresywnie. On to weźmie i poprowadzi młyn mieczami. Następnie gołymi palcami rzuci wybuchową paczkę śmierci z trocin. A potem podczas strzelania będzie brał malinowe sutki. I zniszczy dużą masę bojowników.

A jak skrzypi:

- Chwała komunizmowi Ojczyzny!

Augustyn wykonał technikę "wachlarską" mieczami i odciął wielu Polaków. Następnie wystrzeliła błyskawicę z rubinowego sutka, piecząc cały batalion najemników. Następnie gołymi palcami rzuciła na wroga śmiercionośny ładunek.

A ona zagruchała:

- Za moje fajne zwycięstwa!

Svetlana także odważnie tnie swoich przeciwników. I stosuje techniki walki, w tym żółwia z mieczami. A wtedy jego goła pięta ulegnie wybuchowemu pakietowi. A wtedy z sutków truskawek nastąpi wielkie zniszczenie. I zmiażdży bandę Polaków.

I będzie ryczeć:

- Mój święty komunizmie!

Wojownik wydaje się mieć świetny spokój. I rąbie wrogów jak drewno opałowe toporem. Zachwycające piękno.

Cztery dziewczyny wycięły tę armię, jakby kultywator spulchniał ziemię.

Oleg Rybaczenko walcząc z Polakami przypomniał sobie jeszcze jedną ze strategii i alternatywnych historii.

W nim Napoleon Bonaparte odmówił marszu na Rosję. Powód - Aleksander I w obawie przed porażką wysłał bogate dary, obietnicę wiecznej przyjaźni, a nawet zgodę nie tylko na przestrzeganie blokady kontynentalnej, ale nawet na wysłanie Francji dużej ilości chleba, konopi i masła za darmo .

Napoleon, widząc, że nie ma powodu do inwazji, nieco złagodniał. Ponadto Aleksander I oświadczył, że nie miałby nic przeciwko, gdyby Francja zajęła Konstantynopol. To odpowiadało Napoleonowi.

Bonaparte rozpoczął kampanię przeciwko Turcji. Wiadomo, że nie jest to dla niego rywal. Francuzom bardziej przeszkadzał teren, rozciągnięta komunikacja i wszy niż wojska tureckie, zwłaszcza że armii rosyjskiej udało się zmiażdżyć prawie wszystkie jednostki gotowe do walki.

Napoleon wkroczył do Konstantynopola, a Turcy wkroczyli do Stambułu. A potem przeprowadził jeszcze kilka kampanii, podbijając Imperium Osmańskie. Łącznie z ponownym zajęciem Egiptu. A potem kontynuuję podróż przez Afrykę Północną. I na Bliskim Wschodzie. I tak dalej, płynąc w górę Nilu do Sudanu i podbijając coraz większe terytoria.

Ale to wymagało czasu, a kampania przeciwko Rosji została przełożona i przełożona.

Aż do śmierci Aleksandra I w 1825 r. Próba zamachu stanu dekabrystów stała się powodem do rozpoczęcia inwazji Napoleona. Napoleon nie został otruty arszenikiem, a mimo to był silny. Miał już trzech synów, a dynastia stała się silniejsza.

Rosja pod rządami Mikołaja II nie była gotowa na wojnę. Wielu dowódców jest już w grobie. A ludzie są niezadowoleni z autokracji. A wojska Napoleona były liczniejsze.

A po kilku nieudanych bitwach o Rosję Napoleon zajął Moskwę i zbliżył się do Petersburga...

A potem Rosję uratowano przed okupacją, oczywiście, przez lądowanie poległych. A Oleg Rybachenko wraz z dziewczynami to bardzo odważne i silne czarownice.

Napoleon został pobity i uciekł z Rosji. Ale jego imperium nie upadło. Odkąd w Rosji rozpoczęło się powstanie chłopskie, spowodowane zniesieniem pańszczyzny przez Napoleona.

I choć był stłumiony, nie udali się do Europy. Ostatecznie w Rosji trzeba było znieść pańszczyznę.

Oleg Rybachenko nie patrzył na to, co stało się później. W każdym razie zwycięstwo jest odniesione.

A teraz pokonali Polaków i wypędzili ich z Brześcia. Wielka wygrana!

Ale to nie wystarczy. Główne zagrożenie pochodzi ze strony Szwedów. A wojska rosyjskie właśnie będą oblegać Rygę.

Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa biegną w stronę armii rosyjskiej. Ich nagie pięty, gdy migają.

Margarita zauważyła z uśmiechem:

- Ty i ja jesteśmy wiecznymi dziećmi... To takie romantyczne!

Oleg zgodził się z tym:

- Tak, bardzo romantyczny. Rzeczywiście, jako chłopiec od razu poczułem przypływ energii i pogodny nastrój. Młode ciało, a nawet superman. I czujesz, że nie masz zmartwień i problemów!

Margarita podskoczyła wyżej, odbiła się gołą piętą od nierówności i zauważyła:

- Nie ma z tym problemu!

Oleg zauważył, biegnąc dalej:

- To właśnie jest dobre, gdy jesteś chłopcem. Możesz wyrzucić dowolny żart, dowolne wulgaryzmy, absolutnie każdą głupotę, a wszyscy będą się śmiać. I nikt nie pomyśli, że jesteś głupcem.

Margarita zachichotała i zauważyła:

- Być może... Chociaż bycie wieczną dziewczyną staje się nudne. Chłopcu jest jakoś łatwiej, ale mi nie do końca!

Oleg zachichotał i zauważył:

- No cóż, nie ma sprawy, jesteśmy nieśmiertelni. Prędzej czy później dożyjemy przyszłości i nauczymy się tam zmieniać nasze ciała!

Margarita zgodziła się z tym:

- Uczmy się. I mężczyzna może stać się kobietą, a kobieta mężczyzną!

Oleg potwierdził:

- I nie będzie problemów z mniejszościami seksualnymi!

Po drodze nieśmiertelne dzieci natknęły się na szwedzki oddział. Chłopiec i dziewczynka posiekali je bez zbędnych ceregieli. To było niezwykle proste.

I pobiegli dalej.

Nieśmiertelne dzieci pędzą, błyskając gołymi, okrągłymi obcasami. I znowu zaczynają rozmawiać.

Chłopiec Terminator zauważa:

- W filmie "Góral" był także epizod z zdobyciem nieśmiertelności. I oczywiście fajnie jest żyć pięćset lat. A niektórzy żyli dłużej...

Margarita Magnitnaya zauważyła ze śmiechem:

- A w jaki sposób obciąża psychikę? Pamięć wielu wieków!

Oleg Rybachenko zachichotał i zauważył:

- Przeciąża... Rzeczywiście kapitalnie! Ale jeśli jesteś w ciele dziecka, wszystko postrzegasz znacznie łatwiej!

Margarita ze śmiechem zauważyła:

- Tutaj zabijasz tak wielu ludzi i odbierasz to tak, jakby to była gra komputerowa. Nie czuję bólu, szoku, żadnego wstydu!

Oleg zachichotał i zauważył chichocząc:

- Tak, rzeczywiście, moje bose, dziecinne stopy pluskają się po kałużach krwi, a to sprawia, że jest miło i zabawnie!

Chłopiec patrzył na pełne wdzięku ślady, jakie jego piękne stopy pozostawiły na mrozie. I należy zauważyć, że wygląda jak ozdoba. A on jest dzieckiem od wielu lat. I to jest świetne. Dobry nastrój przez cały czas. Ciało supermana wpływa na nastrój i mentalność wiecznego chłopca.

Oleg Rybaczenko zaczął śpiewać, po drodze komponując;

Planeta uznaje wielkość Rosji,

A wszyscy wrogowie padną na kolana...

Z łatwością zbudujmy ogrom raju,

Na chwałę ludzi i wielkich pokoleń!


Niech Ojczyzna będzie zjednoczona na zawsze,

Rosja świeci jak słońce nad światem...

Cheruby pocięte mieczami ze stali,

A car Mikołaj jest jak wielki mesjasz!


Uczynimy Ojczyznę, wierzcie mi, piękniejszą,

Nad światem będzie błyszczał trójkolorowy maszt flagowy...

W końcu wierz mi, niebezpiecznie jest walczyć z Rosjanami,

I on będzie cieszył się dużym szacunkiem, wierz mi, nie Kain!


To są nasze miecze, które błyszczą jak diamenty,

Faszyści i inni zostaną zhakowani na śmierć podczas gry...

A herby zabłysną jasnym złotem,

Wszyscy razem, Rosjanie i Białorusini!


W imię Ojczyzny, bezkresnego słońca,

Jego jasne promienie unoszą się nad światem...

Wierzę, że Rosja zostanie ocalona od piekła,

A Svarog stanie się największym idolem!


To jest nasz kraj, największy na świecie,

I nie ma nikogo piękniejszego na całym świecie...

W imię bezgranicznej, potężnej Rosji,

Niech wszystkie pokolenia cieszą się rosyjskim szczęściem!


Wróg nie wie, że zostanie pokonany,

Zostanie rozszarpany przez rosyjskie bagnety...

Wkrótce odkryjemy dzikie widoki,

A niebo i ziemia będą w odważnej mocy!


Nasz dwugłowy orzeł szybuje nad planetą,

Wszystkie ścieżki prowadzą do chwały wszechświata...

Poznaj bohaterstwo śpiewane w wierszach,

Wojownicy są niezmienni w swoich bitwach!


Bardzo cenimy Marię i Ładę,

Perun i Svarog, i Pan Jezus...

Uwierz mi, niesiesz zbawienie ludziom...

Torebka, która była pusta, zostanie wypełniona dobrocią!


W imię Rosji, naszej pięknej ojczyzny,

Gdzie są śnieżne perły, szmaragdowe kryształy...

Gdzie zjednoczyli się nasi Ukraińcy, Tatarzy i Rosjanie,

A nerwy ludu są jak stal!


Krótko mówiąc, kiedy wycięliśmy smoczego prezydenta,

Nadejdzie era wielkich królów w Rosji...

I nastanie porządek, uwierz mi, taki nowy, chwalebny,

Każdy, kto jest odważnym wróblem, będzie orłem!

. ROZDZIAŁ nr 1.

Atak na Rygę miał decydujące znaczenie dla całej kompanii północnej. Do Olega Rybachenko i Margarity Korshunovej dołączyły Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana.

I było bardzo porywająco.

Oleg Rybachenko, nie zwracając uwagi na strzały - nie trafiły w nieśmiertelnych, wspiął się po ścianie. Młyn stosował technikę mieczami.

Wyciął bandę Szwedów, a następnie gołymi palcami dziecięcych stóp rzucił morderczy dar śmierci.

Rozszarpał grupę przeciwników i ryknął:

- Chwała epoce komunizmu koroną królewską!

Potem terminator weźmie to i zagwiżdże. I chmury wron spadną na głowy wojowników Skandynawii.

Margarita Korshunova wycina także żołnierzy szwedzkich. I trzyma gramofon, odcinając wojowników Skandynawii. A swoją bosą piętą dziewczyna wysyła prezent zniszczenia, uderzając wroga.

Potem ryczy:

- Chwała nowemu aryjskiemu komunizmowi!

A dziewczyna wyjmie to z pępka, jak wypuści piorun... I spłonie cała banda Szwedów.

Po czym dzieci gwiżdżą zgodnie, a na głowy Szwedów spadają tysiące wron.

Natasza rąbiąc przeciwników i rzucając igłami gołymi palcami, zagruchała:

- Chwała Wielkiej Rosji!

A ze szkarłatnego sutka wypuści morderczą błyskawicę. I cały batalion Szwedów zostanie spalony.

Zoja, siekając wrogów i rzucając granaty gołymi palcami, syknęła:

- Za wielkość Rosji!

A z malinowego sutka wypłynie coś bardzo zabójczego. I zmiażdży przeciwników.

Augustyn również walczy, z niezwykłą agresywnością. Miażdży przeciwników i wysyła śmiercionośne błyskawice ze swoich rubinowych sutków. A nagą piętą podda się wybuchowej paczce trocin, która rozdziera wrogów na kawałki.

Po czym krzyczy:

- O komunizm w całym wszechświecie!

A od pępka uderzy piorunem!

To jest dziewczyna - dziewczyna dla wszystkich dziewczyn!

Swietłana też walczy. I ścina wrogów obydwoma mieczami. Wydłuża je, powalając jednym zamachem dziesiątki ludzi. A potem dziewczyna gołymi palcami rzuca kolejny, morderczy dar śmierci i rozdziera na kawałki swoich przeciwników. Jak jej truskawkowe sutki uwolnią coś destrukcyjnego i niepowtarzalnego?

Swietłana krzyczy:

- Za aryjskie idee komunizmu!

A z pępka wypuści całą kaskadę zabójczych błyskawic. To jest dziewczyna - wszystkie dziewczyny, dziewczyno!

Oleg Rybachenko kontynuuje walkę. Chłopiec tnie mieczami, rzuca dyskami gołymi palcami i gwiżdże. Wrony mające zawał serca całkowicie nokautują swoich przeciwników i nie dają najmniejszych szans na ratunek.

A chłopiec śpiewa:

- uwielbiam Twoje otwarte przestrzenie,

Kocham Twoje lasy i góry!

Niebo i ziemia, i moja rola!

Margarita, siekając Szwedów, bosymi stopami rzucając pakunki śmierci i siekając przeciwników, bredziła:

- Nad krajem świeci słońce...

Uhonorowanie...

Twój kraj ojczysty to

Wszystko na świecie tam jest!

I znowu dziewczyna zagwiżdże, a na wrogów spadną mordercze dary zagłady.

Ryga została oczywiście łatwo zdobyta. To było naprawdę fajnie. Miasto zostało zdobyte niemal natychmiast.

A carska Rosja Aleksieja Michajłowicza zwyciężyła bez wysiłku. Ale wojna jeszcze się nie skończyła.

Wojska rosyjskie muszą wypędzić Szwedów także z innych krajów. Rosjanie sami zajęli Dorpat, bez pomocy ludności cywilnej. Ale Revel jest o wiele poważniejszy i w tym przypadku Szwedzi pomagają mu drogą morską.

Tak więc misja słynnej szóstki nie zakończyła się. I idą szturmować Revel.

Oleg Rybaczenko wyciął Szwedów mieczami. Jednocześnie jego bose, dziecinne stopy rzucały prezenty śmierci, niszcząc wrogów Rosji. Fajny chłopak logicznie zauważył:

- Dziwnie jest zabijać Szwedów. Dobrzy ludzie i zamożny kraj!

Margarita, siekając wojowników Skandynawii i dokonując sekcji wojowników, rzucając dyskami bosymi stopami, zauważyła:

- Tak, to brzydkie robić to Szwedom. W pewnym sensie przypomina to strategie historyczne. Są dwie drogi: walczyć lub budować niebo na ziemi. W zależności od dokonanego wyboru otrzymujesz misje. Jak mówią, w misji wojskowej budowanie raju będzie trudniejsze!

Oleg Rybachenko jednym zamachem swych wydłużonych mieczy powalił masę Szwedów i pokręcił przecząco głową:

- Można to powiedzieć inaczej. Zauważyłem, że w grze "Kleopatra" w misjach wojskowych z reguły nie ma problemów z piwem. Ale w spokojnych czasach jęczmień można przewozić jedynie, co stwarza problemy.

Margarita wyniosła gramofon, wycinając przeciwników i szczerząc zęby, śpiewała:

- Rzeki, morza, cieśniny... Ileż szkód wyrządzają!

Oleg Rybachenko rzucił gołymi palcami wybuchową paczkę trocin i zaśpiewał:

- To nie piwo zabija ludzi! Woda zabija ludzi!

Chłopiec Terminator jest tak żywy jak chłopiec z kreskówki o Conanie.

I znowu gwiżdże, zrzucając wrony na Szwedów.

Natasza siekając przeciwników i szczerząc zęby podczas wykonywania młyna, agresywnie obnażyła zęby. Oto ona, co za odlotowa wojowniczka. A potem jej bose palce rzuciły wybuchowy pakiet śmiercionośnej siły, rozrywając skandynawskich wojowników na małe kawałki.

Dziewczyna ze szkarłatnymi sutkami wyśle błyskawicę. Spalić kilkuset Szwedów i mruczeć:

- Nastanie era największego komunizmu!

A potem, jak pokazuje język. To dziewczyna najwyższej klasy.

Zoya sieka także swoich wrogów. Nie daje im szansy. A motyl wykonuje technikę mieczami. Odcina przeciwników, przecina dziesiątki Szwedów. A potem gołymi palcami wystrzeli wybuchową paczkę trocin. Rozerwie swoich wrogów i będzie ćwierkał:

- Chwała wielkiej Rosji królów i zwycięzców!

A z karmazynowego sutka uwolni dar śmierci i pulsar zniszczenia.

Tu też walczy Augustyn - walcząca dziewczyna ekstraklasy. Więc weźmie groszek z materiałami wybuchowymi i rzuci nim we wroga gołą piętą. Rozerwij swoich wrogów na strzępy.

A potem z rubinowych sutków w postaci wyładowań atmosferycznych. I spal wrogów na ziemię.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Chwała Ojczyźnie komunizmu!

Svetlana również walczy z wielkim zapałem. I zabija swoich wrogów dzikim szaleństwem i wściekłością. I gołymi palcami rzuca granat z węgli, który rozdziera tłum Szwedów. A potem sutki truskawek uwalniają błyskawicę. I spalą batalion skandynawskich myśliwców. To dziewczyna, czysta wiedźma i terminator.

Swietłana śpiewała:

- Jestem wielkim wojownikiem siedmiu mórz,

A ja śpiewam niesamowicie - jak słowik!

I będzie się śmiał ile sił w płucach.

Revel upadł żałośnie.

I Szwedzi zostali pokonani. Ale żeby w końcu zdobyć przyczółek, trzeba jeszcze zająć Narwę i Wyborg.

Oleg Rybachenko, Margarita Korshunova i zespół czarownic szturmują Narwę.

I walczą jak prawdziwi bohaterowie. Chociaż nadal wyglądają jak dzieci. A czarownice wyglądają na około dwadzieścia lat, chociaż są tak stare, że ludzie nie żyją tak długo.

Oleg Rybachenko rozciął Szwedów na murze manewrem mątwy mieczami. Następnie gołymi palcami rzucił ze śmiercionośną siłą granat, rozrywając Szwedów na strzępy. Następnie chłopiec, zgodnie z tradycją, będzie gwizdał, strącając wrony na głowy skandynawskich żołnierzy.

Oleg zaśpiewał:

- I wrząca ciemność poleciała do krainy złych potworów!

I chłopiec znów przeprowadził mieczami cały młyn. I tak miażdży swoich przeciwników i dosłownie ich niszczy.

Margarita też tnie jak olbrzym. Dziewczyna machała mieczami z pełną prędkością. I swoją bosą piętą odda dar śmierci. I niszczy Szwedów bez litości i wątpliwości.

Dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

- Nastanie szybki komunizm, faszyzm zostanie natychmiast zniszczony!

Oleg Rybaczenko trzymał samowar, siekając Szwedów i zauważył:

- Faszyzm został natychmiast zniszczony!

Bitwa stawała się coraz bardziej niekontrolowana.

Zwłaszcza, gdy Natasza zaczęła gołymi palcami rzucać gwiazdami, z których każda zniszczyła na raz stu Szwedów. I już, jeśli ze szkarłatnych sutków wybucha błyskawicą i pali przeciwników.

Dziewczyna zagruchała:

- Jestem najsilniejszy na świecie, zabiję wszystkich moich wrogów w toalecie!

Zoya, strzelając do wroga, pisnęła:

- Chwała komunizmowi!

I gołymi palcami wystrzeli morderczy granat, najbardziej niszczycielską siłę.

I ogólnie jest super dziewczyną. Z karmazynowego sutka wystrzeliwuje najdziksze i najbardziej szalone błyskawice.

Augustyn, wycinając Szwedów i przecinając jej przeciwników, sapnął:

- O zmiany na lepsze!

A Twoimi gołymi palcami wystrzeli z zabójczą siłą wybuchową paczkę trocin. I rozerwie przeciwników.

A wtedy rubinowe sutki ustąpią wyładowaniu niszczycielskiej błyskawicy i zagłady.

Swietłana, uderzając mieczami we wroga i ustępując miejsca granatowi bosą piętą, zagruchała:

- Za komunizm!

A z sutka truskawkowego wypuści coś tak morderczego, że wszystkim diabłom zrobi się niedobrze.

Dziewczyny, muszę przyznać, próbowały z całych sił, a Narva upadła...

A Vyborg szturmuje, agresywny zespół. Które i morze po kolana.

Oleg Rybaczenko, wycinając Szwedów na murze miejskim, przypomniał sobie o AI, w której walczyły niemieckie czołgi serii E.

Tam bieg historii nieco się zmienił, gdyż Rommel nieco wcześniej otrzymał posiłki i pełną władzę nad wojskami włoskimi i niemieckimi. I był w stanie zadać miażdżący cios wojskom amerykańskim w Algierii. Klęska Stanów Zjednoczonych dobiegła końca, wzięto do niewoli ponad sto pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy. Roosevelt był tak zszokowany, że natychmiast zaproponował nazistom rozejm. Oczywiście go przyjęli. Cóż, Churchill oczywiście nie chciał walczyć bez Ameryki i też na jakiś czas wstrzymał ogień.

Alianci zgodzili się na zamrożenie wojny, ale pod jednym warunkiem: Niemcy zamrozili ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej.

Hitler, potrzebujący nowych sił, był gotowy obiecać wszystko.

Wojna na Zachodzie zamarła... A naziści ponownie przełożyli ofensywę na Wybrzeże Kurskie, aby w pełni wyposażyć wszystkie dywizje czołgów i otrzymać na początku "Lwa" i "Myszy" oraz "Tygrysa"-2 ofensywa.

Brak bombardowań na zachodzie oraz podaż siły roboczej z posiadłości francuskich i afrykańskich wraz z ropą pozwoliły znacznie zwiększyć produkcję broni.

Ale najnowsze czołgi wymagały czasu. Podczas gdy Fritzowie ich zawracali, przybył sierpień i Stalin rozpoczął już ofensywę. Naziści byli na to gotowi. Skoncentrowali znaczne siły w kierunku Orła, a jeszcze bardziej w kierunku Charkowa. Udało nam się wykopać mnóstwo okopów i fortyfikacji.

Ponadto "Pantery" i "Tygrysy" wyprodukowały więcej niż w prawdziwej historii i są znacznie lepsze w obronie niż w ataku. Zwłaszcza Pantera, doskonały niszczyciel czołgów, wystrzeliwujący piętnaście strzałów na minutę.

I przebił trzydzieści cztery z dwóch kilometrów czołowo. Przed taką "Panterą" nie da się ukryć...

Co więcej, Niemcom w mniejszym lub większym stopniu udało się przeprowadzić rozpoznanie i uzyskać plany ofensywne. Tak, w zasadzie, jak Rosjanie zaatakują i gdzie, jest oczywiste. Do Charkowa i Biełgorodu - aby odbić Donbas i na półkę Oryol.

Naziści sprowadzili dodatkowe siły z Francji i Bałkanów, zastępując je jednostkami włoskimi i bułgarskimi. I byli w stanie zebrać wystarczającą liczbę dywizji, aby przejąć i walczyć w gęstej obronie.

A późną jesienią na froncie wreszcie pojawiły się zarówno "Mysz", jak i "Lew", "Tygrys"-2. A także "Pantera"-2, choć uproszczona, z tym samym działem, ale bardziej opancerzonym.

Nowe czołgi nie radziły sobie jednak szczególnie dobrze w warunkach zimowych. Zwłaszcza "Mysz", która stanowi problem w transporcie, a transport wiąże się z dużymi trudnościami. Tak, "Lion", samochód nie jest zbyt dobry. Co więcej, silnik o mocy ośmiuset koni mechanicznych jest raczej słaby jak na dziewięćdziesiąt ton. I są 2 problemy z Tygrysem. Czołgi się psują, a jeśli jeżdżą trochę lepiej niż w prawdziwej historii, to tylko dlatego, że pierwiastków stopowych nie brakuje, a na Ukrainie można wykorzystać złoża boksytu.

Nawiasem mówiąc, "Tygrys"-2, będąc metalem wyższej jakości, nie pękał tak często, jak w prawdziwej historii, i był silniejszy niż zbroja. I okazał się znacznie bardziej praktyczny niż "Lew". Nominalnie broń "Lwa" była potężniejsza na 105 milimetrach w porównaniu z 88, przy mniej więcej tej samej prędkości wylotowej. Ale w praktyce nic to Niemcom nie dało. Tak więc dotarcie do sowieckich trzydziestu czterech z dużej odległości jest nadal mało realistyczne. Tak, a "Tygrys" -2 porażka z trzech i pół kilometra. Nie ma już sensu - nie dotrzesz tam, zwłaszcza jeśli wróg jest w ruchu.

Czołg Lion o masie dziewięćdziesięciu ton na Tygrysie-2 nie miał żadnych zalet w zakresie pancerza, z wyjątkiem przodu wieży. Ale w praktyce 185 mm Tygrysa-2 wystarczy, a 240 mm Lwa to nadmiar, przez co tylko wieża obraca się wolniej. A prędkość z silnikami prawie identycznymi pod względem mocy jest znacznie niższa i jest więcej awarii. A "Myszy" są nadal dwa razy cięższe od "Lwa", wymagają miedzianej przekładni i są tylko lepiej opancerzone. Działo 128 mm Myszy jest w praktyce jeszcze gorsze niż Tygrysa-2. Tak, jest potężniejszy, ale szybkostrzelność i zapas pocisków są mniejsze. Tak, lepiej uderzają z dystansu, ale też trudniej je trafić.

Jedynym plusem "Myszy" nie jest penetracja z boków, ale można ją zniszczyć z powietrza, a nawet staranować zwinną trzydziestką cztery. Zatem "Mysz" nie usprawiedliwiała się.

Ale zimą Niemcom udało się uniknąć upadku frontów. W szczególności produkcja Pantery wzrosła do sześciuset pojazdów miesięcznie, a czołg ten otrzymał mocniejsze silniki i lepsze podwozie i był w stanie zadowalająco walczyć zimą. Rozrosła się i wypuściła T-4, który w swojej zmodernizowanej wersji był nawet lepszy od T-34-76 i mógł być dobrą pomocą. Lekkie działa samobieżne III Rzeszy były mocne. Niemieckie samoloty otrzymały bardzo skuteczną armatę lotniczą kal. 30 mm i przejęły kontrolę nad Rosjanami. Najważniejsze jest to, że teraz Niemcy mają całe lotnictwo na froncie wschodnim i bez problemów z bombardowaniami dogonili ZSRR w produkcji samolotów. A Niemcy prawdopodobnie będą mieli lepszą broń i lepszą prędkość. A asy mają więcej doświadczenia.

Armia Czerwona nie miała więc przewagi na niebie, ale na lądzie Niemcy się wzmocnili.

Hitler działał ostrożniej w defensywie. A teraz naziści mogli mniej więcej związać koniec z końcem. Wojna bardziej przypominała pierwszą wojnę światową. Co więcej, jeśli ktoś atakował, to była to Armia Czerwona. A Hitler próbował zachować siły i utworzyć nowe podziały z obcokrajowców i byłych obywateli radzieckich.

Ponadto Führer bardzo liczył na cudowną broń i dlatego na razie powstrzymał się od większych działań ofensywnych. Niemcy byli nieco lepsi w rozpoznaniu. Było im jednak łatwiej niż w prawdziwej historii. Ponieważ Stalin jest dość uparty i domagał się zajęcia Orła i Charkowa. W prawdziwej historii zostali zabrani z powrotem w sierpniu i zaczęli podążać w innych kierunkach. Ale wtedy naziści wytrzymali, a Stalin uparcie domagał się wykonania wcześniej zaplanowanego planu.

Ułatwiło to Niemcom obronę. Orel stał się czymś w rodzaju Rżewa. Gdy dowództwo sowieckie uparcie trafiało w jeden punkt. A Niemcy, jak pokazała praktyka, gdy są gotowi, mogą odeprzeć atak. Co więcej, dzięki pokojowi na Zachodzie, Armia Czerwona ma niewielką przewagę siłową. A w powietrzu Luftwaffe znów ma dominację. Który jest silniejszy zarówno pod względem liczby, jak i jakości.

Nowe niemieckie działo kal. 30 mm mogło zestrzelić radziecki samolot jednym trafieniem i wystrzelić sześćset strzałów na minutę. Oczywiście przy takiej mocy radzieckiemu pilotowi nie jest łatwo. A przewaga ilościowa szybko przeszła na stronę Niemców.

A w czołgach naziści są silniejsi pod względem jakości i mocy, a nie są gorsi pod względem ilości. Produkcja zbiorników szybko rośnie. A T-4 jest dobry pod względem ilościowym, jakościowym i zaawansowanym technologicznie, dlatego nie jest wycofywany z produkcji.

Tak, Niemcy byli w stanie utrzymać się, tym razem przez zimę. Uniknęli katastrofy. Między innymi z powodu upartej chęci Stalina do ataku w tym samym miejscu.

Ponadto ofensywa pod Leningradem nie była wystarczająco wspierana i Niemcy byli w stanie ją odeprzeć. Armii Czerwonej nie udało się przebić centrum.

Wiosną Niemcy nadal byli w defensywie. Stalin naprawdę liczył na nowe czołgi - IS-2 i T-34-85. Byli potężniejsi niż wcześniej. "Pantera"-2 nie różniła się zbytnio od prostej "Pantery" i była produkowana w małych ilościach. Ale ten czołg został wyposażony w nowe działo 88 mm i mocniejszy silnik o mocy 900 koni mechanicznych.

Teraz "Pantera" druga, ważąca pięćdziesiąt trzy tony, uzyskała dobre właściwości jezdne i bardzo przyzwoity pancerz przedni. Nowa wąska wieża miała czoło o grubości 150 milimetrów. A czoło ciała ma 120 milimetrów. Ze względu na duże nachylenie arkuszy był porównywalny z "Tygrysem"-2. Zmodernizowano także ostatni czołg. Zainstalowano na nim silnik o mocy 1000 koni mechanicznych, co zapewniało akceptowalne osiągi i zwiększoną niezawodność. "Pantera"-2, a nawet zmieniono nazwę na "Pantera"-3. Ale Lew doświadczył najbardziej znaczącej modernizacji. Porsche podjęło w nim naprawdę rewolucyjną decyzję. Silnik i skrzynię biegów umieszczono w jednym zespole z przodu czołgu, a wieżę przesunięto do tyłu.

"Lev"-2 zyskał niższą sylwetkę dzięki oszczędnościom na szybie cadarowym. Masa samochodu wyraźnie spadła. Zamiast działa kal. 105 mm zainstalowano działo kal. 88 mm z lufą o długości 100 EL. A wieża została zwężona. A silnik osiągnął 1000 koni mechanicznych. Przedni pancerz pozostał taki sam: korpus o średnicy 150 mm, ale z większym nachyleniem. Ale ściana boczna wzrosła o jedną trzecią, z 82 milimetrów do 125... Ale przeciwnie, masa czołgu spadła o dwadzieścia ton.

W rezultacie powstał samochód dobrze chroniony z boków i doskonały z przodu, zapewniający przyzwoite właściwości jezdne.

I niech ten czołg rozwali radzieckie pojazdy...

Poza tym na niebie widać także niemieckie samoloty odrzutowe. Do czerwca na niebie latało ponad tysiąc ME-262. Dzięki lepszej jakości metalu samochody psuły się znacznie rzadziej niż w prawdziwej historii i pokazywały swoje najlepsze cechy. I prędkość, potężna broń i przeżywalność. ZSRR mógł wystrzelić Jak-3 tylko w małych ilościach ze względu na brak duraluminium, a także LA-7 w małych ilościach.

Niemcy w dalszym ciągu utrzymali, a nawet wzmocnili swoją przewagę powietrzną. TA-152 okazał się bardziej zaawansowanym i skutecznym samolotem wielozadaniowym niż Focke-Wulf. A Yu-488 okazał się najlepszym czterosilnikowym bombowcem napędzanym śmigłem na świecie. Ale pojawiły się także silniki odrzutowe serii Arado.

Tak, Armii Czerwonej nie będziesz zazdrościł.

Na razie jednak Niemcy są w defensywie. Hitler chce odbudować budowę czołgów na serię E... A tu oczywiście przede wszystkim jest to czołg E-50. Fuhrer chce, aby ta maszyna miała doskonałą ochronę ze wszystkich stron. Zarówno uzbrojenie, jak i właściwości jezdne są doskonałe. I choć takiego czołgu nie ma, to nie ma sensu atakować.

Na razie Krauts są w defensywie. Latem Stalin zarządził atak w kierunku Smoleńska. Zacięte walki trwały do późnej jesieni, Armia Czerwona była w stanie przejść zaledwie piętnaście kilometrów. Stalin był wściekły. Podjęta w sierpniu próba natarcia na południe również nie powiodła się. Zimą wojska radzieckie ponownie przetestowały siłę Niemców, ale zakończyły się niepowodzeniem.

A w maju 1945 roku naziści w końcu zaczęli atakować samych siebie... Ale i im się to nie udało. Tylko nieznacznie wcisnęli się w pozycje Armii Czerwonej...

Nadeszła era wojny okopowej na wyniszczenie. Do marca 1953 r. linia frontu była nieaktywna. Ale po śmierci Stalina naziści ożyli i rozpoczęli ofensywę na południowej flance. Aresztowanie Berii i walka o władzę doprowadziły do tego, że nazistom udało się zdobyć Kaukaz, a sukcesowi ułatwił także fakt, że po ich stronie do wojny przystąpiła także Turcja.

W 1954 roku Wehrmacht próbował nacierać na Moskwę. Ale Armia Czerwona, korzystając z samolotów odrzutowych i potężnej obrony, była w stanie odeprzeć ofensywę. W następnym roku, 1955, naziści chcieli ponownie zaatakować i rzucili wszystkie swoje siły... Ale Armia Czerwona ponownie odparła ofensywę. Nadszedł także rok 1956. I znowu nazistowski atak na Moskwę, odparty przez Armię Czerwoną.

Hitler uparcie kontynuował wojnę. Ale 1 maja 1957 r., w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat, Führer rozbił się podczas lotu samolotem. Brutalna katastrofa.

Trzecia Rzesza wyszła z wojny... USA i Wielka Brytania, posiadające broń nuklearną, usiadły po obu stronach do negocjacji.

Ostatecznie podpisano pokój. Niemcy dostali to, co udało im się zdobyć... Ale ZSRR wiele stracił... W ZSRR Chruszczow przejął władzę po Stalinie. Ale po nim do władzy doszedł Szelepin. I korzystając z faktu, że w III Rzeszy rozpoczęła się wojna domowa, w tym z udziałem potomków Hitlera, Szelepin rozpoczął bitwę zemsty.

Brał w tym udział Oleg Rybachenko i zespół czarownic, ale to inna historia. I oczywiście Trzecia Rzesza została rozbita na kawałki.

Jak zdobyto Wyborg... Po czym nastąpiła ostateczna bitwa ze Szwedami, w której uczestniczył także ich król.

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova walczyli na miecze i rzucali granatami bosymi stopami.

Chłopiec, kierując mieczami swój ulubiony młyn, mruknął:

- O komunizm na całej planecie!

Dziewczyna zrobiła także motyla ze swoich mieczy i potwierdziła:

- Nawet dzieci wiedzą, że Lenin miał rację!

Natasza i jej zespół zrobili to samo. I używali swoich gołych, wyrzeźbionych nóg i uderzali piorunami ze swoich szkarłatnych sutków. To bardzo waleczne dziewczyny i niezwykle fajne.

Natasza zauważyła nawet:

- W piekle każdemu jest źle... Tylko bez piekła jest nudno!

A dziewczyna uderzy Cię pulsem z pępka.

A potem cała szóstka zagwiżdże.

I tysiące wron spadło na Szwedów, przebijając im głowy i hełmy.

Ale Oleg Rybaczenko rzucił kawałkiem antymaterii gołymi palcami. I cały pułk wojsk szwedzkich został zniszczony, wraz z królem, oczywiście.

Kolejne spektakularne zwycięstwo rosyjskiej broni.

A Szwecja opuściła wojnę. Tak, hetman został spacyfikowany przez żołnierzy rosyjskich. Teraz możesz jechać do Warszawy. A potem do Krakowa.

Oleg Rybachenko i jego zespół są oczywiście w czołówce. Teraz pojawiła się szansa, zwłaszcza po śmierci króla, osadzenia na tronie rosyjskiego cara Aleksieja Michajłowicza.

A armia rosyjska idzie naprzód, maszerując zwycięsko.

Oleg Rybaczenko śpiewał na całe gardło:

- Chwała epoce komunizmu i caratu rosyjskiego!

Małgorzata krzyknęła:

- Chwała bohaterstwu!

I tak chłopaki poszli szturmować Warszawę, gdzie polska armia schroniła się za wysokimi murami.

Oleg Rybachenko posiekał Polaków i posiekał ich na podarte mięso. I gołymi palcami rzucał granaty o śmiercionośnej sile.

W tym samym czasie chłopiec krzyknął:

- Chwała epoce komunizmu, chwała wszystkim bohaterom!

I jak gwiżdże Terminator. I znowu wrony spadną na głowy Polaków.

Margarita przecinająca swoich przeciwników wiatrakiem i swoimi bosymi, dziecinnymi stopami miotająca wybuchowe paczki trocin, miażdżąc wrogów. A wojownik krzyknął:

- Chwała epoce caratu! I do rosyjskich carów komunizmu!

Chłopiec i dziewczynka w bardzo bojowy sposób szturmowali Warszawę.

I tak Natasza walczy z całą swoją szaloną i wściekłą siłą. A jej szkarłatne sutki emitują kaskady błyskawic.

A gołe, rzeźbione nogi rzucają z węgli granaty o kolosalnej sile. A dziewczyna krzyczy:

- Oj, komunizm, komunizm, komunizm!

I swoją bosą piętą odda dar śmierci.

Zoya również walczy z nieopisaną wściekłością. I jak to weźmie i poprowadzi fajny młyn. A gołymi palcami wystrzeli granat z zabójczą siłą, rozrywając swoich przeciwników. A potem z karmazynowych sutków podda się pulsarowi, spalając wroga.

Cały pułk Polaków został spalony potężnym darem wystrzelonym z ich piersi.

Nadchodzi Augustyn w zaciętej walce. Dziewczyna walczy jak pantera. I gołymi palcami rzuca morderczy granat. A z rubinowych sutków wystrzeliwuje błyskawicę. I pokonuje wrogów. I wypala od razu całe półki, na miejscu.

A jednocześnie śpiewa:

- Chwała Rosji! Wielka chwała!

I znowu śmierdzi pulsarem z pępka i pali wszystkich.

Ale Swietłana też walczy. Jest dziewczyną o bardzo bojowym kalibrze i wykonującą wściekłe skoki. A potem go weźmie i rzuci morderczy granat gołymi palcami.

A z sutków truskawek wypuści mordercze pulsary, kaskadową, kolosalną moc. I będzie ryczeć:

- Chwała Ojczyźnie komunizmu i caratu!

I tak też upadła Warszawa... Wojska rosyjskie okupują Polskę i maszerują na Kraków.

Oleg Rybachenko i Margarita biorą udział w ataku na to miasto. Tym razem są już bez Nataszy. Zespół dziewcząt czarownic ma inną misję. Tym razem jednak nie trzeba było długo walczyć. I tak nieśmiertelne dzieci umieściły rosyjską flagę na centralnej wieży. Takie imponujące zwycięstwo.

A dzieci śpiewały chórem:

- Kto jest mądrzejszy od wszystkich innych na świecie?

Wielki car Aleksiej!

W ten sposób Rosja, która poczyniła już znaczne postępy na Syberii, zajęła i podbiła kraje bałtyckie i Polskę.

Cóż, to już przyzwoite ujęcia. Nie było powstania Stenki Razina. A Rosja carska walczyła także z Turcją pod rządami Aleksieja Michajłowicza.

A potem wyróżnili się Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova... Walczyli z całym bohaterstwem i doskonałą wytrzymałością.

I znowu rzucali granaty gołymi palcami i gwizdali, zrzucając ptaki na głowy Turków. Zarówno chłopiec, jak i dziewczynka pokazali swoje supermoce.

Byli wspaniałymi wojownikami, najwyższej klasy i po prostu super.

Türkiye został pobity na Bałkanach i przekazał Rosji Krym i wiele innych ziem.

W środku walki Natasza i jej przyjaciele-czarownicy przybyli ponownie. I zrobili to Turkom. Tak wielu z nich zginęło, a tak wielu zostało okaleczonych.

Natasza wypuściła błyskawicę ze swojego szkarłatnego sutka. Spalił całą dywizję turecką.

A potem Zoya wystrzeliła pulsar ze swojego szkarłatnego sutka, zatapiając i spalając jednocześnie tuzin tureckich statków.

Augustine cmoknął jej rubinowe sutki. I wywróciła kilkanaście statków Imperium Osmańskiego, w tym okręt flagowy.

Svetlana również uderzyła w truskawkowe sutki niszczycielskimi elementami. Zniszczył wielu przeciwników. A ona zaćwierkała:

- Za królewskie i największe imperium!

W ten sposób Konstantynopol został zdobyty. Imperium Osmańskie upadło. A teraz Rosja mogła go podbić bez pomocy przybyszów.

Tak, i Piotrowi Wielkiemu, synowi Aleksieja Michajłowicza, też trzeba dać przynajmniej coś do zrobienia.

Oleg Rybaczenko i jego zespół powrócili z wielkim triumfem.


DARTH VADER I TRZECIA RZESZA

Darth Vader unosił się nad terytorium Wielkiej Brytanii na statku bojowym. Natychmiast zaatakowały go brytyjskie samoloty. Bojowy statek kosmiczny powitał ich strzałami z dział laserowych. To flagowy pancernik, imponująca moc. Jego działa sterowane komputerowo z łatwością paliły brytyjskie myśliwce i bombowce. Ale brytyjskie działa przeciwlotnicze i działa różnych kalibrów nie były w stanie przebić stopowego pancerza kosmicznego pancernika. Przecież ten metal jest kilkaset razy mocniejszy od tytanu. A pancerza o takiej grubości nie może przebić nawet bomba atomowa.

Darth Vader zarządził atak na dzielnicę rządową Londynu, niszcząc wszystkie pobliskie samoloty.

Churchill i cały jego rząd zostali zabici przez falę hiperplazmatyczną. Nie mieli szans. Żaden bunkier nie był w stanie przed tym uchronić.

Parlament też umarł.

Darth Vader wychrypiał:

- Niech zemsta Sithów się dokona!

I uderzył w panel mechaniczną pięścią. Potwór uderzył w Wielką Brytanię. Zmiażdżyła kraj tylko dlatego, że odważyła się stawić opór.

Następnie Darth Vader zrzucił do oceanu bombę anihilacyjną, która wywołała dużą falę i zatopiła wiele statków floty brytyjskiej, która strzegła wybrzeża przed inwazją nazistów.

A potem statek kosmiczny nabrał prędkości i ponownie wskoczył do równoległego wszechświata, kontynuując zaciekłą wojnę z rebeliantami, którzy chcieli zmiażdżyć despotyzm kosmicznego imperium.

Które z nich ma rację, imperium czy rebelianci, jest kwestią sporną. Może zjednoczona władza nad galaktyką jest lepsza niż chaos. Jednak bestialskie okrucieństwo imperium i sług Palpatine"a odwróciło ich serca od tej mocy.

A teraz ścięto Wielką Brytanię, a inny drapieżnik, Trzecia Rzesza, korzystając z chaosu, wysłał wojska i zdobył Metropolię.

Anglia, zszokowana uderzeniem kosmicznego pancernika, najwyraźniej pomyliła go z tajną bronią III Rzeszy i skapitulowała niemal bez walki. Jej kolonie i dominium uznały władzę Hitlera.

Trzecia Rzesza otrzymała kolosalne zasoby, flotę i wojska kolonialne. I ogromne możliwości wojny poprzez umieszczenie swoich marionetek w Wielkiej Brytanii.

Ale jak dotąd Hitler nie wystąpił przeciwko ZSRR. Otrzymawszy przyczółek na kontynencie amerykańskim w osobie Kanady, która uznała potęgę III Rzeszy, podjął decyzję o zajęciu Stanów Zjednoczonych.

Dlaczego nie ZSRR? Cóż, Rosja była już mniej więcej gotowa na wojnę lądową, mając dużą armię oraz wiele czołgów i samolotów. W 1940 roku było ich ponad dwadzieścia tysięcy. Ale Stany Zjednoczone mają tylko około pięciuset czołgów. A ja nie jestem jeszcze gotowy na wielką wojnę. Jednak przy jego potencjale gospodarczym przygotowania do wojny są tylko kwestią czasu.

A Hitler postanowił nie dawać Ameryce czasu. I wykorzystując m.in. dywizje kanadyjskie i brytyjskie, wraz z Japonią zaatakował Stany Zjednoczone.

Zatem ZSRR otrzymał tymczasowe odroczenie.

Rok czterdziesty pierwszy był rokiem wojny z Ameryką. Yankees oczywiście nie są gotowi, nie mają poważnych czołgów. Ale całkiem sporo broni ręcznej. I duża populacja, i dość duża flota.

Ale Niemcy, lepsi w technice i organizacji, postępują naprzód. Ich lotnictwo jest lepsze pod względem jakości i doświadczenia niż amerykańskie. A dowództwo USA nie jest na równi. I ponosi porażkę za porażką. Jednak wojna trwała przez całe czterdzieste pierwsze lata, zanim Waszyngton upadł w grudniu.

I przez jakiś czas potem agonia Stanów Zjednoczonych trwała aż do kapitulacji 20 kwietnia 1942 roku.

W rezultacie Führer postanowił odłożyć inwazję na ZSRR na czterdziesty trzeci rok. Zatem Stalin miał czas na przygotowanie się do wojny.

Niektóre rzeczy zrobiono tak, jak w prawdziwej historii. W 1940 r. wprowadzono ośmiogodzinny dzień pracy i siedmiodniowy tydzień pracy. A także drakońskie środki za spóźnienia do pracy.

W pierwszej połowie 1941 roku wyprodukowano ponad dwa tysiące czołgów i masę samolotów. Produkcja lotnicza rosła w kolosalnym tempie, że zabrakło nawet pilotów. W drugiej połowie 1941 roku w sierpniu z taśmy produkcyjnej zjechał pierwszy czołg KV-3. Pojazd ten był uzbrojony w armatę 107 mm o początkowej prędkości pocisku 800 metrów na sekundę, wygodnej do walki z dużymi czołgami. Ale sam samochód ważył sześćdziesiąt osiem ton, a jego właściwości jezdne były nieistotne. A skrzynia biegów ciągle się psuła.

A we wrześniu z rynku zszedł pierwszy KV-5, który ważył sto ton, był uzbrojony w dwie armaty i miał 170 milimetrów przedniego pancerza. W tamtym czasie niemieckie czołgi nie mogły przebić takiego pojazdu.

Ogółem w drugiej połowie 1941 roku wyprodukowano około trzech i pół tysiąca wszystkich czołgów oraz prawie dwa i pół tysiąca najnowszych. Ale to nie wystarczyło, aby obsadzić wszystkie dywizje.

Stalin nakazuje wydłużenie dnia pracy do dziewięciu godzin dziennie. Jednocześnie wzrasta produkcja sprzętu. Pod koniec czterdziestego pierwszego ZSRR miał już ponad trzydzieści dwa tysiące samolotów i trudno było dla nich zebrać pilotów.

W pierwszej połowie 1942 roku produkcja sprzętu wzrosła jeszcze bardziej, do pięciu tysięcy czołgów w ciągu sześciu miesięcy, z czego ponad trzy i pół tysiąca stanowiło najnowsze. KV-4 pojawił się także w najcięższej wersji, o masie 108 ton i przednim pancerzu o grubości 180 milimetrów. Co więcej, ZSRR nie ukrywał przed Niemcami obecności najnowszej technologii, aby prawdopodobnie naziści nie ryzykowali ataku.

Przeciwnie, Krauts intensywnie rozwijali własne ciężkie systemy.

Przede wszystkim oczywiście czołg Tiger. Samochód ten w kilku wersjach został pokazany Führerowi w dniu jego urodzin 20 kwietnia 1942 r.

Czołg ten mógłby mniej więcej walczyć z radzieckimi pojazdami serii KV. Chociaż w przypadku cięższych opcji nie było to wystarczające.

Dlatego III Rzesza pospiesznie opracowała "Tygrysa"-2 z armatą 88 mm i lufą o długości 71 EL, a zwłaszcza do walki z superciężkimi sowieckimi potworami "Lwa", z armatą 105 mm i lufą długość 70 EL, zdolna przebić nawet KV-5 i KV-4. Czołg ten potrzebował jednak nowego silnika o mocy co najmniej tysiąca koni mechanicznych. Żeby mieć choć trochę mobilności.

Stworzyli także "Mysz", która najwyraźniej wspierała tradycję wagi ciężkiej. W tym samym czasie modernizację przeszedł także T-4.

Związek Radziecki zwiększył produkcję samochodów. Stalin lubił cięższe modele. Hitler zażądał także wzmocnienia produkcji "Panter". Ale ten czołg był wciąż rozwijany, a do wojny z ZSRR konieczne było poleganie na T-4 w zmodernizowanej wersji. Wyposażony w długolufowe działo 75 mm 48 EL, pojazd ten mógł walczyć z trzydziestoma czterema, a nawet KV-1 i KV-2, ale nie walczył czołowo z cięższymi keweszkami. Ale nie wszystkie czołgi można pokonać.

Niemieckie lotnictwo było w doskonałej formie. A oni, korzystając ze zdobytych fabryk, produkowali go w ogromnych ilościach. Ponadto pojawił się i był produkowany w dużych ilościach Yu-188, który miał lepsze właściwości lotne i przenosił większy ładunek bomb. Oprócz nich amerykańskie fabryki produkowały czterosilnikowe B-17, a angielskie Lancastery. Co było całkowicie przerażające. Niemcy mogli mieć przewagę w lotnictwie, a za sterami siedzieli Amerykanie, Brytyjczycy i inni Europejczycy. Chociaż w 1942 roku ZSRR wyprodukował piętnaście tysięcy samolotów, Niemcy z kolei wyprodukowali w tym czasie trzydzieści pięć tysięcy. I udało im się dogonić ZSRR w lotnictwie. Należy zauważyć, że pojazdy niemieckie były potężniejsze pod względem uzbrojenia.

W pierwszej połowie 1943 roku III Rzesza wyprodukowała około ośmiu i pół tysiąca nowych czołgów. W ZSRR jest ich około siedmiu tysięcy, z czego pięć i pół tysiąca to najnowsze - ciężkie i średnie. Ponadto III Rzesza wyprodukowała kolejne pięć tysięcy dział samobieżnych w porównaniu z pięcioma setkami w ZSRR.

Produkcja pojazdów w III Rzeszy mogła być duża, jednak konieczne było opanowanie głównego czołgu Panther i jego strawienie. Przede wszystkim wyprodukowano T-4 i Shermana. Ale Hitlerowi nie podobał się ostatni czołg. Führer chciał, aby produkowane były wyłącznie najnowsze czołgi Panther i Tiger, co wymagało dodatkowego czasu. W przyszłości planowano przejść na czołgi Panther-2 i Tiger-2 z armatami 88 mm, a Lev-2, o gęstszym układzie, nie jest tak ciężki i lepiej chroniony. "Myszy" na początku wojny zdołały wypuścić tylko kilkanaście. A Trzecia Rzesza nie jest całkiem gotowa.

Ale ZSRR doświadczył także problemów z serią KV, którą Stalin tak bardzo kochał. W pierwszej połowie 1943 roku w serii pojawił się czołg KV-6. Ważył 250 ton, czyli był nawet cięższy od Myszy, i miał dwa działa, 107 mm i 203 mm.

To auto jednak pod względem właściwości jezdnych i niezawodności jest absolutnie zerowe i straciliśmy na nim czas. Najpopularniejszy był T-34-76, ale wyprodukowano jeszcze więcej KV wszystkich typów. KV-1 był łatwy w produkcji, a dzięki grubemu pancerzowi był atrakcyjny dla producentów. Chociaż w rzeczywistości miał więcej niż trzydzieści cztery lata.

Jednak pod względem całkowitej liczby czołgów ZSRR miał pewną przewagę. W lotnictwie Niemcom udało się wyprzedzić liczbę samolotów, zwłaszcza tych najnowszych. W artylerii Niemcy mieli pewną przewagę, ale mieli zbyt dużo zdobytej broni. W piechocie, ze względu na obce dywizje, przewaga jest przytłaczająca, a oddziały są bardziej mobilne. Było mnóstwo samochodów, ciężarówek i motocykli. Tutaj w USA nie było problemów ze stemplowaniem.

Poziom mobilności piechoty III Rzeszy jest o kilka rzędów wielkości wyższy niż radziecki i znacznie większy liczebnie. ZSRR w zasadzie nie miał wystarczających zasobów ludzkich, aby stworzyć parytet w piechocie z III Rzeszą. Do tego Japonia. Ma dużą populację i kolonie.

Flota niemiecka jest oczywiście silniejsza od sowieckiej, zwłaszcza biorąc pod uwagę zdobyte statki. Plus także japońska moc.

Tylko na pierwszym szczeblu Hitler planował wrzucić do ZSRR dwadzieścia milionów mobilnej piechoty. ZSRR zmobilizował dwanaście i pół miliona, a część z nich była przeciwko Japonii i w okręgach wewnętrznych. Zatem III Rzesza ma ponad podwójną przewagę. Co więcej, naziści nadal mogą mobilizować rezerwy, ale ZSRR będzie oczywiście miał problemy z ich uzupełnieniem. Jeśli chodzi o czołgi, liczby na Zachodzie są zbliżone. Ale Krauci mają przewagę w najnowszych samochodach. Lotnictwo Japonii i III Rzeszy jest zarówno silniejsze, jak i bardziej doświadczone. A także możliwość rezerw.

Artyleria ZSRR jest dość silna, ale gorsza od wroga... Poza tym Niemcy mają przewagę w działach samobieżnych.

Ogólnie rzecz biorąc, proporcje sił są takie, że przy prawidłowym prowadzeniu wojny Rosja Radziecka może jedynie przedłużyć swoją agonię. Jeśli jest szansa, wykorzystaj ją taktycznie. Ale Niemcy i Japończycy mają większe doświadczenie w dowodzeniu operacyjnym i większe umiejętności.

Pewną zaletą dla Stalina jest to, że atak nie był nagły i udało mu się przeprowadzić powszechną mobilizację. Nawet jeśli jeszcze nie do końca, żeby nie zrujnować produkcji. Ponadto w ciągu dwóch dodatkowych lat udało im się ukończyć linię obrony Mołotowa i przywrócić linię Stalina. W jakiś sposób przygotowywaliśmy się do obrony, kopiąc fortyfikacje. Ale żołnierze nie są zbyt wyszkoleni do samoobrony. Choć ostatnio, biorąc pod uwagę siłę III Rzeszy, zaczęto bardziej uczyć o obronie własnego, niż o pokonaniu wroga na jego terytorium.

Lotnictwo zwiększyło także udział myśliwców. Zwłaszcza MIG-3 i Jak-1, które są bardziej zdolne do walki z bombowcami.

Teraz rozmawialiśmy więcej o obronie. Naziści są zbyt silni i nie można przed nimi rzucić kapelusza. A ludzie nie są tacy głupi, rozumieją, jak silna jest Trzecia Rzesza razem z Japończykami.

Nie ma nastroju jak w prawdziwej historii w 1941 roku. Kopać rowy i wzmacniać.

Obliczenia opierają się na ścisłej obronie i obronie. Należy zaznaczyć, że oprócz wojsk III Rzeszy, przeciwko ZSRR zmobilizowały się także niemieckie satelity. W szczególności Turcja, która marzy o zemście za inne porażki, oraz Hiszpania i Portugalia. Oczywiście Włochy, Rumunia, Węgry, Finlandia i Słowenia. I także w tym przypadku Jugosławia, która znalazła się pod III Rzeszą i nie musiała być podbijana. Włochy i Niemcy zajęły Grecję. Ponadto Szwecja została podbita, ponieważ jej ruda była cenna dla III Rzeszy. Otóż zagraniczne dywizje w ramach III Rzeszy, zmieszane z Niemcami.

Wiele z nich ma obcych żołnierzy i niemieckich dowódców.

Biorąc pod uwagę satelity, przewaga piechoty już w pierwszym rzucie stała się potrójna.

Bułgaria również bierze udział w kampanii przeciwko ZSRR, ale bardziej na tyłach wojny z partyzantami.

Niemcy zajęli także Szwajcarię, aby odebrać jej zasoby, zwłaszcza pieniądze ze złóż.

W ten sposób powstała kolosalna koalicja. A także Japonia i jej kolonie. Także siła. To prawda, że niektóre oddziały Kraju Wschodzącego Słońca nadal walczą w Chinach. Kraj został już w dużej mierze zdobyty, ale nie podbity.

W każdym razie równowaga sił Stalina jest znacznie gorsza... Ale wojny nie da się uniknąć.

Hitler nie może tolerować imperium komunistycznego u swojego boku. Wątpliwość jest tylko jedna - atakować teraz. Albo poczekaj kolejny rok, aż samoloty odrzutowe "Pantery"-2, "Tygrysy"-2 i "Lion"-2 pojawią się masowo w serii. Samoloty odrzutowe są dopiero w fazie testów, już latają. Ale niedokończony. Uruchomienie ich w serii zajmuje trochę czasu, ale zasobów jest wystarczająco dużo. Tak, a piloci powinni być szkoleni.

W najnowszych zbiornikach nadal panuje wilgoć chorób dziecięcych. Jest więc powód, aby odłożyć wojnę na kolejny rok. Co więcej, w tym czasie możliwe jest uzyskanie przewagi w liczbie czołgów.

Był oczywiście powód, aby nie atakować przez kolejny rok. Ale Hitler nigdy nie słynął ze swojej cierpliwości.

ZSRR przekroczył trzeci plan pięcioletni, formalnie podwajając gospodarkę. A w czwartym planie pięcioletnim chciałem ponownie podwoić produkcję. Chociaż oczywiście radzieccy ekonomiści trochę kłamali na temat tempa wzrostu gospodarczego.

Ale Trzecia Rzesza się spieszyła.

A 22 czerwca 1943 r. Rozpoczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Już nie nagle, ale na dwóch frontach dla ZSRR i przeciwko zasobom niemal całego świata. A Rosja ma tylko jednego sojusznika: Mongolię, gdzie populacja nie sięga nawet miliona.

Japończycy przypuścili pierwszy atak na Mongolię.

Poruszyły się pazury samurajskich armad czołgów.

Niemcy także przeszli do ofensywy. Natrafiliśmy na potężną obronę. Pantery okazywały się zbyt bezbronne z boków i często się załamywały. T-4 też nie jest zbyt dobry na bokach. Lepsze w praktyce okazały się "Tygrys" i niezbyt liczny "Tygrys"-2. Ale "Lew" ważący dziewięćdziesiąt ton często się psuł, chociaż był dobrze chroniony i miał potężną broń.

Ale radzieckie czołgi KV często się psuły, zwłaszcza te ciężkie. T-34-76 również nie jest czołgiem idealnym, także pod względem optyki. KV-2 słabo nadawał się do obrony za pomocą haubicy.

Walka była zacięta. Legiony cudzoziemskie od samego początku poniosły ogromne straty. Ale w powietrzu Niemcy i Japończycy zyskali przewagę. Ich piloci mieli więcej doświadczenia, a ich samoloty były być może potężniejsze i bardziej zaawansowane.

I pokonali Armię Czerwoną...

A wojnę można prowadzić bardzo skutecznie, jeśli dużo bombardujecie. A Trzecia Rzesza ma mnóstwo bombowców.

Ale w bitwach bierze także udział eksperymentalny model "Panther"-2.

Jest testowana w walce. Samochód nie jest jeszcze całkowicie doskonały, ale posiada potężne działo 88 mm z lufą o długości 100 EL. Dobra ochrona czoła ciała: 100 milimetrów pod kątem czterdziestu pięciu stopni. Boki kadłuba są chronione co najmniej 60 milimetrów. A tył budynku ma 40, ale na zboczach. A boki są przechylone, jeśli to możliwe. Ale nadal ochrona jest niewystarczająca, ale wytrzymuje czterdzieści pięć. Wieża ma również pochyłe boki. Jej czoło ma kąt 120 mm, a w dużej masce znajduje się działo 150 mm.

I trzy karabiny maszynowe ochrony. Waga trochę duża, 55 ton, ale silnik ma 900 koni mechanicznych, a właściwości jezdne są zadowalające.

Autem jadą cztery dziewczyny: Gerda, Charlotte, Christina i Magda.

Są w bikini i boso. Co jest znacznie wygodniejsze w upalne lato 1943 roku.

I strzelają do celów... Dziewczyny mają złe cechy moralne, ale są takie piękne.

Gerda strzela gołymi palcami i mówi:

- Wielkość przestrzeni!

I trafia w radziecką armatę.

Następnie Charlotte na zmianę strzela. Używa także bosych stóp. I trafia w radziecki czołg T-34. Ona też go zadziwiła i zaśpiewała:

-Jestem przebiegłym lisem i wiem dużo o życiu!

Tutaj radziecki KV-4 paruje naprzód, to samochód-potwor. Ale działo Panther-2 jest wyjątkowe, ma lufę o długości 100 EL i jest strasznie przebijające pancerz. Może przebić nawet 180 mm przedniego pancerza. Co więcej, czołgi KV mają pancerz bez kątów pochylenia.

Tym razem Christina strzela gołymi palcami. I uderza z daleka w radziecki czołg. Niebezpiecznie jest pozwolić mu się zbliżyć, ma on 107-milimetrowe działo z długą lufą, które może przebić nawet czoło Pantery.

Próbowałem nawet strzelać, ale Magda, wciskając pedały gołymi palcami, z wdziękiem prowadzi samochód.

Tak, są tu dziewczyny, które nie pozwalają wrogowi oddychać.

Gerda strzela ponownie, naciskając bosą piętą i bardzo celnie trafia w radzieckie działo i trafia we wroga.

I ryczy sam do siebie:

- Chwała aryjskiemu słońcu!

Charlotte strzelając do wroga i robiąc to celnie, powtarza:

- Chwała naszej partii!

Christina, strzelając do wroga, używając gołych palców, zauważa:

- Aryjski komunizm na całej planecie!

Magda wystrzeliła serię z karabinu maszynowego, używając gołych nóg. Skosiła masę sowieckich żołnierzy i zagruchała:

- Za największe odkrycia!

Dziewczyny oczywiście nie należą do pozytywnych postaci. Na przykład wczoraj torturowano pioniera. Koszula i szorty przystojnego blondyna, a także sandały zostały zerwane i powieszone na prowizorycznym wieszaku.

Następnie zaczęli bić chłopca gałązkami wierzby. A wszystkie cztery piękności biją z wielką wściekłością. Pocięli plecy, boki, nogi, brzuch i klatkę piersiową chłopca. Więc krew kapała.

Następnie rany pioniera pokropiono krwią, z czego krzyczał i wił się. Ale to nie wystarczyło. Bose stopy chłopców złożono na tarasie i rozpalono ogień. Płomienie polizały nagie, okrągłe pięty chłopca. I przyjemnie pachniało spalenizną. Z szoku bólowego chłopiec od czasu do czasu tracił przytomność, ale przywracano mu zmysły.

Tak, dziewczętom podobał się proces tortur. Spalili pięcioramienną gwiazdę na piersi pioniera.

Bardzo okrutne stworzenia. Potem zaczęli biczować gorącym drutem i podgrzewać go nad ogniem. Chłopiec okazał się niezwykle odporny. A dziewczyny, gdy znudziło im się torturowanie pioniera, w banalny sposób umieściły go na kupie mrówek. Żeby mrówki zjadły go żywcem.

To bardzo agresywne stworzenia...

A teraz zabijają żołnierzy radzieckich...

Gerda strzelała do radzieckiego działa samobieżnego gołymi palcami. Uderzyła w samochód i pisnęła:

- Diabeł jest tutaj, diabeł jest tam!

Charlotte uderzyła także w wojska radzieckie. Trafiła celnie we wroga, rozbiła haubicę i potwierdziła:

- Życie jest jak sen, to kompletne oszustwo!

Christina użyła również bosych palców u nóg, aby strzelać do swoich zgrabnych nóg i wypaliła:

- Ale góry nie kłamią!

Magda używała także swojej gołej nogi do strzelania z karabinów maszynowych i mówiła:

- A bogowie nigdy nie kłamią!

Cała czwórka pracowała na Ziemi od strony niemieckiej.

Ale po stronie radzieckiej na KV-3 walczy ich własny zespół, w tym przypadku załoga Elżbiety.

Czołg ten ma jedno działo, co nieco je poprawia. Samochód waży tyle, co niemiecki Tygrys-2, a przedni pancerz ma 140 mm. Ale bez racjonalnych kątów nachylenia, ale jak pudełko. Dlatego KV-3 nie jest tak dobrze chroniony jak niemiecki "Królewski Tygrys".

Ale jego broń nie jest zła, można z niej strzelać do Niemców.

A ich czołgi właśnie takie są.

Elizabeth i reszta dziewcząt również są boso i w bikini, co jest praktyczne i wygodne.

I gołymi palcami dziewczyna celuje w Panterę działem 107 mm.

Oddaje strzał... Czołg Hitlera zapala się po otrzymaniu ciężkiego pocisku.

Zabójcza radziecka broń, nie można powiedzieć, że jest słaba.

Elżbieta mówi z uśmiechem:

- Kolosalny komunizm!

Catherine również strzela, używając gołych palców u nóg. To dziewczyna, którą wyróżnia wybuchowa mieszanka przemocy i piękna.

Wsiada do "Tygrysa" i mówi:

- To jest nasze marzenie, będzie piękno!

Elena również strzela, używając gołych palców u nóg. Trafia w lekkie niemieckie działo samobieżne "Okhotnik" i piszczy:

- Chwała epoce komunizmu i Stalina!

A teraz Efrasia również strzela do wroga. Robi to za pomocą gołych palców u nóg i jest niezwykle dokładny. Trafiłem w Tygrysa-2, z którym prawie nie da się walczyć czołowo, a jego działo jest niebezpieczne. A wojownik mówi:

- Wrogowie nie mogą nas złamać...

Z przodu widoczny "Lew". Jego działo jest bardziej niebezpieczne niż Tygrysa-2 ze względu na większy kaliber. Przedni pancerz Lwa jest mniej więcej porównywalny pod względem kadłuba z pancerzem Królewskiego Tygrysa, a czoło wieży jest jeszcze lepiej chronione przy grubości 240 milimetrów.

"Lev" ma także nieco lepszą ochronę boczną wynoszącą 100 milimetrów na wzniesieniach. Czołg ten jako całość mógłby być całkiem niezły, ale mniejsza szybkostrzelność działa i jego duża masa sprawiają, że nie jest on zbyt szybki. Chociaż prędkość z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych jest całkiem zadowalająca.

Silnik KV-3 ma moc 850 koni mechanicznych. Pod tym względem jest lepszy niż przestarzały model Tiger-2.

Elżbieta rozumie, że "Lew" nie może przebić jej czoła i sugeruje dziewczynom:

- Pozwólmy ci podejść bliżej i wejść na pokład!

Euphrasinya zauważyła poważnie:

- On sam nas uderzy! Jego broń jest silna!

Elena zasugerowała, tupiąc bosą piętą o metal:

- A może spróbujesz strącić mu lufę?

Elżbieta wątpiła:

- Czy z takiej odległości potrafisz trafić celnie?

Catherine zachichotała i zauważyła:

- Wszystko jest niemożliwe...

Elena zaproponowała:

- Mam pomysł!

W tym momencie "Lew" strzelił do nich. Pocisk przeleciał zaledwie dwa metry w lewo i spulchnił glebę.

Elena uśmiechnęła się i zdjęła stanik. Jej szkarłatny sutek błyszczał w świetle przyćmionych lamp czołgowych. Jakie piękne piersi ma ta dziewczyna. I tak dziewczyny wycelowały pistolet gołymi palcami. Gołe nogi dziewcząt włożyły muszlę. I wtedy truskawkowy sutek nagiej piersi nacisnął spust.

Pocisk wyleciał i...

Dziewczyny bełkotały zgodnie:

- To jest seks!

Celne trafienie w lufę potężnego czołgu Lion. A Niemiec stracił fenomenalną siłę.

A jak dziewczyny będą się śmiać...

Następny strzał oddała Katarzyna i to także całkiem celnie. Jej celem był T-4. Czołg jest przestarzały, ale bardzo popularny. Chociaż raczej słaby, aby przebić KV-3 - samochód z przyzwoitą ochroną przednią.

Dziewczyny zaśpiewały chórem:

- Nasza Ojczyzna jest silna - chroni świat!

Tacy są wojownicy, którzy miażdżą wszystkich wojowników tutaj. Zawierają najwyższy porządek i istotę rozwiązywania problemów ZSRR.

Niemieckie dziewczyny walczą na niebie. Albina i Alwina.

Zestrzelili radzieckie samoloty. Dziewczyny są prawie nagie, mają na sobie jedynie bikini i boso. Działa lotnicze są wycelowane w wroga.

Albina uderza w radziecki samochód i piszczy:

- Naszym zdaniem to szok!

Alvina ścina także radzieckiego Jaka i dodaje:

- Na chwałę naszego imperium!

A wojowniczki kiedyś również walczyły i walczyły z wrogiem. I uwielbiają torturować ludzi.

Członek Komsomołu był torturowany. Nagą dziewczynę rozebrano i pobito batem. Następnie gorącym prętem spalili bose stopy członka Komsomołu. I muszę powiedzieć, że im się podobało.

Następnie złamali dziewczynie palce u nóg. A najbardziej szykowną torturą jest podpalenie łona Wenus pochodnią. A dziewczyna straciła przytomność z powodu szoku bólowego.

Albina jednak i w tej kwestii nie uspokoiła się. Przyłożyła pochodnię do nagiej piersi dziewczyny. I usmażyła ją. Potem odkroiła i zjadła delikatne mięso, wołając:

- Jakie to pyszne!

Alvina przysmażyła drugi sutek przy pomocy światła i zauważyła:

- Tak, to wspaniale!

A Niemkom bardzo się to podobało.

Ale nie wszystkie są takimi stworzeniami. Tutaj Anastasia Witchakova i Akulina Orlova walczą na niebie z niemieckimi sępami.

I pokazują swoje umiejętności i mądrość.

Dziewczyny walczą oczywiście boso i w bikini. I kierują prezenty śmierci na wroga.

I śpiewają sobie;

- Chwała krajowi komunizmu,

Lenin zainspirował nas do walki...

Złamany jest kręgosłup faszyzmu,

Zbudujmy nowy świat!

Anastazja strzelała do wroga gołymi palcami, zestrzeliła niemiecki samolot i bełkotała:

- Za czerwony komunizm!

Akulina Orłowa zręcznie uderzyła wroga gołymi nogami, odcięła go i szczeknęła:

- O zwycięstwo rosyjskiego ducha!

A dziewczyny ryknęły zgodnie:

- Za Ojczyznę i Stalina!

To niezwykle zacięta walka, która toczy się na całym froncie.

Niemcy są z pewnością silni. I posuwają się naprzód, aczkolwiek powoli, z wielkimi zniszczeniami.

W piechocie walczą także dziewczęta...

Niedaleko Grodna Alenka i jej zespół spotykają hordy faszystowskich.

Dziewczyna z Komsomołu ubrana tylko w majtki.

Tutaj Alenka strzela serią z karabinu maszynowego, odcinając nazistów i nokautując całą linię bojowników.

Potem mówi:

- Chwała Rosji!

Anyuta również strzela do wroga. Robi to bardzo dobrze i wyraźnie. I wycina faszystów. Następnie rzuca granatem gołymi palcami, rozbijając nazistowski czołg i piszczy:

- Za Świętą Ruś!

Allah strzela także do wrogów. Robi to bardzo dokładnie. Z gołą piętą rzuca prezent śmierci, robiąc to po mistrzowsku. Rudowłosy Fritz puka i piszczy:

-Za epokę komunizmu!

Maria również strzela do wroga. Kosi nazistów, przez co jest niezwykle agresywny i piszczy:

- Za Rusę, naszą matkę!

I gołymi palcami znów rzuca granat. Niemiecki czołg po otrzymaniu uszkodzeń przewraca się... A zestaw bojowy jest rozdarty.

Marusya, miażdżąc faszystów. I na gołych obcasach rzuciła całą masę granatów i powiedziała:

- Za wielką Ojczyznę!

To są tutaj dziewczyny, po prostu wojowniczki o kolosalnej sile. Zatem wszyscy są eksterminowani po kolei.

To jest walcząca piątka. I ilu faszystów się spieszy. A czarni wojownicy biorą udział w ofensywie. Trzeba przyznać, że są to wyjątkowo waleczni goście.

Ale Rosjanki koszą je bez ceremonii.

Piękny batalion, gdy wojownicy są prawie nadzy. A tak opalona i czekoladowa.

A na niebie widać potężne niemieckie maszyny Yu-288. Zrzucili bomby na pozycje sowieckie, miażdżąc wroga. I działają z kolosalną skutecznością.

Eve zrzucająca bomby, wciskająca swój nagi, okrągły obcas w pedał. Rzucając prezenty w sowieckie miasta, ryczy:

- Trzecia Rzesza jest niepokonana!

Agata zgodziła się z tym, wypluwając dary zniszczenia:

- Już oderwaliśmy wszystkich naszych wrogów!

. ROZDZIAŁ nr 1.

Wojskom niemieckim udało się jeszcze zdobyć Brześć i Grodno oraz odciąć półkę białostocką. Dotarli do Linii Stalina pod Mińskiem.

Walka była zacięta. Na południu hitlerowcy otoczyli wojska radzieckie na półce lwowskiej.

Armia Czerwona wycofała się do Żytomierza i Winnicy. Na południu Rumuni i Niemcy zbliżyli się do Odessy.

Mołdawia została zdobyta. Na południu Turcy i Niemcy zdobyli Batumi i otoczyli Erewan. Zatem sytuacja tutaj jest trudna. Japończycy zajęli większość Mongolii i wepchnęli się do Primorye. Dominują nad morzem. Wojska wylądowały na Kamczatce.

Ogólnie rzecz biorąc, ZSRR musiał walczyć z przeważającymi siłami. A wróg jest silny.

Niemcy zbliżyli się do Murmańska, ale zostali tam zatrzymani. Finowie również zostali spowolnieni, ale udało im się odbić Wyborg. Sytuacja stała się napięta.

Ogólnie rzecz biorąc, naziści nie osiągnęli jeszcze przeważającej przewagi ani decydujących sukcesów.

Ale wojna na wyniszczenie nie wróżyła dobrze ZSRR. Prawie cały świat był przeciwko niemu. Argentyna, Brazylia i Wenezuela wypowiedziały wojnę ZSRR. A także Chile i kilka mniejszych krajów.

Stalin wpadł w pułapkę...

W sierpniu Niemcy przesunęli atak na północ i byli w stanie zdobyć prawie cały region bałtycki, z wyjątkiem Tallina, który bohatersko się obronił. Walki wybuchły także pod Narwą. Następnie hitlerowcy wpadli na linię obrony Pskowa. A potem udało im się zająć Psków na początku września... Mińsk też został otoczony, ale uparcie walczył w blokadzie. Niemcy posuwali się naprzód, choć powoli, ale pewnie.

Winnica upadła... Na początku października zajęto Żytomierz, a Niemcy dotarli do Dniepru. Okazało się, że jest to ląd, Odessa go odcięła, ale nadal się trzymał.

Pod koniec października Niemcy dotarli do Berezyny i Dniepru. Kijów był atakowany. Nastąpiła chwilowa przerwa ze względu na błotniste drogi... Japończycy otoczyli Władywostok i desperacko próbowali go zdobyć.

Rozpoczęła się prawdziwa wojna...

Dziewczyny walczyły o Władywostok. Mimo, że jest już późna jesień i chłodniej, wojownicy walczą boso i w bikini.

I okazują się być bardzo fajni...

Natasza jest tam obecna, a jej bohaterstwo jest niesamowite.

Dziewczyna strzela do Japończyka z karabinu maszynowego i rzuca granatami gołymi palcami.

Jednocześnie śpiewa:

- Wróg nie zna jeszcze naszej siły,

Nie wykorzystali całej swojej mocy...

Atakowane są dzieci i kobiety

I tak zabiję szakale!

Zoya również rzuca granat bosą stopą. Odwraca japoński czołg i syczy agresywnie:

- Zabijemy wszystkich samurajów i będziemy bronić Rosji!

Dziewczyna jest naprawdę zirytowana, że Japonia kiedyś pokonała Rosję. Jest to prawdopodobnie najbardziej haniebna ze wszystkich porażek imperium carskiego. Ale jak to się mogło stać?

Zoya odwraca się, kosi linię samurajów i bełkocze:

- Nie poddamy się naszym wrogom!

Augustine, strzelając do przeciwników i rzucając dyskami gołymi palcami, zgodziła się:

- NIE! Nigdy się nie poddam!

A jej ruda głowa skinęła głową, a jej włosy zdawały się płonąć od gorąca.

Ale Svetlana jest w ofensywie. Ona jest taką walczącą wojowniczką. Strzela do samurajów z precyzją snajpera. I uderza je z niewiarygodną celnością. A potem jej bosa stopa znów rzuca zabójczy granat.

Dziewczyna krzyczy:

- Za Matkę Ruś!

I znów oddał celny strzał. A zabici przeciwnicy upadają.

Oto dziewczyny, które Cię nie zawiodą.

I tutaj Alicja i Angelika wspólnie walczą z Japończykami, którzy wylądowali na Kamczatce.

Tam już spadł śnieg i dziewczyny biegają boso. Pozostawiają pełne wdzięku, rzeźbione ślady. To bardzo piękne. I chcę, patrząc na taką ozdobę, dotknąć mojej podekscytowanej doskonałości.

Alicja strzela do wroga, przebija się przez żółte twarze i piszczy:

- Nikt nas nie zatrzyma, nikt nas nie pokona!

Angelika wzięła i rzuciła granat gołymi palcami, rozerwała masę Japończyków i pisnęła:

- Za wielki komunizm!

Wojownicy okazali się chartami. W ten sposób niszczą swoich wrogów.

Alicja strzela ze wszystkich karabinów maszynowych. I ryczy:

- Komunizm! Komunizm! Do grobu faszyzmu!

Angelica to także rudowłosy chart i fajna dziewczyna. Bije tych Japończyków bez słabości i litości.

I piszczy, rzucając granaty gołymi palcami:

- Komunizm! Komunizm! Będzie nowa zemsta!

Wojownicze kobiety są bardzo podziwiane za odwagę...

Jest już zima... Niemcy przeszli do defensywy. Nie spieszą się, bo nie mają gdzie się spieszyć. A Hitler jest nawet szczęśliwy, że może przedłużyć wojnę. Jest jeszcze stosunkowo młody i co robić po zdobyciu ZSRR? Czy można zaatakować Japonię?

W każdym razie Niemcy zajęli pozycje obronne. Odzwierciedlają one wysiłki Armii Czerwonej zmierzające do natarcia. I trzymają przód.

Stalinowi brakuje sił i zatrzymuje się. A Niemcy są mniej więcej gotowi na zimę. Mają wystarczająco dużo ciepłych ubrań.

I odpierają dziki atak. I walczą jak pancerna potęga o kolosalnej sile.

W 1944 roku Niemcy wprowadzili do swojej serii nowe samoloty odrzutowe - stalowe sępy. Hitler na nich stawia. Szczególnie na ME-262 i AR-180. A to są bardzo mocne auta. I są w stanie pokonać Armię Czerwoną.

W masowej produkcji "Panther" -2 i "Tygrys" -2 z mocniejszym silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych. Ale bardziej udanym zaawansowanym modelem był "Lion"-2. Niemcy zastosowali w nim nowatorski pomysł budowy czołgu - umieścili skrzynię biegów i silnik razem przed czołgiem, a wieżę przesunięto do tyłu. W związku z tym układ został zagęszczony, a wysokość zbiornika została zmniejszona dzięki oszczędnościom na wale caddy. Ciekawym rozwiązaniem było umieszczenie skrzyni biegów na samym silniku oraz przekładni poprzecznej. Kadłub czołgu Lev-2 stał się znacznie niższy, a wieża jest mniejsza i węższa. Zmniejszenie wysokości czołgu umożliwiło zmniejszenie masy pojazdu do zadowalających 75 ton oraz podniesienie grubości burt pod skarpami do 150 mm, a czoła wieży do 250 mm, boków czołgu wieża 160 mm pod pochyłościami. Czoło kadłuba miało grubość 200 mm u góry przy kącie nachylenia 45 stopni, a u dołu 150 mm. Zatem "Lev"-2 pojawił się z bardzo dobrym poziomem ochrony. I potężny przeciwczołg.

Maszyna ta zadowoliła niemieckie dowództwo. A przełomowy czołg okazał się skuteczny.

Niemcy rozpoczęli ofensywę w centrum, omijając Dniepr. Dużo strzelali i bombardowali. W celu przełomu skoncentrowano wiele dział, w tym artylerię rakietową i wyrzutnie gazu.

Führer rozkazał: wziąć Moskwę w stalowe szczypce. W tym samym czasie Japończycy również stali się bardziej aktywni. Używali licencjonowanych Panter, które były mniej więcej przejezdnymi czołgami.

Pewne zmiany nastąpiły także w ZSRR. W szczególności ograniczono produkcję superciężkich HF. Zamiast tego postawiono na T-34-85. To znaczy ten sam czołg, ale z większą wieżą i mocniejszym działem. Tylko KV-3 nie został jeszcze wycofany z produkcji. Ten czołg z armatą dobrze penetrującą pancerz był nadal potrzebny. Ale pojawił się pomysł opracowania IS do działań bojowych i bardziej praktycznego z węższą wieżą. Ale ten czołg pojawił się nieco później niż w prawdziwej historii. Podczas gdy pokonywaliśmy bezwładność HF. IS-1 miał działo kal. 85 mm i niewiele różnił się od T-34-85. IS-2 miał być potężniejszy. Ale uzbrojenie tego czołgu nadal stanowiło działo 107 mm. Nowy czołg był lżejszy od KV-3 i bardziej kompaktowy z silnikiem o mocy 520 koni mechanicznych.

Pojawił się jednak pomysł zainstalowania mocniejszej armaty 122 mm. Ale to zmniejszyło szybkostrzelność i podaż pocisków. ZSRR potrzebował niszczyciela czołgów, a nie czołgu przełomowego. Defensywny charakter wojny narzucał inne zadania. Trwały więc prace nad IS-3. Dla tego pojazdu przygotowywano działo tego samego kalibru 107 milimetrów , ale z dłuższą lufą, aby zwiększyć prędkość początkową pocisku do tysiąca metrów na sekundę.

Zatem budowa czołgów tylko częściowo powtórzyła prawdziwą historię. Niemcy byli zawiedzeni Mausem, a także starali się, aby samochody nie były zbyt ciężkie.

Planowano uczynić Panther 3 łatwiejszym w produkcji, bardziej mobilnym i lepiej chronionym niż Panther 2, bez znaczącego wzrostu masy.

Ale "Lev"-2 ogólnie pasował do wojska i jak dotąd nie było planów jego modernizacji, z wyjątkiem zainstalowania mocniejszego silnika z doładowaniem.

Bitwy pokazały, że Krauci są silni. A ich lotnictwo naciska. Spośród samolotów napędzanych śmigłem model TA-152 okazał się bardzo udanym modelem. Nowy ME-309 też nie był zły, chociaż maszyna ta nie spełniła wszystkich oczekiwań, ale jej potężne uzbrojenie i duża prędkość były oczywiście plusem.

Pojawienie się radzieckiego Jak-3 w serii zostało opóźnione z powodu braku wysokiej jakości duraluminium. LAGG-5 był już przestarzały w momencie jego pojawienia się. A jego rozwój dopiero się zaczął. Ale MIG-3 okazał się nieudanym modelem.

Nie ma więc nic, co mogłoby zasłonić Niemców na niebie. Jedynie Ił-2 spisał się stosunkowo dobrze, ale pojazd ten i tak poniósł zbyt wiele strat i miał słabe właściwości lotne. PE-2 nie spisał się dobrze i był trudny do kontrolowania. Na niebie oczywiście ZSRR miał problemy. I do tej pory nie zostały one rozwiązane. Najpopularniejszym myśliwcem był Jak-1, którego produkcja została uproszczona, a silnik wzmocniony.

Na razie skupiono się na ilości i nie było zbyt wiele czasu na rozwój nowych modeli.

Tak więc na niebie naziści są silniejsi pod względem ilości i jakości i bombardują, gdzie chcą, a poza tym Japończycy są szaleni.

Niemcy nabyli także amerykańskie B-29, bardziej zaawansowane pojazdy z dwunastoma karabinami maszynowymi i charakteryzujące się dużą prędkością. Yu-488 jest również bardziej zaawansowany i rozwija prędkość 700 kilometrów na godzinę. Są szybsze od amerykańskich ze względu na mniejszą powierzchnię skrzydeł, przenoszą dużo bomb i mają bardzo mocne silniki. Są też bombowce odrzutowe Arado, które nie mają sobie równych pod względem prędkości i właściwości lotu.

Niemcy przejęli więc niebo i ruszyli na ląd. Smoleńsk już upadł, a ZSRR jest w bardzo trudnej sytuacji.

Tutaj z pomocą przyszedł im Oleg Rybachenko ze swoim zespołem i desantem ofiar.

Oleg Rybaczenko, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Małgorzata, miażdżąc przeciwników, obnażyła zęby i wymamrotała:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez młyn przeciwko nazistom.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Augustyn, wycinając białych żołnierzy i czołgi, zapiszczał:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A Takni i biali wojownicy upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, mordując nazistów i eksterminując brunatnych żołnierzy, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami rzuci na wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Margarita przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natasza jest również bardzo fajna w ofensywie.

I rzuca bosymi stopami i pluje z rurki.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya szturmuje gruzy zwłok nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy wciąż spadają i spadają.

Zosia krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej całkowicie martwy.

Augustyn w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł.

Swietłana w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe.

Atak Olega przyspiesza. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to dziewczyna szalona w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Natasza przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Zosia jest w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Augustine to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już ponad stu nazistów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Augustyn śpiewał:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Svetlana również jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i wzdłuż dróg.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Oleg Rybachenko wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.

Chłopak-pisarz pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych wojowników.

I w głowie chłopca powstał wiersz, a on nadal rąbał faszystów, komponując po drodze;

Wielkość Ojczyzny nad planetą,

Które płonie jak światło pochodni...

I śpiewane są bohaterskie czyny,

A nasza przyjaźń to mocny monolit!


Niech będzie uwielbiona moja święta ziemia,

Jesteś w burzy burz i płomieniu zwycięstw...

Sam na świecie tak myślisz...

Nie ma na tym świecie nikogo cenniejszego od Ciebie!


Jeśli zajdzie taka potrzeba, zbudujemy komunizm,

A już niedługo polecimy na Marsa...

Rozproszmy hordy podłego faszyzmu -

I będzie to po prostu najwyższa klasa!


Ojczyzna jaśnieje i cierpi,

Ale wierzę, że wkrótce nadejdzie jasny wiek...

Zwycięstwo nastąpi w promiennym maju,

I śmiało wyruszymy na wędrówkę!


Nie ma Ojczyzny piękniejszej niż Rosja,

Błyszczy jak jasna gwiazda...

Tutaj gwiazdy nawodniły niebo w aksamit -

Spełniło się wielkie marzenie!


Kiedy zjednoczyliśmy się jako pionierzy,

Jako chłopiec złożyłem wierną przysięgę...

Aby być żywym przykładem dla wszystkich na świecie,

Jakże wspaniałym ideałem jest Ojczyzna!


Rosjo, jesteś krajem świętego pokoju,

Zdolny do podboju wszechświata...

W Imię Rodziny jasnego bożka,

Niech podły drapieżnik zamieni się w zwierzynę!


Kraj Ojczyzny jest burzliwym świętym,

W nim jest Jezus, Pan Święty...

I Łada Matka Boża złota -

Podaruje Ci młodość, szczęście i miłość!


Kochasz Swagora odważnym sercem,

Kto dał nam Rosjanom mocny miecz...

A Łada otworzy drzwi do nieba,

Aby człowiek nie umarł od razu!


Przyjdzie dla nas raj tak wielki,

Wszechświat rozkwita niczym dziki ogród...

Zatrzymano marynarkę, zły dziki,

A wróg Rosji zostanie wrzucony do piekła!


Nasza ojczyzna jest taka pulchna,

Jestem pionierem walczącym o nią...

Z wieloma przyjaciółmi boso na śniegu,

Ale chłopiec śpiewał tylko na zimnie!


Tutaj uderzył "Tygrys", żartobliwie granaty,

Wytarłem panterę kredą jak gumką...

Strzelam celnie z karabinu maszynowego,

Mój wygląd jest zarówno młody, jak i zawsze ostry!


Uwierz mi, nikt mnie nie opuści,

Nas, rosyjskich ogierów, nie da się ujarzmić...

A na tronie zapanuje Biały Bóg -

I pokonaj Rosję odważną armią!


Uczynimy nasz kraj piękniejszym

Jest jak najwspanialszy kwiat na świecie...

Służcie rycerzom świętej Rosji,

A w twoich snach będzie prawda i sukces!


Ale faszyści postępują wściekle,

Przynajmniej zajmijcie Kaługę i Moskwę...

Wydawało się, że zły Kain zwyciężył,

Ale Bóg powiedział: Przyniosę zbawienie!


Na chwałę naszej matki Rosji,

Niech zapanuje spokój, porządek, czystość...

A nowy król stanie się wielką misją,

Trzeba oddać cześć słowiańskiemu Chrystusowi!


W imię słońca i gwiazdy Svarog,

Będziemy chronić rosyjski porządek światowy...

Czeka nas gwiaździsta droga,

I złotoskrzydły aniołek!


Niech wkrótce we wszechświecie zapanuje szczęście,

Zjednoczmy mocno Ojczyznę na wieki...

Zarówno niebo, jak i ziemia mają najwyższą moc,

A w Ładzie będzie prawdziwy sen!


Tak, jestem pionierem razem z członkiem Komsomołu,

Walczyłem w obronie tej Moskwy...

I uwierz mi, jestem takim mądrym chłopcem,

Że nawet grając w "Lwa" rozwalę go!


Dziewczyny biegają boso po śniegu,

Obcasy w kolorze gili błyskają...

Ty, Łada, moja matka, jesteś jak święte światło,

A ja jestem orłem, a nie nędznym wróblem!


Więc mówię odważnie, agresywnie -

Bóg nie jest kaleką i przyjdzie z mieczem...

I uczyni Rosję bardzo silną,

Rozbijemy przeciwnika na kawałki!


Oto, co Rosja jest bardzo święta,

A więc to spełnienie marzeń...

W imieniu naszej armii żołnierskiej,

Dziewczyny będą najwyższej urody!


Nie ugniemy się pod piętą nazizmu,

I odważnie pokonamy Wehrmacht...

I ile cynizmu miał wróg,

Ale zdamy ten egzamin na piątkę!


W Rosji będzie przestrzeń i kwazary,

Podbijmy galaktyki podczas zabawy...

Uderzamy, miażdżąc wszystkie ciosy -

I będzie nowy ognisty świat!


Nauka wskrzesi wszystkich, wierzę, że upadli,

Wiem też, że zmarły będzie żył...

Walczyliśmy już wcześniej w walce wręcz,

A teraz zniszcz wszystkich hiperplazmą!


Wszechświat wybuchnie jak huragan,

A wszechświat jest w szczęściu na zawsze...

Będziemy młodzi i wiecznie pijani,

Każde marzenie może się spełnić!

SKOBELEV SUPERGENERALISSIMO

W rzeczywistości Michaił Skobelew był dowódcą o wielkim talencie, nie gorszym od Suworowa. A ujawnił się jeszcze wcześniej, zostając generałem armii w wieku trzydziestu sześciu lat. I tak jego śmierć z powodu trucizny doprowadziła do przedwczesnej utraty wielkiego talentu wojskowego dla Rosji. Ale powiedzmy, że kot przewrócił ogonem szklankę z trucizną. A Skobelev pozostał przy życiu. Jak potoczyłaby się jego kariera i losy Rosji w przyszłości?

Aleksander III prowadził politykę ekspansji w Azji Środkowej. Oczywiście on też chciał zostać zdobywcą, tak jak jego ojciec Aleksander II. Rosja w warunkach, gdy jej oddziałami dowodził genialny Skobielew, działała znacznie bardziej zdecydowanie. I zdobył nie tylko południe Azji Środkowej, ale także północ Afganistanu, zamieszkaną przez Tadżyków i Uzbeków.

Wielka Brytania próbowała interweniować, ale została pokonana na lądzie.

W obawie przed utratą całych Indii Brytyjczycy pospieszyli zawrzeć pokój z Rosją, oddając Afganistan pod kontrolę.

Skobelev otrzymał stopień feldmarszałka. Awansował w rangę i chwałę. Ale przez jakiś czas nie było wojny. Michaił Skobelew był znudzony. Aleksander Trzeci uległ wypadkowi i wkrótce zmarł. Mikołaj II skierował swoją ekspansję na Daleki Wschód i Chiny. Wojny z Chińczykami były zbyt łatwe.

Ale konflikt, który wybuchł z Japonią, okazał się manną z nieba dla Skobeleva już w średnim wieku. Wreszcie miał okazję się wykazać.

Na morzu flota rosyjska początkowo nie odnosiła sukcesów. A po śmierci admirała Makarowa Japończycy wylądowali i zablokowali Port Arthur.

Ale Skobelev, działając zdecydowanie i umiejętnie, ominął Japończyków, otoczył ich wojska i zniszczył je. Następnie zniszczył wojska w pobliżu Port Arthur.

Rosyjska eskadra nie poniosła niepotrzebnych strat. Zatopiono także dwa japońskie pancerniki.

Potem po długiej podróży przybyła eskadra Rozhdestvensky'ego. Tymczasem Skobelew całkowicie zdobył Koreę. I pokonał i zniszczył wszystkie japońskie siły lądowe.

Zdając sobie sprawę, że Rosjanie mieli już przewagę na morzu, Japończycy poprosili o pokój.

Ale Mikołaj II postanowił podbić Japonię. Co więcej, zginął także admirał Togo, a Rosja zyskała przewagę na morzu. Potem nastąpiło lądowanie. A genialny Michaił Skobelew, pokazując swoje najlepsze cechy, całkowicie pokonał Japończyków i schwytał cesarza Krainy Wschodzącego Słońca.

W ten sposób carska Rosja pozbyła się zagrożenia na obrzeżach swojego imperium i wiecznej wojny na Dalekim Wschodzie. I to oczywiście jest duży plus. Cesarz Mikołaj II miał nowy tytuł: Mikado Japonii oraz nowe poddane i ziemie. A Skobelev kontynuował wojnę w Chinach. Rosja carska podbiła imperium niebieskie.

Rosja, w przededniu zbliżającej się w niedalekiej przyszłości wojny z Niemcami i Austro-Węgrami, potrzebowała nowych podmiotów i populacji do rekrutacji żołnierzy. Chiny oznaczają dla władzy królewskiej zarówno terytorium, jak i zasoby ludzkie. I tyle zwycięstw. Skobelew bez wysiłku pokonał Chińczyków i przyłączył ich do Rosji. Po raz pierwszy od Suworowa otrzymał tytuł generalissimusa. A pierwszy w historii Rosji otrzymał Order Zwycięstwa, nagrodę wyższą niż Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. W zasadzie Skobelev był na tyle młody, że przetrwał do pierwszej wojny światowej. Budionny na przykład żył dziewięćdziesiąt lat, a marszałek Sokołowski na ogół żył ponad sto lat.

Dlaczego nie? I tak w 1914 roku Niemcy lekkomyślnie wypowiedziały wojnę carskiej Rosji. A za nimi są Austro-Węgry i Turcja. Michaił Skobelew po raz kolejny pokazał swój geniusz. Oprócz ogromnej liczby piechoty, głównie chińskiej, Rosja dysponowała licznymi, lekkimi i tanimi, łatwymi w produkcji czołgami oraz najlepszym i najliczniejszym samolotem na świecie.

Szczególnie groźne są czterosilnikowe bombowce Ilya Muromets i Svyatogor.

I tak padli na Niemcy i Austro-Węgry. Pod dowództwem genialnego Michaiła Skobielewa. Nie dali szansy i w dwa miesiące zajęto Berlin, Wiedeń i Stambuł.

Michaił Skobelew okazał się pierwszym w historii ludzkości dowódcą, który otrzymał tytuł: Supergeneralissimo i pierwszym w historii Rosji, który otrzymał Order "Jezusa Chrystusa", wyższy od "Św. Andrzeja Pierwszego Powołanego" .

W ten sposób Michaił Skobelew stał się najbardziej utytułowanym dowódcą w historii planety Ziemia, Jego Najjaśniejszą Wysokość Księciem i Księciem. I to jest wspaniałe i fajne. Okazał się wybitnym człowiekiem.

Rosja zdobyła władzę, przejmując ziemie niemieckie nad Odrą, całe Imperium Osmańskie i prawie całe Austro-Węgry.

W ten sposób Michaił Skobelew osiągnął wielkie wyżyny. I przewyższył Napoleona i Suworowa. W 1917 roku zmarł ten największy geniusz i został pochowany w specjalnym mauzoleum niczym faraon.

Rosja carska stała się wielkim imperium... Przez pewien czas nastąpił okres budowy i stabilizacji. Ale wybuchła depresja 1929 roku. A w styczniu 1933 roku armia carska wypowiedziała wojnę Stanom Zjednoczonym i rozpoczęła inwazję przez Alaskę.

Ameryka i Kanada były w stanie wojny z Rosją.

Ale wojska rosyjskie są lepiej zorganizowane, liczniejsze i wyposażone w lepszy sprzęt. Ameryka nie miała szans. I to wraz z Kanadą zostało podbite w osiem miesięcy.

Mikołaj II w ten sposób dodał swojej sławy i ziemi rosyjskiej.

Następnie Hitler zaanektował Austrię, a Mussolini podbił Etiopię. I zaczęli przygotowywać inwazję na Francję. Spadkobierca Aleksiej zmarł w 1937 r. A w 1938 r. Sam Mikołaj II zmarł w wieku siedemdziesięciu lat. A na tronie zasiadał wnuk króla, który nie miał nawet sześciu lat.

Jest to oczywiście problem dla Rosji.

Ale młodszy brat cara, Michaił Romanow, został regentem, któremu starszy przywrócił prawa regencji.

Mikołaj II generalnie przeprowadził wiele reform. W tym legitymizacja poligamii - prawa do posiadania czterech żon. I było fajnie.

Car Michał i Hitler w maju 1940 rozpoczęli wojnę z Francją i Wielką Brytanią. Dołączył do nich Mussolini.

Oczywiście Francja, Belgia, Holandia i Wielka Brytania nie miały szans.

Rosja zajęła posiadłości aliantów na Pacyfiku, w Azji, Indiach, na Bliskim Wschodzie i w dużej części Afryki. Niemcy szybko podbili Francję, Belgię i Holandię. Następnie wraz z flotą rosyjską wylądowali w Wielkiej Brytanii i podbili ją. I udało nam się coś złowić w Afryce, choć niewiele. Najwięcej wygrała Rosja. Włosi przegrali bitwę w Afryce z Brytyjczykami i prawie nic nie zyskali.

Rosja stała się jeszcze silniejsza. Jej moc stała się niemal nieograniczona. Ale Adolf Hitler nie chciał się z tym pogodzić.

Po śmierci Michaiła w 1949 r. Hitler zaatakował Rosję. Był z nim Mussolini, hiszpański reżim Franco i Portugalia.

Ale siły były nierówne. Wnuk cara Mikołaja II, Włodzimierz III, był już dość stary i umiejętnie wydawał rozkazy.

Hitler mógł liczyć jedynie na czołgi i dyskietki serii E. Ale to bardzo słaba moc. A Rosja ma zdecydowaną przewagę pod względem siły i jakości.

Niemcy natychmiast stracili Afrykę. Następnie wojska rosyjskie zdobyły Włochy. Nieco później nastąpił szturm na Berlin i Wiedeń.

I ofensywa przeciwko Francji, Hiszpanii i Portugalii. Wszystko poszło prawie tak samo. Armia rosyjska była znacznie większa i lepiej zorganizowana niż państwa Osi. A jej technika była bardziej zaawansowana.

Ponadto osławione samoloty dyskowe, choć formalnie niezniszczalne, również nie mogły strzelać do wojsk rosyjskich. Dlatego stosunkowo łatwo ich zestrzelono.

Zatem Hitlerowi w ogóle się nie udało. I został zniszczony. Próbowałem uciec do Argentyny. Ale i tam dogoniły go wojska rosyjskie. Złapali Hitlera, pobili go i powieszyli...

A carska Rosja kilka lat później podbiła resztę świata.

W ten sposób car Włodzimierz III ustanowił globalną hegemonię Rosji.

Ludzie przestali marnować energię na walkę ze sobą. W 1948 roku pierwszy rosyjski kosmonauta poleciał w niebo. A w 1955 roku polecieli już na Księżyc. A w 1963 na Marsa. W 1964 roku Wenus była pod wpływem człowieka. Merkury za rok. Ostatni raz ludzie wylądowali na Plutonie w 1980 roku, kiedy postawili na nim stopę astronauci.

A w 2020 roku rozpoczął się pierwszy lot międzygwiezdnej wyprawy na Syriusza, wokół którego krążą planety nadające się do zamieszkania przez ludzi.

Tym samym losowy czynnik w historii: zwykły koci ogon, odmienił los ludzkości na znacznie szczęśliwszy. I Rosja odniosła w tym szczególny sukces.

Oleg Rybachenko skomponował z tej okazji cały wiersz;

Niech będzie uwielbiony największy z krajów,

Święta, promienna Rosja...

Nie oszukuj ludzi,

Car Mikołaj jest wielkim mesjaszem!


Nie ma co go podle zdradzać,

Są królowie, wierz mi, od Boga...

Wierna armia rosyjska jest niepokonana,

W imię słonecznego Svaroga!


Jesteśmy pionierami Ziemi,

Dziewczyny, chłopcy boso...

W imię słońca, wiary i marzeń,

Że już niedługo będziemy żyć w komunizmie!


Królowie oczywiście też potrafią pokonać,

Ale uwierz mi, dziewczęcy bicz jest słodki...

Choć życie jest kruche jak jedwabna nić,

Nasza wiara nie może umrzeć!


Słodka rzeka pluska jak fala,

Jest porośnięta mchem jak aksamit...

Na zawsze będziemy w świetle słońca,

I coś gwałtownie wyrywa się z wiosła!


Nikt nie jest w stanie pokonać Rosjan,

Są silni i pełni wściekłości...

Ogromny ryk, jak niedźwiedź mamut,

Ci, którzy są przeciwko nam, są całkowicie zgubieni!


Nie wierzcie, że Ruś jest święta na wieki,

A wraz z nią Biały jest najmądrzejszym Bogiem...

Uwierz mi, pieniądze wkrótce do nas dotrą,

I będzie najpotężniejsza Rodzina!


Wróg nie zna naszej siły,

Potrafimy pokonać pożary...

A my to spieprzymy i wyplujemy za pięciocentówkę,

Że wróg może tylko zabić!


Wielkość poza bezgranicznymi marzeniami,

Jest po prostu piękna jak słońce...

Dusze są impulsami cudownego piękna,

Nie rozpaczajmy na próżno!


Ktokolwiek wystąpi przeciwko nam, zostanie dotkliwie pobity,

Rosja to potężna pięść...

Uważaj wroga za całkowicie pokonanego,

I został uderzony kostkami w pięciocentówce!


Rosjanie są pełni potężnej siły,

Są jak pełna rzeka...

Policz wszystkich naszych rycerzy jak orły,

A Święta Ruś jest z nami na zawsze!


No chłopie, będziesz walczył,

Najostrzejszy miecz błyszczy w Twoich dłoniach...

A jeśli potrzebujesz rosyjskich krzyży,

Potrafi spalić wszystkich wrogów napalmem!


Mamy siłę, mamy waleczność,

Wszyscy jesteśmy w stanie tworzyć i łączyć...

Nasz prawosławny car z rosyjską Ładą,

Każdy zostanie rozbity przez złego złodzieja!


Dziewczyny uwielbiają walczyć jak tygrysy

Biegają po śniegu boso...

Uwierz mi, nie potrzebujemy podłych gier,

Jeszcze lepiej, uderz drani!


W Rosji jest wiele dziewcząt,

Ich obcasy błyszczą - lustra...

Ale zemścimy się na wrogu,

A chwała będzie z nami na zawsze!


Marzymy o nowych zwycięstwach,

Aby żartować z wrogami...

Jesteśmy największymi orłami

Hordy nie będą w stanie nas podbić!


Cokolwiek się stanie, wierzę, że wkrótce będzie dobrze,

Kiedy złamiemy plecy Hitlera...

Rosjanom nie będzie już trudno,

Oto wyśpiewany wyczyn bohaterstwa!


Jak dobrze będzie mieszkać w Rosji,

W nim wielki rosyjski car Mikołaj...

A drapieżnik wkrótce zamieni się w zwierzynę,

Walcz o to i odważ się!


Niech przeminie tysiąc pokoleń,

Nie zapomnimy wyczynów króla...

Zwycięstwa otworzyły nieskończone konto,

Jasny szkarłatny świt błyszczy!


Niech nasza Ruś stanie się jednym z krajów

W którym jest światło i rosyjska ziemia...

I otrzymaliśmy to dziedzictwo od naszego klanu,

Wszyscy ludzie są przyjazną rodziną!


Svarog przyjdzie i wskrzesi umarłych,

Wrogowie Rusi zostaną wciśnięci w róg barani...

I wzniesiemy bardzo mocną tarczę,

I wszyscy będą mieli wspaniałe życie!


AMERYKA W OPCJI ALTERNATYWNEJ

Często zarzuca się Ameryce, że zbytnio pobłażała Hitlerowi i nie przystąpiła do wojny, dopóki naziści jej jej nie wypowiedzieli. Co więcej, Japończycy nagle zaatakowali. Ale potem zdarzyło się, że Ameryka sama wciągnęła się w wojnę. Ogłaszając to 20 kwietnia 1941 roku, w rocznicę urodzin Hitlera. I co? Czy w prawdziwej historii Obama nie wdał się w wojnę z ISIS, nie czekając na ataki terrorystyczne na Stany Zjednoczone? A Bush Jr. faktycznie przeprowadził agresję na Irak, atakując jako pierwszy. W każdym razie Hitler miał wystarczająco dużo grzechów, aby Stany Zjednoczone wypowiedziały mu wojnę. A Roosevelt, kandydując na trzecią kadencję, ale mając zły stan zdrowia, marzył o chwale wojskowej. Krótko mówiąc, inny bieg historii. Ameryka jako pierwsza przystąpiła do wojny z Trzecią Rzeszą. I oczywiście to bardzo się zmieniło.

Przede wszystkim Hitler walcząc z Jugosławią doświadczył już wahań co do planu Barbarossy. Czy jest już za późno na atak na ZSRR i czy Niemcom uda się zwyciężyć przed zimą? A zwłaszcza podczas jesiennych odwilży?

Po drugie, czy otwarcie drugiego frontu, gdy z tyłu toczy się wojna nie tylko z Wielką Brytanią, ale także z potężnymi USA, nie jest niebezpieczne? A to nie tylko duża populacja, ale także pierwsza gospodarka na świecie.

A czy ZSRR naprawdę jest aż tak słaby? A może Rosjanom uda się pokonać Wehrmacht, tak jak pokonali już Napoleona.

Podczas parady w Moskwie 1 maja 1941 r. zaproszeni przez Stalina przedstawiciele Niemiec obejrzeli nowe czołgi. W szczególności KV-2 z armatami 152 mm, potworny kaliber jak na czołg, T-34, gąsienicowe pojazdy opancerzone i tonę samolotów.

Szczegółowo poinformowali o tym Hitlera. A chęć ataku na ZSRR osłabła. Co więcej, rozwinąwszy intuicję, Hitler czuł, że totalitarny ZSRR jest znacznie silniejszym i bardziej niebezpiecznym wrogiem właśnie ze względu na swój totalitaryzm niż zachodnie demokracje, a zwłaszcza USA.

Tak narodził się pomysł: jeśli udać się do Rosji, to z zasobami kolonii brytyjskich i ujarzmić potęgę przemysłową Ameryki.

Istniało oczywiście ryzyko, że Stalin zaatakuje i uderzy od tyłu. Ale ZSRR i Niemcy mają pakt o nieagresji, a USA i Wielka Brytania są już w stanie wojny.

Ponadto Hitler, posiadający zwierzęcy instynkt, przewidział, że Stalin nie zaatakuje bez powodu. I postanowiłem pokonać wrogów fragmentarycznie i nie otwierać drugiego frontu. Wręcz przeciwnie, skłoni samą Japonię do rozpoczęcia nowego ataku na wroga.

Hitler zdobył Kretę, jak to miało miejsce w prawdziwej historii. A potem zaczął przenosić wojska do Afryki, wzmacniając Rommla. I to było mocne posunięcie.

Ale nie jest łatwo przerzucić wojska, gdy na morzu jest taka sytuacja, a Malta jest pod presją.

Jednak w sierpniu 1941 r. naziści pokonali Maltę i wylądowali tam wojska. I to było fajne posunięcie. I całkiem skuteczny.

Jednak nie było to całkowicie korzystne. Chociaż były osiągnięcia. Rommel otrzymał dodatkowe cztery dywizje czołgów i trzy zmotoryzowane. I wziął w posiadanie Tolbuk.

I rozpoczął wielki marsz do Egiptu. Rozwijał się bardzo mocno i konsekwentnie.

Po zdobyciu Aleksandrii cztery dziewczyny z załogi Gerdy jechały czołgiem i rozmawiały.

Pierwsza na Magdę wpadła Gerda, blondynka w bikini;

- Jeśli się temu przyjrzeć, trudno zrozumieć, dlaczego tak wielu ludzi wierzy w tak dziką i antynaukową księgę, jak Biblia.

Magda pisnęła ze strachu, bębniąc bosą stopą o zbroję:

- Dlaczego antynaukowy?

Gerda chętnie wyjaśniła:

- Dlatego! W szczególności kreacjoniści bardzo lubią trzymać się stwierdzenia z Księgi Hioba, że Bóg zawiesił Ziemię na niczym. A kiedy w tej samej Księdze Hioba jest powiedziane, że niebiosa mają twardość lustra, to ignorujecie to powiedzenie!

Magda zauważyła:

- NIE! Wszystko zależy od tekstu i kontekstu tego cytatu!

Czerwona Charlotte zauważyła:

- Taki jest właśnie kontekst i tło historyczne. W szczególności oryginał mówi, że Bóg zapieczętował Ziemię na niczym. A zapieczętowanie wyrażenia jest równoznaczne z jego naprawieniem. Oznacza to, że wyrażenie pieczęć oznacza sztywne przywiązanie do pustki.

Krystyna dodała:

- I ogólnie Biblia mówi, że Bóg umieścił Ziemię na solidnych fundamentach i nie będzie się ona chwiać na wieki.

Gerda dodała z uśmiechem:

- A Biblia mówi o krańcach ziemi dziesięć razy. Jest to również wyrażenie przenośne.

Magda potrząsnęła swoimi złocistymi włosami i pisnęła:

- Może!

Gerda śpiewała szczerząc zęby:

- Wszystko niemożliwe jest możliwe w naszym świecie!

Magda zauważyła szczerząc zęby:

- Wszystko i wszystko jest możliwe!

Gerda zauważyła:

- Ogólnie rzecz biorąc, jest jedna głupota, którą inspirują chrześcijanie, że Bóg nie ma nic wspólnego ze złem na planecie Ziemia. Podobnie jest jednak, jeśli cesarz powiedział, że nie ma nic wspólnego z rabunkiem.

Magda pisnęła:

- W jaki sposób?

Charlotte z naciskiem zauważyła:

- A okrutne jest wieczne męczenie się w piekle. Wyobraźcie sobie, że miliardy ludzi cierpi w ognistej Gehennie i płonie. Palenie żywcem jest bardzo bolesne.

Magda zgodziła się:

Tak, to boli, ale zasługują na to!

Gerda logicznie zauważyła:

- Nie ma świętych! I człowiek nie musi być święty! Bo uczciwość jest nudna!

Krystyna zauważyła:

- Tak, w Apokalipsie Jana jest napisane, że osoba nieczysta nie wejdzie do Jerozolimy. A kto jest bez grzechu, kto jest czysty przed Bogiem?

Gerda zauważyła:

Do tego potrzebna jest zadość czyniąca ofiara Jezusa Chrystusa.

Magda zachichotała i zauważyła:

- Tak to jest prawda! Dobrze zrozumiałeś!

Gerda dodała logicznie:

- Ale ludzie, ukrzyżowawszy Chrystusa, tylko pomnożyli swoje grzechy. Oznacza to, że ludzie popełnili jedynie dodatkową zbrodnię, krzyżując Syna Bożego. I teoretycznie Bóg nie powinien im przebaczać, ale całkowicie ich przekląć! Czyż nie?

Krystyna dodała:

- Tak, a niebo w chrześcijaństwie nie jest atrakcyjne. To właściwie złota klatka. Jeśli w ogóle nie ma tam grzechu, to oznacza to tak rygorystyczne zasady i dyscyplinę, że stalinowski Gułag na tym tle będzie wyglądał jak sanatorium!

Gerda zaśpiewała z uśmiechem:

- A u nas w sanatorium, w naszej przychodni, jest ciepło, jasno, a muchy nie gryzą!

Charlotte zauważyła z uśmiechem:

- Ale w rzeczywistości kryteria zbawienia są bardzo niejasne. Nikt w chrześcijaństwie nie wie, kto zostanie zbawiony. Nikt nie może być pewien zbawienia. W jaki sposób dostępują zbawienia - przez uczynki czy przez wiarę? Tu też są spory i mnóstwo sprzeczności.

Magda odpowiedziała niezbyt pewnie:

- Przez wiarę! A uczynki są już konsekwencją wiary!

Gerda tupała bosą stopą i zauważyła:

- No cóż! Ale mówi się, że nawet demony wierzą i drżą!

Charlotte zauważyła ze śmiechem:

- Tak, uwierzyli i pokłonili się Chrystusowi. Można więc powiedzieć - Bóg i Szatan są jednocześnie!

Christina dodała ze śmiechem:

-Kto zabił więcej ludzi w Biblii? Bóg czy szatan?

Magda odpowiedziała z westchnieniem:

- To kwestia dyskusyjna. Ale jeśli przeniesiemy to na inny samolot: kto uratował więcej ludzi?

Christina roześmiała się i zauważyła:

- Nie jest wielką radością otrzymać zbawienie za sterylny raj, w którym nie ma grzechu!

Magda zauważyła:

- Ale to lepsze niż palenie w ogniu wiecznym. Wyobraź sobie, jakie to bolesne!

Gerda zgodziła się z tym:

- Tak, to naprawdę boli! I niewłaściwe jest torturowanie ludzi w ten sposób!

Christina logicznie zauważyła:

- Doktryna o wiecznych piekielnych mękach to nonsens! Tak naprawdę nie torturowałbym w nieskończoność nawet najgorszego wroga, choćby dlatego, że znudziłoby mi się to i byłoby to nieciekawe!

Charlotte zauważyła ze złością:

- I w ogóle, co to za religia uczy, że wszyscy ludzie to zwierzęta, kozy lub owce! Tak, taka religia nie ma prawa istnieć!

Gerda ze złością zauważyła, tupiąc bosą nogą:

"Mogę być kozą, ale nigdy nie będę owcą!"

Magda zachichotała i zauważyła:

- Ja też nie lubię być owcą!

Krystyna gwizdnęła:

- Polundra! Aż na szczyt!

Gerda tupała bosą stopą i odpowiedziała:

- Wszystkie dziewczyny na górę!

A dziewczyny rozpoczęły bitwę z Brytyjczykami. Zaczęli ich niszczyć...

Magda wystrzeliła z armaty, wycelowała bosą stopą, rozbiła armatę angielską i zagruchała:

- Nie, nie będę uległą owcą! Wolę być fajną dziewczyną!

Charlotte zauważyła z uśmiechem:

- W Biblii jest wiele absurdów. Co więcej, znacznie lepiej, że nasz świat nadal się rozwija i latamy coraz wyżej do gwiazd, dokonując ekspansji kosmicznej!

Rudowłosa dziewczyna nacisnęła bosą piętę na spust, wysyłając kolejny pocisk.

Niemcom udało się bez problemu pokonać wojska brytyjskie i kolonialne w Egipcie. Zrobili to fajnie i zabawnie. Mają teraz znacznie większą moc niż wcześniej. Po czym utalentowany Rommel zdołał natychmiast zająć pola naftowe w Iraku i Kuwejcie, zapobiegając ich zniszczeniu. A Kanał Sueski został przekroczony w mgnieniu oka.

Naziści mieli dywizję naftową i arabską. Następnie, nie robiąc długiej przerwy, zdobyli Iran, a następnie Indie.

Japonia zaatakowała Amerykanów w porcie w Peru i odniosła tam osunięcie się ziemi. Ponadto samurajom udało się zatopić amerykańskie lotniskowce.

Hitler nie tracił czasu. Po postawieniu Franco ostrego ultimatum zgodził się przepuścić wojska niemieckie do Gibraltaru. Atak się powiódł. Niemcy użyli ciężkiej artylerii i samolotów szturmowych Ju-87. I pokonali Wielką Brytanię. Po czym ich wojska zaczęły przybywać do Afryki tak szybko, jak to możliwe, bez żadnych problemów. Najpierw zajęli Maroko. Otto Scorely zachwycił de Gaulle"a. A potem dotarliśmy do Nigerii. Zimą '41 i '42 Niemcy zajęli znaczną część Afryki.

Zdobyli także Indie. Mieli pod kontrolą znaczne zasoby. Brytyjczycy byli gorsi od nazistów pod względem liczebności, organizacji i morale żołnierzy. Te sto pięćdziesiąt dywizji, które Hitler planował ruszyć przeciwko ZSRR, trafiło do Afryki i Azji. I okazało się, że było to sprytne posunięcie.

Naziści mogli więc zdobyć ciekawostki, pokonując znacznie słabszy opór. Ale teren nie jest przeszkodą dla nazistów.

Niemcy postrzegali Wielką Brytanię jako swojego głównego wroga. Wyprodukowali samoloty i nowe rodzaje broni. Produkcja sprzętu gwałtownie wzrosła, zwłaszcza wraz z mianowaniem nowego Ministra Uzbrojenia i Amunicji Rzeszy, Speera. Ten człowiek był utalentowany i energiczny.

Czterdziesty drugi rok upłynął na bombardowaniu Wielkiej Brytanii oraz wojnie powietrznej i podwodnej ze Stanami Zjednoczonymi. Japonia wygrała na Midway. Tym razem zmiana czasu wojny doprowadziła do tego, że tajne kody nie wpadły w ręce Amerykanów. A walki potoczyły się znacznie pomyślniej dla samurajów.

Ameryka nie bombardowała tak aktywnie Trzeciej Rzeszy, a naziści bardzo szybko zbudowali nowe fabryki i wykorzystali niewolniczą władzę kolonii.

Ostatecznie Afryka została zajęta przez nazistów w 1942 roku.

Obejmuje to surowce i robociznę.

Strach, że Stalin zaatakuje ze wschodu, zmusił Fritza do opracowania nowych rodzajów broni w budowie czołgów. W 1942 roku pojawił się dość udany Tygrys. Ale w Afryce używanie go jest niewygodne. A także nieco później "Pantera".

Stalin miał oczywiście na myśli kampanię wyzwoleńczą przeciwko Europie. Zwłaszcza do czasu upadku Wielkiej Brytanii. Ale wojna z Finami sprawiła, że przywódca poczuł się niepewnie. A najpierw chciał ukończyć dwadzieścia nowych korpusów zmechanizowanych, co wymagało szesnastu tysięcy najnowszych czołgów. W drugiej połowie 1941 roku wyprodukowano ponad dwa i pół tysiąca nowych czołgów.

Seria otrzymała KV-3 o wadze sześćdziesięciu ośmiu ton, a nieco później KV-5 o wadze stu ton. W pierwszej połowie czterdziestego drugiego roku wyprodukowano ponad trzy tysiące nowych czołgów. Ze wszystkich projektów KV-4 Stalin wybrał najcięższy, ważący sto osiem ton i pancerz o grubości stu osiemdziesięciu centymetrów na czole.

Ale to nie wystarczyło liderowi. Rozkazał utworzenie dwudziestu korpusów zmechanizowanych wyłącznie z najnowszych czołgów średnich i ciężkich, które wymagały już trzydziestu dwóch tysięcy pojazdów. A te przestarzałe zostaną rozproszone w oddzielnych działach. Ogólną liczbę dywizji pancernych ustalono na sto dwadzieścia. Po pięćset czołgów każdy. I w ten sposób Stalin chciał zwiększyć całkowitą liczbę czołgów w ZSRR do sześćdziesięciu tysięcy. I dopiero wtedy możemy zaryzykować rozpoczęcie kampanii przeciwko Europie.

Ale Hitler nie tracił czasu. Oprócz "Pantery" i "Tygrysa" w Trzeciej Rzeszy pojawił się także czołg "Lw", który wcześniej był tylko projektem. W prawdziwej historii pojawienie się czołgu Lion nie było możliwe z powodu braku zasobów i ciężkich bombardowań Trzeciej Rzeszy. Ale tym razem Niemcy mają lepsze środki.

A najnowsze działo kal. 105 mm o początkowej prędkości pocisku wynoszącej 1000 metrów na sekundę doskonale nadaje się do walki z ciężkimi radzieckimi czołgami.

O Anglię toczyła się zacięta bitwa powietrzna. Tutaj Niemcy produkowali nowe samoloty w dużych i rosnących ilościach. Ale ich piloci stali się ich głównym atutem. Ponieważ nie było wystarczającej liczby pilotów, flota powietrzna coraz bardziej przyciągała kobiety. Piloci Albina i Alvina stali się szczególnie sławni, stając się potężnymi asami.

Niemcy utworzyli wiele zagranicznych dywizji. Ich wojska dotarły do granic Birmy, gdzie dołączyły do Japończyków, a cały Czarny Kontynent został przejęty pod kontrolą. I budowali fabryki w przyspieszonym tempie.

Wiele niemieckich asów zyskało sławę, ale Marsylia była najlepsza. W czerwcu 1942 roku przekroczył liczbę 150 zestrzeleń samolotów i otrzymał najwyższe odznaczenie III Rzeszy: Krzyż Kawalerski Diamentowego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. A po pół roku przekroczył trzysta zestrzelonych samochodów, za co otrzymał nową nagrodę: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Niemcy zauważalnie dodali siły. Ich żołnierze stoczyli udaną wojnę podwodną.

Wzrosła siła faszystowskich łodzi podwodnych, zarówno pod względem liczby, jak i jakości. Miało też swoich bohaterów. Rudel wyróżnił się w lotnictwie szturmowym. Zatopił angielski pancernik Victoria, za co został hojnie nagrodzony przez Führera.

Stalin również nie siedział bezczynnie. ZSRR zwiększył swój potencjał. Trzeci plan pięcioletni został przekroczony. A produkcja się podwoiła. W czwartym planie pięcioletnim Stalin zażądał utrzymania tempa produkcji i podwojenia produkcji.

W pierwszej połowie 1943 roku ZSRR wyprodukował ponad cztery i pół tysiąca czołgów ciężkich. Zwłaszcza zwiększenie procentu CV 4 i CV 5.

Naziści zwiększyli także produkcję broni. W szczególności "Tygrys"-2 pojawił się z wyprzedzeniem. Posiadał działo kal. 88 mm, które przy dłuższej lufie mogło przebijać radzieckie KV z dystansu bojowego, ale pojazd nie był tak ciężki jak Lew, który ważył dziewięćdziesiąt ton. Istotne jest to, że jego działo strzela szybciej i ma większy zapas pocisków.

Niemcy naciskali w powietrzu Brytyjczyków i Amerykanów. Po porażkach na morzu Stany Zjednoczone osłabły i nie mogły tam zbombardować III Rzeszy. A to pozwoliło Niemcom szybciej produkować broń. W szczególności pojawiła się "Mysz". Jednak jego ogromna waga wynosząca 188 ton utrudniała użycie go w walce. Chociaż obrona była doskonała pod każdym względem.

W pierwszej połowie 1943 roku Niemcy zwiększyli produkcję łodzi podwodnych i zatopili więcej statków niż zbudowały Wielka Brytania i Stany Zjednoczone. I tak Führer zdecydował, że nadszedł dogodny moment na lądowanie w Wielkiej Brytanii.

I wtedy w sierpniu 1943 roku nastąpiło lądowanie. Mainstein tak rozkazał. Naziści byli silni, a ich czołgi były bardzo mocne. Na niebie walczył ME-309, który okazał się bardzo niebezpiecznym samolotem. Ma doskonałą prędkość i uzbrojenie: trzy działa lotnicze kal. 30 mm i cztery karabiny maszynowe.

Lądowanie zakończyło się sukcesem. Amerykanie prawie nie pomogli Brytyjczykom. Sytuację pogarszał fakt, że część Wielkiej Brytanii chciała sojuszu z Niemcami przeciwko Rosji.

Fritzowie wylądowali z różnych kierunków, w tym część ich żołnierzy przybyłych z Norwegii. Poza tym naziści używali podczas lądowania podwodnych czołgów i coś bardzo fajnego.

Zdrada części angielskich generałów pomogła także III Rzeszy w zdobyciu metropolii w ciągu tygodnia.

Tak więc Londyn upadł, a Churchill uciekł do Kanady.

W drugiej połowie czterdziestego trzeciego roku ZSRR wyprodukował ponad pięć tysięcy nowych czołgów.

Ale III Rzesza już zwiększyła swój potencjał. Panther-2 wszedł do serii z potężniejszą bronią i lepszą ochroną. Było też wiele zwykłych Panter.

Hitler stanął przed dylematem: kontynuować wojnę z Ameryką czy jechać do ZSRR? W grudniu przeprowadzili operację Icarus i zdobyli Islandię. W ten sposób chronisz się przed amerykańskimi bombardowaniami.

Jednak USA są daleko i oddziela je ocean. Czy Stalin jest u twego boku? Wysłanie wojsk za granicę jest zbyt ryzykowne i trudne technicznie.

A Hitler postanawia w czterdziestym czwartym roku wraz z Japonią zaatakować ZSRR.

Stalin także przygotowuje się do bitwy. Dzień pracy w ZSRR został wydłużony do dziesięciu godzin. Produkcja najnowszych czołgów w pierwszym półroczu sięga siedmiu tysięcy. Pojawił się także większy KV-6. Jego masa osiągnęła rekordową dwustu dwadzieścia ton, a dwa działa - jedno kalibru 203 mm.

Pojawił się także T-34-85. Mocniejsza wersja trzydziestu czterech.

Niemcy też nie siedzą spokojnie. "Lev"-2 został wykonany w oparciu o najnowocześniejszą modyfikację. Wieża jest cofnięta, a silnik i skrzynia biegów są umieszczone razem i w poprzek do przodu. A skrzynia biegów znajduje się w samym silniku. A to zagęściło układ do tego stopnia, że przy tej samej masie możliwe było znacznie pogrubienie pancerza, zwłaszcza po bokach. I działo zaczęło strzelać szybciej. "Tygrys"-2 otrzymał mocniejszy silnik i wąską wieżę, dzięki czemu był nawet nieco lżejszy i lepiej chroniony, ale miał dobre właściwości jezdne. Zamiast Myszki do serii wszedł E-100, lżejszy, bardziej mobilny i lepiej chroniony czołg.

Głównym czołgiem III Rzeszy była Pantera 2 z armatą 88 mm. Pojazd ten był mocniejszy od najpopularniejszego radzieckiego trzydziestu czterech.

Ale jak dotąd przewagę liczebną nazistów miały czołgi. Ale mają samoloty odrzutowe, których ZSRR jeszcze nie ma.

Najważniejszą rzeczą Führera jest jego zdecydowana przewaga w piechocie. W ZSRR nie da się zwerbować tylu żołnierzy, co III Rzesza - jest za mało ludności.

Trzecia Rzesza również wyprodukowała więcej samolotów i być może są one lepsze.

A piloci mają znacznie większe doświadczenie wojskowe.

Zatem siły są nierówne. W lotnictwie i piechocie III Rzesza ma przewagę. Do tego dochodzi front japoński.

Stalin zebrał dwanaście milionów żołnierzy, dziewięciu z nich na froncie zachodnim, reszta przeciwko Japonii. Hitler skoncentrował przeciwko ZSRR dwadzieścia, głównie zagranicznych dywizji. Biorąc pod uwagę przestarzałe modele, ZSRR miał przewagę w czołgach. Ale jeśli weźmiemy ciężkie i średnie, to ze względu na szybki wzrost produkcji Niemcy już doganiali ZSRR. A ich samochody średniej klasy były mocniejsze i cięższe.

W artylerii panuje w przybliżeniu równość, ale działa Hitlera miały większy kaliber. Do tego Japonia.

W lotnictwie Niemcy mieli nominalny parytet półtorakrotny. Ale realistycznie jest to więcej, ponieważ ZSRR nie miał wystarczającej liczby pilotów. A Trzecia Rzesza ma bardziej nowoczesne samoloty, w tym samoloty odrzutowe.

Cały układ sił nie jest na korzyść ZSRR. Japonia też wisi na ogonie.

To prawda, że Niemcy mają dużo obcej piechoty, ale więcej dywizji to personel i doświadczenie bojowe. Podobnie jak w przypadku Japończyków.

Jednak głównym problemem Armii Czerwonej jest to, że nie jest ona wystarczająco wyszkolona do samoobrony. To prawda, że linia fortyfikacji Mołotowa została ukończona. Mimo to, w porównaniu z prawdziwą historią, nadal istniała przewaga trzech lat. I przywrócili linię Stalina.

Ale musisz także umieć poprawnie dowodzić w obronie. Mimo to Stalin postanowił się bronić. Nie chciałem być agresorem. Wydaje się, że ZSRR ma dużo dział i artylerii rakietowej, ale wciąż nie wszystkie nadają się do obrony.

Pilot Marcel stał się żywą legendą. Prawdę mówiąc, przypadkowo rozbił się latem 1942 roku. Ale potem wydarzenia trochę się zmieniły i ten wypadek nie miał miejsca.

Po doprowadzeniu wyniku do pięciuset samolotów został odznaczony Wielkim Krzyżem Żelaznego Krzyża. I to jest zaszczyt. Teraz jego celem jest ZSRR.

Hitler zebrał znacznie więcej dywizji niż w 1941 roku. I spodziewa się przejąć władzę. Ale Stalin ma oczywiście także swoje atuty. Na przykład istnieje wiele rzek i linii obronnych.

I tak doszło do ataku 22 czerwca 1941 r. Nadeszła w dużych siłach i we wszystkich trzech kierunkach. Naziści naprawdę liczyli, że przed zimą zmiażdżą ZSRR dużymi masami piechoty.

Początkowo rzeczywiście odnosiły sukcesy. Linia Mołotowa została złamana. Ale linia Stalina utrzymała się nieco mocniej. Już w pierwszych dniach naziści ponieśli ciężkie straty piechoty.

Jednak ich czołgi też nie są idealne. Często się psuły, szczególnie te ciężkie. Ale radzieckie serie HF również wykazały swoją zawodność. Praktyka bitewna pokazała, że potwory stanowią duże obciążenie dla wojny.

T-34-76 i T-34-85 okazały się znacznie bardziej praktyczne. Chociaż ich działa nie są wystarczająco mocne.

Bitwy pokazały również, że sowieccy dowódcy nie byli zbyt biegli w obronie, ale szybko się uczyli.

Pojawili się także pierwsi bohaterowie. Oto pilot Anastasia Vedmakova, który wyróżnił się już podczas kampanii hiszpańskiej, a teraz pewnie zdobywa punkty.

Za zestrzelenie pierwszych dwudziestu pięciu niemieckich samolotów otrzymała gwiazdę bohatera.

Młoda kobieta sama walczyła w bikini i boso, dlatego osiągnęła fenomenalne rezultaty.

Anastazja walczyła razem z młodą Akuliną Orłową i obie dziewczyny były bardzo piękne i walczyły.

Anastazja przewróciła niemiecki samochód, naciskając bosą stopę na pedał, i pisnęła:

- Chwała czasom komunizmu! Nie, wrogowie nie będą mieli cynizmu!

Akulina również zestrzeliła niemiecki samolot gołymi palcami i zgodziła się:

- Komunizm jest piękny, twarz dziewcząt jest niebezpieczna!

Dziewczyny dały z siebie wszystko i bardzo aktywnie naciskały na przeciwników. I takie piękności bojowe.

Niemcom udało się wyhamować dopiero nad Dnieprem. Japończykom udało się zdobyć prawie całe Primorye i odciąć Władywostok.

Sytuacja była napięta. Blitzkrieg nie powiódł się. A Führer postanowił rozpocząć ofensywę powietrzną, wykorzystując przewagę w lotnictwie.

Stalin przeszedł do defensywy. Ale siły były nierówne. Niemcy naciskali coraz aktywniej. I Türkiye przystąpiło do wojny. Zimą naziści zaczęli nacierać w Azji Środkowej. I tam zdobyli Turkmenistan, Tadżykistan i część Uzbekistanu. Stalin wysłał tam dodatkowe siły. W 1945 roku Niemcy nabyli czołg E-50. Miał tę samą wagę co Pantera 2, ale miał bardziej zaawansowane działo, niską sylwetkę i gruby pancerz o dużych nachyleniach. W rezultacie maszyna działała bardzo dobrze.

Niemcy rozpoczęli nową ofensywę omijając Dniepr i zajęli Smoleńsk, blokując Leningrad wraz z Finami. A latem zbliżyli się nawet do Moskwy, gdzie zostali zatrzymani na linii obrony Mozhaisk. Następnie Hitler rozkazał skręcić na południe. A naziści zdobyli Donbas i wiele innych ziem.

ZSRR pękał w szwach. W czasie wojny na dwóch frontach jego siła robocza szybko malała.

Stalin w tych warunkach, zdając sobie sprawę z beznadziejności sytuacji, zaproponował pokój na wszelkich warunkach.

Hitler zgodził się pod warunkiem, że odda mu kraje bałtyckie, Ukrainę, Białoruś, Kaukaz i dalej granicę wzdłuż Wołgi, ziemie wzdłuż Moskwy, a także Karelię i Leningrad aż do Astrachania i wszystko, co Niemcy zdobyli już w Centralnym Azja. I tam już weszli do Kazachstanu.

Japonia również dostała swoje kawałki na Syberię.

Stalin zgodził się na to, ponieważ była to jedyna szansa na uratowanie ZSRR i utrzymanie Moskwy.

Poza tym nadal trzeba było płacić reparacje Trzeciej Rzeszy przez dziewięćdziesiąt dziewięć lat. I to jest bardzo upokarzające. A rezerwy złota ZSRR zostały wywiezione do Niemiec.

Rosja straciła wiele, ale była w stanie przynajmniej częściowo przetrwać. A Hitler, zaniepokojony projektem Machchent, postanowił pozbyć się Stanów Zjednoczonych.

W grudniu 1945 roku podpisano traktat pokojowy z ZSRR. A teraz naziści zwrócili twarz w stronę Stanów Zjednoczonych.

. ROZDZIAŁ nr 1.

Ameryka próbowała stworzyć bombę atomową, ale postęp był powolny. Wiosną 1946 roku naziści rozpoczęli lądowanie na Grenlandii i Kubie.

Część ich sił została przeniesiona do Argentyny. Na Kubie miejscowa ludność wsparła wojska niemieckie i desant zakończył się sukcesem. Fritz i Japończycy zaczęli zaciskać pierścień. Przemierzali Amerykę Łacińską. Brazylia przystąpiła do wojny po stronie III Rzeszy. Sytuacja się pogorszyła.

Latem bitwy odwróciły się w stronę Kanady, gdzie Fritz próbował stworzyć przyczółek.

Gerda i jej załoga walczyli na ulepszonej wersji E-50. Samochód ważył sześćdziesiąt pięć ton. Posiada działo kalibru 105 mm z lufą o długości 100 EL.

Pancerz przedni ma grubość 250 mm, a boczny 170 mm. Czołg ten miał silnik o mocy 1500 koni mechanicznych i doskonałe właściwości jezdne.

Amerykanie nie mają więc nic przeciwko temu. Przestarzały, choć produkowany masowo, Sherman nadawał się tylko dla niemieckich asów pancernych, aby zdobywać punkty jego kosztem. Pershing jest nieco lepszy, ale jego działo jest nadal dość słabe w porównaniu z ulepszonym E-50. I tylko SuperPershing, niezbyt masywny czołg, miał szansę przebić bok i blisko czołgu, w którym jechała Gerda z załogą.

Dziewczyna z III Rzeszy strzeliła, wciskając przycisk joysticka bosymi palcami, uderzając w amerykański czołg i zagruchała:

- Jestem dziewczyną z super klasą!

Charlotte również strzelała do amerykańskich czołgów i zgodziła się:

- I ty też jesteś na hiper poziomie!

Christina ponownie użyła bosych palców u nóg, aby strzelić do samochodu Yankee i pisnęła:

- To jest strategia wielkiej gry!

Magda także strzelała gołymi palcami swoich wdzięcznych stóp i zauważyła:

- Byłoby lepiej, żebyście, dziewczyny, mówiły o Bogu!

Gerda strzeliła ponownie, używając bosej pięty, i zauważyła:

- Jeśli na to spojrzeć, nie potrzebujemy Biblii. Jesteśmy Aryjczykami, a nie Żydami. I nie powinniśmy zniżać się do poziomu owiec i kóz!

Christina energicznie skinęła głową, wysyłając kolejny pocisk bosymi palcami:

- Oczywiście, że nie warto! Co więcej, w Biblii baranek będzie karmił zbawione narody laską żelazną. Jakiego rodzaju szczęścia potrzebujemy?

Magda odpowiedziała ze złością:

- Co chcesz przejść do ognistego genu?

Charlotte roześmiała się i odpowiedziała, strzelając do Amerykanów gołymi palcami:

- Można wymyślić coś straszniejszego niż ogień! I że inkwizytorzy palący czarownice na stosie to banalnie sadyści!

Magda stwierdziła zdecydowanie, wciskając przycisk joysticka bosą piętą:

- To bardzo okrutne! I nie mają wiary!

Gerda zniszczyła amerykańskie działo i zauważyła:

- Kto ma prawdziwą wiarę?

Magda odpowiedziała z westchnieniem:

- Takich ludzi jest bardzo mało!

I znowu strzeliła, używając gołych palców swoich wyrzeźbionych nóg.

Tak, dziewczyny tutaj są mocne w dyskusjach. A potrafią wiele pokazać i mrugnąć swoimi szafirowymi oczami.

A wojna trwa. A na niebie toczą się bitwy. Albina i Alvina zdobywają punkty i osobiście zestrzeliły już wiele samolotów.

A ich agresywność nie zna granic.

Albina, używając bosych palców, wysłała zabójczy prezent w postaci śmierci i napisała na Twitterze:

- Chwała miłości Chrystusa!

Alvina, również gołymi palcami, odcięła amerykański samochód i dodała:

- Co jest przestronne i czyste!

A dziewczyny znów dały radę zestrzelić amerykańskie samoloty.

Ale to jest wojna jak wojna. Już latem część Kanady została zdobyta. A potem minęła jesień.

Niemcy szturmem zajęli Toronto. Działają energetycznie. Będą mieli lepsze czołgi i karabiny maszynowe niż amerykańskie. Wśród Fritza pojawił się także Tygrys-3. Ewolucja maszyn E-75. Jest także potężny: przedni pancerz ma trzysta milimetrów, a boczny pancerz ma dwieście milimetrów. A działo ma długość 128 mm i długość lufy 100 EL. I ten czołg spisał się dobrze. Chociaż jest nadmiar siły.

Fritz nacierał i zdobywał miasto za miastem.

Zimą wyruszali już z północy na terytorium Ameryki. I tam przełamali uparty opór Jankesów.

Ameryka nie miała szans. Ale nie było możliwe stworzenie bomby atomowej.

Ameryka jest bombardowana przez ciężkie TA-400. Jeszcze potężniejsze TA-500, które zniszczyły głód i instalacje wojskowe.

Wiosną Niemcy zajęli już całą Kanadę i część Stanów Zjednoczonych. A samą wiosną zajęli Filadelfię i wiele innych terytoriów.

Ponad jedna trzecia Stanów Zjednoczonych i Alaski została zdobyta. Meksyk został także podbity przez wojska amerykańskie i japońskie.

Latem ofensywa hitlerowska była kontynuowana. A szanse USA malały na naszych oczach.

W sierpniu naziści rozpoczęli szturm na Nowy Jork. W bitwach brały udział latające spodki.

Z jednym z nich walczyła Ewa i Agata. Dwie piękne dziewczyny w bikini jechały potężnym samochodem.

Płynał wokół przepływu laminarnego i był niewrażliwy na broń strzelecką. A same dziewczyny używały promieni cieplnych podczas strzelania.

Eve nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami, wypluwając promienie ciepła, rozświetlając wrogów niczym płomieniem, i pisnęła:

- Chwała Trzeciej Rzeszy!

Agata, strzelając gołymi palcami, również zagruchała z całych sił:

- Niech będzie nasze zwycięstwo!

Dziewczyna jest niezwykle waleczna i piękna. I jak uderza we wrogów laserem.

A promienie ciepła stopią kolejny amerykański czołg.

A na lądzie Gerda atakuje. Również walcząca dziewczyna.

A teraz ona i jej załoga są już w samym centrum. Pociski odbijają się od wieży czołgu. A same dziewczyny uderzą w Yankees. I rozerwą całą chmurę ludzi i zaczną działać z całą agresją. Wojownicy są tacy zabawni i przypominają charty, z gołymi, rzeźbionymi nogami.

Zaczynają nawet śpiewać, szczerząc zęby. Oto bojowe piękności Trzeciej Rzeszy. I strzelają całkiem celnie. I przebijają wrogów jak igły przez olej.

Nowy Jork już upadł. Stany Zjednoczone kapitulują, a ich wojska poddają się.

W ten sposób została przewrócona kolejna karta historii. Wydaje się, że to zwycięstwo... Jednak po pewnym czasie Hitler zdobywa Amerykę Łacińską.

A 20 kwietnia 1953 rozpoczął wojnę z Japonią i jej koloniami. Siły III Rzeszy mają przewagę technologiczną.

Atakują za pomocą potężnej broni. W tym niezniszczalne latające spodki.

Albina i Alvina walczą na dysku. Walczą z dziewczynami i mówią, co jeszcze. I gołymi palcami naciskają przyciski joysticka.

Oto oni, w ofensywie, palący wojska japońskie.

Promienie ciepła fruwają jak dywan. A dziewczyny śmieją się z siebie. I potrząsają piersiami szkarłatnymi sutkami.

Albina nawet śpiewała:

- Nikt nas nie zatrzyma, nikt nas nie pokona!

I gołą piętą wciskała przyciski joysticka, uderzając przeciwników. Oto taka dziewczyna, zrodzona z wilczycy.

Alvina także wciska przyciski joysticka gołymi palcami i piszczy:

- Za moją kosmiczną moc dopędzimy prezydenta kołchozów do grobu!

I mrugnij do swojego przyjaciela!

Tak, wojownicy są bardzo zwinni i szybcy jak błyskawica. Płonie w nich prawdziwy ogień.

Albina celuje bosą stopą i strzela wiązką ciepła. Spala wrogów i wydaje dźwięki:

- Za moje wielkie zwycięstwa!

Tak, dziewczyny tutaj są najwyższej rangi i klasy. Mogą robić rzeczy, których inni nie mogą. I miażdżą Japończyków wściekłą energią wilczyc.

Ale nie tylko Niemcy i inne obce wojska zabijają samurajów.

Do wojny przystąpił także ZSRR, dowodzony obecnie przez Berii. Nawiasem mówiąc, Stalin, zdenerwowany porażką III Rzeszy, zmarł wcześniej, w marcu 1951 r. A Berii udało się przejąć władzę. A teraz, nawet po wzmocnieniu, jest w tym samym zespole z Hitlerem.

I razem atakują samurajów.

A załoga Elżbiety walczy z Japończykami w Primorye. Dziewczyna jest bardzo wojownicza i aktywna.

Walczą oczywiście boso i w bikini. I z entuzjazmem młócą samurajów.

Wciąż nucąc;

- I bitwa trwa ponownie,

A serce w piersi czuje niepokój...

A Lenin jest taki młody,

A przed nami młody październik!

I tak Elżbieta strzela gołymi palcami z działa czołgu T-54 w stronę japońskiego samochodu i zabija go.

Potem zagruchała:

- Chwała epoce komunizmu!

Katarzyna również uderzała wroga palcami bosych stóp. Przedarła się przez samurajski czołg i agresywnie zauważyła:

- Nie ma wspanialszego kraju niż nasz!

Elena strzeliła do wroga i zagruchała:

- Na Ziemi nadejdzie era komunizmu!

Efrazja, również używając bosych palców, kopała i piszczała:

- Śmierć złemu prezydentowi-Szatanowi!

Trzeba powiedzieć, że wojownicy tutaj należą do najwyższej klasy bojowej.

A na niebie bramki zdobywają Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova.

Anastazja zestrzeliła japońskiego myśliwca i zaśpiewała:

- A po niebie latają bose dziewczyny!

Akulina, odcinając samurajom gołymi nogami, zaćwierkała:

- Fajny element! Fajny element!

Wojownicze dziewczyny napinają mięśnie brzucha. Są w doskonałym porządku i potrafią żartem wygrać wojnę.

Anastazja, zestrzeliwując inny samolot, wzięła go i zagruchała:

- Będzie fajne schwytanie wrogów i ich porażka!

Akulina zgodziła się z tym, powalając wroga gołymi palcami:

- Spowodujemy totalną zagładę!

Japończycy byli naciskani...

W bitwie bierze także udział radziecki czołg LP-10, na którym walczą dziewczyny z załogi Alenki.

A walczą w dużym pojeździe z armatą 130 mm.

Alenka strzela gołymi palcami i tweetuje:

- To chwała komunizmowi!

Anyuta również uderzyła swojego przeciwnika. Uderzyła wroga i pisnęła:

- W imię nowych pomysłów!

Dała mi też klapsa gołą piętą.

Alla nacisnęła przycisk joysticka szkarłatnym sutkiem. Uderzyła samuraja i bełkotała:

- Za wielkość kraju!

Maria, strzelając do wroga, pisnęła:

- O jedność Rosjan na całym świecie!

Do strzelania użyłem też smoczka truskawkowego.

A igrzyska olimpijskie uderzą we wroga. Zmiażdży wielu zawodników i zatweetuje:

- Dla Rusi najświętszej na świecie!

I uderzy także wroga bosą piętą.

Trzeba przyznać, że dziewczyny są niezwykle odważne. I mają kolosalny chłód.

Oczywiście Japonia nie może oprzeć się takiej presji.

Co więcej, Krauci używali także broni nuklearnej. Co faktycznie okazało się szokiem.

Wojna zakończyła się po sześciu miesiącach.

ZSRR odzyskał utracone wcześniej ziemie, a III Rzesza podbiła samurajów i wszystkie ich kolonie.

A co powiesz na kolejną krótką, spokojną pauzę? Niemcy trawili swój dobytek. I przygotowywali się do dominacji nad światem.

20 kwietnia 1957 Hitler zaatakował ZSRR, w którym rządził Beria. A jego ofensywa okazała się bardzo krwawa.

Siły są oczywiście nierówne. A granica nie jest daleko od Moskwy.

Ale Oleg Rybaczenko i zwiad są na miejscu i gotowi do walki z nazistami.

I walczy z dziką wściekłością.

A wraz z nim jest wieczna dziewczyna Margarita Korshunova i zespół czarownic.

Oleg Rybaczenko, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Małgorzata, miażdżąc przeciwników, obnażyła zęby i wymamrotała:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez młyn przeciwko nazistom.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Augustyn, wycinając białych żołnierzy i czołgi, zapiszczał:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A Takni i biali wojownicy upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, mordując nazistów i eksterminując brunatnych żołnierzy, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami rzuci na wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Zaczyna śpiewać całą balladę, komponując ją od razu;

Chwała Rosji, jesteście świętym krajem,

W nim każde dziecko jest wojownikiem z przedszkola...

Dziewczyna strzela - dumnie boso,

W końcu to orzeł, a nie wróbel!


Poświęć Ojczyźnie - wojownik o odważnym sercu,

Niech ziemia Sowietów rozkwitnie bujnie...

Otwórzmy drzwi do kosmosu, chłopaki,

I otworzymy rachunek na zwycięstwa wiernych!


Niech Rosja rośnie, bujna, fajna,

Wierzę, że nadchodzi era komunizmu...

Dziewczyna jest piękna, szczupła, bosa,

I startuje pędzący, szybki samolot!


Ludzie nie lubią głupoty i wulgarności,

Obiecaj wiernie służyć Panu...

Tak, czasami nie jest łatwo być odważnym,

Łowca też może zamienić się w zwierzynę!


Zostałem pionierem, zielonym chłopcem,

Tylko raz, gdy wojownik wszedł do piekła...

Klony kwitną wspaniale, jak słońce,

A Wszechmogący Laska jest naszym Ojcem Świętym!


Walczę z faszyzmem, bosy chłopcze,

Czerwony krawat mocno zawiązany na szyi...

A hałas jest tak głośny, że widać klony,

A zatem, Boże, jasny ideał!


Stalin jest naszym sztandarem, kolor jest jak róża,

Walczymy z Fritzem, zawsze z wściekłością...

Będzie bardzo chłodno, boso na zimnie,

I nadejdzie burzliwa, bujna wiosna!


Piękne dziewczyny z Komsomołu,

Jak ogniste kwiaty...

Mały głos sandałów woła,

Będzie radość - szczęście i marzenia!


Nie pozwólcie cierpieć niewinnym ludziom

Aby mieć szczęście na zawsze...

Był czas starych epopei,

A teraz jest młodość - próżność!


Nie pozwólmy Hitlerowi powstać

Najlepszy Biały Bóg na świecie jest z nami...

Rosjanie zawsze potrafili walczyć -

Aby Fuhrer opętany przez demona umarł!


Potęga Rosji będzie, wiem, wieczna,

Wrogowie nie mogą nas trzymać w ryzach...

Fritze są całkowicie nieludzcy,

A oni potrafią tylko zabijać!


Ale pionierzy walczą dzielnie,

Chłopcy, jesteśmy synami Ojczyzny...

I pokażemy przykłady męstwa,

Nasz najbardziej promienny kraj!


Komsomoł bardzo kocha odważnych,

Najodważniejsi wojownicy w rozkwicie...

Co nas też niszczy...

W imię najodważniejszych wojowników!


Wznieście sztandary rycerzy,

Zachowamy wielkość kraju...

Bądź pionierem o temperamentnym sercu,

W imię wiecznej wiosny na Rusi!


Komunizm będzie w stanie przetrwać

Sprawi, że Rosja będzie lepsza od wszystkich...

Będziemy walczyć z wrogiem do końca,

Chwała, wiara i sukces są z nami!


Najwspanialsza Matka Rosja,

Możemy pokazać spokój i porządek...

Ludzie na Ziemi staną się szczęśliwsi

I dostaniemy, wiem na pewno, pięć!


Nikt nam nie przeszkodzi,

Nasi wrogowie nie będą w stanie nas pokonać...

Na tronie zapanuje dobroć,

Chociaż nić jedwabiu życia jest krucha!


Walczę dzielnie pod Moskwą,

Najodważniejszy pionier na świecie...

Chociaż Führer jest w sojuszu z Szatanem,

Wierzę, że nie będzie już problemów na zawsze!


Wierzę, że wrogowie znajdą siłę,

Wiem, że armia zmiażdży każdego...

I wiem, Adolfie, grób czeka,

Z pewnością można go rozerwać na kawałki!


W komunizmie będzie bardzo fajnie,

I odbędzie się nasza święta parada...

Chociaż faszyści przybijają bardzo głupio,

Ale prawdziwy wynik będzie!


Nigdy nie poddamy się wrogowi,

U nas wiara jest pełna męstwa...

Choć wróg po prostu oszalał,

Przeklęty potwór, Szatan, pędzi!


Uwierz mi, kochamy naszą Rosję,

Co kwitnie jak bujna róża...

Stalin też jest jak mesjasz,

A zwycięstwa otworzą fajny wynik!


Nie, nie damy litości wrogowi,

Mamy siłę, odważni teraz...

Rycerze czekają na nagrody,

Zły złoczyńca zostanie zniszczony!


I w Imieniu Boga Jezusa,

Pokonamy faszystów...

Opanowujemy sztukę rycerską,

Jesteś Rosją jak własna matka!


I w imię tej powszechnej chwały,

Co, uwierz mi, nas otacza...

Podniesiemy sztandar świętej mocy,

Aby ogień w sercu nie zgasł!


DZIEWCZYNY TWORZĄ HISTORIĘ

Te dziewczyny są prawdziwymi twórczyniami historii. Obie piękności, Albina i Alvina, zostały zestrzelone przez amerykańskie bombowce, które podczas bitwy o Midway próbowały zaatakować japońskie lotniskowce. A potem zatopiono amerykańskie statki. Po czym Japonii udało się zdobyć Archipelag Hawajski i zdobyć przyczółek na Oceanie Spokojnym.

Ale Kraj Wschodzącego Słońca nadal nie zaatakował ZSRR. Zaatakowała jedynie Australię i rozpoczęła kampanię przeciwko Indiom. Obawiając się utraty tej kolonii, Churchill wysłał tam dodatkowe siły, odmawiając przeniesienia posiłków do Egiptu.

Operacja Torch przeciwko Rommelowi nigdy się nie rozpoczęła. To prawda, że naziści zostali pobici pod Stalingradem. I cofnęli się. Potem nastąpił, jak w prawdziwej historii, kontratak Mainsteina, który osłaniał flanki. To prawda, że ponieważ naziści nie musieli przenosić dodatkowych żołnierzy do Afryki, kontratak Mainsteina zwyciężył w sile, a naziści byli w stanie zająć Kursk przed nadejściem wiosennej odwilży i zadać więcej strat Armii Czerwonej. Tym samym nie było wybrzuszenia Kurska i front się wyrównał.

Ponadto, z powodu porażki z Japonią, Amerykanie faktycznie przestali bombardować Trzecią Rzeszę, a nazistom udało się wystrzelić serię nie tylko Panter i Tygrysów, ale także czołgu Lion.

Ostatni samochód nie był jednak zbyt udany, choć kształtem przypominał "Panterę" i był dobrze chroniony, ale ogromna masa dziewięćdziesięciu ton i niewystarczający silnik pogarszały jego właściwości jezdne.

Hitler planował zemścić się za Stalingrad i ponownie zbliżyć się do miasta nad Wołgą. W tym celu utworzono dwie potężne grupy w rejonie Kurska i Rostowa nad Donem. Przyjechały czołgi i sprzęt. Rommel nadal siedział na starej linii w Egipcie, nie otrzymując posiłków. Cała uwaga nazistów skupiła się na froncie wschodnim. Ale Wielka Brytania nadal była w stanie wojny z Japonią i również nie przekazała posiłków do Egiptu, próbując utrzymać Indie.

Tak więc naziści, uzupełniwszy swoje wojska poprzez całkowitą mobilizację, zgromadzili znaczne siły.

Stalin bardzo obawiał się ewentualnego przystąpienia do wojny Japonii, która przy wsparciu miejscowej ludności wypychała Brytyjczyków z Egiptu, i zdecydował się na razie pozostać przy aktywnej obronie.

Niemcy mieli na wschodzie więcej sił niż w prawdziwej historii. Wyprodukowali więcej czołgów i samolotów. Dzięki temu, że Stany Zjednoczone nie bombardowały, a Wielka Brytania prawie nie bombardowała, Krauci zrealizowali swoje plany dotyczące czołgów i byli w stanie wyposażyć dywizje w Lwy, Tygrysy i Pantery. Ponadto w bitwie wzięło udział także działo samobieżne Ferdinand. Ofensywa rozpoczęła się jednak dopiero na początku lipca. Wojska radzieckie miały potężną linię obrony i były gotowe do odparcia ataku.

Bitwy pokazały, że nowa niemiecka technologia jest wciąż prymitywna. Ciężkie samoloty często ulegały awariom i wymagały napraw, Focke-Wulf nie był zbyt zwrotny, a najnowszy ME-309 również nie prezentował się najlepiej, pomimo potężnego uzbrojenia. Czołg Lion również był rozczarowujący. Który okazał się nieaktywny, a jego armata 105 mm, choć dalekiego zasięgu, potężna, ale o mniejszej szybkostrzelności i w warunkach płonącego pyłu, jej zasięg i celność nie są tak istotne.

"Tygrys" okazał się lepszy od innych. Dobrze chroniony ze wszystkich stron, ze skutecznym działem i zdolny do szybkiego zawracania, czołg stał się koszmarem dla wojsk radzieckich. Jednak "Lew" miał też pewne zalety. Jego boczny pancerz o grubości 100 mm i nachylony umożliwiał przebicie się przez obronę sowieckich dział i sprawiał, że pojazd przypominający Panterę był bardzo wytrzymały.

Jednak cała ofensywa niemiecka postępowała powoli i przyniosła ciężkie straty. Ale Fritz nadal przedarł się przez sowiecką obronę i był w stanie zejść głębiej.

Wasilewski poradził Stalinowi wycofanie Armii Czerwonej za Don, ale Stalin odmówił. A wojska radzieckie próbowały kontratakować. W obronie Pantera pokazała, że jest dobrym czołgiem. A nadchodzące bitwy rozwinęły się na korzyść Niemców, a nie Armii Czerwonej. Niemcy to bardzo twardzi wojownicy. Ale na wojska radzieckie spadają bomby. I używają wyrzutni gazu.

Niemcy ponieśli straty i zatrzymali się. Ale wojska radzieckie kontratakowały, nie udało się wykorzystać sukcesu. Utknęliśmy w nierównej walce. Niemcy mają więcej rezerw, a Armia Czerwona w ramach Lend-Lease nie otrzymuje prawie żadnych dostaw. Co wpływa na jego zwrotność i mobilność. A hitlerowcy dotarli do Woroneża i zatrzymali się. Wszystko byłoby dobrze, ale zima nadeszła, a wojska radzieckie mają dodatkowe szanse. Jednak naziści znów mieli szczęście. Turcja przystąpiła do wojny. Tutaj także Brytyjczycy ich rozbili. Chcieli mieć powód do najazdu na inne terytoria. Ponadto Churchill obawiał się, że Turcy pójdą do Iraku. Jednak w tym przypadku nie zaobserwowano tego. Wręcz przeciwnie, milion żołnierzy osmańskich uderzyło w Baku. Z tego powodu Stalin musiał wycofać swoje wojska za Don i przejść do defensywy.

Turcy otoczyli Erewan i byli w stanie zająć Batumi. Ale potem zostali zatrzymani. Zima minęła stosunkowo spokojnie. Wojska radzieckie próbowały zaatakować w pobliżu Leningradu, ale Niemcom udało się ujawnić plan Armii Czerwonej i po sprowadzeniu posiłków odparli atak. Wszystko więc było mniej więcej na dobrej drodze.

Po przetrzymaniu zimy Niemcy weszli do służby na wiosnę nowych czołgów: Panther-2, Tiger-2 i Mouse. ZSRR nabył IS-2 i T-34-85. Jednym z niemieckich osiągnięć był ME-262. Ten samolot jest szybki, z potężną bronią, ale niezbyt zwrotny, ale dość wytrzymały. Trudno jest trafić w samochód, ale często sam się rozbija. Najlepszą opcją okazał się TA-152, będący ewolucją Focke-Wulfa. I ten samochód jest całkiem udany. Zarówno prędkość, jak i zwrotność są lepsze dzięki potężnemu pancerzowi i broni. ZSRR opracował LA-7 i Jak-3. Ale brak wysokiej jakości duraluminium doprowadził do tego, że Jak-3 nie wszedł do masowej produkcji, a Jak-9 pozostał. Również LA-7, ze względu na gorszy rozwój wojny, nie pozostał w produkcji.

Niemieckie samoloty odrzutowe nie były idealne. Ale bombowiec Arado pokazał swoją skuteczność. I pod pewnymi względami zachowywał się fajnie.

Latem Niemcy odparli próbę natarcia Brytyjczyków na Egipt. Rommel uzupełnił swoje siły i nie tylko zdołał odeprzeć atak, ale także rozpoczął kontrofensywę. Rolę odegrała tu krytyka przedłużającej się wojny i niezdecydowania Churchilla. Ale ofensywa rozpoczęła się, gdy Rommel był już gotowy i zdobył Egipt. A potem Irak i Kuwejt.

Naziści zajęli Bliski Wschód i odepchnęli natarcie wojsk radzieckich w centrum. Sytuacja stała się bardziej skomplikowana. Stalin, czując, że sytuacja może się jeszcze pogorszyć, zaproponował rozejm. Obawiał się, że wzmocnione Cesarstwo Japońskie uderzy go w tył.

Hitler, zaniepokojony amerykańskimi planami budowy bomby atomowej, zgodził się na pięcioletnią pauzę pokojową. A 1 listopada 1944 roku nastała cisza.

A wojna przeniosła się na Zachód. Próby ataków rakietami manewrującymi zakończyły się ograniczonym sukcesem.

Bardziej skuteczny okazał się samolot odrzutowy. Niemcy rozpoczęli także ofensywę w Afryce Południowej. I naprawdę im się tam udało. I posuwali się naprzód w bitwach. W 1945 roku naziści zwiększyli produkcję samolotów z silnikami odrzutowymi i dosłownie skompresowali Wielką Brytanię. Po śmierci Roosevelta Truman zaczął szukać sposobu na zawarcie pokoju z Japończykami i III Rzeszą. Ale Hitler nie chciał tego. I tak Niemcy w grudniu 1945 r. przeprowadzili nieoczekiwany odważny desant na Wielką Brytanię i w ciągu dziesięciu dni zdobyli metropolię.

Wojna prawie się skończyła. Stany Zjednoczone oświadczyły, że są gotowe na pokój na wszelkich warunkach. Ale Hitler i Hirohito nie chcieli tak łatwo zawrzeć pokoju.

Führer był bardzo zaniepokojony pracą wroga nad bronią nuklearną. I tak Hitler i Stalin spotkali się osobiście w Szwecji. I zgodzili się, że będą walczyć razem przeciwko Stanom Zjednoczonym. To oczywiście każdemu odpowiadało. W zamian Hitler obiecał ZSRR oddanie Alaski.

Rozpoczęła się wielka wojna koalicyjna przeciwko Ameryce. Yankees nie byli w stanie przeciwstawić się nowej serii niemieckich czołgów "E" i potężnych samolotów odrzutowych. A niemiecka flota okrętów podwodnych jest silna. Są miniaturowe łodzie podwodne z jednym członkiem załogi i maszyny niezawierające nadtlenku wodoru, które niszczą Amerykę.

I nawet jeśli wojna będzie się przeciągać, Stany Zjednoczone są oddzielone oceanem, potężne gospodarczo i mają dość dużą populację.

Armia Czerwona zaatakowała Alaskę z Czukotki. Walki były zacięte i krwawe. Przewaga liczebna Armii Czerwonej przeciwstawiała się amerykańskiej obronie i dużej ilości sprzętu. Ale Armia Czerwona przedarła się.

Walczyła w nim także załoga czołgu Elżbiety. Oczywiście czarownice mają swoją własną broń: są w bikini i boso. I to jest niezwykle skuteczne. A bez butów ich palce nigdy nie zawiodą.

Elena, po wycięciu amerykańskiego czołgu, śpiewała bosymi stopami:

- Nie udawaj głupca, Ameryko!

Catherine również uderzyła Amerykanina gołymi palcami u nóg i wypaliła:

- Oddaj nam szybko Alaskę!

Używając gołych nóg, Elżbieta grzmiała na wroga śmiercionośną miną i ryknęła:

- Jak Syberia, jak Alaska, dwa brzegi!

Eufrazja również wysłała pocisk anihilacyjny, używając swoich bosych pięt i pisnęła:

- A niedźwiedź jest najgroźniejszą bestią!

I wszystkie cztery dziewczyny zaśpiewały chórem:

- A niedźwiedź jest najgroźniejszą bestią!

Alaska była zdobywana przez dość długi czas, w wyniku walk. I w końcu upadła. A w marcu 1948 roku Ameryka została ostatecznie podbita. I było bardzo fajnie.

Przez jakiś czas panował pokój. Ale 20 kwietnia 1955 r. Führer zaatakował Japonię. I rozpoczęła się nowa, szalona bitwa. Niemcy stanęli przed bardzo silnym wrogiem. Ale ZSRR pod przewodnictwem Berii stanął po stronie Niemiec. W zamian Beria spodziewał się otrzymać Mongolię, a południowy Sachalin z Wyspami Kurylskimi. I w sumie jego obliczenia były uzasadnione. Choć samurajowie walczyli zawzięcie, 9 maja 1956 roku, po bombardowaniach atomowych, Kraina Wschodzącego Słońca upadła.

Karta historii ponownie się odwróciła. Beria zyskała przyczółek w ZSRR. Nieco złagodził politykę represji i próbował osiągnąć ożywienie poprzez rozwój gospodarki zgodnie z planem.

20 kwietnia 1959 roku, w dniu siedemdziesiątych urodzin Hitlera, doszło do zamachu, w wyniku którego zginął wielki dyktator.

Śmierć Hitlera wywołała ogromne zamieszanie w III Rzeszy. Oficjalny następca Adolfa, Goering, zmarł już z powodu nadużywania morfiny i obżarstwa. Oczywiste jest, że leki nie przyczyniają się do długowieczności. Nie ogłoszono jeszcze nowego oficjalnego następcy. Wierzono, że tron obejmie jeden z licznych synów Adolfa Hitlera, uzyskanych w drodze sztucznego zapłodnienia. Ale kto dokładnie, nie jest znane. A synowie są jeszcze nieletni.

Nagła śmierć Führera doprowadziła do walki o władzę i prawdziwej wojny domowej.

A Beria, uznając, że nadeszła jego najlepsza godzina, nakazał rozpoczęcie kampanii wyzwoleńczej mającej na celu zwrot wcześniej zdobytych terytoriów ZSRR. Cóż, w tym przypadku przegrany czasów stalinowskich zaczął zamieniać się w władcę o wiele skuteczniejszego, zdolnego prześcignąć Stalina, który faktycznie przegrał wojnę z Hitlerem.

Ale oczywiście pomagają mu Oleg Rybachenko i pięć dziewcząt.

Młody feldmarszałek poprowadzi młyn za pomocą wydłużonych mieczy. Jak on sieka tych nazistów. A potem rzuci dar zagłady swoją gołą, dziecięcą stopą morderczej siły. Rozerwie masę faszystów i krzyknie:

- Chwała Imperium Radzieckiemu!

A potem chłopak to weźmie i zagwiżdże. A masa wron spada na niemieckie samoloty, zrzucając je z nieba.

Margarita Korshunova również używa mieczy, jakby chciała brać i ciąć. Odetnie wiele samochodów brązowego imperium. Rozbije ich na kawałki. Zabierze to i podpali.

A twoimi gołymi palcami zostanie rzucone coś niezwykle morderczego i niszczycielskiego.

Po czym dziewczyna zaśpiewa:

- Kosmiczny astralny, północny wiatr!

I znowu gwiżdże. I masa wron spadnie na niemieckie samoloty, taranując je i zestrzeliwując.

Natasza zachowuje się chłodno wobec nazistów. Najpierw zabierze go mieczami rozciągającymi się na dziesiątki metrów i tnąc. Następnie nastąpi seria karabinów maszynowych i linia zostanie skoszona. A potem gołymi palcami rzuci granat anihilujący antymaterię i zniszczy całą dywizję. A ze swoich szkarłatnych sutków wypuści pulsary na swoich przeciwników. A z pępka wystrzeli pioruny, które spalą całe dwa niemieckie pułki.

A potem z łona Wenus wypuści falę magicznego tsunami i zaśpiewa;

Wierzę, że cały świat się obudzi,

Będzie koniec faszyzmu...

I słońce zaświeci -

Ścieżka oświecająca komunizm!

Zoya będzie także atakować wroga swoimi szkarłatnymi sutkami. A potem tnie mieczami. A potem będzie strzelał z karabinów maszynowych. A wtedy jej nagie, wyrzeźbione nogi zostaną rzucone jak morderczy prezent, rozrywając Krautów na strzępy. A potem z pępka cała kaskada błyskawic, smażąc dywizję nazistów, bredzi.

A wtedy dziewczyna z groty Wenus wystrzeli całe tornado niszczycielskiego tsunami. I to jest fajne!

Zoya wzięła go i zaśpiewała:

Ktoś oparł swoją ocenę na krwi,

Ma granitowy kamyk w piersi!

Augustyn również walczy z wściekłą siłą. Jest dosłownie wulkanem, który wybucha szaloną lawą. I kaleczy się mieczami. I strzela wieloma jednorazowymi nabojami z karabinów maszynowych. I z rubinowych sutków, jakby ulegały śmierci pulsarom. A potem z pępka stopi całą kolumnę czołgów błyskawicą.

A pod koniec dnia z łona Wenus zostanie uwolniony niszczycielski dar bez litości.

I będzie ryczeć:

- Chwała ideom komunizmu w nowej odsłonie!

Svetlana również walczy, nie będąc przytrzymywana. I wycina wojska niemieckie swoimi magicznymi skarbami. A karabiny maszynowe strzelają bez przerwy. A jednocześnie wyjmie coś destrukcyjnego z sutków truskawek i wystrzeli to. I nie zapomina zrzucić z pępka całych kaskad błyskawic.

I podsumowując, jak pobierze i wypuści z łona Wenus cały wodospad płonącej magicznej plazmy.

I będzie ryczeć:

- Czerwony kraj,

Czerwony kraj!

Kto mi powie

Kto pokaże!

Gdzie ona jest! Gdzie ona jest!

Oleg Rybachenko, widząc, jak zawzięcie walczą dziewczyny, ponownie wykonał technikę "tnącego" mieczami i gwizdał z entuzjazmem...

Wrony zestrzeliły niemieckie samoloty metodą taranowania.

Chłopiec kopnął bosą piętą bombę zagłady, która natychmiast wyparowała dwie dywizje pancerne wraz z piechotą i ryknął;

- Jestem supermenem!

Margarita również rzuciła bombę zagłady gołymi palcami i zasugerowała;

- Śpiewaj kwiatku, nie wstydź się!

I młody feldmarszałek zaczął śpiewać z wielkim entuzjazmem, po drodze komponując;

Wielka Rosja jest sławna,

Nasz promienny kraj...

Gwiazdy posypały czarnym aksamitem...

Jesteś nam dany na zawsze przez urodzenie!


Największy święty

Nie znajdziesz nic fajniejszego we wszechświecie...

Wkrótce uczynimy ziemię rajem,

I nie mamy innego wyjścia!


Teraz stałem się chłopcem na zawsze,

A chłopiec jest nieśmiertelnym olbrzymem...

Możesz dobrze walczyć przez całe życie

Rosyjski mistrz rodziców!


Dał mi szansę na wygraną poprzez grę,

Dałem mu zdolność fajniejszą niż gepard...

Uczyńmy naszą planetę rajem,

Nasz harmonogram będzie bardzo zabawny!


Oto wielkość Świętej Rosji,

Naprawdę będziemy chronić porządek...

Sam Svarog stanie się fajną misją,

Rozwiń skrzydła, poznaj cheruba!


Piękne sztandary Ojczyzny,

Jasny szkarłatny czerwony kolor...

Jestem zaprawionym w boju chłopcem,

Nastanie wieczny świt Ojczyzny!


Nie, wrogowie nie mogą zniszczyć Rosji,

Mieszka w niej wielkość Pana...

Oddamy rodzinę w bitwach naszych dusz,

I otworzymy zwycięskie konto!


Chwała naszej Ojczyźnie Rosji,

Nasi ludzie będą jak olbrzymy...

Modliliśmy się do Boga Roda,

Aby ludzie zawsze byli zjednoczeni!


Uwierz, że wszystko będzie dobrze na świecie,

Zaczniemy wygrywać grając...

W imię naszej Matki Rosji,

Zdamy wszystkie egzaminy na piątki!


Będzie wielki raj na planecie,

W Workucie będą ananasy...

Zarówno dorośli, jak i dzieci są zadowoleni,

Nikt na Ziemi się nie nudzi!

Zarówno dorośli, jak i dzieci są zadowoleni,

Nikt na Ziemi się nie nudzi!


Wierzcie, że nadejdzie era komunizmu,

Bo Mikołaj rządzi...

Wielkie światło caratu rosyjskiego,

Walcz o niego i odważ się!


Ojczyzna Rosja całemu światu,

Wskazuje na radosny Eden...

Uwierz mi, Biały Bóg stanie się bożkiem,

I wspaniały świat przyjdzie do każdego!


Nie smućcie się, wdowy gorzko płaczą,

Pan Wszechmogący wskrzesi każdego...

I wkrótce zbudujemy nowy raj,

Nasza wiara jest solidnym monolitem!


Wkrótce wszyscy wpadniemy do nieba,

Kosmos zwycięży, ludzie wiedzą...

Na zawsze nad naszą planetą słońce,

A Rosja jest rajem całego wszechświata!


Brzozy nie uginają się pod toporem,

Najsilniejszy rosyjski duch na świecie...

Tak, czasem leją się gorzkie łzy,

Konieczne jest, aby wiara nie zgasła!


W sercach dajemy z wielkim żarem,

Nie martwcie się, chłopaki, wiedzcie, że jest zimno...

Jeśli trzeba, rozpalimy ogień,

I bukiet najwspanialszych róż!


Wierzysz ludowi Mikołaja,

On was doprowadzi do komunizmu...

Uczyni Ojczyznę bujnym rajem,

Dobra robota, idź na wycieczkę!


Dla króla jesteśmy dzielnymi rycerzami,

Kochamy walczyć czołgiem i mieczem...

Dziewczyny biegają boso po zimnie,

Rozbijmy hordy gadów na kawałki!


Uwierzcie chłopakom z naszej Ojczyzny,

To klucz do sukcesu i zwycięstw...

Wiedzcie niewiernym, że nadejdzie kara,

Będziemy świętować sukces!


Nie ma piękniejszej ojczyzny na świecie,

A Rosja jest najlepszym z krajów ...

Niebezpieczne jest, gdy wróg wystąpi przeciwko nam,

rozproszymy wszystkich jak małpy!


Jestem chłopcem w kompanii pionierów,

Kosię wszystkich faszystów jak trawę...

Chłopak zostanie, wiadomo, milionerem,

I zmiażdżę każdą hordę!


Na świecie są różne kraje, uwierz mi,

A Rosja nie mogła być lepsza...

A banany już rosną na Syberii,

Najlepsze z pewnością jeszcze przed nami!


Uwierz mi, wkrótce będziemy na Marsie

Dziewczyny biegają boso...

We wszechświecie szczęście stanie się wieczne,

Walczmy z faszyzmem pięściami!


I ku chwale siły Mikołaja,

Co taka moc, żartobliwie, zyskała ...

Walcz śmiało w dzikiej wściekłości,

W jasnym świetle Rosjan nasz orzeł!


Będziemy w Berlinie i Paryżu,

Londyn też mi się podporządkuje...

Będziemy latać wyżej jak orły słońca,

Komunizm nadejdzie wraz z nieśmiertelnością!


Umarli powstaną z nauki,

Wieczność zawsze będzie radosna...

Oto dźwięki organów,

Zatem marzenie się spełniło!

Tutaj słychać dźwięki organów -

Zatem marzenie się spełniło!


GERDA NIE Z KRÓLOWEJ ŚNIEGU

Gerda i jej zespół w jakiś sposób zmienili przebieg II wojny światowej.

Dziewczęta wzięły udział w bitwie armii Rommla w listopadzie tysiąc dziewięćset czterdziestego pierwszego roku.

Następnie znaleźli się w tym samym miejscu, w którym Brytyjczycy w prawdziwej historii zdołali się przebić i zmusili Rommla do zniesienia blokady Tolbuka.

I tu Gerda desperacko walczy o siebie. Nadchodzą brytyjskie czołgi. Nadal jest rok 1941, ale czarownice chwyciły Panterę z 1944 r. ze zwiększoną amunicją. Jego działo nadawało się po prostu idealnie do strzelania do niezbyt dużych czołgów modelu 1941. A niemiecki pistolet strzelał piętnaście strzałów na minutę.

Który idealnie nadawał się do niszczenia angielskich samochodów.

W Afryce i pod koniec listopada jest dość ciepło, a dziewczyny w bikini i boso czują się komfortowo w zasadzce.

Mają ponad sto pocisków i strzelają na zmianę.

Gerda gołymi palcami wysłała pocisk do angielskiego samochodu. Zburzyła wieżę i zagruchała:

- O władzę III Rzeszy!

Waliła za nią bosymi stopami, a Charlotte warknęła:

- Będziemy mieć osiągnięcia!

A oto jak Christina również strzelała, rozrywając niemiecką wieżę i rycząc:

- O zwycięstwo nad wrogami!

I oczywiście używając gołych palców u nóg.

I wtedy Magda strzela z pistoletu, celując bosymi stopami. A Brytyjczykom nie jest łatwo.

Następnie Gerda ponownie strzela do angielskich czołgów. Uderza wroga i mówi:

- Za sukcesy i zwycięstwa!

Naturalnie bose stopy piękności prowadzą tułów. Więc nie przegapisz.

Następnie Charlotte strzela. Rudowłosa dziewczyna bosymi stopami posyła zabójczy pocisk w sam środek wieży angielskiego czołgu. I wrzeszczy:

- Za zwycięstwa aryjskiego komunizmu!

Wtedy Christina też walczy. Jest dziewczynką o dużej agresywności. I gołymi palcami celuje w zamek pistoletu. Strzela do wroga, powalając Anglika. Uszkodzone rolki gąsienic poruszają się we wszystkich kierunkach.

Krystyna krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie!

Magda walczy z dzikim szaleństwem. Strzela do wroga. Celnie trafia w cel, bosymi palcami i krzyczy:

- Chwała ideom kultury aryjskiej!

I jak się śmieje.

Gerda, strzelając do Anglików bosymi stopami, zapytała:

- Jak myślicie, dziewczyny, czy istnieje Bóg?

Charlotte wysłała pocisk, używając gołej pięty, i odpowiedziała:

- Nie wiem, jak Wszechmogący, ale na pewno są siły wyższe i naprawdę nam pomagają!

Christina bosymi stopami wrzuciła łuskę do zamka i zagruchała:

- Teraz pokonujemy lwa brytyjskiego!

I tak po prostu pocisk trafił w inny angielski czołg.

Magda także bardzo celnie strzelała do wroga. Używając bosych palców u nóg, zaćwierkała:

- Chwała komunizmowi białych ludzi!

Gerda znowu strzeliła gołymi palcami u nóg i zaćwierkała:

- Chwała Ojczyźnie, w której dla każdego zawsze jest miejsce na bohaterstwo!

Charlotte przygwoździła swojego przeciwnika. Celnie trafił w cel gołymi nogami. Złamała Anglika i zgodziła się:

- Zawsze mamy miejsce na bohaterstwo!

Christina uderzyła przeciwnika. Zmiażdżył wroga. Rozbiła wiele brytyjskich samochodów i zagruchała:

- Będziemy walczyć o idee Nietzschego!

I uderzyła w zbroję bosą piętą.

Magda uderzyła wroga pociskiem gołymi palcami i rozbiła go na drobne kawałki. Następnie napisała na Twitterze:

- Pocałujmy się!

I jak będzie się śmiać.

Tak, te dziewczyny zorganizowały krwawe polowanie na Brytyjczyków. I tak wiele czołgów zostało zniszczonych.

W sumie na całą bitwę - sto dwadzieścia sztuk, po całkowitym zużyciu wszystkich pocisków.

Wielka Brytania nie była w stanie znieść oblężenia Tolbuka. Ale Rommel, po odparciu wroga, nadal zdołał zdobyć Tolbuk, choć niewielki, ale wciąż posiłki z Europy. Po czym rozpoczął się atak na Egipt. To było całkiem udane.

Co więcej, ponownie Gerda i jej zespół na Panterze wzięli udział w decydującej bitwie.

Gerda ponownie użyła bosych palców u nóg, aby strzelić do Brytyjczyków, niszcząc czołg, i syknęła:

- Jestem wilkiem!

Charlotte również wyciągnęła bose stopy i pisnęła:

- Jestem największym wojownikiem!

Christina wskazała zamek palcami bosych stóp. Strzał w stronę Brytyjczyków. Uderzyła trafnie i wypaliła:

- Jestem z rasy białych wilków!

Magda też strzelała bardzo celnie. Uderz wroga. I rozbiła metal, gruchając:

- O zwycięstwo ducha aryjskiego!

I znowu uderza bosą piętą w zbroję.

Wydaje się, że dziewczęta stworzyły niezwykle silną i waleczną rasę.

Gerda strzela bosymi stopami do angielskiego czołgu. Uderza go, burzy wieżę i krzyczy:

- Chwała ideom bractwa aryjskiego!

Charlotte również oddaje celny strzał. Przebija przeciwnika bardzo celnym uderzeniem po naciśnięciu gołą piętą. Potem czerwona lisica uśmiecha się i piszczy:

- O zwycięstwo białego bractwa!

Christina również strzela bardzo celnie, używając gołych palców u nóg. Uderza wroga i warczy:

- Za idee białego komunizmu!

A wtedy Magda uderzy Cię w twarz. I zrobi to bardzo dokładnie i dokładnie. Miażdży wroga i krzyczy:

- Za aryjskie idee!

A także poprowadzi Cię do celu gołymi palcami.

Brytyjczycy zostali całkowicie pokonani w Egipcie. Przy wsparciu miejscowej ludności wojska Rommla wkraczają do Iraku i zdobywają Kuwejt. Stalin wysyła swoje jednostki na pomoc Brytyjczykom, ale z tego powodu Turcja przystępuje do wojny.

W rezultacie wojska osmańskie wraz z Niemcami zajęły prawie cały Kaukaz.

A Rommel jako pierwszy wchodzi do Baku. A załoga Gerdy walczyła z jednostkami sowieckimi na Panterze. Oczywiście nie byłoby to możliwe bez tych czarownic.

Gerda strzelała gołymi palcami do sowieckich czołgów i śpiewała:

- Na nasze nowe zamówienie!

Shallot również strzeliła z bosych stóp, przebijając wieżę T-34 i zagruchała:

- O całkowity sukces naszej broni!

Christina wysłała także niezwykle udany pocisk. Rozbiła radziecki samochód i pisnęła:

- Za idee nowego myślenia!

Magda wystrzeliła także pocisk w kierunku wojsk radzieckich. Co więcej, bosymi palcami zrobiła to tak skutecznie, że wylądowała prosto w tył wieży i ją wyrwała.

Potem pisnęła:

- Za zwycięskie decyzje!

Baku upadło w 1942 r. Ale Japonia na tym świecie zostaje pokonana przez Midway i przegrywa. A USA i Wielka Brytania lądują w Maroku. Co jest dość niebezpieczne. Ale Kaukaz został utracony na rzecz ZSRR. Próby natarcia w pobliżu Rżewa i Sychowa, a także odzyskania Stalingradu, zostały udaremnione i odparte przez Wehrmacht.

A potem genialny Rommel przypuścił silny kontratak na wojska amerykańskie i brytyjskie w Algierii.

I znowu Gerda walczy tam ze swoimi partnerami.

Oczywiście, gdzie są czarownice, jest zwycięstwo.

Gerda gołymi palcami celuje z pistoletu. Oddaje celny strzał. Przebija wieżę wroga, w tym przypadku czołgu American Grand.

I mówi:

- Chwała pomysłom, które prowadzą na szczyt!

Charlotte również strzeliła do amerykańskiego czołgu, używając gołych palców. Przebił jego zbroję i powiedział:

- Za bujne szczyty!

Christina również uderzyła przeciwnika bosymi stopami. Przebiła jego zbiornik i zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Przyszłość naprawdę będzie nasza!

Magda strzeliła celnie, celując gołymi nogami w wroga, ścięła Amerykanina i pisnęła:

- Całkowity sukces!

W rzeczywistości wojska brytyjskie i amerykańskie zostały specjalnie pokonane i zniszczone. Do niewoli wzięto ponad sto trzydzieści tysięcy żołnierzy alianckich. Wielka wygrana.

Na tych warunkach Stalin zaoferował pokój III Rzeszy. Co więcej, Churchill zrobił to samo po klęsce w Maroku. Hitler zgodził się, ale pod warunkiem, że ZSRR nie tylko zrezygnuje ze wszystkiego, co zdobyła III Rzesza, ale także zapłaci reparacje. Stalin zgodził się. Zniesiono blokadę Leningradu, ale w zamian ZSRR całkowicie zrezygnował z Murmańska i Karelii. Brzegi pośrodku zostały lekko wyprostowane.

Stalin zobowiązał się do zaopatrzenia Niemców w chleb i rudę, a także do ograniczenia ruchu partyzanckiego na okupowanych terytoriach. Ponadto ZSRR oddał także porty w Archangielsku i Astrachaniu oraz zgodził się na wymianę jeńców wojennych na robotników w stosunku jeden do dwóch. Sami jeńców niemieckich było bardzo niewielu. A Hitler zwrócił swoją uwagę na Wielką Brytanię.

Jego wojska pod wodzą Mainsteina zdobyły Iran i Indie. A pozostałe siły zaczęły zdobywać Afrykę.

W tym samym czasie trwała walka powietrzna. Tutaj Niemcy doświadczyli pewnych rozczarowań. ME-309 był bardzo szybki i doskonale uzbrojony, ale okazał się ciężki i mniej zwrotny, jak Focke-Wulf. To prawda, że przy odpowiedniej taktyce bojownicy ci pozostali bardzo skuteczni.

Maszyna odrzutowa ME-262 również nie do końca się usprawiedliwiała. Przeciwnie, bombowce odrzutowe są dobre. Wrogie myśliwce nie są w stanie ich dogonić i trudno trafić w nie działami przeciwlotniczymi.

Podbój Afryki dał Niemcom ogromne zasoby i rozpoczęli ofensywę powietrzną przeciwko Wielkiej Brytanii.

Ale tutaj Ameryka pomogła swoim lotnictwem. I nie wszystko wyszło Niemcom.

A rakiety FAU wcale się nie usprawiedliwiły. Po prostu kosztują ekstra.

Jednak Niemcy nadal przygotowywali się do lądowania w Wielkiej Brytanii. I udało im się pokonać Brytyjczyków. Zabrali go i wylądowali 4 listopada 1944 roku, podczas wyborów prezydenckich w USA. I nikt nie spodziewał się, że naziści zaryzykują przybycie na kontynent w zimnych porach roku.

I oczywiście ponownie Gerda i zespół są na czele ataku. Tylko tym razem dziewczyny siedziały w najnowocześniejszym czołgu Panther-2, z mocniejszą ochroną i doskonałym działem.

I jak zwykle używali bosych stóp i wytrwałych palców.

Gerda natomiast strzeliła dla odmiany, naciskając spust szkarłatnym sutkiem i piszcząc:

- O zmianę i flagę komunizmu!

Charlotte, również strzelając truskawkowymi sutkami w swoje piersi, wypaliła:

- Aryjski komunizm!

Christina również uderzyła, ale tym razem przy pomocy bosych palców u nóg pisnęła:

- Za sukces w bitwie!

Magda strzeliła, naciskając bosą piętą, i powiedziała:

- Na aryjskie święta świata!

Dziewczyny pomogły przejąć Wielką Brytanię. I osadzili na tronie marionetkowego króla.

A wojna trwała. Naziści zdobyli także Islandię. USA próbowały walczyć. Ale Niemcy mieli już dość mocne samoloty odrzutowe. Nowe samoloty są bardziej zaawansowane, a Niemcy nauczyli się nimi walczyć. A nazistowska flota łodzi podwodnych jest potężna. Zwłaszcza łodzie podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru. To poważny problem.

W 1945 roku Stanom Zjednoczonym nie udało się stworzyć bomby atomowej. A Niemcy zajęli Grenlandię i zaczęli infiltrować Kanadę. Stalin wypowiedział także wojnę Stanom Zjednoczonym. W tym celu Hitler obiecał złagodzić reparacje i nadać Alasce prawowite terytorium radzieckie. Krótko mówiąc, Ameryka została zaatakowana.

Japończycy i Niemcy nacierali od południa, wykorzystując przyczółki w Brazylii i Argentynie. Amerykanie byli stopniowo uciskani. Nowa seria niemieckich czołgów E całkowicie zdominowała pole bitwy i zniszczyła Stany Zjednoczone.

W sierpniu 1948 roku Stany Zjednoczone zostały zajęte, a resztki ich wojsk poddały się.

A 20 kwietnia 1955 roku III Rzesza zaatakowała Japonię... Samurajowie, mając wiele kolonii, stawiali opór przez prawie dwa lata. Rządzący wówczas ZSRR Malenkow walczył po stronie III Rzeszy i odzyskał południowy Sachalin oraz Wyspy Kurylskie.

Hitler prawdopodobnie zaatakowałby ZSRR. Ale 20 kwietnia 1958 roku jego samolot rozbił się. A w wieku sześćdziesięciu dziewięciu lat przerwał swoje panowanie. Potem rozpoczęła się walka o władzę w III Rzeszy. I poważny, bardzo prawdziwy.

Również w ZSRR Malenkow został obalony, a do władzy doszedł Szelepin. Nowa głowa państwa, wykorzystując fakt, że w III Rzeszy szalała wojna domowa, zaczęła odzyskiwać dawny majątek.

Tutaj Oleg Rybachenko i jego partnerzy wkroczyli do bitwy...

Młody marszałek rzucał granatami gołymi palcami, rozdzierając faszystów i zawył:

- Chwała ideom komunizmu ZSRR!

Dziewczyna Margarita również ciąła młyn swoimi mieczami. Wyciąć faszystów. A potem gołymi palcami uruchomi teraźniejszość zagłady, rozdzierając Krautów.

I jak śpiewa:

- Chwała krajowi komunizmu!

A potem nieśmiertelne dzieci będą gwizdać, gdy zemdlałe wrony rzucą się na Krautów. A młodzi wojownicy będą krzyczeć:

- Chwała idei białego, czystego komunizmu!

Natasza też walczy z wielką wściekłością. Jej bose stopy rzucają śmiercionośny bumerang śmierci, dosłownie kosząc faszystów. I błyskawica wylatuje ze szkarłatnego sutka.

I cały batalion Krautów zostanie usmażony.

Dziewczyna krzyczy:

- Za potężne skrzydła Szelepina!

Zoya również przechodzi do agresywnej ofensywy. Niszczy faszystów, rzucając granaty gołymi palcami. A potem, jak ze szkarłatnego sutka, weźmie go i uderzy cię.

Potem warczy:

- O najpiękniejszy komunizm!

Augustina jest także bardzo agresywna w ataku. Walczy z faszystami. A rubinowymi sutkami posyła błyskawice na swoich wrogów. Potem mówi z uśmiechem:

- Chwała ideom komunizmu! I aby Bóg chrześcijan wpadł do piekła!

Swietłana zauważyła ze złością:

- Tak, zamienili świat w dom wariatów!

A dziewczęta bosymi stopami rzuciły bombę z trocin ze śmiercionośną siłą. A potem niczym z truskawkowych sutków oskarży Cię o coś absolutnie morderczego.

I krzyknij:

- O wielkość naszego państwa!

Natasza eksplodowała szkarłatnymi sutkami i zagruchała:

- I w imię powszechnej chwały!

I znowu wypuści dar śmierci gołymi palcami.

Zoya wystrzeliła ze swoich szkarłatnych sutków. Spalili część wojsk hitlerowskich. I wydało:

- Nasza ojczyzna jest wielka, walnij pięścią w twarz!

I gołymi palcami dziewczyna rzuciła śmiercionośny prezent. I rozerwał wroga na strzępy.

A potem wystrzeli cię pulsarem z pępka. I rozerwie przeciwników.

Augustine powraca do agresywnej ofensywy. Wystrzeli błyskawicę z rubinowych sutków. Kto uderzy faszystów i zniszczy ich czołgi i samoloty.

A potem uderzy cię od pępka.

I będzie ryczeć:

- Za wielkość nowych rosyjskich pól!

A potem Swietłana uderzy wroga truskawkowymi sutkami i spali cały pułk wrogów. A wtedy uderzą cię od pępka, nie uderzą cię zwykłą bronią. I rozerwie chmurę brązowych żołnierzy. Dziewczyna jest bardzo agresywna.

I gołymi palcami wystrzeli niszczycielski granat.

I zawołała z całych sił:

- O komunizm i zwycięstwo!

Tak więc cała czwórka rozproszyła się, miażdżąc Niemców, jakby przebijała ich żelazem. A gdzie tu może stanąć Trzecia Rzesza?

A dziewczyny zdobyły Berlin i wraz z Olegiem Rybachenko przyniosły zwycięstwo całej postępowej ludzkości.


FURER JEST MĄDRZEJSZY I BARDZIEJ NIEBEZPIECZNY NIŻ ZWYKLE

Führer aktywnie pomagał Mussoliniemu podczas wojny z Grecją. Gdy tylko Włosi zaczęli przegrywać, do bitwy wkroczyło lotnictwo niemieckie, a dywizje przeszły przez Jugosławię. Takie démarche umożliwiło pokonanie Greków i korpusu angielskiego na Bałkanach. A zdobycie Krety nastąpiło znacznie wcześniej i okazało się bardziej skuteczne, przy mniejszych stratach.

I w ten sposób naziści byli w stanie odwrócić uwagę Brytyjczyków od Libii i nie pozwolili tam pokonać Włochów. A po pewnym czasie naziści zajęli Maltę.

W Jugosławii nie wybuchło powstanie antyhitlerowskie. A Niemcom udało się uniknąć marnowania czasu podczas ataku na ZSRR. Co więcej, tym razem Rommel nie pojechał do Afryki. Ponieważ w Libii wojska Mussoliniego uniknęły porażki i usiadły w fortyfikacjach, przenosząc się trochę do Egiptu.

Rommel tym razem walczył we Flocie Wschodniej. Hitler przeznaczył nieco więcej sił na plan Barbarossy, ale nie przerzucił wojsk do Afryki i nie okupował Jugosławii. Co więcej, sama Jugosławia wysłała wojska do wojny z ZSRR. A Grecję zajęły jednostki włoskie i bułgarskie.

Ofensywa hitlerowska rozpoczęła się 15 maja 1941 r. Rozwinął się całkiem pomyślnie. Blisko tych z prawdziwą historią, ale nieco szybciej na południu, gdzie było więcej sił, tak wspaniałym dowódcą, jakim okazał się Rommel.

Dywizji niemieckich było około sto sześćdziesiąt dziesięć więcej niż w prawdziwej historii. A lotnictwo okazało się silniejsze.

Ale naziści nadal musieli skręcić na południe. Ponieważ Niemcy byli tam silniejsi, operacja przebiegła szybciej niż w prawdziwej historii.

A zdecydowana ofensywa na Moskwę rozpoczęła się na przełomie lipca i sierpnia.

A Niemcom udało się otoczyć stolicę jeszcze przed nadejściem październikowej odwilży.

Stalin oczywiście uciekł do Kujbyszewa i próbował tam zorganizować opór. Moskwa jest otoczona i rozkazem z góry nie nakazano poddać ani jej, ani Leningradu. Niemcom udało się schwytać Riazań i otoczyć Gorkiego. Wojska radzieckie znalazły się w kotle.

Nie jest łatwo zdobyć ogromny kapitał. Na południu Niemcy wkroczyli na Krym i zajęli wszystkie miasta z wyjątkiem Sewastopola. Zajęto także Rostów nad Donem, a w ruchu zajęto także Donbas, Woroszyłowgrad, Doniec i inne miasta. Nazistom udało się zdobyć Biełgorod i Kursk, docierając do Woroneża. Jednak w ostatnim mieście walki przeciągały się. Niemcy zajęli także Tichwina i Wochłowa, a Leningrad całkowicie zablokowali - podwójnym pierścieniem.

Zimą Niemcy zatrzymali się. Wojska radzieckie próbowały kontratakować. Ale odnieśli ograniczony sukces, znosząc jedynie blokadę Gorkowa.

Jednak w marcu sytuacja się pogorszyła. Moskwa upadła po długotrwałym oblężeniu. I wkrótce Leningrad, wyczerpany głodem, skapitulował.

Niemcy rozpoczęli nową ofensywę w dwóch kierunkach jednocześnie. Do Kazania i na Kaukaz. A Japonia nadal przystąpiła do wojny. Stany Zjednoczone nie wprowadziły embargo na ropę naftową wobec Kraju Kwitnącej Wiśni, a Japończycy zachowali się logicznie - nie ryzykowali samotnego ataku na Stany Zjednoczone, podczas gdy Niemcy uwikłane były w wojnę z ZSRR.

A wiosną, gdy tylko zrobiło się cieplej, zaatakowali siebie. Brytyjczycy zachowali się raczej biernie. A w Afryce wojna zamarła. Ale Niemcy na wschodzie odnieśli nowe duże sukcesy, zajmując po okrążeniu Gorkiego, Kazania, Stalingradu i zbliżając się do Astrachania.

Wtedy Stalin, zdając sobie sprawę, że sprawa jest beznadziejna, poprosił o pokój na jakichkolwiek warunkach, tyle że bez słowa kapitulacji.

Hitler zgodził się, że granica będzie przebiegać wzdłuż Wołgi i dalej na północ do Wołogdy. Poza tym ZSRR zapłaci reparacje. To prawda, że w zamian Hitler wywarł presję na Japonię i zgodzili się zająć tylko Primorye, Mongolię i część regionu Amur, w tym Chabarowsk.

ZSRR przetrwał w mocno okrojonej formie. Ale i tak przetrwało. A stolicę przeniesiono do Taszkentu.

Wydaje się, że pierwsza faza wojny dobiegła końca. Ale wojna z Wielką Brytanią, wspieraną ekonomicznie przez Stany Zjednoczone, wciąż trwała.

Hitler najpierw przeniósł korpus Rommla do Afryki, a wojska Mainsteina przeniosły się z Kaukazu na Bliski Wschód.

Siły były nierówne. Oddziały brytyjskie były gorsze liczebnie, wyszkolone bojowo i duchowo, niektóre z nich charakteryzowały się niską skutecznością bojową w porównaniu z jednostkami kolonialnymi.

Niemcy posunęli się naprzód i przełamali opór. Do serii weszły nowe czołgi - "Pantery", "Tygrysy", "Lwy". Zmiażdżyli Brytyjczyków. Podbój Afryki okazał się kwestią czasu, i to niezbyt długiego. Ameryka nigdy nie przystąpiła do wojny. Wielka Brytania została zaatakowana przez siły desantowe latem czterdziestego trzeciego roku. A jednocześnie presja bombardowań. W rezultacie spadł dwa tygodnie po rozpoczęciu operacji Lew Morski. Do sukcesu przyczyniły się także masowe bombardowania. Luftwaffe wystrzeliła zbyt wiele samolotów i zrównała z ziemią Wielką Brytanię.

A okręty podwodne naprawdę niepokoiły Brytyjczyków. Ale oni pękli i stawiali opór. Chociaż przygnębiony. A sam Churchill uciekł do Kanady. Wkrótce jednak został wydany Niemcom. A potem mnie zastrzelili.

Ameryka nigdy nie przystąpiła do wojny. Ale Hitler rozumiał, że nie można pozwolić Stanom Zjednoczonym upaść. Niemcy zbudowały flotę i rozwinęły lotnictwo strategiczne dalekiego zasięgu. Niemcy zdobyli dyski bojowe. W grudniu 1945 roku Japonia zaatakowała Amerykanów w porcie w Peru. A potem Trzecia Rzesza i jej kolonie zaatakowały Stany Zjednoczone. ZSRR również przystąpił do wojny. Hitler obiecał Stalinowi zmniejszenie reparacji i przekazanie części Alaski. Ale takie północne obszary nie są jego najbardziej dochodowymi obszarami.

Ale Stalin również się na to zgodził. Co więcej, autorytet dyktatora wśród narodu po tak miażdżącej porażce był niski. I zawsze istniała groźba spisku.

Ale nie było siły na walkę z III Rzeszą. Ponadto naziści pozyskali bardzo mocne czołgi serii "E", które nie miały sobie równych na polu bitwy.

Seryjny E-50 łączył mocne uzbrojenie i doskonałe właściwości jezdne z dobrą przednią ochroną. A E-75 był doskonale chroniony.

Jednak niemieccy generałowie woleli E-50, który był lżejszy i zwinniejszy, miał niską sylwetkę i niezbyt duży.

Wojna ze Stanami Zjednoczonymi od samego początku przebiegała dla Ameryki bezskutecznie. Albo oddalenie od oceanu, duża armia i znaczna liczba czołgów dały Jankesom szansę na przeciwstawienie się.

Bitwy 1946 roku pokazały wyższość E-50 na polu bitwy; czołgi te były na ogół łatwo i prosto strącane z dużej odległości nad Shermanem.

Niemcy zajęli Islandię. Następnie Grenlandia i wzmocnił przyczółek w Kanadzie. Stopniowo poszerzali swój front. W tym samym czasie nastąpił natarcie z południa. USA walczyły dzielnie. Całkowita liczebność armii osiągnęła piętnaście milionów ludzi. Japończycy i Niemcy zmuszeni byli zastosować podziały kolonialne. Ale stopniowo przejęli kontrolę. Niemiecki karabin maszynowy czy karabin szturmowy MP-44 nie miał sobie równych i wkrótce pojawiły się bardziej zaawansowane MP-54 i MP-64, lżejsze, skuteczniejsze i szybciej strzelające. Ameryka skapitulowała dopiero po zajęciu Nowego Jorku i Waszyngtonu. A stało się to w sierpniu 1947 roku...

Po czym wojna światowa wreszcie się skończyła... Ale nie na długo. 20 kwietnia 1953 roku Hitler zaatakował Japonię. W ten sposób rozpoczęła się wojna między obydwoma imperiami.

ZSRR, na którego czele stał wówczas Beria, przystąpił do wojny po stronie Niemiec. I udało mu się odzyskać Primorye, region Amur, południowy Sachalin i Wyspy Kulil.

Więcej na razie nie można było wymagać. Naziści walczyli przez prawie dwa lata, ale zakończyli zdobycie Japonii bombardowaniami atomowymi. A 20 kwietnia 1957 r. Führer zaatakował ZSRR. Chęć zniszczenia ostatniego imperium sowieckiego. Chociaż tak znacznie zmniejszona.

Ale czekała go nieprzyjemna niespodzianka: cały lądowanie ofiar, które stanęły w obronie ZSRR. Czego jeszcze chciał faszysta?

Wojownicy XXI wieku ponownie, po raz kolejny, starli się z nazistami XX wieku.

W faszystowskim brązowym imperium jest zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oleg Rybaczenko, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Małgorzata, miażdżąc przeciwników, obnażyła zęby i wymamrotała:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez młyn przeciwko nazistom.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Augustyn, wycinając białych żołnierzy i czołgi, zapiszczał:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A Takni i biali wojownicy upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, mordując nazistów i eksterminując brunatnych żołnierzy, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami rzuci na wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Margarita przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natasza jest również bardzo fajna w ofensywie.

I rzuca bosymi stopami i pluje z rurki.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya szturmuje gruzy zwłok nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy wciąż spadają i spadają.

Zosia krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej całkowicie martwy.

Augustyn w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł.

Swietłana w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe.

Atak Olega przyspiesza. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to dziewczyna szalona w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Natasza przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Zosia jest w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Augustine to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już ponad stu nazistów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Augustyn śpiewał:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Svetlana również jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i wzdłuż dróg.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Oleg Rybachenko wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.

Chłopak-pisarz pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych wojowników.

Margarita także walczy. Niszczy armie cynamonowe i stalowe oraz ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych myśliwców już się rozpadła.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych wrogów, czołgi, a nawet samoloty.

A Natasza ma władzę. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu nazistów już zabiłeś?

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Natasza krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu nazistów.

Zoya jest w ruchu i zabiła wielu brązowych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Augustyn postępuje i miażdży swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Swietłana jest w ruchu. Tutaj wyciąłem wiele czaszek i wież czołgów. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp, uderzając piechotę i samoloty.

Oleg Rybachenko skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęk igieł, przewraca czołgi i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już sporo lat, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp.

Margarita śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w nazistów i ich czołgi i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuci groszek gołymi palcami, tysiąc nazistów natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia brązowego, piekielnego imperium topnieje na naszych oczach.

Natasza w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Zoya w dzikim ruchu. Atakuje nazistów. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a następnie ryczy:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami, zmiatając czołgi. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich koszmarów.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i tną mięso i metal.

Svetlana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie ścięty, zaśmieca się masę zwłok, a wokół leżą samoloty i czołgi.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Oleg ponownie odetnie setkę nazistów, zamiatając jak meteor. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak zostanie rozerwany na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Margarita zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu brązowych wojowników. I wycina duże połacie.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Natasza jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak atakuje nazistów. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Natasza wzięła to i zaśpiewała:

- Bieg w miejscu to ogólne pojednanie!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa brązowych głów armii odtoczyła się, a czołgi spłonęły.

Jest walczącą pięknością. Pokonaj się taką żółtą armadą.

Zoya jest w ruchu, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła, robią trumny, powodują eksplozję czołgów i samolotów.

Zoja wzięła go i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Natasza krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I uderzy wielu wojowników, odcinając wieże od czołgów.

Augustyn w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników - jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań!

Augustyn wziął go i syknął:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Oleg Rybaczenko mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Margarita, rzucając bosą stopą sztylet, rozbijając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Augustyn chętnie się z tym zgodził:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami odpali morderczą.

Svetlana w bitwie nie jest gorsza od przeciwników. Nie dziewczynę, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Swietłana, siekając wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:

- Głupiec nie potrzebuje noża....

Zoya pisnęła, rzucając igłami gołymi, opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Natasza, wycinając nazistów, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Oleg Rybachenko wygląda bardzo stylowo w walce.

Margarita śpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciąłem kilkaset głów nazistom i czołgom i pisnąłem:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Oleg, siekając brązowych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Margarita syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Natasza zaśpiewała w ofensywie:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Leciał po łuku, niszcząc wielu nazistów i wieże czołgów.

Zoya dodała, kontynuując niszczenie:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili w wiele myśliwców i samolotów.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Augustyna, wymachując nogami i rzucając ostro zakończone swastyki, zabulgotała:

- Flaga imperialna naprzód!

Svetlana chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyczały zgodnie, miażdżąc nazistów:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdarte, a wieże czołgów zniszczone.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Natasza wzleciała w powietrze. Rozszarpała swoich przeciwników i skrzydlate sępy i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Oleg Rybachenko zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, ochrona daje!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Natasza wycięła nazistów i pisnęła:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopak sprzeciwił się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Natasza zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna gołymi palcami rzucała we wroga igłami, wysadzała w powietrze masę czołgów i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Po czym Natasza ponownie ciąła wrogów, burząc wieże czołgów.

Zoya to bardzo szybki złodziej. Wystrzeliła całą beczkę w stronę nazistów. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Augustyn także nie jest słaby w walce. Tak atakuje nazistów. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

I siekając przeciwników śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie ciasto!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box.

Ale jak Swietłana walczy. I naziści to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Swietłana zauważyła ostro, gdy z jej bosych stóp posypały się plamy metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły czoła nazistom. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Oleg toczy bitwę i atakuje nazistów. Bije ich bez litości, przecina czołgi i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Margarita, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi, podniosła:

- Jesteśmy jak byki!

Natasza wzięła go i zawyła, wycinając brązowych żołnierzy wraz z czołgami:

- Nie możesz kłamać!

Zoya rozerwała nazistów i pisnęła:

- Nie, nie ręcznie!

I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy wielu faszystów.

Natasza wzięła to i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Zoya, również niszcząc nazistów i ich czołgi, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czysta zagłada przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Augustyn również całkiem logicznie zauważył:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu nazistów.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową generała Hitlera. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Svetlana jest bardzo wściekła w ofensywie, szczególnie powalając czołgi, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Kiedy przebija się przez wszystkich, samoloty się zawalają. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa nazistów upadła.

Oleg ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Małgorzata w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. Zabito wielu różnych wrogów, zniszczono czołgi i samoloty.

Margarita śpiewała w sposób wesoły:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Natasza w bitwie jest po prostu swego rodzaju terminatorem. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I uderza to w nazistów jak gwoździe. I zniszczy masę mastodontów i skrzydlatych, piekielnych maszyn.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Zoya również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy nazistów potrójnym młynem!

A Augustyn odkrzyknął:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. I było wielu wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich. Podobnie jak wieże czołgów, skrzydła faszystowskich samolotów są odrywane.

Augustyn syknął:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Swietłana, miażdżąc swoich wrogów, powiedziała:

- Zabijemy cię kolejką!

Augustyn potwierdził:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej bosych stóp znów leci dar całkowitej zagłady! I tak wiele czołgów i samolotów eksplodowało naraz na małe wióry.

W odpowiedzi Oleg zaśpiewał:

- Będzie kompletny banzai!

Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i gołymi palcami rzucając igłami, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, wydała:

- W skrócie! W skrócie!

Natasza, niszcząc brązowych wojowników, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Oleg Rybaczenko, rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca. Odcinał zarówno wieże czołgów, jak i ogony samolotów.

Margarita, wycinając wojowników brązowego imperium i zbroję czołgów, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie?

I kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

Dobrze współpracowali wtedy z nazistami... A Rosja Radziecka pokonała brązowe imperium podczas szturmu na Ufę.

Wojna jeszcze się nie skończyła, ale ZSRR miał już szansę pokonać samych nazistów. Zatem cała szóstka ponownie musiała przerwać swoją super i fajną misję.


CZAROWNICE NA NIEBIE

A tu, na niebie, niemieccy piloci Albina i Alvina walczą jak terminatory.

Dziewczyny są takie twarde i miażdżą samurajów.

Albina odwróciła się. Zestrzelił japoński samolot i pisnął:

- O wielkość najstraszniejszego potwora!

I nacisnął pedał bosą piętą.

Alvina, agresywnie atakując wroga, zaćwierkała, szczerząc perłowe zęby:

- Za idee Nietzschego!

Swoimi bosymi palcami będzie także kierował strumień ołowiu na japońskie armady.

Dziewczyny czarownic są niezwykle fajne i agresywne. Potrafią wprawną ręką zabrać księżyc z nieba i bez mrugnięcia okiem zrobić słonia z muchy.

W szczególności w wyniku krótkiej interwencji udało im się zasadniczo zmienić przebieg II wojny światowej. Tak, to dokładnie ta sama bitwa o Midway.

Tutaj w ciągu kilku godzin rozstrzygnął się los ludzkości. A na przebieg bitew decydujący wpływ miały dwie niemieckie czarownice.

Zestrzelili część amerykańskich bombowców i zapobiegli zatopieniu lotniskowców Kraju Kwitnącej Wiśni. A Japończycy sami zajęli i zatopili amerykańskie statki.

Rezultatem jest zwycięstwo. Następnie Japonia zdobyła Wyspy Hawajskie i umocniła swoją pozycję na Pacyfiku. A potem otworzył drugi front na Dalekim Wschodzie.

Tym razem ZSRR nie miał dość sił, aby przeprowadzić operację Stalingradu. W rezultacie Niemcy mimo to zdobyli przyczółek nad Wołgą. A następnie, po uzupełnieniu rezerw całkowitą mobilizacją i wypuszczeniu ciężkich czołgów Tygrys i Pantera, w maju 1943 r. Rozpoczęli ofensywę w kierunku Morza Kaspijskiego. Türkiye również przystąpiło do wojny. Wojska Hitlera najpierw odcięły Kaukaz, a następnie go zdobyły.

W rezultacie sytuacja wyraźnie się pogorszyła. Niemcom zimą 1944 roku udało się pokonać Brytyjczyków w Afryce. A także przejąć Bliski Wschód. A wiosną czterdziestego czwartego rozpoczęła się ofensywa wzdłuż Wołgi i głębokiej obwodnicy Moskwy.

Tak, sytuacja w ZSRR stała się niezwykle trudna. W tych warunkach nadzieja była tylko jedna: że zwiad uratuje Armię Czerwoną.

Ale tym razem Oleg Rybachenko nie zabił Niemców. I zainspirował Hitlera pomysłem, że należy zawrzeć rozejm z ZSRR, a USA powinny zostać pokonane, dopóki nie powstanie tam bomba atomowa.

Po zdobyciu Saratowa Führer ostatecznie zgodził się na rozejm na okres trzech lat. Armie pozostały na tych samych granicach. Stalin obiecał ograniczenie walk partyzanckich na terytoriach okupowanych. Nastąpiła częściowa wymiana jeńców wojennych. To zupełnie niemożliwe, bo sowieckich niewolników było za dużo. Ponadto częściowo przywrócono handel. ZSRR obiecał także bezpłatne dostarczanie III Rzeszy niektórych rodzajów metali i chleba. To prawda, że w małych ilościach, ponieważ sam był żebrakiem.

A Hitler przeszedł na USA i Wielką Brytanię. Jego wojska ruszyły jesienią czterdziestego czwartego roku na południowy wschód i zdobyły Indie.

A zimą czterdziestego czwartego i czterdziestego piątego roku zdobyli resztę Afryki.

Latem 1945 r. nastąpiło lądowanie w Wielkiej Brytanii. Tutaj Niemcy byli już doskonale przygotowani, a ich samoloty odrzutowe przejęły nad wrogiem. Krautowie stali się zbyt silni. Jednoczesne korzystanie ze zbiorników podwodnych. Oraz nowe typy okrętów podwodnych, w tym jednomiejscowe i miniaturowe, całkowicie zniszczone, z floty brytyjskiej i amerykańskiej.

I Wielka Brytania upadła. Na tronie osadzono marionetkowego króla. I wszystko stało się w porządku dla Trzeciej Rzeszy. Następnie wojna przeniosła się do Stanów Zjednoczonych.

Ze względu na napiętą komunikację i potęgę gospodarczą Ameryki bitwa przeciągała się. Niemcy jako pierwsi przeprowadzili operację Icarus, pokonując USA na Islandii. I zdobywając tę wyspę, chroniąc się w ten sposób przed nalotami.

Następnie zaczęli przemieszczać się dalej z północy na Grenlandię, a następnie do Kanady.

Oraz z Argentyny, która wówczas dołączyła do III Rzeszy z Brazylii, i Wenezueli z południa. Walczono o natarcie. I tutaj także Stalin chciał się przyłączyć do porażki Stanów Zjednoczonych. W zamian za Alaskę. Które jest legalnym terytorium Rosji.

Hitler zgodził się. Pod koniec roku czterdziestego siódmego Ameryka została schwytana.

Spokój nie trwał jednak zbyt długo. Po śmierci Stalina w marcu 1953 r. Hitler podjął decyzję o wykończeniu ZSRR. I rozpoczął kolejną wojnę. Wykorzystano najnowsze czołgi piramidalne i niezniszczalne samoloty dyskowe z bronią laserową. A Japonia przesuwała się na wschód. ZSRR, pomimo nierównych sił i przewagi technologicznej wroga, przetrwał prawie rok, ale bardziej dzięki przestrzeni i bohaterstwu narodu radzieckiego.

Hitler ponownie zrobił pauzę, ale mimo to 20 kwietnia 1957 roku zaatakował Japonię. Jak to mówią, dwa ptaki nie mogą mieszkać w jednej norze. Ktoś musi zostać sam.

Wojna z Japonią trwała półtora roku i zakończyła się jej zdobyciem.

Z kolei 20 kwietnia 1959 roku, w dniu siedemdziesiątych urodzin Hitlera, odbyło się ogólnoświatowe referendum, które ustanowiło monarchię w III Rzeszy. A następcą Führera mógł teraz zostać jeden z jego wielu synów, uzyskany w wyniku sztucznego zapłodnienia.

W ten sposób na całym świecie powstało straszliwe imperium Trzeciej Rzeszy.

Najwyraźniej wszechświat ten miał już własne plany na losy ludzkości. Ale Hitler zmarł w 1963 r., także w marcu, podobnie jak Stalin. Okazało się jednak, że miał więcej szczęścia niż jego odpowiednik. Jego syn wstąpił na tron, a Trzecia Rzesza zaczęła już latać na inne planety Układu Słonecznego.

Tak powstało imperium... Czarni i żółci mieli mniej praw niż biali, a ich liczba urodzeń była kontrolowana, ale stopniowo rozwijając się zgodnie z planem, imperium zaczęło prosperować. Rozwój nauki i postęp doprowadził do dobrobytu.

A w 2020 roku rozpoczął się pierwszy lot w historii ludzkości do gwiazdy Syriusz, gdzie odkryto planety warunkowo nadające się do życia ludzkiego.


NOWE PRZYGODY ALICJI SELEZNEVY

Alisa Selezneva jeździła na rowerze pneumatycznym. Samochód sterowany był za pomocą autopilota, ale można mu było wydawać polecenia słowne. Składane wygodne krzesło, na którym można usiąść w pozycji półleżącej. Poprzez hologram iPhone'a Alicja bawiła się z Pashką w strategię kosmiczną.

Pashka wypuścił przed siebie ciężkie, wielkie pancerniki, mając nadzieję na pokrycie nimi mniejszych statków. Alicja próbowała utworzyć półksiężyc ze swoich żołnierzy i flankować statki Paszki. Doszło do wymiany ciosów, a statki kosmiczne zostały rozdzielone i torturowane. Na kontrolowanych planetach zbudowano nowe statki. Oczywiście te większe są wolniejsze i wymagają więcej zasobów oraz ludzi, natomiast te mniejsze są szybsze i tańsze. W inkubatorach rodzili się także ludzie, którzy byli czymś w rodzaju armii klonów rosnących w przyspieszonym tempie. A w kopalniach pracowały roboty, które też należało produkować. Do tego badania na uczelniach: wojskowej, ekonomicznej, budowlanej i menniczej.

Alicja konsultowała się częściowo z doradcą ekonomicznym, a częściowo z doradcą wojskowym. I sama podjęła decyzje. Paszka próbował więcej pracować samodzielnie i stracił przewagę.

Statki kosmiczne czasami zderzały się z polami siłowymi i skrzypiały z napięcia, wszystko było doskonale widoczne na hologramie.

Nagle uwagę Alice rozproszyło pojawienie się Arkashy. Ukazany na hologramie chłopiec w wieku około dwunastu lat krzyknął:

- Witaj Alisko! Wiesz, co zaplanowaliśmy!

Alicja prychnęła pogardliwie i odpowiedziała:

- Co jeszcze może być bardziej niesamowitego niż gry komputerowe?

Arkasha z przekonaniem powiedziała:

- Nasi naukowcy odkryli zamknięte pętle czasu, które prowadzą donikąd, a to oznacza, że ich przeszłość wcale nie jest naszą przeszłością!

Alicja była zaskoczona:

- Jak to?

Arkasha wyjaśniła z uśmiechem:

- Oznacza to, że możesz w nich podróżować i przeżywać przygody bez obawy, że ingerencja w przeszłość zmieni naszą teraźniejszość. Oznacza to, że żadna nasza interwencja nie będzie miała żadnego wpływu na nasz świat!

Paszka jako pierwszy zgadł:

- Oznacza to, że jeśli udamy się w przeszłość i coś tam zmienimy, to nie wpłynie to w żaden sposób na nasz świat!

Arkasha skinął głową, a jego rude włosy zatrząsły się:

- Tak to jest!

Pashka agresywnie zasugerował:

- Więc chwyćmy blastery i uderzmy w faszystów.

Arkasha wzruszyła ramionami i zauważyła:

- To ciekawy pomysł. Ale dzieci nie powinny zabierać broni w przeszłość, zwłaszcza broni wojskowej.

Paszka odpowiedział przebiegle:

- Zrobienie czegoś całkowicie złego jest słodsze niż nawet lody! Mój wujek jest Kosmicznym Marines i w jego sejfie możesz zdobyć niezwykle śmiercionośną broń!

Arkasha zdezorientowany rozłożył ręce i zauważył:

- Ale nie chciałbym zabijać ludzi. Nawet Niemcy.

Paszka warknął:

- Faszystom wolno!

Alicja pokręciła przecząco głową i zaproponowała:

- Nie, jestem przeciwny zabijaniu żywych ludzi! Może lepiej tak jak w dobrym filmie, uratujmy kogoś z przeszłości.

Pasza natychmiast zasugerował:

- To jest pomysł! Co by było, gdyby Jeanne Arc została uwolniona?

Alicja skinęła głową na znak zgody:

- To byłoby słuszne!

Arkasha zaśpiewała entuzjastycznie:

- Kto wierzył, że Żanna została spalona, \u200b\u200bnie, ukrywała się przez jakiś czas!

I zniżając głos, chłopiec dodał:

- Chodź za mną! Jestem w Instytucie Czasu!

Alicja pisnęła:

- Marsz dla Arkashy!

Z maszyny rozległ się pisk, który udawał, że nie rozumie:

- Za którym z miliardów Arków powinniśmy podążać?

Dziewczyna powiedziała stanowczo:

- Ten, z którym przed chwilą rozmawiałem! Do czasów instytutu na ulicy Karola Marksa.

A rower grawitacyjny z programem sztucznej inteligencji poruszył się, fruwając pomiędzy domami. Moskwa w przyszłości zrobiła niezatarte wrażenie. Majestatyczne budowle, kilometrowe fontanny wznoszące się w górę, wiele wielobarwnych kolosalnych rozmiarów i różnorodnych kształtów. Wiele budynków po prostu wyhodowano poprzez podział specjalnych bakterii, które wyróżniały się zarówno twardością, jak i elastycznością.

- zapytała Alicja Paszki, który także leciał w stronę Arkashy, a jego blond włosy przypominały przejrzały mniszek lekarski.

- No i co o tym myślisz, mój bohaterze?

Paszka warknął:

- Cóż to będzie za przygoda! To jak bycie na dworze królewskim!

Alicja zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Widzę, że wszystko nam się ułoży! Wszystko będzie dosłownie najwyższej klasy!

Dziewczyna przebiegła obok Świątyni Peruna. Piękna, ogromna budowla ze złoceń i rubinów, pełna majestatu i spokojnej siły. Przed nią sam Perun, w rękach nieugaszoną pochodnią, z kilometrowym strumieniem ognia. Dzieci biegają, posługują się indywidualnymi skrzydłami i bardzo przypominają elfy.

Dziewczyna zaśpiewała chichocząc:

- Letnie słońce świeci wysoko, wysoko... Lato jest daleko od szkoły! Daleko!

A w przyszłości na niebie będą lustra i prawie nie będzie nocy i wiecznego lata. Dlatego wakacje dzieci trwają znacznie dłużej niż dni szkolne. Szczęśliwy świat. A dzieci chcą się po prostu dobrze bawić.

Paszka zaśpiewał nawet pełen entuzjazmu:

- Wyobrażasz sobie tę sytuację?

Wszystko, co się spełni, jest nam znane z góry...

A po co więc wątpliwości i zmartwienia!

Wszystko na świecie jest zaplanowane!

Alicja wtrąciła się z entuzjazmem:

- I rzucamy wyzwanie burzom! Dlaczego i dlaczego? Nikt nie może żyć na świecie bez niespodzianek!

Arkasha, który komunikował się za pomocą hologramu, również odebrał:

- Powodzenia czy pecha! Jak huśtawka w górę i w dół! Tylko tak, a nie inaczej, tylko tak, a nie inaczej, Niech żyje niespodzianka!

Niespodzianka! Niespodzianka! Niech żyje niespodzianka!

Oto Instytut Czasu. Strzeże go kilka robotów bojowych. Ale znają Alisę i Paszkę. Podróżowali już wiele razy. W tym w bajecznych czasach. To także jedna z otwartych gałęzi czasu. To jest jak fantazja.

Ale zwiedzanie prawdziwej przeszłości jest jeszcze bardziej interesujące. Alicja, nawiasem mówiąc, również ma kosmiczne nagrody, ponieważ uratowała prawowitą cesarzową i obaliła uzurpatora Złotowłasa. Zneutralizowała kolejnego tyrana, który chciał przejąć władzę nad planetą Ziemią, a może i galaktyką. Zneutralizował kosmicznych piratów, pomógł trzem kapitanom i ogólnie zrobił wiele rzeczy. Włącznie z neutralizacją całego pułku robotów.

I oczywiście Alicja i jej przyjaciele są bez problemu wpuszczani do najbardziej zamkniętego instytutu. Który jest strzeżony tak, że żadna mucha nie przejdzie. Co to jest mucha? Nawet foton!

Alisa i Pashka przechodzą przez boisko. Zwyczajne dzieci, niezbyt duże, raczej średniego wzrostu jak na dwanaście lat - wcale nie przyspieszone. Jasne głowy, Pasza jest prawdopodobnie naturalnym blondynem, Alisa jest jasnowłosą. Czasami oczywiście nakłada makijaż. Jej fryzura czasami mieni się wszystkimi kolorami tęczy. Ale teraz jest w swoim naturalnym świetle.

Alicja zaćwierkała:

- Musimy udać się do sektora równoległych - ślepych zaułków!

Dziewczyna-robot, lśniąca złotymi skrzydłami, odpowiedziała:

- Droga Alisochko, zawsze miło cię widzieć! Proszę cię tylko o ostrożność. Wiele dzieci pragnie podróży do prawdziwej przeszłości, ale tam całkiem możliwa jest śmierć, a jednocześnie w wirtualnej rzeczywistości Hypernetu można odtworzyć absolutnie każdy krajobraz i o każdej porze, a twój mózg i ciało nie będą w ogóle zauważyć różnicę. A w wirtualnej grze RPG nie umierają ani nie zostają okaleczeni!

Alicja chciała powiedzieć, ale Pashka ją ubiegł:

- Nie potrzebujemy iluzji osiągnięć! Chcemy dokonać prawdziwych wyczynów!

Dziewczyna-robot zmieniła światło na bardziej niebieskawe i odpowiedziała:

- OK! Znamy Wasz zespół od dawna! Ryzykując głową, zawsze pozostaniesz przy życiu i wygrasz! Fortuna, a może hiperfortuna, kocha Cię i jest nadzieja, że zawsze wyjdziesz z tego bez szwanku!

Pasza odpowiedział z uśmiechem:

- Kto nie ryzykuje, nie pije szampana!

Alicja logicznie zauważyła:

- Ale jest kontynuacja tego powiedzenia. Ci, którzy podejmują ryzyko przekraczające wszelkie granice, zadowalają się chifirem na pryczach!

Pasza zaśmiał się i zauważył:

- To przestarzałe powiedzenie! Ludzi nie wsadza się do więzienia. Jeśli popełnią poważne przestępstwa, przechodzą program resocjalizacji i reedukacji!

Alicja pisnęła i zauważyła:

- Czy chcesz, żeby Paszkę wysłano do obozu pracy przymusowej?

Chłopak mruknął stanowczo:

-Chciałbym przede wszystkim wziąć udział w prawdziwej wojnie! Szkoda, że nie było to możliwe wcześniej!

Rzeczywiście, ingerencja w przeszłość jest surowo zabroniona, ponieważ może to zmienić przyszłość nie na lepsze. Na przykład, niezależnie od tego, jak bardzo chcesz, powiedzmy, odtworzyć wojnę rosyjsko-japońską lub pokonać Niemców w 1941 roku, przyszłość zmieni się natychmiast. I nie jest faktem, że zamiast komunizmu i pięknego, wiecznego lata, na Ziemię przyjdzie beznadziejna ciemność nuklearnej zimy w wyniku interwencji, nawet przy dobrych intencjach.

Ale w światach ślepej uliczki, zamkniętej przeszłości możesz robić, co chcesz.

Rudowłosy chłopak o bystrej twarzy Arkasha spotkał się z chłopakami. Jak się okazało, chłopiec zabrał ze sobą indywidualne pola ochronne w urządzeniach wielkości pudełka zapałek. A Pashka miał lasery bojowe z bateriami termokwarkowymi. Co więcej, jest to najnowsze osiągnięcie, które można ładować zwykłą wodą. I odtworzy syntezę termojądrową, która zamieni się w fuzję termokwarkową.

Uzbrojone i chronione dzieci brały udział w walkach byków, podczas których ruch wielokrotnie przyspieszał. Następnie przeszli do kokpitu i zaczęli przeglądać informacje o światach ze ślepymi zaułkami.

W jednym z nich Pasza zauważył, że wydarzyło się coś złego. I nie tylko w jeden sposób.

Hitler nadal ryzykował lądowanie w Wielkiej Brytanii we wrześniu 1940 roku. Podczas lądowania wykorzystano flotę handlową, połączono nawet tramwaje. Przeniósł wszystkie fabryki lotnicze na tryb pracy na trzy zmiany, dzięki czemu Krautom udało się zdobyć dominację w powietrzu. Krótko mówiąc, Wielka Brytania upadła w ciągu dwóch tygodni. W Londynie zainstalowano marionetkowego króla i utworzono proniemiecki rząd.

Następnie Niemcy zajęli Gibraltar niemal bez walki i przerzucili swoją armię przez Afrykę.

Większość angielskiej armii i marynarki wojennej uznała nowego króla i proniemiecki rząd. Niemcy grabili kolonie w Afryce i Azji. Ale jak dotąd nie pojechali do ZSRR. Ameryka wciąż była z tyłu. A potem w grudniu 1941 roku Japonia zaatakowała Amerykę. A Trzecia Rzesza wypowiedziała wojnę 11 grudnia i zaczęła wywierać presję na Stany Zjednoczone. Początkowo Amerykanie ponosili porażkę za porażką z Japonią. Wtedy niemiecka flota okrętów podwodnych zaczęła ich atakować.

Budowano lotniskowce, stworzono nowe rodzaje broni.

Ze względu na oddalenie Stanów Zjednoczonych drogą oceaniczną Niemcy nie mogli od razu rozpocząć tam działań wojennych. Tak więc, gdy trwała bitwa na morzu i budowano statki. Fritz opracował także konstrukcję czołgów. Do służby weszły najnowsze pojazdy: "Lion", "Tygrys", "Pantera", "Mysz".

Najważniejszy jest oczywiście rozwój lotnictwa odrzutowego, z którym Krautowie wiążą pewne nadzieje.

Alicja, obserwując ten bieg historii, zauważyła:

- Nie mogą tak łatwo zdobyć USA!

Pashka logicznie zauważył:

- Sam to wiem. A co jeśli nadal zwrócą się w stronę ZSRR?

Rudowłosy chłopiec Arkasha zaproponował:

- Może uda nam się sprowokować Niemców do...

Alicja obnażyła zęby:

-Do czego chcesz ich sprowokować? I jak dotąd tak dobrze...

Paszka zachichotał i zauważył:

- Mówią, że nie należy budzić burzy, gdy jest cicho... Ale z drugiej strony burzę zapobiegaj przed pożarem, unikaj kłopotów, zanim uderzą!

Arkasha zaproponował własną wersję:

- Przekażmy Hitlerowi informację, że Stany Zjednoczone produkują bombę atomową i tym właśnie jest. I niech popędzi przez ocean!

Alicja szepnęła z zachwytem:

- To świetny pomysł! Zaatakujmy biuro Hitlera!

Paszka ryczał rymowanką;

Wierzę, że cały świat się obudzi,

Będzie koniec faszyzmu...

I zaświeci słońce

Ścieżka oświecająca komunizm!

Arkasza zauważył:

- Cóż, chłopaki polecieli jak foton w słońce!

A dzieci wpadły do wehikułu czasu. Są poważnie uzbrojeni - miotacze, indywidualne pola siłowe. Potrafią walczyć z całą armią.

Paszka, naciskając przyciski podróży w czasie, ryknął:

Nie jesteśmy żałosnymi owadami

Super Żółwie Ninja...

Alicja podniosła go, również naciskając palcami guziki:

- Nosimy zbroję jak koszule, ukryte talenty!

A chłopaki wirowali w czasowym i przestrzennym wirze. To było tak, jakby na chwilę zostali złapani przez erupcję wulkanu Krakatoa. A potem przeniesiono ich w inne miejsce, wrzucono na pole...

Na niebie rozległ się brzęczący dźwięk, w pobliżu było lotnisko, a samochody unosiły się w górę.

Paszka spojrzał na chronometr i gwizdnął:

- To już czterdzieści sześć lat!

Arkasha, uśmiechając się sarkastycznie, zauważył:

- I założymy się, że to nie jest rok 1946?

Paszka warknął agresywnie, tupiąc podeszwą swoich lakierowanych butów:

- To na pewno czterdzieści sześć!

Arkasha sprzeciwił się spokojnym tonem:

- Daj mi dziesięć kliknięć, że to nie jest czterdzieści sześć!

Tutaj Alicja wtrąciła się w rozmowę:

- Zgadza się, to nie jest rok czterdziesty szósty, ale tysiąc dziewięćset czterdziesty szósty!

Chłopcy się roześmiali. A Pashka z frustracji kopnął grzyba:

- Cholera, pulsar mam w nosie! Zapomniałem o takim banalnym dowcipie!

Alicja zauważyła z uśmiechem:

- Czasami tak się dzieje, gdy podróżujesz w czasie. Daty się nie zgadzają. Stało się więc to, co się tu wydarzyło!

Arkasha z niezadowoloną miną zauważył:

- Tak, podejrzewałem, że moglibyśmy przenieść się tam, gdzie nie potrzebujemy. Ale ja mam komputer hiperplazmatyczny. Dzięki niemu jesteśmy w stanie wiele się nauczyć, m.in. o fali i słuchaniu wiadomości!

Chłopak wykonał gest i włączył całkowite słuchanie radia.

Jak się okazało, naziści jednak zaatakowali Stany Zjednoczone. Wykorzystali zwiększoną flotę transportową i wojskową. I pokonali Amerykanów razem z Japończykami.

Kraje Ameryki Łacińskiej wsparły III Rzeszę i Japonię, a z ich strony naziści rozpoczęli ofensywę z południa w kierunku Stanów Zjednoczonych. A przez Islandię, która została zdobyta podczas operacji Icarus, Niemcy i zagraniczne dywizje wkroczyły na Grenlandię, a następnie do Kanady. Rozpoczął się ucisk na Stany Zjednoczone.

Fritz nabył bardzo dobry czołg Panther-2. Ważący czterdzieści siedem ton, z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych, z przednim pancerzem o grubości 120 mm na pochyłościach i wieżą o średnicy 150 mm oraz armatą 71 EL kal. 88 mm, przebija amerykańskie pojazdy z dużej odległości. Wadą Panther 2 był pancerz boczny o grubości 60 mm, choć ustawiony pod kątem. Ale zostało to zrekompensowane niższą sylwetką i doskonałą mobilnością samochodu.

"Pantery" 2 zniszczyły Amerykanów, podobnie jak bardziej zaawansowane "Tygrysy" 2, a następnie "Tygrysy" 3.

Ameryka skapitulowała pod serią ciosów. I stało się kolonią III Rzeszy i Japonii.

Ale Hitlerowi wszystko zawsze nie wystarcza i przygotowuje się do ataku na ZSRR.

Do ataku przygotowane są potężne czołgi serii "E", artyleria rakietowa i samoloty dyskowe, które są prawie niewrażliwe na broń strzelecką, a nawet podziemne działa samobieżne.

Kolosalna siła wycelowana w ZSRR, grożąca zmiażdżeniem wszystkiego i spaleniem go na ziemię. Hitler oczywiście trawił Amerykę i przygotowywał się do kampanii. W ZSRR także nie siedzieli bezczynnie. Już w sierpniu 1941 roku KV-3 pojawił się w produkcji masowej. W październiku 1941 roku do produkcji wszedł także KV-5. Nowe czołgi nie były oczywiście idealne, ale dzięki długolufowym działam kal. 107 mm były w stanie walczyć i przebijać Tygrysy i Pantery. W 1942 roku pojawił się także KV-4 w najcięższej wersji o masie 108 ton. Stalin kochał potężne czołgi. Dlatego KV-6 ważył dwieście ton. I zainstalowali na nim działo 203 mm.

Jednakże ciężkie czołgi KV zbyt często ulegały awariom i utykały w terenie. W rezultacie ważący dwieście pięćdziesiąt ton KV-7 nie był transportowany koleją. Próbowali uczynić inne czołgi z rodziny KV lżejszymi, ale nadal nie wychodziło im to zbyt dobrze.

W 1945 roku próbowano wyprodukować IS-1 i IS-2. Ostatni czołg był wyposażony w armatę 122 mm. A wiosną 1946 roku w serii pojawił się także IS-3. Nowy czołg stał się cięższy. Ogólnie rzecz biorąc, seria IP ważyła tutaj więcej niż w prawdziwej historii. Zainstalowali także armatę 130 mm na IS-3, dzięki czemu czołg stał się potężniejszy.

ZSRR był gorszy od III Rzeszy pod względem liczby piechoty i ogólnej mobilności żołnierzy, ale był w przybliżeniu równy pod względem czołgów. Ale w lotnictwie Krauci są silniejsi zarówno pod względem liczby, jak i jakości - mocy odrzutowej. Chociaż czołgi są w przybliżeniu równe, większość pojazdów radzieckich nie jest zbyt wysokiej jakości. Najpopularniejszym czołgiem stał się T-34-76. Bez walk w ostatnich latach ZSRR, dopiero w 1945 roku zaczęto produkować nieco mocniejszy T-34-85, który ustąpił nawet Panterom-2 czy 3, a tym bardziej nie mógł walczyć z bardziej mocny i nowoczesny E-50.

Zatem atak na ZSRR planowany jest na 22 czerwca 1946 r. Faszyści są silni i mają dużo siły roboczej. Ale jest też Japonia.

Samuraj wyprodukował w dużych ilościach czołg mniej więcej porównywalny z T-34 i ma wiele takich pojazdów. Produkowanych jest niewiele ciężkich mastodontów, ale są one kopiowane od niemieckich.

Najważniejsze jest to, że Japonia ma dużo piechoty, w tym chińskiej. A jeśli coś się stanie, mogą rzucić w ciebie zwłoki.

Lotnictwo japońskie jest również silne i są odrzutowce. A na morzu samuraje mają zdecydowaną przewagę.

Arkasha, usłyszawszy to, gwizdnęła i zabulgotała:

- Całkowita blokada!

Paszka warknął, tupiąc nogami:

Odkryliśmy planety jako narody,

W kosmos jest droga do nieznanych światów,

Śpiewane są bohaterskie czyny -

Aby na zawsze zatrzeć bliznę śmierci!

Alicja doszła do całkiem logicznego wniosku:

- Musimy pomóc ZSRR! I pilnie, w przeciwnym razie umrą dziesiątki milionów ludzi w Związku Radzieckim!

Pashka agresywnie zasugerował:

- Zróbmy zdjęcie Hitlerowi!

Arkasha poprawiła:

- Nie, lepiej nas porwać i zmusić do porzucenia wojny z ZSRR!

. ROZDZIAŁ nr 2

Alicja pokiwała jasnobrązową głową na znak zgody:

- To chyba najlepsza rzecz, jaką możesz wymyślić! Porwij Hitlera i uratuj ZSRR!

Paszka natychmiast podsumował:

- Chodźmy już! Przestań drapać się po głowie, przestań ssać butelki!

W rzeczywistości dwaj chłopcy i dziewczynka mają osobiste pola obronne i miotacze bojowe. Więc po co im ten Führer?

Arkasha śpiewała:

- Słyszysz żołnierzy, widzisz żołnierzy -

Ludzie boją się eksplozji...

Tysiące oczu patrzących w niebo,

I powtarzają to niestrudzenie!

Alice przyłączyła się entuzjastycznie;

Niech zawsze będzie słońce

Niech zawsze będzie niebo!

Niech zawsze będzie mama

Niech to zawsze będę ja!

Pashka włączył kartę elektroniczną. Na hologramie błysnęła projekcja Berlina. Miasto szybko się rozrastało. Konstrukcje zbudowało wielu niewolników . W szczególności w przyspieszonym tempie budowano nową Kancelarię Cesarską.

Zdaniem architektów był to największy pałac w historii ludzkości, wysoki na dwanaście pięter i o powierzchni dwa na dwa kilometry.

Wspaniała konstrukcja szła pełną parą. Pracowali nie tylko niewolnicy, ale także mnóstwo sprzętu, w tym najnowocześniejszy i najpotężniejszy. Trzecia Rzesza stała się silniejsza.

Tutaj widać czołg Mouse-3 ważący pięćset ton. Jest oczywiście zbyt ciężki do użytku bojowego i nie można go transportować, ale wisi w pobliżu Berlina. I wyobraźcie sobie zbroję o grubości tysiąca milimetrów, którą może przebić tylko bardzo duża bomba.

Paszka zauważył ze złośliwym uśmiechem:

- Nasze blastery zetną tego potwora w sekundę! Mają siłę bojową ośmiu bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę w ciągu jednej minuty. A wszystko to w cienkiej wiązce wielkości milimetra kwadratowego!

Alicja wyjaśniła:

- Cóż, to jest w trybie maksymalnej walki! W tym trybie miotacze za bardzo się zużywają. Lepiej z mniejszą intensywnością, a ładowanie wodą pozwoli ci zniszczyć wielomilionową armię.

Arkasha gwizdnęła:

- Wow! Po prostu świetnie!

Pashka włączył celownik grawitacyjny i z przekonaniem stwierdził:

- Teraz spróbujemy rozgryźć Hitlera. Za pomocą głosu i sygnałów radiowych!

Alicja zachichotała i zauważyła, kręcąc blasterem w dłoniach:

- Hitler będzie miał pietruszkę i cebulę!

Z broni wyleciał hologram - piękna dziewczyna ze srebrnymi skrzydłami i zaćwierkała:

- Chcesz bajkę na dobranoc, młoda damo?

Alicja roześmiała się i odpowiedziała:

- NIE! Oto paczki lodów, nie odmówię!

Hologramowa dziewczyna ze smutkiem odpowiedziała:

- Niestety, nie wiem, jak syntetyzować lody!

Alicja powiedziała kapryśnie:

- Umiesz tylko zabijać! Niedobrze być tak jednostronnym!

Dziewczyna zauważyła z urazą:

- Nie zabijaj, ale chroń ludzi przed niebezpieczeństwami i pomagaj im wyjść z kłopotów! Jesteś jeszcze za młodą dziewczyną i niewiele rozumiesz!

Alicja odpowiedziała ze złością:

"Nadszedł czas, kiedy musimy pomóc ludzkości wyjść z kłopotów". A przynajmniej znaczna jego część!

Hologram skinął głową i potwierdził:

- Zawsze jesteśmy gotowi pomóc ludzkości! A jeśli zajdzie taka potrzeba, pomożemy!

Paszka stanowczo stwierdził:

- Właśnie wpisałem w wyszukiwarkę dane o Hitlerze. Tutaj komputer jest hiperplazmiczny z kolosalną szybkością. Już niedługo dowiemy się gdzie ukrywa się ten drań!

Alicja zaćwierkała z zachwytu:

- Podstępny złoczyńca knuje,

Ale szlachetny bohater jest silniejszy...

A złoczyńca zostanie pokonany w bitwie,

A dobro jak zawsze zwycięży!

Pashka zaczął wykonywać obliczenia, a program sam szukał Führera, analizując sygnały radiowe.

Arkasha syknęła ze złością:

- Nigdzie nie pójdziesz! Hitler jest jak wesz!

Pasza powiedział ze zwycięskim spojrzeniem, podnosząc palec do góry:

- Gotowi chłopaki!

Alicja pisnęła i zauważyła:

- Tam właśnie jest... W Prusach Wschodnich, w wilczej jamie!

Paszka mruknął niezadowolony:

- Cholera! Jak długo tam jechać!

Arkasha z przekonaniem stwierdziła:

- Nasze indywidualne maszyny antygrawitacyjne zrobią to w pół godziny! A byłoby to możliwe szybciej, gdybyśmy zastosowali pasy międzyplanetarne!

Paszka warknął i uderzył się w czoło:

- Nie przewidzieli tego!

Alicja logicznie zauważyła:

- Cały nasz pomysł to kompletna przygoda!

Pasza stanowczo uderzył pięścią w kolano:

- Musimy pomóc ZSRR! Lećmy!

A triada dzieci, zasłaniając się polem kamuflażu, zaczęła szybować nad Niemcami.

Praktycznie nie ucierpiawszy z powodu bombardowań, terytorium III Rzeszy wyglądało na dość bogate i zadbane. Niewolnicy zamiatali ulice, niewolnice myły je szmatami. Przez cały czas panował wzorowy porządek. Na ulicach jest wiele samochodów, najbardziej prestiżowych, a wręcz przeciwnie, prostych marek. Najbardziej znanym silnikiem wysokoprężnym jest Volkswagen, ale są też inne samochody. W szczególności Mercedes, BMW, Renault, Pickup, Ford, Cadillac i inne. Niemcy okupowały już prawie cały świat. I jeszcze jeden specjalny znaczek: "Adolf Hitler". Jest to najbardziej prestiżowy samochód, wyróżniający się kształtem w kształcie kropli, silnikami z turbiną gazową i ogromną prędkością. Oczywiście, to dotyczy elit.

A zwykli pracownicy jeździli Volkswagenami. Wielu Niemców posiadało niewolników. A siłę roboczą sprzedawano na aukcjach. Oznacza to wielu Czarnych, Arabów, Hindusów i innych. Ale są też biali niewolnicy.

Rzesza wyglądała na zamożną, ale gdzieś dymiły piece krematoriów. Żydów jednak niszczono powoli. Do pracy nad szaraszką rekrutowano nawet naukowców i osoby z wyższym wykształceniem. Na terytoriach okupowanych prawie nie było działań partyzanckich.

Prestiż i potęga III Rzeszy są zbyt duże, a polityka okupantów dość elastyczna. Zaangażowane są lokalne siły. Trzecia Rzesza jest rodzajem federacji opartej na personelu z podległych mu terytoriów. Imperium buduje się zarówno z marchewki, jak i kija!

Podczas lotu Pashka włączył komputer i wyświetlił obraz Wilczego Szańca. Bunkier wyglądał jak prawdziwy pałac.

Był zdenerwowany i rósł w różnych kierunkach. Mieściła się tu jedna z kwater Hitlera.

Czerwiec, wczesne lato i dość gorąco. I w marmurowym lochu jest fajnie. Ale zimą Hitler zwykle przebywa na Cyprze, a nawet w Aleksandrii, gdzie zbudowano jego nową rezydencję. A jest ich już kilka w Afryce i są też w innych miejscach.

Ale latem opętany Führer woli Prusy Wschodnie i Wilczy Szaniec.

Oczywiste jest, że Führer omawia coś ze swoją menażerią. Pashka włączył tłumaczenie i powiększył obraz.

Adolf Hitler jest niskim, ale bardzo aktywnym mężczyzną z małymi wąsami. Kiedy mówi, nie stoi w miejscu, ale cały czas gestykuluje i biegnie.

Teraz wygłasza przemowę, macha łapkami;

- Razem z Japończykami niemal całkowicie podbiliśmy świat. Pozostaje tylko Rosja bolszewicka! I niewątpliwie należy go złamać, zmiażdżyć i rozbroić! Bolszewizm jest zagrożeniem dla całej ludzkości. To jest całkowite i potencjalne zagrożenie dla naszego imperium! Musimy rozwalić komunistów! Mamy teraz najlepszą technologię na świecie. I dziesiątki milionów żołnierzy piechoty z różnych krajów. Nasze lotnictwo odrzutowe nie ma sobie równych. Musimy po prostu złamać wroga. Co powiedzą moi generałowie?

Guderian, główny strateg sił pancernych, z przekonaniem stwierdził:

- Nasz główny czołg E-50 jest z pewnością silniejszy niż główny radziecki czołg T-34. Według danych wywiadowczych wróg ma na wyposażeniu ponad sto tysięcy czołgów. Jednak większość z nich to pojazdy przestarzałe, zużyte lub lekkie. E-50 jest w stanie przebić czołowo T-34-85 z odległości pięciu kilometrów. Ale najnowsza modyfikacja radzieckiego samochodu naszego potwora nie trafi go nawet w bok, strzelając z bliskiej odległości. Czołg E-50 klasy U ma 170 milimetrów pancerza przedniego i 250 milimetrów pancerza przedniego i nikt nie jest w stanie sobie z tym poradzić. Silnik o mocy 1500 koni mechanicznych zapewnia doskonałą mobilność nawet przy masie siedemdziesięciu ton i armaturze kal. 105 mm z lufą o długości 100 EL.

Hitler przerwał swojemu strategowi ds. czołgów:

- Już to wiem! Siła III Rzeszy nie leży w technologii, ale w duchu! Możemy zrobić wszystko, jeśli się nie boimy. Rosjanie zdobyli IS-3 z niebezpieczną bronią. Ale nadal się go nie boimy. Mamy coś, co pomoże odpowiedzieć na sowieckie wyzwanie. I wygramy bez wątpienia! Dlaczego będziemy mieli nowe rodzaje broni? Czołg "Mysz"-3 to po prostu kwiaty. Używamy nowego pistoletu elektromagnetycznego, który przebije każdy metal i pokaże matkę wroga Kuzmy!

Nastąpiła krótka przerwa. Dziewczyny przychodziły ubrane w krótkie, białe spódniczki i boso. Byli opaleni, ale wyraźnie przypominali Europejczyka. Nagie łydki i nagie podeszwy mówiły o statusie niewolników. Ale jednocześnie dziewczyny miały blond włosy, były kręcone i piękne. Zmuszano ich do ćwiczeń i trzymano na diecie. Wyglądały więc jak standardy piękna i wdzięku.

Ponieważ Hitler nie lubił alkoholu, podawano koktajle i soki. Führer wziął sobie pomarańczę i kilka ciasteczek czekoladowych.

Energicznie przeżuwając słodką masę i popijając sok, cholerny dyktator nie przestawał mówić;

- Nasze nowe czołgi są perfekcyjne. Są nieprzeniknione dla wroga i penetrują samego wroga z kolosalnej odległości. Zwłaszcza Tygrys 3 z przednim pancerzem 285 mm i armatą 100 EL kal. 128 mm. To naprawdę kolosalna i zabójcza moc! A jeśli cię uderzy, uderzy cię tak mocno, że nikomu nie będzie to wydawać się takie złe! Nawet osławiony IS-3, który Rosjanie właśnie wprowadzili do produkcji, nie stanie się naszym wrogiem!

Menażeria podniosła łapy zgodnie:

- Hej Führer!

Opętany dyktator mówił dalej:

- Na terytoriach okupowanych musi panować brutalny reżim. Musimy karać mieszkańców za najmniejsze przewinienie. Dlaczego policja powinna być zaangażowana? Podzielimy ZSRR na dwadzieścia, dwadzieścia pięć państw. Wejdą do federacji III Rzeszy ze swoimi marionetkowymi rządami. Będą czymś w rodzaju kolonii. Ale nasze władze okupacyjne staną nad nimi. Staniemy w obronie największego imperium na świecie! Dokładniej, największe imperium na świecie już istnieje. Ale musisz włożyć w to kolejny blok!

Menażeria znów ryknęła z aprobatą. Hitler machnął rękami i mówił dalej:

- Szczególną uwagę powinniśmy zwrócić na walkę z partyzantami. Za każdego zabitego Niemca rozstrzelaj stu mieszkańców okolicy, za każdego rannego pięćdziesiątkę. I to dla prywatnych osób! Zabijemy dziesięć razy więcej za oficerów i sto razy więcej za generałów!

I znów rozległy się brawa i burzliwe brawa.

Führer wydawał się bardzo zadowolony i mruknął:

- Rozerwę wszystkich! Rozerwę wszystkich! Naszą nową bronią są dyski Belonzi, niepowtarzalne. Jest usprawniony przez przepływ laminarny i jest praktycznie niezniszczalny. Latające spodki są w stanie zniszczyć i rozerwać niemal każdą obronę wroga. I nie samolot, który mógłby im uciec!

Menażeria zaczęła hałasować, krzycząc:

- Chwała Führerowi! Zniszczymy wszystkich!

Paszka skomentował, kręcąc palcem po skroni:

- Ci goście zasługują na rejestrację u psychiatry!

Alicja sprzeciwiła się temu:

- Gorzej! To zupełnie normalni psychicznie dranie!

Arkasha wątpiła:

- Zło jest anomalią umysłową! W rozsądnej osobie istnieje najwyższe pragnienie dobra!

W odpowiedzi Paszka zaśpiewał nagle:

Niszczenie jest pasją

Nie ma znaczenia, jaka moc!

Władze zawsze piły krew innych ludzi!

Hitler skończył swoje ciasto. I wyciągnął zza pasa bicz. Nie zastanawiając się dwa razy, wziął go i chłostał dziewczyny po gołych nogach. A oni piszczeli i padali na kolana. Nazista numer jeden warknął:

- Zrobię wam krzywdę, panowie! Dokładniej, jesteście niewolnikami - na zawsze!

I znowu ryczy i uderza piękności biczem w plecy.

Paszka krzyknął:

- Bękart! Jak śmiecie bić kobiety!

Alicja pokiwała agresywnie głową:

- Już się zbliżamy! Teraz pokażemy matkę Kuzmy faszystom!

Triumwirat chłopaków podleciał do ogromnego bunkra o kolosalnie grubych ścianach. Dzieci-wojownicy były praktycznie niewidoczne. Dopiero szybki ruch powodował pewne turbulencje w powietrzu. I z którego widać było jakąś krzywiznę załamującego się powietrza.

Na ścianach stali wartownicy. Wysocy, potężni esesmani. Paszka potrząsnął blasterem i warknął:

- Czarny kruk w obliczu śmierci, czekający na swoją ofiarę o północy!

Alicja machnęła blasterem i potwierdziła:

- Piraci lądowi, nadeszła dla was godzina rozliczenia!

Arkasha uśmiechając się agresywnie, syknęła:

- Führer to stuprocentowy psychol!

I tak trójka wojowników zdjęła przebranie. I niczym w wirtualnej grze poruszała się po korytarzach. A ich miotacze śpiewały pieśń zwycięstwa... Strumienie energii leciały z luf i zagłębiały się w niemieckich wartowników. W odpowiedzi odruchowo otworzyli ogień. Pociski trafiły w pola siłowe i odbiły się.

Ale Alicja i jej towarzysze poczuli wstrząs. Dziewczyna krzyknęła:

- Nie, ci przeklęci faszyści nie będą uginać naszego narodu!

I ponownie naciska przycisk blastera. Ale promienie nie zaszkodziły Krautom. Jakby były zwykłymi promieniami światła.

Paszka krzyknął ze złością:

- Co się stało, blasterze!

Pojawił się hologram pięknej dziewczyny ze skrzydłami. Ona pisnęła:

- Młodzi rycerze, najwyraźniej chcecie skrzywdzić inteligentne istoty?

Paszka ryknął agresywnie:

- Chcemy zabić faszystów! Daj mi zwolnienie bojowe!

Hologram odpowiedział chłodno:

- Drogie dzieci! To rozsądni, dorośli ludzie! I z tego, co widzimy, nie jesteś jeszcze pełnoletni, co oznacza, że nie masz prawa używać broni wojskowej!

Paszka warknął:

- Oto kolejny! Musimy uratować ZSRR!

Alicja pisnęła:

- Pomóż nam zabić nazistów!

Pojawił się hologram pięknego chłopca ze skrzydłami z blastera Alicji i zapiszczał:

- Uspokój się dziewczyno! Nie możesz zabijać ludzi!

Paszka ryknął na całe gardło:

- To są nieludzie! To nie tak, jak ich zabić! Nie wystarczy spalić ich żywcem!

Hologramowa dziewczyna pisnęła z elektronicznego chipa blastera:

- Uważaj chłopcze! Jesteś ewidentnie psychopatą!

Paszka warknął:

- Zamknij odkurzacz!

Alicja chrząknęła, tupiąc nogą:

- Co my zrobimy?

Paszka zaproponował:

- Użyjmy pola siłowego jako taranu!

Arkasha skinęła głową:

- Rezerwa energii jest tu na długi czas, specjalnie ją naładowałem!

Paszka pisnął:

- Włączamy pełną parą!

Alicja przesunęła palcem po miniskanerze i zaśpiewała:

- Zdarza się! Zdarza się! To, co oddziela od szczęścia, to tylko drobnostka!

Paszka zaśpiewał entuzjastycznie:

- Nie możemy mieć pecha! Z bogami-demiurgami jesteśmy w drodze!

Chłopaki, ponieważ blaster nie działa, postanowili użyć pola siłowego. Włączyli go na pełną moc i jednocześnie wprowadzili w tryb pulsacyjny. Kilku faszystów zostało uderzonych niewidzialną pałką i zostało odrzuconych.

Arkaszka uśmiechając się z zadowoleniem, powiedział:

- Godzina fortuny!

Alicja potwierdziła:

- Czas strzelać!

-Godzina fortuny!

Alicja pisnęła:

- Zabijemy wrogów Ojczyzny!

I tak dzieci pobiegły jak ogiery. Są bohaterami w duchu. I w ataku.

Paszka syknął:

- Podążaj za nami naprzód,

Nawet jeśli jest milion wrogów - jackpot!

Alicja potwierdziła chichotem:

- Jak zawsze stawiajcie krzyżyki w skrzynkach!

Arkasha napisała na Twitterze:

- W końcu zamiatanie faszystów to fajna gra!

Paszka sprawdził, szczerząc zęby:

- Tym razem możemy wygrać więcej! Nagroda wzrosła, pamiętajcie!

A dzieci ryknęły zgodnie:

- Fajny jackpot!

A ich impuls ataku jest naprawdę piękny! I są dobrzy w ofensywie.

Tutaj poruszają się korytarzami. Są atakowani z karabinów maszynowych. Ale dzieci nie reagują na prowokacje. Pole siłowe może pomieścić bombę wodorową, która ma pewien wpływ na pociski.

Alicja zauważyła agresywnie, szczerząc zęby:

- Nasza siła militarna!

Paszka, strzelając, a właściwie popychając Fritza niewidzialną maczugą, potwierdził:

- Siła umysłu i siła woli!

Arkasza zauważył:

- Hitler jest pod ziemią, głęboko na siódmym piętrze.

Alicja rozwinęła:

- A co jeśli policzymy to odwrotnie?

Arkasha potwierdziła:

- Oczywiście minus siedem!

Pasza zauważył z uśmiechem:

- Kiedy uważano, że we śnie spadasz na ziemię, to bardzo zły znak!

Alicja warknęła ze złości:

- Jeśli wierzysz w znaki, możesz zostać z niczym!

Arkasha, który zestrzelił innego nazistę polem siłowym, zaciekawił się:

- Skąd wzięło się powiedzenie - możesz zostać z nosem?

Alicja pisnęła:

- Gdzie?

Paszka warknął, powalając kilku Niemców karabinem maszynowym:

- Od wielbłąda!

Alicja zestrzeliła polem siłowym trzech SS-manów i mruknęła:

- Co chcesz!

Paszka wrzasnął, miażdżąc nazistów polem siłowym:

- Czekolada!

Alicja pisnęła, powalając kolejnego Fritza granatnikiem podlufowym:

- Dla kogo?

Paszka powalił na raz pięciu esesmanów i mruknął:

- Dla twojego syna!

Alicja pisnęła, powalając faszystów na stos polem siłowym:

- Ile mam mu wysłać?

Arkasha, nokautując nazistów, pisnęła:

- Pięć funtów!

Paszka, powalając nazistów, krzyknął:

- Lepiej sześć!

Alicja, miażdżąc Fritzów, powiedziała:

- Nadal nie możesz już jeść!

Arkasha zgodziła się z tym:

- Tak, jesteś małą dziewczynką!

Alice włączyła pole siłowe z pełną mocą. Faszyści latają do góry nogami. Drzwi zostały wyważone. A za nim stał czołg Cheetah. Również jeden z najnowszych samochodów. Lekki, ma tylko około 40 metrów wysokości. Ale jest zwinna. Miał silnik z turbiną gazową o mocy tysiąca koni mechanicznych i sam ważył dziesięć ton. Być może jeden z najszybszych samochodów na świecie, jeśli nie najszybszy.

Czołg zdołał wystrzelić z armaty 88 mm. Pocisk odrzucił Alicję w tył, lecz pole złagodziło cios. Paszka uderzył faszystę niewidzialną pałką. Pole elastyczne odrzuciło wroga, a on poleciał, przewracając się w powietrzu.

Alicja zaćwierkała:

- Wpadł w poślizg, wpadł w poślizg! Zajęło mi!

W odpowiedzi Paszka zaśpiewał z wściekłością:

- I bitwa trwa ponownie,

Ogień hiperplazmy wrze...

A Lenin jest taki młody -

Uderza mieczami!

Niemiecki czołg uderzył w ścianę i eksplodował... Tak, Krauci mieli naprawdę pecha.

Arkasha napisała na Twitterze:

- W trosce o młodzież w Ojczyźnie,

Nie marnuj życia za prawdę...

My, chłopaki, w tym życiu,

Tylko z prawdą po drodze!

I oto znowu atakuje, a chłopiec zabił polem siłowym kilkunastu faszystów.

Idąc korytarzami, dzieci podchodziły do Hitlera. Oni tak walczą. Nie mogę zatrzymać triady.

Alicja pisnęła z entuzjazmem:

- Chwała naszemu ZSRR! Bądźmy przykładem dla chłopaków!

Pashka skinął głową, a jego pole siłowe uderzyło w ścianę. Więc nawet granit popękał. Chłopiec Terminator warknął:

- Zmiażdżymy wszystkich! Udusimy się!

Arkasha, powalając nazistów, poprawił:

- Nie wszyscy, ale tylko faszyści!

Paszka zachichotał i zauważył:

- Tworzymy historię

Dziś są barykady, jutro są krematoria...

Alicja z dziką siłą zmiażdżyła nazistę i powaliła go na ziemię wraz z motocyklem, pisząc:

- Budujemy nowy świat,

I zaprzeczamy przeszłości...

Podniesienie na tron - śmieszne wulgaryzmy!

Arkasha, powalając Fritza, wyjaśnił:

- Wręcz przeciwnie, ratujemy ludzkość przed zagrożeniami! Właściwie, co może być straszniejszego niż nazistowskie niewolnictwo?

Alicja zgodziła się z tym:

- Masz rację, mój chłopcze! To okropne!

Arkasha poczuła się urażona:

- Nie jestem twoim chłopcem! Jesteśmy w tym samym wieku!

Paszka jednym zamachem powalił kilkunastu nazistów. Trzej z nich zostali rozbici na ścianie jak martwe muchy, a on zaśpiewał:

- Kto jest silniejszy od chłopca,

Policz walczących...

Sprawiamy faszystom trudności,

W tej przysiędze jesteśmy wierni komunizmowi!

Alicja nacisnęła pole siłowe na nazistów i pisnęła:

- Chwała Ojczyźnie, chwała! Nasz rodzimy stan!

Arkasha energicznie potwierdził, miażdżąc Fritzów:

- Jechaliśmy na wycieczkę! Naprzód z komunizmem!

Alicja w ataku na nazistów napisała na Twitterze:

Oddamy duszę, serce,

Jesteśmy naszą świętą Ojczyzną...

Cherub o złotych skrzydłach -

To da nam szczęście w życiu!

I znowu wojowniczka zestrzeliła kolejny cel. W tym przypadku działo samobieżne E-5. I przewróciła tę małą, ale gryzącą maszynę.

Dzieci coraz bardziej zbliżały się do Hitlera. Byli tacy zabawni i fajni.

Paszka, posługując się polami siłowymi niczym pałkami, zauważył:

- Kiedy nadejdzie nowa era, cholera zniknie!

Arkasha zauważyła ze śmiechem:

- A cholera już dawno zniknęła! Tylko, że ty, chłopcze, tego nie widziałeś!

A rudowłosy chłopak powalił nazistów całym snopem.

Paszka pisnął z wściekłości:

- Będzie nowy postęp!

I znowu pole siłowe przejmie go i naładuje.

Alicja pisnęła wściekle:

- Ojczyzna jest świętym sakramentem,

Zachowamy w imię honoru,

A w bitwach utrzymamy jedność -

Będziemy razem z Rosją na zawsze!

Arkasha zgodziła się z tym:

- Razem z naszymi przodkami, w imieniu całej ludzkości!

I znowu zestrzelił faszystowskie działo samobieżne polem siłowym!

Teraz biuro Hitlera jest już w drodze. Wygląda na to, że cel zostanie wkrótce osiągnięty. Paszka odruchowo wyciągnął blaster i natychmiast błysnął hologram. Dziewczyna w postaci wróżki rozejrzała się i wypaliła:

- Co Ty tutaj robisz?

Paszka odpowiedział chichotem:

- Niszczymy faszystowskie szumowiny!

Hologram syknął w dzikiej wściekłości:

- Co? Oszalałeś? Ranisz ludzi.

Alicja, spłaszczając polem siłowym kolejnego faszystę na płaski placek, mruknęła:

- To nie są ludzie, ale gorsi od zwierząt!

Hologram ryknął, zmieniając kolor na czerwony:

-Jesteście szaleni! Nieletni są szaleni!

W odpowiedzi Paszka warknął wściekle:

- Zamknij się, jeśli nie możesz nam pomóc!

Hologram uświadomił sobie:

- Jesteś chory psychicznie i trzeba cię zneutralizować!

Paszka chciał wyrazić siebie znacznie mocniej i ostrzej, ale dźwięk utknął mu w gardle. A ciało dziecka zamarło.

Alice i Arkasha również poczuły, że ich ciała kurczą się i jakby owinęła je niewidzialna, ale wytrzymała sieć.

Dzieci-wojownicy nie mogli się poruszać ani wydawać żadnego dźwięku. A hologram zapiszczał:

- Wyłączam na chwilę ich świadomość i pola siłowe. Niech dorośli zastanowią się, co zrobić z dziećmi chorymi psychicznie.

Alicja nie zdążyła nawet mrugnąć okiem, gdy jej świadomość natychmiast się wyłączyła, pogrążając się w ciemności.

. ROZDZIAŁ 3

Alisa Selezneva obudziła się. Poczułem zimno i sztywność pod plecami. Dziewczyna ledwo otworzyła oczy. I na początku nic nie widziałem, było tak ciemno.

W pobliżu brzęknęły łańcuchy i rozległ się głos Paszki:

- Antypulsar, jesteśmy w piwnicy?

Alicja zadzwoniła po prawej stronie. Usłyszano głos Arkashy:

- Nie jest zły! Ręce i nogi w bransoletkach!

Alice poczuła także zaciski na kostkach i dłoniach. Czułem to. Tak, to są łańcuchy i to bardzo grube. Każde ogniwo jest tak grube jak dłoń osoby dorosłej. Jej stopy są bose, a jej ciało ubrane jest w coś w rodzaju piżamy.

Przypomniałem sobie pojmanie cesarza Złotowłosego. Ale tam kładziono ich na miękkich łóżkach i nie zakładano kajdan. A tu są zakuci. Cholera, mam łańcuch na szyi.

Paszka również pamiętał, zauważając:

- Tak, Goldhair był o wiele wygodniejszy!

Alicja wypaliła:

- No cóż, nie możemy teraz uniknąć procedur!

Paszka odważnie oświadczył, brzęcząc łańcuchami:

- Cóż, nic im nie powiem! Niech mnie torturują palnikiem!

Arkasha zaproponowała:

- Najprawdopodobniej będzie prąd! I to jest bardzo bolesne!

Alicja zauważyła poważnie:

- Nie boję się tortur! Boję się, że po prostu będę płakać z bólu jak dziewczynka!

Pasza odpowiedział ze śmiechem:

- A ty jesteś dziewczyną! Ten prawdziwy!

Alicja odpowiedziała poważnie:

- Ale nie brakuje mi odwagi! I Paszka też!

Arkasha zaproponowała:

- Może spróbujemy przepiłować łańcuchy?

Paszka zachichotał i tupnął bosą stopą w kamienną podłogę:

- Jak? Nie mamy pilnika ani nawet noża!

Arkasha logicznie zauważył:

- Pocieramy jedno ogniwo łańcucha o drugie. Nawet jeśli tego nie przebijemy, przynajmniej się ogrzejemy!

Alicja zgodziła się z tym:

- Najprawdopodobniej jest to loch i jest tu trochę zimno!

Dzieci zabrały się do pracy. Alicja pocierała jedno ogniwo o drugie. Jednocześnie zsunęłam podeszwy, żeby nie zmarzły mi stopy. Przeżyła przygodę w sukience Kopciuszka na boso, choć niezbyt przyjemną. Ogólnie rzecz biorąc, wydawało się, że Alicja i trzej przyjaciele wypadli z czasu rzeczywistego. Pozostali uczniami w wieku około dwunastu lat i wiecznymi dziećmi. Inni dorośli. Jakieś dziwne zjawisko. Jakby to byli oni i jednocześnie nie oni.

Alicja nawet zaśpiewała:

- Ja, a nie ja - podstawa jest ta sama! Nagle zdaliśmy sobie sprawę!

Pashka zgodził się i dodał:

- Konflikty między ludźmi,

Stary świat jest pełen,

Jestem ja i oni płoną ognie,

I to jest poważne!

Arkasha pewnie wspierała Alisę:

- Stworzyliśmy świat bez wojen,

Żadnych starożytnych konfliktów...

Teraz króluje miłość

Wrogość tylko z reliktem!

Paszka ze złością zauważył:

- Oto faszyści! Zabrali wszystko, ale nie przynieśli nic do jedzenia!

Alicja odpowiedziała z westchnieniem:

- Jakaś zupa z pokrzywy i będzie czerstwy chleb.

Arkasha zaproponowała:

- Na razie popracujmy z łańcuchem i dokładnie zastanówmy się, co dalej.

Alice zmarszczyła brwi i zaczęła mocniej pocierać. Nawet metal błyszczał w ciemności.

Dziewczyna próbowała sobie przypomnieć z książek, jak uciec z więzienia. Pomysły były różne. Hrabia Montecristo? No cóż, kto im da tyle lat na przebicie się przez korytarz. Ponadto najprawdopodobniej Niemcy przeszukają cele. Poza tym nadal musisz pozbyć się łańcuchów.

Obejrzyj film: "Co powiedział zmarły?" Ale pokazuje coś zupełnie nierealnego. Jest mało prawdopodobne, aby prosta kobieta tak szybko wykopała tunel. I znowu, kto da jej czas! Ponadto jest beton, a nawet żelbet.

Alicja przypomniała sobie, jak z głupoty dostała kilka klonów. A te modele okazały się dość kiepskie. Tym właśnie zajmuje się bioenergetyka baterii termokwarkowych!

Alicja szepnęła:

- Raz Dwa Trzy! Zniszcz klona!

W odpowiedzi Pashka sarkastycznie zauważył:

- A twój klon podoba mi się znacznie bardziej! On mnie kochał!

W odpowiedzi Alicja zaśpiewała:

- Miłość jest czym

Co się dzieje u dorosłego!

Miłość jest czym

Co jest słodszego niż "Eskimos"...

Paszka odpowiedział:

- I tak się dzieje w życiu, mówią!

Alicja pisnęła:

- Ale to jest specyficzne, tajemnica dla chłopaków!

I będzie się śmiał... Zrobiło się zabawniej. Po prostu zimno. Zwłaszcza boso stopy dzieci stają się zimne.

Nie jest tu zbyt komfortowo. Dobrze, że karłowaci aborygeni nie ściągnęli jej tenisówek na planecie Krina. W przeciwnym razie Alice całkowicie krwawiłaby z nóg. Doświadczenie chodzenia boso w roli Kopciuszka nie było przyjemne. I nie było jej łatwo na wyspie Zardzewiałego Feldmarszałka. Swędziały mnie podeszwy od biegania górskimi ścieżkami.

Nawiasem mówiąc, o jej przygodach powstał film. I zmienili partnera. Był dziadek z czasów starożytnych, ale okazało się, że była to Baba Jaga. I jest jeszcze lepiej! Alicji film bardzo się podobał. Było zabawniej i zabawniej niż w rzeczywistości.

Potem zaczęto kręcić filmy w ilościach huraganowych.

To jest czas postępu. Napisz sobie opowiadanie i pobierz je włączając program adaptacji filmowej. Istnieją różne sposoby adaptacji filmowej: dosłowna, darmowa, fantastyczna, antypodejska, oparta na stylu Dumasa i tak dalej.

Na przykład Alice pobrała Chatę Wujka Toma, a następnie dołączyła do grona bohaterek. I gdy Rus-Kundo pokazał kilka technik złemu panu i jego dwóm nadzorcom. Zemdlali... A Alicja zaćwierkała, szczerząc zęby:

- Afryka jest okropna, tak, tak, tak! Afryka jest niebezpieczna! Tak! Tak! Tak! Przyjdźcie dzieci - pomóżcie Tomkowi!

Możesz także wychowywać złych facetów w wirtualnej matrycy HyperInternetu. Na przykład Alicja wzięła Batu Khana i rzuciła ją na szczyt kościołów.

Tak, wtedy specjalnie zerwali z Paszką. A ich prędkość w matrixie jest większa niż u geparda. A wraz z nimi jest Gromozeka. Chwycił blastery, emitery, granatnik hiperplazmowy, a także miecze świetlne w stylu Jedi. Cóż, zniszczmy wirtualnych Tatarów Mongołów.

To była walka.

Gromozek w swoim repertuarze. A ci Tatarzy młócą się jak snopy, taka jest iluzja matrixa. I wszystko jest takie naturalne. Alicja nawet boso stanęła na metalowych krążkach. I że w matrixie można ułożyć dowolne umiejętności walki i używać różnych ciał. Można mieć dorosłe ciało i od razu podnieść i rzucić cały lotniskowiec.

Alicja energiczniej pocierała łańcuchy... Dziewczyna próbowała się pocieszyć, że udało jej się oszukać zardzewiałe roboty, a potem oszukać faszystów.

W ten sposób Pashka zdał sobie sprawę, że kwarantanny nie ma i był w stanie poprowadzić kosmicznych piratów. To prawda, że okazały się nie takie proste i zawierały cały oddział w pudełku. I w pewnym momencie przygody okazały się jak w amerykańskim kinie - zło nagle zwycięża... A jednak dobro zwycięża!

I w dobrym filmie zawsze tak jest. Zło zwykle przegrywa, ale nie samotnie. A antybohaterowi trzeba dać szansę!

Paszka zaciska łańcuchy. Kiedy pocierasz ogniwa, rozgrzewasz się, ale stopy bez butów schładzają się najszybciej i pocierasz je od podeszwy do podeszwy. Są głęboko pod ziemią i nawet latem jest tu zimno jak w piwnicy.

Alicja pomyślała: jak czuł się Edmond Dantes w podziemnym więzieniu? Jest tam strasznie zimno, zwłaszcza zimą! Tak, to jest w jakiś sposób nieprzyjemne. I spędził tam czternaście lat!

A może naziści chcą ich zmusić do śmierci z zimna i głodu?

Jednak w rzeczywistości Führer był na razie zajęty. Nie miał zamiaru odwoływać ataku na ZSRR 22 czerwca 1946 r. A kiedy dowiedział się, że jeńcy to dzieci, w ogóle wybuchnął śmiechem i powiedział:

- Niech posiedzą chwilę w ciemności, w lochu - opamiętają się!

I znowu zaczął wydawać rozkazy, przygotowując inwazję. Stalin oczywiście starał się unikać wojny. Prawie cały świat jest przeciwko niemu i praktycznie nie ma szans na wygraną. Niemcy mają znacznie więcej piechoty i znacznie bardziej zaawansowane czołgi. Nawet biorąc pod uwagę mobilizacje, armia Stalina liczyła około dwunastu milionów żołnierzy. A Hitler należy jedynie do pierwszego trzydziestomilionowego szeregu, składającego się głównie z obcego motłochu. Ale Armia Czerwona musi także bronić Dalekiego Wschodu, gdzie samurajowie rozmieścili kolejne dwadzieścia pięć milionów żołnierzy w pierwszym rzędzie, mobilizując podbite ludy i Chińczyków.

Więc ZSRR nie świeci. Przy przybliżonej równości czołgów z Trzecią Rzeszą, niemieckie pojazdy są cięższe, mocniejsze i nowsze. Ponadto część radzieckich czołgów nie posiada przeszkolonej załogi. W lotnictwie Trzecia Rzesza jest znacznie silniejsza zarówno pod względem liczebności, jak i jakości, a także Japonia z koloniami. Nie, nie możesz się temu oprzeć!

I Stalin, zdając sobie z tego sprawę, stara się nie reagować na prowokacje, chociaż zmobilizował armię.

Ale czy Armia Czerwona jest gotowa do obrony? Przecież nauczono ją częściej atakować?

To prawda, że przez lata linia Mołotowa była wzmacniana i wyposażana. Częściowo odrestaurowany i linii Stalina. Utworzono dwie główne linie obrony. Udało nam się mniej więcej wzmocnić. A teraz są gotowi drogo sprzedać swoje życie.

Ale praktycznie nie ma szans na wygraną. Przeciwko takiej władzy i populacji nie będzie wystarczających zasobów ludzkich, chociaż jest wystarczająco dużo surowców.

Więc na razie Alice i chłopaki mają czas. Ale oczywiście ten czas działa na ich niekorzyść. Łańcuchy są bardzo grube, metal jest stopowy i przecinają się powoli. Nie każdy plik to wytrzyma.

A ja już chcę jeść i pić. Alicja przypomniała sobie, jak ona też była głodna na wyspie zardzewiałego feldmarszałka. Ale prędzej czy później i tak zostałaby tam znaleziona. Dokąd miałyby dotrzeć roboty w epoce kosmicznej? Nie mogliby szaleć. Ale pamiętano uczucie głodu i pragnienia.

I czy Alicja nie ma zbyt wielu przygód? Inni chłopcy i dziewczęta ery kosmicznej, społeczności komunistycznej, prowadzą znacznie spokojniejsze życie i przeżywają przygody tylko w matrixie hipernetowym. Tam naprawdę wszystko jest możliwe. Oto na przykład Pashka w powieści: "Wszedł kapitan Oderwij głowę".

Tam wszystko wydaje się wymyślone, ale iluzja rzeczywistości jest całkowita. To tak jakby naprawdę podróżować wehikułem czasu. Totalne RPG. Jest to gatunek, w którym gra jest zarówno dziełem literackim, jak i iluzją sensacji.

Właściwie, dlaczego przybyli w niewłaściwym czasie? Idź do Hypernetu i zniszcz tych faszystów. I tutaj naprawdę można umrzeć. I doświadczaj nieograniczonego bólu.

Alicja jest oczywiście bardziej zaawansowana niż przeciętne dziecko z początku XXI wieku. Jak zadziwiła wszystkich swoją znajomością ośmiu języków i skokiem w dal na prawie siedem metrów! Była wtedy jeszcze młodsza niż teraz. Ale nawet słoń nie jest w stanie zerwać łańcuchów o takiej grubości. Ci, którzy zajmują się sztukami walki, zarówno ona, jak i Paszka i Arkashka, są jedynie specjalistami w matrixie i nie byli tym szczególnie zainteresowani. Naiwnością jest więc sądzić, że zabiją esesmanów gołymi rękami.

Alice przejrzała się i westchnęła. Jak na przykład we wcześniejszym dzieciństwie pomogła pokonać kosmicznych piratów i uratowała trzech kapitanów. Ale wtedy byłem jeszcze dzieckiem. Ale może, jeśli chce. Czapka-niewidzialność zadziałała. I czego nie widziała ani nie doświadczyła. Były też podróże w czasie i pigułki, dzięki którym możesz przeżyć najszczęśliwszy moment swojego życia.

Alisa, Pashka i Arkasha zrozumieli, że nie są tacy jak wszyscy inni. I że tak wiele niezwykłych przygód nie zdarza się normalnym dzieciom. I wydawało się, że utknęli w pętli czasu. W szkole nadal wyglądają na dwanaście lat, ale świat się zmienia, a ich rówieśnicy dorastają. Wcześniej nie znali np. możliwości wirtualnej matrycy. A teraz może odtworzyć absolutnie wszystko. Nawet Ty możesz poczuć się jak Bóg Wszechmogący i Stwórca wszechświata.

W komunistycznym świecie świetlanej przyszłości od dawna przyjmuje się, że Bóg jest wynalazkiem czysto ludzkim. Chociaż nikt nigdy nie udowodnił, że nie ma Najwyższego Stwórcy Wszechświata. Oczywiście zarówno Biblia, jak i Koran są czysto ludzkimi, starożytnymi wyobrażeniami o Wszechmogącym Stwórcy, ludziach, którzy dali się zwieść przesądom swojej epoki. I oczywiście głupotą jest, że na przykład Bóg będzie wiecznie palić grzeszników w ogniu. Ale na przykład idea, że nasz Wszechświat został stworzony przez inteligentne istoty. A może nawet odrębna osoba posiadająca wszechmoc.

Alicja dużo czytała i wiedziała, że można na przykład zamienić materię w energię, a energię w materię. Anihilacja jednego grama materii wytwarza energię dwóch bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę, a energia dwóch bomb atomowych może sama stworzyć gram prawdziwej materii.

Jednak z jednego grama materii fuzja termokwarkowa może, czysto teoretycznie, wydobyć energię równoważną czterem milionom bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę. A osiem bilionów bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę można wykorzystać w syntezie termopreonu.

To jest moc! To jest świetne!

Oznacza to, że naprawdę możesz tworzyć materię i wszechświaty. W każdym razie już w XX wieku teoretycznie udowodniono, że można tworzyć materię z materii i ją rozmnażać.

Alice była genialnym twórcą w matrixie. Oczywiście jest to iluzja. Ale w grach hiperfuturyzmu broni bogów demiurgów istnieją całe arsenały, w tym zestaw: Teoblasterów, Hyperteoblasterów, Hypernadtheoblasterów i innych rzeczy, bardzo fajny arsenał. Alicja po prostu nie miała jeszcze czasu wypróbować tej niesamowitej broni. Ale na pewno to zrobi.

Chociaż nie, został wystrzelony z Hyperteoblastera i cały wirtualny wszechświat został przekształcony.

W matrixie jest dobrze, możesz być kim chcesz. Na przykład byłam dziewczynką, a stałam się chłopcem. I odwrotnie... A jeszcze fajniej jest zostać ptakiem, motylem, a nawet siedmiogłowym smokiem! Jakie to wspaniałe! Co kryje się w świecie matrixa? Oto na przykład najstarszy superhit - "No cóż, poczekaj chwilę!"

Tutaj możesz wcielić się w zająca i uderzyć wilka w głowę policyjną pałką.

A co z wilkiem? Może tygrysy byłyby lepsze? Albo szczury tygrysie? Ostatnia bestia jest inna. Czasami osiąga nawet wielkość góry! Wyobraź sobie takiego dinozaura!

Alicja wzdrygnęła się... Przypomniała sobie, jak jej ojciec wszedł do klatki ze szczurami tygrysimi i wtedy poczuła strach o niego. I tak naprawdę głupio jest mierzyć ogony dotykiem, jeśli można używać skanerów. Strach jest podróżować po raz pierwszy. Chociaż Alicji udało się wiele zrobić. I przypomniała sobie, jak drut wpijał się w jej nagie kostki, kiedy roboty robiły ją na drutach. Nawet ślady na skórze pozostały, ale szybko zniknęły. W przyszłości rany i otarcia będą goić się znacznie szybciej bez leków niż na początku XX wieku, nie pozostawiając śladów na skórze.

Więc zadrapania i rany nie bolą, a ona jest zdrową dziewczynką i teoretycznie nie powinna przeziębić się w lochu. Ale zimno. A ja chcę jeść ciało doskonalsze od ciała ludzi XX wieku. I pij też... Chociaż pragnienie nie dokucza tak bardzo, gdy jest zimno.

Alicja westchnęła i zaśpiewała:

- Twój los wisi na włosku,

Wrogowie są pełni odwagi...

Paszka wspierał Alicję;

Ale dzięki Bogu, są przyjaciele!

Ale dzięki Bogu, są przyjaciele!

A przyjaciele mają miecze!

Arkasha zauważył ponuro:

- Blastery są lepsze!

Pashka zgodził się z tym:

- Chyba lepiej!

Alicja we śnie powiedziała:

- Hyperteoblaster... To taka broń! Broń Bogów Demiurgów!

Paszka roześmiał się i odpowiedział:

- Tak, robi wrażenie! Kiedy zasadzisz, krew wypływa z wroga.

Arkasha poprawiła:

- Nie, są przemiany!

Pashka pewnie potwierdził:

- Tak, przemiany! Co należało udowodnić!

Alicja zauważyła z przekonaniem:

- W takim razie znajdziemy się w bardzo złej sytuacji!

Paszka zachichotał i zauważył:

"Wolałbym mieć usmażone pięty, niż siedzieć w ciemności i na łańcuchu!"

Alicja roześmiała się i zauważyła:

- To boli Paszkę! Wypróbuj, gdy jesteś w matrixie!

Pasza warknął uparcie:

- Lepiej być naturalnym, naprawdę!

Arkasha zauważył poważnie:

- Lepiej nie ryzykować! To naprawdę boli!

Alicja zaśpiewała żartobliwie:

- Co za ból, co za ból! Rosja kontra Niemcy: pięć do zera!

Paszka pisnął wściekle:

- A na czyją korzyść? Jasne, że nie nasze!

Alicja zauważyła z uśmiechem:

- Ale teraz czekamy na zmiany bez strachu! A w naszym świecie byliśmy zbyt szczęśliwi!

Paszka ze złością zauważył:

- Tak, to nie tortury mnie przerażają. I to, że nie możemy pomóc ZSRR!

Arkasha nieśmiało zauważyła:

- A co z siłą wyższą?

Paszka wykluł się:

- Co?

Arkasha zaśmiała się i powiedziała:

- Oznacza to, że nieoczekiwane okoliczności, jak zawsze, przyniosą nam zwycięstwo!

Paszka mruknął ze złością:

- Pij lepiej! A potem zamarzniemy!

Alicja zaćwierkała:

- Krew znów płynie tu jak rzeka,

Faszysta wygląda naprawdę fajnie...

Ale nie poddawaj się mu

I wrzuć Hitlera w ciemność!

Paszka pokiwał głową z aprobatą:

- Nie jest zły! Nasza Ojczyzna o Tobie nie zapomni! Zwłaszcza, gdy cię wezmą... żeby cię powiesić!

Alicja zaćwierkała:

- Otworzyliśmy planetę na narody,

Droga do kosmosu, do nieznanych światów...

Śpiewane są bohaterskie czyny -

Aby na zawsze strzec blizny śmierci!

Pashka zauważył, nadal pocierając łańcuchy:

- Wstawaj, napiętnowany przekleństwem,

Cały świat głodny i niewolników!

Alicja wspierała chłopca:

Nasz oburzony umysł się gotuje,

Gotowy do walki na śmierć i życie!

Arkasha podchwycił piosenkę;

Zniszczymy cały świat przemocy,

Do rdzenia, a potem...

A dzieci kontynuowały chórem, śpiewając:

Zbudujemy nowy, nowy świat,

Kto był nikim, stanie się wszystkim!

Nagle w celi rozbłysło jasne światło. Reflektory oślepiły dzieci. I do celi wpadło kilkunastu esesmanów z pałkami. Krzyknęła po niemiecku, a główna podskoczyła do Alicji i uderzyła ją gumowym kijem w bose pięty. Dziewczyna krzyknęła z bólu. I wybuchła:

- Nie bij mnie, nie zrobię tego!

Pułkownik SS ryknął:

- Śpiewanie międzynarodówki nie jest śmiercią. I ogólnie milcz! Niedługo wezmą cię na przesłuchanie i będziesz tam wył!

Paszka przecierając oczy zawołał:

- Nie boję się bólu!

I wtedy pałka bardzo zwinnego esesmana uderzyła chłopca w bosą piętę. Paszka krzyknął, ale natychmiast zagryzł wargę i wycisnął ją.

- To mnie nie boli!

I dostał to na drugą piętę. Po czym SS-mani już mieli zaatakować, bijąc więźniów, gdy rozległ się grzmiący głos:

- Zostaw to w spokoju! To ciekawi więźniowie, którzy będą przesłuchiwani przez profesjonalistów.

SS-mani niechętnie opuścili teren. Światła zgasły, a dzieci znów pogrążyły się w całkowitej ciemności.

Paszka chełpliwie powiedział:

- Kiedy uderzasz pałką w piętę, to wcale nie boli!

Alicja odpowiedziała:

- Nie powiedziałbym tego!

Arkasha zauważył złośliwie:

- Ale to niesprawiedliwe!

Alicja warknęła:

- Co jest niesprawiedliwe?

Arkasha odważnie odpowiedziała:

- Że mnie nie uderzyli, ale masz!

Alicja uśmiechnęła się i zauważyła:

- Możesz poprosić o siebie!

Dziewczyna pomasowała posiniaczoną piętę. Ból szybko minął. Co to jest jeden cios, nawet mocny. Czasami kijami bambusowymi zadano ponad sto ciosów. Szczególnie często było to karane na wschodzie. Chłopców, którzy źle zachowywali się w szkole, bili kijami na gołych piętach i nic, nikt nie został kaleką.

Alicja poczuła się nawet zawstydzona tym, że krzyczała. Jak pionierzy-bohaterowie radzili sobie w lochach gestapo?

I było jej wstyd. Czy to jest godne dziewczyny z epoki kosmicznej?

Paszka zauważył z miną wojownika:

- Bądźmy odważni, a podczas tortur nie będziemy jęczeć!

Arkasha skinęła głową:

- Spróbuj, Pasza. Chociaż kiedy cię torturują, łatwiej jest ci krzyczeć!

Blondyn warknął wściekle:

- I jak Stenka Razin, która śmiała się katom w twarz. Powinniśmy być tacy jak on!

Alicja zachichotała:

- Czy nadal pamiętasz Malchiszę-Kibalchiszę?

Paszka napisał na Twitterze:

- Płonę pasją do mojej ojczyzny,

Niepodzielnie, szybko żarliwie...

całym sercem kocham Ojczyznę Świętą,

Zachowam męstwo pomimo tortur!

Alicja pisnęła, tupiąc bosą stopą o betonową podłogę:

- Brawo Paszka! Umiesz dobrze śpiewać!

Arkasha zauważył marszcząc brwi:

- Będzie boleć! Ale trzeba przez to przejść!

Dalekowzroczna Alicja zauważyła:

- No dobrze, tortury, a potem!

Paszka powiedział z patosem:

- Umrzeć z honorem!

I chłopiec dodał w heroicznej ekstazie;

Rosyjski wojownik nie boi się śmierci,

Nie boimy się śmierci na polu bitwy...

Będę walczył dzielnie za moją Ojczyznę,

I nawet umierając, zwycięży!

Alicja zgodziła się z tym:

- Nasz wojownik nie boi się śmierci!

Arkasha skinęła głową i potwierdziła:

- My, dzieci XXII wieku, nie boimy się niczego!

Paszka warknął, pobrzękując łańcuchami:

- Jeśli znajdziemy Hitlera! Jeśli znajdziemy Hitlera! Nie będziemy z nim żartować, rozerwiemy go na kawałki! Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

A potem Paszka zamknął oczy, w celi znów rozbłysły reflektory i zabrzmiało:

- Jeszcze słowo o Führerze i wystrzelimy gaz łzawiący. To cię nie zabije, ale będzie bardzo bolało!

Alicja szepnęła:

- Pasza, nie ma potrzeby! Nie będziemy mieli siły na ucieczkę!

Argument okazał się skuteczny i chłopcy zamilkli. Światło zgasło ponownie.

Oczy dzieci rozbłysły. Od ciemności do jasności i od jasności do ciemności.

Alicja przypomniała sobie, jak kiedyś Krauci zostali oślepieni pod Berlinem. Pomogło to pokonać nazistów i pokonać najpotężniejszą linię obrony.

Potężne "Tygrysy"-2, zakopane w ziemi i pokryte betonem, ostrzelały wojska radzieckie. A dzielni wojownicy ruszyli do ataku. A te cztery dziewczyny też są sławne. I jak Alicja walczyła w matrixie. Była snajperką i złamała reflektory nazistów. Tak, miała takie przygody.

Choć to oczywiście tylko złudzenie. Ale Veselchak U był prawdziwym piratem. Jak genialnie zagrał w filmie "Gość z przyszłości" Innocentego. Tak, to było arcydzieło.

Alicja, również drapiąc łańcuch, przypomniała sobie, jak pomogła Paszce na planecie przygód. Chcieli mu odciąć głowę za uratowanie wiedźmy, a Alicja ogłosiła, że wychodzi za niego za mąż. Tak, ten świat był zacofanym średniowieczem. Czy jednak rzeczywiście Paszce odcięto by głowę? A może to nie jest całkiem realny świat? Niezupełnie matrix, a inscenizowany film fabularny?

Jednak kosmiczni piraci istnieją naprawdę i nie potrafią zabijać wirtualnie, a jeśli trafią cię blasterem...

Alicja pomyślała: co dzieje się po śmierci? Czy naprawdę człowiek odchodzi w zapomnienie i wszystko się kończy? A może istnieje dusza nieśmiertelna i możesz nadal zachować swoją tożsamość?

Alicja oczywiście czytała Biblię, ale szczerze mówiąc, nie bardzo rozumiała tę księgę. Tak naprawdę nie mówi prawie nic o życiu po śmierci. To tylko przypowieść o bogaczu i laserze. Ale niebo tam jest jakieś dziwne, że widać z niego piekło. Czy widzisz niebo z piekła? I nie ma tam żadnych szczegółów.

W ogóle, jak wygląda życie w niebie w XXII wieku? Wszystko jest za darmo, nawet ludzie zabierają pieniądze tylko na te planety, gdzie je jeszcze mają. Są też takie fajne gry z całkowitą iluzją rzeczywistości.

Na przykład Alicja uratowała Milady przed karą śmierci. Szkoda tej młodej kobiety, tak mądrej i wykształconej. Dziesięciu mężczyzn przeciwko jednej kobiecie to zdecydowanie za dużo. I nie przynosi im to żadnego honoru. Alicja była bardzo oburzona zachowaniem Athosa. Podnieś rękę na szesnastoletnią dziewczynę, prawie dziecko. Biedna dziewczyna, to wywołało w niej złość i mściwość. I jak Dartagnan oszukał Milady i podstępnie wywabił ją ze szmaragdu.

To wcale nie jest czyn rycerski. Co wcale nie maluje pozytywnego charakteru. Tak, ogólnie rzecz biorąc, zachowanie czterech muszkieterów ma znamiona zdrady stanu. Ostrzegali wroga Francji, Buckinghama. A bardzo cenna agentka kardynała, pani, została wydana brytyjskim wrogom. A Aramis najwyraźniej był szpiegiem Hiszpanii. A z wyglądu był pruderyjny i religijny, a do tego okropny kobieciarz.

Oczywiście muszkieterowie to wciąż ptaki. A kochanie starej kobiety dla pieniędzy, tak jak Portos, jest obrzydliwe! Alicja nawet się skrzywiła. Ci muszkieterowie nie są już dobrymi bohaterami.

Ale moja pani budzi współczucie. W jednym z filmów Lady Winter została również uwięziona w lochu, gdzie siedziała w łańcuchach, tak jakby teraz była Alicja. Głodna i zmarznięta leżała na kamiennej podłodze, jej bose stopy zdrętwiały z zimna. A gdzieś tam też kwiczały szczury. Przynajmniej wszystko tutaj jest sterylne i nie śmierdzi szczurami.

Ale jestem głodny... Jak długo tu siedzą?

Alicja nagle poczuła się bardzo zmęczona. Długo nie spała, a przyszłe dzieci nie nauczyły się jeszcze radzić sobie bez snu. Co więcej, dzieci epoki komunizmu zwykle nie mogą mieć koszmarów w snach. Regulator snu, jeśli koszmar zamieni się w coś przyjemnego. A dzieci nie powinny bać się snów. Zawsze będą dla nich albo zwycięską przygodą, albo łatwym, przyjemnym marzeniem.

Ale teraz Alicja zasnęła, nie zwracając uwagi na to, że miała na sobie jedynie więzienną piżamę w paski, a zamiast łóżka grawitacyjnego była betonowa podłoga. I śniła o czymś, co rozerwie jej duszę na kawałki.

. ROZDZIAŁ nr 4.

Sen okazał się żywy w swojej tematyce, inspirowany pięknymi filmami o wojnie, a sama Alicja nie jest już taką dziewczyną, ale piękną, dorosłą dziewczyną.

Wszyscy byli w świetnych humorach - pogodni. Zbliża się koniec wojny, co oznacza, że nadejdzie koniec wszelkich prób, smutków i kłopotów!

Paszka, jeszcze śpiący chłopiec, powiedział:

- Upadek Berlina to powstanie Moskwy! A komunizm zastąpi faszyzm w Europie.

Alicja z łatwością potwierdziła:

- Pewnie tak będzie!

Główny przyczółek na wybrzeżu Odry jest zatłoczony wojskiem. Wszystko jest podziurawione okopami, rowy, bunkry zostały wykopane, a nawet bunkry zostały zabetonowane. Wróg czasami strzela, ma ciężką machinę oblężniczą i coś nowszego.

Alicja, przyjaciółka drużyny nocnych pilotów latających Nataszą na U-2, opowiada historię dotyczącą tej rakiety. Obie dziewczynki po kopaniu rowu usiadły i przeżuły gumę do żucia dostarczoną z USA. Była już połowa kwietnia, a wiosna w Niemczech przychodzi wcześniej niż w środkowej Rosji czy na Białorusi. Wiele dużych pasków, zużytej trawy, ponownie podnosi głowy, wyskakując ze ścieżek w bujnych kolorach. Aromat wiosny przełamuje znacznie bardziej nieprzyjemne zapachy męskich okładów na stopy i potu, spalenizny po niedawnym ostrzale, benzyny i oleju silnikowego. Z drugiej strony przesunęła się niezwykle duża liczba czołgów i dział samobieżnych. Tysiące samochodów, w tym zagranicznych.

Tymczasem pilot powiedział:

- Ta rakieta ma wielkość pięciopiętrowego budynku i przenosi sześć ton aminolonu. Najstraszniejsza broń leci dziesięć razy szybciej niż Lagg-7 z najwyższym doładowaniem silnika! Nie ma ucieczki; w przypadku trafienia całe dzielnice Londynu zostaną zniszczone!

Alicja zaciekawiła się:

- Czy próbowali do nas strzelać?

Natasza skinęła głową:

- Tak! Teraz naziści nie mogą dotrzeć do Londynu, więc przeszli do nas. Widziałem, jak niebo zdawało się przecięte rozpalonym do czerwoności sztyletem wielkości Everestu. Trzy dary spadły do Odry, wywołując prawdziwe fale tsunami, cztery łodzie wywróciły się, dwóch żołnierzy utonęło, a jeden uderzył w ląd po przeciwnej stronie. Eksplodował tak głośno, że wieża IS-2 została oderwana, a cztery kolejne czołgi przewróciły się. Zginęło kilkunastu żołnierzy, ponad stu zostało rannych, a na miejscu utworzył się krater... - Natasza szeroko otworzyła oczy i szerzej rozłożyła ramiona. - Wow, prawie prawdziwe jezioro, możesz ukryć Wieżę Spasską!

Tutaj jeden z żołnierzy, który przykucnął w pobliżu, wypluł ze złości papierosa i warknął:

- Nie opowiadaj bzdur! Nie są takie straszne, te V-2, ale swoim kobiecym bełkotem wywołujesz panikę.

Alicja szturchnęła przyjaciółkę w łokieć i szepnęła:

- Nie rób tego! W przeciwnym razie zostaną zgłoszeni do specjalnego wydziału, gdyż panikarze zostaną skazani!

Natasza potarła nagą, smukłą nogę o plandekę i ledwo słyszalnie powiedziała:

- Tak, ci specjalni oficerowie... Boimy się ich bardziej niż asów wroga. Ale wiesz, te policyjne szczury boją się iść na linię frontu. Możesz go zdobyć od swoich ludzi, na szczęście jest wystarczająco dużo przechwyconej broni!

Alicja skinęła głową na znak zgody:

- Tak, mogą to tutaj dostać. Nikt ich nie lubi, nawet generałowie. A raczej generałów w szczególności. - Dziewczyna przerwała i wypluła gumę, która straciła smak. Nienawidziła papierosów, a gumy do żucia dostarczanej w ramach Lend-Lease brakowało. Nie jest jeszcze produkowany w ZSRR, są o wiele ważniejsze rzeczy. Alicja kontynuowała. -

- Jak myślisz, kiedy nasze wojska przejdą do ofensywy? Wczoraj myślałem, że z naszej strony był taki ciężki ostrzał artyleryjski, ale...

Natasza powiedziała z przekonaniem:

- Jutro, przed rozkwitem. Tymczasem jedzmy i śpijmy, bo będziemy musieli walczyć jeszcze dłużej niż jeden dzień!

Pojawiła się Elza. Miała na sobie fartuch szefa kuchni, z lekko zaokrągloną twarzą od dobrego jedzenia. Dziewczyna rozdawała wszystkim porcje bogatego barszczu i owsianki z cebulą i mięsem. Nie bez oczywiście stu gramów alkoholu, czego jednak dziewczyna Alicja odmówiła na rzecz innych żołnierzy.

Pojawili się także inni snajperzy, którzy aby nie kusić żołnierzy, mieli spędzić razem noc. Ziemia już się rozgrzała, dziewczyny wiosłowały boso, co było oczywiście przyjemniejsze niż noszenie szorstkich wojskowych "Kirzachów". Co prawda kilku wojownikom udało się zdobyć amerykańskie cieniowane buty, które świetnie wyglądają na nogach, ale żeby nie wyglądać jak damy w porównaniu z innymi, zdjęli też buty. Przed pójściem spać dziewczyny odbyły niezbyt długi, ale bardzo szybki bieg. Zrobili pompki i poszli spać...

Natasza i Alisa ucałowały się na dobranoc i zasnęły, przytulając się i przytulając - przyjaciel do przyjaciela. Były to niewinne i czyste dziewczyny, które nie znały brudnych myśli. Zabawnie jest spać we śnie. To prawda, że ten sen jest jak chwila.

Ofensywa faktycznie rozpoczęła się przed terminem, od masowego ostrzału artyleryjskiego.

Szczególnie wypróbowany "Andryusha", ta wyrzutnia rakiet była znacznie potężniejsza i, co najważniejsze, miała większy zasięg niż bardziej znana "Katiusza", więc o wiele bardziej racjonalne było użycie jej do ostrzału obszarów i mocnych punktów, a pociski były mocniejszy. A jeśli jest potężniejszy, lepiej niszczy piętra i bunkry.

W nocy wydaje się, że wybuchają petardy, każda wielkości drapacza chmur, że ich pieczenie wypala oczy, a ryk jest tak głośny, że paruje w uszach. Jak na bitwie, pałeczki uderzają w bębenki i uderzają coraz mocniej.

Natasza szepnęła głośno do ucha Alicji:

- Oto koniec sprawności wojskowej. O wszystkim decyduje walka na odległość, bezcelowe strzelanie na placach... Nienawidzę tego!

Następnie Alicja odepchnęła przyjaciółkę ręką:

- Nie mów. Teraz powinieneś wykonać wypady głęboko w obronę wroga.

Zamiast odpowiedzieć, Natasza zaczęła biec do swoich ludzi. Nagle przypomniała sobie, że tak - oczywiście nadal będą musieli walczyć!

Alicja pobiegła także na pozycje wojsk niemieckich; radzieckie czołgi już ruszyły do ataku na pozycje. Wśród nich znalazły się samochody zagraniczne, dostawy Lend-Lease, samochody z Wielkiej Brytanii, USA i Kanady. Tutaj na przykład czołg piechoty Churchill. Ma bardzo mocny pancerz przedni, co czyni ten pojazd poważną pomocą w przełamaniu. W porównaniu ze stosunkowo słabym 100-milimetrowym pancerzem wieży IS-2, Churchill jest nieustępliwy, zwłaszcza że nitowany pancerz walcowany jest lepszy niż pancerz odlewany. Jakość jazdy nie jest najlepsza, ale też nie najgorsza, jak na czołg ważący czterdzieści kilogramów. Ale ogólnie radzieccy czołgiści wolą Challengery. Mają potężną armatę, lepszą od armaty T-34-85, z mocniejszym pancerzem przednim i mniej więcej podobnymi właściwościami jezdnymi.

Spośród czołgów amerykańskich szczególnie oceniany jest Sherman 4., również z siedmiometrowym puchem, a ten wysoki czołg wygląda jak wielbłąd. Alicja biegnie szybko, ale wyprzedzenie czołgów nie jest łatwe, chociaż jest to realistyczne, na drodze (w trudnym terenie) pokonują tylko dwadzieścia, maksymalnie dwadzieścia pięć kilometrów. A wojownik-snajper wyprzedza nieco opóźnione IS, przełomowe czołgi, których działa, choć nie tak często, jak tego oczekiwano, strzelały w ruchach. Rzeczywiście rozległ się ryk, dym trawił nozdrza, a gorące łuski i odłamki paliły odsłonięte nogi dziewczyny. Alicja jednak nie pomyślała, żeby przestać. W końcu jej credo brzmi: dziewczyna nie powinna przegrywać. I przegrać, żeby się poddać.

A wokół tego a właściwie piekło. Co więcej, kilka czołgów T-34 zostało już wysadzonych w powietrze przez miny. Zwykle, gdy artyleria jest dobrze przygotowana, większość min wybucha w wyniku eksplozji i ciepła, ale niestety nie wszystkie. Tutaj mamy do czynienia z wojną i ofensywą. Nie da się obejść bez ofiar. A jeśli to możliwe, to tylko w bajce.

Inne snajperki też się podniosły. Linia frontu niemieckiego została dotkliwie zniszczona, dotychczas nie było słychać nawet strzałów w kierunku czołgów pierwszej linii i nie było słychać ognia zwrotnego. Słychać było dodatkowy ryk szturmowców.

Samolot szturmowy jest ważnym elementem wojny. Na przykład podczas ofensywy 1941 roku Niemcy mieli niewiele dobrych samolotów szturmowych. Dwupłatowiec XE-123 jest beznadziejnie przestarzały, a jest ich niewiele, Yu-87 też nie jest nowy, XE-129 właśnie wszedł do produkcji. Oznacza to, że na początku wojny niemcy nie mieli prawdziwego nowoczesnego samolotu szturmowego. Chociaż nawet to stanowiło poważne zagrożenie.

Alisa przyjrzała się setkom radzieckich pojazdów, głównie Iłowowi i Peszkowi, oraz kilku ciężko zdobytym Fokken-Wulfom w modyfikacji szturmowej.

Jako samolot szturmowy niemiecki F -190 jest dobrym koniem. Szybka, potężna broń, opancerzona przyzwoitym ładunkiem bomb. Może być nawet lepszy od Iła-2, w każdym razie jest szybszy, potężniejszy pod względem uzbrojenia i ma większy ładunek bomb, nie mówiąc już o celowniku, łączności i karabinach maszynowych. Można również zwrócić uwagę na nurkowanie Fokken-Wulf, a także łatwość sterowania.

Ale oczywiście nie jest w zwyczaju o tym mówić, jeśli chwalisz sprzęt wroga, oznacza to, że sympatyzujesz z faszystami, a wtedy wniosek jest taki - szpieg! A batalion karny w tym przypadku nie jest najgorszym rozwiązaniem. Chociaż na przykład do ludzi nie strzela się tak często, jak niektórym się wydaje. Uzbrojeni ludzie mogą się buntować; strach przed władzą radziecką osłabł, chociaż władza pozostaje. Ale wybiórczo... Prawie wszyscy kochają Stalina, Żukowa nazywają rzeźnikiem, ale go szanują... Funkcjonariusze specjalni są powszechnie nienawidzeni, podobnie jak pracownicy SMERSZU, i to nie tylko za groźby i jako gorliwi miłośnicy trofeów.

Ale najbardziej negatywną postacią jest Beria... Jest niemal otwarcie łajany i rysowany karykatury. Nie jest to ulubiona osoba...

Alicja pobiegła na linię frontu okopów... Zauważyła, że było kilka rozdartych ciał Niemców. Zniszczone pistolety też... A co gorsza, zakopane w ziemi czołgi to po prostu drewniane kamuflaże... Brr... Naziści ledwo osłonili wojskiem linię frontu... Zatem sztuczka z fałszywym przygotowaniem artylerii nie do końca się udała. Niemcom udało się zorientować, że są jedynie sondowani. Alicja mruknęła z frustracją:

- Dobrze jest oszukiwać, źle jest być oszukiwanym, ale najgorzej jest oszukiwać siebie!

Jej druga przyjaciółka, już zajmująca się sprawą snajperską, Angelica zapytała ze zdziwieniem:

- Nad czym ubolewasz?

Alicja wskazała palcami:

- Widzisz, kot doprowadzał do płaczu prawdziwych żołnierzy, wypchane zwierzęta w szmatach, drewniane pistolety, gliniane zbiorniki. Tutaj machali nami jak lis ogonem.

Angelika pocieszała:

- Nie wszędzie. Bliżej centrum reflektory oślepiają faszystów. Po prostu nie mieliśmy ich dość. Nawiasem mówiąc, to sam Stalin wpadł na pomysł wykorzystania reflektorów.

Alicja podniosła zmięty niemiecki hełm i powiedziała:

- Wierzę w to! Sukces na wojnie może chwilowo cię oślepić, ale porażka pogrąży cię w ciemności na zawsze!

Niezłomna Angelika mruknęła wściekle:

- To nie jest najlepszy żart. Po prostu nie jest jasne, dokąd zmierzamy. Snajperzy zwykle działają z zasadzki, zamiast uciekać z zaślepionymi oczami!

Alicja zgodziła się:

- Oczywiście, że tu jestem, ale...

Czołg T-34 uderzył w minę lądową niemal w pobliżu. Eksplodował tak mocno, że fala uderzeniowa powaliła dziewczyny. Leciał do góry nogami, ze zwisającymi nogami. Alicja uderzyła głową w kolano Angeliki, krzyknęła z bólu:

- No cóż, jesteś żelazną głową, kubek możesz rozbić. Cholera!

W odpowiedzi Alicja zachichotała:

- Rozbicie filiżanki oznacza szczęście, rozbicie filiżanki oznacza niepełnosprawność! Chociaż jeśli chcesz uniknąć wojska, to jest szczęście!

Wygląda na to, że Angelica zraniła się w nogę, z trudem wstała, Alicja też cierpiała. Oprócz guza na czole dostałem też odłamek w bosą stopę. Musiałam to wycisnąć i skrzywić się z bólu. Oczywiście na wojnie wszyscy cierpią, ale zwycięzcy chcą więcej.

Obaj wojownicy utykali, a żołnierze dogonili ich teraz z bronią. Byli w różnym wieku i na różnym poziomie kulturowym. Niektórzy to bardzo młodzi chłopcy, inni to siwi, pomarszczeni, bezzębni dziadkowie. No to Paszka pobiegł... Chłopak jest zwinny, jeszcze na tyle młody, że może wbiec boso do boju i nie wstydzić się gołych dziecięcych obcasów, choć trzy zamówienia, nie licząc medali, to wyznacznik... A raczej już cztery, w ostatniej akcji (we śnie jakby to wydarzyło się naprawdę!) Paszka wyróżnił się, sam zdołał zranić burmistrza w nogę i podczas jazdy wziął go do niewoli. To prawda, że chłopiec jest jeszcze tylko starszym sierżantem - nie ma wykształcenia oficerskiego, a nie chcą nadawać stopnia takiemu bezwąsowemu bachorowi. Nikt jednak nie wątpi, że jego kariera wojskowa jest zapewniona... Być może otrzyma także gwiazdę.

A wojownicy po prostu wyją z frustracji... Przecież bitwa ich omija... Więc utykaj...

Jednak druga linia była już bardziej nasycona piechotą wroga i nastąpił ogień zwrotny. Radzieckie czołgi nieco zwolniły z powodu dużej ilości rowów, jeży i pól minowych. Niektóre pola minowe zbudowano z aminolonu (materiałów wybuchowych odpornych na wstrząsy i ciepło) detonowanego za pomocą radia lub przewodów. Straty wzrosły.

Alicja otworzyła ogień ze swojego karabinu, pojawiły się cele i zaczęło się rozjaśniać. Dziewczyna zauważyła najmniejszy ruch żołnierzy wroga lub faustian. Wśród przeciwników było wiele osób w cywilnych ubraniach. To są bojówki Volksturmu. Niektórzy w mundurach strażackich, inni w łachmanach. Mnóstwo chłopców... Ogólnie rzecz biorąc, wszyscy nastolatkowie powyżej czternastego roku życia zostali zmobilizowani przez potężny dekret Hitlera. Coraz bardziej zasmarkany. Takich bojowników nie należy lekceważyć, poziom wyszkolenia bojowego w obozach Jungfolk jest całkiem przyzwoity, a są oni znacznie bardziej fanatyczni niż dorośli, oszukani nazistowską propagandą.

Ponieważ wyraźnie brakuje broni, wiele osób trzyma w rękach butelki z proszkiem węglowym i alkoholem lub naboje faustowe.

Tutaj umocnienia zostały dokładnie wykopane, jest wiele podziemnych przejść i żaden ostrzał artyleryjski ich nie stłumi. Radzieckie Ił zrzucają wiele małych bomb lub strzelają z góry...

Alicja oszczędza najmniejszych Niemców, ale nadal jest skuteczna. Posiada automatyczny niemiecki karabin "snajperski", strzelać można w dowolnym trybie... Gdyby tylko istniała szansa na trafienie, nie spudłowałaby.

Angelica ma amerykański Harvard, czyli M-18. Rzecz całkiem nadaje się do użytku bojowego, ale modele radzieckie lub niemieckie nie są tak niezawodne. Ta sama dziewczyna nie jest pokonana przez sławę i ma duże doświadczenie. Alicja we śnie otrzymała informacje jakby z samej prawdziwej rzeczywistości i została odciśnięta w jej pamięci. Sama jest Syberyjką i na front przybyła w październiku 1941 roku. Nie jako snajper, ale jako ochotnik. W listopadzie brała udział w sabotażu. Co zrobiłeś? Tak, coś w rodzaju Zoya Kosmodemyanskaya podpaliła chaty, w których nocowali niemieccy żołnierze.

I jak na ironię, dzieje się tak, to samo wydarzyło się, nawet nieco później niż szóstego grudnia...

Niemcy chłostali ją gumowymi wężami, a potem przypadkowo, boso i prawie nago, wynieśli ją na mróz... Tylko tu był haczyk... Angelika jest Syberyjką, a jej ojciec miał obsesję na tym punkcie uczynienia swojej córki wojownikiem. Od dzieciństwa była temperamentna. A kiedy para Niemców, którzy ją wiozli, zamarzła w tej zamieci, biegła przez zaspy śnieżne prosto w staniku i majtkach. Ręce miała związane za plecami, ale lina, którą przyczepiła do nadgarstków, była sznurkiem do bielizny. Podczas bójki Angelika stłukła wazon, ukryła w majtkach kawałek szkła, a następnie przecięła linę.

Mróz był silny, smar w niemieckich pistoletach maszynowych zamarzł i po zakleszczeniu nie można było go usunąć...

Tak więc drugiej Zoi Kosmodemyanskaya udało się uciec. Ale jeśli nie mieszka w pobliżu Okręgu Chanty-Mansyjskiego, gdzie powszechne są mrozy o wartości pięćdziesięciu stopni, a nawet więcej. Gdyby nie otrzymała tak niesamowitego utwardzenia na zimno, na pewno by zamarzła.

Powtórzyła więc ścieżkę Zoi Kosmodemyanskaya, ale w przeciwieństwie do niej przeżyła. I zniosła nie mniej cierpienia. Po pierwsze, nie znalazła swojej grupy, wyszli, od razu dowiadując się o jej schwytaniu. Cóż, nie jest łatwo uciec od rodowitej Syberyjki. Ona, niczym lis, widzi i wącha ślady. Nadal ich dogoniłem, ale pozostałem na zimnie ponad pięć i pół godziny. Jak dziękowała ojcu, którego inni uważali za potwora lub w najlepszym razie ekscentryka. Nie przyzwyczajał jej do zimna, a bieganie boso po gęstym syberyjskim śniegu sprawiało, że czuła się jak bryła lodu. Tak się złożyło, że nawet palce mnie nie odmroziły, po prostu bolały boleśnie przez kilka godzin. Mróz sięgał poniżej czterdziestu stopni, a wiatr jeszcze bardziej potęgował chłód.

Angelika liczyła wówczas na medal, ale gdy tylko jej historia wyszła na jaw, doszło do aresztowania. Tam, w więzieniu NKWL, Angelica ponownie spotkała się z torturami w lodowej celi i oczywiście pobiciem...

Uratował się dzięki wstawiennictwu dowódcy dywizji, który osobiście napisał do Żukowa, który poinformował Stalina.

Została zwolniona i wysłana na front, aby odpokutować za swoje winy. Ale wtedy nie było karnych kompanii kobiecych. Po prostu walcz i idź w sam środek.

Angelika była silna i wytrwała, ale nie miała fenomenalnego talentu militarnego. Była kilkakrotnie ranna, jeszcze kilka razy złapana, przebywała w piwnicach i znała tortury, przed którymi blednie fantazja średniowiecznych inkwizytorów.

Nagrody ominęły ją, ale nie narzekała. Nie tak dawno została snajperką. Tyle, że w armii panuje już opinia, że wojowniczki z konieczności są dobrymi snajperami. Biorąc pod uwagę, że Angelica odwiedziła piekło Stalingradu i walczyła w 5. Armii pod samą pięścią Mainsteina, i ogólnie rzecz biorąc, była rzucana z jednego drania na drugi przez ponad trzy lata.

Dziewczyna nauczyła się przetrwać, otrzymawszy kilkanaście ran, nie straciła wdzięku i pozostała bardzo piękna, z ognistoczerwonymi włosami, które jednak po torturach wieszania za włosy zaczęła bardzo krótko obcinać.

Teraz była zirytowana, że utykała po zwykłym zderzeniu z przyjaciółką. Ale to sprawiło, że trafił jeszcze dokładniej. Tak, czasami tęskni, w przeciwieństwie do Alicji, ale zdobyła już co najmniej pięć zamówień. I tak jest tylko jeden medal "Za odwagę", ale co drugi żołnierz radziecki ma takie medale. Uch, jaką głowę ma Alice, bo Angelica dobrze walczy i od dzieciństwa trenuje kolana pod ciosami. Jej ojciec nauczył ją walki wręcz.

Nie miała wrodzonych zdolności strzeleckich, nie urodziła się snajperką. Ale tak dla walki wręcz. Ale w czasie wojny stała się tak doświadczona, że poziom umiejętności strzelca w ogóle jest całkiem do przyjęcia. A kiedy jest wściekła i uderza bez celu, działa to jeszcze lepiej.

Druga linia obrony również została przełamana, czołgi pozostały w tyle, a piechota ruszyła naprzód.

Nikt nie zwraca uwagi na pojedyncze płonące paleniska. Każdy chce być w Berlinie, to odpoczynek i koniec wojny. I wszyscy są już śmiertelnie zmęczeni.

Ale trzecia linia to Wzgórza Seelow. Główna i najsilniejsza linia obrony Wehrmachtu. Jest wzgórze z jaskiniami i komunikacją. Piechotę spotykają strzały moździerzowe, ogień z karabinów maszynowych, pociski odłamkowo-burzące...

Żołnierze biegną przez chwilę, ale intensywność ostrzału wroga wzrasta. Co więcej, pod nogami eksplodują miny przeciwpiechotne. Strzelają działa przeciwlotnicze, a z niemieckich samolotów usunięto działa powietrzne (nie mają paliwa, więc zatrzymajcie artylerię, której brakuje!).

Wojownicy padają naraz setkami, zaśmiecając ścieżkę trupami... Trzeba się położyć, licząc na stłumienie tej linii obronnej.

Znów wyją radzieckie samoloty szturmowe i lotnictwo pierwszej linii. Oprócz pionków pojawiły się także cięższe Tu-3. Pojazdy te mogą przewieźć nawet trzy tony zaopatrzenia, więc jest dla nich nadzieja.

A teraz czołgi zaczynają przybywać...

Alicja szepcze do Angeliki:

-Dokładnie! Teraz od razu przebijemy się przez wroga! Jutro będziemy w Kancelarii Cesarskiej!

Wojownik ognia nie jest tak pełen optymizmu:

- Wszystko wydaje mi się takie proste...

Rzeczywiście, samoloty szturmowe ponoszą straty. Luftfaust zasługuje na swoją nazwę. Samoloty płoną jak świece... A potężne systemy przeciwlotnicze strzelają doskonale. Bojownicy tutaj to doświadczeni, wyselekcjonowani żołnierze SS, dysponujący najlepszą bronią.

Ani Alicja, ani nawet Natasza, przy całym swoim doświadczeniu, nie widziały nigdy tak wielu zestrzelonych samolotów na raz. Oczywiście łatwo jest uwierzyć w rzeczywistość podziemnego świata, ale to było jeszcze fajniejsze.

Alicja zauważyła filozoficznie:

- Umieranie jest trudne. Ale łatwiej jest latać! Ech, też chciałbym zostać pilotem. Cóż, latajmy i walczmy na niebie.

Natasza stwierdziła stanowczo:

- NIE! Nie mogę cię nawet znieść! Krótko mówiąc, nie mów, strzelaj!

Alicja była posłuszna swojemu partnerowi. Zaczęła strzelać jeszcze częściej. Ale cele oczywiście nie pojawiały się często. Niemcy siedzieli za zbrojami w schronach. Było więcej strzelania w optykę. A to delikatna praca.

Angelika z kolei zaczęła się częściej rozmazywać, przez co była bardziej nerwowa i przeklinała:

- Cóż, Hitler - kołek w ustach!

Alicja pocieszała swojego partnera:

- Tak, dokąd idzie Führer. Od zachodu jesteśmy sojusznikami od wschodu. Zapamiętajmy lepiej, chociaż coś dobrego.

Angelika próbowała sobie przypomnieć. Na przykład, gdy zostali wysłani, aby zdobyć język. To było w lipcu w pobliżu Vyazmy. Najpierw on i jego partnerka przeczołgali się przez linię frontu przez bagna, potem ruszyli drogą...

Na spotkanie jedzie trzech policjantów... Oczywiście pijani, śmierdzący spalinami i dużo złego śmiechu. Otóż dwie dziewczyny w bawełnianych sukienkach nie wzbudziły ich podejrzeń. Chociaż być może obudziło się inne pragnienie. Zaproponowali podwózkę harcerzom.

Jeden z nich zaśpiewa:

- Śniły mi się te na - trumnie na środku mieszkania. Mussolini - Szatan - dał tylko dwa liry!

Tutaj Angelika zasugerowała policjantowi:

- Chcesz zarobić więcej niż lira, czy sto marek?

Policjant wybrzuszył się, wytrzeszczając głupie oczy:

- Czy wiesz jak to zrobić?

Angelika skinęła głową:

- Oczywiście... Przecież za każdego prawdziwego czerwonego komisarza obiecano sto znaków okupacyjnych.

Policjanci natychmiast włączyli się do akcji:

- Gdzie jest komisarz, dajcie go tutaj!

Angelika wysłała policjantów do ula, gdyż w pobliżu znajdowała się pasieka. No cóż, na czatach stał też pszczelarz. Dziewczyna ucisza policjantów:

- Tutaj jest komisarzem w przebraniu, a w swoich ulach ma skrytkę partyzancką.

Policjanci oczywiście byli nieźle pijani, a mimo to chodzili do uli... Jeden z nich był najbardziej pijany, a dwóch poszło do pszczelarza.

To było oczywiście śmieszne... Ale po co w straży miejskiej służą dranie, skoro tak tanio to kupili.

Byli pogryzieni do granic możliwości, twarze mieli opuchnięte, nosy krzywe. Zaczęli nawet zderzać się głowami jak para owiec. Ale Angelica była z tego powodu nie tylko szczęśliwa. W odpowiedzi na hałas na motocyklu pojawili się SS-mani. Tacy aroganccy faceci są ze stali, choć zardzewiałej.

Rozstrzeliwano ich z bliskiej odległości, gdyż hitlerowcy nie zwracali uwagi na dziewczyny, po prostu się śmiali, wskazując palcami na tarzających się po trawie policjantów.

I opanowali jeden język... Ale nie potrafili przekazać go swojemu ludowi. Tak to się stało. Wojna trwa, ale nagrody zniknęły.

Radzieckie czołgi zaczęły się poruszać, posuwały się ze skrzypieniem. I piechota otrzymała rozkaz - atak!

Żołnierze natychmiast wstali i rzucili się na wroga. Ale karabiny maszynowe i przeciwlotnicze znów zaczęły strzelać, a miny eksplodowały. Żołnierze ZSRR nie zatrzymywali się, biegli, między nimi czołgały się czołgi.

Przeciwko czołgom Niemcy użyli szybkostrzelnych dział kal. 88 mm. Rzucali się, próbując nie dopuścić do ruchu czołgów. W odpowiedzi wybili dziury w bunkrach. Ciężkie działa samobieżne podążały za czołgami, a na niebie ponownie pojawiły się samoloty szturmowe i lotniskowce bombowe. Na pozycje wroga zaczął padać metal i ogień. Wiele tysięcy ton stali i płomieni. Który zmiótł wszystko i wszystkich.

Alice sarkastycznie szepnęła do Angeliki:

- Nie, to nasza szansa! Widzisz, Niemcy nie będą w stanie długo opierać się takiemu atakowi. Nie mają kontrargumentów. Umrą raz na zawsze.

Rudowłosy wojownik zauważył chytrze:

- Trwałość zależy bardziej od ludzi niż od metalu. Czy sądzi pan, że w Stalingradzie wywierano na nas mniejszą presję?

Alicja w odpowiedzi zachichotała, pokazując zęby:

- Ale nie mieli takich potworów jak nasza "Andryusha". A co nawet tytan może zrobić przeciwko "Andryushy"?

Angelika zmrużyła surowo oczy, ale wesoło sprzeciwiła się:

- Nawet "Andryusha" jest bezsilna wobec... Albo raczej, jeśli jest kontrolowany przez osobę o słabym sercu. Nie tryskaj więc większym optymizmem, niż powinieneś.

Tym razem Alicja nie wykrzywiła twarzy w fałszywej surowości:

- Co to za wskazówki? Kto ma słabe serce?

Angelika odpowiedziała ze złością:

- Czy mówiłem, że ty? Chociaż odnotuję tak gwałtowną reakcję?

Alicja nie odpowiedziała, a jej zadaniem było strzelanie i szukanie celów... To drugie jest znacznie trudniejsze niż pierwsze.

Alicja przypomniała sobie, jak wykonała swoje pierwsze zadanie. To proste, przyjedź do Mińska i podaj kosz ciasta z wypieczoną w nim kartką papieru z informacją. I ile strachu musiałam znosić. A teraz pośród tej kakofonii ryku i szoku panuje takie ponure uczucie.

Alicja nagle poczuła, że palec jej się zacina, więc odłożył karabin. Umilkła i zaczęła się modlić.

A piechota znów została zmuszona do położenia się, ogień był zbyt bezlitosny. Był już późny wieczór, Katiusze i Andriuszowie byli wciągani bliżej linii frontu. I inna artyleria. Trzeba było ostrzeliwać pozycje niemieckie...

Alicja przypomniała sobie, jak faszysta gonił ją po młynie, a on zwabił go w pułapkę, zmuszając butem do wejścia w pętlę. A więc to ten gruby drań się trzymał, a z drugiej strony, jak worek cementu przewrócony przez Alicję ciągnął za paletę. Tak wyglądała wojna w szklance kefiru.

Jak udało Ci się strącić worek cementu tak ciężki, że wróg został wciągnięty w stronę sufitu? Wystarczy pobiec do specjalnej dziury na strychu. Fritz strzegł młyna, mielono tu zboże na potrzeby armii hitlerowskiej. Zadaniem partyzantów jest podpalenie tego koryta. Problem w tym, że zapałki zamokły, partyzantka spędziła noc w stogu siana i złapał ją deszcz. Postanowiłem więc ukraść zapałki niemieckiemu strażnikowi. To była taka zabawna historia, kiedy biegł za nią i krzyczał, a kiedy wisiał, była jeszcze zabawniejsza.

To było tak, jakby huśtał się na huśtawce, a potem, kiedy Alicja w końcu podpaliła młyn... Pisk, to było...

Teraz stoi, a raczej szybuje z takim rykiem, że nawet krzyków nie słychać. Ale Angelika nie traci optymizmu:

- No cóż, dlaczego jesteś kwaśna, złotowłosa wróżko. Kapitulacja wroga jest bliska, chociaż nadal będziemy szczękać zębami.

Niemcy odnoszą duże obrażenia, ale ich bunkry są mocne i odbijają większość pocisków, a ich bomby często chybiają celu. Naziści mają też prawdziwe wieże z grubymi żelbetowymi ścianami, które nie chcą się poddać.

Alicja patrzy na umierające słońce o zachodzie słońca, jej oczy są łzawiące, dziewczyna mówi:

- Ilu ludzi trafia do królestwa cieni... Aż strach o tym myśleć.

Alice westchnęła ciężko i prawie wybuchnęła płaczem. Kiedy człowiek umiera naprawdę, a nie w matrixie, jest to straszne.


. ROZDZIAŁ nr 5.

Alicja obudziła się. Trochę przyzwyczaiła się do zimna, ale chciała jeść więcej. Paszka, skręcając i brzęcząc łańcuchami, jęknął:

- Szkoda, że nie mam tutaj pasztetów mięsnych ani pieczonej gęsi!

Arkasha potwierdziła:

- Tak, i nie pogardziłabym sztuczną żywnością!

Alicja ze złością zauważyła:

- I jak pionierzy głodowali w piwnicach SS i nie prosili o litość! Nie, nie będziemy się poniżać i klękać!

Paszka zgodził się z tym, tupnął bosą nogą w beton:

- Nigdy nie wstaniemy!

Ale pomimo brawury nastrój chłopaków pozostał kiepski. Chciałem jeść i pić, a było ciemno. Nie jak więzień kosmicznego cesarza, ale może i gorzej. Brakuje miękkich łóżek, a na suficie fiołki. Oto Trzecia Rzesza - bezwzględne imperium.

Alice ponownie zaczęła pocierać łańcuch ze stali stopowej. Poddawał się mocno i był bardzo gęsty. Nawet wściekły mamut nie byłby w stanie rozerwać tego na strzępy. Mają kłopoty. A przed nami jeszcze tortury. Rzeczywiście, gdy tylko zaczną smażyć pięty, nie będzie tak mało myśleć.

Alice próbowała pocierać mocniej. Bardzo chciałem jeść, ale przy odrobinie ruchu moje ciało się rozgrzało i głód ustąpił. Pamiętasz, jak Edmond Dantes potrząsał drążkami, aby przynajmniej przywrócić trochę siły mięśniom.

Alice również próbowała pocierać mocniej. I była w stanie coś zrobić. Tymczasem Hitler prowadził bardzo agresywny dialog w przededniu agresji na ZSRR.

Góring z przekonaniem zapewniał opętanego Führera:

- Stalin nie ma samolotów odrzutowych. I możemy liczyć na całkowitą przewagę powietrzną.

Hitler splunął i warknął:

- Tak, Stalin za bardzo zwlekał z modernizacją swojej floty lotniczej, nawet w Hiszpanii nasz Messerschmitt pokazał swoją wyższość na Ił-16. Ale to był jeszcze pierwszy model Me-109 "A", teraz mamy zdecydowaną przewagę w jakości lotnictwa.

Góring skinął głową:

- Samolot Yu-487 wkrótce będzie gotowy do startu, jest w stanie unieść 23,5 tony i tylko dzięki nadaniu samolotowi bardziej opływowego kształtu prędkość maszyny wzrosła o trzysta trzydzieści wspaniałych kilometrów! Zostań najszybszym skrzydlatym bombowcem na świecie!

W odpowiedzi Hitler krzyknął histerycznie:

- Tylko trzysta trzydzieści! Mały roboczy dzik!

Goebbels włączył się do rozmowy:

- Wkrótce będą gotowe nowe, mocniejsze silniki, co oznacza, że walory bojowe samolotu jeszcze bardziej wzrosną.

Hitler warknął:

- Czas się pospieszyć, nadchodzi nowa wielka wojna. Nasz przeciwnik, rosyjski niedźwiedź, jest bardzo silny, niezależnie od tego, co o tym myślicie.

Goebbels lekko przechylił swoją dużą głowę na chudej szyi:

- Osobiście boję się rozległych połaci Rosji i jej surowych zim. Lasów w tym kraju jest wiele, a komuniści ze swoją totalitarną ideologią rządzili przez ponad dwadzieścia lat, zatruwając młodzież propagandą.

Hitler stracił panowanie nad sobą:

- A co chcesz powiedzieć!

Goebbels logicznie zauważył:

- Na terenach wyzwolonych od bolszewików wojna partyzancka jest nieunikniona! Najtrudniejszy rodzaj wojny.

Guerin prychnął:

- Paraliżujemy wolę Rosjan atakami bombowymi.

Himmler podobny do kobry syknął:

- Cóż, mamy specjalne drużyny Jagdów do walki z partyzantami. Za każdego zabitego Niemca rozstrzelamy stu cywilów. Wtedy albo wszyscy Rosjanie zostaną wytępieni, albo zmusimy ich do poddania się.

Góring zamruczał:

- Rosjanie mają tylko jeden wybór: albo umrzeć stojąc, albo żyć na kolanach!

Himmler zgodził się i cierpiał po prostu nonsens:

- Słowianin to tak naprawdę zwierzę, etap przejściowy od małpy do człowieka. A postawa powinna być jak pracujące zwierzę. W przypadku nieposłuszeństwa rzeźni, w przypadku uległości, ciężkiej pracy, bicza i skąpego pożywienia.

Goebbels przerwał:

- Jeśli tak otwarcie wyznaczymy nasze cele, zjednoczy to cały naród wokół bolszewików. Musimy działać mądrzej! W szczególności Ukrainie należy obiecać niepodległość. Trzeba nastawić Słowian przeciwko Słowianom. W szczególności mamy na myśli Banderę. Będzie w stanie postawić wielu Małych Rosjan przeciwko Wielkim Rosjanom.

A najważniejsze jest, aby dać siłę do wojny z gangami komunistycznymi.

Hitler odpowiedział:

- Na wojnie kłamstwa są jak trujące gazy, ale więcej niż jeden respirator nie uratuje! Oszczerstwo przebija zbroję lepiej niż pocisk i odcina głowy lepiej niż odłamki! Oto twoje zadanie, Goebbels, postawić jeden naród radziecki przeciwko drugiemu! Niech muzy naładują broń!

Goebbels odpowiedział:

- Wszystko zostanie zrobione tak, jak chcesz, mój Führerze. To moja osobista innowacja, utworzenie w wojsku specjalnych jednostek propagandowych. Nawet Armia Czerwona nie ma tak potężnej sztuki PR jak my! Chociaż czerwona propaganda jest znacznie bardziej totalna i wszechobejmująca niż w krajach zachodnich!

Goering warknął:

- Czy pusty pogawędka ma sens?

Goebbels odpowiedział:

- Nie mów mi! I kto zniszczył armię aliantów. Brytyjczycy, Francuzi, Belgowie i Holendrzy mieli więcej żołnierzy, dział i czołgów niż my, a opór był w dużej mierze minimalny, właśnie dzięki naszemu wpływowi informacyjnemu.

Goring odpowiedział:

- To są szybkie uderzenia naszych żołnierzy, które zniechęciły wroga do próby rozkołysania łodzi! Co za propaganda!

Goebbels odpowiedział:

- Sto czterdzieści siedem dywizji, osiemdziesiąt brygad i prawie cztery miliony żołnierzy poddało się. I myślisz, że stało się to bez naszego wpływu! Przez sześć miesięcy obie armie stały naprzeciw siebie i nie poruszały się, działa nie strzelały, a my, propagandyści, pracowaliśmy niestrudzenie.

Goering:

"Nie możesz przebić pancerza czołgu językiem!"

Hitler przerwał sprzeczkę między swoimi podwładnymi:

- Oczywiście, uznaję zasługi Goebbelsa. Jego maszyna działała świetnie! Językiem nie przebijesz pancerza czołgu, ale możesz zneutralizować załogę! Francuzi specjalnie nie próbowali walczyć. Powodem była jednak krew zepsuta przez Murzynów. A teraz przejdźmy do rzeczy! Czy mamy dość siły Goeringa, aby zmiażdżyć ZSRR? Co donosi wywiad, ale Himmler.

Ślimak w okularach odpowiedział:

- ZSRR nadal tworzy i rozmieszcza nowe dywizje. Zwłaszcza czołgowe. Według aktualnych danych wróg ma sześćdziesiąt dwie takie dywizje. Tworzone są także dywizje strzeleckie i kawalerii. Wydaje się, że Stalin zbiera swoją uderzającą pięść.

Hitler zmarszczył brwi.

- Trzeba więc uprzedzić Stalina! Zadaj silny, kontratak! Wstrząśnij radami o ziemię. Postanowiłem zaatakować ZSRR wiosną, gdy tylko wyschną drogi. Moje czołgi przemaszerują przez Rosję w zwycięskim marszu! Czyż nie!

Himmler westchnął.

- Niestety, mój Fuhrerze, Rosjanie mają znacznie więcej czołgów niż my. Według przybliżonych szacunków ich liczba przekracza dwieście dwadzieścia tysięcy.

Hitler gwizdnął:

- Wow! Dlaczego tak dużo! Przecież system sowiecki jest zacofany!

Himmler potrząsnął głową:

- Przez dwanaście industrializacji Rosja zrobiła ogromny krok, a raczej skok naprzód w gospodarce. Wybudowano setki fabryk, wiele domów i fabryk. Po początkowym kryzysie rolnictwo się rozrosło, a kołchozy dostarczają coraz więcej żywności. W szczególności Rosjanie zwiększają nasze dostawy chleba i mięsa, a także ropy. W Rosji Syberia jest aktywnie zagospodarowana i odkrywane są tam nowe złoża. ZSRR z roku na rok staje się silniejszy, liczba najnowocześniejszych fabryk rośnie w niesamowitym tempie. Nawet Amerykanie są zszokowani tempem, w jakim Rosjanie budują swoje obiekty przemysłowe. Nie, socjalizm nie jest gorszy od kapitalizmu.

Hitler skinął głową:

- Wprowadziłem także elementy socjalizmu do ustroju kapitalistycznego. Teraz burżuazja nie może, jak poprzednio, wchłonąć większości wartości dodatkowej! Oligarcha otrzymuje tylko sześć procent zysku na własny użytek - jest to rodzaj wynagrodzenia. Nasi pracownicy mają niesamowite przywileje. Mogą podróżować po Europie niemal bezpłatnie. Bezrobocie zniknie raz na zawsze! W tej chwili brakuje nam ropy i żywności. Ukraina zapewni nam żywność, Kaukaz ropę. Miliony dobrze wyszkolonych i wykształconych Rosjan, Ukraińców i Białorusinów staną się naszą niemal bezpłatną siłą roboczą. Nasze bezrolne chłopstwo wzbogaci się, każdy Niemiec otrzyma majątek. I będą Rosjanie...

Himmler odpowiedział rykiem:

- Zniszczony!

Hitler pogroził palcem:

- Początkowo będziemy eksterminować tylko tych Rosjan, którzy są nieposłuszni naszej woli. Rozważny właściciel nie niszczy zwierząt pociągowych. Opieka nad podbitymi ludami, takimi jak zwierzęta domowe. Nie uderzaj bez powodu, ale wszelkie niezadowolenie przełamuj siłą. W szczególności, jakie są rozważania Rosenberga?

Specjalista ds. ziem wschodnich Rosenberg odpowiedział:

- Spośród wszystkich Słowian to właśnie wśród Białorusinów jest największy odsetek blondynów i niebieskookich przedstawicieli tej grupy etnicznej. Oni, podobnie jak Bałtowie, mają największą domieszkę krwi niemieckiej. Wierzę, że najczystszych i najbardziej utalentowanych Białorusinów można zgermanizować.

Hitler potrząsnął głową:

- Białorusini to wyjątkowo tchórzliwy naród! Są słabi, niezdolni do walki. A prawdziwy Niemiec to przede wszystkim wojownik. Poza tym na Białorusi żyje zbyt wielu Żydów. - Tutaj Führer zaczął wypluwać rasistowskie bzdury. - To sukinsyńskie plemię zepsuło zarówno krew, jak i wizerunek moralny Białorusinów. Nie, musimy dokładnie sprawdzić tych ludzi na obecność krwi Judasza. Wszystko, co do czego istnieją wątpliwości, należy wyeliminować. Lepiej nie marnować kul na te dziwadła, dranie szlamu, ale po prostu je spalić, jak to robiła średniowieczna Inkwizycja.

Himmler odpowiedział:

- W Europie nie zrobiliśmy tego Żydom. Po prostu zawieźli mnie do getta i przyszyli sześcioramienne gwiazdki. A taki brutalny odwet wobec Żydów i mieszańców odstraszy nas, wielu sojuszników, których podbiliśmy i zamieniliśmy w kolonie USA i Wielkiej Brytanii. W końcu większość zachodnich oligarchów i potentatów to Żydzi z pochodzenia. Czy warto ustawiać siły, które są przeciwko tobie!

Hitler ryknął, tupnął nogami i kopnął jasnowłosego pasterza. Pies z rodem królowej zawył i odskoczył z piskiem. Führer rzucił się na Himmlera i zaczął nim potrząsać, pryskając śliną:

- Och, ty psie! Świnio, szczeniaku, to znaczy, że stajesz w obronie tego podłego, żydowskiego pomiotu, który pokrył całą ziemię odchodami!

Himmler mruknął, kręcąc głową:

- Nie, mój Fuhrerze!

Hitler uderzył Góringa butem w tyłek:

- Dlaczego milczycie, świnie!

Goering wychrypiał, krztusząc się:

- Naród żydowski to naród bandytów!

Hitler zaczął krzyczeć:

- To nie wystarczy!

Góring mówił dalej:

- Piekielna pleśń!

Hitler uderzył Góringa w policzek:

- Widzę, że ty, wieprzu, nawet nie potrafisz porządnie przeklinać! No cóż, sam zajmę się Żydami. Powiedz Himmlerowi, jeśli skrzywdzisz Żydów!

Himmler odpowiedział krótko:

- Rozkaz to rozkaz!

Goebbels zauważył:

- Fakt, że większość oligarchów na Zachodzie to Żydzi, jest umiejętnie wykorzystywany przez naszą propagandę do wzniecania nienawiści wśród biednych wobec bogatych. Przecież walczymy ze światowym syjonizmem, a zatem o szczęście wszystkich najbiedniejszych warstw społeczeństwa i świata.

Hitler zaśmiał się:

- Na szczęście! Dobrze powiedziane! Gdy żelazny but III Rzeszy stanie na gardle całego świata, będzie to szczęście. Jak mówimy, wojna wyzwoleńcza polega na zrzuceniu jarzma bolszewików i bogatych z ludu.

Himmler zauważył:

- Cóż, mamy poważne podstawy sądzić, że sam Stalin przygotowuje przeciwko nam kampanię wyzwoleńczą!

Hitler ożywił się:

- Jakie powody!

Himmler odpowiedział:

"Nawet przepisy Armii Czerwonej mówią, że jeśli wróg wymusi na nas wojnę, staniemy się najbardziej ofensywną armią na świecie".

Goebbels poprawił:

- Jeśli wprowadzą wojnę, jest to chwyt propagandowy! O wiele bardziej logiczne jest uderzenie pierwsze, bez czekania, aż stos spadnie na ciebie. Poza tym słowo - najbardziej obraźliwe na świecie - jest zapowiedzią dominacji nad światem.

Hitler zmrużył oczy:

- Ja wiem! Nawet w rosyjskiej konstytucji jest napisane: ZSRR będzie się rozszerzał, aż obejmie ostatnią republikę na świecie. Dlaczego odmówiłem lądowania w Wielkiej Brytanii. Tak, bo Rosjanie zajęli Mołdawię, grożąc odebraniem rumuńskiej ropy. Gdybym zaczął lądować, uderzyliby mnie w plecy.

Goebbels, piszcząc cienkim głosem, zauważył:

- Podjęliśmy duże ryzyko rozpoczynając ofensywę we Francji, nie zapewniając odpowiedniej ochrony od wschodu. Dziesięć dywizji rekrutów zapewnia wyjątkowo słabą ochronę przed czołgami Stalina. W szczególności nasz wywiad uzyskał dokument, że w 1939 roku Stalin obiecał wystawić do dziesięciu tysięcy czołgów, sześciu tysięcy samolotów, samych stu dwudziestu dywizji piechoty i ponad czterech milionów żołnierzy. Nasze słabe siły nie byłyby w stanie wytrzymać takiej mocy. Gdyby cios został zadany w maju-czerwcu 1940 r., byłby śmiertelny!

Hitler wzdrygnął się:

- Sam się tego obawiałem! Ale bohaterski opór Finów zniweczył arogancję Stalina. Armia radziecka pokazała swoją słabość! Czym jest Finlandia? Całe trzy i pół miliona ludzi, armia, która nie ma ani jednego czołgu, całe pięćset lekkich dział i sto samolotów ze sklejki. I walczyli z Czerwonym Niedźwiedziem, który ma więcej żołnierzy niż cała populacja Finlandii. I nie poddali się, Stalinowi nie udało się wchłonąć Finlandii.

Himmler zaśmiał się:

- Aryjska krew!

Goebbels zauważył:

- Ale Rosjanie przedarli się przez Linię Mannerheima i frontalnym atakiem. Straty są ogromne, ale słyszałem od Finów o użyciu nowego potężnego czołgu KV-12 z haubicą 252 mm oraz IS-3 z armatą 130 mm i długą lufą.

Himmler skinął głową.

- Rosjanie mają taki czołg! A ich liczba rośnie. Nie wiemy dokładnie, ile ich jest, ale na pewno jest ich co najmniej kilkaset. A produkcja rośnie. W Charkowie i Leningradzie powstają nowe warsztaty do produkcji czołgów. Istnieją informacje, że za Uralem rozpoczęła się budowa nowego obiektu. Co prawda produkcja czołgów kołowo-gąsienicowych BT-8 i BT-9 została ograniczona, a zamiast nich pojawił się model czołgu T-34-85. Mówią, że marszałek Kulik przełamał ten model.

Hitler ożywił się:

- Mamy rysunki!

Himmler odpowiedział:

- Jest tylko fotografia. Nie jest zbyt imponujący. Podobny do francuskiego S -35, również o pochyłym pancerzu, tylko nieco niższy w sylwetce. To prawda, że osiągi są znacznie lepsze, silnik ma 500 koni mechanicznych, olej napędowy.

Hitler uśmiechnął się:

- Zizy nie pomógł Francuzom!

Himmler odpowiedział:

- Można powiedzieć, że nasze działa były bezsilne wobec ich pancerzy. Przód 56 mm to nie żart. Ponadto, jeśli S -35 ma armatę o długości zaledwie 47 milimetrów, to T-34 ma 76 миллиметровbardzo przyzwoitą. W szczególności radziecki pocisk jest trzy razy cięższy niż nasz T-3, z uzbrojonym działem 50 mm.

Hitler podskoczył do ogromnego kryształowego wazonu, chwycił różowy kolor i zaczął nerwowo ugniatać go w dłoniach. Ukłuł się w cierń i zawył:

- Oto pederaści! Dlaczego nie obcięli kolców?

Pojawiły się dwie smukłe, piękne blondynki w niebieskich sukienkach. Zaczęli energicznie odcinać ciernie maleńkimi nożyczkami. Hitler włożył palce do ust, wyssał trochę krwi i nagle podskoczył, uderzając dziewczynę w elastyczny, okrągły tyłek. Ona pisnęła, Führer mlasnął językiem po cygańsku:

- Ale koń!

Himmler mówił dalej:

- Czołg T-34, zdolny przebić armatę 76 mm i prędkość początkową pocisku 630 - 50 km - Pancerz T-3 mm, na odległość ponad kilometra.

Führer, chwytając dziewczynę za włosy i szarpiąc ją jak klacz, zakrakał głosem zardzewiałej trąby:

- Już przeczytałem ten raport! Jednak optyka T-34 jest tak słaba, że czołg ten nie jest w stanie strzelać z odległości przekraczającej 500 kilo... ugh, metrów. Przynajmniej z szansą na trafienie!

Himmler chętnie się zgodził:

- Tak, optyka Sowietów jest zauważalnie opóźniona! Ale wywiad podał, że pod Kijowem powstaje nowy zakład, wykorzystujący najnowocześniejsze technologie, do produkcji optyki. Zatem za dwa, trzy lata Rosjanie wypełnią tę lukę.

Hitler, owijając wokół dłoni włosy blond piękności, próbując ją skrzywdzić, jęknął:

- Tym bardziej warto najpierw uderzyć w ZSRR! Jeszcze kilka lat i rady będą tak silne, że nie będziemy mieli najmniejszych szans.

Himmler potwierdził:

- Poza tym krążą uporczywe, narastające pogłoski, że Stalin jako pierwszy chce nas zaatakować. Tak czy inaczej, wojska są ściągane do granicy i formowane są nowe dywizje. Być może Rosjanie zaatakują już w tym roku.

Goebbels odpowiedział:

"Mają wiele dywizji, ale żadna nie dysponuje pełną kadrą liczącą dziewiętnaście tysięcy ludzi. Nowe lotnictwo dopiero zaczęło pojawiać się w zachodnich dzielnicach, a radzieccy piloci nawet go nie opanowali. A co z pilotami, szkolenie i szkolenie personelu lotniczego nie zostało zakończone, wiele samolotów jest bez pilotów. Nie ma też wystarczającej liczby przeszkolonych załóg czołgów, w tym roku nie ma rad, nie są one gotowe do otwarcia frontu.

Hitler wepchnął twarz pięknej dziewczyny w krzak bujnej róży. Nie odważyła się stawić oporu, ponieważ nakazał jej sam żywy Bóg - Führer. Ciernie przeszyły delikatną twarz, przebiły gładką skórę. Dziewczyna chciała krzyczeć, ale w lodowatych oczach Hitlera widać było śmierć, wydawała się sparaliżowana, kilka kropel krwi spadło na wilgotną podłogę wazonu.

Führerowi spodobało się jej posłuszeństwo i po raz kolejny, po klapsie w tyłek, Hitler odprawił nieszczęsną służącą:

- Pieprzyć sukę! - Potem nerwowo kilka razy, kręcąc głową, powiedział: - Ogłuszyć to wygrać! Dowódca, który ostrzega przed swoim atakiem, jest albo idiotą, albo świętym, a to w zasadzie to samo! Świętość jest najpewniejszą oznaką degradacji, z atrakcyjnością jasnych kolorów muchomora!

Goebbels oklaskiwał:

- Cóż za mądre słowa!

Himmler odpowiedział:

- Biorąc pod uwagę ogromne zasoby naturalne ZSRR, duże otwarte przestrzenie i sprawność systemu sowieckiego, nie jest wskazane, abyśmy opóźniali cios. A jakie są alternatywne sposoby ekspansji...

Góring odpowiedział:

- No, na przykład Afryka! Proponuję wysłać kilka wybranych dywizji na południe, aby ocalić Włochy przed porażką. Libia i Egipt mają dużo ropy, a Afryka Równikowa jeszcze więcej. Brytyjskie Dominium Republiki Południowej Afryki i nasza Namibia są pełne diamentów i złota. Miliony płodnych czarnych niewolników. To są nasze kolonie, ciepłe morza.

Hitler zbeształ go, szturchając Góringa pięścią w brzuch:

- Tak, po prostu boisz się rosyjskich bagnetów.

Góring odpowiedział:

- Boję się rosyjskiej zimy! Nasze zbiorniki węglowe po prostu zamarzną. Zhydrolizowany węgiel w temperaturze minus dziewięć stopni rozkłada się na frakcje niepalne. A w lotnictwie nie ma wystarczającego smarowania. Nie jesteśmy wystarczająco silni, aby samą piechotą zdobyć Moskwę.

Goebbels zauważył:

- Tak, a smar w pistoletach maszynowych i strzelbach również twardnieje podczas silnych mrozów. Tylko niektóre jednostki SS, które walczyły w Norwegii, mają specjalny smar odporny na mróz.

Hitler machnął ręką:

- Nic wielkiego, z zimnem się zgadzam!

Goering szeroko otworzył oczy:

- W jaki sposób?

Zamiast Hitlera Himmler odpowiedział:

- Grupa czarowników i magów opracowała specjalną, psychiczną broń. Wprowadza nas w astralny kontakt z wyższymi siłami duchowymi i pozwala zwrócić się do władcy istnienia. Obiecał nam ciepłą i suchą zimę.

Hitler uśmiechnął się:

- Ostatnim razem magowie wpłynęli na skuteczność bojową Brytyjczyków i Francuzów w taki sposób, że zginęli straciwszy ducha walki. To samo stanie się teraz.

Goebbels zauważył:

- Licz na magię w epoce atomu!

Hitler kopnął wazon (nie chciałem trafić Goebbelsa, był za mały i kruchy, mógł zostać poważnie ranny). Porcelana, wykonana według specjalnych receptur, wytrzymała, a Führer chwycił go za nogę i krzyknął:

- Och, to boli!

Goebbels podbiegł do Führera i zaczął masować jego nogę:

- O nasz wielki panie! Nie spodziewałem się tego.

Hitler nagle zaśmiał się nerwowo:

- Tak, oszukałem cię tępo! Teraz zajmijmy się tym w porządku. Badania laboratoryjne wykazały fakt telepatii. Czyż nie!

Goebbels skinął głową:

- Tak, mój Fuhrerze!

Hitler zatarł ręce:

- Sam jestem hipnotyzerem! A więc tak jest napisane! Istnieją pewne wyższe siły astralne i mentalne. Magia rzeczywiście jest rzeczywistością. Jak również przesyłanie myśli na odległość.

Goebbels odpowiedział:

- Spotkał mnie taki przypadek. Dom miał się zawalić, poczułem psychiczny porządek i pospiesznie go opuściłem. Wydawało się, że głos mówił: odejdź, to niebezpieczne! I trzy minuty później stało się to.

Hitler potwierdził:

- I przydarzyło mi się to podczas pierwszej wojny światowej. Otrzymałem rozkaz opuszczenia okopu, zanim wybuchnie w nim bomba.

Goering potwierdził:

- A siły wyższe mnie chroniły. Czasami siedzisz za sterami samolotu i nagle polecenie jest po prawej stronie. Jakiś spryt! Wychodzisz, wrogi samolot zostaje zestrzelony, a ty żyjesz! Przeszedłem całą wojnę bez zadrapania i zestrzeliłem pięćdziesiąt osiem samolotów. Jeden z najlepszych asów w Niemczech - JA!

Hitler odpowiedział:

- Znam twoje zasługi, Hermanie. Czy wierzysz wróżkom?

- Jeden z nich przepowiedział, że moje życie będzie w poważnym niebezpieczeństwie, ale uda mi się uciec z pętli!

Hitler uśmiechnął się:

- Nie zostawisz mnie! Jeśli zechcę cię powiesić, powieszę cię bez zwłoki i bez apelacji.

Góring podjął niezręczną próbę ukłonu: przeszkadzał mu brzuch. Nawet jęknął z napięcia:

- Och, Fuhrerze!

Hitler czknął:

- Krótko mówiąc, plan Barbarossy został już podpisany. Kazałem sporządzić tylko dziewięć kopii i zachować je w tajemnicy. Uderzenie naszej armii musi być jak błyskawica, dowiedzą się o nim dopiero wtedy, gdy uderzy! Jeśli masz inne zastrzeżenia lub uwagi.

Goebbels powiedział nieśmiało:

- Musimy poprosić Papieża o nałożenie anatemy na bolszewików. Myślę, że Mussolini będzie miał podobny wpływ.

Hitler prychnął:

- Benedito jest za słaby! Nadal toleruje słabowitego monarchę, choć już najwyższy czas na utworzenie republiki z Duce.

Góring odpowiedział:

- Już dawno radziłem zorganizować królowi wypadek.

Hitler prychnął:

- Mussolini nie posłuchał mojej rady i nie wypowiedział wojny w celu ataku na Maltę. Z tego powodu Brytyjczycy dręczą teraz Włochy. Głupi makaroniarze ze swoim ograniczonym przywódcą. Barany kontrolowane przez barany. Mając przewagę liczebną, Włosi ponoszą klęskę za porażką, a mimo to nadal nazywają siebie potomkami starożytnego Rzymu.

Himmler warknął:

- Zepsuta krew!

Führer ryknął:

- Albo raczej!

Kat numer jeden jęknął:

- Rzymianie byli kiedyś jasnowłosi i niebieskoocy, dopóki nie zmieszali się z Maurami. Czarni zrujnowali genetykę!

Hitler zacisnął pięść:

- Dokładnie! Żałosne stworzenia!

Goering zasugerował:

- Może, rozkażemy, Skoreli zabije króla, a Duce zastąpi młodszym i bardziej energicznym politykiem.

Hitler zmrużył oczy:

- Wątpię, żeby to był dobry pomysł! Trudno znaleźć wilka wśród owiec. Niemcy to naród przywódców i bohaterów. Jesteśmy w stanie zbudować i pogrzebać każdego. Rozdzielmy żelbetowe tyły. Ale ogólnie rzecz biorąc, jeśli chodzi o Mussoliniego, o Rosji porozmawiamy później. Nie wpuściłam go w moje plany.

Goering zapytał:

- I dlaczego?

Hitler uśmiechnął się:

- Ten drań idiota będzie próbował mnie odwieść od ataku na Rosję. Zawsze jest tchórzem Mussolinim. Jakby nie wiem, jak targował się z Wielką Brytanią i Francją, obiecując otwarcie drugiego frontu przeciwko Niemcom.

Himmler uśmiechnął się:

- Mamy nawet korespondencję! Nasi agenci ukradli oryginały i zastąpili je kopiami. Nie martw się, mój Fuhrerze, Mussolini jest otoczony przez naszych agentów jak wilk z flagami.

Hitler uspokoił się:

- Włochy mają czterdzieści osiem milionów mieszkańców, nie licząc kolonii. Jej oddziały będą nam bardzo przydatne. Jednak Francja wraz ze swoimi koloniami liczyła ponad dwieście milionów mieszkańców, więcej niż ZSRR, i rozpadła się jak domek z kart. Swoją drogą, ilu ludzi żyje w Czerwonym Imperium?

Himmler odpowiedział:

- Formalnie 194 miliony, ale według niektórych danych wyniki spisu zostały zawyżone o sześć, trzy miliony!

Hitler zmarszczył brwi:

- Rosjanie mają przewagę liczebną, a od tyłu Wielka Brytania na nas naciska. Razem z koloniami i dominiami liczy osiemset milionów mieszkańców. To po prostu jakiś potwór.

Himmler odpowiedział:

- Duże kolonie to siła i słabość! Wielu Arabów i Hindusów jest gotowych wesprzeć nasze wojska.

Hitler uśmiechnął się:

- Generalnie zawsze traktowałem islam ze znacznie większym szacunkiem niż chrześcijaństwo. Nauczanie uderzyło cię w prawy policzek - skręć w lewy: idiotyzm. Zamienia ludzi w niewolników. Tylko głupi Słowianie mogą być chrześcijanami. A wiara w Allaha jest przydatna w wojnach.

Goebbels zgodził się:

- W islamie jest wiele dobrych rzeczy! Na przykład poligamia!

Hitler zaśmiał się:

- Zdecydowanie wprowadzę poligamię!

- Mojej żonie to nie przeszkadza! My, Niemcy, musimy zaludnić cały świat. A kobiety można rekrutować spośród podbitych ludów.

Rosenberg potwierdził:

- Na Wschodzie jest mnóstwo pięknych, jasnowłosych, szczupłych kobiet.

Hitler zauważył:

- Nie pełnoprawny!

Rosenberg odpowiedział:

- Fizycznie słowiańskie dziewczyny są bardzo silne. Są w stanie urodzić wiele silnych, zdrowych dzieci. Myślę, że najpiękniejsze i najinteligentniejsze z nich można dać na młodsze żony esesmanów i zasłużonych żołnierzy Wehrmachtu, aby rodziły dzieci i zajmowały się pracami domowymi.

Hitler potrząsnął głową, nie było jasne, co chciał powiedzieć, tak czy nie. Potem odezwał się głuchy głos:

- Możesz też spróbować! Jedynie zdjęcia tych kobiet w nowych paszportach muszą być nagie.

Goebbels zaśmiał się:

- Bardzo rozsądne! Dobierzemy kobiety bez wad fizycznych! Para każdego stworzenia!

Hitler odpowiedział:

- Najwybitniejsi mogą mieć trzy lub cztery! Na przykład oprócz żelaznego krzyża z diamentami rozdaj nagą cycatą Słowiankę z obfitym biustem i szerokimi biodrami.

Goebbels zaproponował:

- I co? Będzie świetnie! Ja też uwielbiam wysokie słowiańskie dziewczyny.

Goering niewyraźnie:

- To dlatego, że sam jesteś niski!

Goebbels poczuł się urażony:

- Napoleon i Nelson też byli niscy. W końcu, jak to mówią: od stóp do głów brutal, od stóp do głów brutal!

Góring prychnął:

- Dlatego nie przegapisz żadnej spódnicy. Mały gigant wielkiego seksu to fajny Goebbels!

- To nie tak, że jesteś dzikiem!

Hitler przerwał "bazar":

- Przyszła wojna z Rosją pochłonie wszystkie nasze siły i zasoby. Zamierzam więc skoncentrować do strajku około stu pięćdziesięciu dywizji. Ponadto nasi sojusznicy muszą przeznaczyć znaczne kwoty pieniędzy! Ale problemem jest ich gadatliwość!

Himmler odpowiedział:

- SS skróci języki! Tylko w zeszłym miesiącu złapaliśmy prawie pięciuset szpiegów!

Hitler zapytał:

- Czy wszyscy się przyznali?

- Większość! Jesteśmy świetni, jeśli chodzi o tortury.

- Musimy doprowadzić tę liczbę do tysiąca. - Hitler odgryzł kilka różowych płatków i przeżuł. - Zatrzymanie wraz z rodzinami. Torturuj dzieci na oczach rodziców, torturuj rodziców na oczach swoich dzieci. Zapomnij o litości, mamy wielki cel - dominację nad światem i każdego, kto się w to wtrąca, trzeba zniszczyć! Na chwałę wielkich Niemiec!

Himmler odpowiedział:

- Wielu naszych śledczych wstydzi się stosować okrutne środki wobec kobiet i dzieci!

Hitler tupał nogami, pryskając śliną:

- Słabi ludzie do obozu koncentracyjnego! Do więzienia dla skazańców. Ci, którzy służą w SS, powinni wiedzieć: taki jest zdrajcą, miękki jest zdrajcą. Każdy Niemiec musi stać się stalową maszyną zagłady. Idealnie byłoby, gdyby kraj był jednym ciągłym koszarem i więzieniem.

Ludzie wokół krzyczeli zgodnie:

- Hej Hitlerze!

Marszałek Góring śpiewał:

- Rozpryskiwanie broni zamiast masła to powiedzenie, a nie bajka! Czołg się czołga - nie pierdź! Nadejdzie bajka!

Wszyscy wybuchnęli śmiechem:

- O tak, Goering, o tak, jak! But w oko!

Hitler prychnął:

- Chodź, Herman, tańcz!

Góring wykonał taniec hipopotama. Był tak pochłonięty, że próbował wspiąć się na stół. Ale mu się nie udało i poleciał z rykiem, niosąc ze sobą przycisk do papieru, figurkę Napoleona, popiersie Hitlera i plik teczek. Popiersie Führera rozszczepiło się po uderzeniu w głowę wieprza. Rozległ się dziki pisk i popłynęła krew. Hitler rozkazał:

- Pomóż mu!

Wbiegło kilka dziewcząt w niebieskich mundurkach, podniosły Göringa i zaczęły bandażować mu głowę.

Goebbels parsknął.

- Nie możesz mieć bólu głowy! To kość!

Himmler mruknął:

- Och, to nie jest łatwa praca, wyciągać hipopotama z bagna!

Góringa poniosło, a Hitler, patrząc na wszystkich spod brwi, warknął:

- Wynoście się, kretyni, mam was dość!

Świta wybiegła z ogromnego biura Führera. Hitler padł na czworaki i szczekał za nim:

- Uff! Wątek! Wątek! Wrona! Uderzę cię mopem!

Chodził na czworakach, drapiąc nogą ucho. Pozostawiony sam Hitler wspiął się na stół i zaczął myśleć:

- Otaczają mnie łajdaki i kretyni! Oni wszyscy są tchórzami! Niscy, podli tchórze, każdy z nich, i podstępni pochlebcy. O Boże, jakich idiotów mnie otaczają! Podbij całą Europę, podnieś swój naród z kolan i zostań całkowicie sam.

Ale szczerze mówiąc, to Hitler, wielki władca. W ciągu zaledwie ośmiu lat rządów kraj zniszczony i okaleczony kryzysem nie tylko został odbudowany, ale wyniesiony na niespotykany wcześniej poziom. Przemysł wzrósł ponad trzykrotnie, a biorąc pod uwagę podbite, pięć i pół razy więcej niż w 1932 roku. Rosjanie zabili znacznie więcej żołnierzy w jednej wojnie fińskiej niż Hitler podczas zdobywania całej Europy. Takim triumfem jest szybkość podbojów, której pozazdroszczą Napoleon, Czyngis-chan i Aleksander Wielki. A potem upadła Afryka, część Azji, Australia, a nawet Ameryka. Jego imię rozbrzmiewa na całym świecie. I jest tylko jedna osoba, przed którą on - Adolf - zachwyca się! Stalin jest synem rosyjskiego szlachcica Przewalskiego i prostej gruzińskiej chłopki! Nie Żyd, ale bardzo zdolny, dzięki przebiegłości i przebiegłości, dać przewagę każdemu Żydowi. Stalin jest oczywiście głupcem, jeśli pozwoli Hitlerowi podbić Wielką Brytanię i Afrykę, wbije nóż w plecy III Rzeszy. W każdym razie On, Hitler, zadziałałby tam na jego miejscu! Niestety, Góring nie urodził się przywódcą i nie rozumie podstawowych rzeczy. On, Führer, mianował Goeringa swoim następcą, ponieważ ze względu na wąski umysł dzika jest on całkowicie bezpieczny jako spiskowiec. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że ogłoszony następca będzie chciał przyspieszyć proces i cię zabić. Oto on, Hitler, tylko kilka lat starszy od Goeringa. W przeciwieństwie do wieprza nie pali, nie pije, nie przejada się i pilnuje swojej wagi. Ale grubi ludzie żyją krócej. Jest mało prawdopodobne, aby Goering był w stanie przeżyć Führera, chyba że wystąpi siła wyższa. To jest następca, tylko na początek. Inny typ Goebbelsa. Jest po prostu asem propagandy, jego zasługi dla partii są ogromne. Całkiem kulturalny, wykształcony, odważny, ale słaby! Czy Führer wielkiego narodu może być niemal karłem i kaleką? Prawdą jest, że sam Hitler jest po prostu 166 см, nawet nieco poniżej średniej, i w żadnym wypadku nie jest bohaterem. Kiedy uczył się w wiejskich szkołach, był śmiałkiem i przywódcą. Ale w gimnazjum był bity i poniżany przez silniejszych uczniów. A dla chłopca, który początkowo zdał sobie sprawę ze swojej wyłączności, było to bardzo bolesne. Od dzieciństwa nie był zły, nawet teraz czasami boi się upływu krwi i swoich okrucieństw. Teraz zachował się jak kompletny głupiec przed swoją świtą. Jak wpłynął na niego zastrzyk anfitaminy? A także chęć ukrycia własnej bezradności i bezbronności ostentacyjną dumą. Tak, rozumiał, że zachowuje się źle, ale diabeł w jego głowie piszczał. Bądź tyranem, zmiażdż wszystkich i zniszcz ich! Bądź okrutnym despotą! Jesteś Fuhrerem, jesteś Bogiem, musisz kpić ze wszystkich. A co jeśli stworzymy nową religię i naszą własną Trójcę, której głową mógłby być Führer? Jak to powiedzieć, nauka się rozwija. a może naukowcom III Rzeszy i innych podbitych krajów uda się przynajmniej uczynić go nieśmiertelnym. W każdym razie magowie obiecali znaleźć miksturę, która przywróci młodość.

. ROZDZIAŁ nr 6.

Całkowicie wyczerpana przecieraniem łańcuchów, głodna i zmęczona Alicja ponownie zapadła w sen. Naprawdę chciała się najpierw napić. Głód ustąpił. Paszka i Arkaszka również ucierpiały, ale wzmocniły się. Podczas gdy Hitler i jego gang nie mają czasu dla dzieci. A przebywanie w kajdanach, w zimnej, ciemnej piwnicy, bez jedzenia i picia, to także tortura. Ale przynajmniej we śnie możesz zobaczyć coś bohaterskiego.

I nie znajduj w tym pocieszenia;

W nocy radzieckie czołgi i piechota ponownie rzuciły się do szturmu na Wzgórza Seelow. W nocy eksplozje min i pocisków wyglądają szczególnie jasno i przerażająco. Wielu, tysiące rannych jęczy i krzyczy przeciągle. Same Seele wydają się być na niebie oświetlone błyskami pocisków przeciwlotniczych i wielu odrzutowców smugowych, zapalających karabinów maszynowych , coś w rodzaju bram kosmicznych podziemi, w których skupiają się niewyobrażalnie potężne siły powszechnego zła.

Przelano mnóstwo krwi, bardzo dużo, a bose stopy dziewczyny wciąż lepią się do krzepnącej szkarłatnej cieczy. To przerażające i obrzydliwe.

Angelika położyła rękę na czole i powiedziała:

- Oto jest, co za raj, przeciwnie!

Alisa Selezneva, jakby obracała mechanizm obrotowy Wieży Eiffla, westchnęła:

- Niebo, przeciwnie, zdarza się, ale piekło, niestety, zawsze jest realne. Więc depcze nam po piętach!

Zamiast odpowiedzieć, Angelica strzeliła do ledwo widocznej postaci, rozmazanej w świetle ognia, wypełzającej z popękanej ściany bunkra. Jednak radziecka piechota nadal spotykała się z celnym i gęstym ogniem. Czołgi dokonały przełomu, próbując wspiąć się na zbocze.

Było to spowodowane nie do końca udaną konstrukcją czołgów IS-2. Duże obciążenie przednich rolek doprowadziło do poślizgu kół podczas jazdy pod górę. Zmusiło to pojazdy do poruszania się po spirali, na boki, a niektóre czołgi ciężkie po prostu utknęły w martwym punkcie. Z kolei T-34-85 wspiął się w górę. To spowodowało, że dym zmieszał się z kurzem, powodując histeryczny kaszel żołnierzy. Wielu z nich upadło od kul, odłamków lub zemdlało od nieznośnych oparów... Jednak i to ostatnie wywarło przemożny wpływ na niemieckich obrońców.

Dziewczyny również nie stały w miejscu, ale robiły krótkie biegi i poszły na górę. Ich bose stopy lśniły okrągłymi obcasami. Wdychali także opary i okropny zapach rozkładających się zwłok, spalonych samochodów i najbardziej obrzydliwego syntetycznego paliwa.

Na górze radzieckie T-34 spotkały niemiłą niespodziankę... Sterowane radiowo pojazdy krasnoludów "Szachowy Rycerz". Staranowali radzieckie czołgi, wysadzając je w powietrze razem z sobą.

T-34-85, oprócz swoich zalet, ma również wadę - pancerz przedniego pancerza kadłuba czołgu jest raczej słaby. Co więcej, pociski eksplodowały, to był po prostu jakiś horror.

Alice i Angelica zaczęły znacznie szybciej poruszać swoimi gołymi, opalonymi nogami. Muszą zająć pozycje, aby zneutralizować konie kamikadze.

Alisa Selezneva zamówiła:

- Uderz w te potwory w antenę...

Angelika zawołała zdezorientowana:

- Ale to nie jest prawdziwe... Mają prędkość około stu kilometrów na godzinę, są małe i w takim dymie nic nie widać.

W odpowiedzi Alisa Selezneva zaśpiewała:

- Nieba nie widać w dymie smoły, ale organizm jest przyzwyczajony do piekła! Ale wybór takiego dzhigit należy do ciebie, pod łóżkiem lub walcz o sprawę!

Angelika się zdenerwowała:

- Znowu jeździec! Masz w głowie tylko jednego mężczyznę...

Ale złość zwiększyła celność wojownika... Jednak snajperzy trochę się spóźnili, większość "Szachowych Rycerzy" zdążyła już zrobić "widelec", pożerając radzieckie czołgi wraz ze swoimi załogami lub wysadzając je w powietrze, co jest w zasadzie to samo.

Dziewczynom udało się jednak uratować część samochodów. To rosyjscy wojownicy! I fajne Rosjanki!

Na przykład w nocy, gdy wszystko spowija gęsty dym i leje się krew, gdy nie ma innego miejsca niż podziemia, dziewczyny żartowały i strzelały. Co więcej, Alisie Seleznewie udało się usunąć trzech strzelców radiowych tych nowych, śmiercionośnych maszyn.

Angelika ujęła to dowcipnie:

- Nie ma samochodu, którego nie zbudowaliby ludzie i który by nie był przez nich zmartwiony!

Seleznewa, która we śnie była członkinią Komsomołu, odważnie zauważyła:

- Można stworzyć technologię silniejszą od ludzi, ale odtworzenie doskonalszej osoby jest poza mocą Pana Boga!

Alicja w czasie walki błyszczała swoim dowcipem, a także bardzo mocnym głosem, który zagłuszał kanonadę, od eksplozji artylerii i po prostu potwornych wstrząsów atmosfery i gleby. Jednak jest to dziewczyna, która mogła się przestraszyć, ale nie mogła stchórzyć? Co za różnica? I w tym! Tchórz nie gra w hokeja! I walczy na pierwszej linii frontu. W końcu snajper strzela z reguły z bezpiecznej kryjówki.

Dziewczyny postanowiły zmienić rozmieszczenie i pomóc piechocie, która już zbliżała się do szczytu. Tutaj, podczas biegu, Alicja została ranna w łydkę odłamkiem. Co więcej, kawałek gorącego metalu utknął w mięśniu silnej dziewczyny. Alisa Selezneva upadła i zmuszona była odłożyć karabin na bok i wyciągnąć to zardzewiałe, krzywe żelazo. Co oczywiście nie było najprzyjemniejszym doświadczeniem.

A Angelika prawie straciła oko... Tak pozornie nieszkodliwy rykoszet kuli z ciężkiego karabinu maszynowego może okazać się dla niej śmiertelny. I nic tu nie da się poprawić...

Angelika zawyła:

- Och, moje małe oczka, to nie jest z bajki!

Ciężkie straty wśród czołgów i wzmożony ostrzał moździerzowy wroga ponownie zmusiły piechotę do położenia się.

Alisa Seleznev w końcu wycisnęła kawałek z umięśnionej łydki i jęknęła:

- Co za dziwactwo niedokończonego żeliwa! Prawie mnie sparaliżowałeś! Co teraz...

Dziewczyna rzuciła się na bok i potknęła się na stosie kilku zwłok. O Boże, ilu żołnierzy tu zginęło. Wiadomo, że strzelali z karabinów maszynowych MH-44. Te karabiny maszynowe ze średnim nabojem i dużym zasięgiem celu jak na tego typu broń to bardzo zabójcze dranie. Być może najlepszy karabin maszynowy II wojny światowej, który na szczęście pojawił się dość późno, gdy porażka Wehrmachtu była już oczywista.

I trupy, połamane i okaleczone ciała, z których zsuwają się jej cudowne nóżki... Trudno postawić krok, nie nadepnąwszy na umarłego...

A uparte już wrony, które nie boją się strzałów ani odłamków, już krakają, gotowe żerować na padlinie.

I to nie tylko gotowe, ale już siadające i bez wahania zjadające jeszcze ciepłe resztki ludzi.

Alisa Selezneva nie może znieść takiego świętokradztwa i choć marnowanie kul na taką obrzydliwość to z pewnością przesada, zwłaszcza gdy trwa bitwa, ale... Emocje biorą górę nad dziewczyną i strzela, powalając kilka wron jedną kulą na raz .

W tym samym czasie Alicja krzyczy:

- dranie! Sępy, padlinożercy, co wy robicie!

Dołącza do niej Angelika. A teraz młóćmy wrony... I tu skończył się już dość wyczerpany zapas amunicji... Alisa Selezneva zaklęła:

- NIE! Cóż, jestem prawdziwym głupcem! Oczyściła więc pióra sępów.

Rudowłosa wojowniczka podrapała się po gołej podeszwie za uchem i odpowiedziała:

- Tak, umiemy sprzątać, ale nie w szeregach nazistów...

Alicja poczuła się poważnie urażona:

- Tak! Zabiłem już lub wysadziłem w powietrze prawie cały pułk Fritza... Lepiej zdobądźmy MH-44 jako trofeum. To dobra rzecz, a w walce w zwarciu fajniejsza niż karabin automatyczny!

Angelika, badając najbliższą powierzchnię, powiedziała rymem:

Dobrze musi być z karabinem maszynowym;

Uderzaj jak wściekła stal!

Aby krew płynęła jak wodospad -

Zniszcz piekło - zabij złych!

Alisa Selezneva skinęła złotą głową:

- Tak właśnie jest... Zabijaj i płacz!

Dziewczyny wczołgały się do krateru zniszczonego bunkra. Było tam duszno i ranni Niemcy jęczeli... Cóż to za koszmar, szperać w ciemnościach i szturchać z połamanymi rękami i nogami, miażdżącymi kościami, skrawkami skóry, kupą krwi, wypróżnionymi wnętrznościami i połamanymi płytki marmurowe, wióry betonowe ...

Alicja oczywiście znała dobrze niemiecki, podobnie jak doświadczona Angelika. Jeden z żołnierzy miał majaczenie, drugi zaś mruknął całkiem spójnie i wyraźnie:

- Anioły wiecznego piekła gwiaździstego; Wygląda na to, że wszystko we wszechświecie zostanie zniszczone - musisz wzbić się w niebo jak szybki żyrfalkon - aby chronić swoje dusze przed zagładą!

Alisa Selezneva zapytała dobrym niemieckim:

- Mów głośniej, żołnierzu, gdzie jest twoja cela z przechowywanymi karabinami maszynowymi?

Wojownik poruszył się i ze zdziwieniem zapytał:

-Jesteś nocną wróżką? Niebieski...

Alicja tonem lalki odpowiedziała żartobliwie:

- Nie, w przeciwieństwie do Malwiny, nie mam siwych włosów, ale jak tu powiedzieć... Śnieżka w słońcu...

Niemiec z niedowierzaniem powiedział:

- Wtedy widziałbym ich nawet w ciemności...

- Żeby Rosjanie mnie zastrzelili albo zgwałcili. Nie, prawdziwy Aryjczyk musi umieć się bronić! - warknęła gwałtownie Alicja.

Niemiec podniósł się niemal na całą wysokość, po czym uderzył głową o betonową podłogę. Ryknął ze łzami w oczach:

- No, czemu to tak boli... Pogłaszcz mnie...

Sądząc po głosie i zapachu (Alicja Selezneva we śnie, niczym prawdziwy sabotażysta, nauczyła się rozróżniać zapachy, niemal na poziomie psa tropiącego), był to bardzo młody młody człowiek. Nie można współczuć takiemu człowiekowi... Alicja współczuła wszystkim, nawet jeśli w czasie bitwy zapomniała, że jej ofiarami są też ludzie, to w wolnej chwili wylała płonące łzy i pobiegła do najbliższej świątyni, aby zapalić tam świeca.

Dziewczyna położyła mu rękę na głowie, a następnie przyciągnęła go do siebie, całując go w usta:

- Moja droga... Uwierz mi, ta wojna wkrótce się skończy i będzie nam tak dobrze żyć...

Młody człowiek całkiem słusznie sprzeciwił się:

- Jak to może się wkrótce skończyć, skoro wróg jest u bram Berlina. Ta masakra będzie trwała przez co najmniej kolejne pięć lat, dopóki nie zdobędziemy Moskwy i Londynu!

Sama Alisa Selezneva była w tym momencie oszołomiona:

- A czy wierzysz, że w tak niespotykanie trudnej sytuacji można wygrać?

Młody człowiek nie poddał się i dosłownie w drodze znalazł argumenty:

- Ale Rosjanie wierzyli w swoje zwycięstwo, gdy byliśmy zaledwie dwadzieścia kilometrów od Moskwy, i trzeba przyznać, że udało im się odwrócić losy wojny. Dlaczego więc my, bohatersko walcząc na obrzeżach Berlina, nie możemy wierzyć w nasze bezwarunkowe ostateczne zwycięstwo?

Alicja, całując chłopaka w porysowane czoło, odpowiedziała:

- I ponieważ... Kiedy staliśmy u bram Moskwy, Rosjanie mieli za sobą jeszcze wiele tysięcy kilometrów terytorium - Niżny Nowogród, Kazań, Swierdłowsk. A potem Syberia do Pacyfiku...

Młody człowiek przerwał:

- I co z tego!

- W przeciwnym razie! Rosjanie mieli jeszcze gdzie się wycofać, ale w naszej sytuacji wojska alianckie zbliżały się już do Łaby. - Alice miała trudności ze zmuszaniem swojego głosu do ukazywania żalu i tonacji udręki spowodowanej takimi wydarzeniami. "To straszne, ale poza Berlinem nie mamy żadnej ziemi". Nie ma gdzie się wycofać!

Dziewczyna ponownie pocałowała chłopaka i poczuła, jak dłonie młodzieńca zaczynają bardzo nieśmiało głaskać jej biust. Ale nagle promień latarni przeciął ciemność zniszczonego bunkra i wściekły głos Angeliki przerwał idyllę:

- To właśnie się robi... Faktycznie, męscy zdobywcy zmuszający się do zakochiwania się w podbitych kobietach są w pewnym sensie typowe dla wojny. Ale żeby kobieta zgwałciła mężczyznę...

Alisa Selezneva warknęła na swojego partnera:

- Jesteś po prostu wulgarnym "niegrzecznym"! Chciałem tylko pocieszyć faceta, który jest naprawdę nieszczęśliwy. Wyobraź sobie siebie na jego miejscu, jak byś się czuł?

Angelika warknęła:

- Nie mam najmniejszej ochoty. Poza tym, kiedy moją matkę spalono żywcem tylko dlatego, że udzieliła schronienia rannemu żołnierzowi, byłem nie mniej nieszczęśliwy niż teraz te potwory. Czy rozumiesz tę zemstę! Załóżmy, że masz sposób myślenia średniowiecznej zakonnicy.

Alicja poczuła się zawstydzona i odepchnęła całkowicie oszołomionego Niemca. Po czym zapytała znacznie spokojniej:

-Zdobyłeś karabiny maszynowe?

- Nie widzisz, ślepo, tu jest ich czterech i torba z czasopismami do zabrania! - warknęła Angelika. - Zatem czas na pokład!

Alicja zapytała młodego mężczyznę:

-Będziesz walczył z nami przeciwko Niemcom?

Młody człowiek pokręcił przecząco głową:

- NIE! Możesz mnie zabić...

- Z przyjemnością! - Angelica bez ostrzeżenia strzeliła facetowi w serce z pistoletu. Kula trafiła precyzyjnie, a z jego piersi wytrysnęła fontanna szkarłatnej krwi...

Alisa Selezneva warknęła jak tygrys i rzuciła się na swojego partnera. Rozpoczęła się poważna walka kobiet. Choć Angelika posiadała duże zdolności w walce wręcz, jej białogrzywa rywalka okazała się znacznie bardziej szalona. Pięści Alice trafiły rudowłosego wojownika prosto w twarz . Odpowiedziała kolanami, a z nosa poleciała jej krew. Obie dziewczyny użyły nawet zębów i potarganych głów...

Początkowo inicjatywa w zaciętej bójce należała do rozwścieczonej Alicji. Ale potem Angelika uzależniła się od konia... Obie dziewczyny mocno się pobiły. Wreszcie zmęczenie i ból zmusiły ich do opamiętania się i usiedli twarzą w twarz, patrząc im w oczy... Pierwsza pokutowała Alisa Selezneva:

- Jak bardzo stała się dzika w tej wojnie... Tak, oczywiście, współczuję temu facetowi, ale to wcale nie jest powód, aby zabić swojego partnera.

Angelika zgodziła się:

- Oczywiście, że nie ma powodu... Sam okazałem się głupcem i świnią, gdy zastrzeliłem nieuzbrojonego człowieka. Ale w każdym razie nie jesteśmy jeszcze wystarczająco silni, aby wskrzesić umarłych!

Alicja potrząsnęła warkoczem, w który przed bitwą wplatała włosy, aby nie zdradzili jej swoim blaskiem w ciemności. Dziewczyna powiedziała ostro:

- Więc co? Chodźmy walczyć z wrogami!

Teraz dziewczyny były w pełnym otoczeniu... Z tyłu znajdował się karabin snajperski, a w obu rękach pistolet maszynowy. I idą, a raczej biegną do bitwy...

Nocna bitwa o pierwszą grań przeciągała się, ponadto hitlerowcy niespodziewanie przypuścili nawet kontratak. Do ofensywy przystąpiły potężne czołgi i działa samobieżne. Zmodernizowany "Ferdynand", czyli wyposażony w mocniejszy silnik o mocy 800 koni mechanicznych, "Jagdtiger" i "Royal Tiger", miał tylko sześć ciężkich pojazdów, po dwa w każdym, ale Pantera była perełką.

Ponieważ radzieckie czołgi pozostawały w tyle, na piechotę spadły pociski odłamkowe i serie z karabinów maszynowych...

"Pantery" i "Tygrysy" to bardzo niebezpieczne pojazdy, szybko strzelają ze swoich dział półautomatycznych i dysponują łącznym zestawem amunicji. Ale Angelica ma teraz poważną broń: schwytanego Faustapatrona. Udało jej się go także ukryć w komorze.

Dziewczyna zaczęła wybierać sobie cel... Alicja chętnie jej podpowiadała:

- Daj mi "Królewskiego Tygrysa", jest najdroższy, a dostaniesz na niego zamówienie.

Angelika machnęła ręką:

- O nie! Największym samochodem jest Jagdtiger i widzicie go tutaj, zmodernizowany z silnikiem o mocy 1060 koni mechanicznych. Dzięki temu silnikowi, ważącemu 75 ton, stalowemu potworowi udało się wspiąć na górę. Oznacza to, że wydadzą mu rozkaz!

Alisa Selezneva westchnęła ciężko:

-Gdzie to dostaniesz? W końcu ma wszędzie zbroję, chyba że strzelisz przez gąsienicę?

Angelika chytrze pokiwała głową:

- I znam jeden trik na tę maszynę...

Alicja z niedowierzaniem:

- Tak? Co za sztuczka, ten pojazd nie ma pancerza mniejszego niż 100 milimetrów.

Zamiast odpowiedzieć, Angelica czołgała się w stronę powoli zbliżających się czołgów wroga. Dziewczyna poruszała się jak wąż...

Kilka radzieckich T-34 otworzyło ogień do wroga. Ale strzelanie Jagdtigerowi w czoło jest daremnym ćwiczeniem. W końcu 250 milimetrów to nie żart! Ale on sam może odpowiedzieć w ten sposób...

Już strzelono w radziecki samochód, ale chybiono w drodze, chociaż pocisk ważący trzydzieści kilogramów, a nawet przebijający pancerz, jest już...

Angelika też strzela, uznała, że dystans wystarczy. Następuje ogłuszająca eksplozja i gigantyczny samochód zostaje po prostu rozwalony. Dziewczyna gwiżdże:

- Jaka piękność! To zamówienie jest niespodziewane!

Potem wojownik odczołgał się z powrotem... A szturmowcy znów brzęczeli na niebie.

Jednak odpowiedź ze strony Niemców też nadeszła. Oto słynne "Salamandry" Xe-162. Są bardzo zwinni i po prostu strasznie niebezpieczni. Tak, 30-milimetrowe armaty powietrzne strzelają z zabójczą siłą, niebezpieczną nawet dla Iłowa...

Teraz toczy się walka powietrzna, a Alicja próbuje zestrzelić Salamandrę strzałami z ziemi. A ponieważ ten samolot jest prawie w całości wykonany z drewna, jest to całkiem możliwe.

Lekki samochód ma opancerzenie tylko z przodu. A MH-44, co piąty pocisk ma fosforową głowicę, która poprawia celowanie, szczególnie w ciemności. A taka wyjątkowa głowa może nawet podpalić benzynę.

Angelica również zdaje sobie z tego sprawę i otwiera ogień do odrzutowców Salamander. Chociaż oczywiście tylko wybitny as może wsiąść do tak szybkiego samochodu z ziemi.

Alisa Selezneva zachęcała swojego partnera:

"Upadłeś bez celu, to na pewno trafisz". A jeśli pomyślisz i wytężysz się, na pewno nie trafisz w sedno.

Angelika otworzyła ogień do Salamandr, w trakcie strzelania przekręciła się, oparła nagie, dziewczęce szpilki i wymamrotała:

- Za pierwszym razem chybiłem, za drugim ledwo trafiłem... A za trzecim trafiłem tak mocno, że spinner zaczął śpiewać!

Alisa Selezneva zestrzeliła Salamandrę, lekki niemiecki myśliwiec poleciał w dół, pozostawiając ogon niczym tren panny młodej. To prawda, że był to brudny pociąg, a dziewczyna śpiewała swojemu partnerowi:

- Gra muzyka, bębny biją, sukę zabierają na cmentarz...

A kolejny He-162 został zestrzelony przez Alisę i Angelica zaczęła coś osiągać... Straty radzieckiego Iłowa były ogromne. Wróg był zbyt szybki i zwrotny, asy ZSRR nie mogły za nim dotrzymać.

Jednak wraz z nadejściem Jakowa było lepiej, ale do tego czasu znaczna część Iłowów została zestrzelona, a piechota radziecka, ponosząc ciężkie straty, zatrzymała się... Wiele paliło się i pękało od gorąca zniszczone czołgi, wokół leżał gruz i zniekształcone faszystowskie potwory.

Alicja odcięła szóstą Salamandrę i zauważyła:

- A to też nieustępliwe zwierzęta, nie tak łatwo je powalić, mimo że są drewniane jak Pinokio!

- Drewno, ściśnięta część rykoszetuje! - zaproponowała Angelika. - To część naszych problemów...

Alisa Selezneva zaśpiewała z westchnieniem:

- Szczęście to tylko wytchnienie, jasny błysk w ciemności problemów!

Następnie Angelica zapytała swoją przyjaciółkę:

- Napisz coś w locie i zaśpiewaj. W przeciwnym razie nastrój będzie bardzo słaby i wielu naszych chłopaków zginęło!

Alisa Selezneva, która sama odczuwała straszne zmęczenie, w końcu walczyła już ponad dzień (a nawet we śnie brakuje sił, snu i głodu!), zaczęła nawet śpiewać:

Niestety, bieda jest mi znana ze łez;

Jakże przekrzywił się wiejski dom!

Nawet słoma na dachu zgniła,

Silna zaspa pod oknem!


Był to czas strasznych nieszczęść,

Wielkie napięcie sił rosyjskich!

Moje burzliwe i pełne cierpienia dzieciństwo,

Kiedy zimno zmienia kolor na niebieski!


Bieganie boso po zimnie;

To pali aż do kości!

Gdzie znaleźć różę szczęścia,

Jak zrzucić kaskadę łańcuchów biedy?!


Nie znam szczęścia i pokoju;

Ciężka praca jest taka znajoma!

Zasłonię okno worem,

I ganek z siekierą!


Musimy tylko przetrwać zimę

Aby Twoja rodzina nie przeziębiła się!

Wiosną wiśnie kwitną rubinami,

I zbieraj nić jagodową!


A teraz nogi dziewcząt,

Tak bardzo płoną od piekielnego zimna!

Jak trudno jest wiecznie chodzić boso

Ułóż kłody w rzędzie na śniegu!

Ale wiosna przyszła pięknie,

Posypał się biały aksamitny śnieg!

I słyszę dźwięczny głos,

W końcu tak śpiewają strumienie!


Oto ogród w kolorze szafirowych plamek;

A lato płynie jak potok!

Och, lipa pachniała miodowymi łapami -

Rozkoszuj się ptasim gruzem!


Stawiamy drewniany płot,

Chłopiec przybył na ratunek!

I uczucia stały się dziwne

To było tak, jakby płynął sok z duszy!


Teraz pada deszcz, ulewa jest głośna;

Ukrywa perłową łzę dziewczyny!

Zbuduję dom murowany -

Wyciągnę cię z otchłani!


Wiesz, byłem chłopcem pokładowym, widziałem kraje;

Piasek pustkowi, turkmeńskie prezenty!

Pałace, meczety Samarkandy,

Niektórzy ludzie są tacy mili!


Znam też kraje europejskie -

To była długa podróż na morzu!

Ale krawędź gajów jest bliżej serca,

Chcę zwrócić mojego ptaka w jego stronę!


Całuje mnie, pieści;

Już mam zawroty głowy!

Obiecuje miejsce w niebie

I jest przystojny jak szatan!


Mieliśmy skromniejsze wesele;

Teraz mieszkam w mieście!

Słowa miłości nie są bzdurami -

Podwyżka to dobra rzecz!


Ale kiedy nadchodzi sen,

Gdzie są sny na błękitnym niebie...

Marzę o miękkiej słomie,

Mój stary wiejski dom!

. ROZDZIAŁ nr 7.

Wreszcie w celi, w której siedziały dzieci, zapaliło się światło. Oślepiał młodych więźniów. Drzwi o dużej grubości otworzyły się i do pokoju wszedł mężczyzna w masce i białym fartuchu w towarzystwie kilkunastu bojowników.

Przypominało to Alicji jej poprzednie przygody, Tom też był podobną osobą w białym fartuchu. Tylko ten miał na twarzy czarną maskę, a ten miał czerwoną.

Jakby dla dopełnienia podobieństwa, lekarz w białym fartuchu syknął:

- Cóż, dzieci, zapraszamy do procedur!

Paszka zacisnął pięści i warknął:

- Nie poddam się żywy!

Doktor skinął głową, zgadzając się.

- Uderz trochę chłopców pałkami, a zabiorę dziewczynę ze sobą!

Alicja skinęła głową na znak zgody:

- Jestem gotowy na zabiegi!

SS-mani bili Paszkę pałkami, chłopiec zawył, a jej bose pięty bito gumowym kijem. Arkasha milczał, a mimochodem został trafiony tylko kilka razy.

Zdjęli Alicji obrożę i kajdany, po czym zabrali jej ręce z powrotem, zapinając małe, ale mocne kajdanki, specjalnie wykonane dla dzieci więźniów. Dodatkowo założyli kolejną naszą, niezbyt masywną obrożę i poprowadzili ją na łańcuszku.

Bose stopy dziewczynki nie były spętane, najwyraźniej sądząc, że nigdzie nie pójdzie i nadal jest na smyczy. I poprowadzili mnie korytarzami.

Alice poczuła się upokorzona, widząc eyeliner. A jednocześnie miała poczucie dumy - naziści bali się. Alicja szła dalej, raz w górę, raz w dół po schodach. Betonowa powierzchnia łaskotała gołe podeszwy dzieci. Byłem bardzo spragniony, ale uczucie głodu już osłabło.

W końcu Alicja zmuszona była wznieść się wyżej i weszła do rządowego skrzydła bunkra. Miękkie, bujne dywany przyjemnie łaskotały zmarznięte stopy dziewczyny. Chodzenie po nich to niemal błogie uczucie.

W końcu zaprowadzono ją do biura. Ogromny i z wysokim sufitem. Lekarz został z nią, trzymając ją na smyczy, lecz strażnicy odeszli. Przy stole w biurze siedział mężczyzna w okularach. Wcale nie wydawał się straszny. Wręcz przeciwnie, przypominał nauczyciela, miał inteligentną, suchą twarz, gładko wygolony podbródek, wąskie ramiona i niski wzrost. Ubrany w prostą tunikę, a jedyną nagrodą, jaką otrzymał, był krzyż żelazny.

Niemniej jednak był to straszny potwór, główny kat III Rzeszy, szef SS i marszałek Rzeszy Himmler. Tego, którego bał się cały świat nie mniej niż samego Hitlera.

Alicja poczuła się niekomfortowo i wzdrygnęła się.

Himmler powiedział z uśmiechem:

- Zdejmijcie kajdanki naszemu gościowi!

Lekarz zauważył z powątpiewaniem:

- Ona jest bardzo niebezpieczna, Wasza Ekscelencjo!

Główny kat III Rzeszy skinął głową:

- Być może, ale to wciąż tylko dziecko! Zdejmij kajdanki i smycz!

Lekarz niechętnie posłuchał. Himmler nalał go z dzbanka do szklanki i podał Alicji.

Jego głos był wyjątkowo łagodny:

- Pij, kochanie!

Dziewczyna pisnęła:

- Co to jest?

Himmler zaśmiał się:

- Mleko! Co więcej, nie krowa, ale koza. Jest to bardzo przydatne dla dzieci!

Alicja skinęła głową:

- Dziękuję bardzo!

I przycisnęła usta do szklanki. Chciała jeść i pić coraz więcej. A mleko wydawało się dziewczynie bajecznie smaczne. Opróżniła go do kropli i spojrzała błagalnie na Himmlera.

Udawał zdziwionego:

-Jesteś głodna dziewczyno?

Alicja skinęła głową:

- Przez kilka dni nie wolno nam było jeść ani pić!

Himmler zaśmiał się:

- Właśnie tak? Te potwory!

Alicja zauważyła:

- Nie to słowo!

Himmler zauważył łagodnym tonem:

- Ale musisz zrozumieć, Alice, zraniłaś kilkuset ludzi i zabiłaś dwudziestu wybranych żołnierzy SS. Za to przysługuje Ci kara śmierci! Ale w Trzeciej Rzeszy dzieci wiesza się czasami nawet za drobne kradzieże lub naruszenie godziny policyjnej.

Alicja gwizdnęła i zadrżała. Główny kat III Rzeszy mówił dalej:

- A zgodnie z prawem mamy prawo użyć siły fizycznej nawet wobec dzieci. Więc Alicji, jeśli nie powiesz nam całej prawdy, kaci przejmą kontrolę nad tobą i twoimi przyjaciółmi. I są bardzo okrutni. Chcesz sam doświadczyć, kiedy przez Twoje żyły i żyły przepływają prądy wyładowcze?

Alicja zbladła i odpowiedziała szczerze:

- Nie chcę!

Himmler z błyskiem w oczach syknął:

- Powiedz mi, kto wysłał twoją grupę?

Alicja odpowiedziała szczerze:

- Nikt!

Himmler warknął wściekle:

- Kłamiesz! Tylko dorośli mogli dawać taką broń dzieciom!

Alicja westchnęła ciężko i odpowiedziała:

- Sami wzięliśmy całą tę broń i przenieśliśmy się przez wehikuł czasu!

Himmler wykluł się:

- Co?

Alicja potwierdziła z uśmiechem:

- To jest dokładnie wehikuł czasu! Jesteśmy z przyszłości!

Nastąpiła bolesna pauza. Himmler zdawał się to trawić. A potem zauważył z lisim uśmiechem:

- Jesteś z przyszłości... Być może masz niesamowitą technologię!

Alicja westchnęła i szczerze zapytała:

- Czy mogę dostać jeszcze trochę mleka?

Himmler nalał go do szklanki i ponownie podał Alicji. Dziewczyna piła łapczywie i stopniowo się uspokajała.

Główny kat III Rzeszy zapytał:

- Czy chcesz żyć?

Alicja odpowiedziała z urzekającą szczerością:

- Każdy chce! A zwłaszcza dzieci, mamy wszystko przed sobą, a w XXI wieku ludzie mogą żyć bardzo długo.

Himmler ostro zauważył:

-Twoje zbrodnie są wielkie. Tylko sam Adolf Hitler może ci ułaskawić i anulować wyrok śmierci. Zabijałeś i okaleczałeś najlepszych żołnierzy III Rzeszy. A to bardzo trudno wybaczyć, plus uszkodzony sprzęt!

Alicja odpowiedziała z westchnieniem:

- Wojna to wojna!

Himmler zauważył:

- I zgodnie z prawami wojny czeka cię śmierć. Poza tym, wcześniej będą cię brutalnie torturować, wybijając informacje. Rozumiesz to?

Alicja zauważyła, z trudem utrzymując przytomność umysłu:

- Jeśli położysz się na Ziemi, to tylko raz! Jeśli coś takiego jest przeznaczone...

Himmler odpowiedział ostro:

- Może powinienem od razu postawić cię na wieszaku, żebyś zrozumiał?

Alicja zbladła... Perspektywa tortur nie napawała optymizmem. Nie jest przyzwyczajona do bólu. A kaci III Rzeszy wiedzą, jak strasznie torturować. Ale także śmierć. Co się stanie, jeśli ona umrze?

Co czeka? Nicość? Albo niebo jako dziecko męczennika? Jednak ludzie końca XXII wieku nie wierzą w raj życia pozagrobowego. Chociaż wydaje się, że zostało już udowodnione, że istnieje jakiś rodzaj duszy. Abyśmy poddając się, nie umierali na dobre. I że w przyszłości będzie można przywrócić duszę ciału.

Ale stanie się tak tylko wtedy, gdy Alicja umrze w swoim czasie i miejscu. A kiedy zginie w piwnicach tortur gestapo, a jej duch uwikła się w korytarz czasu? To będzie absolutnie przerażające!

Dziewczyna wymamrotała, naprawdę przestraszona:

- Nie ma potrzeby torturować mnie i chłopaków. Wszyscy tak powiemy!

Himmler powiedział życzliwym tonem:

- To ciekawe... Z której jesteś epoki?

Alicja odpowiedziała szczerze, nie ukrywając:

- Koniec dwudziestego drugiego wieku. Chociaż niektórzy donoszą o nowej epoce od czasu Wielkiej Rewolucji Październikowej.

Główny kat zmarszczył brwi:

- Czy nie kłamiesz? Że komuniści wygrają w przyszłości?

Dziewczyna pokiwała głową na znak zgody:

- Tak, udało nam się wygrać. Na całym świecie zwyciężyły idee Lenina i Marksa!

Himmler miał ochotę z całych sił uderzyć bezczelną dziewczynę w twarz, powstrzymał się jednak zwykłym wysiłkiem woli. I zdławionym głosem powiedział:

- To nie może być! Nie możecie nas pokonać, razem z Japonią mamy zasoby całego świata!

Alicja postanowiła nie kłamać, zwłaszcza że sama nie chciała doświadczać tortur:

- Jestem z innego świata! Tutaj zaatakowałeś ZSRR w 1941 roku, nie dokończywszy jeszcze porażki Wielkiej Brytanii. Nie udało wam się zdobyć Moskwy w 1941 r., potem USA przystąpiły do wojny i wykończono was w 45 r.!

Himmler ryknął, uderzając szklanką o stół:

- Kłamiesz!

Alicja odpowiedziała z uśmiechem:

- Stoję przed tobą i to jest dowód, że mówię prawdę!

Himmler ostro zauważył:

- Wygrałeś? Zarówno USA, jak i Wielka Brytania walczyły po waszej stronie - co za nonsens!

Dziewczyny pokiwały głowami z uśmiechem:

- Najwyraźniej uznali, że tak będzie lepiej... niż leżeć pod tobą!

Himmler wstał z krzesła, zrobił kilka kroków i powiedział:

- No cóż... - W rękach głównego kata III Rzeszy błysnął pilot. Nacisnął przycisk.

Do biura wpadło kilku silnych strażników.

Himmler stwierdził:

- Ona jest twoim doktorem Menge! Spraw, żeby powiedziała prawdę, ale nie rób jej krzywdy, nadal możemy ich potrzebować!

Mężczyzna w białej szacie i czerwonej masce skinął głową:

- Będziemy cię torturować ostrożnie, ale to będzie bolało!

Alicja, drżąc ze strachu, jęknęła zdradziecko:

- Nie torturuj mnie, opowiem ci wszystko o świetlanej przyszłości!

Lekarz warknął:

- Potrzebujemy dziewczyny! Interesy III Rzeszy żądają!

Alice została podniesiona i zabrana. Dziewczyna nie stawiała oporu. Sala tortur była bardzo blisko Himmlera. Podobno główny kat czasami sam nadzorował tortury.

Alicję umieszczono na krześle, a jej nogi unieruchomiono w zaciskach. Doktor Menge zauważył:

- Frytownica to bezpieczna, ale bardzo bolesna metoda tortur.

Dwie dziewczyny w czerwonych maskach i gumowych rękawiczkach wyjęły przygotowany wcześniej olej i zaczęły gęsto smarować podeszwy Alicji. Dwa kolejne doprowadzone gazem. Kobiety pracowały tu jako katki. Używano ich szczególnie wtedy, gdy dzieci miały być torturowane, aby ofiara nie umarła. Kobiety są na ogół ostrożniejsze i delikatniejsze, ale powodują więcej bólu.

Alice poczuła, że jej bose stopy są skute kajdanami. Bolały mnie kostki. A dziewczyna czuła w sobie narastający strach. Następnie doprowadzono rury gazowe. Tutaj tlen był dostarczany przez niebieskie przewody, a gaz przez czerwone przewody. Brojler był na właściwym miejscu, a wysokość płomienia i temperatura były regulowane.

Jest oczywiste, że tortury miały być długie i okrutne. Zamaskowana oprawczyni zauważyła:

- To jeszcze dziecko! Czy dojdzie do całkowitego spalenia skóry na stopach?

Doktor Menge skinął głową:

- NIE! Złapali ich w taki sposób, że później skóra na stopach odrosła i tortura mogła się powtórzyć! Ta dziewczyna dużo wie i potrzebujemy od niej informacji.

Kobieta skinęła głową z uśmiechem pod czerwoną maską.

- Ona nadal potrafi tańczyć! Tymczasem rozświetlmy go odrobiną światła!

Dziewczyny odkręciły krany. Zimne stopy Alicji poczuły przyjemne ciepło. Dziewczyna początkowo myślała, że to wcale nie boli. Alicja pamiętała, jak Esmeraldę złamał hiszpański but. Ale to nie jest najlepszy przykład odwagi. Szybko się zepsuło. A oto, jak Zina Portnova wytrzymała tortury.

Nagie, naoliwione podeszwy zaczęły się nagrzewać. To już nie jest takie przyjemne. Alicja skrzywiła się. Mały płomień powoli palił pięty dziewczyny. Ta tortura jest bezpieczna, ale wyrafinowana i skuteczna, ponieważ ból jest długotrwały i narasta powoli, ale stale.

Alice szarpnęła nogami, ale tytanowe podkładki trzymały ją mocno.

Doktor Menge zapytał Alicję:

- Powiedz mi, kto cię przysłał!

Dziewczyna znów odpowiedziała szczerze:

- My sami! Dorośli nawet o tym nie wiedzą!

Doktor Menge uśmiechnął się mięsożernie:

- Czy to prawda? Myślisz, że uwierzymy w tę gadkę o dziecku?

Alicja całkiem logicznie zauważyła:

- Ale głupio jest wysyłać dzieci do tak ważnego zadania!

Doktor Menge skinął głową:

- Tak, to głupie, ale dlatego chcemy się dowiedzieć, dlaczego to zrobili!

Płomień nieco wzrósł i stał się gorętszy. Alicja poczuła ogromny ból i jęknęła. Potem zacisnęła zęby, ale z oczu dzieci popłynęły łzy. To jest straszne. Torturować. A podeszwy strasznie się nagrzewają. Dziewczyna, przypominając sobie prace o tematyce heroicznej, próbowała wyobrazić sobie coś innego. Na przykład pomyśl o przyjemnych rzeczach. Chodzi w szczególności o to, jak dobrze jest w jej świecie. Nie ma nawet czegoś takiego jak rolnictwo. Jedzenie przygotowywane jest z bioplazmy i można je zamówić przez Hypernet, co jest znacznie bardziej praktyczne. Nawiasem mówiąc, wcześniej kucharze-roboty byli bardzo powszechni. Ale teraz robią to łatwiej.

Jedzenie Bioplasma jest bardzo smaczne, ale nie powoduje wzdęć żołądka i nie trzeba sprzątać i myć talerzy. Więc to wszystko jest świetne! Alicja absolutnie ceniła postęp.

Chociaż zapewne jakaś babcia z XX wieku doceniłaby to jeszcze bardziej.

Alice drżała, jej obcasy paliły. Przypomniała mi się Gerda. Jak ta dziewczyna, głodna i zmarznięta, tupała drogą z ostrych kamieni. I bardzo ją bolało, jej bose stopy krwawiły. A Gerda szła i szła. I cierpiała. I widać, że jej gołe podeszwy paliły ją gorąco.

Wtedy Alicja usłyszała głos doktora Menge:

- Powiedz mi, że cię przysłał?

Dziewczyna postanowiła milczeć. Właściwie to najlepiej nie odpowiadać. Co więcej, czuła, że jeśli otworzy usta, będzie krzyczeć z całych sił, z nieznośnego bólu poparzonych stóp. Nie, będzie milczeć. A żeby było łatwiej, przypomnijcie sobie Gerdę, jedną z historii, w której ta dziewczyna wykazała się jeszcze większą odwagą i bohaterstwem.

Biedna dziewczyna opuściła kwitnący ogród z wiecznym latem i idzie zimną jesienną drogą.

Zaraz po wyjściu z ciepła przywitał ją lodowaty wiatr.

Jej bose stopy stąpają po skalistym zboczu. Jednak gołe podeszwy stały się już szorstkie w ogrodzie i nie są tak bolesne. Ale droga jest długa, nogi się gubią, po kilkudziesięciu kilometrach zaczynają piec podeszwy i boleć łydki. Dziewczyna prosi o jałmużnę, aby dali jej choć trochę jedzenia i poprosili o nocleg. Kto karmi dziecko, a kto nie. Ale mieliśmy szczęście: pozwolono nam przenocować. Dziewczyna zasnęła na sianie. I śpi bardzo spokojnie po długiej podróży. Ale rano trzeba znowu, zabierając kawałek chleba jako życzliwy gospodarz, wyruszyć w podróż. Ale po długiej wędrówce nadal bolą mnie nogi, a chodzenie boso jest zimne.

A goła podeszwa po śnie, jeszcze się nie rozciągająca, boleśnie odczuwa ukłucia kamieni zaśmiecających drogę.

Ale szybkie przejście rozgrzewa dziewczynę. Moje bose stopy robią się czerwone, a podrapane na bruku podeszwy lekko kłują. Dziewczyna znosi i pokonuje zmęczenie, aby odwrócić uwagę od bólu nóg, uważnie przygląda się otoczeniu. Porusza się drogami Niemiec, w stronę Francji. W tych gęsto zaludnionych krainach można zobaczyć wiele ciekawych rzeczy. Czasem zaczyna kropić lekki jesienny deszcz. Gerda bardzo boi się przeziębienia.

Nie dadzą jej nawet malin na noc, a antybiotyki pojawią się dopiero w przyszłości.

Ma na sobie jedynie lekką, letnią sukienkę.

A po długiej podróży dosłownie dzwoni każda żyła jej wyczerpanych, bosych stóp.

Jednak podczas kolejnego noclegu współczująca gospodyni zlitowała się nad nią i dała jej ciepły futrzany szal na drogę. A Gerda idzie znowu następnego dnia. Nogi początkowo drętwieją, ale potem się rozgrzewają. Po prostu dzwonią w każdej żyle. Chodzenie w ten sposób jest bolesne, ale dziewczyna daje sobie radę, ma cel i na pewno go osiągnie.

Tylko po to, żeby nie zachorować naprawdę.

A nogi z dnia na dzień stają się coraz bardziej szorstkie i porośnięte modzelami. Ciężko jest tak iść. Kilka razy dziewczyna nocowała w stogu siana, w nocy marzła, a potem wstawała z połamanymi kośćmi. Ale Gerda uparcie szła dalej, jej ciało rozgrzało się i stało się lżejsze. Dziewczyna żyła z jałmużny. Pomogło to, nawet jeśli nie regularnie, jeść i utrzymywać siły.

Czasami musiała rąbać drewno i nosić wodę ze studni za pomocą skórki chleba.

Mięśnie bolały każdego dnia, ale ból był stępiony. Organizm dziecka szybko przystosował się do obciążenia i teraz dziewczynka spacerowała średnio około sześćdziesięciu mil dziennie i nie padała ze zmęczenia. Jej gołe, powalone nogi były pokryte twardą skorupą i prawie nie czuły ostrości kamieni i zimna. Dziewczyna szła, pokonując cierpienie. Zimy w Europie są łagodne. Czasem padał mokry śnieg. Gerda zostawiła na nim ślady bosych stóp, nie zatrzymując się.

Nawet takie eleganckie, drobne nadruki jakoś pięknie wyglądały na białym tle.

Poruszała się jak nakręcona i dopóki nie dostała się do pałacu przy pomocy kruka. Tam poprosiła księżniczkę i księcia o parę butów i powóz, aby mogła kontynuować poszukiwania Kaia. Ale księżniczka zauważyła ze śmiechem:

- Przyzwyczaiłeś się już do chodzenia boso! Dlaczego potrzebujesz butów? Tylko sprawią, że Twoje nogi będą cięższe! Lepiej idź jak poprzednio, a wkrótce okrążysz połowę świata!

Pierwszy Minister zauważył:

- Temperuj się, jeśli chcesz być zdrowy!

A Gerda znów musiała tupać boso, więc nie spotkała się z żadną sympatią. Ale bose stopy dziewczyny w rzeczywistości stały się bardziej szorstkie, a skóra na podeszwach stała się mocniejsza niż skóra butów. I szła, demonstrując niezachwianą odwagę. Przeszła więc boso przez Niemcy i znalazła się we Francji. Mokry śnieg ugniatał się pod wyrzeźbionymi dziecięcymi stopami.

Gdzie jest jej brat Kai? Ile szła, a wciąż nie słyszała, ani nie miała ducha. Chociaż naprawdę przyzwyczajasz się do zimna i nie jest to takie straszne, nawet zimą i w łachmanach nie kaszlesz. A skóra na moich bosych stopach stała się mocniejsza niż podeszwa moich butów.

Dziewczyna zbliżyła się do Paryża. Tam poznała dzieci ulicy. Równie obdarty i bosy jak ona. Dziewczyna uścisnęła im dłonie i wymieniła wieści. Dzieci ze wszystkich krajów mówią międzynarodowym językiem i rozumieją się nawzajem. A Gerda szybko się z nimi zaprzyjaźniła.

W zespole jest o wiele lepiej niż samemu.

Ale dzieci są głodne, a dziewczyna wraz z nimi napada na stodołę właściciela ziemskiego. Ale policja pojawia się z kilkoma wyszkolonymi psami. Jeden pies dogania Gerdę i powala ją. Policjant zakłada dziewczynie kajdany i zabiera ją do więzienia.

Była spętana jak dorosła.

Biedna Gerda, brzęcząca ciężkimi kajdanami, które obcierają jej nogi, wędruje do paryskiego więzienia. Umieścili je też w Chatelet, w zimnej, śmierdzącej celi, gdzie siedzą razem małe dziewczynki przyłapane na kradzieżach i starsze kobiety, ale prawie wszystkie.

Chociaż jak jest dużo więźniów to robi się cieplej i można się rozgrzać.

Karmią nas obrzydliwym błotem i czerstwym chlebem. W tak nieludzkich warunkach można spędzić ponad rok.

Dziewczyna jednak nie poddaje się i nawet zaśpiewała piosenkę;

Ojczyzna w moim sercu - gra struna,

Życie będzie dobre dla wszystkich na świecie...

I marzę o Rosji - świętym kraju,

Gdzie szczęśliwe dzieci się śmieją!


Tylko w tym kraju życie czasem nie jest miodem:

Nadchodzi czas okrutnych prób...

Ale zimą zwykle wstaje -

A czarnookie dziewczyny latają!


Na tym świecie z lodu wyrasta kopiec,

Posiada ozdobę z diamentowego kryształu!

Święty Mikołaj to najstraszniejsza zaspa śnieżna Kagan-

Cudzoziemiec bliski rosyjskiej duszy!


Gerda szukała Kai, boso po śniegu -

Zdeptał połacie Rosji...

I powiedz leniwym - że nie mogę,

Cheruby podlały sen!


Piękny Eden odnajdziemy także w tundrze,

Niech banany dojrzeją na biegunie...

Uwierz mi, przyjdzie czas na duże zmiany -

Nowe kraje w kosmosie czekają na nas!


Spełnijmy święte marzenie człowieka,

Z najczystszym impulsem pilota!

Śmiejąc się w niebo z piosenką, polecę jak strzała -

Lądowanie nie jest twoją sprawą!


Kula nagle stała się dla nas bardzo mała...

Tak, Gagarin przyszedł z mikroskopem...

A niektórzy wolą buty Adidas

I masowy pośpiech zachłanności...


Nie sprzedawaj swojej ojczyzny za ubrania -

Nie rujnuj Rosji dla pieniędzy,

Kocham Jezusa z wąsatym przywódcą -

Ponieważ On jest także Mesjaszem!

To właśnie oznacza inspirację i już myślisz o przyszłości. I widzisz tę przyszłość tak, jakby była teraźniejszością.

Dziewczyna zaprzyjaźniła się z innymi więźniami, stała się duszą towarzystwa i już myślała o ucieczce.

Gerda zostaje jednak wezwana na przesłuchanie. Smarują sobie oliwą pięty i przykładają do bosych stóp płonący kocioł. Dziewczyna krzyczy z bólu i traci przytomność. I zmuszona jest wziąć na siebie winę za morderstwo szlachcica.


Tortury trwają kilka dni, dziecko jest chłostane i wieszane na wieszaku, ale Gerda wykazała się niesamowitą odwagą. Nie przyznaje się do niczego. A potem używam na niej hiszpańskich butów.

Tortura, która złamała Esmeraldę.

Deski ściskają nogi dzieci, a kat wbija kliny. Po pierwszych ciosach dziewczyna traci przytomność. Ale oblewają ją zimną wodą, zmuszając do opamiętania się. Potem znowu uderzyli w deski. Ból jest po prostu przerażający. Gerda sapie i dziko krzyczy.

Ale nadal nie chce się do tego przyznać.

Pijany kat uśmiecha się.

Lubi torturować niewinnych ludzi.

Przesłuchujący powtarza pytanie:

-Zabiłeś wicehrabiego de Juzac?

Nie, nie jest Esmeraldą, żeby to przyznać.

Gerda odpowiada jękiem:

- NIE!

Dziewczyna jest śmiertelnie blada i podrapana. Jeden policzek parzy ogień.

Przesłuchujący krzyczy:

- Katie, jeszcze jeden klin dla niej! Grubszy!

Bezlitosne zwierzę jest posłuszne.

I znowu następuje cios, od którego drży całe ciało dziewczyny. Łzy płyną z oczu Gerdy, bohaterka Andersena jest bardzo zraniona, ale nie przyznaje się do winy.

Nie, nie zniósł tego, chociaż jest banalnie okaleczona.

Przesłuchujący krzyczy:

- Tak, przyznaj nam to! To tylko słowa!

Tak, nie chcę być kaleką.

Gerda nagle znajduje siłę, by odpowiedzieć jasno:

-Słowa są jak wiatr obracający młyn, który daje mąkę mądrym, a mąkę głupim!

Dziewczyna odpowiedziała żartobliwie.

Przesłuchujący krzyczy:

- Jeszcze dwa kliny!

Kat uśmiecha się szeroko, wyglądając na bardzo zadowolonego.

I znowu młotek leci... chrzęszczą kości nóżek dzieci, a dziecko znowu traci przytomność w szoku bólowym. Gerdę opamiętuje wiadrem lodowatej wody z piwnicy. I kontynuują wyrafinowane, a jednocześnie niezdarne tortury. Tutaj w imadle jednocześnie zaciskają palce dziewczyny. Ściskają imadłem. Gerda ponownie traci przytomność. Tym razem na dłużej. Nawet wiadro wody nie przywróci jej rozumu.

Najwyraźniej szok bólowy przekroczył granice ciała dziecka i młody więzień stracił przytomność.

Dziewczyna leży na krześle tortur, blada i zakrwawiona.

Żywa wyobraźnia pomogła Gerdzie odłączyć się od rzeczywistości i palącego bólu w jej naprawdę gorących obcasach.

Ale wtedy Himmler wszedł do piwnicy tortur. I z poważnym spojrzeniem zapytał:

- Rozmawiałeś, kryminalisto?

Doktor Menge odpowiedział z westchnieniem:

- Cichy! To tak, jakbym nabrał wody do ust! Może spróbuj aktualnego?

Himmler spojrzał na bose stopy Alicji. Całe podeszwy pokryte były fioletowymi pęcherzami. I powiedział:

- Na razie wystarczy! Dajmy dziewczynie czas do namysłu! W międzyczasie, czy możemy zająć się chłopcami?

Kata mięsożernie oblizała wargi.

- Czy chłopcy są piękni?

Himmler zaśmiał się:

- Nie jest zły! Ale ty też po prostu trochę usmaż im pięty! Jeśli od razu przegapimy cały program, a oni się nie odezwą, to trudniej będzie ich rozdzielić.

Gerda oderwała się od swoich myśli i jęknęła. Jak jej przypalone podeszwy płoną, strasznie. Ale poradziła sobie z tym i mogła się wyłączyć.

Himmler zwięźle rozkazał:

- Idź do jej piwnicy i daj więźniom trochę jedzenia i picia! Potrzebujemy ich żywych!

Alice została ponownie spętana, łącznie z nogami. I dosłownie zanieśli mnie do celi. Ból był straszny. A kiedy gumowa pałka uderzyła w spaloną podeszwę, dziewczyna zawyła, ale natychmiast przygryzła wargę.

Alicja nawet szepnęła:

- Jeden - zero na naszą korzyść!

Alicję zabrano do celi, w której paliły się już reflektory i zrobiło się nieco cieplej. Paszę i Arkashę złapano i zaciągnięto na przesłuchanie ze stronniczością.

Alicja położyła się na betonie i uniosła opalone nogi, żeby krew odpłynęła z poparzonych podeszew i nie bolała tak bardzo. To oczywiście przerażające, gdy twoje stopy są przypalone na piecu, ale Alicja przeżyła. I potrafiła wykazać się odwagą pioniera. Ale co dalej? Będą torturowani długo i w wyrafinowany sposób. A to będzie bardzo boleć...

Alicja zaśpiewała:

- Co za ból, co za ból, Rosja kontra Niemcy: sto - zero!

Dziewczyna wyobraziła sobie na jej oczach czołg Panther-2, jak płonął, znokautowany przez radziecką Katiuszę. I trochę się pocieszyłam. Chociaż lufa Pantery jest tak długa, że aż strach na nią patrzeć. Nie, to nic w porównaniu z "Tygrysem"-3. Prawdopodobnie będzie nazywany tygrysem cesarskim.

Przynieśli jej więzienne racje żywnościowe. Bez smaku zupa z pokrzywy i suchy chleb. Głodna Alicja natomiast jadła łapczywie...

Wprowadzili więc chłopców do celi. Pasza miał siniaki i otarcia na twarzy. Obaj chłopcy mieli spalone podeszwy na piecu i pęcherze.

Pashka chełpliwie zauważył:

- Tak bardzo przeklinałem tych Niemców!

Alice zachichotała w odpowiedzi i zauważyła:

- Niedobrze jest przeklinać!

Arkasha zgodziła się z tym:

- Prawidłowy! Po prostu milczałam i myślałam o czymś innym. To sprawia, że tortury są łatwiejsze do zniesienia! A Paszka krzyczał i krzyczał!

Blondyn warknął ostro:

- Zamknij się, kretynie!

Alicja zaproponowała:

- Bądźmy cicho! A jeśli taki jest nasz los, to umrzemy w torturach i zachowamy swoją godność!

Arkasha zgodziła się z tym:

- Najwyraźniej naprawdę musimy umrzeć! Lepiej umrzeć w ciszy!

Paszka odpowiedział agresywnie:

- Nie możesz czekać! Otoczę ich najbardziej selektywnymi klątwami we wszechświecie.

. ROZDZIAŁ nr 8.

Alicja, wyczerpana torturami i emocjami, zasnęła. Chłopcy również ucichli.

Chociaż we śnie możesz śnić o czymś bohaterskim, co może być pocieszeniem, w warunkach, w których utknąłeś i zostałeś uwięziony.

A sny są tak bohaterskie, że młócisz w nich faszystów, bardzo skutecznie i pięknie;

Pokonawszy w nocy pierwszą grań Wzgórz Seelow, wojska radzieckie próbowały rozwinąć swój sukces w ciągu dnia. Ale duża liczba sterowanych radiowo pól minowych, a także gęsty ogień z karabinów maszynowych i szybkostrzelnych karabinów ponownie zepchnęły piechotę na ziemię. I zbyt wiele czołgów zostało wysadzonych w powietrze.

Jednak ekipy naprawcze spisały się bohatersko nie gorzej niż jednostki bojowe i do końca dnia znaczna część pojazdów wróciła do służby.

Alisa Selezneva i Angelica nigdy nie zmrużyły oka. Walczyli, strzelali, coś krzyczeli...

W szczególności naziści nie byli głupcami, wiele ich dział z powodzeniem osiadło w głębinach, a następnie podniesiono je za pomocą podnośnika. Po czym pokonali...

Najpopularniejszym rodzajem działa jest oczywiście działo przeciwlotnicze kal. 88 mm. Uniwersalna broń do strzelania do samolotów, czołgów i piechoty. Wystarczy zmienić łuski... Prawda jest nieco uciążliwa, ale stosuje się specjalne podnośniki, przeznaczone do czołgów i dział samobieżnych.

Wśród obrońców jest wiele nastolatków i kobiet. Zasoby ludzkie Trzeciej Rzeszy są wyczerpane, więc trzeba zgarnąć wszystkich z rzędu. Nawet dziesięcioletni chłopcy-bojownicy nie są niczym niezwykłym. W końcu oni też mogą rzucić butelkę z łatwopalną mieszanką i wsadzić ją w zasadzkę piechura.

Zwykle tacy chłopcy biegają boso i w krótkich spodenkach, ponieważ butów dziecięcych jest mało, a bosymi stopami są znacznie bardziej zręczni.

Linia obronna na Seelach jest bardzo potężna, zaczęto ją nawet budować jeszcze przed wybuchem I wojny światowej, na wypadek wrzucenia armii carskiej do Berlina. Tak, już w XVIII wieku, za Elżbiety, której dopiero przedwczesna śmierć uniemożliwiła miano Wielkiej, Rosjanie zajęli Berlin!

Na wysokościach znajduje się więc dużo podziemnej komunikacji, labiryntów okopów i schronów dla snajperów. Można powiedzieć, że jest to swego rodzaju miasto.

Pomimo tego, że Adolfowi Hitlerowi przypisuje się zwykle schizofreniczny optymizm, wiosną czterdziestego trzeciego roku rozpoczęły się poważne prace nad wzmocnieniem Berlina. I w przeciwieństwie do Wału Zachodniego, Atlantyckiego, udało się go ukończyć do końca.

Wszystkie martwe sektory zostały wydobyte lub przygotowane z napalmu...

Alisa Selezneva i Anzhelika po raz kolejny spaliły swoje bose, pełne wdzięku stopy, gdy spod ziemi wypłynęła złowieszcza mieszanina syntetycznej benzyny, siarki i fosforu...

A wieczorem pięty dziewczynki były mocno poparzone, pokryte dużymi pęcherzami, a chodzenie stało się męką.

Dziewczęta poddały się i teraz strzelały z zasadzki, zwłaszcza że wojska radzieckie w ciągu dnia prawie nie posuwały się naprzód. Tak jednak powinni postępować snajperzy, a gdy walka się rozgorzeje, na pewno znajdziesz cel... I będziesz mógł dalej uzupełniać swoje konto.

Odważna Alisa Selezneva, drapiąc spalonymi stopami o metal, warknęła:

- Tak, ty i ja, Angelika, jesteśmy bardzo chorzy i cierpimy. Ale wierzcie mi, wspomnienia spalonych żywcem żołnierzy Armii Czerwonej sprawiają mi osobiście dużo większe cierpienie.

Rudowłosa wojowniczka nerwowo zacisnęła perłowe zęby:

- I uwierz mi, jeszcze bardziej gorzko jest ich widzieć, zwłaszcza tych, którzy nie umarli od razu, ale zostali zwęgloni... Wojna różni się od piekła tylko tym, że nie ma w niej rutynowych tortur!

Alisa Selezneva, po zestrzeleniu celnym strzałem faszystowskiego strzelca niedbale wyglądającego zza osłony, zauważyła:

- Gdyby wszyscy byli naszymi wojownikami, tak jak my? Chociaż oczywiście łatwiej jest żartować niż strzelać!

Angelika również się z tym nie zgodziła:

- To dla kogoś! Osobiście trudno mi robić jedno i drugie... A tak przy okazji, dlaczego nazywano cię Alicją?

Złotowłosy wojownik odpowiedział po prostu, jakby na spowiedzi:

- Wiesz, moja mama czytała w dzieciństwie podobną bajkę... Bajka piękna, ale bardzo głupia. Po czym zdecydowała, że jej córka powinna, podobnie jak Alicja, odkryć nowy świat, ale nie na ziemi, ale w kosmosie. Podbijaj galaktyki i szerz komunizm w całym wszechświecie, walcząc z faszystowskimi dyktaturami i właścicielami niewolników. Rozumiesz...

Angelica strzeliła i chybiła, z frustracji uderzając się brodą w tyłek:

- No tak! Oczywiście że rozumiem. Wiesz, sam marzyłeś o wyjeździe na planetę, gdzie nawet na biegunach panuje wieczne lato, a ludzie nie znają chorób ani starości. Nie ma nieba na Ziemi, a w tych samych wiecznie zielonych Indiach panuje upał, wysoka wilgotność i chmury najpaskudniejszych owadów!

Alisa Selezneva zachichotała:

- Ale tam jest Mowgli... - Potem zmieniła ton na poważniejszy. - Myślę, że Indie wkrótce staną się sowieckie.

Angelika całkiem zasadnie wątpiła:

- Nehru to po prostu słabeusz. Jest pacyfistą, a nie komunistą. Oportuniści i nacjonaliści tacy jak on wyrządzają więcej szkody niż pożytku. Potrzebujemy silniejszych i bardziej oddanych sojuszników czerwonej idei, aby nieść światu komunizm i jego światło!

Alisa Selezneva oddała jeszcze kilka strzałów i zobaczyła, że naziści stopniowo słabną. Tylko żeby nie uderzyć dzieci. Są tak nieszczęśliwi, chudzi, bosy i blond, że budzą tylko współczucie. Tutaj Ilyowie ponownie pojawili się na niebie... Wyleciały wcześnie, a za nimi szybsze "pionki".

Alisa Selezneva, tupiąc bosymi stopami, żartowała na temat tych małych nośników bomb:

- Pionki też nie są szalone - przyszłe królowe, faszysto, uciekaj!

Angelika powiedziała ponuro:

- Przy słabych sojusznikach nawet silne pojazdy będą bezczynne!

Alisa Selezneva całkiem rozsądnie zwróciła uwagę na niuanse:

- Ale tutaj na przykład rumuński król Micheasz. Monarcha i ogólnie rzecz biorąc po prostu rozpieszczony młody człowiek. Niemniej jednak otrzymał najwyższe odznaczenie ZSRR - "Zwycięstwo".

Angelika skrzywiła się kwaśno:

- Niestety, zlecenia mnie omijają. Chociaż dla "Jagdtigera" zwykle dają "Wielką Wojnę Ojczyźnianą" nie niższą niż drugi stopień. A przynajmniej "Czerwony Sztandar".

Alisa Selezneva odpowiedziała gładko:

- Bohaterowie zasługują na powieszenie na nich rozkazu, ci, którzy im dowodzą, zasługują na powieszenie! Bo dobry dowódca rozpoczyna bitwę dopiero wtedy, gdy po prostu nie ma już miejsca na bohaterski czyn, ze względu na z góry ustalone zwycięstwo!

Angelika potwierdziła:

- Tak, jesteś złotowłosym mistrzem paradoksów... Ale przecież Stalina trzeba powiesić!

Alicja zachichotała:

- Oczywiście, że jest to konieczne! Tak wielu naszych dobrych ludzi zginęło przez niego. Na początku wojny wojska były rozmieszczone w sposób zupełnie nieprzydatny do obrony. A konsekwencją jest porażka na samym początku!

Angelika położyła palec na szkarłatnych ustach:

- Słuchaj... Uważaj na rynek. Przecież nikt nigdy nie rozwiązał oddziałów specjalnych.

Alisa Selezneva wykrzywiła twarz:

- Och, och! Znalazłem coś, co odstraszy jeża, kaszą manną! Uwierz mi, jesteśmy silniejsi niż wszyscy enekevedeshnicy razem wzięci. Zwłaszcza duchem!

Angelika znów jest bohaterską kobietą, jakby została uderzona pod pachą, chybiła... Jednak było już ciemno i nie było widać, a cele były takie małe i niewyraźne, a nawet ruchome. No cóż, co można przeciwko nim zrobić?

Alisa Selezneva również nie strzelała często. W tym śnie wydaje się, że ma przyjaciela, osobowość wojownika, który walczy od wielu lat i ma własne zasady moralne i nawyki. Jak walczyć boso, to być zarozumiałym. Przyzwyczaiła się, że przez ostatni rok ani razu się nie rozmazała i nie chciała zdradzać smutnych statystyk. A to po prostu nie strzelało na ślepo. Ponadto wśród walczących zbyt często pojawiali się wojownicy z "wydmuchanymi nosami". Szkoda ich najmilszej duszy Alisy Seleznevy.

Chociaż na przykład wydaje się, że Hitler powiedział: miłosierdzie na wojnie nie powinno przekraczać granic wykonalności ekonomicznej! Ekonomiczna wykonalność nie powinna przekraczać potrzeb ascetycznych!

Jednak to drugie, podobnie jak hasło; broni zamiast masła, nie był szanowany w najlepszy sposób! Ku szczęściu ZSRR i śmierci III Rzeszy!

Hitler najwyraźniej miał problemy psychiczne. Bardziej pragmatyczny władca III Rzeszy stworzyłby ZSRR znacznie poważniejsze problemy i mógłby przeciągnąć na swoją stronę jego sojuszników.

Alicja nawet śpiewała entuzjastycznie;

Na chwałę naszej Ojczyzny Rosji,

Ojczyzna najświetniejszego świętego...

Gdzie gwiazdy podlewały aksamitne niebo,

Swoją czystą, nieziemską miłością!


Jesteśmy rycerzami gigantycznej potęgi,

Który chroni wszechświat!

Niech nasza Ojczyzna będzie zjednoczona,

Ojczyzna - monolitu nie można rozbić!


Wystrzeliliśmy rakietę przed wszystkimi innymi,

Astronauta i ja lataliśmy wokół balonu...

Nasze wyczyny są wychwalane w wierszach,

Pan obdarzy nas hojnym darem!


Kiedy naziści zaatakowali kraj,

Wszyscy chwyciliśmy za karabiny...

Komuniści walczą z hordą -

I strzelasz w górę jak promienna strzała!


Stalowe hordy zostały odparte z Moskwy,

Pod Stalingradem, przełamanie grzbietu!

Dziewczyny wyglądały promiennie dumnie,

Ona przynosi nam proletariackie światło!


Jesteśmy rycerzami kraju we wszechświecie lepiej,

Nie można było znaleźć bardziej promiennej Rosji...

Choć chmury wiszą nad krajem,

Nie zawrócimy z chwalebnej ścieżki!


Kiedy zdobyliśmy Berlin, była to radość,

Żołnierz nabrał takiego szczęścia...

Posmakowaliśmy słodyczy zwycięstwa, kochanie,

Przystało na chłopca ze stalowym karabinem maszynowym!


Teraz nadeszły tygodnie pokoju,

A cierpienie pędzi przez pola złota...

Chcieliśmy żyć wiecznie i w radości,

Bóg Wszechmogący jest z Ojczyzną na zawsze!

Tak, dziewczyna nie tylko doskonale strzeliła, ale także zaśpiewała jak prawdziwa primadonna.

Nadeszła noc z szesnastego na siedemnastego kwietnia i rozpoczął się masowy atak. Weszły w grę nowe rezerwy, w tym czołgi.

W szczególności najnowszy T-44... Czołg ten był o trzydzieści centymetrów niższy od T-34-85 i miał mocniejszy pancerz przedni zarówno wieży, jak i kadłuba. Z tym samochodem wiązano wiele nadziei, ale...

Niektóre czołgi już w drodze zaczęły wpadać w poślizg i awaria ich przekładni... Widocznie projektanci i przemysłowcy nie potrafili dostosować się do jej poprzecznego ułożenia i skrzynia biegów po prostu zawiodła przy zmianie biegów (ta choroba wieku dziecięcego była typowa dla dzieci). oraz dla wczesnych modyfikacji T-34-76).

Tylko trzy z dwudziestu pięciu najnowszych czołgów były w stanie wspiąć się na wyżyny Wzgórz Seelow. Poruszały się jednak powoli, silniki ryczały głośno, a z rur wydechowych wydobywał się czarny, śmierdzący dym.

A za nimi biegli nowi żołnierze piechoty, krzycząc "hurra..."

Dziewczyny strzelały jeszcze przez jakiś czas, lecz gdy żołnierze radzieccy, nie zwracając uwagi na poważne zniszczenia i ich towarzysze nieustannie wpadający pod ostrzał z karabinów maszynowych, wspięli się na kolejną grań, wojownicy rzucili się za nimi.

Jednak naziści byli nadal silni. Potężne He-162, Me-109 "K" i Fokken-Wulfy rzuciły się w stronę samolotów szturmowych i skrzydlatych "pionków".

Wśród nich szczególnie niebezpieczni są rzeźnicy Fokken-Wulf w modyfikacji szturmowej. Jednocześnie są cztery działa kal. 37 mm, strzelające zarówno do piechoty, jak i czołgów.

Jeden z radzieckich Iłowów poszedł nawet staranować cięższy i uzbrojony pojazd wroga... Zderzyli się i... Niemiec miał więcej szczęścia, udało mu się wyrzucić, ale w Ił-2 nie ma śladu po takim urządzeniu.

Zirytowana Alisa Selezneva puściła niemieckiego pilota, zanim ten otworzył spadochron, i wyraziła się uroczo:

- Jestem miły! Dobro w domu jest tym, co cenione, dobro w duszy, które jest wypędzane!

I gołymi palcami dziewczyna rzuciła granat, wysadzając w powietrze kilku faszystowskich bojowników, którzy próbowali się do niej zbliżyć.

Dziewczyny przeniosły ogień na samoloty... Ale Focken-Wulf modyfikacji szturmowej nie odrywa się od ziemi z karabinem. Jest bardzo dobrze chroniony, a zbiorniki gazu znajdują się pod pancerzem wokół kabiny. Niebezpieczna rzecz...

Aż sześć wiatrówek - to duża i poważna siła, najpotężniejszy pod względem uzbrojenia jednomiejscowy myśliwiec II wojny światowej.

Non-162 jest pod tym względem najłatwiejszym łupem... Me-109 "K" wymaga szczególnej uwagi. Najnowsza masowa modyfikacja Messerschmita... Modyfikacja obejmująca wyłącznie uzbrojenie armatnie, trzy działa kal. 30 mm i dwie armaty powietrzne kal. 15 mm. Potężna maszyna, dziwny Jaku-9, a nawet najlepszy Jak-3, oczywiście, w służbie. Były problemy ze zwrotnością, mimo że silnik był bardzo mocny...

Alisa Selezneva, niczym mądra dziewczyna XXII wieku, postanowiła wyrazić swój punkt widzenia:

- Niemcy przywiązują zbyt dużą wagę do takich wskaźników, jak opancerzenie i uzbrojenie samolotów. Na przykład stale rosnąca moc silnika Messerschmitta została pochłonięta przez wzrost siły ognia. I jak pogorszyła się zwrotność.

Angelika warknęła:

- I powalasz tę osłabioną zwrotność. Najprostszym sposobem rozmowy jest walka...

Alisa Selezneva przerwała z urazą w głosie:

- To ja nie walczę! Ale tak naprawdę, zastanów się, ile kosztuje Me-109 K z pięcioma armatami pneumatycznymi? A Focke-Wulf z sześcioma? Ale Salamander stanowi optymalną kombinację kosztów pojazdu, możliwości produkcyjnych, masy, zwrotności, prędkości i uzbrojenia. Choć pod tym względem jest oczywiście gorszy od Messerschmitta czy zwłaszcza Fokkena-Wulfa.

Angelika zauważyła z radością:

- Mówisz tak, bo tylko tego ptaka udaje nam się zestrzelić. W przeciwnym razie...

Alisa Selezneva warknęła:

- Nie żartuj tak głupio!

A dziewczyna znów wystrzeli morderczy i niszczycielski granat gołymi palcami.

Faszyści, rozerwani na strzępy, lecą.

Tutaj Alicja może być szczęśliwa.

Niemcy naciskają swoimi samolotami z bardzo potężną bronią i opancerzeniem, a Armii Czerwonej jest ciężko.

Jednak radzieckie Jak i Laggies radzą sobie całkiem skutecznie z potężniejszymi jastrzębiami Hitlera... Sprawiają, że gołąbki płoną, tak samo jak...

A pięć Messerschmittów i sześć karabinów Fokken-Wulf nie umyje, naziści muszą chować nos w ziemię.

Ale radzieckie asy ponoszą straty. A straty są przyzwoite, więc przyjdź i osłabij swoją presję. A liczba baranów rośnie. Radziecki wojownik nie zna strachu. I nie bez powodu honor i Ojczyzna są cenniejsze niż życie!

Alisa Selezneva zauważyła to:

- Barany są oczywiście oznaką męstwa, ale oznaką inteligencji, aby zjeść obiad bez strat!

Angelika również się z tym nie zgodziła:

- Znak inteligencji.... To nawet oznaka geniuszu, aby wygrać bez strat. Ale to już nie jest wojna.

Alisa Selezneva warknęła w odpowiedzi:

- Po co nam do cholery wojna?

Angelika była tutaj bardzo dowcipna:

- Jak inaczej odróżnić, gdzie są prawdziwi mężczyźni, a gdzie mężczyźni nie osiągają nawet poziomu kobiety!

Następnie Alisa Selezneva zwróciła uwagę na nowe stado samolotów i wskazała bosą stopą:

- Spójrz na uszy... A z emblematami nocnych wiedźm... Pewnie jest tam Natasza. Takiej gawędzie, jaką nazista może teraz wytrzymać!

Angelika zgodziła się:

- Na pewno ci pasuje! Tylko uważajcie, żebyśmy się nie poparzyli!

Nocne bombowce U-2, jak pieszczotliwie nazywają je po uszach, a jeszcze bardziej znane i dość obraźliwe, pod pseudonimem kukurydza.

Walczą na nich dziewczyny-piloci. Samolot jest łatwy w pilotażu i łatwy w pilotażu. Niezbyt dobrze radzi sobie w walce powietrznej, dlatego wykorzystuje się go głównie do ataków nocnych.

Odzwierciedla się tam niski poziom hałasu, lekkość i zwrotność. To prawda, są też wady, można zestrzelić przeciwlotniczy karabin maszynowy... Samolot to zamachowiec-samobójca.

Ale tutaj niebo jest już oczyszczone z gniazda sępów, więc można uruchomić bardziej bezbronną maszynę.

Alisa Selezneva szepcze modlitwę:

- Panie, ratuj życie Nataszy i innych dziewcząt... Są takie dobre i bardzo cię kochają. Nie pozwólcie, aby największy i najbardziej sprawiedliwy zatriumfował nad powszechnym złem i smutkiem!

Angelica cięta w ramię;

- Proszenie Boga o cokolwiek jest zabawne. W końcu wszystko w naszym świecie jest przez Niego z góry ustalone, więc jaki jest sens oczekiwać, że cokolwiek zmieni!

Alisa Selezneva słusznie sprzeciwiła się:

- Dlaczego sądzisz, że On w ogóle istnieje... A jeśli istnieje, to tak jak w Biblii czy Koranie?

Angelika pokręciła przecząco głową:

- Wcale tak nie sądzę... Ty pewnie myślisz inaczej. Pamiętam tę Śnieżkę, którą kiedyś opowiadałeś mi o teorii, o nowym spojrzeniu na teologię, ale jakoś udało mi się o tym zapomnieć?

Alisa Selezneva machała zgrabną bosą stopą i radośnie pośpieszyła przypomnieć:

- Zapewne czytałeś o słynnej teorii Noosfery Wernadskiego, prawda? O jego nauczaniu, że każda z myśli, jaka przychodzi na myśl, jest materialna i nie tylko pozostaje w postaci pamięci w określonych częściach mózgu, ale także rejestruje się w przestrzeni podmaterialnej niczym na taśmie?

Angelika chętnie potwierdziła:

- Tak, znam takie nauczanie. Generalnie jest to logiczne. Jeśli słowo można nagrać na taśmę, to dlaczego nie można w ten sam sposób odcisnąć myśli, działania czy emocji.

Alisa Selezneva prawie otrzymała ołowiany prezent w skrzynię i została zmuszona do skoku w lewo. Następnie odpowiedz upartemu strzelcowi maszynowemu. Umilkł, a złotowłosa wojowniczka kontynuowała swój wykład:

- No właśnie... Ale słowo wcześniej wypowiedziane, a następnie nagrane na taśmie, a nawet zdanie odtwarzane głośno, może ogłuszyć lub wywołać akcję. Podobnie jak obraz osoby w ruchu, odtworzony w filmie, może oślepić, przestraszyć, zmienić charakter... Ogólnie rzecz biorąc, zmienia duszę, a nawet leczy chorobę...

Angelika mruknęła zgadzając się:

- Tak, bardzo dobrze, że może!

Alisa Selezneva dodała:

- Więc... Istnieje szczególna Uniwersalna Hipernoosfera. Różni się od taśmy wieloma istotnymi różnicami, ale odciśnięta jest w niej także wiara, nadzieja i modlitwy ludzi, niczym miliardy miliardów klatek filmu. Jeśli miliardy ludzi w coś wierzyły, to nie znika to bez śladu, ich wiara jest materialna i gromadzi kolosalną ilość energii. I ta energia może się rozlać, wpływając na świat materialny. To znaczy proście, a będzie wam dane, a nie puste frazesy. Całkiem możliwe, że w pewnych warunkach modlitwa wywoła silny oddźwięk w Hipernoosferze i jej moc pomoże rozwiązać problem na Ziemi... Zatem Bóg istnieje i jest materialny, realny i aktywny, ale nie jest Stwórcą Wszechświat, ale raczej stworzony przez ludzkość i jej wiarę w Niego!

Angelika natychmiast poprawiła:

- Ale w tym przypadku nie trzeba się modlić. Możesz po prostu zapytać... Swoją drogą, dlaczego musisz pytać Boga? Komunizm jest także najsilniejszą wiarą. To znaczy, że jeśli poprosi się o coś wolę ludu bolszewizmu, czy Stalina, to i to się spełni?

Alisa Selezneva powiedziała ze stuprocentową pewnością:

- Tak! Całkiem możliwe! I to się spełni i wygrasz!

Angelika strzeliła kilka razy z ręki... Drugi grzbiet Wzgórz Seelow został już zdobyty. Ale pozostał jeszcze trzeci, najbardziej ufortyfikowany, w którym znajdowały się rezerwy oraz pięści czołgów i dział samobieżnych. Nie było łatwo wejść w ten przełom...

Oddziały radzieckie, wyczerpane zaciętymi walkami, zatrzymały się nad ranem... Zginęło zbyt wielu piechurów, uszkodzone czołgi wymagały naprawy... W trakcie jazdy przyspawano do nich blachy i ponownie wrzucono do bitwy. Wszystko odbywało się w trybie przyspieszonym, fachowcy po prostu biegali, jakby ktoś przyspieszył film. W pozostałych sprawach na starych taśmach klatki poruszały się dwa razy szybciej niż na prawdziwych.

Alisa Selezneva i same Anżelika otrzymały kolejną nieprzyjemną ranę i zmuszone były położyć się, aby odpocząć. Dziewczyny były wyczerpane i chciały przespać przynajmniej kilka godzin, jednak ogłuszający ryk im na to nie pozwolił.

A radziecka masa czołgów i piechoty załamała się jak fala na falach i powoli opadła... Trzeba było zebrać siły i ponownie wstrząsnąć niemiecką obroną. Jak po jednej fali następują inne fale. Oczy dziewcząt były sklejone, ale surowy rozkaz marszałka Żukowa nadal popychał je i wielu innych chłopaków do ataku.

A wojownicy nie mieli już sił i trywialnie pełzali jak ślimaki, tylko trochę szybciej...

A potem Alisa Selezneva postanowiła zaśpiewać dla radości. Stukając gołymi podeszwami, śpiewała:

Wzdłuż kryształowego zwierciadła jeziora;

Na łyżwach pędzę jak jaskółka!

Nie zamroziłem serca -

Glorious Rus ci to dał!


A wiosną drzewa są zielone;

A młoda wiosna wrze życiem!

Tam pędy odrastają odnowione,

Tam szeleszczą liście szmaragdów!


Jak piękne są głębokie wody;

Światło słoneczne odbija się!

Ziarna na polu są wypełnione sokami,

Świt zabarwił je rubinami!


Archaniołowie żądają bycia niewinnymi;

Dbajcie o czystość aż do ślubu!

I pracuj, ściskając stopy do wielkości chleba,

Przędź najdelikatniejszą nić z jedwabiu!


Ale nie do tego czuję się powołany,

W moim sercu jest horda diabłów!

Po co prowadzić takie smutne życie?

Lepiej iść na wojnę - zabić tam zło!


Oto przed nami rozległe obszary zamorskie;

Cukier pustynny pod kopytami!

Nie ma chłodu jak nieumarli pod sosnami,

Zobacz, co połyka ghul!


Na wojnie zaznałem cierpienia,

Niosę twoją zmarłą!

A jakie są rodzaje szlochów?

Krzyk bosych sierot!


Ale po drugiej stronie przygody,

Ryzyko jest duże, żyjesz życiem!

Czy Wszechmogący udziela przebaczenia?

Nie potrzebujemy raju - gdzie jesteś, wszy!


Człowiek jest takim stworzeniem -

Co go obrzydza cichym spokojem!

Potem buduje wszechświat ze swojego,

Narzucanie porządku jest fajne!


A Ojczyzna jest Wielką Matką;

Jesteście Rosją, świętym krajem!

Twoje kamyki i kamienie są jak aksamit,

Po którym biegano boso!


Ale nadszedł czas, podstępna esencja,

Miłość wymknęła się z zasadzki!

Dałam się uwieść, znalazłam faceta,

To takie zepsute ciało!


Bądź oczywiście oddany Ojczyźnie:

Nie byłoby żadnego nieszczęścia!

Ale taki jest los ludzkości,

Że my, ludzie, jesteśmy w istocie bestiami!


Okazał się szpiegiem, bezwzględnym,

Oddał nasze plany bez honoru!

Ale to nie są dziecinne żarty,

Jeśli twój przeciwnik cię zdradził!


Sprawy potoczyły się źle

Oto nasz podział w kotle!

A hitlerowcy złapali mnie za warkocze,

Więc zostałem w niewoli!


Pracuję nago dzień i noc,

Wysyłam również kruszoną rudę kamienia!

Zarówno zimą, jak i latem chodzę boso,

A za taczką biegnę kłusem!


Plaga mnie dręczy i nie ma litości,

I doświadczyłam przemocy w pełni!

Och, jak biedni staliśmy się,

Złoczyńca Szatan obnaża zęby!


Nigdy nie radzę wam, potomkowie,

Nie zdradzaj swojego kraju!

Nie zastępuj swojego serca monetą,

Nasza Ojczyzna; Boże, Sumienie, Matko!

. ROZDZIAŁ #9

Alicja obudziła się. W świecie przyszłości noc jest rzadkim zjawiskiem, ponieważ znajdują się tam gigantyczne reflektory i prawie zawsze jest lato, z wyjątkiem niektórych zimowych parków, gdzie można jeździć na nartach, jeździć na łyżwach lub grać w śnieżki.

Alicja i jej przyjaciele trafiają do świata przyszłości, jakby w odrębnym strumieniu czasu, kiedy mają zawsze około dwunastu lat i przeżywają coraz to nowe przygody. A świat się zmienia. Na przykład Alicja również pamięta, kiedy były zimy, a potem znikały. Kiedy ludzie się jeszcze starzeli, wówczas odmładzanie stało się procesem prostym i niedrogim. Świat wokół niej się zmieniał. Były też przygody, gdy na tej samej planecie zapobiegli przejęciu władzy przez uzurpatora za pomocą konkursów piosenki. To prawda, że Alicja nie była tam główną bohaterką. Ale Angelica wyróżniła się tutaj porwaniem. Tak, jej przyjaciółka we śnie jest już całkiem dorosła, ale w rzeczywistości jest dziewczynką. A jej włosy są ufarbowane na wszystkie siedem kolorów tęczy. A raczej nie całkowicie przyciemnione, ale zmodyfikowane.

Ale główna bohaterka okazała się skromniejszą dziewczyną. Nikt nie przypuszczał, że jest tak świetną piosenkarką.

Alicja miała też inne przygody. Jak uratowała swoją przyjaciółkę, która wyglądała jak Czeburaszka, tylko z okiem kraba na czole. Jest jak zwierzę domowe, tyle że inteligentne. Prawie zbiegły dyktator zabił go i zjadł. Ale wtedy wszystko skończyło się dobrze.

I ile jeszcze przygód miała Alicja, nie da się zliczyć. I jak uratowała naukowców wraz z Arkashą na Plutonie, gdzie zostali zamrożeni. I wiele innych wyczynów, nielakierowanych i bardzo fajnych.

Alicja stała się dość sławna. I miała przygody niczym bohaterka niekończącego się komiksu. Ale to oczywiście dziewczyna o kolosalnym locie. I różne cuda, kiedy prawie umarła, uwalniając upadłego tyrana z asteroidy.

I co jeszcze musiała znosić Alicja? Ale nadal nie mogła sobie poradzić z największymi złoczyńcami w historii ludzkości. Co więcej, podbili prawie cały świat. No, może na razie z wyjątkiem ZSRR.

Ale jak możesz oprzeć się całemu światu? A może przeciwko całemu światu kapitalistycznemu?

Paszka, drapiąc po bosych piętach dziecka, pokrytych pęcherzami, zauważył:

- Mamy poważne kłopoty, Alice. A najważniejsze, że w jakiś sposób nie jest to podobne do naszych poprzednich przygód!

Arkasha zauważyła z westchnieniem:

- Tak... W poprzednich przygodach wszystko nie było takie poważne. A tutaj wszystko jest... zbyt realne. Łącznie z bólem i ogniem!

Alicja dowcipnie zauważyła:

- Mamy przygody dla dorosłych. Na pewno nie w przypadku książki dla dzieci!

Paszka zgodził się:

- Nie dla przedszkola... I nie możesz zerwać łańcucha. Tak, i widziałem je. Światło tu jest włączone, zauważą.

Alicja mrugnęła do przyjaciółki:

- Boisz się, że cię uderzą pałkami!

Paszka prychnął pogardliwie:

- Nie bardzo. Nie sądzę!

Arkasha zachichotała i zauważyła:

- Kiedy uderzają pałką w twoje spalone pięty, to bardzo boli!

Alicja zaproponowała:

- I jeśli...

Arkasza szepnęła:

- Co jeśli?

Alicja westchnęła ciężko:

- Nic! W każdym razie jesteśmy skazani na zagładę. Naziści nie wybaczą nam śmierci swoich żołnierzy, zwłaszcza z elitarnego pułku bezpieczeństwa. Jeśli uciekniemy, i tak prędzej czy później zostaniemy rozstrzelani!

Paszka mruknął pogardliwie:

- Tak, pocieszyłeś nas. I co pozostało!

Alicja odpowiedziała niezbyt pewnie:

- Godny śmierci! Jak tysiące chłopców i dziewcząt zginęło przed nami, torturowanych w piwnicach Gestapo.

Paszka warknął, brzęcząc łańcuchami:

- Daj mi to, jak tylko będzie wolne, rozerwę je na małe kawałki!

Arkasha zachichotała...

Dzieci mimowolnie wzdrygnęły się. Drzwi celi otworzyły się. Ale właśnie dostali racje żywnościowe. Zupa z pokrzywy i czerstwy chleb. Wspólne jedzenie dla obozu koncentracyjnego. Ale w każdym razie więźniowie nie powinni umierać z głodu. Młode ciała zebrały swoje żniwo, a dzieci jadły chętnie. Ich mocne, trwałe zęby z przyszłości, gdzie próchnica została zapomniana, łatwo gryźły chleb. Zaciskając szczęki, Pashka niespodziewanie zażartował:

- Ale mamy dach nad głową i darmowe jedzenie. Zaaklimatyzowaliśmy się więc całkiem nieźle.

Alicja przypomniała Paszce:

- Istnieją również bezpłatne zabiegi rozgrzewania pięt...

Paszka zaśmiał się:

- I to także!

Tymczasem Hitler i jego świta szaleli w menażerii, gotowi chwycić ZSRR za gardło.

Hitler, odchylony w fotelu, połykał deser: ciasta owocowe z sacharyną. Pozostali najbliżsi towarzysze ustawili się w kolejce. Wśród nich jest Borman, manekin, który wygląda jak nowy. Nieco powyżej średniej wzrostu, z płaską, opaloną twarzą, bardzo przypomina Mussoliniego. To prawda, że \u200b\u200bjest bardzo przebiegłym i przyzwoitym organizatorem. Obok niego siedzi gruby Góring, który niedawno wrócił z frontów i wygląda na zadowolonego, ponieważ Niemcy prawie wszyscy zwyciężyli. Rosenberga , którego On - Führer chce mianować ministrem do spraw Ziem Wschodnich, ZSRR miał odciąć się od Uralu i Azji Środkowej. Dlaczego nie oddać tego terytorium Turkom? Nadmierne wzmocnienie Imperium Osmańskiego jest dla Niemiec perspektywą zbyt niebezpieczną.

Daleki Wschód zostanie zdobyty przez Japończyków! Sam Hitler żywił złożone uczucia do Japonii. Z jednej strony podziwiałem Japończyków jako silnych wojowników, którzy pokonali rozległą Rosję i pokonali liczebną przewagę Chińczyków. Podobał mi się także antysemityzm Japończyków, którzy prawnie ograniczali prawa Żydów na długo przed dojściem Hitlera do władzy.

To, co mi się nie podobało, to sami Japończycy: żółte twarze, wąskie oczy, niski wzrost! Są makaki! Sam Hitler podświadomie nie lubił Azjatów. Potrzebuje jednak Japonii, najbardziej uprzemysłowionego kraju Azji, liczącego sto milionów mieszkańców bez kolonii - nawet więcej niż Niemcy, jeśli nie liczyć posiadłości kolonialnych! A japońska marynarka wojenna, władczyni Pacyfiku, jest niesamowita. Za wszelką cenę należy przekonać Japonię do otwarcia drugiego frontu na wschodzie i unieruchomienia tam sowieckich dywizji.

Hitler uderzył pięścią w stół, a szklanka soku z mango wylała się na garnitur Führera. To spowodowało wybuch złości. Hitler groził niebu:

- Jak śmiecie, Boże, brudzić mnie, wielkiego Fuhrera! Kto wkrótce będzie panował nad wszystkim!

Goebbels odpowiedział żałośnie:

- Bóg jest najważniejszym despotą na planecie!

Hitler skinął głową:

- Otóż to! Bóg jest okrutny, co oznacza, że my też możemy być okrutni! Faszyzm zabija miliony w wielkim celu! Bóg zabija miliardy, absolutnie wszystkich, w imię nie wiadomo czego! Większość naszych ofiar umiera szybko, a większość z miliardów umierających ze starości cierpi przez długi czas i to strasznie! Kościół naucza, że większość ludzi po śmierci będzie się palić w piekle na zawsze, ale nawet jeśli poddamy kogoś torturom, to tylko w celu uzyskania informacji i to będzie trwało najwyżej kilka miesięcy! Bóg dręczy, wiedząc wszystko z góry, miliardy miliardów lat! A dla tych, którzy są zbawieni, niewiele jest radości - wieczna nuda w niewoli Pana! Kościół naucza, że Jezus jest Bogiem Wszechmogącym, co oznacza, że Hitler jest milszy od Jezusa! Czyż nie!

Goebbels odpowiedział:

- Tak to prawda! Chrześcijaństwo jest zarówno "pokojowe", jak i superokrutne! Gwarantuje męki za życia i duchy po śmierci!

Hitler skinął głową:

- Dlaczego w Europie jest tak mało pięknych kobiet! Bo w średniowieczu każdą piękność uważano za czarownicę, palono i torturowano! Dlaczego w Skandynawii jest tyle pięknych kobiet? Inkwizycja katolicka nie przeniknęła tam aż tak bardzo. Nie było wcale tak źle, gdyby SS przyjmowało za drugie żony piękne blondynki ze Skandynawii i rodziło zdrowe, wysokie dzieci.

Himmler zauważył:

- Prowadzone są już udane eksperymenty dotyczące sztucznego zapłodnienia kobiet! Korzystamy z nasion najwybitniejszych ludzi!

Hitler podskoczył z krzesła:

- Tak, to interesujące i są rezultaty!

Himmler skinął głową:

- Oczywiście, mój Fuhrerze! Urodziło się pierwsze tuziny dzieci metodą in vitro! Ważą znacznie więcej niż zwykłe dzieci! I wydaje mi się, że jest silniejszy. Trzymałam dzieci na rękach, a one mocno walczyły.

Hitler uśmiechnął się:

- To jest dobre! W ten sposób możemy ulepszyć rasę! Czy można urodzić dziecko poza macicą?

Himmler odpowiedział:

- To bardzo trudne, mój Führerze! To prawda, że wprowadzono pewne zmiany, ale będą one kosztować zbyt dużo! Staroświecki sposób jest o wiele lepszy!

Hitler zgodził się:

- I to prawda! Rządź Niemcami!

Ribbentrop dodał:

- Najbardziej uzdolnione genetycznie Słowianki mogły być także żonami żołnierzy SS. I miej dzieci!

Hitler skinął głową:

- I to prawda!

Himmler odpowiedział:

- Właściwie Słowianie są dla nas jakby krewnymi! Ci sami carowie Rosji mieli więcej krwi niemieckiej niż rosyjskiej!

Hitler warknął:

- Wiem to! Dlatego Rosja stała się taka ogromna! Niemcy wychowali prymitywnych ludzi!

Goebbels zaproponował:

- Trzeba szerzyć bajki - jakby pod naszą kontrolą Rosjanie mieli żyć znacznie lepiej niż pod bolszewikami!

Rosenberg odpowiedział:

- Tak, i tak żyją dobrze! W ZSRR w ostatnich latach płace rosły, a ceny spadały. Na przykład każda rodzina ma radio, zbudowano wiele pięknych i dużych domów. Byłem we Lwowie. Pod Polakami brudne prowincjonalne miasteczko, ale teraz ulice są czyste jak w Berlinie. A wszędzie dużo się buduje, kraj przypomina mrowisko. Wszystko jest w ruchu i porządek się zwiększył. Muszę powiedzieć, że pod rządami bolszewików, silna dyscyplina, rośnie wiele kwietników i kwiatów.

Hitler przerwał mu dzikim wrzaskiem:

- Przestańcie wychwalać bolszewików! Komuniści osiągnęli sukces jedynie poprzez przemoc i masowe egzekucje! W ogóle panowie, dopóki Rosja nie stanie się naszą kolonią, zabraniam wam tam jechać!

Goebbels sprzeciwił się:

- Musimy znać broń naszych wrogów! W końcu przed szturmem na fortecę należy przestudiować wszystkie jej słabe i mocne strony! Właśnie po to pracuje nasza inteligencja! Główny cel...

Hitler przerwał:

- Ja wiem! Nie można niedoceniać roli inteligencji we współczesnych działaniach wojennych! Niech jednak najpierw Goering opowie o swoich wrażeniach z frontu!

Marszałek Rzeszy wstał, poczuł głód i złość. Na przyjęciu Hitlera podawano zwykle pokarmy roślinne i, w najlepszym przypadku, ciasta. Ale dania mięsne i rybne są tylko raz w tygodniu! Góring zaczął:

- Ogólnie muszę powiedzieć, że nasi żołnierze walczyli dzielnie!

Hitler przerwał:

- Demagogia! Lepiej od razu porozmawiać o niedociągnięciach! Co wykluł Zenki, mocne strony naszej armii, sami wiemy!

Góring mruknął:

- Działa naszych czołgów nie są najsłabsze!

Hitler gwizdnął:

- Tak! A Rosjanie mają niewiele czołgów ciężkich!

Himler zauważył:

- Nie taki mały, panie!

Hitler delikatnie poprawił:

- Po prostu mów do niego Fuhrer!

Główny kat III Rzeszy skłonił się:

- Tak, mój Fuhrerze!

- Tak jest lepiej!

Himmler mruknął zmieszany:

- Według naszych szacunków Stalin ma już ponad półtora tysiąca czołgów BT, T-26, A-30. T-34 i IS, KV, dokładnej liczby nie udało się obliczyć.

Hitler uśmiechnął się:

- Nie tak mało! Za tak dziwny los!

- W sumie ponad dwieście dwadzieścia tysięcy czołgów! Na podstawie skrawków różnych dokumentów nasi ludzie obliczyli, że samych T-26 wyprodukowano ponad trzydzieści tysięcy . To prawie dwukrotnie więcej niż nasz przemysł wyprodukował w latach 1934-1944.

Hitler zapytał:

- Ilu wypuściliśmy?

Himmler warknął:

- Tylko trochę, w ostatnich latach ponad dwieście siedem i pół tysiąca! Według danych na dzień 1 czerwca 1946 roku w służbie mamy dwieście pięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt siedem czołgów! - odpowiedział Himmler. - Ale to nie liczy się trofea. Co więcej, Rosjanie mają wiele czołgów bez załóg, są ostemplowane, ale ludzi jest za mało.

Hitler zapytał:

- A ile trofeów!

Himler zaczął wymieniać:

- Francuskie cztery tysiące sześćset, nie licząc przestarzałego światła Rennos, angielskie pięćset pięćdziesiąt, holenderskie dwieście czterdzieści, belgijskie trzysta dwadzieścia!

Hitler zapytał:

- Dlaczego nie wykorzystać ich do ataku na ZSRR? A gdzie szukacie, idioci!

Góring odpowiedział:

- Myślę, że w Afryce potrzebujemy wszystkiego, łącznie z ropą, którą znacznie łatwiej zdobyć niż w Rosji.

Hitler chwycił Göringa za nos:

- Naprawdę tak myślisz!

Goering wychrypiał:

- Cóż, to oczywiste! Czarni są posłuszni, ale Rosjanie są uparci, a w Afryce nie ma ostrej rosyjskiej zimy. Po co nam Rosja, skoro są jeszcze bogatsze kraje, których rozwój przyniesie wszystko.

Rosenberg dodał:

- A komunizm jest zbyt głęboko zakorzeniony w umysłach Rosjan! Trudno będzie to wywietrzyć!

Hitler kopnął Góringa kolanem w brzuch i kopnął Rosenberga w tyłek. Zaczął krzyczeć:

- Runty! Grube świnie! Chcesz, żeby Rosjanie zaatakowali nas pierwsi i strzelili gola!

Góring odpowiedział:

- Tak, nie ma takich danych!

Hitler wypalił:

-Co powie Himler?

Reichsfuehrer stwierdził:

- Według danych wywiadu Rosjanie potajemnie sprowadzają do granicy duże siły.

Hitler krzyknął:

- Tutaj! Słyszeliśmy!

Goring odpowiedział:

- To może być reakcja na koncentrację z naszej strony! Stalin przygotowuje się do odparcia groźby Hitlera!

Führer wziął ze stołu tort i przyłożył go do twarzy Góringa:

- Jedz, bestio! Każdy widział, jaki jest wieprz! Próbujemy zaszczepić pogląd, że Stalin to baranek.

Goebbels zauważył:

- Stalin to najbardziej podstępny tygrys!

Hitler klepnął się po bokach:

- Otóż to! A kto powiedział, że Stalin nie był katem! To po prostu tworzy pustkę i "gówno"!

Świta Hitlera zaśmiała się uprzejmie:

- I to prawda, Adolfie!

Hitler nadął się:

- Jestem Wilk Adolf! I nie zaprzeczaj mi! A teraz Herman, jeśli chcesz, żebym ci wybaczył, tańcz! Ale czekaj, najpierw opowiedz mi, co widziałeś w Belgradzie, jakie były twoje wrażenia?

Góring odpowiedział:

- A jakie mogą być wrażenia! Ruiny i trupy! Jeden z Serbów był torturowany i krzyczał: Stalin przyjdzie i zemści się na tobie! Było tyle krzyków i przekleństw!

Hitler był zachwycony:

- Tak, dokładnie! Stalin przyjdzie! Na to właśnie czekają wrogowie Niemiec. Lepiej uprzedzać, niż dać się wyprzedzić, lepiej wygrać, niż się wycofywać ze strachu! I tkasz dzika, kto wie co!

Goebbels dodał:

- Nie ubiegaj się o tytuł Napoleona, jeśli masz ciągłe Waterloo! Jednak w szpitalu psychiatrycznym jest wystarczająco dużo takich "głupców"!

Hitler podskoczył i nadepnął na bosą, wyrzeźbioną stopę służącej, ona pisnęła i odskoczyła ze strachem:

- Och, mój Fuhrerze!

Hitler warknął:

- Naprawdę jestem wyższy od Napoleona, moje podboje będą po prostu super! Jestem Hitlerem w saletrze!

Borman zauważył:

- Twoje błyskotliwe przewidywanie pozwoli ci w porę zmiażdżyć kraj Sowietów. Zrobimy to, Fuhrerze!

Goering zauważył:

Do zimy zostało niewiele czasu! Poza tym nie mamy lotnictwa dalekiego zasięgu, które mogłoby stłumić fabryki na Uralu.

Hitler warknął:

- Dlaczego tego nie stworzyli?

- Zabroniliście zwiększania wydatków na wojsko!

Hitler chwycił Göringa za uszy:

- A ty jesteś świnią!

- Ale mój Fuhrer!

Hitler syknął:

- Od dwudziestu pięciu lat jestem Führerem! I nikt nie będzie kwestionował mojego autorytetu! Nie będę się ukrywał - w końcu urodziłem się, żeby rządzić, ale nie zardzewiałą maszyną, ale całym państwem! Albo spokój!

Goebbels śpiewał:

- Cień, cień, cień, cień Adolfa Hitlera - migoczący jasno w ciemności! Swastyka Hitlera na brzuchu!

Hitler przerwał:

- Jesteś mi oddana Heba! Cóż, myślę, że wszyscy aprobują moją decyzję: zaatakować ZSRR!

Borman odpowiedział:

- Machnąłeś, uderz!

Hitler zatwierdził:

- Dobrze powiedziane!

Rosenberg zauważył:

- Stalin ma wystarczająco dużo terytorium, po co mu nasze przesiedlone ziemie Europy. Ponadto zaoferowaliśmy go koloniom w Indiach.

Hitler szturchnął go palcem w pierś:

- Głupiec! Zapomniałem, co powiedział Lenin: komunizm albo zwycięży na całym świecie, albo zniknie! Albo Konstytucja Rosji z 2022 roku, gdzie jest napisane czarno na białym: ZSRR będzie się rozszerzał, aż obejmie ostatnią republikę na świecie!

Ostatni.

Rosenberg zauważył:

- Tego już nie ma w stalinowskiej konstytucji!

Hitler odpowiedział:

- Kły wilka z owczej skóry nie tępią się! Czy naprawdę sądzisz, że bolszewicy porzucili swoje myśli o dominacji nad światem?

Rosenberg odpowiedział:

- Stalin jest realistą!

Hitler gwizdnął:

- Stalin jest najbardziej konsekwentnym komunistą ze wszystkich, jakich znała historia! Niewiele mówi, ale mówi! Czy to nie niesamowite, że w ciągu siedemnastu lat industrializacji kraj dokonał tak kolosalnego skoku? Powstał niezwykły przemysł militarny. Nawet jeśli Stalin nie zaatakuje w tym roku, agresja nastąpi w przyszłym roku. Jeśli tak się nie stanie, z roku na rok będzie nam coraz trudniej o zwycięstwo. System komunistyczny jest skuteczny i im szybciej go zakończymy, tym lepiej!

Góring mruknął:

- Pośpiesz się!

Hitler uśmiechnął się:

- Ponownie?

Gruby marszałek Rzeszy nucił:

- Milczę, milczę, milczę!

- Więc zamknij się! Oto kretyn! Chce osłabić nasze siły skupione przeciwko Rosji!

Fuhrer ryknął.

Góring zamruczał:

- Więc chcę, żeby czarni byli naszymi niewolnikami!

Hitler krzyknął:

- Sam jesteś niewolnikiem swojej głupoty! Musimy położyć kres czerwonej zarazie, zanim rozprzestrzeni się na cały świat!

Borman syknął:

- Widzisz zaćmienie na niebie, ryk nad głową! A w głowie zachmurzenie - stado kosmicznego wycia!

Hitler rzucił w Bormanna garść mandarynek:

- Nie wyj!

Borman krzyknął:

- Hej Hitlerze! - I zaczął gryźć mandarynki jak pies.

Führer rozejrzał się po nich:

- Czas podać dokładną datę ataku na Rosję.

Idol zauważył:

- Do 15 czerwca nadal nie zdążymy sprowadzić wszystkich żołnierzy. Dlatego cios musi zostać zadany piętnastego!

Goebbels zaproponował:

- Lepiej 22 czerwca.

Hitler odwrócił się, jakby został porażony prądem

- Dlaczego 22 czerwca?

Główny propagandysta odpowiedział:

- Dzień dobry - kapitulacja Francji!

Himmler zauważył:

- Rozmawiałem z astrologami i potwierdzili, że przesilenie letnie to najlepszy dzień na zmiażdżenie czerwonego niedźwiedzia! Tego dnia atakujący będzie w maksymalnej sile!

Hitler był zachwycony:

- Ty Geba i Gima, jak to się dzieje, nie zawsze pokrywały się w swoich prognozach! Ale to nie tylko to!

Himmer zapytał:

- I co?

Fuhrer, popijając sok z pikantnymi stopniami, odpowiedział:

- Czy słyszałeś o przepowiedni o grobie Tamerlana?

Himler odpowiedział:

- Nie pamiętam! Choć wydaje się, że tego, kto otworzy grób, spotka surowa kara! Ale to nie pierwsze tego rodzaju proroctwo.

Hitler uśmiechnął się triumfalnie:

- Tak, nie pierwszy! Mówi się jednak, że ktokolwiek ośmieli się zakłócić spokój władcy, zostanie zmieciony przez wielką wojnę.

Himmler zmrużył oczy:

- I co?

Hitler wyjął gazetę:

- Czytaj sowiecką gazetę! Grób Tamerlana został otwarty! Największy zdobywca, a właściwie jego mumia została odzyskana! Teraz musimy spełnić proroctwo i ukarać Stalina wielką wojną!

Goebbels podniósł rękę:

- Cześć mądremu Hitlerowi!

Himmler zauważył:

- Przesądy są siłą dla tych, którzy się nimi posługują, słabością dla tych, którzy w nie wierzą! Może Stalin nas prowokuje!

Hitler uśmiechnął się:

"Ostatnią rzeczą, jakiej chce Stalin, jest to, żebyśmy go mocniej uderzyli!" Ponadto będąc komunistą i ateistą chce pokazać, że wszelkie starożytne proroctwa są przesądami. I działa na ich złość! Wręcz przeciwnie, chcę osiągnąć zwycięstwo nad ZSRR przy pomocy sił wyższych!

Goebbels zauważył:

- ZSRR jest dla Niemiec ateistyczną doliną! Oto USA z ich fanatycznym protestantyzmem...

Hitler odpowiedział:

- Protestanci to obrażeni katolicy, a prawosławni katolicy szaleją w brodach! Wszystko zależy od Papieża!

Himmler mruknął:

- Nie martw się o niego!

Hitler pociągnął palcem po obrusie, dziewczyny praktycznie go usunęły:

- Tak, Otto zabiłby głowę Watykanu! Katolików można jednak wykorzystywać do własnych celów. W końcu jest ich mnóstwo!

Goebbels zażartował:

- Jak wrony na drzewach!

Hitler zacisnął pięść:

- Spośród protestantów najbardziej podli są Świadkowie Jehowy i Adwentyści Dnia Siódmego. Ci pierwsi irytują swoim pacyfizmem, drudzy żydowskim szabatem. Zgniłe sekty.

Himler skinął głową:

- Do obozu koncentracyjnego!

Hitler prychnął:

- Na szubienicę! Adwentyści Dnia Siódmego naśladują Żydów podczas szabatu! To obrzydliwość! Kto nie będzie pracował w soboty w więzieniu dla skazańców, a jeśli będzie wytrwały, na szubienicy subbotników.

Goebbels skinął głową:

- Prawidłowy! Ale to nie wystarczy, mój Fuhrerze! Adwentystów Dnia Siódmego należy powiesić

hak na żeberka! Umrzeć powoli i boleśnie!

Hitler krzyknął:

- Adwentyści Dnia Siódmego i Świadkowie Jehowy muszą zostać wytępieni wraz z ich rodzinami! Himmler uważaj na to! Muszą istnieć szczegółowe raporty statystyczne!

Główny kat zasugerował:

-Być może niektórzy sekciarze będą chcieli zmienić swoją wiarę! Czy powinniśmy dać im szansę uniknięcia przemocy fizycznej?

Hitler odpowiedział:

- Jeśli to Niemcy, to tak! Poinformujemy, że nagroda zostanie wypłacona także tym, którzy zdradzą sekciarza! Choć być może Watykan tylko to zatwierdzi!

Goebbels podsumował to następująco:

- Jedyna różnica między psychopatami a świętymi polega na tym, że pierwsi są uwięzieni w ramie ikony, a drudzy w domu wariatów!

Świta Hitlera roześmiała się:

- Brawo, świetny aforyzm! Wygląda na to, że kłamstwo staje się bardziej prawdziwe dzięki wielokrotnemu powtórzeniu!

Hitler dopił sok:

- Wszyscy są zmęczeni głupimi rynkami, zrelaksujmy się! Chcę zobaczyć dobrą walkę.

Ściany Kancelarii Cesarskiej rozstąpiły się, a przed gangiem Führera znajdowało się duże akwarium z przezroczystą zbroją. Na dole znajdował się grzejnik, który regulował temperaturę wody, którą wlewano mniej więcej do kolan.

Wzrok Führera rozjaśnił się:

- Cóż, teraz wygląda na to, że zobaczymy wspaniały widok! Chcę krwi! Podobnie jak Neron powróciłem do starożytnego rzymskiego zwyczaju walki gladiatorów podczas uczty. To wspaniała przyjemność!

Góring pierwszy krzyknął:

- Niech zabłyśnie nieskończona mądrość Führera!

Hitler odpowiedział:

- Neron był nie tylko cesarzem, ale śpiewakiem, poetą, zwycięzcą igrzysk olimpijskich. O, jak wspaniale było podpalić Rzym! Kiedy stworzę superbroń, spalę także to miasto, do którego jestem zniesmaczony, i zbuduję nowe daleko na wschodzie! I będę też komponował jak Nero!

Hitler stanął w pozie, skrzyżował ramiona i zaczął kwiczeć jak świnia, jawna bzdura!

Niech rzeki krwi

Płynie po ziemi!

Niech jęczą z bólu

Wszędzie pożary!


Niech świat się zatrzęsie

Wpadnie do piekła!

Niech zgaśnie słońce,

A kości chrzęszczą w cierpieniu!


Okrucieństwo wzrośnie

Khan do wszystkich ludzi!

Pan wkrótce zginie

Szatan nadchodzi!


Nie będzie litości

Kara spotka każdego!

Zabiję was wszystkich, dranie,

Samolot bombarduje!


Śmierć zebrała żniwo,

Góra trupów!

Ale wszystko mi nie wystarcza,

Chaos króluje!


W skrócie planeta

Spłonę doszczętnie!

Nie ma już miłości

Horda biegnie za mną!

Kiedy Hitler zakończył piosenkę sapnięciem, otaczający go ludzie zaczęli klaskać. Goebbels powiedział:

- Nagraliśmy twoje wiersze! Należą do ludzkości na zawsze!

Hitler usiadł na krześle:

- Dość pustych rozmów! Teraz chcę cieszyć się dobrą walką!

Menedżerka podbiegła do akwarium i oznajmiła:

- A teraz walka gladiatorów!

Hitler zasugerował:

- Z bronią!

Dziewczyna potwierdziła:

- Oczywiście, wielki Führer! Jak kochasz!

Hitler skinął głową:

- Włączcie ogrzewanie, żeby wojownicy walczyli szybciej, mamy za mało czasu!

Na arenę wbiegły dwie wysportowane dziewczyny z prostymi mieczami i sztyletami. Miały na sobie tylko kostiumy kąpielowe, piec był już włączony, ale jeszcze się nie nagrzał, a bosonogie piękności nadal się nim bawiły! Gladiatorki były jasnowłose i wysportowane. Spryskali wodą. Za nimi wyskoczyły jeszcze dwie dziewczyny. Były to już orientalne piękności, również w tych samych strojach kąpielowych, uśmiechając się. A jakie mają zęby?

Broń: zakrzywione bułaty, trójzęby z krótkimi uchwytami. Pokłonili się także Führerowi i jego gangowi!

Hitler syknął:

- Cudowne divy! Widzę, że walka będzie ciekawa!

Goebbels powiedział przechwalająco:

- Spójrz na ich tatuaże, to przestępcy! Walka będzie brutalna i na śmierć i życie, dziewczyna wyjaśniła zasady!

Hitler zapytał:

-Kto wygra?

Goebbels z uśmiechem odpowiedział:

- Kto będzie silniejszy! Nie ma tu z góry obliczonego scenariusza!

Hitler uspokoił się:

- Tym lepiej! Dzięki temu walka będzie jeszcze ciekawsza! I nie zamierzacie robić zakładów, ale głupcy!

Goebbels odpowiedział:

- A kto ośmieli się stwierdzić inną stawkę niż Führer!

Hitler skinął głową:

- Co jest logiczne! Wszyscy mnie naśladujecie i gadacie! Zatem nie ma sensu stawiać otwartego zakładu! Ale opublikuję to w tajemnicy, żebyś nie wiedział. W ten sam sposób stawiasz zakład, który nie idzie zauważalnie!

Świta Hitlera zgodziła się. Góring zawył:

- Mądry jesteś jak zawsze, Fuhrerze!

Hitler uśmiechnął się:

Kto by wątpił w moją mądrość! Fuhrer oznacza przywódcę, a przywódca w tłumaczeniu starożytnego języka niemieckiego oznacza mądry! Ale geniusz jest lepszy, choć słowo geniusz jest za słabe, żeby wyrazić podziw dla mnie!

Goebbels zaproponował:

- Wielki geniusz wszystkich czasów i narodów!

Hitler zrobił minę:

- Tak nazywają Stalina! Nie, wymyśl coś potężniejszego królu propagandy! W międzyczasie będziemy oglądać walkę.

Führer i jego świta poczynili tajne zakłady. Rozległ się alarm. Dziewczyny wirowały szybko, tańcząc nogami.

Następnie blondynka próbowała uderzyć brunetkę w brzuch. Wyciągnęła czubek trójzębu, drapiąc się po gołej kostce.

Dziewczyna zaklęła i rzuciła sztyletem, ale chybiła. Wskoczyła do wody i pobiegła za nim.

Pozostałe dwie dziewczyny walczyły dzielnie! Póki co zachowywali się ostrożnie i nie wyrządzali sobie nawzajem znaczących szkód.

Hitler krzyknął:

- Bardziej energiczny niż suka!

Kuchenka elektryczna pod dziewczynami szybko się nagrzała, a ich bose stopy zaczęły się nagrzewać.

Dziewczyny zaczęły walczyć bardziej zaciekle, a krew zaczęła płynąć. Stanik blondynki pękł od uderzenia, odsłaniając jej piersi. Oddała więc cios, trafiając przeciwnika w ramię. Krew kapała do wody i rozlewała się po niej. Blondynka nie trafiła w atak trójzębem w brzuch, ale w odwecie od razu odcięła sutek. Obie dziewczyny wycofały się, ale woda stawała się coraz bardziej gorąca, popychając piękności do przodu.

Hitler ryknął:

- Dźgnij ją! Jeśli silniejszy! A ty suko, walnij mnie mieczem w głowę!

Wymiana ciosów trwała nadal. Dziewczyny zaczęły już słabnąć z powodu licznych skaleczeń i ran. Moje bose stopy zrobiły się czerwone od gorącej wody! Para już zaczęła się unosić.

Goebbels zażartował:

- To jest piekło w życiu!

Hitler uśmiechnął się:

- To jeszcze nie piekło, ale Adik! Ja też im nic takiego nie zorganizuję.

Czarnowłosa piękność nie trafiła sztyletem w brzuch i upadła na kolano. Ale palący ból wrzącej wody sprawił, że dziewczyna podskoczyła.

Hitler uśmiechnął się:

- Umrzyj pięknie, suko!

Mongolska śmiertelnie ranna piękność zaatakowała i została uderzona mieczem w oko. Blondynka obok niej została przebita przez tętnicę szyjną na szyi, zataczając się i upadając do prawie wrzącej wody.

Hitler zaśmiał się:

- Tak jest o wiele lepiej! A my dokończymy resztę!

Zacięta walka trwała nadal. Obie dziewczyny były już oszołomione niesamowitym zmęczeniem i ranami, ale nie mogły się nawzajem wykończyć. Nawet radykalny w nienawiści Goebbels sugerował:

- A może ogłosimy remis!

Hitler stanowczo odrzucił:

- Albo głupi, albo słaby oferują remis!

W tym momencie woda się zagotowała i rozległ się straszny dziewczęcy pisk. Piękności podskoczyły kilka razy i wreszcie wyczerpane wpadły do wrzącej wody, gotującej się żywcem.

Hitler wstał, zaczął machać rękami i klaskać:

- Jakie to cudowne! Kocham ból i cierpienie innych ludzi! Zwłaszcza jeśli cierpi piękna dziewczyna! Naprawdę bohaterski wynik!

Goebbels odpowiedział:

- Ale nikt nie wygrał! Szkoda, że stawiam na blondynki!

Góring zabulgotał:

- A ja lubię brunetki, są bardziej umięśnione!

Hitler oznajmił triumfalnie:

- Obaj jesteście osłami! Po prostu założę się, że cała czwórka polegnie i wygra! Więc wyłudź swoją gotówkę! Ale nie smućcie się, do dwudziestego drugiego czerwca zostało już niewiele czasu i już niedługo zacznie się dla nas wszystkich nowe życie!

. ROZDZIAŁ nr 10.

Próbując wznowić proces przecinania łańcuchów, do komory wpadli esesmani. Zadali lekki, ale bolesny cios w podeszwy dzieci, które zaczęły blaknąć po upieczeniu na piecu. I grozili, że pobiją mnie mocniej. To znaczy, jak Alicja zrozumiała, nadal byli obserwowani bez przerwy.

Pozostało tylko rozmawiać szeptem. Potem, gdy ponownie nakarmiono młodych więźniów, a do zupy z pokrzywy dodano nawet kaszę jaglaną na wodzie, zrobiło się im ciężko w głowach. A Alicja, dziobiąc nos, zasnęła.

Wojska radzieckie pomaszerowały na ostatnią, najbardziej ufortyfikowaną linię Wzgórz Seelow. Przygnębiające, ogromne straty, wzgórza tak gęste, jak fortepian z połamanymi klawiszami, pokryte trupami. Czołgi, nawet T-34, stoją we krwi i nie chcą wznieść się na szczyt. A muszle wciąż wybuchają i wybuchają, jakby wulkany przechylały się i otwierały swoje otwory wentylacyjne.

Lawa to mieszanina płomieni i ołowiu, bomby wypełnione wszelkiego rodzaju materiałami wybuchowymi, rzucane przez Salamandry w stronę sowieckich latających armad. I starcia, naziści nie gardzą już użyciem barana. Powstała taka gorycz i bitwy.

Wojowniczki same biegną do ataku, widzą faszystowskie karabiny maszynowe dużego kalibru, jak robaki wypełzające z dziur i plujące śmiercionośnie. A trafieni tak ciężką rożnem wypełnionym materiałami wybuchowymi żołnierze odlatują rozerwani na kawałki i z rozbitymi kośćmi.

Czołgi wsunęły się w poślizg bliżej szczytu, a żołnierze rękami podnieśli transportery opancerzone. Jednocześnie słychać ryk, okrzyki wiwatów i wstrząsające wulgaryzmy. Para transporterów opancerzonych napotyka miny i eksploduje, a kawałki ich ciał rozlatują się we wszystkich kierunkach.

Ale żołnierze idą dalej, kilka na wpół zniszczonych bunkrów jest już zajętych przez Armię Czerwoną.

Dziewczyny dużo strzelają, znowu zostały ranne, ale opuszczenie placówki nie jest dla nich. Po prostu zakryli ranę celofanem i opadli zgodnie z ruchami.

Było już ciemno, a gdy widoczność się pogarsza, trudniej jest się bronić. Nawet jeśli niektóre czołgi i działa samobieżne wroga zakopane w ziemi są wyposażone w noktowizory.

Ale nie ma mowy o odwrocie...

Alisa Selezneva szturchnęła partnera w ramię:

- Zobacz, co robi Jagdtiger.

- Kopie sobie grób! - warknęła Angelika.

Najpotężniejszy niszczyciel czołgów pod względem przebijania pancerza i ochrony, Jagdtiger, całkiem celnie strzelał do utkniętych radzieckich trzydziestu czterech z potężnych luf Isa. Jego prawie trzydziestokilogramowy pocisk przeciwpancerny po prostu oderwał go od kadłuba wieży, nie pozostawiając załogom szans na przeżycie. Takiego kolosa, zwłaszcza zakopanego w ziemi i przykrytego workami z piaskiem, niezwykle trudno jest zniszczyć.

Alisa Selezneva szepnęła do swojej przyjaciółki:

- Spróbuję złamać jego celownik optyczny i noktowizor.

Angelika zachichotała radośnie:

- Uderzam w oczy... Zabawne! Kobiety zazwyczaj strzelają oczami, a nie oczami. Odkryłeś coś nowego!

Alisa Selezneva, przykładając tyłek do ramion i opierając gołe, sięgające kolan nogi na zaoranej pociskami ziemi, wycelowała w wroga i szepnęła:

- Jeśli wróbel jest blisko, zapalimy armatę! Jeśli jest mucha, uderz w muchę, a strzała poleci do szpitala psychiatrycznego!

Angelika, powalając Fritza kolejnym celnym strzałem, odpowiedziała:

- Tak więc zaginął wielki talent aktorki cyrkowej. Ale zwykle w naszym kraju wysyła się ich do obozu, a nie do szpitala psychiatrycznego!

Alisa Selezneva, rozbiwszy Jagdtigerowi celnym uderzeniem, żartobliwie zaśpiewała:

- Na ruinach Berlina Taras Bulba moczy syna! Dlaczego mamy zdobyć Berlin?Lepiej zdobyć cały świat na raz!

Angelika nie wykorzystała swojego strzału ze śmiechu, a kolejny "faszysta" wymknął się. Dziewczyna uderzyła się pięścią w brodę:

- Nie na froncie wszystko jest nie tak, nie ma takiej zabawy! Albo palisz na pusty żołądek, albo pijesz na kacu!

Alisa Selezneva mrugnęła w odpowiedzi:

- Ale ja nie piję i nikt mi tego do gardła nie wleje. Jest o wiele większa radość niż bycie pijanym, na przykład możliwość poruszania się, śpiewania i tańca!

Angelica znów spudłowała, jej intuicja strzelania, by zabić, nie była tak rozwinięta jak u Alice, a jej śmiech był wyjątkowo niestosowny, gdy wokół było tak wielu trupów, że trzeba było uważać, aby nie nadepnąć na zwłoki. A czasem trzeba było przejeżdżać po szczątkach ciał...

Rudowłosy syberyjski wojownik powiedział:

- Rozumiem więc, że wojna ma oblicze niekobiece, ale niecierpliwość kobiety polega na pragnieniu kanibalizmu!

Alisa Selezneva również zepsuła swój noktowizor i wyraziła frustrację:

- Nie lubię psuć dobrych rzeczy!

Angelika prychnęła pogardliwie.

Co jest dobrego w tym urządzeniu? Raz zajrzałem do trofeum... Wszystko się rozmazuje, jakby zdrowy człowiek nosił okulary i to z zielonkawym odcieniem.

Alisa Selezneva rozsądnie odpowiedziała:

- Jakość jest znana w porównaniu. Nawet tego nie mamy!

Angelika z przekonaniem powiedziała:

- Nie, tak będzie! I nawet lepszy niż Fritz... Ale nazistowskim Niemcom nie zostanie już nic, do Berlina pozostało nieco ponad czterdzieści kilometrów. I pokonamy ich, bez względu na to, ile będzie to kosztować nas lub wroga!

Alisa Selezneva potwierdziła:

- No cóż, oczywiście, przejdziemy! Tego jestem absolutnie pewien! Ale na razie nie zaszkodziłaby nam zmiana miejsca rozmieszczenia...

Dziewczyny biegały, z hełmem założonym na zgrabne nogi, pokryte pęcherzami i otarciami, prawie do kolan, ale i tak piękne. Nawet wojownicy do pewnego stopnia cieszyli się tym bólem, popisując się odwagą niedostępną nawet dla wielu mężczyzn.

Trzecia grań nadal nie była zajęta. Samolot szturmowy poniósł straty, zwłaszcza w wyniku uderzenia potwornego samolotu Fokken-Wulf. Najpotężniejszy jednomiejscowy myśliwiec pod względem uzbrojenia i opancerzenia, ten koń pociągowy II wojny światowej, był dla Iłowa bardzo nieprzyjemny. Pewna słabość manewrowości w bitwie, także z niezbyt zwrotnymi samolotami szturmowymi, nie wpłynęła szczególnie na siłę, ale na siłę broni...

A Jakowie i Ławoczki pozostali w tyle...

Alisa Selezneva, zdając sobie sprawę, że Fokken-Wulfa nie można zestrzelić snajperem, znokautowała Salamandrę lub Me-109. Były już szanse...

Angelica strzelała do celów naziemnych. Z różnym skutkiem, ale snajperzy wcale nie pudłują, tylko w filmach. Albo w kiepskich filmach akcji. Nawet jeśli Alice chybiła, było to niezauważalne. Nie chciała stracić reputacji wojownika-terminatora!

Ale Angelica rozmazała się coraz częściej. Tutaj jednak nie tylko jej wina, noc, dym, spaliny, nawet powietrze wibruje od upału. Ale wojowniczka syberyjska była zirytowana i zaśpiewała:

- Alisa Selezneva, uwierz mi na słowo! Strzela jak krowa, nazistowski dom wariatów!

Złotowłosy wojownik zignorował głupi żart. Mimo że kpiła.

Salamandry przyleciały i odleciały. Wykorzystali swoją przewagę w szybkości i zwrotności, dlatego próbowali wywrzeć presję na rosyjskie asy, tworząc lokalną przewagę siłową na tym czy innym odcinku frontu.

Non-162 trzepotały jak motyle, pomalowane w zielone i niebieskie plamki khaki. Wykonali manewr przewrotu, kilkanaście takich uroczych maszyn na raz, a potem szybowali na skrzydłach niczym łyżwiarze figurowi.

Alisa Selezneva mlasnęła językiem:

- Ba! To jest po prostu cudowne! Ale łyżwiarze, to tylko uratuje was od cierpienia!

Motyle rzeczywiście zostają złapane w pochodnię i spadają!

Tymczasem w nocy z 17 na 18 Stalin wydaje rozkaz:

- Żukow ma trudności! Dlatego rozkazuję jednostkom uderzeniowym pierwszego frontu ukraińskiego skręcić na północ i zaatakować Berlin od południa!

Dowódca wydaje rozkazy, a zwykli żołnierze walczą bez rozumu.

Alisa Selezneva, po kolejnym oparzeniu "Salamandry", odbiła bosą piętą grudkę ziemi i przemówiła:

- Z jakiegoś powodu kogoś, kto lata, tak łatwo zestrzelić!

Angelika odpowiedziała gładko:

- Ktokolwiek został powalony przez zwykły bruk, skrzydła zostały zmiażdżone przez kamienie już w locie!

Alisa Selezneva zachichotała:

- Tak, to jest dialektyka! Dialektyka rozwoju i filozofia... Jak mówią Francuzi...

Angelica przerwała partnerowi:

- Był Kutuzow - pokonał Francuzów! Teraz Stalin jest bogiem ze stali!

Po takich słowach dziewczyny znów zachichotały i klepały się podeszwami o podeszwy. Alicja, strzelając coraz częściej i szybciej, nawet jej karabin automatyczny przegrzewała się i parzyła jej palce. Na przykład udało jej się nawet przewrócić prawie nieprzeniknionego Fokken-Wulfa, gdy ten wykonywał zakręt. Angelika pochwaliła:

- Twoje oko jest diamentem! Kiedy oko jest diamentem, w przeciwieństwie do kamienia naturalnego, jest zawsze pod ręką i nie trzeba go wykopywać!

Alisa Selezneva żartobliwie zauważyła kolejny aforyzm:

- Nawet krowa potrzebuje spodni, jeśli jest na rozwidleniu pastwiska i wodopoju! Kobieta docenia swój strój, mężczyzna docenia jej nieobecność, a fiskus docenia liczbę łatek, które można uszyć z cudzej sukienki, załatając budżet państwa!

Na niebie panowała chwilowa cisza, ale nagle w środku pozycji nacierające wojska radzieckie uderzyły w ziemię, jakby meteoryt uderzył w Ziemię. Setki piechurów zostało rozerwanych na kawałki, spalonych i wyrzuconych w różne strony. Rozproszyli się, wydawało się, że to nie ludzie, ale cała fala tsunami powstała z żywych, postrzępionych i martwych ciał.

Angelika zawołała przekrzykując hałas:

- Wow! Co za cios! Nawet "Andryusha" tak nie uderza!

Alicja zaproponowała:

- To Strumtiger ze swoją wyrzutnią bomb. Najpotężniejsza z gąsienicowych broni szturmowych!

Angelika załamała ręce:

- Tak, nigdy wcześniej nie widziałem tego głupca! Prawdopodobnie działo samobieżne jest tym, czego potrzebujesz!

- Musimy zobaczyć to działo samobieżne i zneutralizować je! - Powiedziała Alicja. - Inaczej ugotujemy się w łaźni!

Angelika zażartowała niestosownie:

- Będziemy w łaźni: łaźnia to szczęście dla Rosjanina!

Na polu bitwy panował taki chaos, że Alisa Selezneva dopiero po kolejnej salwie zarejestrowała, skąd padł strzał. Co więcej, obaj jednocześnie trafili w Sturmtigera. Więc te bomby zagrzmiały, tak wiele ofiar...

Angelika, niczym Spinoza i Cyceron w jednym, powiedziała:

- W imię sztuki performerzy dokonują dobrowolnych poświęceń, w imię sztuki militarnej słuchacze są zmuszeni do poświęceń! Publiczność zawsze pragnie bisu dla arcydzieła sztuki; nie ma już nikogo, kto chciałby powtórki arcydzieła sztuki wojskowej! Koncerty mistrza sztuki, za bilety płacą duże pieniądze, a płacą jeszcze więcej, aby uniknąć koncertów mistrza sztuki militarnej!

Alisa Selezneva przerwała swojej przyjaciółce:

- No dalej, na mój koszt, strzelmy prosto w kanał szerokiej lufy armaty, wtedy wybuchną bomby w ładunku miotającym!

Angelika pokręciła palcem po skroni:

- Najpierw musisz zmienić pozycję na prostszą i tupnąć nogami!

Wojownicy biegli tak szybko, jak tylko mogli, ale znowu nie mieli czasu. Wygląda na to, że Sturmtigery otrzymały dodatkowe automatyczne przeładowanie, a ich szybkostrzelność wzrosła. Co więcej, od salwy ucierpieli nie tylko piechota, ale także czołgi, wieżyczki zostały zerwane, a stal zmieszana z płomieniami w kotle diabelskiej wiedźmy.

Dziewczyny, zirytowane ich powolnością, celowo wkroczyły bosymi, kobiecymi stopami w ogień, aby ukarać się bólem!

Angelika zauważyła:

- Zasługujemy na to!

Alisa Selezneva, krzywiąc się z bólu i tańcząc boso na ogniu, dodała:

- A wrogowie zasłużyli na jeszcze gorsze!

Angelika odpowiedziała:

- Lepiej zabić jednego łajdaka, niż zdemaskować setkę, to drugie robią sami łajdacy!

Alisa Selezneva stwierdziła zdecydowanie, niczym wojownik Lucyfera:

- I właśnie to zrobimy!

Dziewczyny celowały, tańcząc od małego płomienia, ból i oparzenia pozwalały im się skoncentrować. Przecież to ich Ojczyzna, ich bracia to rosyjscy żołnierze, muszą zwyciężyć i postawić ostatnie kroki do Berlina. Kiedy komunizm zwycięży, człowiek nigdy nie zginie z rąk innego człowieka!

Miękki start, z luf wyleciały specjalne kule o zwiększonej sile przebijania pancerza. Główną trudnością było tutaj nie tylko dostanie się do ust. Naziści również nie byli głupcami i zabezpieczyli otwór beczki zakrętką przypominającą pokrywkę od czajnika. Dlatego trzeba było mieć czas na włożenie go w tym krótkim momencie, gdy pokrywa podniosła się w mgnieniu oka od strzału. Następnie niczym kule wbijają się w mieszaninę kilku agresywnych cieczy...

Eksplodował potwornie, pierwsze dwie eksplozje jednocześnie, potem kilka kolejnych w wyniku detonacji kolejnych kilkunastu bomb załadowanych amunicją. Kilka pobliskich bunkrów i Krautów zostało zniszczonych lub poważnie uszkodzonych, a w nich wybito imponujące szczeliny.

Fala uderzeniowa była tak silna, że niemal przewróciła obu wojowników na plecy. Dziewczyny krzyknęły z radości:

- Jeść! To jest po prostu niesamowite!

Za nim rozległ się zadowolony głos:

- Widziałem to! Dziewczyny, miejcie w kieszeni Order Chwały pierwszej klasy... Mężczyzna w mundurze majora NKWD wyzdrowiał. - Dokładniej na piersi! Brawo dziewczyny! To jednak nie wszystkie Twoje wyczyny!

Alisa Selezneva nadęła się:

- To dopiero początek!

Angelika skoczyła:

- A co najważniejsze, dobry początek!

Major dodał:

- To jest początek, a koniec jest w Berlinie! Nie zdziwiłbym się, gdybyś także złapał Hitlera za jaja. W końcu wy, dziewczyny, jesteście na poziomie supermana!

Wojownicy skromnie odpowiedzieli:

- Nie, jesteśmy tylko sowieckimi kobietami!

Wydawało się, że śmierć Sturmtigerów i szok wywołany porażką złamały siły Fritza; trzeci grzbiet został pokonany już rankiem osiemnastego. Żołnierze, zwłaszcza czołgi, wyczołgali się na bardziej równy teren. Dziewczyny musiały nawet pchać tak ciężkie maszyny!

Angelika zauważyła:

- Wojna to najbardziej hazardowa gra, tylko na niej fortunę przegrywa, w przeciwieństwie do pokera, ten, kto nie potrafi podporządkować się emocjom!

Alisa Selezneva poważnie dodała:

- Atak na wojnie jest jak wyścigi konne, tylko na hipodromie jest o wiele więcej przeszkód i skorumpowanych dżokejów!

Angelika odpowiedziała:

- Ten aforyzm nie jest trafny! Na wyścigach konnych można przekupić dżokejów, podczas ataku biegacz zdaje sobie sprawę, że życie nie jest na sprzedaż!

Wojownicy uciekli jeszcze dalej... I jednocześnie obnażyli swoje perłowe zęby. Alisa Selezneva nawet zaśpiewała:

- Piękna, piękna, zabieramy kota, czyżyka, psa, tyrana Petkę, małpę, pół tramwaju do domu wariatów! Co za firma!

Angelika dodała, biegnąc do okopów:

- Firma, której nie da się sprzedać pod młotek!

Alisa Selezneva skinęła głową:

- Tak! KPZR nas zje!

Angelika była zaskoczona:

- Co to jest KPZR? Nie znam takiego określenia!

Alisa Selezneva wyjaśniła w osobliwy sposób:

- Można to przetłumaczyć jako Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego!

Angelika wzruszyła posiniaczonymi ramionami.

Ale takiej nazwy jeszcze nie ma...

Alisa Selezneva podniosła prawą pięść:

- Uwierz mi, stanie się! Koniecznie!

Angelika powiedziała:

- Bądź zdrów!

Alisa Selezneva udzieliła poważnego żartu:

- Na pewno to zrobię!

Na równinie opór był słabszy, ale nadal uparty. Szczególnie irytujący byli Ferdynandowie, te myśliwskie działa samobieżne, niczym ogromne trzmiele, wpadały pociskami w radziecki sprzęt. Zniszczenie Ferdynanda nie jest łatwe, nie bez powodu to działo samobieżne jest najmasywniejszym z ciężkich i ustępuje pod względem liczebności jedynie Panzer-4.

Angelika widziała w krzakach zasadzkę Panzera... Samochód waży tylko dwadzieścia dwie i pół tony, ale ma armatę Pantera. Niska sylwetka ułatwia kamuflaż i atak zza zasadzki. Alicja również zaczęła czołgać się w stronę Panzera... Samochód udany, lecz jego pełny potencjał nie został w pełni wykorzystany ze względu na głupotę niemieckiego dowództwa. W ogóle jest to dziwne zjawisko II wojny światowej. W trakcie działań wojennych radzieckie dowództwo wojskowe zauważalnie poprawiło się w sztuce wojennej, zwłaszcza na poziomie taktycznym. Wręcz przeciwnie, Niemcy zaczęli znacznie gorzej zarządzać swoimi wojskami niż na początku wojny. Z tego powodu nawet zwiększona ilość sprzętu (w 1944 roku w ciągu miesiąca wyprodukowano więcej czołgów i dział samobieżnych niż w całym roku 1940!), nie pomogła im wytrzymać sowieckich ataków. Przykładowo, jeśli weźmiemy pod uwagę produkcję broni, to w czterdziestym trzecim i czterdziestym czwartym roku proporcje w stosunku produkcji sprzętu były dla Niemców lepsze niż w czterdziestym pierwszym i czterdziestym drugim roku. Ale przebieg działań wojennych nie stał się dla III Rzeszy korzystniejszy, a wręcz przeciwnie!

Dziewczyny, nie poprzestały na zniszczeniu optyki Panzer-4, ale wysadzili także samochód zdobytymi granatami kumulacyjnymi. Najpierw Panzer, a potem następny...

Angelika roześmiała się:

- Tak młócimy te żmije!

Alisa Selezneva, obnażając zęby przypominające sztylet, zgodziła się:

- Młócimy się tak bardzo, że nawet skorupa żółwia nie uratuje Panzer-4!

W okopach było sporo nastolatków, najwyraźniej powołanych całkiem niedawno. Byli nawet chłopcy z tak zasmarkanymi nosami, że nawet nie wyglądali na nastolatków, około dziewięciu, dziesięciu lat. Wyglądali na zdezorientowanych i przestraszonych.

Chłopcy mają broń, bezodrzutowe karabiny 20 mm. Są lekkie i z bliska potrafią usmażyć piechotę lub zniszczyć gąsienicę czołgu. Oto jeden mały, piękny, zakopany w zasadzce, z którego wystają tylko gołe pięty. Wielu chłopców chodziło boso, brakowało butów w odpowiednim rozmiarze, a w Niemczech w połowie kwietnia pogoda jest taka jak w Rosji w ciepły maj. Chłopcy z III Rzeszy nie uciekają jednak ze strachu, jak na przykład starsi niemieccy milicjanci, którzy przy pierwszej okazji podnoszą łapę lub uciekają do Berlina.

Tylko chłopcy zakrywają uszy, aby ogłuszyć wybuchy pocisków i wycie płonących prezentów "Andriusz" i "Katiusza". I tak walczą do końca. Niektórzy nawet uciekają się do oszustwa, pozwalają żołnierzom Armii Czerwonej podejść bliżej, podnosząc bliżej białe szmaty, a potem wysadzą się razem z nimi. Odważne dzieci, zafascynowane propagandą i dużo bardziej krytyczni dorośli, szczególnie ci, którzy doskonale pamiętają czasy przed Hitlerem, a nie dali się całkowicie wyprać mózgom.

Dlatego im bliżej Berlina, tym mniej dorosłych ucieka na tyły i częściej walczą bez brody, ale odważni mali chłopcy.

Ale wśród bojowników Niemki zaczęły się poddawać znacznie częściej. Hitler, trzeba przyznać, uważał za obowiązek władcy chronić kobiety i nie pozwalać im iść na front jak mięso armatnie. Co więcej, brak mężczyzn z demograficznego punktu widzenia nie jest taki straszny, jeden samiec może zapłodnić setki kobiet. Ale kobieta potrzebuje dziewięciu miesięcy na urodzenie dziecka i kolejnych dwóch lat na powrót do zdrowia.

Alisa Selezneva, widząc, że Angelica strzela do chłopców, uderzyła w beczkę, krzycząc:

- Nie możesz zabijać dzieci! Rozumiesz, kobieto czy wilczyca?

Angelika warknęła wściekle jak pantera:

-Czy mogą nas zabić?

Alisa Selezneva zauważyła:

- To są dzieci, one nie rozumieją... Poza tym są różne poziomy moralności. Moralność faszystowska jest podła, moralność komunizmu jest wzniosła. Na tej podstawie musimy zrozumieć, że nie możemy i nie powinniśmy być tak źli jak nasz przeciwnik. W przeciwnym razie jaki sens ma przypisywanie sobie roli dobra w walce ze złem?

Angelika chciała w odpowiedzi ułożyć aforyzm, ale jej głowa była pusta jak torebka biesiadnika. I nic nie wyszło, ani dowcipnego, ani zjadliwego.

Alisa Selezneva poklepała przyjaciółkę po ramieniu:

- Otóż to! Choć Stalin mówił, że na cios wroga odpowiemy potrójnym ciosem, wcale nie miał na myśli tego, że na podłość należy odpowiadać potrójną podłością. A za okrucieństwo, potrójne okrucieństwo! W tym przypadku zasada "wet za wet" nie jest naszą zasadą!

Angelika skrzywiła się ze złości i całkiem rozsądnie zauważyła:

- Starzy ludzie uciekają, mają dużo silniejszy instynkt przetrwania za wszelką cenę. Jest to więc bardzo kontrowersyjny pomysł... To znaczy chciałem powiedzieć, że wkrótce nie będziemy mieli do kogo strzelać, chyba, że do smarkaczy frajerów... Cóż więc może nas zawrócić?

Alisa Selezneva wskazała Angelikę palcem wskazującym skierowanym na Zachód:

- Widzisz, jak "Pantery" się czołgają, uwierz mi, wciąż będziemy mieli tu z kim walczyć i pokonać! Czy to nie jasne?

Angelika zapytała przyjaciółkę:

- Że ręce mi się trzęsą ze zmęczenia i nogi też... Może zaśpiewasz mi coś zabawnego?

Alisa Selezneva odpowiedziała:

- Tak, ja też nie zamknąłem oczu piąty dzień! Śpiewać, czy to coś dla twojej żywotności... Ze starego?

Angelika potrząsnęła gniewnie głową jak klacz.

- NIE! Cholera, ta stara rzecz! Śpiewajmy lepiej, nowe, zabawne, radzieckie!

Alisa Selezneva wykrzywiła twarz:

- Będzie fajnie, ale oceńcie sami, jak radziecko!

Angelika, chybiona, ze złością szturchnęła ją tyłkiem w policzek, mamrocząc:

- Nie potrzebujemy niepotrzebnego patosu! Potrzebujemy szczerze, pięknie i poetycko...

Alisa Selezneva śpiewała swoim wspaniałym, niepowtarzalnym głosem, tupiąc bosymi stopami:

Duch radziecki nie ginie w bitwie,

O czerwone słońca, wiosenne promienie!

Chociaż Führer otoczył się kamiennym płotem,

Nasz młot bije jak bęben w ciemności!


W głębi są nasze gaje -

I złote ziarenka miodu z naszych rodzimych pól!

Niech czerwona flaga powiewa nad armią,

A samoloty mają skrzydła na niebie żurawi!


Niech ścieżka Ojczyzny stanie się wyższa;

Wznosimy komunizm na całej planecie!

Słyszymy głos stu tysięcy silnych narodów,

Wszystko jest wzniesione, a rycerz nie ustąpi!


Uwierz mi, jesień w kraju nie nadejdzie,

I nie zamarzniemy pod śniegiem!

Dziewczyny, lepiej przestańcie się smucić -

Wiedzcie, że nasza armia powróci ze chwalebnym zwycięstwem!


Berlin upadnie, zobaczymy wkrótce,

A "Pantery" i "Tygrysy" wcale nam nie straszne!

Będą wyroki dla Krautów,

Cóż, synowie Rusi, odbierzcie nagrodę!


A nasza dzielność jest jak płomień,

Faszyzm rozsypie się w śmierdzący pył!

A twardość woli jest jak kamień,

Pocisk ryczy miażdżąco - bum!


Nie zważając na modlitwy szatana,

Pan postanowił tak na to pozwolić!

Oczyśćmy Ziemię z nazizmu,

W końcu planeta wcale nie jest tawerną dla Krautów!


Oczywiście zapłaciliśmy dużo

Nasze morza i oceany zginęły!

Teraz Rosja jest w czerwonej mocy,

A oszustwo diabła nigdy nie powróci!


Przecież sprawa komunizmu jest święta,

Zawiera absolutne, bezgraniczne dobro!

I zgodnie z prawdziwymi prawami dualizmu,

Kapitalizm nie jest skazany na rozkwit!


Aby głód nie nękał narodów,

Wszędzie trzeba zakładać kołchozy!

Miną tylko cztery lata

Wszechmogący postawi na budowę mocną piątkę!


A potem przestrzeń - dziedziniec wszechświata,

Zamiataj dobrze, potężną miotłą!

Ta chwała jest silna i niezniszczalna -

W którym każdy człowiek jest wielkim bohaterem!


Nie płaczcie wdów za żołnierzami,

W końcu dla nauki nie ma celów niemożliwych!

Oni zostaną nagrodzeni zmartwychwstaniem,

A my wyślemy Ci od nas bukiet ze szkarłatnych róż!

. ROZDZIAŁ nr 11.

Iria, słynna dziewczyna Supermana, oczywiście przyjaźniła się z Alice. I domyśliłem się, że coś kombinuje ze swoimi wstrętnymi chłopcami. Może chce znowu polecieć na inną planetę? A może w baśniowych czasach, w uniwersum ludzkich fantazji?

Iria nie była jeszcze szczególnie zmartwiona. Była bardzo piękna, a szerokie ramiona i wydatne mięśnie nie były rzadkością wśród ziemskich kobiet.

Opracowane technologie umożliwiły przesyłanie bioprądów przez organizm, stymulując odruchowy skurcz mięśni i ich trening, nawet gdy grało się coś w matrixie Hypernet.

Różne rodzaje gier, całkowicie darmowe i symulujące najbardziej realną rzeczywistość w środowisku wirtualnym, może nawet bardziej dotkliwe niż w prawdziwym ciele.

Muszę powiedzieć, że dla cywilizacji XXII wieku okazało się to znacznie poważniejszym niebezpieczeństwem niż inni kosmiczni piraci i mafia. To naprawdę jest szał na gry i przygody. Gdzie możesz wygrać, jeśli chcesz i pokonać każdą sytuację. W tym Gwiezdne Wojny.

W rzeczywistości Iria prawie sama wpadła do takiego basenu. Jak bardzo lubiła walczyć z hordami Palpatine"a i Hrabiego Dooku. A zwłaszcza walka na miecze świetlne.

Ale to oczywiście nie jest dokładnie to, co badacz kosmosu powinien robić.

Co więcej, dla Irii czas nie płynął tak, jak dla Alicji w jej wiecznym dzieciństwie. Tutaj ma dwie córki: Angelinę, Afrodytę - są już dorosłe. Duże, wysokie dziewczyny z muskularnymi mięśniami pod opaloną skórą. Są także wysportowani i uwielbiają walczyć. A także występować w sztukach walki. Jest to również dość modne wśród współczesnych, ziemskich kobiet. Co więcej, kontakt jest pełny, a siniaki ze złamaniami są prawdziwe. Ale oczywiście medycyna końca dwudziestego drugiego wieku wyhoduje nawet odciętą nogę w ciągu pół godziny i nie zauważysz różnicy.

Na planecie Ziemia nie ma już kalek ani chorych ludzi.

Iria lata za pomocą nanobotów. Możesz nosić tenisówki, ale piękna i wysportowana dziewczyna uwielbia pracować boso, a jej bose palce są bardzo zwinne.

Pod koniec dwudziestego drugiego wieku w Moskwie dzieje się wiele wspaniałych rzeczy. Kreml powiększył się i można go zobaczyć z odległości wielu setek kilometrów. Gwiazdy są ogromne i płonie w nich synteza termokwarkowa. W dodatku mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy. Ściany mają również bogatą gamę kolorów i odcieni, są bardzo piękne i różnorodne w kształcie. W stolicy znajduje się także odpowiednik Wieży Eiffla - wysoka na pięćdziesiąt kilometrów i mieniąca się złotem i dużymi, sztucznie wyhodowanymi, fasetowanymi diamentami.

W stolicy znajduje się wiele fontann. Największy z nich wystrzeliwuje aż czterdzieści odrzutowców, każdy o wysokości trzech gór Chomolungma. Co więcej, kolory fontann są różne, a odcienie są wyjątkowe i jasne.

Iria była zachwycona tym bajecznym widowiskiem. Stolica została zbudowana i odnowiona. Pojawiły się w nim nowe budynki, stare zostały wyburzone lub przekształcone. Wszystko się zmieniło, nawet rysunki i linie alei.

Kreml także się zmodernizował. Dodał nowe wieże i zmienił stare. I zauważalnie urósł, co Iria odrzuciła, przez kilka dziesięcioleci życia na planecie Ziemia. Ona sama nie jest miejscowa, ale rasy ludzkiej, a jej mężem jest Tadeusz. I mają cztery córki. Najstarsza Wanda nie wiadomo gdzie, teraz jest badaczką w kosmosie. Afrodyta i Angelina występują w walkach bez zasad i w różnych przedstawieniach. Czwarta córka jest w tym samym wieku co Alicja i nadal uczęszcza do szkoły.

Tadeusz pragnie jednak syna. I Iria obiecała, że to zrobi. Płeć dziecka można oczywiście kontrolować - i nawet nie musisz go nosić samodzielnie. Istnieją cyberwoby. Ale Iria chciała mieć córki. Co więcej, naprawdę nie lubiła Paszki. I nie chciała, żeby potomek był taki jak on.

Należy też zaznaczyć, że w związku z tym, że starość dobiegła końca, ludzie, gdyby nie umierali z powodu przemocy, mogliby teraz żyć niemal w nieskończoność. Nie wiadomo jeszcze dokładnie, ile. Ale biorąc pod uwagę ciągły rozwój nauki i medycyny, jest to prawie wieczność.

Oznacza to, że nawet biorąc pod uwagę fakt, że ludzie mogą latać do sąsiednich galaktyk, wskaźnik urodzeń powinien być ograniczony. Na razie więc można mieć dzieci nie częściej niż raz na dziesięć lat. To oczywiście nie jest filiżanka herbaty dla każdego. Ale Wszechświat jest już dość gęsto zaludniony i istnieje zbyt wiele różnych cywilizacji form życia, aby rozmnażać się bez ograniczeń.

Tak, w świecie Alicji ludzie nie są sami we wszechświecie. A Gwiezdne Wojny uważane są za dzikie. Czy jest to możliwe w wirtualnych grach matrixowych? I to jest interesujące! Sama Iria kiedyś to lubiła. Ale nie trzeba długo tracić głowy. Wanda prawie straciła rozum, jednak w porę się zatrzymała i zajęła się poważniejszą sprawą. Na przykład eksploruj ogrom wszechświata i innych galaktyk. Może nawet nie tak zaludniony.

I gdzie ludzie mogą się osiedlić.

Profesor Seleznev również nie marnuje czasu. W szczególności ludzie osiedlają się na Jowiszu. Tam grawitacja - przepływy grawitonowe gromadzone są w specjalnych generatorach, które dostarczają energię. W rezultacie na grawitacji planety Ziemia panowała oddychająca atmosfera.

Budują się miasta. Oto podział prątków - cegieł, roślin i technologii. Istnieje wiele różnych sposobów budowania. Ale oczywiście wszystko odbywa się szybko i solidnie. Ale nigdy nie jest za późno na zmianę budynków.

Iria zawierała hologram Jowisza. Styl charakterystyczny dla danej planety. Miłość do masywności i kształtu piramidy. Ale oto najnowsza świątynia połączenia Bogów, tak przestronna i piękna, jakby z nadmuchiwanej pianki i unosząca się w powietrzu.

Ludzkość w przyszłości uważa wszystkie religie za bajki i buduje świątynie różnym bogom. Są minarety, buddyzm i cerkwie ze złotymi kopułami.

Ortodoksja się zmieniła. Wzrosła liczba świętych, uwzględniono w nich nawet Stalina, Żukowa, Putina, Iwana Groźnego, Piotra Wielkiego i innych. Posty zostały odwołane, podobnie jak wiele ograniczeń. A co najważniejsze, obalili dogmat o nieomylności Biblii - czyniąc ją filozoficzną księgą ludzkiej mądrości.

Ale oczywiście wielu modliło się w staromodny sposób, chociaż w kościołach pojawiły się dyskoteki, sale gier, sauny, baseny i cały przemysł rozrywkowy.

Muzułmanie również zgodzili się uważać Koran za mądrość starożytnych, zwłaszcza że jakoś tak naprawdę nie chcieli się modlić i pościć pięć razy dziennie. A burka przeżyła swoją użyteczność. Postęp pozwolił ludziom wszystko. I człowiek stopniowo uwalniał się od przesądów. A przedłużenie i odmłodzenie życia wyeliminowało strach przed śmiercią. Ludzie stali się teraz jak aniołowie w swoich możliwościach. I poznaliśmy inne światy, co również doprowadziło do erozji religii. Chociaż buddyzm, ze swoją wiarą w wiele inteligentnych światów, stał się jeszcze bardziej popularny. Oczywiście bez takich skrajności jak monastycyzm i asceza.

Ludzie dążyli do szczęścia. I ich problemy zostały rozwiązane. Nauka dała wiele. W tym możliwość spełnienia każdego marzenia.

Na przykład Iria mogłaby zostać władcą wszechświata z całkowitą iluzją prawdziwego wcielenia. Albo nawet bilion wszechświatów. To prawda, że wirtualna wszechmoc może zniechęcić do chęci zrobienia czegoś prawdziwego i realnego.

Iria rozmawiała z Seleznevem. Wyglądał na około dwadzieścia lat. Oczywiście jest to efekt odmłodzenia. A sama Iria jest młoda i świeża.

Profesor Selezniew powiedział jej:

- Wszystko idzie świetnie! Jest nawet w jakiś sposób nudny, co przychodzi łatwo. Myślisz o ponownym pośpiechu na skraj galaktyki.

Iria zauważyła ostro:

- Nie szukaj trudności, one przyjdą same!

Profesor Seleznev zauważył:

- Wkrótce polecimy do innej galaktyki. Jak się ma Alicja?

Iria ostro zauważyła:

- Ona coś knuje... Jeszcze nie mogę się z nią skontaktować!

Selezniew zasugerował:

- Nie przejmuj się! Alicja jest mistrzynią wychodzenia z beznadziejnych sytuacji. I jak zawsze odniesie miażdżące zwycięstwo!

Dziewczyna Tytana zauważyła:

- Czasami moja pomoc nie jest zbyteczna. Jeśli więc Alice nie skontaktuje się z nami przed kolacją, poszukam jej!

Po czym Iria przeniosła się na stadion Jupiter. Nie zabrakło rywalizacji w różnych zabawach. Wycięto na przykład wirtualne czołgi. Nie z II wojny światowej, ale latające i dość futurystyczne, nowoczesne. Strzelają do siebie, robią uniki i tracą życie po trafieniu.

Nie brakuje jednak także bardziej klasycznych walk. Mieczami świetlnymi lub walką bez broni. Jest to szczególnie interesujące, gdy chłopcy walczą z dziewczynami lub, co jest jeszcze fajniejsze, gdy mężczyzna walczy z kosmitą. Tutaj na przykład Angelina, blondynka, walczy z potworem: niczym pająk, ma tylko dwanaście nóg ze szponami i głowę koguta.

Cóż, jest całkiem na poziomie.

Oto dziewczyna w bikini, która odwraca się i uderza go bosą stopą w dziób. Potwór się trzęsie i próbuje go wypuścić zza pyska.

Angelina znów kręci się i kopie tak pięknie. Jest dziewczyną o najwyższej akrobacji bojowej. Unika ataku pazura i uderza ponownie.

Chcieli nawet więcej niż raz zakazać walk bez zasad w pełnym kontakcie, jako nieludzkie. Ale ludzie chcieli wolności. Łącznie z uderzeniem w twarz na ringu.

Angelina zawahała się trochę i pozwoliła się podrapać. Popłynęła krew. Iria pomyślała, że może jej córka celowo się tak ustawiła, żeby walka nie była zbyt jednostronna. Pomimo wszystkich pokus matrixa, prawdziwą popularnością cieszą się prawdziwe walki. A ludzie chcą walczyć.

Nawet tradycyjny boks nie umarł. Chociaż jest wielu uczestników biorobotów i robotów aneroidowych. Ale ludzie walczą też na ringu.

Angelina uderza pięścią i znowu nie trafia. Publiczność zaczyna hałasować.

Aria spojrzała na kolejną projekcję. Klony Capablanki i Alechina grają w szachy. Nie nauczyliśmy się jeszcze, jak wskrzeszać zmarłych, ale sklonowanie osoby z jednej komórki, a nawet cząsteczki DNA jest całkiem możliwe. I to jest zrobione. Obydwa klony są młode i grają w błyskawicznym tempie. Istnieją również różne rodzaje szachów. A także z dużą liczbą figurek.

Iria przyglądała się przez chwilę tej grze. Okazało się, że był remis, Capablance pozostał tylko skoczek, a Alechin miał gońca. Uścisnęli sobie dłonie i ponownie usiedli przy deskach.

Iria zagwizdała i zaśpiewała:

- Ogromna pstrokata tablica,

Silniki szumią...

Żołnierze idą żywi,

A czołgi i pancerniki...

Potem wróciła do walki córki. Angelina, jak prawdziwa artystka, udawała przegraną. To coś jak zapasy, gdzie wojownicy są jak w hollywoodzkim filmie. Najpierw zwycięża jeden, potem drugi. Ale ktoś na pewno wygra i to niespodziewanie.

Albo nawet jeden zostaje pobity przez piętnaście rund. I nagle, niespodziewanie, nauczył się karate. I zniszczmy wroga w ostatniej rundzie. Okazuje się to nawet zabawne.

Ale Angelina oczywiście upadnie artystycznie, a sędzia-robot policzy, a potem powstanie i wygra...

Ona oczywiście nie jest Władimirem Kliczką, jednym z najlepszych, a może nawet najlepszym w historii wagi ciężkiej pod względem techniki defensywnej. Przy okazji można obejrzeć walkę pomiędzy jego klonem a kopią Muhammada Alego.

Vladimir dobrze pracował lewą ręką i pokonał Alego na punkty.

Iria jednak niezbyt lubiła walki klonów. Gdyby tylko mógł naprawdę nauczyć się wskrzeszać zmarłych. Wtedy wróciłaby cesarzowa, zabita przez adoptowanego syna. I tak możesz się z nią komunikować tylko w wirtualnym pokoju. Albo zrobić klona? Ale prawo tej planety zabrania klonowania osób z rodziny cesarskiej.

A na planecie Ziemia zabrania tworzenia klonów żywych ludzi i jest to regulowane w przypadku martwych ludzi. To jasne dlaczego. Więc Alice dostała klony, a to był nonsens.

Irina odwiedziła jeszcze kilka stadionów. Trybuny są w połowie puste, a na nich pełno hologramów. Oto walczące dzieci. Chłopcy w krótkich spodenkach machają bosymi stopami i zderzają się. Coś jak boks tajski. Tutaj nie ma już technologii. Są też technologie - loty. Tam dorośli i dzieci już walczą w powietrzu. Lub w próżni, wodzie, ciekłym helu.

I czego chłopaki nie robią w bójkach. Iria patrzy na to i sama zrywa się z miejsca.

Miała ochotę na coś smacznego. Maszyna natychmiast włączyła hologram z menu przed nią. Iria zamówiła lody z marsjańskimi truskawkami i truskawkami z Wenus. I to jest dziki szyk. A co powiesz na jakiś prezent? A na wierzchu słynna szwajcarska czekolada.

Na planecie Ziemia panuje komunizm i uformowała się ogólnoświatowa wspólnota państw. Wszystkie kraje stały się konwencją. Tak naprawdę ludzkość jest jedna.

A postęp rozwiązał materialne problemy ludzi. Wszystko zaczęło być produkowane w nadmiarze.

Iria przypomniała sobie swoją ulubioną strategię: Historię Ziemi. Od tego zaczynasz: pięciu pracowników wyglądających jak goryle w zwierzęcych skórach i pewna ilość zasobów. A potem buduje się przede wszystkim dom kultury, w którym powstają nowi pracownicy. I oczywiście przede wszystkim dostajesz jedzenie, a potem wszystko inne. I wszystko przechodzi od prostego do złożonego.

Strategia jest długa, ale interesująca. Iria zagrała ją w matrixie Hypernet. Tam wszystko jest tak naturalne, że aż głowa boli.

Łatwiej jest zrobić coś samemu w strzelance lub filmie. Na przykład odtwarzasz klasykę. Szafa jest bita przez złą kochankę, możesz interweniować w ten czy inny sposób.

Albo Iria w powieści "Człowiek, który się śmieje" zmieniła zakończenie. Niewidoma dziewczynka odzyskała wzrok. Lord Jester odzyskał swoją dawną twarz. Do pojedynku nie doszło. A Iria przekonała angielski parlament do pomocy biednym. Chociaż tutaj trzeba zachować ostrożność. Aby nie rozwinąć uzależnienia. Tutaj Conan Doyle w jednej ze swoich powieści bardzo błyskotliwie pokazał, do czego może prowadzić nieograniczone bogactwo. A nawet bardzo dobry człowiek, pragnąc uszczęśliwić wszystkich, może nawet wyrządzić krzywdę.

Niestety, to się zdarza. Chociaż oczywiście takie bogactwo to bajka. Ale bajka jest bardzo piękna.

A jednocześnie pouczające. Chociaż może wszystkie kłopoty na planecie Ziemia wynikały z pieniędzy?

Komunizm poprawił wiele rzeczy, w tym ludzką moralność.

Iria poleciała wyżej... Spojrzała w stronę Kremla. Jak gwiazdy błyszczą. Co za ogromny Kreml. A co jest w środku? Oraz świątynie i pałace.

Co więcej, świątynie są synkretyczne z wielu religii. Również poprawny politycznie. Wszystkie przekonania muszą być reprezentowane.

Iria była zaskoczona, jak nieprzejednani byli czasami ludzie w sporach religijnych.

Na przykład prawdziwe wojny religijne toczono od soboty lub Trójcy.

Iria oczywiście rozumiała, że ludzie w starożytności uważali to za ważne. Ale czy rzeczywiście walka o dogmaty kościelne jest aż tak fanatyczna?

A wiara w koniec świata? Ludzie nie powinni walczyć, ale zawierać pokój.

Bohaterska dziewczyna skontaktowała się ze swoją najmłodszą córką. Ta urocza i oczywiście wysportowana dziewczyna z wielokolorową fryzurą. Mrugnęła do matki i powiedziała:

- Nauka idzie świetnie!

Iria zauważyła z uśmiechem:

- Czy program nie uczy Cię przez przypadek?

Dziewczyna poczuła się urażona:

- Oczywiście nie! Moja mama jest zdolna, a mój ojciec jest profesorem!

Iria zauważyła:

- Ucz się i baw się z umiarem. W przeciwnym razie staniesz się dorosły... Możesz cieszyć się wirem rozrywki!

Dziewczyna pisnęła:

- Jestem bardzo pulsarowy!

Iria wiedziała z pierwszej ręki, jak dostać się w wir rozrywki. Ona sama znalazła się w trudnej sytuacji. I prawie opadłem ze szczęścia.

Ale tak naprawdę nie jest łatwo wydostać się z wirtualnej gry. I naprawdę nie chcę.

Aby wydostać się z tego basenu, potrzeba dużo siły woli.

Iria latała jeszcze trochę... Miasto Moskwa jest takie cudowne i piękne. Na przykład niektóre budynki w kształcie wiewiórek i króliczków poruszają się i grają w piłkę nożną. Ciekawie jest mieszkać w takim domu, zwłaszcza dla dzieci. I jest fajnie dla tych, którzy mają miecze w środku. Które, czasem ogonem, czasem łapami, będą rzucać budynki dla zwierząt.

Iria przypomniała sobie jeden bardzo stary film z XX wieku. Tam car Iwan Groźny, podróżując wehikułem czasu, spojrzał na Moskwę i powiedział:

- Lepota!

Ale była to stolica jeszcze w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Co by teraz pomyślał? Powiedziałbym dokładniej!

W stolicy jest tyle wspaniałych rzeczy. Oto unoszące się na niebie zoo z ogromną różnorodnością obcych zwierząt.

Iria już tam była. Jest tam kilka bardzo ciekawych zwierząt. Hybrydy, takie jak słoń i róża lub nosorożec z rekinem i pawiem. Tak, ta bestia ma róg, płetwy i wspaniały ogon. Jednym z najpiękniejszych jest żółw wielkości czołgu Tygrys-2 z diamentową skorupą. Skorupa bardzo się błyszczy.

Są też mamuty, których kły przypominają oszlifowane diamenty. A ich pnie są jak astry.

Iria była w ogrodach zoologicznych. A ojciec Alice wraz z inżynierem Zelenym zbierali kolekcje na różnych planetach. Oto konkretny wskaźnik, który zmienia kolor w zależności od nastroju. Lub jakieś śmieszne zwierzęta, które ucieleśniają ludzkie sny w hologramach.

Iria wzniosła się wyżej. Zobaczyć Moskwę z szerszej perspektywy. Tak, było co oglądać. Tak, na niebie jest mnóstwo samolotów. I wszyscy są tacy piękni i pełni wdzięku.

Samochody powietrzne mają zwykle opływowy kształt. Ale niektóre mają postać pąków kwiatowych, inne przypominają samowary. Niektóre przypominają także buty. Co więcej, najczęściej są to sneakersy - najmodniejsza odzież. Istnieją samoloty w postaci starożytnych żaglowców. I to też jest piękne.

Oto fregata płynąca w powietrzu. A na żaglach prawdziwe filmy wyświetlane są na kolorowych obrazach. Są też filmy z różnych epok. Niektóre czarno-białe obrazy są bardzo interesujące. I można je oglądać bez przerwy.

Iria oglądała dzieło o tematyce rewolucyjnej. Imponujący! Niektóre obrazy można urzeczywistnić i zmienić. Dokładniej, nie niektórzy, ale wszyscy. Ponadto każdą taśmę można oglądać zarówno w trybie czarno-białym, jak i kolorowym. Są też filmy zrealizowane w ramach programu.

To jest interesujące. Piszesz historię, a komputer ją wyświetla. Lub nawet sam program komponuje się dowolnie. Może być na dowolny temat.

Każdy może kręcić własne filmy. Być może na maszynie wirtualnej uda Ci się wejść do pracy i tam możesz już działać samodzielnie. Na przykład, aby uratować Czapajewa lub Spartaka. Pomóż Emelyanowi Pugaczowowi lub Stence Razin wygrać. Możesz wygrać wojnę z Japonią lub podbić cały świat, znajdując się na miejscu Iwana Groźnego.

Wiele można zrobić lub nie zrobić. Taki interesujący wszechświat Hypernetu.

Iria na przykład uwielbiała serial o Arbuziku i Bebeshce. Ci chłopcy byli wszędzie. W kosmosie i na innych planetach zdemaskowali gangi gwiezdne. Bohaterowie tej bajki o dziecięcych bohaterach stali się bardzo modni.

Sama Iria była tym bardzo zachwycona. Arbuz i Bebeshka - ci chłopcy byli pomalowani inaczej. Grali w nie różni chłopcy. Jest seria, w której pod tymi imionami występowały dziewczyny lub elfy. Można więc znaleźć niemal nieskończoną liczbę różnych form i różnych charakterów.

Iria była zdumiona różnorodnością gatunków i dzieł.

Ale teraz miała ochotę na lody. I zamówiła porcję z kiosku lotniczego. Jest tu bardzo bogaty wybór. Jako nadzienie Iria wybrała mieszankę melona Jupiter i bananów firmy Mercury oraz nadzienie czekoladowe firmy Sirius.

Jest więc znacznie więcej egzotyki i subtelnych aromatów obcych światów.

Iria zaczęła powoli, z zapałem zlizywać lody w złotym kieliszku do wina wysadzanym małymi diamentami. I trzymała go bosymi palcami swoich silnych i zwinnych stóp.

Dziewczyna Terminatora cieszyła się i czuła się zaniepokojona. Nie, oczywiście nie wszystko jest w porządku z Alice.

Może wieczna dziewczyna miała kłopoty? Iria ponownie próbowała skontaktować się z Alice. Cisza... I/lub blokowanie wiadomości.

Iria postanowiła nie wpadać jeszcze w panikę, tylko dokończyć lody. I zbierz myśli. Jak znaleźć Alicję? Cóż, w XXII wieku wszędzie jest pełno mikrokamer. Niektóre mają nawet wielkość cząsteczki. Ale system jest demokratyczny, a inwigilacja jest zabroniona. To właśnie było przyczyną kolizji. Kiedy na przykład kosmiczni piraci spacerowali po Moskwie, a nawet weszli do wehikułu czasu. Chociaż zostały nagrane i zneutralizowane. Ale byliśmy trochę spóźnieni. Mogli kogoś zabić blasterem. Co więcej, robot Weitera uległ uszkodzeniu. To prawda, że później został przywrócony.

Tak, w przyszłości dzieją się różne rzeczy. Ale Alice i tak została nagrana, a co jeśli ją zobaczą i znajdą?

Iria pomyślała nawet, że dziewczyna może być na nią zła - mówią, nie pozwolisz jej odejść, ale ona sama jest w zasadzie dorosła, tylko z wyglądu dzieckiem. A tyle już przeżyliśmy i zobaczyliśmy.

Wieczne dzieciństwo pełne przygód... Coś, czego nie da się racjonalnie wytłumaczyć.

Chociaż dzięki nowoczesnym technologiom starzec może stać się prawdziwym dziesięcioletnim chłopcem, a mężczyzna prawdziwą dziewczyną zdolną do rodzenia dzieci. Bioinżynieria ewoluowała i stała się niemal wszechmocna.

Może to nie cud, ale coś całkiem świadomego. A może Alisa, Paszka i Arkasha nie chcą dorosnąć, a rzeczywistość jest posłuszna ich pragnieniom?

Jak to było z Piotrusiem Panem?

Iria dokończyła lody i zwróciła elegancki kieliszek do wina. Złoto jest niedrogie w przyszłym komunistycznym raju. Po pierwsze, można go stosunkowo łatwo wykonać z ołowiu. Po drugie, asteroidy i satelity Jowisza zawierają sporo złota. Diamenty są na ogół prawie darmowe; można je nawet zsyntetyzować za pomocą urządzenia wielkości pudełka zapałek z dwutlenku węgla, zwykłego węgla lub trawy.

Dlatego jest tak wiele diamentów - węgiel jest powszechnym pierwiastkiem. Rubiny, topazy, szmaragdy i szafiry są nieco trudniejsze do syntezy lub wydobycia z asteroid. Nawiasem mówiąc, na niektórych satelitach Jowisza i Saturna powierzchnia jest w całości zbudowana z kamieni diamentowych lub pyłu.

Diamenty są piękne nie do opisania. Jednak ich nadmierna dostępność pozbawia je wartości.

Dokładnie, każde jedzenie można również zdobyć za pośrednictwem Hypernetu. Ponadto zarówno naturalne, jak i syntetyczne oraz bioplazma. Te ostatnie można pożerać tonami, dla przyjemności.

Iria leciała z prędkością myśliwca śmigłowego z II wojny światowej.

Na przykład na ulicach widać płynący plastik. Nie jest to zbyt popularne, ponieważ bardziej praktyczne jest podróżowanie samolotem. Lub jeszcze łatwiej za pomocą przejścia przez zero. Co więcej, takie autobusy zostały wynalezione od dawna. Ale latanie samemu, jak to było nawet w czasach starożytnych we śnie, jest o wiele bardziej atrakcyjne.

Oto dzieci biegające w powietrzu jak muszki. Bawią się, igraszki, kręcą. Nauka zajmuje bardzo mało czasu. Wiele osób przystępuje do egzaminów i zdobywa wiedzę za pośrednictwem Hypernetu.

Możesz też po prostu nauczyć się języka obcego, nagrywając go w swoim mózgu, niczym na dysku twardym komputera. Albo tę czy tamtą informację.

Dzięki temu dzieci mają dużo wolnego czasu. Uwielbiają różne rodzaje gier. Niektórzy nawet wolą grać w staromodny sposób, jak na początku XXI wieku. Choć najmodniejsze, to oczywiście efekt rzeczywistości i wirtualnej matrycy.

Ale niektórym osobom nie przeszkadza używanie joysticka. I użyj hologramów, a nawet starożytnego monitora. Jest to być może szczególnie modne w strategiach. Są po prostu bardziej tradycyjne metody - pozwalają szybciej podejmować decyzje i wydawać polecenia. A wydarzenia rozwijają się szybciej i dynamika jest większa.

Jeśli jednak dowodzisz w środowisku wirtualnym w staromodny sposób, istnieje ryzyko, że strategia będzie ciągnąć się miesiącami.

Iria spojrzała na latający stadion. Dzieci grają tam w hokeja. Niewiele się różni, ze skokami i zwrotami akcji. A lód nie jest wykonany z wody, ale ze stałego wodoru.

Tak, wygląda świetnie. Dzieci szczerzą zęby i podskakują.

Jest kilka krążków, które co jakiś czas zmieniają kierunek. I skaczą jak mali skoczkowie.

Iria zaśpiewała:

- Prawdziwi mężczyźni grają w hokeja, tchórz nie gra w hokeja! Tchórz nie gra w hokeja!

Po czym dziewczyna przyspieszyła lot. Na przykład Pałac Wersalski wisi w powietrzu, dokładnie taki sam, jak został zbudowany dla Ludwika XIV. Jest naturalnej wielkości i można go oglądać od środka.

Choć chętnych nie jest zbyt wielu. Iria mrugnęła do dziewczyny, która tam zmierzała, tupiąc w powietrzu.

Nawet zaśpiewała:

- Nie poddawaj się, nie poddawaj się, nie poddawaj się! Jeśli ta bitwa będzie trudna, nie wahaj się! Uśmiechaj się, uśmiechaj się, uśmiechaj się! Uwierz, wszystko będzie dobrze i dobrze!

Tak, to rzeczywiście bardzo dobra rzecz. I kręcisz się w powietrzu jak piłka.

Iria okrążyła pałac. Poczuła się jak kosmiczna księżniczka, która pokonała piratów. Och, Alice, jesteś po prostu ekspertem w tej kwestii.

Iria śpiewała, delektując się słowami:

Jesteśmy piratami powietrznymi

Uwielbiamy się przebierać...

Od wypłaty do wypłaty

Kochamy zarabiać pieniądze!

A dziewczyna zrobiła pętlę w powietrzu... Nie, na pewno będzie asem. Iria poleciał dalej i zwiększyła prędkość.

Jednocześnie myśli o Alicji niepokoiły coraz bardziej. Może to nawet zapowiedź kłopotów?

Rzeczywiście trzeba coś zrobić. Iria pomyślała, że jej córka może tego potrzebować. Intuicja terminatorki podpowiadała, że tym razem Alicja naprawdę wpakowała się w coś poważnego. A fortepian jest w krzakach, nie ma szans.

Poza tym Iria nie chciała być samolubna. Właściwie rób wszystko sam i zostawiaj swoje córki bez nagrody i możliwości wykazania się? To nie jest piękne. Afrodyta i Angelina zasługują na coś więcej niż tylko machanie rękami i nogami na ringu dla rozrywki tłumu.

Iria wezwała taksówkę międzyplanetarną. Było praktycznie za darmo.

Kierowca robota zapytał dziewczynę:

- Gdzie chcesz jechać piękna?

Iria stwierdziła:

- Do stolicy Jowisza! I najlepiej szybko!

Robot odpowiedział z uśmiechem:

- Mamy własne zasady! Nie możesz jechać za szybko!

Iria chciała powiedzieć, że jest gotowa zapłacić za pilną sprawę, ale zmieniła zdanie. Tak naprawdę głupio jest wydawać pieniądze na kilkadziesiąt minut. Co więcej, nie ma jeszcze powodu, aby szczególnie martwić się o Alicję. Chociaż powinienem skontaktować się z Paszką.

Iria usiadła na krześle. Wrzuciła gumę do żucia do ust bosymi palcami, które maszyna jej pomocnie podała. Tak, dobrze jest mieć przed sobą świetlaną przyszłość za komuny, a do tego jeździsz za darmo i możesz zjeść przekąskę w taksówce. W tym samym czasie dziewczyna skontaktowała się z Paszką. Oczywiście połączenie nie zadziałało. Ale w chmurze pojawiła się wiadomość:

- Odszedł, aby ocalić przeszłość, dla przyszłości!

Iria gwizdnęła i powiedziała głośno:

- Też pomyślałem, że nie zaszkodzi zajrzeć do Instytutu Czasu. Alisochka często spędzała tam czas ze swoimi przyjaciółmi!

I gwiezdny wojownik się roześmiał. Jeśli tak, to obszar poszukiwań zauważalnie się zawęża. Nie da się przenieść w czasie niezauważenie, jeśli tak automatyka śledzi epokę. Czy to czasy baśniowe, przeszłość, czy coś innego.

To prawda, że po epizodzie z kosmicznymi piratami, którzy w przeszłości szukali milafonu, ruchy w przeszłość planety zostały objęte ścisłą kontrolą i dzieci na pewno nie będą tam wpuszczane. Tylko agenci specjalni mogą tam coś zrobić, ale bardzo ostrożnie, aby nie zmienić przyszłości. Na przykład wspomnienia Hitlera, które spłonęły w pożarze Kancelarii Cesarskiej, można odzyskać, ale sam Führer, choć naprawdę chce zabić, nie jest konieczny. W przeciwnym razie nigdy nie wiadomo, co wydarzy się w świetlanej komunistycznej przyszłości. Dobrze jest żyć w XXII wieku. W każdym razie każdy może mieć to, o czym marzy. Nawet jeśli facet nie ma dziewczyny, może niemal za darmo zamówić biorobota, który potrafi robić wszystko jak prawdziwy człowiek, a nawet rodzić dzieci.

A w matrycy Hypernet możesz mieć cały harem, a nawet tysiąc haremów. Nawet jeśli jest to iluzja, nie można jej odróżnić od rzeczywistości.

Iria skontaktowała się z córkami i zwięźle powiedziała do hologramu:

- Będe tam niedługo!

Afrodyta zapytała z uśmiechem:

- Czy czuję to z jakiegoś powodu? Czy to zadziała?

Iria odpowiedziała pewnie:

- Będzie!

. ROZDZIAŁ nr 12.

Alisa Selezneva i jej zespół po całym dniu w areszcie. Bardzo nudne i rutynowe. Kiedy nie możesz nawet przeciąć łańcuchów, zasnąłeś. We śnie przynajmniej masz jakąś rozrywkę i pocieszenie, a nie tyle bzdur.

Wręcz przeciwnie: wszystko idzie bohatersko.

Alisa Selezneva i Angelika walczyły na obrzeżach Berlina. Opór Fritza osłabł, z południowej flanki pojawiły się radzieckie czołgi pierwszego frontu ukraińskiego, przekraczając pola progu podziemia. Snajperki jak zwykle zebrały obfite żniwo ze swoich karabinów, gorących ze strzelnic.

Wkrótce jednak musieli zmienić broń; lufy karabinów uległy wypaczeniu w wyniku częstego używania, a celność spadła prawie do zera. Alisa Selezneva powiedziała ze smutnym wyrazem twarzy, oddając broń mechanikom:

- Mój drogi... Dałem z siebie wszystko! Wierzę jednak, że koniec wojny nie jest odległy.

Angelika sarkastycznie odpowiedziała swojej zbyt sentymentalnej przyjaciółce:

- Tak, gór na naszej drodze nie ma, ostatnie Wzgórza Seelow mamy już za sobą. Dalej na ulicach Berlina będą już tylko góry trupów.

W dniu urodzin Hitlera, 20 kwietnia, naziści rozpoczęli, zgodnie z oczekiwaniami żołnierzy Armii Czerwonej, ostateczny kontratak. Najpierw, już z tyłu, grzmiały eksplozje potężnych rakiet V-2. Dziewczęta nie widziały, ile strat poniosły wojska radzieckie z powodu tych darów i czy odpowiednie rezerwy zostały uszkodzone.

Bosonoga Alisa Selezneva zaproponowała bez większego entuzjazmu:

- Spalmy czołg za każdą rakietę wystrzeloną przez nazistów. Czy podoba Ci się ta propozycja?

Angelica w odpowiedzi zachichotała i pokazała swoje duże zęby:

- Bardzo! Ale lepiej nie jeden czołg na raz, ale dwa lub trzy!

Czołgi Hitlera, w tym słynny E-100, faktycznie czołgały się w stronę pozycji wojsk radzieckich. Ten ostatni samochód był odpowiednikiem wcześniejszej wersji Mausa, ale w odróżnieniu od niezbyt udanej wersji Porsche, nowi młodzi i utalentowani projektanci zastosowali inny układ skrzyni biegów i silnika, podobny do układu w radzieckim czołgu T-44 . W rezultacie, przy zachowaniu poprzedniego uzbrojenia, zastosowano dwie armaty kalibru 150 mm lub 128 mm (wersja niszczyciela czołgów!) oraz krótkolufowe działo kal. 75 mm strzelające w piechotę pociskami odłamkowymi. Również poprzednie najpotężniejsze rezerwacje głowy i kadłuba oraz burt i rufy wynoszą co najmniej 220 milimetrów, a czoło 250 milimetrów (przy dużym racjonalnym kącie nachylenia), masa pojazdu spadła ze 188 do około 100 ton, a wysokość została zmniejszona o prawie półtora metra. Jednocześnie prędkość wzrosła z 18 do 40 kilometrów wzdłuż podwozia.

Tak więc E-100, który pojawił się pod koniec wojny, jest niewątpliwie liderem wśród wszystkich czołgów pod względem uzbrojenia i opancerzenia, ale teraz jest to martwe słowo.

Tych potężnych maszyn jest tylko pięć, dwie z armatami 150-milimetrowymi i trzy z armatami 128... Wyglądają trochę jak myszy, tylko znacznie bardziej spłaszczone niż poprzednie "Myszy". Patrząc na nie, czujesz się nieswojo. Zwłaszcza, gdy działa niszczycieli czołgów zaczynają strzelać do opancerzonych pojazdów radzieckich, które zostały oddzielone od piechoty.

Oto pierwsze ciężkie straty, wyrwane wieże, połamane kadłuby. Załogi radzieckich czołgów trafnie odpowiadają...

Nawet jeśli pancerz nie zostanie natychmiast przebity dziesiątkami pocisków, osłona z hartowanego metalu nadal pęka i zaczyna się odpryskiwać. Istnieje pewna granica refleksji.

Załogi radzieckich czołgów są doświadczone i prawie nigdy nie pudłują, jednak nawet eksplozje i prezenty, które nie trafiły w cel, uszkodziły gąsienice zasłonięte ekranami.

To swego rodzaju obraz setek błysków, fajerwerków, które figlarne dzieci rzucają w złego policjanta. I macha lufą pistoletu jak maczugą.

Stajesz się nawet bardziej pogodny, mimo że towarzysze giną na twoich oczach.

Alisa Selezneva zdołała trafić tylko w peryskop dwóch czołgów E-100. Resztę pracy wykonały za nich załogi radzieckich czołgów. Rozbili ogromne "jeże", pozostawiając jedynie połamane gąsienice, a dokładniej połamane ogniwa.

I znowu brzmi świetnie - hurra!

Jednak nadal musimy walczyć o swoją drogę naprzód. Do bitwy wkroczyły specjalne jednostki SS. W szczególności wypuszczają do ataku liczne psy zabójcze. Piszczą przeraźliwie, szczekają tak obrzydliwie i grobowo, że Alisa Selezneva była gotowa przysiąc, że nawet Cerber, trójlicowy wściekły pies strzegący wejścia do starożytnego piekła, nie był tak obrzydliwy.

Ale teraz muszą jak najszybciej zabić te sadystyczne psy. Tutaj jedna z hybryd wilka i owczarka niemieckiego wgryzła się zębami w radzieckiego żołnierza i natychmiast jej piekielne kły rozerwały brzuch rosyjskiego żołnierza. Stamtąd wypadły jelita, które ten pies owinął wokół uśmiechniętego kubka.

Niemieckie psy są nie mniej przebiegłe niż ich właściciele. Nawet nie biegną po linii prostej, ale próbują skręcać z boku na bok, aby zrzucić celowniki karabinów i pistoletów maszynowych. Ani trochę to nie przeszkadza Alisie Seleznevie, ale Anzhelika jest zdenerwowana. W rezultacie Syberyjka tęskni i niegrzecznie przeklina. Ze złością uderza się pięścią w opalone kolano, pokryte guzami od długotrwałej wspinaczki.

Alisa Selezneva uspokaja swoją przyjaciółkę:

- Nie martw się! Podczas fotografowania tylko spokój zapobiegnie wystygnięciu palców i wygaśnięciu entuzjazmu!

Angelika dodała:

- Spokój dowódcy zapala pochodnię triumfalnego ognia!

Po czym Syberyjczyk stara się bardziej równomiernie oddychać i znacznie celniej wysyłać kulę za kulą. To prawda, że jest też ponad sto psów, spróbuj je zabić. Jednak wielu wojowników sami chłosta ich bagnetami, rzuca się na nich i krzyczy:

- Brawo! Daj Warszawę, daj Berlin! Wolność bojowo-proletariacka na świat!

Dziewczyny już bolą palce ze zmęczenia, tyle razy już pociągały za spust, że nawet z paznokci leci im krew. Alisa Selezneva strzelając z ręki i warcząc:

- Bang-bang nie trafił! Szary króliczek uderzył w słup!

Angelika zachichotała:

- Mucha poleciała na rynek i kupiła samowar! Okazało się, że to "Tygrys", pomyliłem "Mig"!

Wreszcie atak psów ucichł... Wojska radzieckie ruszyły dalej.

W nocy walki były jeszcze bardziej zacięte, Ferdynandowie przystąpili do bitwy. Próbowali przebić się przez kurtynę dymną. Jak stado wilków we mgle. Spotkali ich, gdy przez piechotę przeszły działa samobieżne z karabinami maszynowymi.

Alisa Selezneva potwierdziła:

- Przeciwpiechotne działo samobieżne, sześć karabinów maszynowych, cztery armaty pneumatyczne. Oto samochód z nudyzmu i mudyzmu.

Angelika zachichotała nerwowo:

- To nie jest najlepszy żart.

Przeciwpiechotne działo samobieżne "Jeżozwierz" wyglądało jak jeżozwierz przejechany przez ciężki walec do asfaltu.

Alisa Selezneva śledziła także celowniki optyczne tego typu maszyn. Radzieccy żołnierze piechoty byli tak zmęczeni i oszołomieni, że mimo potwornej gęstości ognia kontynuowali ucieczkę. Rzucali granaty w samochody, inni trafiali kolbami karabinów nawet w lufy działek pneumatycznych i karabinów maszynowych.

Zginęła niezliczona liczba żołnierzy, którzy otrzymali "dary" od boga Tartaru, ale zginęli z radosnymi uśmiechami na twarzach. Przecież to już nie prawie na przedmieściach Berlina, ale bojownicy postrzegają samą złą staruszkę z kosą i lodowatym oddechem w miękkim łóżku z namiętną przyjaciółką!

W ciągu dnia już na przedmieściach radzieckie czołgi spotykają Faustian. Wiele wychudzonych w czasie oblężenia nastolatków, a nawet dziewcząt z krótkimi włosami, uzbrojonych w naboje Fausta. Walczą z tą szaleńczą wściekłością, jaką można spotkać tylko u tych, którzy są skazani na śmierć lub niewolę. Może właśnie ta rozpacz pomogła kiedyś w obronie Moskwy!

Alisa Selezneva, strzelając i strzelając, gwizdała:

- Zmiażdż wszystkich i pokonaj swoich wrogów!

Angelika wyraziła się:

- Przyjaźń jest krucha, wrogość jest silna, ale przyjaźń można wzmocnić jedynie poprzez zmiażdżenie wrogości!

Alisa Selezneva chętnie zgodziła się:

- Niestety, masz rację bardziej niż kiedykolwiek! Ale bądźmy twardzi, będzie się działo! Żarliwy entuzjazm pomieszany z zimną kalkulacją buduje charakter!

Angelika zmrużyła oczy, a tam pełzał stary czołg T-4, zakryty ekranami, i prowadził celowany ogień w stronę piechoty. Syberyjka podnosi zdobyty faust nabojowy. Celuje w samochód, mruży prawe oko i mamrocze:

- Czołgi, jesteście moimi czołgami, siedzą w nich bardzo głupi chłopcy!

Alisa Selezneva, uderzając jedną o drugą bosymi stopami, wypaliła nie na miejscu:

- Wróg i ja będziemy walczyć zaciekle - istnieje nieskończona ciemność szarańczy! Stolica będzie trwać wiecznie, Moskwa będzie świecić jak słońce dla świata!

Angelika do swojej złotowłosej przyjaciółki:

- Nie na miejscu, ta piosenka, w ogóle nie na miejscu! Zbliżamy się już do Berlina, a Wy wciąż śpiewacie o Moskwie! Może chcesz po cichu zniknąć z linii frontu?

Alisa Selezneva uśmiechnęła się bez przekonania:

- Weźmy Hitlera do niewoli, a potem pojedziemy do stolicy na paradę! Zorganizujmy tam dobrą imprezę!

Angelika zaśpiewała:

- Tak czy inaczej, bracia lub bracia, nie musicie się martwić mieszkaniem z naszym wodzem!

Alisa Selezneva wyjaśniła bez ironii:

- Nie ataman, ale przywódca!

Angelica dokuczała, jeszcze bardziej słono:

- Nie ma przywódcy, ale Führer!

Alisa Selezneva, celowo rozstrojona, zaśpiewała:

- Och, Führerze, nasz Fuhrerze, ty kozo Fuhrerze,

Dlaczego jako osioł przyjechałeś do Rosji!

Otrzymasz od nas specjalnie w niklu -

Wpadniesz na silną, żołnierską pięść!

22 kwietnia na wojska radzieckie czekała ostatnia nieprzyjemna niespodzianka. Choć może dla futurystów, było świetnie.

Brygada snajperów złożona z dziewcząt została przerzucona na miejsce na południe od Berlina, a od południa nacierały duże siły pancerne. Naziści nie dbali o paliwo, niektóre czołgi wciągano do linii przełomu na bawołach, a nawet korzystano ze specjalnych elektrowni opalanych drewnem.

Do zbiorników przyczepili platformy z gąsienicami i wrzucili drewno do paleniska.

To czołgi parły do przodu do ataku. Radzieccy artylerzyści przenieśli działa na ciężarówki i rozmieścili je, umieszczając je w bezpośrednim ogniu. Pod ostrzałem wroga był to niezwykle ryzykowny manewr.

Jednak radzieccy żołnierze byli przyzwyczajeni do faszystowskich czołgów, nawet z drewnem na opał, ale wtedy pojawił się samolot szturmowy klasy IL i zaczął atakować z powietrza.

A potem na horyzoncie rozbłysły kropki niczym świetliki. Bardzo szybko zbliżali się do samolotów radzieckich. Jakby spadały meteoryty, szły po niebie, a gdy się zbliżały, poczuł bardzo silny zapach ozonu...

Włosy Alisy Seleznevy nawet stanęły dęba:

- Uch! To jest technika, pierwszy raz coś takiego widzę!

Angelika także gwizdnęła:

- Tak, to jest coś! Jak dwie miski zupy złożone z szerokimi bokami!

Alisa Selezneva szepnęła z wielkim podekscytowaniem:

- Tyle że mają w środku plazmę Princepsa! A ta substancja jest najbardziej agresywna ze wszystkich!

Angelika przechyliła głowę, płonąc jak tuzin pochodni, w stronę przyjaciółki i zapytała:

- Co to jest osocze Princepsa? Piękne słowo, czy wygląda jak księżniczka?

Alisa Selezneva wymamrotała przez zęby:

- Teraz te księżniczki nas załatwią!

Rzeczywiście, z ich dyskotek wyleciały ledwo dostrzegalne fale, po dotknięciu których Il i Yaks rozbili się w powietrzu jak latające kartony uderzone ostro zaostrzonym ostrzem ze stali stopowej! Nawet nie eksplodowały, a raczej rozszczepiły się, a odcięte części naturalnie opadły, z dzikim wyciem rozbiły się o ziemię, a tam rozbłysło paliwo. Samoloty rozcięto, gdy płaszczyzny dysków zbliżyły się do nich, w odległości około trzystu do czterystu metrów. Inne pojazdy bezkrytycznie otworzyły ogień. Jest kilkaset sowieckich samochodów, ale tylko kilkanaście "latających spodków".

Angelika, zdumiona jak dziewczynka, która znalazła się w strasznej bajce, wykrzyknęła:

- Tak, nie mają nawet bezwładności... Poruszają się wbrew prawom mechaniki!

Alisa Selezneva zamrugała oczami:

- I tak szybko... Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem!

Prędkość obiektów latających była w rzeczywistości trzy do czterech razy większa niż prędkość dźwięku, a oni nie zwracali najmniejszej uwagi na strzały z karabinów maszynowych i armat pneumatycznych. Nawet ciężka modyfikacja Lagga-7 z 45-milimetrowym działem przeciwpancernym była dla tych potworów techniką o niespotykanej dotąd zasadzie działania, jak proso wysypujące się z zepsutej dziecięcej grzechotki na zbroję "Królewskiego Tygrysa". Ale sami Laggowie, przeładowani zbroją, wybuchli, a do nich zbliżyły się postacie skaczące jak szachowi rycerze po placach.

A potem po raz pierwszy w całej wojnie dziewczęta zobaczyły, jak odleciało nieustraszone lotnictwo Armii Czerwonej. I frontowe bombowce Pe-2 i Tu-3 też zginęły, gdy dyskoteki, mieniące się martwym, przyciągającym wzrok blaskiem, skoczyły w ich stronę...

Angelica nagle kopnęła koleżankę w brudne plecy:

- No to się położyłeś!

- Dlaczego kopiesz! - warknęła w odpowiedzi Alisa Selezneva.

Angelika podskoczyła do niej i pokręciła palcem złamanym paznokciem w stronę skroni Złotowłosej Alisy Seleznevy:

- Dlaczego mrugasz oczami i nie strzelasz do ludzi takich jak on?

Złotowłosy wojownik zaproponował:

- Dokładna nazwa takiego samolotu to dyskoteki!

Rudowłosa Angelika energicznie pokiwała głową:

- Otóż to! Zestrzel ich supersnajperem!

Alisa Selezneva wystrzeliła, przeładowała i strzeliła ponownie. Potem powiedziała znudzonym tonem:

- Nie, są całkowicie nieprzeniknione. Plazma Princepsa tworzy wokół siebie strumień laminarny, który niszczy wszelką broń materialną . Nawet tysiąc wyrzutni rakiet Andryusha nie będzie w stanie zadać im nawet zadrapania.

Angelika warknęła wściekle:

- Znowu plazma Princepsa! Co to za substancja?

Alisa Selezneva powiedziała z westchnieniem:

- Och, to coś takiego... Z plazmy Princepsa rodzą się wszelkiego rodzaju wszechświaty, nie tylko takie jak nasz, ale o wiele bardziej dziwaczne, z miliardami wymiarów i takimi formami, że człowiek nie jest w stanie ich sobie wyobrazić!

Angelika sama strzeliła z pistoletu w latające spodki i niczym głodna pantera, której wyrwano kawałek tłustego mięsa, warknęła:

- I można się też zgodzić, że Hitler jest twórcą naszego wszechświata i wszystkiego, co istnieje. Musisz spać z facetami w czasie ciszy, a nie czytać burżuazyjne science fiction!

Alisa Selezneva zachichotała urażona swoim wdzięcznym, choć brudnym nosem:

- Nie czytałem o plazmie Princepsa w dziełach science fiction, ale widziałem to we śnie. Rozumiesz, dziewico ognia?

Angelika roześmiała się:

- I pomyślałem, że stąd masz taką fenomenalną, wyjątkową celność na poziomie Robin Hooda? Okazuje się, że masz talent do strzelania!

Alisa Selezneva odpowiedziała poważnie:

- Aleuci z Alaski poważnie wierzą, że ich szamani są w stanie zobaczyć coś we śnie i urzeczywistnić to w rzeczywistości...

Rudowłosa przerwała partnerowi:

- Chociaż widzimy tylko w rzeczywistości koszmarne delirium narkomana!

Rzeczywiście, po odrzuceniu sowieckiego lotnictwa, piekielne dyskoteki rozpoczęły atak na czołgi Armii Czerwonej, które zatrzymały się w oszołomieniu.

Ciężko opancerzone pojazdy były cięte wolniej, ale znacznie częściej eksplodowały i detonowały amunicję. Same dyskietki unosiły się nad nimi i prawie leżały na bokach. Przypominało to nieco proces w tartaku, kiedy okrągły nóż wiruje, bez wysiłku wgryzając się w dębowe deski. Tylko tym razem zamiast desek zginęli odważni i odważni radzieccy chłopcy. Pociski zdetonowały i eksplodowały, rozrzucając fragmenty we wszystkich kierunkach.

Alisa Selezneva oddała jeszcze kilka szybkich strzałów i otrzymała dość duży kawałek metalu, który poleciał daleko w jej obojczyk. Uderzenie było tak silne, że złamało dużą kość, przewracając dziewczynkę na plecy. Alisa Selezneva zaczęła histerycznie szlochać z powodu mieszanki dzikiego bólu i najdzikszej urazy z powodu swojej bezsilności.

Angelika wyjęła zębami fragment rany, nie zwracając uwagi na to, że był gorący i mocno parzył jej usta. Następnie pocałowała przyjaciółkę w policzek, szepcząc:

- To wstyd, żeby taki wielki wojownik jak ty ryczał dobrymi przekleństwami!

Alisa Selezneva odpowiedziała jękiem:

- Więc nie płaczę nad sobą. Tylko spójrz - czy nie widzisz, jak umierają nasi najlepsi i najlepsi chłopcy?

Angelika, skrzypiąc perłowymi ustami w bezsilnej złości, odpowiedziała:

- Widzę! Oczywiście, że widzę!

Alisa Selezneva jęknęła w odpowiedzi, zalewając się łzami:

- Więc płaczmy razem!

Angelika ze złością potrząsała płonącymi włosami jak wachlarzem; wydawało się, że spojrzenie rudowłosego wojownika jest w stanie wypalić dziurę nawet w bunkrze Adolfa Hitlera. Ucięła słowami:

- NIE! Tylko że nie spotkamy swojej śmierci ze łzami!

Alisa Selezneva głupio zamrugała szafirowymi oczami:

- Jak spotkamy złą staruszkę z kosą?

Angelika wypięła pierś i powiedziała z patosem:

- Zaśpiewajmy lepszą piosenkę!

Alisa Selezneva natychmiast, niczym tonący, który zobaczył słomkę, zgodziła się:

- Oczywiście, że zaśpiewamy! Umrzeć tak z muzyką!

Dziewczyny zaśpiewały przeciągłym, histerycznym, ale pełnym głosem:

Z pewnością to doświadczenie jest w kurzu;

Ale dlaczego żyję w cierpieniu!

Moralność to kruche fundamenty -

Sodoma i Gomora w rzeczywistości!


Moim marzeniem była kąpiel w morzu

Otwórz konto dla krajów zamorskich!

Syrena wzywa ton molowy -

Piasek piecze się niemiłosiernie!


Filar Ojczyzny zostaje zmiażdżony przez wroga,

Jak duchy piekielne rozdzierają niebo z dymu!

Dla Krautów Ruś jest jak pastwisko dla bydła,

Niech eksplozja Katiuszy rozerwie Adolfa!

Chce zamienić przestrzeń w rury,

Aby ludzie umierali w otchłani niewoli z melancholii!

Aby złe działania stały się normą,

Aby zdeptać dobre zielone kiełki!


Führer sporządził już kosztorys,

Jego mamona jest bez dna i nie do końca pełna!

Oto rozebrane żony jeńca,

I z bólu słychać ciężki jęk!


Ale my jesteśmy pełni, wierz mi, cnót.

Najsmutniejszego zachodu słońca nie może spotkać Ojczyzna!

Nasi żołnierze wypędzą faszystów,

W końcu Rosjanin jest bogaty w waleczność i odwagę!


Ale dlaczego się wycofujemy?

Ale dlaczego to takie trudne?

Słychać oddech May blisko,

Połysk w koronie to runo!


Wojownik to połączenie cech -

Nie śpiewaj tylko wersetu!

Piękności są pełne lekkomyślności,

Ich obóz jest wychwalany w wierszach!


Pan, który cierpi, jest wszystkowidzący -

Wybacza ludziom bzdury i kaprysy!

Wierzy, że dobro spotka każdego z Was,

Nie ma potrzeby wpadać w szał ze złości!


Bóg przebaczy ludziom grzechy,

Przecież w tym celu stworzył grzech -

Aby było dążenie do tego, co najlepsze,

Aby człowiek czynił dobro!


Bezgrzeszność nie jest związana z wolną wolą,

Ma wybór - nie rozumieć!

A jeśli jest grzech, to jest wolność;

Niech łaska płynie obficie!


Ale wiedz żołnierzu, jedna służba -

W służbie Ojczyźnie!

I zgodnie z surowym poleceniem Boga -

Oddanie Rosji przez wieki - dni!


Kiedy służysz Ojczyźnie,

To nie jest raj - znajdziesz spokój!

Dusze ponownie otrzymają ciało,

Brud i kłamstwa nie będą się do nich przyklejać!

Podczas gdy dziewczyny śpiewały, niezwyciężone dyskoteki najpierw zbladły, a potem całkowicie rozpłynęły się w powietrzu, jak cukier w szklance gorącej herbaty. Stało się to tak nieoczekiwanie dla samych wojowników, że wydawało się to całkowitym cudem. Dziewczyny zamarły na kolanach i stały tam w transie przez pół godziny.

Na niebie pojawiły się drobne chmurki, a chłodny, wiosenny deszcz nieśmiało zaczął kropić. Dziewczyny były mokre przez kolejny kwadrans, a potem nagle gwałtownie się otrząsnęły i zerwały się na nogi. Anżelika, wytrwała Syberyjka, wykrzyknęła:

- Ale i tak to zrobiliśmy! Nie potrafię wyjaśnić, co się stało ani jak to się stało, ale na pewno nam się to udało!

Alicja, otrząsając wodę z mokrych włosów, zaproponowała:

- A może to wcale nie byli naziści, tylko jacyś Marsjanie, a może nawet z bardziej odległej planety? "Dziewczyna zaczęła pocierać dłonią zakrwawioną plamę, która pozostała na jej mundurze khaki. - Potem, kiedy usłyszeli naszą piosenkę, zawstydzili się, że pomagali nazistom zabijać dobrych, przyzwoitych ludzi, a legiony zwrócili z powrotem do swojego gwiezdnego imperium?

Angelika zachichotała radośnie:

- Cóż, ty i wynalazczyni Alisa Selezneva. Czy wierzysz w bajki o dobrych i złych kosmitach!

Złotowłosa dziewczyna była poważnie urażona:

- Nie jestem taki, nie jestem wynalazcą. Istnienie inteligentnych istot na innych planetach naszego wszechświata jest hipotezą całkowicie naukową. Wręcz przeciwnie, jest to znacznie bardziej nienaukowe założenie, że ludzie są wyjątkowi we wszechświecie i że w innych światach nie ma inteligentnego życia! W tym przypadku wygląda to na szczyt absurdu!

Angelika nie uważała za konieczne kłócić się:

- Ty wiesz lepiej... Logika podpowiada, że oczywiście we wszechświecie mogą istnieć inne zamieszkane światy. A cywilizacje są znacznie silniejsze i bardziej rozwinięte niż ludzkie. Jest to całkiem możliwe, a nawet można by to uznać za fakt dokonany, ale mam co do tego pewne wątpliwości. I potrafię wyjaśnić dlaczego.

Alisa Selezneva była bardzo ciekawa:

- Więc wyjaśnij mi dlaczego, nie wierzysz mi!

Angelika delikatnie szturchnęła przyjaciółkę w bok i powiedziała:

- Jedźmy na północ... Nie widać tu żadnych żywych ludzi, ani naszych, ani Niemców, jakby te latające talerze zniszczyły swoich, unicestwiły ich. A przy okazji opowiem Ci o moich własnych założeniach.

Alisa Selezneva ruszyła za przyjaciółką, a jej bystry wzrok błądził po boisku. Musiała widzieć wszystko, potworne bitwy, tysiące, dziesiątki tysięcy trupów na raz (i jeszcze kilka dni temu), ale... Zwykle śmierć jest niemal rutyną. Ale takiej dewastacji, kiedy nie słychać nawet jęków rannych, krzyków umierających i obrzydliwego trzepotania skrzydeł wron, nigdy nie widziano.

Niektóre zepsute czołgi radzieckie i niemieckie, działa samobieżne, działa szturmowe, transportery opancerzone, ciężarówki, działa mechaniczne lub konne. Skrawki nóg, ramion, zwęglone kości... Prawdziwy cmentarz ludzi i samochodów. A poza szumem niezbyt burzliwego, przeciętnego wiosennego deszczu, nie słychać żadnych dźwięków.

No cóż, może był też plusk od odgłosów plusków, kiedy dziewczyny pluskały swoje podrapane, zranione, zrogowaciałe, ale wciąż pełne wdzięku i piękne, bose stopy po kałużach.

Co dziwne, nie było nawet zapachu spalenizny, chociaż zepsuty sprzęt dymił. Wszystko wyglądało niesamowicie strasznie. Było to tak nieznośnie przygnębiające, że Alisa Selezneva pierwsza przerwała ciszę:

- Dlaczego więc nadal, wbrew wszelkiej logice, uważasz, że te UFO nie należą do cywilizacji pozaziemskich?

Angelika odpowiedziała bez szczególnej obrazy:

- Bo naprawdę silne imperium kosmiczne w teorii powinno być totalitarne, a nie demokratyczne!

Alisa Selezneva stała się ostrożna, a nawet poruszyła uszami:

- Dlaczego to się wciąż dzieje?

Angelika zaśpiewała kpiąco:

- Dlaczego nie można żyć zgodnie ze swoim umysłem! Dlaczego nie możesz nikomu ufać? Tak, ponieważ każda władza dąży do własnego wzmocnienia. Co dość wyraźnie widzimy na przykładzie rządu radzieckiego, rządu narodowosocjalistycznego i tzw. demokracji zachodnich. Wzmocnienie to osiąga się, w tym za pomocą środków technologicznych.

Alisa Selezneva rzuciła kamyk bosą piętą i zmuszona była się zgodzić:

- Tak masz rację. Również przy pomocy zaawansowanych technologii. Chociaż na przykład rząd radziecki niestety znacznie częściej woli przemoc, siłę i siły specjalne!

Angelika bez nadmiernego entuzjazmu najpierw zanurzyła nogę w kałuży, a potem kiwnęła mokrą głową:

- Tak to prawda! Władza jest bezlitosna wobec swojego narodu w walce o władzę, a właściwie o jej utrzymanie, a co za tym idzie, że jest pożywką dla rodziny i po prostu znajomych...

Alisa Selezneva przerwała filozofię:

- Cóż, dlaczego odkładasz rozmowę na bok!

Angelika ze złością przesunęła nogą fragment gąsienicy, ból w gołych palcach, co dziwne, tylko ją uspokoił:

- Więc oto jest! Postępuje postęp i wzrasta despotyzm władzy. Oznacza to, że niedaleki jest czas, w którym środki technologiczne pozwolą nam kontrolować nie tylko nasze działania, ale wszystkie nasze myśli bez wyjątku, od narodzin aż do śmierci!

Alisa Selezneva wzdrygnęła się na myśl o takim założeniu:

- Oznacza to więc, że nasi potomkowie nie będą już ludźmi w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Wydają się przypominać bioroboty. Zewnętrznie tacy jak my, ale bez wolności wyboru?

Angelika potwierdziła:

- No tak! To wszystko... Cywilizacja na poziomie rozwoju zdolna do latania statkami kosmicznymi pomiędzy galaktycznymi układami planetarnymi również będzie absolutnie totalitarna. Będzie zawierał wszystkie myśli, działania, czyny i emocje pod ścisłą kontrolą mechanizmu państwowego. Otóż ten mechanizm sam w sobie jest dobrze funkcjonujący i dostrojony tak, że z łatwością potrafi stłumić wszelkie niezadowolenie.

- A wniosek? - zapytała Alisa Selezneva.

- Inna cywilizacja, już pozbawiona woli i wolności myśli, będzie jeszcze gorsza niż faszystowskie Niemcy. Jeżeli jego przywódcom, że tak powiem, pozostanie choćby cień przemyślenia, wówczas podejmą jednoznaczną decyzję. Albo skolonizuj Ziemię, zamieniając ludzi w niewolników zombie, albo zniszcz nas, gdy jesteśmy słabi i możemy stanowić dla nich zagrożenie. - Angelika stwierdziła zdecydowanie, wierząc w swoją słuszność.

Alisa Selezneva wściekle uderzyła bosą stopą w kawałek metalu i zaśpiewała:

Wydaje się to ludzkości

Śmierć nosi koronę...

Czas skończył się w wieczności -

Nadszedł straszny koniec!


Ale wierzcie, ludzie są silni wiarą,

Nie uginajmy się pod jarzmem...

Z piosenką, przyjacielską, odważną,

Walczmy z wrogiem!

. ROZDZIAŁ nr 13.

Alisa Selezneva nie wymyśliła jeszcze, jak się wydostać. Nie wzywano ich i nie torturowano. Dziewczynie wydawało się to dziwne. Właściwie, dlaczego faszyści nie spróbują przetrwać wszystkich informacji? W końcu oni sami naprawdę tego potrzebują. Ale najwyraźniej Krauci mieli inne względy.

A może sam Adolf Hitler był zbyt zajęty. I rzeczywiście, nazista numer jeden był podekscytowany swoim instynktem i gotowością do ataku na ZSRR. Mówiąc dokładniej, inwazja już się rozpoczęła, Rubikon zostanie przekroczony, a naziści uderzyli, horda zaczęła się nacierać.

Do sztabu Wehrmachtu dotarła radosna wiadomość o pierwszych sukcesach na froncie radziecko-niemieckim! Hitler skakał jak małpa, skakał w górę i w dół na okrągłym krześle i wirował jak bączek.

- Cóż, jak nasi dzielni żołnierze młócą sowieckie świnie!

Faszystowscy lokaje warczeli zgodnie:

- Hej Hitlerze!

Führerowi pokazano materiał filmowy z przeprawy przez Bug i zrzucenia czołgów podwodnych.

Został pięknie nakręcony na kolorowym filmie, przedstawiającym pożary. To było tak, jakby z rzeki wypełzały podwodne potwory i płynęły z nich błotniste strumienie wody.

Jeśli czołgi podwodne klasy T-8 nie są tak imponujące, to para ciężko zdobytych francuskich B-12 wygląda jak potwory z podziemnego świata. Jego trzy kagańce Gorynycha stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla świata śmiertelników. Niemcy nieco zmodernizowali zdobyty czołg, zainstalowali dodatkowy silnik i system z pompą ciśnieniową zdolną do zapewnienia ruchu pod wodą. Lekkie T-8 zestrzeliły piechotę z karabinów maszynowych i dział automatycznych.

Rosjanie na planie wyglądali żałośnie, na wpół ubrani, zdezorientowani, uciekając przed ciosami.

Hitler zaśmiał się szaleńczo, wskazując palcem:

- To przezabawne! Więc wkurzcie Rosjan!

Góring odpowiedział:

- Wszystko dokładnie obliczyłem!

Hitler rzucił kryształową szklanką w Góringa, któremu ledwo udało się uniknąć. Jednocześnie dotknął tacy i oblał się sosem, daktylami (Goering nawet w oficjalnych raportach jadł jak świnia).

Hitler warknął:

- Oto dzik, posmarował się jak świnia.

Niemiecki czołg najechał na wciąż żyjącego żołnierza radzieckiego. Zgrzytały kości, połamane żebra. Faszysta nie tylko nie poczuł litości, ale wręcz przeciwnie, zawrócił, próbując posmarować żołnierza krwawym ciastem. Było jasne, że Rosjanie nie są gotowi, wojna złapała ich nagle, uderzając jak młotem!

Goebbels zauważył:

- Nasza specjalna propaganda działa dobrze! Pokażemy zdjęcia z klęski armii radzieckiej.

Hitler stwierdził:

- To nie wystarczy!

Goebbels zapytał:

- Co jeszcze zrobić?

Hitler uśmiechnął się drapieżnie:

- Przedstaw Kreml ze swastyką przelatującą nad nim. Narysuj żołnierzy SS w pobliżu Bramy Spaskiej i upuść takie obrazki wycofującym się i otoczonym oddziałom sowieckim. Lepiej, żeby się poddali.

Goebbels powiedział z westchnieniem:

- Twoja mądrość, Führerze, jest wielka!

Hitler prychnął pogardliwie:

- Sam mogłem o tym pomyśleć!

Goebbels przewrócił oczami.

- Och, gdzie, ja nieistotny!

Idol zauważył:

- Nasi żołnierze uderzyli nagle, z całej siły. Lotnictwo zaatakowało lotniska wroga. Już pierwszego dnia wojny Rosjanie zostali solidnie pobici.

Myślę, że zdobycie Moskwy to kwestia sześciu tygodni.

Hitler odpowiedział:

Moskwa jest oczywiście ważnym celem, ale nie możemy zapominać o Ukrainie, a zwłaszcza o Kaukazie. Aby jednak uderzyć na południe, trzeba pokonać wroga w centrum. Podobnie jak w japońskim powozie, uderz w głowę, by trafić w wątrobę.

Ribbentrop dodał:

- Japonia rozmieszcza wojska w Mandżurii i Chinach! Są gotowi uderzyć na Daleki Wschód. Byłem w Japonii, naczelny dowódca wojsk, admirał Yamoto, był przeciwny wojnie ze Stanami Zjednoczonymi. Uważają, że ekspansja Japonii powinna obejmować północ i Syberię.

Hitler zgodził się:

- Ameryka to gigantyczny potwór! Nie tyle w sferze militarnej, co w gospodarce. Choć amerykańskie siły lądowe pozostają w tyle, szybko nadrabiają zaległości. Na razie musimy utrzymać Amerykę w łańcuchu - i właśnie to robimy.

Goebbels parsknął.

- I w Ameryce nie było Führera! Teraz jesteś ich władcą!

Hitler wspierał:

- Z pewnością! W końcu kim jest Roosevelt? Idiota! I kaleka też! No jak można kierować krajem na wózku inwalidzkim!

Goebbels zażartował:

- Nadal rządziłby z wiadra!

Hitler skinął głową:

- Roosevelt ma zapalenie opon mózgowych! Zmarł zanim go zastrzeliliśmy.

Film pokazywał płonący radziecki czołg T-28. Dymiło, dwie beczki były skręcone.

Spiker zakrztusił się radością:

- Nie można zatrzymać ruchu naszej walecznej armii! Kręgosłup sowieckiej machiny wojskowej został złamany. Wielki geniusz prowadzi nas od zwycięstwa do zwycięstwa! Hej Hitlerze! Zin Witaj!

Goebbels powiedział złośliwie:

- Rosjanie to podludzie! Po prostu śmietnik cywilizacji. Gorsi Słowianie, z mózgami nie większymi niż naparstek.

Hitler ryknął:

- Słowian należy wytępić w dziewięćdziesięciu procentach! Okrucieństwo, okrucieństwo i jeszcze raz okrucieństwo! Słowianie to bek ludzkości.

Goebbels wspomina:

- Przed inwazją daliśmy każdemu żołnierzowi pocztówkę, tam jest napisane! Nie oszczędzaj dziecka, jeśli jest Rosjaninem! I zrobiono zdjęcie szubienicy z dziewczynką i wbitego na nią kołka z chłopcem. A na dole podpis:

- Więc zrób to Rosjanom!

Rosenberg zasugerował:

- Ogłośmy Ukraińców Mongoloidami!

Hitler ugryzł mikrofon. W odpowiedzi został porażony prądem tak bardzo, że zabrzęczały mu zęby. Faszysta numer jeden zawył:

- Kozy! No i dlaczego on bije tę sukę!

Goebbels śpiewał:

- Wierzę, że nazista zostanie uratowany!

Hitler warknął:

- Uff! Wątek! Wątek!

Otoczenie Führera oklaskiwało:

- Genialny!

Hitler niechętnie powiedział:

- Dlaczego grzebienie są mongoloidalne?

Rosenberg odpowiedział:

- Żeby nastawić ich na Rosjan!

Hitler delikatnie polizał mikrofon, ponownie został uderzony prądem w język. Faszysta jęknął:

- Ooch! Przyjdę do ciebie! Będzie kukułka! Wrona!

Projektor filmowy pokazywał już pierwszą szubienicę. Wisiało kilka kobiet i tuzin dzieci. Byli nadzy, z poszarpanymi ciałami - kaci byli w pracy.

Okoliczne chaty płonęły. Pokazano, jak faszystowscy żołnierze z podwiniętymi rękawami ustanawiali "nowy porządek". Porywali dzieci i wrzucali je do płonących domów. Rzucili się na kobiety, rozebrali się, odcięli im piersi, rozpruli brzuchy. Jednocześnie starali się dokonać jak największego okrucieństwa. Jedną z kobiet przecięto na pół zardzewiałą piłą. Krzyknęła dziko.

Hitler i jego świta oszaleli i dziko się śmiali:

- Więc jesteś podczłowiekiem!

Sam Goebbels, wyglądający jak małpa, bełkotał:

- Rosyjskie makaki wadliwe. Zabij Rosjanina, aby zmiażdżyć irytującą wesz! Toto będą się dobrze bawić.

Hitler śpiewał:

- Na ruinach Kremla! Zbudujemy obozy! Będziemy mieli olimpiadę! Hee hee hee! I ha-ha-ha!

Himmler odpowiedział:

- Na terytorium Białorusi postawimy kilka ogromnych obozów zagłady, one oczyszczą Rosję z ludzkich śmieci!

Hitler mruknął:

- Kaptur!

Himmler zapytał:

- Ale myślę, że może nie warto eksterminować Słowian, choć upośledzonych umysłowo, ale jednocześnie silnych i zdrowych Słowian. Część z nich trzeba zachować, żeby służyła niemieckim panom!

Hitler, nerwowo kręcąc mikrofonem w dłoniach, warknął:

- No tak! Tak tak tak! Zrobił broń z gówna! Ta broń nie strzela, ale śmierdzi jak słoń!

Goebbels odpowiedział:

- Jak prawdziwie boska mądrość zawarta jest w wierszach Adolfa! Zwłaszcza w znajomości artylerii!

Świta warknęła zgodnie:

- Hej Hitlerze!

Führer jak małe dziecko włożył palec do nosa i zapiszczał:

- Sygnał dźwiękowy! Pobili mnie! Zabiliśmy wszystkich, którzy byli czerwoni! Teraz jedziemy samochodem! Bip-bip-bili!

Goebbels śpiewał:

- Zrób-re-mi-fa-sol-la-si! Kot wziął taksówkę! A kocięta przylgnęły i zamiatały za darmo!

Hitler nałożył krem pod pupę Góringa. Usiadł, wywołując przyjazne chichoty otoczenia.

Führer śpiewał:

- W miastach po drugiej stronie rzeki! W miastach bez rzeki! Głupcy żyją w pokoju! Hee hee hee!

Na nagraniu widać zniszczony Brześć, w który trafiono zdobytą od Francuzów ciężką bronią kalibru do 400 milimetrów. I wiele zwłok, które zostały bezceremonialnie stratowane przez faszystowskich żołnierzy i zmiażdżone przez czołgi. Jedną dziewczynę przywiązano za nogi do ciężarówki i ciągnięto wzdłuż ulicy. Zakrwawiona, krzyczała i rzucała się.

Hitler roześmiał się, wskazując palcami:

- Och, jak bardzo kocham, kiedy kobiety są torturowane! To jest największa przyjemność. Dużo lepsze niż seks!

Goering mruknął:

- Oczywiście, gdy nie ma z kim porównać!

Hitler uśmiechnął się:

- Co powiedziałeś!

Göringa natychmiast odnaleziono:

- Nie ma nikogo, kto mógłby porównać takiego geniusza jak ty!

Hitler westchnął:

- O tak! Fuhrer jest większy niż ktokolwiek inny! Jestem super geniuszem!

Otoczenie od razu zaśpiewało:

"Możesz objechać z pochodnią pół świata, ale mądrzejszego Hitlera nie znajdziesz!" Jego potężna siła zmiażdży, Hitler pokona wszystkich Żydów w krzakach!

Goebbels odpowiedział:

- Przemówienia Führera należy rozpowszechniać wśród żołnierzy!

Goering potwierdził:

- Wspaniałe przemówienia!

Hitler przerwał słowny nonsens:

- Przede wszystkim musimy otulić rosyjskiego niedźwiedzia! Oczywiście, zniszczymy Słowian, ale...

Goebbels zapytał:

- Co ale!

Hitler zmrużył chytrze oczy:

- Jeśli chcesz wygrać, zachęcaj do zdrady! Niektórzy Rosjanie powinni walczyć z Rosjanami. W szczególności stwórz lokalną policję - policjantów! Żeby złapali partyzantów i sami rozprawili się z miejscową ludnością.

Rosenberg krzyknął:

- Prawidłowy!

Goebbels zapytał:

- To rozwiązanie tymczasowe!

Hitler warknął:

- Tak!

Goebbels zaproponował:

- Tam może na razie zataimy fakty o naszym okrucieństwie!

Hitler krzyknął:

- Zakwakałem trochę, ukryłem kły i stałem się przystojnym mężczyzną! Usuń żydowskie złe duchy!

Goebbels odpowiedział:

- Tak, Żydzi! Oto co zrobimy...

Hitler przerwał:

- Nastawmy Rosjan na Żydów! Wprowadzimy praktykę przekupstwa, jeśli ktoś zgłosi, że jest ukrytym Żydem lub komunistą, otrzyma nagrodę z skonfiskowanego mienia ofiary.

Goebbels skłonił się:

- Cóż za niespotykana mądrość! Sam Salomon powiesiłby się z zazdrości na twoich oczach!

Hitler prychnął:

- Co mu pozostawił Żyd?

Rosenberg zauważył:

- Na Ukrainie miały miejsce największe masowe pogromy Żydów!

Hitler był zachwycony:

- Dobra robota, herby! Stworzę z nich specjalne brygady karne! Wytną miliony!

Brześć upadł, ale twierdza nadal stała. Mały garnizon napotkał wroga ciężkim ogniem. Niemcy deptali im po piętach, ale faszystowska propaganda tego nie pokazywała. Nie pokazała, jak płonęły niemieckie czołgi, jak wykrzywiały się wypaczone wieże. Jak pionierzy z butelką benzyny rzucili się pod czołg, krzycząc: Służę Związkowi Radzieckiemu! Albo jeszcze lepiej - dla Ojczyzny, dla Stalina!

Ludzie w ogóle nie myśleli o poddaniu się faszystowskiej dyktaturze, a ich wiara w komunizm tylko się wzmocniła.

Góring podał najnowsze dane z frontu afrykańskiego:

- Niestety Mein Führer Rommel nie zdobył Tolbuka. To zbyt dobrze rozwinięta forteca!

Hitler uśmiechnął się:

- A ty jesteś słabo rozwinięty! Co z tobą zrobić, świnio! Zajrzymy do pyska twojej świni, a potem cię usmażymy i zjemy!

Góring odpowiedział:

- Hvi! Hvi! Hvi!

Hitlera:

- Fuj, fuj!

Goebbels w myślach kręcił palcem po skroni: co za głupi Adolf to klaun!

Idol zauważył:

- Rommel ma za mało czołgów, a te, które ma, są takie lekkie i słabe! Ogólnie rzecz biorąc, na froncie wschodnim Rosjanie mają czołgi kalibru 152 mm. To pocisk ważący pięćdziesiąt dwa kilogramy. Taka moc jest w stanie zmieszać wszystko na raz, Mein Fuhrer.

Hitler ugryzł się w czubek języka i zawył dziko: zaczęli przeklinać rozdzierająco! Ale niemieckie przekleństwa nie dorównują rosyjskim i szybko ucichły.

Góring kpiąco zaproponował papierosa. Hitler stanowczo odwrócił się, stłumionym sapnięciem:

- Nie ma potrzeby, potrzebuję papierosów! Używam ich tylko do kauteryzacji ciał kobiet.

Góring mruknął:

- No już, sprzeciwmy się kobiecemu tyłkowi!

Oczy Goebbelsa rozbłysły pożądliwie:

- Prawidłowy! Zróbmy to teraz!

Hitler wskazał na nich:

- Zamknij się, śmieciu! Jeśli chodzi o działo 152 mm, francuskie czołgi S-2 posiadały również działa 155 mm.

Idol sprzeciwił się:

- S-2 ma prędkość zaledwie dwunastu kilometrów na godzinę, a KV-2 ma prędkość aż trzydziestu pięciu kilometrów.

Hitler warknął:

- Potężna broń nie pomogła Francuzom i Rosjanom też nie pomoże! Ponieważ tak powiedziałem!

Na nagraniu hitlerowcy ukazali bitwę na granicy z Litwą. Jednostki radzieckie zostały zaskoczone. Niemieckie czołgi po prostu strzelały do nich z karabinów maszynowych. Część faszystowskiego lotnictwa zdążyła już zbombardować obiekty i bezceremonialnie zastrzelić grupę blond dzieci. Ranne dzieci wyły, obraz na tle błyszczącego słońca i bujnej trawy był okropny. Następnie pokazują, jak wypędza się skąpo odzianych więźniów. Naziści nie stoją na ceremoniach, miażdżą ich kolbami karabinów, a pozostających w tyle zabijają bagnetami. Uchwycono także część żeńską. Dziewczyny zostały bezceremonialnie rozebrane i jeździły po nago, bijąc je biczem. Oczy Hitlera zaświeciły się łapczywie, ręce mu się trzęsły:

- To prawdziwy rarytas! - warknął Adolf.

Goebbels odpowiedział:

- Co by było, gdyby wszystkim niewolnikom w obozach koncentracyjnych nakazano pracować nago w ciepłe pory roku?

Hitler zawył:

- Dlaczego tylko wtedy, gdy jest ciepło?

Goebbels wzruszył ramionami:

- W mroźną pogodę umierają z zimna! Przepraszam, Fuhrerze!

Hitler skinął głową:

- Tak! Goebbels, dopóki nie stworzymy wielu robotów, potrzebujemy niewolników! Swoją drogą, co powiesz na lobotomię więźniów?

Goebbels potrząsnął głową:

- Nie mein Fuhrer! W takim przypadku staną się kompletnymi idiotami i nie będą mogli zostać wykorzystani w produkcji.

Hitler krzyknął:

- Dlaczego jest to konieczne?

Goebbels wyjaśnił:

- Będziemy musieli przeprowadzić atak powietrzny na Wielką Brytanię, a w przyszłości walczyć ze Stanami Zjednoczonymi. Aby to zrobić, będziesz potrzebować wielu samolotów i statków, co oznacza ogromną ilość wykwalifikowanej siły roboczej!

Hitler skinął głową:

- Tak, nie potrzebujemy jeszcze idiotów! Ale kiedy podbiję cały świat, dokonam lobotomii wszystkich Rosjan!

Góring zażartował:

- Osobiście?

Hitler odpowiedział ze złością:

- I ty też, świnio! Operacja mózgu!

Góring westchnął ciężko:

- Czy można wykonać operację na czymś, co nie istnieje!

Goebbels zauważył:

- Skutecznie możesz prać mózgi tylko wtedy, gdy ich nie ma! I sprzedaj swoje sumienie, jeśli jest tanie!

Hitler poklepał Góringa po twarzy:

- Och, ty gruba świnio! Połóż się w łóżku na boku! Nie biegnij po zemstę, zrób ci pranie mózgu!

Goering zapytał:

- Więc co powinienem zrobić?

Hitler chwycił marszałka Rzeszy za ucho i pociągnął go w dół:

- Królu kóz, czołgaj się pod stołem!

Góring wspiął się, sapiąc, a Hitler zaczął go kopać:

- Okazało się, że to dobra mata, jest gruba!

Goebbels zauważył:

- I nie ma potrzeby lobotomii!

Hitler zauważył:

- Kamienna głowa stępia nawet skalpel!

Idol powiedział:

- Dane z pierwszego dnia walk wykazały: A całkowite nieprzygotowanie Rosjan, B całkowitą przewagę naszych wojsk. Dlatego uderzyliśmy w samą porę dla Führera. I pobijemy!

Hitler ponownie kopnął Góringa:

- A ty gruby draniu, byłeś przeciw wojnie!

Góring zamruczał:

- Pierwszy naleśnik jest zawsze nierówny!

Hitler wypalił:

- A teraz pocałuj moje buty!

Góring jęknął:

- Może nie przy wszystkich!

Hitler pochylił się i chwycił marszałka Rzeszy za włosy:

- Pocałuj tę sukę, albo sprawię, że zrobisz coś o wiele bardziej upokarzającego! Jak na razie wszystko ze mną w porządku!

Góring zaczął całować lakierowany but. Hitler szturchnął go czubkiem w nos, z nosa zaczęło mu płynąć:

- I tak cię bardziej lubię!

Marszałek Rzeszy wychrypiał:

- Tak, mój Fuhrerze!

Goebbels zaproponował:

- Może wyznaczyć nagrodę dla Stalina.

Hitler prychnął:

- Czy to nieślubny syn Żyda Przewalskiego? Nie, nie chcę wywyższać nieistotności! Zrozumiany!

Goebbels sprzeciwił się:

- Ale niedawno ty, wielki Führer, wychwalałeś Stalina, porównując go do kaukaskiego tygrysa!

Hitler odpowiedział:

"Myślałem, że postąpi mądrze i zaatakuje mnie!" Ale Stalin okazał się głupcem, zadając miażdżący cios w brzuch! A teraz dlaczego mam go chwalić! Jonasz.

Goebbels zauważył:

- Wojna nie jest jeszcze wygrana!

Hitler odpowiedział, rzucając w Goebbelsa garścią winogron:

- I zaczynasz!

- Po prostu jestem ostrożny!

Hitler warknął:

- Ostrożność jest główną cechą zdrajców! Strach jest zawsze samolubny, ponieważ wyklucza poświęcenie!

Goebbels odpowiedział:

- Strach to taki dar, że trudno go dać wrogowi, ale łatwo zatrzymać go dla siebie!

Hitler ryknął:

- Ostry język najczęściej kryje otępienie mózgu!

Goebbels zauważył:

- Stalin jest bardzo dowcipny! Powiedział: Kocham Hitlera jak chłopskie kołchozy! Śmieszny!

- Lepiej jak kij dla psa!

Hitler splunął na Idola:

- To banalne!

Idol zauważył:

- Nie wszystkie siły ZSRR są skoncentrowane w pobliżu granicy. Rosjanie mają ogromne rezerwy czołgów i siłę roboczą. Właśnie zadaliśmy pierwszy cios...

Hitler przerwał:

- Słyszałem te opowieści o pierwszym i drugim rzucie.

Goebbels zaproponował:

- Zaoferujmy wszystkim rosyjskim żołnierzom nagrodę, jeśli przekażą wojsku komisarza.

Hitler skoczył:

- Właśnie to zrobimy! Gdzie więc byli komisarze, tam czekają sanitariusze ze szpitala psychiatrycznego!

Do rozmowy włączył się Borman, który dotychczas milczał:

- W Brześciu SS skonfiskowało dzieła sztuki! Mogą zostać ci przekazane przez Führera!

Hitler zauważył:

- To moje, prezerwatywa!

Goebbels poprawił:

- Nie prezerwatywa, ale przywilej Führera!

Hitler, a po nim wszyscy wokół niego zaczęli się śmiać, Führer nawet spadł z krzesła i kopnął go w nogi:

- Kłapouchy! Kłapouchy! Kłapouchy! Ta sama opinia!

Borman zasugerował:

- Potrafi założyć prezerwatywę na głowę Góringa!

Hitler zaśmiał się:

- NIE! Ona jest za mała!

Borman odpowiedział:

- Ale więcej niż czubek wąsów Stalina?

Hitler podniósł ton i skinął głową:

- Nie mniej! OK, niech dziewczyny zatańczą przed nami.

Dziewczyny wybiegły przed Hitlera i jego świtę, kopiąc gołe nogi. Hitler wykonał gest, adiutant rzucił w niego biczem. Führer podskoczył i zaczął upiększać swoje gołe, gołe nogi:

- Tańczcie mocniej, suki! Gorętsze!

Dziewczyny krzyknęły:

- Chwała Niemcom!

Hitler poprawił:

- Nie Niemcy, ale Führer!

Dziewczyny podniosły nogi wyżej:

- Chwała Führerowi!

Długi bicz zaczął uderzać mocniej! Hitler stopniowo wpadał we wściekłość, machając i uderzając.

- Jestem wielkim Hitlerem! Przynoszę zagładę światu!

Orszak śpiewał razem z nami:

- Zin Witaj! Zin Witaj!

Hitler zawył:

- I aby zakwitła ojczyzna - Zin Hail, Zin Hail, Zin Hail! Nie Fuhrer jest fajniejszy i lepszy!

Opalone, smukłe i muskularne nogi dziewcząt podniecają Führera. Uderza coraz częściej i kwiczy jak świnia. Dziewczyny krzyczą, ich różowe obcasy błyszczą, cios uderza w ich palce.

Hitler powiedział:

- A kto jest najfajniejszy ze wszystkich?

Dziewczyny odpowiadają:

- Oczywiście, że Fuhrer!

Hitler krzyknął:

- Kto ma lepsze pompowanie?

Dziewczyny krzyknęły:

- Oczywiście, że Fuhrer!

Hitler krzyknął:

- Jestem wielkim Führerem!

Borman zauważył:

- Może spróbujemy pobawić się z dziewczynami, super?

Hitler syknął:

- Wyrażam zgodę! Chodźmy wszyscy na Goering!

Marszałek Rzeszy mruknął:

- Dziękuję Fuhrerowi!

Świta Hitlera chwyciła ich za pałki i zaczęła bić dziewczyny. Bili nas nie tylko pałkami gumowymi, ale także pięściami i nogami. Bili mnie bezlitośnie i szaleli z piskiem.

Hitler trząsł się z zachwytu:

- Pokonam ludzi! Pokonam ludzi! I skop ci tyłek!

Sam Goebbels, kobieciarz, zauważył:

-Każdy może sprawić, że kobieta będzie krzyczeć, ale tylko prawdziwy dżentelmen może sprawić, że kobieta zaleje się łzami!

Hitler, bijąc półnagą dziewczynę, powiedział:

- A my jesteśmy rycerzami Rzeszy!

Borman stwierdził:

- Nie ma nikogo bardziej uczciwego niż Führer!

Hitler zgodził się:

- Z pewnością! Co za wieprz, co za bestia!

Goring odpowiedział:

- Jestem ci oddany, Führerze!

Hitler prychnął:

- Dlaczego tak słabo uderzasz!

Góring odpowiedział:

- Nie mogę podnieść ręki na kobietę!

Hitler kopnął Góringa w brzuch:

- Słaby!

Borman zażartował:

- Jest za gruby! Uderzywszy kobietę, grozi, że pęknie z tłuszczu! Codziennie torturuję moją żonę!

Góring odpowiedział:

- Seks z tobą to największa tortura!

Borman poczuł się urażony:

- A świnia jest z tobą!

Goering zauważył:

- A dzik to najseksowniejsze zwierzę zaraz po wilku.

Hitler zażartował:

- Nie jesteś dzikiem, ale łysym osłem!

Góring upadł na czworakach:

- Kłapouchy! Kłapouchy! Kłapouchy! Ta sama opinia!

Hitler wskoczył Góringowi na plecy i zaczął go poganiać, uderzając piętami po bokach, wrzeszcząc:

- Mówię ci, żebyś piał, bo złapię cię ostrogami!

Bormann chwycił Göringa za nos:

- Najwyraźniej chcesz odpływu!

Hitler zasugerował:

- Może zmusimy Goeringa do całowania kobiet w stopy?

Góring mruknął:

- Zgadzam się, po prostu zejdź ze mnie, Fuhrer!

Hitler nadepnął Góringowi na palce, po czym krzyknął i powiedział:

- Bądź, bądź!

Hitler odpowiedział:

- Nie chcesz być koniem Führera!

Góring jęknął:

- Zbyt trudne!

Hitler szturchnął Göringa kolanem:

- Najwyraźniej nie jesteś koniem niemieckim, ale kozą rosyjską! Więc nieźle cię pobijemy! Prawidłowy!

Góring odpowiedział:

- No cóż, dlaczego Mein Fuhrer żartujesz sobie ze mnie! Że nie masz innych wielkich ofiar!

Hitler zapytał:

-Z kogo mam się śmiać?

- Ale nad Bormanem!

Hitler wymamrotał:

- Więc tu jest problem, on nie jest tak gruby jak ty! Oznacza to, że dręczenie go jest znacznie mniej zabawne!

Znaleziono Goeringa:

- Ale on był w czerwonym więzieniu!

Twarz Hitlera wykrzywiła się:

- Co? Czy on naprawdę siedział?

Borman mruknął:

- Tak, to było coś takiego, Führerze!

Hitler zeskoczył z Goeringa i trzaskając batem, uderzył Bormanna. On, nie spodziewając się tego, padł na kolana:

- Och, Führerze, za co!

Hitler odpowiedział:

- Na całe dobro! Będzie ci źle, psie!

Góring wzruszył ramionami:

- Niezbędny! Niezbędny! Musimy wierzyć w cuda!

Borman sprzeciwił się:

- Tak, w czerwonym więzieniu pozostałem wierny faszyzmowi! Hej Hitlerze!

Führer nadal bił Bormanna:

- Nie, psie! Zemszczę się na tobie brutalnie! Będziesz wiedział jak ukryć się w czerwonych więzieniach!

Borman czołgał się i skomlał jak pies, był bezlitośnie biczowany. Hitler z pasją bił swojego najbliższego współpracownika.

Góring korzystając z chwili odczołgał się i ukrył pod stołem. Nigdy nie wiadomo, co przyjdzie do głowy opętanemu Führerowi.

Hitler jednak to zauważył i przestał bić Bormanna:

- Dokąd idziesz, Prosiaczku?

Góring odpowiedział żartobliwie:

- Kiedy Führer się bawi, ktoś musi rządzić krajem! A ja jestem twoją największą prawą ręką.

Hitler rozłożył ręce:

- Tak! Jestem największym z największych!

Borman dodał:

- I bardzo silny! - Zastępca Hitlera w partii odwrócił się i położył na brzuchu. - Wciąż umieram!

Hitler skoczył:

- Kolejny jeż nie żyje! W porządku, teraz go pocieszę.

Führer wskoczył Bormannowi na plecy. Sapał pod nim, zaczął się wić i jęczeć:

- Jestem świnią! Tylko chudy!

- Nie, nie świnia! Mamy jedną świnię, Goering, a ty jesteś złotą, i to bardzo tłustą!

Borman odpowiedział:

- Dlaczego Führer jest gruby?

- Otyłość mózgu! - Hitler kopnął swojego zastępcę w szyję, po czym usiadł na nim. - Tak, tył jest elastyczny!

Borman zasugerował:

- Chcesz, żebym zatańczył dla Ciebie ukraińskiego hopaka?

Hitler wypalił:

- Prawdopodobnie dostaniesz pięciocentówkę! Dobra, dziewczyny, podejdź bliżej i pozwól mu całować twoje stopy.

Borman pisnął:

- Z wielką radością!

Młode, piękne, bose stopy dziewcząt zetknęły się z twarzą Bormanna, a on zachłannie je uderzył. Hitler patrzył na to zachłannie, po czym włożył palce w oczy wice-Führera:

- Cóż, masz pożądliwe oczy!

Bormann mruknął:

- Chuligani zabiorą ci wzrok!

Hitler wyjął papierosa z tylnej kieszeni Bormanna. Goebbels uprzejmie przyniósł mu zapalniczkę. Führer zapalił i zaczął dobrze się bawić, gasząc papierosy z gołych pięt dziewcząt, aż zaczęły piszczeć. Hitler zdawał się lubić tego rodzaju zabawy, wpadł nawet w ekstazę, krzycząc:

- Jestem wielkim Führerem! Potężny jak Bóg! Chcę zabić, chcę iść prosto do trumny! Nasze kobiety rodzą się dla męki! Wszyscy ludzie na świecie to głupie bydlęta!

Papieros pozostawia małe pęcherze na delikatnych stopach dziewcząt i chodzenie trochę boli, ale i tak tańczą.

Goebbels zaproponował:

- A co jeśli posypię śniegiem mojego Führera?

Hitler był zaskoczony:

- Jak jest latem?

Goebbels zauważył:

- Można posypywać śniegiem za pomocą lodówek!

Hitler zawył:

- To gówno Pana! Nie pomyślałem o tym wcześniej! Ale to zajmie trochę czasu, prawda?

Goebbels odpowiedział:

- Oczywiście, mein Fuhrer i wydatki, ale wyposażymy gabinet cesarski w taki sposób, aby w każdej chwili mógł padać śnieg, deszcz lub upał!

Hitler uderzył Bormanna pięścią w głowę:

- Nie ograniczam Cię środkami, ale ograniczam Cię w czasie! Aby po dziesięciu dniach wszystko było gotowe!

Bormann, Goebbels i cały orszak zawyli zgodnie:

- Mein Fuhrer zostanie stracony!

Hitler wysiadł z Bormanna:

- Może przyjemniej jest usiąść na grubym Goeringu!

. ROZDZIAŁ nr 14.

Alicja, spędziwszy nudny czas w lochu, szczęśliwie zasnęła. Przynajmniej będzie tam coś wspaniałego i niepowtarzalnego. A we śnie możesz cieszyć się czymś niepozornie heroicznym.

Dwóch przyjaciół wojowników o dźwięcznych imionach Alisa Selezneva i Anzhelika Koroleva uciekło w kierunku Berlina, który był beznadziejnie otoczony przez Armię Czerwoną, ale nie został jeszcze zajęty. Dobrze jest być we śnie całkowicie dorosłą dziewczyną.

Pełne wdzięku, opalone, muskularne i bose stopy dziewcząt pluskały w ciepłych kałużach nagrzanych kwietniowym słońcem.

Wojownicy obmyci deszczem byli piękni jak wróżki, choć strasznie podrapani i ranni w walce, z fioletowymi siniakami na niewinnych twarzach. Podczas bitwy prawie wszystkie ubrania efektownych wojowników zostały spalone lub podarte, a oni biegli półnadzy, a pochodnie włosów: dla Alisy Seleznevy jak złoty liść, dla Angeliki Korolevy jak płomień wybuchającego wulkanu Wezuwiusz, pokrywały ich smukłe mięśnie pleców, tocząc się jak kropelki rtęci.

To, co pozostało, to pole zaśmiecone zwłokami i rozbitym sprzętem, wszystko wykopane przez bomby, kratery i głębokie rany okopowe powstałe po uderzeniu nieznanych płaszczyzn dyskowych.

Sam Berlin, niczym ciało dręczone nieuleczalną chorobą, wypluwał kłęby czarnego, ale jednocześnie pozornie pozbawionego życia dymu. Spirale składające się z atomów spalonej materii krzyżowały się i krzyżowały na niebie w szatański wzór.

Angelica, syberyjska wojowniczka kosmiczna, zauważyła:

- Nawet natura stara się uwypuklić naszą ludzką słabość i bezradność wobec żywiołów!

Alisa Selezneva, rozpryskując wodę na kałużę silnym uderzeniem, sprzeciwiła się:

- My, ludzie, jesteśmy obdarzeni darem tworzenia własnej rzeczywistości. W końcu umysł jest zasadniczo silniejszy niż mięśnie. Co to są mięśnie? Tylko włókna białkowe, w których oddziałują siły elektromagnetyczne.

Angelika uważnie spojrzała w niebo. Wydawało się, że kłęby dymu rozpoczęły między sobą miniaturową bitwę. To było tak, jakby demony dzieliły władzę nad wszechświatem. Strumienie zderzały się, krzyżowały, czasem tworzyły swego rodzaju ozdobę, czasem wręcz przeciwnie, rozpływały się w przestrzeni.

Angelika przypadkowo przebiła bosą stopę czubkiem metalowego fragmentu, zatrzymała się i jęknęła:

- Cholera, mam poważne kłopoty! Jak ostre mogą być te fragmenty!

Alisa Selezneva zauważyła filozoficznie:

- Cały świat składa się z igieł, tylko żywym wydaje się elegancki dzięki obutej świadomości!

Angelica automatycznie podniosła karabin i strzeliła do upartego Fritza, który stał prosto w ich stronę. Hitlerysta ze złamaną twarzą puścił karabin i z jękiem opadł na ziemię. Syberyjski wojownik zażartował:

- Byłbyś fajny, ale stałeś się zły! Do tego może prowadzić służba Führerowi!

Alisa Selezneva rzuciła się na ziemię na brzuchu i oddała celną serię. Trzej naziści gładko usadowili się na świeżej wiosennej trawie. Angelika powiedziała całkiem rozsądnie:

- Chciałeś ziemi rosyjskiej, więc ją dostałeś, choć w ustalonym limicie!

Alisa Selezneva zachichotała przebiegle:

- Władcy, którzy chcą nieograniczonej przestrzeni, otrzymują pieniądze ściśle według limitu swojego grobu! Niestety, badani są chowani nie rzadziej!

Angelika powiedziała z całą powagą:

- Śmierć jest zła, ale życie pod jarzmem jest jeszcze gorsze... Ale teraz świętujemy święto zwycięstwa, wszystko się układa, a nawet nie do zdobycia stolica III Rzeszy - Berlin jest u naszych stóp!

Alisa Selezneva powiedziała zmęczonym tonem:

- Jaki jest sens? Myślisz, że Niemcy zrobią teraz za nas wszystko? Ty naiwna dziewczyno!

Angelika całkiem słusznie sprzeciwiła się temu:

- Jeśli pokonamy naszego głównego wroga, uwolni to zasoby do dalszej walki! Sam musisz to zrozumieć.

Zamiast odpowiedzieć, Alisa Selezneva spojrzała na rozkopane pole leżące przed nią. Ilu ludzi, zarówno sowieckich, jak i niemieckich, zginęło na tym? Świat nie jest piekłem, ale na pewno nie jest niebem. Być może jest nawet zdominowany przez rozległe obiekty podziemnego świata. W końcu ortodoksja kościelna uczy, że zbawiona jest znikoma mniejszość. A większość ludzi, ze względu na grzeszność swojej natury, jest skazana na męki.

Alisa Selezneva była zawsze zirytowana i odrzucana takim postulatem Pisma Świętego. Co ortodoksi naprawdę uważają za grzech? Dążenie do kariery i mistrzostwa jest nawet całkiem naturalne. Ale czy nie jest to naturalna konsekwencja ludzkiej natury? I niezachwiane prawo ewolucji.

Na przykład, gdyby Armia Czerwona kierowała się nauką Chrystusa - uderzyliby cię w prawy policzek, w lewy, jak by to się skończyło dla całej Ojczyzny Sowieckiej.

Dziewczyny natknęły się na nie do końca zniszczony faszystowski bunkier i pod celowanym ostrzałem zmuszone były położyć się.

Angelika pocierając gołą podeszwą trawę, bo bardzo swędziała ją pięta, powiedziała:

- Czasem trzeba cierpieć... Ale nawet cierpienie staje się rutyną, a to w zasadzie najgorsza rzecz!

Alisa Selezneva zmieniła pozycję, precyzyjnym strzałem odcięła połowę czaszki esesmanowi, który szczekającym głosem wydawał rozkazy i warczał:

- Faszyzm posługuje się metodami nieestetycznymi: pięciu na jednego. Co więcej, jeśli jest ich mniej, wycofują się!

Angelika powiedziała ze smutną miną:

- Co, chcesz uczciwości od lisa?

Alisa Selezneva ze smutkiem odpowiedziała:

- Zgadzam się, chcesz wierzyć w coś pięknego! Nawet w uczciwości lisa i szlachetności wilka!

Dziewczyny zmuszone były czołgać się na czworakach do ocalałego bunkra. Wojownicy używali starożytnej taktyki czołgania się jak platun. I muszę powiedzieć, że nie bez powodzenia.

Angelika jedną serią zastrzeliła pięciu żołnierzy Wehrmachtu próbujących wypełznąć z ukrycia i powiedziała radośnie:

- Armia rosyjska jak zawsze wygrywa. Nawet jeśli wróg ma przewagę!

Alisa Selezneva, strzelając niszczycielską serią, roześmiała się w odpowiedzi:

- Naziści nigdy nie będą mieli przewagi.

Angelica ledwo zdążyła schylić głowę przed uderzeniem ładunku. Nawet kosmyk ognistych włosów okazał się odcięty, kanciasty fragment. Rudowłosy wojownik zawołał:

- Strzyżenie jest tutaj bezpłatne, chociaż sprzątanie toalet jest drogie!

Alisa Selezneva, chichocząc przez łzy, odpowiedziała przyjaciółce:

- Wiesz, to wcale nie jest śmieszne... W ogóle, czy w przypadku śmierci będzie kontynuacja, oto jest pytanie?

Angelika udawała zdziwioną:

- Właściwie o co tu tyle zamieszania? Przecież nieistnienie to przynajmniej brak bólu, zmęczenia i zmartwień. Co oznacza, że jest o wiele słodsze niż nasze życie pełne ciągłych prób!

Zanim odpowiedziała, Alisa Selezneva złapała SS-mana z pyskiem kundelka na muszce i płynnie naciskając spust, położyła kres jego czerpaniu. Wojownik, potrząsając rudymi lokami, uśmiechnął się:

- Wiesz, każdy bez wyjątku woli życie od nieistnienia. Oznacza to, że nawet w naszej świadomości kryje się nieopisany urok!

Alisa Selezneva zachichotała z wyraźnym wysiłkiem:

- Łącznie z życiem i cierpieniem! - Rudowłosy wojownik przerwał i dodał spokojniejszym, bez napięcia głosem. - Ale czy można zrozumieć światło, nie znając cienia? A błogość nie zna bólu. Wszystko, co jasne, można poznać poprzez dualizm!

Angelika zgodziła się tylko częściowo:

- Jeśli pomyślimy o tym w ten sposób, to musieliśmy zostać pokonani przez nazistów, aby naprawdę zrozumieć smak zwycięstwa. To także dualizm: przegrana i wygrana!

Alisa Selezneva, wycierając celownik optyczny, nie mogła się zgodzić:

- Tak, niewątpliwie we wszystkim obecny jest pewien dualizm. Jako swego rodzaju Bóstwo byłoby beznadziejnie rutynowe bez Diabła.

Angelika pospieszyła, nie przestając strzelać, aby poprawić przyjaciółkę:

- Samo określenie Diabeł w starożytnej Grecji oznacza oszczercę. Oznacza to, że w Biblii podjęto próbę przedstawienia sprzeciwu wobec Boga w najbardziej okrutnej formie.

Alisa Selezneva, wybijając oko innemu Fritzowi karabinem snajperskim, zasugerowała swojej przyjaciółce:

- To jest czarny PR. Próbujesz podnieść swoją ocenę, obniżając przeciwnika?

Angelika całkiem logicznie zauważyła:

- Oczywiście każda osoba sprawująca władzę wykorzystuje własne zasoby administracyjne, aby zdyskredytować swojego przeciwnika. Jest w tym pewien schemat, nie ma chęci oddawania władzy i utraty przywilejów z korytem. Dlatego oczekiwanie w Biblii obiektywnej definicji konfrontacji Boga z Szatanem jest, delikatnie mówiąc, naiwnością.

Alisa Selezneva przewróciła nawet niebieskimi oczami na czoło:

- Oczywiście, nie można wymagać od władzy obiektywizmu. Pytanie jednak brzmi: kim jest Szatan? Najdoskonalszy anioł próbujący dać stworzeniu więcej wolności, czy... Ten, który stał się ojcem zła i cierpienia?

Angelika westchnęła smutno:

- Ból i cierpienie stały się dla ludzkości tak naturalne, że mam poważne wątpliwości, czy to Lucyfer je zrodził... W każdym razie bez pragnienia Boga Wszechmogącego jest mało prawdopodobne, aby istota stworzona cokolwiek osiągnęła. ..

Alisa Selezneva, posławszy śmiercionośną kulę w krzywy grzbiet nosa faszysty, upadł, natychmiast pokryty krwią. Wojownik natychmiast się zgodził:

- Tak, przypisywanie wszelkiego zła i problemów Diabłu jest równoznaczne z obrazeniem się przez bicz, który cię uderzył, a nie przez tego, który cię nim uderzył.

Sama Angelika, trafiając wroga krótką serią, również walnęła tyłkiem w najbliższą zniekształconą twarz, po czym dodała:

- Bardziej odpowiednia jest tu następująca analogia: właściciel wyrzeźbił kij z drewna, uderzył nim niewolnika, a następnie powiedział - kij jest absolutnie zły, a właściciel jest absolutnie dobry!

Alisa Selezneva odwróciła się niedbale, a złamana kość obojczyka dziewczyny spowodowała straszny ból w jej stanach zapalnych stawów. Wojowniczka zmarszczyła lekko czoło, jednak nie upokorzyła się do jęków. Co więcej, niczym grając w kręgle, pokonała trzech faszystów. Jeden z nazistów upuścił odbezpieczony nabój, powodując wystrzelenie wyrzutni.

Wydawało się, że snopy ognia przepalają beton, a fragmenty ciał, kości i podartego mięsa poleciały w górę.

Alisa Selezneva, chichocząc i kpiąc z samej siebie (bez humoru nie da się przeżyć wojny, a przynajmniej nie zachować zdrowej psychiki) śpiewała:

- Cóż za ból, dobry ból: mecz z nazistowskimi Krautami; sto - zero!

Obie piękne dziewczyny śmiały się głośno, głośno... I najwyraźniej przenikliwy śmiech tak zadziałał na przerażonych Niemców, że strzały z ich strony natychmiast ucichły. Cisza była tak nagła i ciężka, że uderzyła w uszy wojowników.

Angelika zawołała:

- Nic tak przenikliwie nie krzyczy o stratach, jak zastój wojskowy!

Alisa Selezneva dodała:

- Odgłosy bitwy są ogłuszające, ale naprawdę głuchy stajesz się, gdy nie zauważasz końca kanonady!

Faszyści wyrzucili swoje białe szmaty i zaczęli krzyczeć ile sił w płucach:

- Hitler jest kaput! Hitler jest kaput!

Wojownik syberyjski znów nie mógł się oprzeć aforyzmowi:

-Ludzie złego władcę traktują jak piwo, chcą go zobaczyć na zimno i na stole, ale są gotowi za to zapłacić nie tylko kartką papieru!

Alisa Selezneva subtelnie zauważyła to:

- Kiedy władca jest zły, jest dobrze cytowany w żartach! A kiedy jest dużo żartów, życie staje się przyjemniejsze! A śmiech przedłuża życie! To znaczy z bezużytecznymi przywódcami: życie jest jak kompletny żart: długi, zabawny, straszny, ale zawsze chcesz znać kontynuację!

Angelika zachichotała nerwowo:

- I nie wiedziałem, dlaczego przeciętni królowie zwykle rządzą tak długo!

Niemcom poddało się prawie półtora tysiąca osób. Wśród nich było co najmniej trzydziestu chłopców w wieku od dziesięciu do szesnastu lat, większość w krótkich spodenkach i boso, którym udało się wbić nagie, opalone kolana do okopów. Na widok pięknych dziewczyn ledwo okrytych podartymi szmatami chłopcy rumienią się i spuszczają głowy, ale jednocześnie nadal patrzą na strasznie pięknych wojowników.

Naziści w zamieszaniu składają broń, nawet do głowy im nie przychodzi, że połowa batalionu to wstyd poddać się dwóm rannym, pozornie młodym dziewczynom. Jak bardzo są przestraszeni i oszołomieni.

Jeden z chłopców, drapiąc nerwowo brudną podeszwą o trawę, zdawało się, że wbił mu drzazgę w bosą piętę i powiedział łamanym rosyjskim:

- Ciotki, nie wysyłajcie mnie na Syberię, tam zamarzniemy sobie nosy i nogi:

Angelika powiedziała ze złością:

"I tak cię wyślemy, ale żeby ci bose stopy nie drętwiały na śniegu, co godzinę będą cię bić kijami w podeszwy stóp".

Chłopiec zatrząsł się ze strachu i zalał się łzami jak dziewczynka. Alicja pospieszyła, aby pocieszyć dziecko:

-Jesteś jeszcze za młody. Prawdopodobnie zostaniecie zaliczeni do kategorii cywilów. Na wszelki wypadek, jeśli powiesz, że nie masz jeszcze dwunastu lat, to na pewno nie zabiorą Cię na obóz.

Chłopiec nagle przestał ryczeć i niższym tonem, starając się naśladować osobę dorosłą, powiedział:

- Nie opuszczę moich towarzyszy! Albo wszyscy zostaną zwolnieni, albo razem wywiezieni do obozu koncentracyjnego!

Dziewczyny były zdumione niespodziewaną odwagą chłopca, Angelika podeszła i pogłaskała go po głowie:

- Dobra robota, to się dla was liczy... Ale nie bójcie się, większość schwytanych Niemców będzie pracować w europejskiej części Rosji, odnawiając to, co zostało zniszczone, a dla was, dzieci, będzie dobre jedzenie, lepsze niż wasze racjonowanie i będą wyświetlać filmy.

Schwytani chłopcy rzeczywiście byli szczupli, niektórzy mieli nawet odkryte kości policzkowe, a pod cienką skórą trzech chłopców bez koszul było widać każde żebro, a ich ręce stały się tak chude, że zdumiewające było, jak trzymali w nich naboje Fausta. Racjonowanie żywności w III Rzeszy, wydawanej za pomocą kartek żywnościowych, zmniejszyło się w ostatnich miesiącach tak bardzo, że ludność niemal umierała z głodu. Co więcej, wiosna jest tradycyjnie porą roku, w której brakuje żywności.

Alisa Selezneva współczuła tym chłopakom, dzieciom "supermanów", którzy teraz wyglądają jak biedni, głodni boso. Pogrzebał w kieszeniach i znalazł w nich małą amerykańską tabliczkę czekolady i był zdezorientowany.

Dar otrzymany w ramach Lend-Lease był za mały, a było trzydziestu dwóch chłopców (pozostali byli znacznie starsi, w mundurach wojskowych lub strażackich, nieogoleni, bardzo nieprzyjemni, zgarbieni, co sprawiało wrażenie starszych!), nie było. Nie wystarczy czekolady dla wszystkich.

Jednym dawać, a innych obrażać? Albo rzucić losy? Zwykle rozwiązaniem jest to drugie rozwiązanie, choć w tym przypadku może się to wydawać śmieszne. Lub podziel sześć płytek pomiędzy najmniejszych wojowników.

Ten ostatni wydał się Alisie Seleznevie najpiękniejszy i on wyjmując tabliczkę czekolady, ostrożnie wyjmując opakowanie, podzielił plasterki, podając je najmniejszym i najchudszym niemieckim dzieciom.

Rzeczywiście, dawni naziści wydawali się załamani. Nikt nie wstrząsnął łodzią, nie podjął próby ataku ani odebrania broni. Co prawda niektórzy bełkotali przez zęby jakieś przekleństwa, ale gdy tylko dziewczyny zrobiły krok w ich stronę, Krauci natychmiast umilkli i wcisnęli głowy w ramiona, jakby spodziewając się ciosu.

Alisa Selezneva parsknęła nawet z nietypową pogardą:

- Nadludzie musieli się skurczyć. Gdzie jest ich niezniszczalny aryjski duch?

Angelika wyrwała jednemu z chłopców ręcznie zwiniętego papierosa i rzuciła go w trawę, gasząc go palcami wyrzeźbionych, choć pokrytych otarciami nóg, i krzyknęła:

- Każdy, kto pali papierosy, buduje swój życiowy sukces robiąc zbyt często przerwę na papierosa!

Alisa Selezneva chętnie potwierdziła:

- Z tym właśnie się zgadzam z Hitlerem, prawdziwy aryjski wojownik nie powinien: pić, palić i być wiernym!

Po tych słowach posępni chłopcy, gotowi w każdej chwili wybuchnąć płaczem, wybuchnęli przyjacielskim śmiechem i jakoś od razu wszystko w ich duszach stało się jaśniejsze.

Kiedy wojownicy przekazali jeńców wojennych najbliższej jednostce sowieckiej, Angelika zabandażowała Alisę Seleznevę, zakładając jej coś w rodzaju szyny na złamany obojczyk. Podróżujący lekarz natychmiast zasugerował, aby wojownik położył się na noszach i spędził kilka dni w spokoju. Wojowniczka z pogardą odrzuciła tę propozycję, choć rozumiała, że niestety w Armii Czerwonej było wielu żołnierzy, którzy natychmiast to wykorzystali. Jej głos był surowy, jak nauczycielka karcąca nieostrożnego ucznia:

- Tęsknisz za godzinami naszego triumfu, ostatnimi najradośniejszymi dniami wojny? Tak, to najbardziej okrutna kara, jaką można sobie wyobrazić. A nie chcesz pozbawić Armii Czerwonej najlepszego snajpera?

Lekarz zbladł, starsza twarz zmatowiła, przed oczami pojawił się znak sądu... Alisa Selezneva, widząc jego strach tylko głośno, jak mała dziewczynka, roześmiała się i poklepała go ręką po ramieniu:

- Cóż, nie rób tego! Ja sam bardziej nienawidzę Krautów piszących donosy niż Krautów. Więc...

A dziewczyna, gwiżdżąc, odeszła...

Pierścień wokół Berlina wciąż nie był wystarczająco ciasny; pojedyncze jednostki niemieckie przedarły się z kieszeni do ośrodków obrony stolicy. Kierunek południowy został przecięty, jednak na północy, gdzie ofensywa rozpoczęła się dopiero 20 kwietnia, a przeprawa przez pełnoprzepływowy dolny bieg Odry opóźniła się, Niemcy nadal mieli luki.

Führera przekonano do opuszczenia Berlina, ucieczki na północ, a następnie schronienia się na łodzi podwodnej. Niemiecka flota okrętów podwodnych, pomimo wszystkich swoich strat, była nadal największa na świecie i składała się z większej liczby bojowych okrętów podwodnych niż wszystkie inne floty na świecie razem wzięte!

Ale Hitler był tak złamany moralnie przez własne fiasko polityczne i militarne, że zdecydował się zaakceptować śmierć. Histeryczny dyktator nie był bynajmniej typem szlachcica i nie był tchórzem gotowym zrobić wszystko, aby przełożyć spotkanie ze starą kobietą, której oddech jest zimniejszy od ciekłego azotu i którego uścisk jest nieubłagany.

Dziewczyny znów musiały znaleźć się w upale i stawić czoła kolumnie czołgów kontrataku od północy.

Maszyny ruszyły do ataku, czego doświadczeni wojownicy nigdy wcześniej nie widzieli.

Widząc je, które wyglądały jak spłaszczone żelazo, a dokładniej łodzie na gąsienicach odwrócone do góry nogami z długim odsłoniętym pyskiem, Alisa Selezneva gwizdnęła:

- Kolejny produkt technologii wroga. To prawda, że po tym, jak samoloty dyskowe przecinają ciężkie czołgi nieznanymi strumieniami laminarnymi, taka brzydota nas nie zaskoczy.

Jednak te niezgrabnie wyglądające czołgi szybko poruszały się po drodze, miały bardzo niską sylwetkę.

Ciężki Is-2 z przyjemnością wypluł ciężki pocisk. Za nim inne radzieckie pojazdy, zarówno Isa, jak i najpopularniejszy radziecki czołg T-34-85, otworzyły ogień.

Wtedy wydarzyło się coś zupełnie niezwykłego. Większość pocisków przeleciała oczywiście obok małych, bardzo zwinnych pojazdów, eksplodując z tyłu i po bokach. Ale kilka trafień również nie przyniosło efektu, w obliczu dużego kąta racjonalnego nachylenia pancerza "gadżety" odbiły się rykoszetem.

Alisa Selezneva gwizdnęła ze zdziwieniem:

- Nasi Krauci nadal potrafią wytwarzać zbroje cementowe. Zobacz, jak odbijają się twarde końcówki muszli.

Angelika pokazała przyjacielowi język i mrugnęła:

- To czołg E-10, który mógłby stać się godną odpowiedzią na T-34, gdyby naziści zajęli się nim nieco wcześniej, tak jak to zrobili z samolotami dyskowymi i N-162, te przykłady spóźnionego cudowna broń.

Zbliżały się niemieckie pojazdy, ich działo kal. 75 mm z pociskiem zamontowanym na zasobniku było porównywalne pod względem penetracji z 85-milimetrowym T-34, a naziści, nie zwalniając, wystrzelili pierwszą salwę w stronę zatrzymanych radzieckich pojazdów. Z dziesięciu pocisków padły cztery trafienia, dwa w wieżę IS-2 i jedno w kadłub i wieżę T-34.

Radziecki ciężki "młot" posiadał potężną armatę kalibru 122 mm, ale to właśnie przedni pancerz wieży - 100 mililitrów - był słabym punktem tego niszczyciela. Pancerz jednego z nich od razu spadł, a drugiego odbił się rykoszetem. T-34-85 miał również słaby pancerz przedniego kadłuba, wynoszący zaledwie 45 milimetrów, był penetrowany jak bibuła, a nawet pociski w dolnym magazynie amunicji detonowały. Ten, który trafił w wieżę, miał więcej szczęścia, ona oczywiście również zatonęła, wymagając generalnych napraw, ale załoga przeżyła.

Załogi radzieckich czołgów odpowiedziały, T-34-85 był szybszy, znacznie wolniej strzelająca Isa się spóźniła.

Z dziesięciu niemieckich czołgów jeden się zatrzymał, wyglądało na to, że został trafiony, ale w odpowiedzi było pięć trafień...

Alisa Selezneva gwizdnęła jeszcze głośniej:

- Co to za Angelika?

Rudowłosa wojowniczka postanowiła pochwalić się swoją erudycją i zaczęła paplać;

Prace nad stworzeniem E-10 rozpoczęły się w 1943 roku. Miał on być jak najbardziej zunifikowany z resztą czołgów serii E, a jednocześnie być jak najbardziej zaawansowany technologicznie w produkcji i nie wymagać dużych nakładów zasobów. Projekt czołgu został stworzony przez firmę Kloeker-Humboldt-Deutz, która nigdy wcześniej nie zajmowała się rozwojem pojazdów opancerzonych.

Alisa Selezneva zachichotała i celnym strzałem uszkodziła optykę, jednego i stalowe konie Hitlera. Jednak naziści uprzedzili Sowietów nową salwą. Znów doszło do pięciu trafień, ale na szczęście bez detonacji, ale w jednym z IS wybuchł pożar.

Angelica strzeliła, wrzuciła pocisk do "mleka" i dalej gadała;

Konstrukcja E-10 jest ogólnie podobna do konstrukcji lekkich niemieckich dział samobieżnych Hetzer. Aby zaoszczędzić na wadze, zmniejszyć liczbę części i zmniejszyć całkowitą wysokość czołgu, zdecydowano się wykluczyć wieżę jako taką. W rezultacie kadłub o dość prostym kształcie otrzymał mocno pochyloną górną przednią płytę pancerza, w której zamontowano 75-milimetrowe działo 7,5 cm PaK 39 (jak na Hetzerze).

Alisa Selezneva skrzywiła się z obrzydzeniem:

- Tak, to obrzydliwe działo samobieżne, lekkie, tanie i najpopularniejsze bazujące na podwoziu czeskiego czołgu T -38, czyli wcale nie takie niskie.

Angelica kontynuowała naukę;

Gumowane koła jezdne ułożono w szachownicę, po cztery na stronę, każde o średnicy 1000 mm. Ich zawieszenie składało się z zewnętrznych ramion przymocowanych do nadwozia, wykorzystujących podkładki jako sprężyny. Za pomocą napędu hydraulicznego możliwa była regulacja wysokości prześwitu: zmieniała się ona w zakresie 200 mm. Zatem całkowita wysokość zbiornika mieściła się w przedziale 1350-1550 mm.

Alisa Selezneva, trafiwszy karabinem snajperskim w kolejny celownik optyczny, gwizdnęła szkarłatnymi ustami:

- To wspaniale... Być może projekt jest lepszy niż T-34. Dopiero gdy się pojawiła, diabeł już trącił rogiem, martwym okładem.

Angelika skrzywiła się przebiegle, a on z niezadowoleniem wykrzywił wargę. Zwinne niemieckie czołgi, zbyt szybkie, by trafić z odległości kilkuset metrów, cel ma wielkość dna wyciętego szkła. Syberyjska wojowniczka była zirytowana po prostu mityczną dokładnością swojej przyjaciółki. Jak Alice Selezneva udaje się trafić w ruchomy cel z drzewa w odległości ponad pięciuset metrów, bez solidnego wsparcia. Większość normalnych żołnierzy na jej miejscu nie trafi w sam czołg. Możesz jednak nadal edukować swojego partnera. Niech się zastanawia, skąd ognisty wojownik wie tak dużo. Chociaż nie bez powodu rudy kolor włosów jest uważany za oznakę przebiegłości. Na przykład wśród Arabów diabeł Irbis wydaje się czerwony?

Angelica rozmawiała pod pachą przyjaciółki;

Ze względu na skromne rozmiary konieczne było porzucenie standardowego układu dla niemieckich czołgów i dział samobieżnych - teraz przekładnię hydrodynamiczną umieszczono z tyłu, obok silnika. Ułatwiło to jego demontaż i konserwację, a ponadto umożliwiło zwiększenie przestrzeni bojowego oddziału. Komora silnika i tylne płyty pancerne miały być całkowicie demontowalne, tak aby możliwy był demontaż silnika i skrzyni biegów jako jednej jednostki. Oznacza to, że przyjęli układ z T-34 - plagiatorzy!

Alisa Selezneva, uderzając w celownik optyczny, wyjaśniła;

- Przyjęliśmy to twórczo.

Już połowa czołgów Hitlera została zniszczona, a trzy z nich, które przetrwały dzięki celnym strzałom Alisy Seleznevy, zostały prawie oślepione. Jednak dwa tuziny radzieckich czołgów odniosło znaczne uszkodzenia, a trzy zostały bezpowrotnie zniszczone (jeden IS, dwa T-34-85) wraz z ich załogami. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że początkowo pojazdów radzieckich było ponad dziesięć razy więcej: sto trzy na kosiarkę, to...

Angelica uczyła swoją przyjaciółkę;

W głównych typach elektrowni planowano zastosować chłodzone wodą silniki benzynowe Maybach HL 100 o mocy 400 KM. Z. lub "Argus" z chłodzeniem powietrzem o mocy 350 KM. Z. Prędkość projektowa E-10 miałaby wynosić 65-70 km/h podczas jazdy po autostradzie.

Tutaj jej profesorskie dyskusje przerwał mocny ryk. Być może któryś z niemieckich strzelców czuł, że snajperzy oślepiają jego optykę, a może strzelił dla kaprysu, a raczej, że Pallas postanowił torturować wojowników pod koniec wojny, lecz ci upadli, a nawet otrzymali kawałki odłamków. A Alisa Selezneva została uderzona kawałkiem drzewa w głowę tak mocno, że po prostu straciła przytomność.

Angelica była zajęta przez kilka minut sprzątaniem śmieci i usuwaniem krzywego odłamka ze swojego różowego, zrogowaciałego obcasa. Tutaj oczywiście było się czym ekscytować i irytować. Dziewica przeklęła:

- Nie, zawsze tak jest, jeśli jest bitwa, przed dystrybucją - rany dla mnie, rozkazy dla Alisy Seleznevy. Może rzeczywiście jest z baśni Kerra?

Rudowłosa Amazonka zamrugała oczami i dodała:

- Jednak najwyraźniej będziemy musieli odkopać naszą dziewczynę! Tak to zawsze jest w biznesie, szukasz skarbu, a znajdujesz snajpera, ten jednak rzuca kulę ze złota imprezy!

Tymczasem bitwa dobiegła naturalnego końca. Niemcy zniszczyli jeszcze sześć pojazdów, ale trafili i wykończyli się wszystkimi rykoszetami. Nawiasem mówiąc, ostatni czołg został zbombardowany przez piechotę, która przybyła na czas z granatami.

Dwadzieścia sześć poważnie uszkodzonych "koni" pancernych Armii Czerwonej, z których cztery zostały całkowicie zniszczone z poważnymi uszkodzeniami, w wyniku spontanicznego ataku. Być może był to jeden z pierwszych i oczywiście ostatnich przypadków użycia tego czołgu Hitlera.

Angelika zażartowała:

- Śmierć zawsze się dla ciebie spieszy, dla teściowej spóźniona, ale w samą porę na frywolne postrzeganie świata!

Wesoły, dźwięczny głos wsparł rudowłosą dziewczynę i wybuchnął prawdziwym ciągiem aforyzmów:

- Ludzie zawsze mają czas na śmierć, ale w życiu panuje całkowita presja czasu! Jednak podczas wojny wskazówka tarczy jest szybsza niż śmigło Miga, gdy śpisz, i wolniejsza niż ślimak, gdy kopiesz rów! Możesz spóźnić się z zemstą, możesz spieszyć się z nagrodą, ale poczucie rutyny nieuchronnie nadejdzie!

Angelika odwróciła się i pokazała chłopcu pięść:

- Ty, Arkashka, lepiej pomóż posprzątać bałagan swojej dziewczyny!

Jasnowłosy, kędzierzawy chłopak mrugnął:

- Zawsze jestem gotowy pomóc Alisie Seleznevie. Kiedy trochę dorosnę, na pewno się z nią ożenię!

Angelika zauważyła surowo:

- Nie masz czternastu lat, a ona wkrótce skończy osiemnaście... Tak, dziewiątego maja! A mężczyźni zwykle są starsi od żon-bachorów.

Arkaszka mrugnął żarliwie:

- Jestem przystojny, a Niemki już mnie całowały... Teraz znajdę sobie bogatą kobietę i ożenię się... Mam Order Chwały trzeciego stopnia i Czerwony Sztandar, nie licząc medale... A może dadzą mi też złotą gwiazdkę jako bohater!

Jeśli chodzi o nagrody, Angelica natychmiast straciła humor. Oczywiście dwa zamówienia, jak na wiek Arkashki to duży sukces, choć nie rekordowy. Kto wie, może ten chłopiec zostanie także generałem. Tak wesoły i szczęśliwy, piekło minęło i tylko lekkie zadrapania, i to nie z fragmentów, ale z ciernistych krzaków. Zwłaszcza kolana, obcięte tak, żeby pasowały do spodenek spodni, z gołymi, muskularnymi nogami, zaskakująco czystymi jak na warunki terenowe.

Rudowłosy wojownik powiedział:

- Alisa Selezneva otrzyma gwiazdę bohatera! Na pewno! Może i ty, jeśli weźmiesz Hitlera do niewoli!

Arkashka mrugnął chytrze:

- Lepiej uwolnić księżniczkę, niż schwytać tyrana!

Alisa Selezneva zdążyła już opamiętać się i ciężko kichając, zaczęła się poruszać. Chłopak i dziewczyna zaczęli go grabić znacznie energiczniej. Angelika nawet zaśpiewała:

- Wszyscy jesteśmy uczestnikami regat, wiosłujemy, wiosłujemy, wiosłujemy sami. Polowanie, aksamit i złoto, wino piękności i te de!

Arkaszka zmarszczył twarz i powiedział:

- Nie, to nie są pieśni proletariackie, ale pieśni pirackie z "Wyspy Skarbów". Musimy zaśpiewać coś bardziej odpowiedniego na tę okazję!

Angelika ze złością powiedziała:

- Więc nie jesteś bazarem, ale śpiewaj!

Chłopak przewrócił oczami i zaczął wydawać dźwięki. Potem dołączyła do niego prawie całkowicie uwolniona Alisa Selezneva i zaczęła śpiewać;

Berlin jest już prawie pod naszą kontrolą,

Przez lornetkę widzimy przeklęty Reichstag...

Mam nadzieję, że wkrótce zapanuje pokój i szczęście;

Które opiszę w moich wierszach!


Rosja otworzyła komunizm na świat,

Stała się rodziną dla wszystkich.

Ale Wehrmacht wepchnął nam świński pysk,

A krew płynie teraz jak fontanna z żył!


O czym Fuhrer przypadkowo zapomniał u nas,

Chciałem dorwać właścicieli ziemskich i niewolników!

Faszyzm odbył bardzo długi marsz -

A oto prawdziwy koszmar, piekielne sny!


Prosty chłopak, chłopiec bosy,

Niedawno zawiązałem czerwony krawat.

Sam chciał zbudować świat bez Boga,

Ale napalm nagle wybuchł z nieba!


Musieliśmy biec na przód, byliśmy nieprzytomni,

Nikt nie chce przyjmować takich młodych ludzi!

Ale chłopak-wojownik poradził sobie z karabinem,

Droga ojców okazała się godna!


Walczyli sprytem i siłą,

A słabość też jest gorzka, niestety...

Towarzysze musieli kopać groby,

Płaskie trumny sosnowe na mrozie!


Jestem pionierem, przyzwyczajonym już do cierpienia,

Poszedłem na rekonesans boso, zaspa skrzypiała.

Za niewiarę może grozić kara

Że nie chciałam poznać Jezusa!


Ale czym są trzy godziny Kalwarii?

Minęły ponad trzy lata wojny!

W każdej wiosce wdowy gorzko płaczą,

Jak synowie wsi zginęli na cmentarzu!


Przeżyłem, byłem w szoku, zraniony kulą,

Ale na szczęście utrzymał się na nogach!

Uczciwie spłaciliśmy dług wobec Niemiec,

W ten sposób faszyzm został przez nas zdeptany w pył!


Dojrzałem, ale nadal jestem chłopcem,

Wąsy nie przebiły się, ale to już tytan!

Tak, dorosły, a może nawet za bardzo,

W końcu serce stało się twarde jak metal!


Gwiazda Bohatera - najwyższa nagroda -

Sam Stalin, wierz mi, dał mi to!

Powiedział: musimy brać przykład od ludzi takich jak ty,

Żołnierze wykuwają klucze do bram Edenu!


Ale teraz, odważny człowieku, odłóż karabin,

Bierz młotek, szczypce i do dzieła!

Zbuduj żaglówkę i łódź z drewna,

I stwórz samolot, aby mógł latać jak ptak!

Przy ostatniej nucie dziewczęta i chłopak skończyli śpiewać, byli tak pochłonięci, że nawet zaczęli tańczyć. Klaskanie w dłonie.

Angelika przerwała piosenkę i wskazała palcem na południe:

- To Berlin, którego jeszcze nie zdobyliśmy. Co powiecie, towarzysze, na to wydarzenie?

Alisa Selezneva powiedziała z entuzjazmem, znów śpiewając:

Maszerujemy w stronę Berlina

W oddali widzimy komunizm!

Uratował świat od zarazy,

Drogi towarzyszu Stalinie!


Mierzone na wielu obrazach,

W nieskończonym wszechświecie.

Lider otworzył nam właściwą ścieżkę -

Określając to na zawsze!

Już Arkashka szturchnął Alicję pięścią w plecy:

- Uciekajmy do Berlina. Tam jest nasz odpoczynek i spokój.

Złotowłosy wojownik wskazał na rozbite czołgi, obok których kręcili się już fachowcy. Jeden z uszkodzonych samochodów został odholowany i ciągnięty przez ogromny traktor.

Alisa Selezneva nieoczekiwanie zaproponowała:

- Może moglibyśmy pomóc naszym chłopakom w naprawach?

Angelika pokręciła głową.

- Nie, bardziej od ciebie jest dziewczyna o złotych włosach i wspaniałej urodzie na polu bitwy. Uruchomić...

Dziewczyny i chłopak błysnęli po zdeptanej i spalonej trawie z kłutymi i brutalnie podrapanymi piętami. Nie ma jednak czasu zwracać uwagi na ból, zwłaszcza, że ponownie pojawiły się modyfikacje szturmowe Fokken-Wulf. Pojazd ten jest uzbrojony w cztery działa powietrzne kalibru 37 i 30 mm z potężnym pancerzem. Najtrwalsza i najpotężniejsza broń, pojazd jednomiejscowy. Samych F -190 jest około dwudziestu i kilkanaście innych Non-162, tych nieuchwytnych legendarnych odrzutowców "Salamanders".

Alisa Selezneva zaokrągliła usta:

- Bracie, myślałem, że lotnictwo Hitlera było już wyczerpane?

Angelika "pocieszała" na swój sposób:

- W Berlinie jest wiele podziemnych lotnisk, więc tam wciąż mamy szansę spotkać się z dyskotekami. W tle koryto Fokken-Wulf ze skrzydłami.

Alisa Selezneva wystrzeliła kulę zapalającą w stronę bardziej bezbronnej, ale jednocześnie szybko poruszającej się Salamandry. Samochód z lekko odchylonym piankowym skrzydłem poleciał w dół, pozostawiając różowawy ogon przypominający kometę.

Złotowłosy wojownik powiedział:

- Po prostu Fokken-Wulfy w modyfikacji szturmowej są niewrażliwe na karabin. Jeśli bojownicy się spóźnią, mogą zaatakować naszych już pierwszego dnia!

W odpowiedzi Arkashka drażnił się z Alisą Seleznevą:

- Nie, dziesiątego! Albo nawet setny.

Wojownik warknął:

- Zamknij się, gaduło!

Zamiast odpowiedzieć, Arkashka wyciągnął z szerokiego paska coś, co wyglądało jak mała rakieta z dołączoną rączką i dumnie powiedział:

- To jest ta mała rzecz, którą mam!

Alisa Selezneva była niezwykle zaskoczona, nawet boleśnie uderzyła się kolbą pistoletu w nasadę nosa. Powiedziała z wyciem:

- Co to za cud?

. ROZDZIAŁ nr 15.

Alisa Selezneva i jej zespół byli skuci łańcuchami i cierpieli z powodu wymuszonej bezczynności, łańcuchów na rękach i nogach oraz skromnych racji żywnościowych. Nie będziesz im zazdrościł. A najważniejsze, że cierpienie trwa tak długo. Alice nigdy wcześniej nie przeżyła czegoś takiego i naprawdę cierpiała tak długo. I to jest straszne.

Tymczasem dzieją się rzeczy jeszcze straszniejsze i nieprzyjemne dla ZSRR.

Von Bock złożył raport Hitlerowi, a jego świńskie oczy błyszczały triumfalnie:

- Mińsk został opuszczony przez wojska radzieckie, Mein Fuhrer, zamknęliśmy okrążenie. Na wschód od Białegostoku wzięto do niewoli ponad trzysta tysięcy żołnierzy radzieckich. Duże siły rosyjskie są również otoczone w obwodzie brzeskim! Nasze wojska są niepokonane i szybko postępują! Część naszych sił, bazując na sukcesie, dotarła już do rzeki Berezyny i zaczęła ją przekraczać. Rosjanie wpadli w panikę, ich wola oporu została osłabiona...

Hitler przerwał von Bockowi:

- Czy mosty na Berezynie zostały wysadzone w powietrze?

Von Bock odpowiedział:

- Na szczęście nie ma Meina Fuhrera!

Hitler uśmiechnął się raczej szeroko:

- No cóż, czy Rosjanie nie są idiotami?

Von Bock potwierdził:

- Oczywiście, że to idioci, mój Fuhrerze!

Hitler zauważył:

- Czy obozy dla więźniów są już gotowe?

Himmler skinął głową:

- Tak, opierając się na doświadczeniach zachodniej firmy, zakładamy, że będzie kilka milionów jeńców wojennych. Więc nawet konwój jest gotowy! Naprawdę nie chciałem poświęcać zbyt wiele energii tym śmieciom!

Hitler odpowiedział:

- Funkcjonariuszy należy trzymać oddzielnie i pod ścisłą ochroną. Żołnierze bez oficerów to tylko bezwładna masa, szczególnie w armii radzieckiej, gdzie wszyscy czują się zastraszeni represjami Stalina i czują się jak trybiki.

Himmler odpowiedział:

- I wzięliśmy to pod uwagę! Armia bez oficerów jest jak płot bez desek! Jednakże wielu sowieckich oficerów może z nami współpracować. Wśród Rosjan, jak i wśród innych narodów, jest mnóstwo zdrajców!

Hitler odpowiedział:

- Po prostu zidentyfikuj te osoby i zatrudnij je! Pomogą III Rzeszy osiągnąć jej najwyższy cel - dominację nad światem. Ziemia musi mieć jednego pana, Niemca!

Świta Fuhrera podniosła łapy na samą górę:

- Hej Hitlerze!

Fuhrer mówił dalej:

- Generalnie są to cele rozsądne i humanitarne. Zwierzęta najniższego rzędu, czyli ludy słowiańskie, trzeba zapędzać do obory! I nad tym powinniśmy popracować. Co więcej, byli równie twardzi i agresywni jak żołnierze Tamerlana, nie znając litości ani litości.

Goebbels nieśmiało zauważył:

- Oczywiście, mój Führer to zrobi, ale na razie potrzebujemy sojuszników wśród zniewolonych narodów. W szczególności przygotowaliśmy fałszywkę, że Ukraińcy, Białorusini i Rosjanie wcale nie są narodami braterskimi. W szczególności Rosjanie są rasą mongoloidalną składającą się z Pieczyngów, Chazarów i Kumanów, podczas gdy Ukraińcy pochodzą z grupy kaukaskiej.

Hitler warknął:

- Zgadza się, na świecie jest prawie trzysta milionów Słowian i żeby ich zniszczyć, trzeba ich rozdzielić! Przypuszczam, że dziesięciokrotnie zmniejszę liczebność populacji Słowian, pozostawiając jedynie najsilniejszych jako niewolników.

Goebbels uśmiechnął się:

- Świetny pomysł, ale nie warto go jeszcze upubliczniać!

Hitler odpowiedział:

- Ale fakt, że Słowianie są uszkodzeni psychicznie i fizycznie, jest tego wart. Każdy żołnierz powinien wiedzieć, jakie zwierzęta stoją przed nim.

Goebbels zgodził się:

- Ale opublikujemy to tylko w języku niemieckim. Trzeba uczyć naszych wrogów, że szanujemy wasz naród i gardzimy resztą!

Hitler mruknął:

- Gust! Dobrze usłyszałeś, lalunie!

Fot Bock zapytał:

- Czy zostaną do mnie wysłane dodatkowe posiłki?

Hitler uśmiechnął się:

- Po co to! Przecież na czele wróg jest rozbity!

Von Bock wyjaśnił:

- Dokładnie na czele! Rosjanie mają duże siły na południu. Stamtąd przenoszą rezerwy. Poza tym Sowieci ogłosili powszechną mobilizację, miliony nowo zmobilizowanych, przed nami jeszcze gorące bitwy. Wróg jest silny.

Hitler zmarszczył brwi.

- Co powie Rudershtarm?

Rudershtarm zbliżał się już do siedemdziesiątki, ale wyglądał na znacznie młodszego. Wysportowany, szczupły z wąsem, typowy Prusak. Już podczas I wojny światowej Rudershtarm dowodził korpusem, był generałem i jednym z najbardziej doświadczonych żołnierzy Wehrmachtu. Uzdolniony dowódca, niesłynący z okrucieństwa. Feldmarszałek skłonił się Führerowi:

- Udało nam się okrążyć wojska radzieckie na półce lwowskiej i wygrać bitwę pod Równem. Rosjanie są bardzo silni, mają dużą przewagę, szczególnie w czołgach. Straty naszych żołnierzy są bardzo znaczne.

Hitler zapytał niecierpliwie:

- Kiedy Kijów zostanie zdobyty?

Rudershtarm odpowiedział:

- Kijów jest bardzo dobrze ufortyfikowany, wokół niego znajduje się wiele fortów i słynna Linia Stalina. Uważam, że jeśli nie uda nam się go zdobyć w ruchu, frontalny atak nie będzie wskazany.

Hitler chwycił bukiet wystający z wazonu i przewrócił go. Zmiął kwiaty i rzucił je w Ruderstarma:

- Jesteś psem!

Feldmarszałek skłonił się:

- Jestem psem władcy!

Führer nadal krzyczał:

- Może uważacie, że zajęcie Ukrainy jest niewłaściwe?

Rudershtarm odpowiedział:

- NIE! Nie sądzę!

Hitler krzyknął:

- Jak to zrobić bez zajęcia Kijowa?

Ruderstarm wyjaśnił:

- Przecież nie przyjęliśmy linii Mangio bezpośrednio, ale ominęliśmy ją, więc nie trzeba uderzać głową w linię Stalina. Pamiętaj, jak twój geniusz, wielki Führer, przyniósł zwycięstwo nad liczebnie większym wrogiem.

Hitler natychmiast złagodniał, słysząc tę przechwałkę:

- Tak to jest prawda!

Rudershtarm krzyknął:

- Hej Hitlerze!

Wszyscy zgodnie poszli za nim:

- Zin Witaj!

Führer podniósł palec:

- OK! To jest całkiem rozsądne! Chcesz ominąć linię Stalina, ale w tle sprawy na Białorusi idą na boki.

Von Bock wyjaśnił:

- Linia Stalina jest praktycznie zhakowana. Jednak sami Rosjanie ją rozbroili. W szczególności kluczowe miasto obrony wroga, Słuck, zostało zdobyte 26 czerwca niemal bez walki. Zdobyliśmy ogromną ilość amunicji i sprzętu bezpośrednio w mieście.

Trzeba powiedzieć, że bunkry na linii wysadzili sami Rosjanie, co nas bardzo rozczarowało. Jakimi idiotami są Rosjanie!

Hitler podniósł szklankę soku pomarańczowego i upił kilka łyków, po czym powiedział pouczająco:

- Nie lekceważ Rosjan! Tak, Słowianie to zwierzęta, ale zwierzęta potrafią być też przebiegłe i podstępne. W szczególności, co mówią badania na małpach i czy świnia jest tłusta?

Góring odpowiedział:

- Potwierdź teorię Darwina!

Hitler pogroził palcem:

- Otóż to! Niższość umysłowa wcale nie jest sprzeczna ze zwierzęcą przebiegłością! Pamiętajmy, jak przebiegli potrafią być kretyni czasami w imię dodatkowych racji żywnościowych! Wiem z własnego doświadczenia.

Góring odpowiedział:

- Ale małpy potrafią być zarówno lojalne, jak i bardzo posłuszne. Podobnie jak na przykład psy, owczarek niemiecki jest bardzo lojalny, a jego poziom inteligencji czasami budzi zazdrość ludzi.

Hitler gwizdnął:

- Chodź do mnie blondynko!

Śnieżnobiały pasterz szybko podskoczył do Hitlera. Bała się i ubóstwiała swojego pana, od którego w każdej chwili można się spodziewać zarówno bicia, jak i pieszczot. Hitler zmrużył oczy i zapytał:

- Jak daleko jestem od Moskwy?

Pies zaszczekał dwa razy. Hitler skinął głową:

- Prawidłowy! Kim jest Goering?

Pies odwrócił się i wystawił tyłek. Hitler zaśmiał się:

- Zgadza się, dupku! A kim jestem?

Pies złożył przednie łapy i zawył. Hitler zaśmiał się jeszcze głośniej:

- Zgadza się, Boże! A teraz krzyknij do mnie "międzynarodowo"!

Pies zaczął szczekać tak przeraźliwie, że Hitler podskakiwał:

- Lubię to! Świetnie wszystko przedstawiłeś! OK, co powie Leib?

Dowódca Grupy Armii Północ stwierdził:

- Wszystko idzie zgodnie z planem, mój Fuhrerze, nasze wojska są już w Rydze! Jest szansa na przejęcie Petersburga od ręki.

Hitler zarumienił się:

- Zgadza się, duże miasta trzeba zdobywać na bieżąco! Jeden mały rzut!

Który z nas wszystkich jest najfajniejszy z faszystów, będzie lepszy. Cóż, po co się zamykać, powiedz:

Orszak krzyknął:

- Adolfie Gitlerze!

Fuhrer dodał:

- I mój najmądrzejszy pies! No dalej, szczekaj Góringa!

Goering warknął:

- Fuj, fuj! Supergraf Hitlera!

Führer nagle uderzył psa batem, ten zawył rozdzierająco, odskoczył i nagle skrzyżował łapy jak martwy człowiek.

Hitler uśmiechnął się:

- A potem, kto nie powie, że jestem Führerem - prawdziwym Bogiem. Zobacz, jak umarli zostaną wskrzeszeni!

Bicz gwiżdże i cios spada na psa. Tak, nawet w nosie. Biedna Blondie natychmiast podskoczyła i rozdzierająco szczekała. Jej szczekanie brzmiało jednak bardziej jak krzyk pobitej dziewczyny. Było w nim tyle histerii. Hitler roześmiał się, a otaczający go ludzie podchwycili jego róg.

- Chwała wielkiemu Fuhrerowi! Wskrzesiciel psów!

Hitler wskoczył na stół, rzucając kieliszki i krzyknął:

- Jestem wilkiem z wolnego plemienia i nazywam się Wilkołak Mowgli! A teraz na szczycie moich płuc!

Wszyscy krzyczeli zgodnie:

- Zin Witaj! Zin Witaj! Zin Witaj!

Führer zamienił słowa na stole, rozbijając kryształowe kieliszki i popijając winem. Jego frak stał się obrzydliwie brudny. Podobno Hitler skaleczył się, bo rozległ się rozdzierający serce krzyk:

- Och, och! doznałem kontuzji.

Przybiegło kilka dziewcząt w białych sukniach, chwyciły Hitlera, oblały go wiadrem jodu i szczelnie owinęły bandażem od stóp do głów. W rezultacie Führer zamienił się w egipską mumię. Tylko jedno usta były wolne. Osoby wokół niego naprawdę odetchnęły z ulgą, w końcu Führer został owinięty i stał się bezpieczniejszy.

Hitler uspokoił się nieco i powiedział:

- Teraz jest dużo lepiej! O ile rozumiem, wszędzie wygrywamy, tylko Ruderstarm ma pewne problemy.

Feldmarszałek wstał:

- Och, wielki Fuhrerze, Rosjanie mają za dużo żołnierzy, zwłaszcza czołgów! Nie możemy sobie z nimi poradzić!

Hitler zmrużył oczy:

- Jak nie możemy! A Goering?

Góring podskoczył:

- Jestem tutaj Fuhrerem!

Hitler warknął:

-Czy możesz zjeść zbiornik!

Góring odpowiedział:

- Jeśli Fuhrer rozkaże, to tak!

Hitler krzyknął:

- Czołg do studia!

Bormann zapytał:

- Do studia!

Hitler poprawił:

- Do sali tronowej!

Bormann zapiszczał zgodnie z Führerem:

- Czołg do sali tronowej!

Piękne dziewczyny bawiąc się gołymi nogami w krótkich spódniczkach, wniosły na salę po mistrzowsku wykonany tort w kształcie czołgu. Samochód był przeszklony i błyszczący. Kształtem była to dokładna kopia T-34. Hitler był zachwycony:

- Cóż za wspaniały czołg! Osobiście mi się to podoba! A co z czołgiem T-34, bardzo fajną maszyną?

Von Bock odpowiedział:

- Nie taki straszny! Z sukcesem sobie z nimi radzimy. Dodatkowo czołg ten posiada wieżę...

Hitler przerwał:

- Wiem, obraca się ręcznie!

Von Bock skinął głową:

- Możesz wybić ten czołg z boku!

Hitler zasugerował:

- Potrzebujemy mocniejszego działa przeciwpancernego kal. 275 mm. Dlaczego jeszcze nie powstał!

Speer zauważył:

- Już w trzydziestym szóstym roku po pojawieniu się francuskiego S -35 pojawiały się propozycje stworzenia przeciwpancernego siedemdziesiątego piątego, ale takie propozycje zostały zignorowane.

Hitler zapytał:

- Przez kogo?

Speer, uśmiechając się niewinnie, odpowiedział:

- Jesteś Führerem!

Hitler drgnął, próbując rozerwać bandaże, ale trzymały go bardzo mocno. Potem zawył:

- Och, ty suko!

Speer odpowiedział:

- Jaki jest mój Fuhrer, ale faktem jest, że broń, której tak bardzo potrzebujemy, nie została stworzona.

Hitler krzyknął:

- Cóż, to nie jest konieczne! W ten sposób pokonamy Rosjan! Kto wydał sankcję za testowanie T-34? Mówić!

Speer odpowiedział:

- Marszałek Kulik.

Hitler zażartował:

- Marszałek Kulik to postrzępione zero!

Tłum oklaskiwał:

- Jaką niezwykłą głębią jest nasz Führer!

Hitler skinął głową, co było trudne ze względu na bandaże:

- Tak, wielkość i głębia moich myśli są niezmierzone! I żeby zakwitła wasza ojczyzna, cóż, powtarzajcie za mną...

Tłum krzyczał zgodnie:

- Zin Witaj!

Hitler był zachwycony:

- Teraz jestem szczęśliwy! A teraz następna rzecz. Posłuchaj mnie, gruby bydlaku Goeringu, i bądź posłuszny.

Góring uderzył się w uszy:

- Umieściłem lokalizator Fuhrer!

Hitler mruknął:

- Więc słuchajcie mnie wszystkimi uszami!

- Tak świetnie!

Hitler zakaszlał, dziewczyny zaczęły go bić dłońmi po plecach. Hitler dokładnie odchrząknął i powiedział:

- No, jest dużo lepiej! Więc widzisz, że Goering to wspaniały rosyjski czołg?

Góring skłonił się:

- Tak, największy!

- Więc zjedz to!

Góring uśmiechnął się:

- Chcesz, żebym to zjadł!

Hitler warknął:

- Obiecałeś, że pożresz dla mnie czołg!

Góring skłonił się jeszcze niżej:

- Obiecał wielki Führer!

- Więc zjedz to, suko!

Goering zapytał:

- Może dasz mi nóż i widelec!

Hitler prychnął:

- Po co?

Góring poczuł się urażony:

- Cóż, nie jestem świnią!

Hitler sprzeciwił się:

- Tylko świnia!

Góring odpowiedział:

- Jestem nosicielem wielkiej kultury niemieckiej!

Hitler naśladował:

- Jesteś śmierdzącym przedstawicielem obrzydliwej natury!

Goebbels drwiąco zawołał:

- Naprawdę chcesz, żeby Herman pożarł cały zbiornik na raz?

Hitler skinął głową:

- Całe ciasto do kości!

Goebbels zaśmiał się:

- Cóż, Hermanie, wygląda na to, że będziesz musiał jeść!

Hitler poprawił:

- Nie ty, ale ty! No, zjedz to żywcem, suko, zanim każę cię usmażyć na smalcu! Hvi-hvi-hvi!

Góring pośpieszył wykonać rozkaz Führera. Padł na tort jak dzik na śmietnik:

"Zrobię dla ciebie wszystko, mój Führerze".

Reszta świty Hitlera zachichotała i zaczęła wskazywać palcami na żarłoka Góringa.

- To przezabawne! Paskudna brzydota!

Hitler parsknął ze złością w wąsy i powiedział z patosem:

- Kto nie kocha Fuhrera, nie ceni życia! Ponieważ nasze życie służy Wielkim Niemcom!

Orszak skinął głową i ponownie warknął zdanie, które zgrzytało zębami:

- Hej Hitlerze! Hej Hitlerze! Hej Hitlerze!

Führer z trudem machnął zabandażowaną łapą:

- Zin Heil!

Góring zaczął pożerać czołg rękami. Zbroja z glazury i kremu pękła i naziści dwaj ubrudzili się jak świnia. Zbiornik ustąpił z trudem, Góring przeżuł, mocno zabrudzając sobie pysk. Wszystko wyglądało bardziej niż komicznie. Jakiś idiotyczny idiotyzm!

Hitler pokręcił palcem po skroni:

- To godny pochwały wysiłek Góringa.

Nazista drugi nadal sapał i próbował. Jego małe oczka spuchły od kremu, a on sam stał się śliskim robakiem w kolorze niebieskim, zielonym, różowym i żółtym. Trzeba przyznać, że ciasto, które zjadł Góring, było bardzo smaczne. Obaj naziści obżerali się, połykając ogromne kawałki. Hitler nawet poważnie zauważył:

- Kto dużo je, ma czyste sumienie, ale jelita brudne! Niech nasza propaganda będzie lewatywą.

Goebbels odpowiedział:

- A nasza propaganda jest lewatywą na mózg!

Hitler zapytał:

- Cóż, zdejmij bandaże, już wyzdrowiałem!

Dziewczyny rzuciły się, aby wykonać rozkazy Führera. Szybko odwinęli opętanego Adolfa.

Borman zasugerował:

-Czy potrafi robić bandaże z betonu?

Hitler sprzeciwił się:

- Żadnej trawy i słomy! Tak będzie dużo taniej!

Bormann krzyknął:

- Tak, wielka jest mądrość Führera!

Goebbels poprawił:

- Nie świetne, ale nieograniczone!

Borman odpowiedział:

- Niech świeci na wieki wieków!

Hitler śpiewał:

- Jutro znowu pójdę do bitwy, ale wiem na pewno, że wrócę! Nawet po stu wiekach, ku uciesze głupców!

Speer krzyknął:

- Nikt nie może oprzeć się woli Führera.

Goebbels zaproponował:

- Wznieśmy pomnik Führera w Brześciu. Duży posąg wskazujący lisem polarnym na wschód.

Hitler zgodził się:

- Jestem faraonem! Kiedy zdobędziemy Moskwę, rozkażę wysadzić Kreml i zbudować na jego miejscu piramidę o wysokości trzech kilometrów. Stanę się największym z faraonów, a cały świat będzie krzyczał, cóż...

Otoczenie krzyknęło:

- Hej Hitlerze!

Führer syknął:

- Idioci! Cały świat będzie krzyczeć Alleluja Hitlerowi, twórcy wszechświata! A co przeciwko temu zostanie przebite!

Wszyscy powiedzieli zgodnie:

- O wielki i mądry Adolfie! Nie zaprzeczaj Fuhrerowi!

Góringowi spuchł żołądek i krzyknął:

- Wielki Fuhrerze, pozwól mi odejść!

Hitler warknął:

- Nie zostały jeszcze zjedzone przez czołg!

Góring jęknął:

- Jeszcze trochę i się zesram!

Hitler zaśmiał się:

- A więc jeszcze lepiej!

Góring jęknął w ostatnim wysiłku:

- I będziesz powąchać!

Twarz Hitlera wykrzywiła się, Führer krzyknął:

- Natychmiast usuń! Jakie gówno będę czuć?

Dziewczyny natychmiast przybiegły, złapały Göringa i zaciągnęły go do toalety Kancelarii Cesarskiej, ze złotą toaletą. W tym samym czasie urocze piękności pomyliły kubek z tyłkiem dwóch nazistów, zanurzając głowy w wiadrze.

W tym czasie Hitler znalazł kolejną ofiarę:

- Himmler, dlaczego podane przez Pana informacje o liczbie radzieckich czołgów i samolotów były niedokładne?

Reichfuehrer odpowiedział:

- Ogólnie rzecz biorąc, okazali się podobni do nas i liczyli ponad dwadzieścia tysięcy czołgów i ponad dwadzieścia tysięcy samolotów!

Hitler warknął:

- Dlaczego bardziej niż nasz! Kto jest za to odpowiedzialny?

Himmler skinął głową:

- Ministrze Rzeszy Stich!

Hitler uderzył najbliższą dziewczynę w klatkę piersiową i krzyknął:

- Gdzie Stich!

Zza kolumny wyskoczył niski, pulchny mężczyzna:

- To ja, Mein Führer!

Hitler uśmiechnął się pogardliwie:

- Zjadłeś własną Ryashkę Shtikh! Podobno jesz smalec razem z odchodami. Swoją drogą, czy wiesz jak łowić raki?

Stich potrząsnął głową:

- NIE!

- Na martwą babcię! SS-mani odcięli jej głowę, rozcięli brzuch i wrzucili do rynsztoka. Swoją drogą to bardzo zabawne, dlaczego plan utworzenia trzydziestu sześciu niemieckich dywizji pancernych został pokrzyżowany. Dlaczego milczysz, susło!

Sztich odpowiedział:

- Zrealizowaliśmy plan produkcji czołgów i samolotów. Przynajmniej ten, który przekazał Góring.

Hitler wpadł we wściekłość:

- Znowu Goering! Tak, niedługo go powieszę! Nie, obedrę cię żywcem ze skóry! Nie, wleję cię do kwasu!

Goebbels zaproponował:

- Może na początek pozbawić go wiedzy marszałka Rzeszy i kuratora gospodarki?

Hitler sprzeciwił się:

- NIE! To się nie wydarzy! Z kogo mam zatem kpić? Kilka razy zostaniesz popchnięty i skończysz z Hebe.

Goebbels zapytał:

- Czy otoczenie naprawdę jest potrzebne tylko po to, żeby z niego kpić?

Hitler warknął:

- Do czego jeszcze przydajecie się śmierdzące szczury? W każdym razie powiedziałem już wszystko, co miałem o Tobie do powiedzenia!

Borman zasugerował:

- Może chcesz zobaczyć atrakcję lodową Mein Fuhrer.

Hitler zapytał:

- Z krwią?

Borman pomocny powiedział:

- Oczywiście, świetnie z krwią!

Führer machnął łapą:

- W takim razie zacznij! Chociaż nie, najpierw dokończ ciasto. Zobacz, jak Goering "okaleczył" go!

Bormann zapytał:

- Pozwól wielkiemu Adolfowi wykończyć go nożami i widelcami!

Hitler zapytał ponownie:

- Po co to?

Borman wyjaśnił:

- Abyśmy się nie zarazili i nie bolały nas żołądki! Bo chora armia jest dwa razy słabsza. A my wciąż musimy pokonać ZSRR.

Hitler skinął głową:

- Kiedy słyszę słowa Związek Radziecki, moja ręka sięga po karabin maszynowy. Dobra, bierz łyżki i widelce i jedz!

Świta posłusznie rzuciła się, aby wykonać rozkaz, pożerając ciasto. Przeżuwały głośno i wydawały straszny dźwięk, zderzając się z czołami. Przypominało bardzo luksusowy chlew.

Hitler o tym myślał. Czas mija, a kiedy Adolf zestarzeje się i osłabnie, te świnie po prostu go zdepczą. Po zakończeniu wojny trzeba będzie wysłać ich wszystkich do obozu koncentracyjnego, zastępując ich silnymi chłopakami z Hitler Jugent, którzy są przyzwyczajeni uważać Go za Boga! I w ogóle, dlaczego nie wynaleźć leku lub jakiegoś rodzaju promieniowania, które uczyniłoby Führera nieśmiertelnym. Czy nauka naprawdę jest bezsilna wobec naporu czasu? To nie może być prawda! Już w młodości Hitler czytał różne opracowania na temat sił paranormalnych i zjawisk okultystycznych. W szczególności demony piekielne mogły przywrócić młodość wiernemu słudze Szatana. Nawet jeśli oznaczało to zabijanie. Serce Hitlera też nie jest z kamienia, teraz, po wstrzyknięciu narkotyków, opowiada bzdury. Ale tak naprawdę czasami, zwłaszcza gdy narkotyk się kończy, chce czynić dobro. Kto zapisze się w historii świata? Jeśli Niemcy wygrają, będą największym z największych władców. Historię piszą zwycięzcy! Ale w przypadku porażki będzie przeklęty na zawsze, a dzieci będą bać się jego imienia. A raczej najprawdopodobniej już przerażają! Jak w świecie jeszcze nie podbitym przez Niemcy złe karykatury Führera kłują umysł, przedstawiając go w zabawny sposób jako największego człowieka, jaki kiedykolwiek żył! Trzeba jednak zapytać Goebbelsa:

- Czy karykatury Stalina są gotowe?

Goebbels zajadając się ciastem odpowiedział:

- Zdecydowanie świetnie!

- I jest wystarczająco upokorzony!

Goebbels skinął głową:

- Jeśli chcesz, pokażemy Ci film. Nazywa się: Czerwone Piekło. Zgromadzone są tam wszystkie dowody i okropności ziemi sowieckiej.

Hitler skinął głową:

- Tutaj! I muszę pokazać, że jestem miły i uczciwy! Jakbym niósł światu światło i wyzwolenie. Przypomnę, że w ZSRR nie ma równości. Komuniści to najgorsi wyzyskiwacze. Wyciskają ze swoich ludzi cały sok. Musimy pokazywać filmy o tym, jak dobrze żyje się naszym pracownikom, jak satysfakcjonująco, pięknie i schludnie. W końcu my, Niemcy, mamy porządek. Musisz pokazywać szczęśliwe, uśmiechnięte twarze. A szczególnie upewnij się, że wszystkie kobiety, które wpadają w kadr, są młode i piękne.

Goebbels zapytał:

- Pokaż dzieciom!

Hitler skinął głową:

- Oczywiście i jak najwięcej! Uwielbiam takie okulary, zwłaszcza gdy dziecięce obcasy przypalają ogień.

Goebbels poprawił:

- Ale pokażemy tylko szczęśliwe i zadowolone dzieci, najlepszą i najbardziej wzorową Trzecią Rzeszę!

Hitler skinął głową:

- Wszystko powinno działać, aby oszukać! Lepiej wierzyć niż w wielkie kłamstwo, tylko w bardzo duże kłamstwo!

Idol zapytał:

- Co powinni zrobić żołnierze, jeśli dziecko wystawi język lub zatka nos?

Hitler wygłosił szaloną mowę:

- Odpowiedz kulą! A jeśli jest szansa, aby go złapać i powiesić do góry nogami! Jednakże dobrym pomysłem byłoby utworzenie specjalnych oddziałów dla dzieci ludów niższych. Eksterminuj zwierzęta rękami zwierząt!

Himmler odpowiedział:

- Istnieją już podobne projekty! Zmusimy dzieci do informowania rodziców, wprowadzimy zachęty dla informatorów. Niektórzy z najbardziej zaawansowanych mogą liczyć nawet na obywatelstwo niemieckie.

Hitler prychnął:

- Nie pełnoprawny, daj obywatelstwo niemieckie! To jest głupota!

Himmler poprawił:

- Nie damy, a jedynie obiecujemy!

Hitler odpowiedział:

- Kłam z umiarem, szanując honor, aby nie dać się złapać na słowie! W końcu są kłamstwa zbawienne, ale są też puste kłamstwa.

Himmler skłonił się:

- W tym przypadku jest to kłamstwo na korzyść Niemiec.

Hitler odpowiedział:

- W takim razie zgadzam się! No cóż, jestem zmęczony gadaniem o sprawach rządowych, lepiej cieszmy się walką gladiatorów!

Borman zamówił:

- Oczyść wzrok Führera!

Hitler poprawił:

- Do Wielkiego Fuhrera!

Borman krzyknął jeszcze głośniej:

- Oczyść widok wielkiego Fuhrera!

Ściany rozstąpiły się i pojawiło się ogromne akwarium. Jego dno pokryła gruba warstwa szronu.

Hitler mruknął:

- Niewiele śniegu!

Borman obnażył zęby:

- Staraliśmy się zrobić jak najwięcej, ale to nasza wina, że nie mieliśmy czasu!

Hitler machnął ręką:

- Zobaczmy spektakl na początku!

Na ring wbiegło trzech muskularnych chłopców, nie starszych niż piętnaście, szesnaście lat, w krótkich spodenkach. Było jasne, że nie czuli się zbyt dobrze na zimnie. Opalona skóra szybko zrobiła się czerwona.

Hitler zapytał:

- A dziewczyny?

Borman szepnął:

- Teraz będzie mistrz!

Dziewczyny w strojach kąpielowych wskoczyły na arenę! Było ich czterech, Bormann postanowił dać im przewagę, więc Hitler zasugerował, że niewolnica jest znacznie cenniejsza niż niewolnik.

Bose stopy piękności pozostawiły wdzięczne ślady na mrozie! Dziewczyny bolały, ich nagie pięty były czerwone.

Borman zauważył:

- Bitwy mieszane są zawsze interesujące! Kobiety i mężczyźni są lepsi niż tylko mężczyźni i kobiety.

Hitler skinął głową:

- Prawidłowy! Uwielbiam połączenie gatunków! Cóż, jak zawsze, stawka będzie tajemnicą. Mam nadzieję, że będą dobrze walczyć.

Dziewczęta miały w rękach długie miecze i topory. Chłopcy mają tylko miecze. Nierówność była widoczna. Jedna z dziewcząt była rudowłosa, pozostałe jasnowłose. Piękne, muskularne, sądząc po bliznach, są to duże panie, które są bardziej doświadczonymi gladiatorami.

Bormann dał Hitlerowi wskazówkę.

- Rudowłosa bojowniczka SS Elwira zasłynęła ze spalenia kościoła katolickiego wraz z ludnością cywilną. Kościół wywołał piekło i próbowali go ukarać. Reszta to także doświadczeni wojownicy, są lepsi niż tylko piękni młodzi mężczyźni.

Hitler odpowiedział:

- Niesamowity!

Rudowłosa dziewczyna rzeczywiście mierzyła dziewięćdziesiąt metrów, a ważyła niecałe sto kilogramów bez ani kropli tłuszczu. Kulki mięśni przetaczały się po opalonej skórze. Hitler patrzył na nią z zaciekawieniem. Od dzieciństwa słaby i wątły po prostu wzbraniał się przed obecnością silnych kobiet. Jakie mięśnie ma dziewczyna, jak wygląda jak idealna Aryjka.

Borman stwierdził:

- Co! Cieszę się, że zadowoliłem Führera!

Odegrano hymn SS i gladiatorzy wkroczyli do bitwy. Chłopcy początkowo walczyli ospale, nie chcieli zabijać dziewcząt, a samice niczym doświadczone wilczyce przedłużały zabawę. Następnie rudowłosy przeciął młodzieńca w pachwinę, zmuszając go do pochylenia się z bólu, po czym przesunął czubkiem miecza po obojczyku, robiąc zadrapanie. Młody człowiek wyraźnie próbował parować.

Hitler patrzył na bitwę przez potężną lornetkę, podniecały go potężne nogi i luksusowe biodra rudowłosej kobiety. A plecy niczym fala na wodzie przepływają przez nie niczym fala, raz napinając, raz rozluźniając mięśnie. Bawiła się z jeńcami, od czasu do czasu je drapiąc, ale nie spieszyła się, aby spowodować poważne obrażenia. Pozostałe dziewczyny również zachowywały się żartobliwie, atakując, uderzając chłopaków lub przechodząc do obrony. Przeciwnicy nie byli wystarczająco doświadczeni, prawie nie umieli porozumiewać się mieczem i dlatego często przegrywali. Tylko raz młody mężczyzna walczący po prawej stronie rozerwał stanik na piersi blondynki. Sutki odsłonięte. Hitler zawył na widok tej wspaniałości:

- Jaka fajna ta walka!

Dziewczyna, rumieniąc się z irytacji i wściekłości, wybiła chłopcu oko, po czym zachwiała się z bólu i cofnęła. W akwarium było dość zimno, bose stopy były bardzo zimne, lód palił nie gorzej niż rozżarzone do czerwoności żelazo. Dziewczyny najwyraźniej uznały, że wystarczy występować publicznie i rozpoczęły zdecydowaną ofensywę. Krwawiący młodzi mężczyźni walczyli niezwykle ospale. Tutaj Elvira najpierw znokautowała jednego z chłopców, potem jednego, potem drugie oko.

Hitler sprawdził:

- To są prawdziwi Aryjczycy!

Borman zasugerował:

- Może włącz kulę śnieżną?

Hitler machnął ręką:

- Jeszcze nie! Widoczność spadnie! Ogólnie rzecz biorąc, dobrym pomysłem jest, aby blond dziewczyny pokonywały chłopców. Kim są ci goście?

Borman odpowiedział:

- Rosjanie! Właśnie schwytane z pobliskich wiosek!

- Dlaczego milczą?

- Języki sparaliżowane!

- Następnym razem dopilnuj, żeby rozmawiali! Uwielbiam słuchać mocnego języka rosyjskiego!

Elvira odcięła jednemu z chłopaków, głowy pozostałych dwóch, zakrwawione, upadły na kolana.

- Wykończ ich! - krzyknął Hitler.

. ROZDZIAŁ nr 16.

Prawdziwi Aryjczycy pokiwali głowami i miecze spadły na głowy chłopaków. Krzyczeli i upadli. Gladiatorzy stanęli bosymi, zaczerwienionymi stopami na zwłokach pokonanych i wydali okrzyk:

- Hej Hitlerze!

Führer uśmiechnął się:

- Cóż za cudowna rzecz, nawet cudowna! Morderstwo jest tym, czego potrzebujemy! Brzmi jak serenada!

Goebbels zauważył:

- Tak, piękne dziewczyny, ale jedna walka to za mało.

Borman skinął głową:

- Będzie kolejna walka! Dokładniej, kilka! Zapewnimy ci pełną rozrywkę, o wielki Führerze!

Hitler odpowiedział:

- Tak, dobrze jest mnie zabawiać!

Borman skinął głową:

- I bardzo trudne!

Hitler sprzeciwił się:

- Ale nie bardzo! Kocham pomarańcze i okulary!

Goebbels zaproponował:

- Może coś bardziej zróżnicowanego niż walki na miecze! Mam dość tej starożytności!

Borman odpowiedział:

- Teraz zobaczysz coś bardziej różnorodnego!

Góringa wyciągnięto z toalety. Gruby marszałek Rzeszy najwyraźniej nieźle się zesrał; oblano go drogą francuską wodą kolońską. Zapach perfum i odchodów roznosił się po całym pomieszczeniu.

Hitler westchnął:

- Nie, to obrzydliwe! Musimy działać ostrożniej! Krótko mówiąc, wyrzuć go stamtąd!

Borman poprawił:

- Może stąd!

Hitler skinął głową:

- Tak, stąd też!

Góringa złapano i wywleczono z sali. Tymczasem sceneria w lodowym akwarium uległa zmianie. Na arenę weszła półnaga dziewczyna z trójzębem i siatką. Była duża, wysoka, ciemna i najwyraźniej pochodziła z Arabii.

Śnieg palił jej bose, szorstkie stopy. Najwyraźniej była bardzo silną dziewczyną, która była wielokrotnie trenowana. Wchodząc na ring, skłoniła się nisko Hitlerowi i jego świtie, mówiąc po angielsku!

- Niech będzie uwielbiony mój pan!

Hitler zgodził się:

- Tak, jestem Adolf, pan wszystkiego!

Goebbels odpowiedział:

- Język angielski jest bardzo melodyjny!

Hitler warknął:

- Jak zardzewiała piła na dębie! Cholera, nie język! Nie bez powodu najlepszymi poetami wszechczasów i narodów byli Niemcy!

Borman skinął głową:

- Tak, najwyższy poziom kultury niemieckiej!

Hitler śpiewał:

- Z czego słynie kultura rosyjska? No cóż, powiedzmy, że Stalin ma wiele rąk i kłów! A z Leninem jest szorstki rachunek! I uderz go sierpem i młotem w oko!

Orszak oklaskiwał:

- Prawda, Adolfie! Masz niesamowite wyczucie rytmu!

Hitler nawet zaczął tańczyć:

- Jestem faszystą! Jestem superfaszystą!

Dziewczyna na śnieżnej arenie nerwowo poruszała gołymi, umięśnionymi nogami. Ona, przyzwyczajona do cieplejszego klimatu, uznała to za bardzo nieprzyjemne. Skóra zaczęła sinieć, a potem piękno zaczęło skakać.

Hitler zażartował:

- Tak gorąca jest dziwka!

Goebbels zauważył:

- To jest arabski wojownik, co oznacza, że nie jest dziwką!

Hitler gwizdnął:

- A moim zdaniem jest jeszcze gorzej niż dziwka! Czy może ogrzać jej pięty gorącym żelazkiem i Hebe?

Borman zasugerował:

- Przeszlifujmy ją trochę batem!

Hitler sprzeciwił się:

- Niech najpierw będzie walka! Kto jest jej przeciwnikiem?

Borman szepnął:

- Już wychodzi!

Hitler ożywił się:

- On mówi!

Borman skinął głową:

- Tak on!

Hitler prychnął z zadowoleniem:

- A więc to samiec! Wiesz, jestem szczęśliwy!

Bormann krzyknął:

- Hej Hitlerze!

Führer skinął głową.

- Prawidłowy!

Bermann dodał:

- I całkiem duży!

Zaczęła grać muzyka, klatka się otworzyła i... na arenę powoli wszedł lew. Dość duże zwierzę z obnażonymi kłami.

Hitler był zachwycony:

- Godny przeciwnik zgadza się!

Borman wskazał palcem:

- Widzisz, Führerze, jaką ma gęstą grzywę!

Hitler zgodził się:

- Tak, jest gruby! Ale mam nadzieję, że dziewczyna to ogoli!

Lewowi też było dość zimno, jego potężne łapy były gorące od śniegu. Bestia odwróciła się i warknęła.

Hitler zaśmiał się:

- On na mnie nie patrzy!

Borman odpowiedział:

- Nie, największy! Nawet muchy boją się na ciebie wylądować!

Hitler zgodził się:

- Ja sam zmiażdżę każdego jak muchę!

Borman zaśmiał się:

- Zmiażdżymy muchy!

Dziewczyna się trochę poruszyła! Widok groźnej bestii z obnażonym pyskiem napełnił ją strachem. Lew zaryczał ponownie i zaczął się zbliżać. Hitler strzelił Bormannowi palcami w czoło:

- Na co stawiamy, panowie!

Bormann zapytał:

- A na kogo chcesz postawić?!

Hitler zawahał się i uderzył swego zastępcę dłonią w czoło:

- Do lwa!

Okolica od razu ożywiła się. Idol stwierdził:

- I ja też jestem na lwie!

Rudershtarm sprzeciwił się:

- A ja szukam dziewczyny!

Himler odpowiedział:

"To bardzo głupie stawiać na kogoś innego niż ten, który zamówił Führer!"

Hitler poprawił:

- Nie wydałem żadnego rozkazu! Obstawiaj darmowe zakłady!

Bormann potwierdził:

- Walka jest uczciwa, nic nie jest z góry ustalane!

Himmler doniósł:

- Ale nie zależy mi na tym, żeby lew był z moim ukochanym Führerem!

Hitler podniósł rękę.

- Zin Witaj! Zakłady są całkowicie darmowe!

Tymczasem lew rzucił się na dziewczynę. Zręcznie podrapała trójząb i odskoczyła na bok.

Hitler chwalił:

- I jest całkiem zręczna!

Himler zasugerował:

- Pieprzyć tę kobietę w odbycie!

Hitler zgodził się:

- Najwyższy czas!

Lew podskoczył ponownie i udało mu się rozerwać łapą dziewczynie przepaskę, odsłaniając jej mocne pośladki. Führer zawył:

- Brawo Leva!

Dziewczyna zręcznie zarzuciła sieć, w którą lew się zaplątał. Bestia desperacko próbowała się wyplątać, ale zaplątała się jeszcze bardziej. Jego drżenie przeszło w histerię.

Hitler krzyknął:

- Jaki z ciebie sprytny głupiec! Tego właśnie potrzebuje lew!

Dziewczyna z całych sił próbowała przebić przeciwnika trójzębem. Jednak ostrze nie było na tyle ostre, aby przebić grubą lwią skórę. W odpowiedzi bestia otrzymała jedynie zadrapania i ryknęła. Potwór próbował nawet się poruszać, czołgając się, ciągnąc za sobą sieć po śniegu.

Hitler dobrze się bawił

- Nie ma zabawy! Tak rozumiem tę walkę!

Himler odpowiedział:

- Dzielny diabeł!

Führer zgodził się:

- Bardzo odważny!

Borman zasugerował:

- Może rzuć jej kolejny trójząb!

Hitler zapytał:

- A co jest złego?!

Borman skinął głową.

- Głupi!

Hitler machnął ręką:

- NIE! Uwielbiam patrzeć na długą agonię ofiary!

Borman odpowiedział:

- Niech cierpi!

Dziewczyna nadal odskakiwała i dźgała lwa, pogrążając trójząb. Przez cały czas była zmuszona się poruszać, ponieważ zimno gryzło jej nagie pięty. A jednak kilkoma wściekłymi atakami udało jej się poważnie zahaczyć lwa. Popłynęła dość gęsta krew:

Hitler zauważył:

- To moja miłość do zwierząt!

Borman zaśmiał się:

- Może uda nam się wychłostać tę kobietę!

Hitler sprzeciwił się:

- Nie ma potrzeby!

Borman zapytał sarkastycznie:

- Dlaczego?

- Bo jest odważna!

Dziewczyna nadal skakała, jej nóżki już siniały z zimna, ciało się trzęsło.

Himler zauważył:

- Wzorowy przykład kultury arabskiej!

Hitler zapytał:

- Arabski?

- Tak, mój panie!

Hitler powiedział z grymasem:

- Lubię Arabów! Ich religia nie jest tak głupia i pacyfistyczna jak chrześcijaństwo.

Himler zgodził się:

- To prawda, że obiecuje raj wojownikowi Allaha.

Hitler zgrzytnął szklanką o stół:

- A nasi chrześcijanie nie uczą, że trzeba walczyć i walczyć za Rzeszę, za Niemcy!

Himmler cofnął się.

Oni niczego nie uczą! Szczególnie głupi Świadkowie Jehowy. Nie sekta, ale kompletna degeneracja zdrajców!

Hitler zgodził się:

- Powiesimy ich!

Himmler zauważył:

- Wieszanie to za mało! Trzeba postawić!

Hitler był zachwycony:

- Prawidłowy! Postaw na stawkę!

Borman odpowiedział:

- Przygotujemy podobne zamówienie dla Świadków Jehowy.

Hitler potwierdził:

- I Adwentyści Dnia Siódmego! Tę judaizującą sektę subbotników należy wymazać z oblicza wszechświata.

Bormann uśmiechnął się.

- Będziemy karmić adwentystów wieprzowiną!

Stopniowo ruchy lwa zwalniały. Bestia traciła coraz więcej krwi, a jego przeciwnik coraz bardziej cierpiał z zimna. Uderzyła lwa w oko, wybijając go czubkiem. Potem ponownie podrapała ciało lwa.

Hitler zauważył:

- Dziewczyna cierpi!

Bormann zapytał:

- Pomóż jej czy nie!

Hitler odpowiedział:

- Tak, widzisz, jakie ma drętwe nogi. Przypal jej pięty gorącym żelazkiem. Dziecku będzie cieplej.

Borman był zachwycony:

- No cóż, spal pięty tej suce czymś gorącym.

Do akwarium wskoczyło dwóch ogromnych esesmanów. Machali gorącym żelazkiem i najwyraźniej próbowali usmażyć dziewczynę.

Odskoczyła, a nieobecny SS-man wyciągnął się przed nią. Tutaj splątany lew wykonał ostatni atak i zatopił zęby w ramieniu faszysty. Krzyczał dziko, walcząc.

Hitler był zachwycony:

- Cóż, naprawdę chciałem zobaczyć rozdarte ludzkie ciało!

Borman stwierdził:

- Jeśli chcesz, Meinie Fuhrerze, rozerwiemy cię teraz na kawałki!

Hitler machnął ręką:

- Chciałem zobaczyć dokładnie, co lew rozerwał na kawałki!

Bormann zaśmiał się.

- Twoje marzenie, faszysto, się spełniło!

Hitler zapytał:

- Tylko faszysta!

Bormann skłonił się.

- Przepraszam, nazista!

Tymczasem lew dobił swoją ofiarę i ponownie rzucił się na dziewczynę. Tymczasem zręcznym uderzeniem trójzębu w szczękę znokautowała drugiego nazistę. Nadal miał ochotę usmażyć jej nogi. Skurwiel stracił przytomność. Dziewczyna podbiegła do niego i wyciągnęła zza pasa długi sztylet:

- Jestem wielkim wojownikiem! Nazywa się Ahilya!

Hitler krzyknął:

- Brawo! Jestem pod wrażeniem!

Borman odpowiedział:

- Szczerze lubisz naszego gościa!

Hitler odpowiedział:

- Tak! Kocham takie silne kobiety. Jest prawdziwą Aryjką.

Dziewczyna podskoczyła do lwa i dobiła go mocnym ciosem. Ogromne zwłoki ucichły.

Hitler skinął głową:

- Brawo! Niesamowity!

Borman odpowiedział:

- Może chcesz ją zaprosić do stołu!

Hitler zapytał:

- Czy ona mówi po niemiecku?

Borman skrzywił się:

- Nie, ale bez wahania mówi po angielsku.

Hitler uśmiechnął się:

- No i co z tego, znam ten język jak swój ojczysty!

Borman stwierdził:

- Wierzę też, że trzeba znać broń swoich wrogów.

Hitler zauważył:

- Jakie ogromne terytoria kontrolowali Brytyjczycy! A raczej nadal to kontrolują! To jest wielki naród.

Himler odpowiedział:

- Szczerze mówiąc, uważasz ich za barbarzyńców! A gdyby byli trochę głupsi, byłoby dla nas lepiej!

Hitler skinął głową:

- Dla nas tak, ale nie dla kultury! Wspaniała kultura zachodnia! Bardzo się martwię, że w przypadku upadku Wielkiej Brytanii tubylcy w koloniach podniosą głowy i dobiegnie końca dominacja białego człowieka.

Himler odpowiedział:

- Niemiec zastąpi Anglika i tyle!

Borman stwierdził:

- Wierzymy w twój geniusz, Führerze!

Hitler skinął głową:

- Zaproś dziewczynę do stołu!

Wojownik został wypuszczony z akwarium. Dali jej przepaskę na biodra i poszła do stołu. Hitler wyprostował plecy i położył ręce na biodrach. Jego wygląd przypominał władcę.

Do stołu podeszła dziewczyna w przepasce na biodrach i z cienkim paskiem materiału na piersi, podciągnęła brzuch. Nogi miała bardzo czerwone od zimna, próbowała poruszać się z gracją.

Hitler grzecznie pokazał jej miejsce obok siebie. Wojownik usiadł. Führer zapytał po angielsku:

- Jakie wrażenie zrobiły na Tobie Niemcy?

Dziewczyna odpowiedziała:

- Wzorowy kraj! Wszystko jest bardzo czyste i uporządkowane.

Hitler zapytał:

- Z jakiego miasta pochodzisz?

Dziewczyna odpowiedziała dumnie prostując się:

- Bagdad!

- Jak masz na imię?

Wojownik westchnął:

- Ahilya, jestem!

Hitler poklepał ją po ramieniu, dziewczyna zadrżała. Führer pochylił się i pocałował ją w policzek:

- Droga Ahilio!

Dziewczyna skinęła głową:

- Tak, jestem słodki i delikatny!

Hitler zapytał:

- Gdzie nauczyłeś się tak dobrze walczyć?

Wojownik odpowiedział:

- Kiedy byłam jeszcze dziewczynką, sprzedano mnie do burdelu, a potem za moją winę wrzucono mnie na arenę z mieczem przeciwko chłopcu. Ale wydarzyło się coś niewiarygodnego, zabiłem go i trafiłem do szkoły gladiatorów. Kobiety często tam walczą, wiele z nich po walce pełni obowiązki łóżkowe.

Hitler skinął głową:

- Kobieta jest zarówno wojowniczką, jak i strażniczką ogniska domowego! Niemka jest zobowiązana robić i móc wszystko. Jesteś muzułmaninem?

Dziewczyna skinęła głową:

- Tak! Sunitka!

Hitler skinął głową:

- To ci, którzy oprócz Koranu uznają także księgę Sunny, dość obszerną tradycję!

Dziewczyna skinęła głową:

- Tak! Ale rzadko się modlę i dużo walczę! Szczerze mówiąc, mam duże wątpliwości, czy Allah lub Bóg istnieje.

Hitler zapytał uprzejmie:

- Dlaczego tak myślisz, Ahilya.

Dziewczyna odpowiedziała:

- Czytałem angielskie tłumaczenie Nietzschego. Ma głębokie przemyślenia, które wywarły na mnie duże wrażenie.

Hitler odpowiedział:

- Duża część twórczości Fryderyka Nietzschego jest poprawna, ale jego idee wymagają twórczego rozwoju. Dałem im pełnię i doskonałość.

Ahilya zgodziła się:

- Wielu moich rodaków jest idolem Hitlera. Wierzą, że przyniesie każdemu wyzwolenie!

Hitler warknął:

- Myślą poprawnie! Nie ma na świecie fajniejszego człowieka niż Adolf! Dobra, dość gadania, chcę zobaczyć nową walkę gladiatorów.

Borman skinął głową:

- Następna bitwa!

Na arenę wskoczyło pięciu zawodników, dwie dziewczyny i trzech chłopców w wieku nie starszym niż piętnaście lat. Mieli miecze i tarcze. Było widać, że byli to wciąż niedoświadczeni gladiatorzy, gdyż nie czuli się szczególnie pewnie. Śnieg parzył ich nagie pięty, dziewczęta i chłopcy podskakiwali.

Hitler był wzruszony:

- A kto to jest?

Borman parsknął:

- Dwóch Czechów, a chłopcy to Polaki!

Hitler warknął:

- Mam nadzieję, że walka będzie ciekawa!

Borman skinął głową:

- Oczywiście, mój Fuhrerze! Nie zajmuję się hackowaniem!

Hitler ponownie pocałował Ahilię:

- Jesteś wspaniały! Często oglądałem walki gladiatorów!

Dziewczyna odpowiedziała:

- Niestety, często Fuhrer! To okrutny widok.

Hitler zapytał:

- Nadal chcesz zobaczyć?

Ahilya skinęła głową:

- Jeśli mężczyźni będą walczyć!

Hitler odpowiedział:

- To tylko trzej mężczyźni, w twoim kraju już pobierają się w swoim wieku, prawda, kochanie!

Dziewczyna odpowiedziała:

- Z pewnością! Miłość mojego pierwszego mężczyzny poznałem w wieku dziewięciu lat.

Hitler był zaskoczony:

- I jak ci się podobało?

Dziewczyna pokręciła głową:

- To było bardziej bolesne niż przyjemne!

Hitler zauważył:

- Jestem bardzo kulturalny i uprzejmy w stosunku do kobiet. Hej Bormann, powiedz mi, kto jest najseksowniejszym mężczyzną w Niemczech?

Borman odpowiedział:

- Oczywiście, że jesteś moim Führerem!

Hitler nadął się:

- Prawdziwa wielkość nie potrzebuje pochlebstw!

Ahilya powiedziała z westchnieniem:

- Jesteś godnym sułtanem Europy!

Hitler odpowiedział:

- Wschód to delikatna sprawa!

Wróg wkroczył na arenę przy hałasie i oklaskach świty Hitlera. Ogromny tygrys z kłami, długi na dobre trzy metry. Warknął tępo, a jego przeciwnicy, dwie dziewczyny i chłopcy, nieśmiało się cofnęli.

Bormann zapytał:

- Jak przystojny jest?

Hitler upił łyk szampana:

- Tak ogólnie to nieźle! Czy to tygrys bengalski?

Borman poprawił:

- Ussuri, prezent od Stalina!

Hitler skinął głową:

- Tak, pamiętam, że Józef mi go dał w przededniu wojny! Bardzo solidne zwierzę! Równie majestatyczny jak sama Azja.

Borman zgodził się:

- Stalin, jeśli daje, daje! Ma trzy metry bez ogona i cztery i pół metra z ogonem.

Hitler ugryzł kawałek ciasta, przeżuł i odpowiedział:

- Mam nadzieję, że pokaże godną walkę!

Borman skinął głową:

- Zobaczysz sam!

Tygrys odwrócił twarz i spojrzał na Hitlera. Führer zapytał:

- Dlaczego nie zaczyna?

Borman wyjaśnił:

- Czekam na sygnał!

- Więc chodź szybciej!

Rozległa się trąba i ogromny trup trzasnął ogonem po udach. Pięciu gladiatorów, drżących z zimna i podskakujących na zdrętwiałych nogach, próbowało zbudować obronę.

Hitler zauważył:

- Cóż za żałosne próby!

Goebbels odpowiedział:

- Tygrysem są Niemcy, pokonujemy wrogów kawałek po kawałku.

Bestia podskoczyła gwałtownie, powalając blondyna. Padając na niego, rozcięła mu brzuch. Pozostali gladiatorzy zadali kilka słabych ciosów i zaczęli się rozpraszać.

Hitler prychnął:

- Nie ma rdzenia! Rdzeń życia!

Goebbels odpowiedział:

- I wielu nie ma mózgu! Muszą trzymać się razem, inaczej tygrys ich rozerwie.

Jak na jego słowa potwór porzucił rozdartego chłopca i rzucił się za dziewczyną. Na zewnątrz wielka i niezdarna bestia poruszała się szybko, nawet ze zwierzęcym wdziękiem. Jak błyskawiczny skok i dziewczyna upadła, tygrys złamał jej plecy i ugryzł w szyję, z ust paliła się krew.

Hitler krzyknął:

- A ty jesteś tygrysem, brawo!

Ahilya sprzeciwiła się:

- Szczerze mówiąc, współczuję dzieciom! Są jeszcze bardzo młodzi, najwyraźniej po raz pierwszy na arenie! I zmierz się z trudną rzeczywistością!

Hitler odpowiedział:

- Natura jest okrutna! Dlaczego człowiek nie może być okrutny ze względu na wyższy cel - uczynić ludzkość czystszą i lepszą!

Ahilya zauważyła:

- Tak jest lepiej! Dobrze jest, gdy jest dobry cel, ale jeszcze lepiej, jeśli środki są godne!

Po rozprawieniu się z drugą ofiarą tygrys rzucił się na trzecią. Nie pożerał zmarłych całkowicie, ale po prostu wyrywał najlepsze kawałki. Tygrysy, podobnie jak ludzie, są inne, ale to był zabójca!

Hitler nawet zażartował:

- Prezent dla ogra od ogra!

Himler zapytał:

- A jeśli złapiemy Stalina, co z nim zrobić?

Hitler odpowiedział:

- Zdecyduję, pierwszy złap! Stalin może jednak nawet uciec do Stanów Zjednoczonych, czego nie można wykluczyć.

Himmler uśmiechnął się:

- Im lepiej, tym samym podbijemy Amerykę.

Hitler uśmiechnął się:

- Tak, podbój Stanów Zjednoczonych to szczytny cel. Słyszałem, że "Amerykanie" poważnie potraktowali bombę atomową, wierząc w tę straszliwą broń!

Himmler skinął głową:

- Prawidłowy! Zaczęło się coś takiego jak te szczury!

Hitler uszczypnął Achilię w klatkę piersiową:

- Nic nie mogą zrobić.

Himmler zapytał:

- Dlaczego?

Hitler odpowiedział przeciągając:

- Większość amerykańskich naukowców to Żydzi, a ten naród nie jest zdolny do konstruktywnej kreatywności.

Himmler odpowiedział:

- Do konstruktywnego tak, ale do zniszczenia ...

Tygrys dręczył trzecią ofiarę nieco dłużej, obgryzając kości, odsłaniając je. Hitler nawet mlasnął językiem z przyjemności:

- Co za bełkot! - Führer powiedział rosyjskie słowo.

Himmler zauważył:

- Krew to przyjemność! Zwłaszcza jeśli nie jest to Twój własny!

Hitler zauważył:

- To dziwne, ale we wszystkich językach europejskich miłość rymuje się z krwią! To dość dziwne, prawda!

Borman wyraził opinię:

- Może dlatego, że dziewice w noc poślubną przelewają strumienie krwi.

Hitler przerwał:

- Co płynie! Tylko kilka kropel! Ty idioto Bormanie!

Zastępca Führer skłonił się:

- Idiota, jeśli chcesz!

Hitler zauważył:

- Wszystkie te wojny prowadzą do wielu ofiar! Nie mogę powiedzieć, że na mnie to nie działa. Czuję pewną litość i współczucie, zwłaszcza gdy Niemcy umierają. Ile straciliśmy w pierwszym tygodniu i Idolu.

Dowódca armii odpowiedział:

- Kilka tysięcy, ile dokładnie nie liczyło, ale ogólnie nie tak dużo! Rosjanie zniszczyli wiele tysięcy, dziesiątki tysięcy. Schwytano już setki tysięcy.

Hitler zauważył:

- Dobry początek wojny! Czyż nie!

Idol zauważył:

- Pokonamy wszystkich Rosjan! Te hordy bolszewików zostaną pokonane!

Hitler prychnął:

- Z radością to obiecujesz! I faktycznie to wdrożyć! Ale OK, na razie jestem zadowolony z pierwszego tygodnia.

Ahilya powiedziała:

- Jeśli chcesz, pomogę Ci świetnie!

Hitler zaśmiał się:

- A jak możesz mi pomóc?

Ahilya odpowiedziała:

- Inspiruj do czynów swoim uczuciem!

Hitler był zachwycony:

- Cóż, to inna sprawa! Swoją drogą, co sądzisz o Stalinie?

Dziewczyna odpowiedziała:

- Wielki władca, prawie równy tobie!

Orszak wycofał się w obawie przed wściekłym wybuchem Hitlera. Ale Führer nagle się uśmiechnął:

- Tak, zgadza się, Stalin jest wielkim władcą! Churchill i Roosevelt to w porównaniu z nim zwykłe małpy! Takie małpy, małe i nieszkodliwe! Jednak co jeszcze można powiedzieć o Stalinie. Cała Rosja go uwielbia, a to jest dużo warte! Ponadto udało mu się stworzyć ogromną armię, zapełniając granice czołgami i samolotami. To naprawdę Czyngis-chan!

Hitler przerwał i zaczął napychać się kawałkiem ciasta z kremem. Himmler zauważył:

- Im silniejszy wróg, tym bardziej honorowe zwycięstwo!

Goebbels zaproponował:

- Może warto zorganizować zamach na Stalina?

Hitler odpowiedział:

- Jeszcze nie, chcę go schwytać żywcem!

Himmler westchnął.

- Stalina bardzo trudno usunąć! On nikomu nie ufa! Nawet Beria, choć jest drugą osobą w państwie.

Hitler skinął głową:

- Czy możemy spróbować przekupić Berii?

Himmler odpowiedział:

- Możesz podjąć ryzyko!

Hitler warknął:

- Więc podejmij ryzyko!

W tym czasie tygrys skończył gryźć trzecią ofiarę i rzucił się na czwartą. Dziewczyny i chłopak stali ramię w ramię.

Hitler zaśmiał się:

- Że ptaki są stłoczone razem! Teraz zostaną rozerwani na kawałki jak kocięta!

Borman syknął:

- Wszystko będzie bardzo proste! Chociaż jeśli nie tylko to, to jeszcze lepiej!

Himmler zasugerował:

- Jeśli chcesz, możemy zaopatrzyć wiele ofiar z obozu koncentracyjnego! Zmiażdżysz ich wszystkich!

Hitler skinął głową:

- Oczywiście, że wszyscy!

Tygrys skoczył na parę, próbując rozerwać ich na kawałki. Młody mężczyzna i dziewczyna dokonali odwetowego ataku i dźgnęli mieczami. Udało im się podrapać tygrysa, po pysku spływały mu krwawe paski. Bestia podskoczyła i rzuciła nimi w różne strony. Chłopcy cofnęli się ze strachu.

Hitler warknął:

- Słabości! Mam cały tuzin tych lwiątek, wszystkie z drugim pozostałym! Nie bez powodu Hitler jest synonimem niezwyciężonego!

Borman pisnął:

- Twoja wielkość jest po prostu niezmierzona!

Hitler uderzył głową w szklankę:

- Kto by wątpił w siłę mojej hipnozy!

Himmler dodał:

- I biegunka słowna!

Hitler podskoczył:

- Co powiedziałeś!

Himmler odpowiedział:

- Miałem na myśli słowną biegunkę Żydów. Skomponowałem na nich nawet zaimprowizowane piosenki. Bardzo ciekawy Fuhrer.

Hitler uśmiechnął się:

- Przeczytajmy!

Himmler zaczął:

Naród żydowski to naród bandytów,

Po co sprzedawać brata za miedziany grosz!

Paskudna banda pasożytów

Ściśnij je jak mandavo!

Hitler odpowiedział:

- Wiersze są całkiem przeciętne! Więc ty, Himmler, masz przerąbane.

Reichsfuehrer odpowiedział:

- Oczywiście, jestem od ciebie bardzo daleko, świetnie!

Borman zauważył:

- Czy warto rozmawiać o talentach innych ludzi! Najlepiej liczyć diamenty"

Hitler mruknął:

- Brzmi rozsądnie!

Tygrysy rozszarpały czwartą ofiarę. Dziewczyna, która przeżyła, uciekła. Z strachem patrzyła na taki rabunek. Tygrys otwarcie pożerał mięso. Jak wszystkie drapieżniki, próbował upić się w rezerwie. Dlatego dręczył wnętrzności faceta.

Borman powiedział z radością:

- To samo tyczy się Polaka!

Hitler prychnął:

- Co za degeneraci ci Polacy!

Ahilya zapytała:

- Dlaczego Polacy?

Hitler odpowiedział:

- Bo przegrali wojnę z Rosjanami! Jakim trzeba być słabeuszem, żeby przegrywać bitwy z Rosjanami? Te świnie!

Himmler zgodził się:

- Wielkie świnie! Rosjanie to zdegenerowana gałąź ludzkości!

Idol sprzeciwił się:

- Pokonali także Fryderyka Wielkiego!

Himmler zaśmiał się:

- Tak! To są kłamstwa!

Hitler odpowiedział:

- Tylko przez zdradę! Nie mieli szans w uczciwej walce! Czyż nie jestem Hitlerem, największym z dowódców!

Borman krzyknął:

- Zin Witaj!

Hitler odpowiedział:

- Hej Hitlerze! Nie ma nikogo wyższego ode mnie! Nie patrz poniżej!

Osoby wokół niego natychmiast zaczęły wychwalać Führera:

- Tak, jesteś wielki i wyjątkowy! Chwała Adolfowi!

Hitler odpowiedział:

- Wielki Führer jest bardzo zadowolony! Nade mną, nie patrz w dół! Zabiję wszystkie kozy pod numerem dwadzieścia trzy!

Himmler zapytał:

- Dlaczego właśnie ten numer?

Hitler odpowiedział:

- Liczba diabła! Ale ty kretynie nie rozumiesz!

Himmler zgodził się:

- Oczywiście moim słabym umysłem!

Hitler krzyknął:

- Że Rosjanie, że Żydzi to jedna obrzydliwość!

Borman zauważył:

- Musimy bardziej rygorystycznie postępować z partyzantami.

Hitler odpowiedział:

- Więc będziemy walczyć! Gwarantuję to, wielki Adolfie!

Borman śpiewał:

- Zin Witaj!

Hitler przerwał:

- Mam dość Zin Hail! Przez te bzdury boli mnie głowa!

Himmler zawołał:

- Hej Hitlerze!

Tutaj także Führer był niezadowolony:

- Frank bzdury! Nie możesz wymyślić nic lepszego, śmieciu?

Himmler poczuł się urażony:

- Lepszym wrogiem dobra jest Mein Fuhrer!

Hitler zgodził się:

- Zwłaszcza jeśli to dobre gówno!

Tygrys rzucił się na kolejną ofiarę. Piąta dziewczyna próbowała go odepchnąć nogami, ale rozcięto jej brzuch. Piękna krzyknęła:

- To dla mnie zbyt bolesne!

Hitler zaśmiał się:

- Oto ona jest maszyną śmierci!

Dziewczyna zatrzepotała jeszcze raz i zamilkła, a z jej ust pociekła strużka krwi. Goebbels zauważył:

- Taki jest los tych, którzy sprzeciwiają się III Rzeszy!

Hitler stwierdził:

- Tygrys otrzyma specjalną premię, nakarmię go wątrobą Mołotowa. Tymczasem kontynuujmy zabawę.

Zabrzmiała muzyka i faszystowska orgia trwała dalej!

. ROZDZIAŁ nr 17.

Tylko we śnie Alisa Selezneva mogła w końcu zanurzyć się w świat bohaterstwa.

I że na tym świecie jest wiele ciekawych rzeczy i to, co dzieje się na kosmiczną skalę.

I naprawdę niszczycie faszystów;

Alisa Selezneva spojrzała na rakietę podarowaną jej przez Arkashę Sapożkow i ostrożnie dotknęła końcówki i kilku przycisków.

Chłopak jej wyjaśnił:

- To rakieta sterowana radiowo, służąca do zestrzeliwania samolotów. Możesz kontrolować jego lot, a kiedy się zbliża, jest już wywoływany przez ciepło.

Angelika była zaskoczona:

- Skąd ty to wiesz?

Chłopiec wyciągnął z ucha zwiniętą kartkę papieru:

- Oto instrukcje.

Rzeczywiście był napisany małymi literami łacińskimi. Pełna odprawa na temat użycia broni przeciwlotniczej. Alisa Selezneva była zainteresowana:

- Odległość do trzech kilometrów? Nie wystarczy przeciwko bombowcom strategicznym.

Maksym zachichotał:

- Ale w lotnictwie frontowym jest w sam raz i piechota może to unieść. Wyobraźcie sobie, jakie praktyczne znaczenie będzie miała ta wyrzutnia rakiet. Nawet jeśli ta wojna już niestety się wypala.

Angelica uderzyła chłopaka w usta, on odruchowo się odsunął, ale nadal był uzależniony. Maksimka poczuł się urażony:

- Po co to jeszcze?

Angelika drapieżnie wyszczerzyła zęby i odpowiedziała:

- Powiedziałeś, że niestety wojna dobiega końca. Że smutek i łzy nie wystarczą Ci. Kilku pochowanych synów?

Chłopiec odpowiedział z uśmiechem wierszem:

Nie ma nic nudniejszego niż świat -

Gdzie panuje pokój i łaska!

Jak nienawistny jest ten spokój;

Lepiej oddać życie w walce!

Alisa Selezneva lubi to:

- Co za piękna rzecz. Nie w brwi, ale w oko! Ale spróbujmy tego na Focke-Wulfie.

Angelika sprzeciwiła się:

- NIE! Zbyt mały cel. Może poczekamy na więcej łupów!

Alisa Selezneva spojrzała w niebo. Niemieckie samoloty szturmowe zostały zaatakowane przez radzieckie myśliwce. Fenomenalny snajper przesiadł się na Salamandra, czyli HE-162 - najlepszy myśliwiec masowy II wojny światowej. Lekkie, bardzo zwinne samochody, po prostu skrzydlate myszy. Niektórzy z nich używali rakiet jako broni. Również ciekawa broń, jednak ze względu na ich niekontrolowany charakter, takie prezenty nie były najbardziej rozpowszechnionym typem...

Alisa Selezneva musiała strzelać do HE-162, ponieważ ze względu na jego wyjątkowe właściwości lotne są one śmiertelnie niebezpieczne dla Jakowa i Iłowa. Zwłaszcza działa kal. 30 mm z niszczycielskim pociskiem. Trudno z nim walczyć. Czasami po prostu trzeba sięgnąć po barana. Ale kontratak Fritza zaczął słabnąć, a oni zaczęli się wycofywać...

Salamandry próbują sprowokować Jaków i Sklepikarzy do ścigania ich. I im się to udaje.

W końcu radzieccy piloci słyną z tego, że prawie nigdy nie wycofują się ani nie uciekają przed bitwą.

Ale szczególnie HE-162 cierpi z powodu nieustannego ognia kul zapalających Alisy Seleznevy. Jest bardzo celnym blond snajperem. Ani jednego chybienia. A kule zapalające przebijają czołgi, słabo chronione ogony Salamandry. Takie maszyny nie nadają się do ochrony przed atakami z tylnej półkuli. Jednak projektanci uznali, nawiasem mówiąc, całkiem rozsądnie, że wyjątkowa prędkość (o 300 kilometrów na godzinę większa niż Shopkeeper i Jaka) oraz niesamowita zwrotność pozwolą takiemu pojazdowi z łatwością uniknąć ataku ogona.

Alisa Selezneva strzela z kaprysu. Podnosi karabin automatyczny i wyobraża sobie, że kula to pocałunek powietrza, który należy przekazać pilotowi. Płynnie pociąga za spust. Rękojeść zdobytego karabinu jest pistoletowa, zejście jest gładkie. Pocisk jest przeciwpancerny i zapalający.

Tak, z takiego karabinu nie dostaniesz serii, ale dziewczyny tego nie potrzebują. Snajper nie strzela seriami, jest chirurgiem, a nie rzeźnikiem.

I tak Alisa Selezneva "całuje" swojego partnera, w tym przypadku jest to zbiornik z benzyną, a "Salamander" płonie jak świeczka na świątecznym torcie.

Ale Angelica uderza w tak trudny cel, jak zbiornik z gazem, Salamandra, pędząc po niebie jak szalony zając, rzadko przeklina:

- Cóż, ty i pegazy zostaliście zwymiotowani przez Hitlera! Cóż, dotrę do ciebie!

Alisa Selezneva radzi swojemu partnerowi:

- Nie celuj tak długo. Tutaj nic nie możesz z tym zrobić. Ich prędkość jest prawie równa prędkości naszych kul wypluwanych przez karabin.

Angelika warknęła:

- Jak mam celować?

Alisa Selezneva odpowiedziała z uśmiechem:

- W ogóle nie celuj. Strzelaj od ręki i zdaj się na intuicję!

Angelika machała do niej bosą stopą:

- Oczywiście chodźmy! Nigdy tak się tam nie dostaniesz!

Alisa Selezneva zastanawiała się, gdzie naziści popełnili błąd w obliczeniach, planując maszyny przypominające komary, które równie łatwo zapalały się. Czy uważasz, że zwrotność jest ważniejsza dla wojownika niż ochrona?

W zasadzie jest to prawdą, ale ogień naziemny nie jest brany pod uwagę. I tak "Salamander" ma zaledwie 50 kilogramów pancerza pokrywającego przednią część. Dla porównania, pancerz Focke-Wulfa stanowi imponującą część masy startowej - 250 kilogramów, a w wersji szturmowej więcej. Jednak ze względu na wysoką przeżywalność pojazdu. Trzeba za to zapłacić relatywnie gorszą zwrotnością (poza nurkowaniem ze skrzydła!).

Generalnie Salamandry mają latać wyżej od ziemi ze względu na swoją podatność na ogień z karabinu maszynowego, ale w tym przypadku starają się chronić samolot szturmowy Focke-Wulf.

Po co sam umierać i pomagać swojemu towarzyszowi?

Ale gdy tylko wysokość wzrosła, a Alisa Selezneva opuściła dotknięty obszar, sowieccy bojownicy zaczęli ponosić znaczne straty. Co prawda znaczna część niemieckich pilotów to zieloni rekruci, ale są też bardziej doświadczeni asy. Powodują poważne problemy.

Alisa Selezneva zdecydowała:

- No i co wtedy? Przejdźmy do celów naziemnych!

Angelika zaproponowała:

-W takim razie musimy aktywniej pracować nogami!

I znowu błysnęły pełne wdzięku dziewczęce szpilki. Jednak Arkashka nie pozostał w tyle. Chłopak chciał walki!

Alisa Selezneva zabiła oficera SS celnym strzałem, trafiając go prosto w nasadę nosa, zmuszając go do upuszczenia naboju. Dziewczyna wszystko zauważa i widzi, jednak zmęczenie jest dość silne, a ból spowodowany raną i złamaniem obojczyka nagle się nasilił. No cóż, nie chciałbym teraz spać, kiedy pierścień wokół Berlina jest już zamknięty, a najważniejszy zbrodniarz wszechczasów, Adolf Hitler, jest bezpiecznie zamknięty w swojej kryjówce.

No cóż, kto chciałby przegapić coś takiego? I który odmówiłby osobistego podniesienia flagi na urzędzie cesarskim. Właśnie tego chciała Alisa Selezneva.

A wróg wciąż atakował. Oto kilka interesujących klinów wchodzących do bitwy. Poza tym, podobnie jak E-10, są małe i spłaszczone. To po prostu jeszcze niższa sylwetka, a samo auto jest węższe. A bronią są wyłącznie karabiny maszynowe, ale jednocześnie jest sześciu "strzelców". I bardzo skutecznie spotykają się z piechotą.

Skoszeni żołnierze padają jak żyto pod sierp, ale nie myślą o położeniu się, ale biegną do przodu, a nawet rzucają granaty. Jeszcze tam nie dotarli, ale niemieckie tankietki wycofują się. I z opóźnieniem atakują ich szturmowcy.

Alisa Selezneva została trafiona czterema celownikami optycznymi, co jednak nie miało większego znaczenia. Naziści cofnęli się, strzelili, a radziecki samolot szturmowy spotkał się z niespokojnymi Salamandrami.

I tutaj pojawił się kolejny ogromny czołg. W pewnym sensie przypominał krążącą już plotki "Mysz". A raczej dwa "Mausy" były w idealnym stanie, zdobyte podczas ofensywy bolońskiej na Węgrzech, a nazistom udało się wysadzić trzy kolejne. Niezniszczalne maszyny pewnie ruszyły naprzód. Pociski odbijały się od ich pancerza jak groszek, a działo kal. 128 mm o początkowej prędkości pocisku 960 metrów na sekundę niszczyło radzieckie czołgi z dużej odległości. W przypadku takich potworów kontrwalka była naprawdę zacięta. Najbardziej obrzydliwe jest to, że niemiecki pojazd nie przebił boku kadłuba ani wieży, jak na przykład "Królewski Tygrys". Nawet dolna część kadłuba i prawie wszystkie gąsienice pokryto grubymi osłonami wykonanymi z wysokiej jakości stali.

Same gąsienice również były w kilku rzędach, szerokie, trwałe, z osobnymi wózkami.

Straszny i nieprzenikniony pojazd, doskonale chroniony od boków i rufy.

Kiedy skończył się gaz, kilka załóg poddało się, a trzy wykazały bohaterstwo, wysadzając wraz z nimi ocalałe pociski.

Taki czyn wywołał zarówno irytację, jak i szacunek. W rezultacie ważący 188 ton Mysz stał się największym i najcięższym czołgiem budowanym seryjnie.

Czołg ten miał podobne uzbrojenie do Myszy, był znacznie niższy, bardziej spłaszczony, a przedni, boczny i tylny pancerz miał znacznie bardziej racjonalne nachylenie.

Alisa Selezneva zauważyła, że czołg jest lżejszy i zwinniejszy. Podobno dobrze go kontrolujemy i pędzi po drodze lepiej niż IS-2.

Ale tak przy okazji, pojawiły się IS. Wyprzedzają ich szybkie T-34-85. W ten sposób orki pędzą do bitwy.

Wydaje się, że jest tylko jeden nazistowski czołg, a Alisa Selezneva bierze go na muszce. Trzeba zepsuć wzrok. Zadanie z takiej odległości jest prawie niewykonalne, nawet dla takiego fenomenu jak blond snajper.

Alisa Selezneva nagle znów poczuła ból w ranie, wstała trochę, warcząc:

- Zawsze mamy takie problemy. Ból, jak nieproszony gość, zawsze pojawia się w nieodpowiednim momencie, ale nigdy nie powoduje, że żałujesz, że odszedłeś.

Ale potem szczęście blondynki się odmieniło. Mina wystrzelona z broni rakietowej eksplodowała zbyt blisko wojownika. Została wyrzucona wysoko w powietrze, a kilka małych odłamków uderzyło ją w klatkę piersiową i prawe ramię. A ciało przestało być posłuszne niepokonanej snajperce.

Jednak jej głowa pozostała jasna i wojownik mógł obserwować postęp bitwy.

Załoga czołgu Hitlera wydawała się dobrze przygotowana, pierwszy T-34 został trafiony z odległości prawie czterech kilometrów. Prawie trzydziestokilogramowy pocisk dosłownie oderwał wieżę.

Alisa Selezneva szepnęła:

- To cios pięścią! I nie mogę tego wyłączyć.

Angelika strzeliła i splunęła rozkosznie w bok:

- Znów uderzam szeroko, mimo że cel jest blisko!

Alisa Selezneva radziła stanowczo:

- Spokojnie, strzelanie nie wymaga silnych emocji.

Angelika strzeliła ponownie, mrużąc oczy przebiegłym zezem tygrysicy i sprzeciwiła się:

- Hokej wymaga silnych emocji. I w morderstwie także.

Radzieckie czołgi próbowały poruszać się z maksymalną prędkością, ale na trasie nie można było przyspieszyć szybciej niż 30 kilometrów. A niemiecki czołg, ulepszona modyfikacja Myszy, stoi w miejscu i strzela, by wyprzedzić.

Jego drugie działo również nie jest słabe 75 - milimetrów od "Pantery". Tak, robi wrażenie, w poprzednich superciężkich maszynach lufa była krótsza. Więc ta broń zaczęła działać. T-34-85 ma raczej słabe nadwozie, o grubości zaledwie 45 milimetrów. Tak więc broń o długości lufy 70 jest w stanie przebić z dużej odległości.

Oto trzydzieści cztery, po otrzymaniu trafienia, przejechało trochę więcej przez bezwładność i zatrzymało się. Po czym wyszedł z niej żartobliwy, niczym wąż z fakira igrający na fajce dymnej.

A działo 128 mm zamieniono na cięższy, a przez to cenny, IS-2. W przypadku trafienia nawet tak ogromne pojazdy skręcały się i przebijały wieżę.

Radzieckie czołgi próbowały odpowiedzieć ogniem w ruchu. Szanse na to, że zostaniesz potrącony, były niewielkie, ale jest wiele samochodów, w każdym razie przynajmniej kogoś potrącisz. A to oznacza, że będzie dla Krautów.

Nawet jeśli trafią w niego pociski, ulepszona "Mysz" pewnie odbije się nimi od grubego pancerza. Ale jeśli udało się złapać potwora, wywołało to tylko dreszcz.

Alisa Selezneva wybuchła płaczem; nazista siedzący w kokpicie był silnym snajperem. Przeciwnie, obaj niemieccy strzelcy należeli do najlepszych z najlepszych. Zgasili wroga z taką pewnością, że kilka IS nawet się zatrzymało, próbując ostrzeliwać wroga ze statycznej pozycji.

Angelika zamiast się uspokoić, wręcz przeciwnie, stawała się coraz bardziej nerwowa. Tyłek wojownika drgał, a kule często trafiały nawet obok jej przysadzistego ciała.

Rudowłosa kobieta szepnęła:

- Gdzie jesteś, św. Jerzego Zwycięskiego i gdzie jest Królowa Niebios, Maryja? Obyś w końcu pomógł w słusznej sprawie.

Arkashka wypalił niewłaściwie:

- No cóż, Niemcy mają na paskach napisane: "Bóg z nami". A my, jeśli nie wszyscy, ale pionierzy, mamy hasło: nad człowiekiem nie ma Boga, Bóg jest samym człowiekiem!

Alicja zatwierdziła:

- Dobre hasło. I jak żywy! Rzeczywiście ostatnią rzeczą jest zwrócenie się w porę do Wszechmogącego, który przez usta Chrystusa wypowiedział hasło: "Uderzą cię w prawy policzek - nadstaw lewy". Nie jest nawet jasne, jak wojowniczy cesarz Konstantyn mógł przyjąć chrześcijaństwo.

Arkaszka Saposzkow, bystry chłopak, potarł o trawę bosą piętą, również spaloną od ognia.

- Wiele rzeczy na świecie jest irracjonalnych. Niewytłumaczalne za pomocą logiki i prostych ludzkich pomysłów. Na przykład, dlaczego sojusznicy Churchill i Roosevelt zdecydowali się nam pomóc, chociaż np. Hitler zaoferował im pokój, a nawet wojnę koalicyjną przeciwko ZSRR. Postanowili jednak pomóc wrogowi klasowemu, choć jasne jest, że po przełamaniu grzbietu faszyzmu następny będzie gruby tył zachodniego kapitału.

Angelika zwolniła i przekląła:

- To się stanie. Ale tę spłaszczoną "mysz" trzeba uderzyć.

Podczas gdy tak rozmawiali, ponosząc znaczne straty, "trzydziestu czterech" wdarło się na bliską odległość bitwy. Była tylko jedna maszyna, która obiecywała stać się cudowną bronią. A jak to mówią: w polu nie jest wojownikiem. I chociaż mocno nachylony pancerz spłaszczonej "Myszy" wytrzymał trafienia z armat 85 mm z dużym zapasem, gdy trafień jest zbyt dużo, zaczynają się deformacje i pojawiają się pęknięcia.

Jednak w tej ulepszonej modyfikacji Myszki, cementowa zasada rezerwacji i, w przeciwieństwie do poprzednich modeli, duży racjonalny kąt nachylenia grubych arkuszy zapewnia dużą liczbę rykoszetów, co zwiększa przeżywalność potwora.

Ale zasypują go wielkimi pociskami, możesz sobie wyobrazić, co czują w środku niemieccy czołgiści. To tak, jakbyś włożył głowę w bęben, a oni w niego uderzali. Ale najwyraźniej strzelcy są wyrafinowani i nadal strzelają, chociaż już chybiają. I obracanie wieży Myszy nie jest łatwe, ale... Sam czołg obraca się wystarczająco szybko, a działa zmieniają kąt ostrzału.

Ale głównym celem jest IS-2, podczas gdy ładunek amunicji jeszcze się nie skończył, Fritz chcą zebrać więcej "trofeów".

IS stoją w miejscu i łatwiej je trafić. Ale ogólnie rzecz biorąc, nazistowska maszyna była dość skuteczna. Liczba czołgów trafionych pociskami przekroczyła już trzydzieści. Czyli rekord liczby zniszczonych obiektów na torach

Alisa Selezneva szepcze z frustracją:

- To jest ogromne. Jeden przeciwko kilku pułkom. A niektórzy uważają, że Niemcy to głupcy.

Angelika warknęła głośno:

- I myślę!

Alisa Selezneva, której wzrok pozostał ostry jak sztylet Tamerlana, zauważyła:

- To modyfikacja "Myszy" "B", początkowo myślałem, że to E-100, ale nie. To właśnie ulepszony model myszy o niższej sylwetce i mniejszej wadze. Być może Niemcy rzeczywiście zmienili układ i tylne rolki stały się kołami napędowymi. 200 mm przy racjonalnym kącie nachylenia, macie szansę po raz pierwszy przebić tylko działo przeciwpancerne kal. 152 mm. A potem z bliskiej odległości.

Niemiecki mastodont nadal warczał jak niedźwiedź ścigany przez psy. Nikomu nie udało się przez nią przebić, chociaż trafienia powodowały dziury w ekranach gąsienicowych. "Mysz" B pokazała wszystkie zalety potężnej, wszechstronnej zbroi. Pokonanie go nie jest możliwe, choć ostrzał nasila się.

Angelica już przechodzi do przekleństw, gdy nagle zapada się lewa strona niemieckiego giganta. A potem do dziury wlatują kolejne pociski... Nawet wysokiej jakości zbroja, najwyraźniej innowacyjna w technologii, nie wytrzymała kilkuset trafień.

Maus został zniszczony, a trzydziestu dziewięciu Sowietów zostało znokautowanych, dziewiętnaście z nich zostało zniszczonych bez możliwości odzyskania.

Angelika wyraziła się:

- Pan zwymiotował... Więc postaw nas!

Alisa Selezneva wypaliła:

- I nie dożył czterdziestki...

I jakby została oszukana, T-34-85, od którego pocisk odbił się rykoszetem i nagle eksplodował! Nawet wieża została zerwana i przeniesiona przez tornado na pięćdziesiąt metrów.

Angelika zaklęła:

- Czterdzieści - na jednego, niestety, jednego! Uch! Taka jest sytuacja... Cholerna maszyna, zabiła tylu naszych ludzi, choć było ich dziesięciu...

Alisa Selezneva wyraziła nadzieję:

- Jeszcze trochę zostało... I skończy się ta męka, będzie zwycięstwo i na mecie pojawią się niespodzianki. - Dziewczyna płakała. "Ale nie mogę poruszać rękami ani nogami".

Angelice nagle coś sobie przypomniało:

- I znam syberyjską metodę szybkiego powrotu do zdrowia. Bądź cierpliwy, a wiesz, że wstaniesz!

A rudowłosa kobieta zaczęła energicznie masować i pocierać przyjaciółkę. Jej przerośnięte paznokcie pewnie masowały pięty, między palcami, a następnie szły wzdłuż kostek. Alisa Selezneva uśmiechnęła się w odpowiedzi:

- Cóż, łaskoczesz mnie. Może jeszcze bardziej energiczny?

Angelika sumiennie wykonała masaż wellness. Teraz przesunęła się na tył, nawet jej paznokcie dotknęły sutków dziewczyny. Natychmiast stwardnieli i dziewczyna zaczęła ciężko oddychać, a potem zaczęła jęczeć.

Pół godziny zmysłowych wysiłków i Alisa Selezneva podskoczyła... Z ran wyleciały fragmenty, a ból zmienił się w jedynie lekkie swędzenie. Blondynka zawołała:

- Wow! Nie sądziłam, że pieszczoty kobiety mają takie działanie lecznicze!

Angelika uśmiechnęła się:

- Konieczne jest prawidłowe oddziaływanie, szczególnie na strefy erogenne. Wtedy organizm szybciej się regeneruje i nabiera sił. Nawiasem mówiąc, prawdopodobnie słyszałeś wyrażenie - miłość jest silniejsza niż magia.

Alisa Selezneva mrugnęła w odpowiedzi:

-Słyszałem! Ale i tak czuję się słabo!

Angelika westchnęła ciężko:

- Straciło dużo krwi. Za dużo... Ale to po prostu za dużo, przeanalizujmy to.

Po kilku krokach Alisa Selezneva zbladła i zaczęła się zataczać. Angelica wzięła przyjaciółkę na plecy i niosła ją. Dziewczyna nie była ciężka, rudowłosa była większa od blondynki, ale biorąc pod uwagę, jak bardzo były ostatnio wyczerpane, ich syberyjski trening był słaby.

Angelika ciągnęła koleżankę na plecach, ale już nie biegła, tylko w szybkim tempie. Tak, kiedyś była na miejscu Zoi Kosmodemyanskaya. Nawet jeśli nie w rzeczywistości, ale w wirtualnej matrycy Hypernetu, jest to zupełnie niezauważalna różnica. Ponadto w grudniu mróz był silniejszy. Ale czy możesz porównać Moskalę i Syberyjczyka pod względem wytrzymałości i odporności na zimno? Co więcej, jeśli twój ojciec chce zrobić ze swojego dziecka supermana lub supermana.

Smar w niemieckich pistoletach maszynowych zamarzł i nie byli w stanie prowadzić do niego celowanego ognia. A bose stopy są lekkie, nawet w zaspach, a nie buty owinięte w koce dla izolacji. Tak więc, mimo że miała związane ręce z tyłu, została odcięta odłamkiem rozbitej na głowie lampy i udało jej się uciec z dość grubej liny. Nie pierwszy raz musiałem go obciąć, lina była jak lasso, mocna, szczególnie do zaganiania jeńców wojennych. A potem kilka godzin w zaspach na zimnie, prawie naga, w samych majtkach i szmatce na piersi. A potem, nawet jeśli kichnęłam, nogi mrowiły mnie tylko lekko, jak po zamoczeniu parki we wrzącej wodzie. A potem po kilku godzinach ból ustał i jakimś cudem bosa Amazonka poczuła się nawet radośniejsza i bliższa naturze.

Zoya Kosmodemyanskaya, przy nocnych mrozach poniżej czterdziestu, prawdopodobnie nie byłaby w stanie przetrwać do rana. Ale Angelique była do tego przyzwyczajona nawet przy pięćdziesięciu stopniach i silnej zamieci. Oznacza to hartowanie od niemowlęctwa oraz to, jak mocne i przystosowane do stresu termicznego może być ludzkie ciało. Od tego czasu rudowłosy Syberyjczyk już nigdy nie założył butów. Mimo że rzucali jej uwagi, była uparta, powołując się na to, że podczas wojny musiała dbać o skórę swoich butów.

Biorąc pod uwagę, jakie miała piękne nogi, których kształt wcale nie uległ pogorszeniu nawet przy trafieniu odłamkami, a wszystko zagoiło się lepiej niż u psa, dowódcy zrezygnowali. Sama Alisa próbowała ją naśladować, ale przez długi czas nie mogła wytrzymać silnego mrozu - białoruska blondynka nie była na tym samym poziomie hartowania.

Jednak jego fantastyczne zdolności snajperskie z nawiązką to rekompensowały.

Angelika chodziła i zastanawiała się, dlaczego tak miło jest dotykać Alicji, ale wcale nie ma ochoty rozmawiać i przebywać w męskim towarzystwie. Może to nie jest normalne? Sama Alisa Selezneva nie stroni od mężczyzn, choć zachowuje się przyzwoicie. Być może ze względu na wysoką moralność.

Ale Angelika nigdy nie wierzyła w Boga i nie chciała w Niego wierzyć. Właściwie dlaczego człowiek potrzebuje Wszechmogącego? Ani Biblia, ani Koran nie obiecują nieba na ziemi. Wszystko dopiero po zmartwychwstaniu. Ale człowiek może liczyć na zmartwychwstanie dzięki mocy komunistycznej nauki. Tu jest jeszcze lepiej, bo za komuny nie będzie ani Gułagu, ani piekła.

Naziści zaczęli się poddawać... Wielu z nich zdawało sobie sprawę z beznadziejności swojej sytuacji. Zwłaszcza, gdy cudowna broń cię nie uratuje. Berlin jest beznadziejnie zablokowany.

Dziewczyny nie są zainteresowane więźniami, a Angelica stara się poruszać szybciej, aby wejść w strefę walki i tam walczyć.

Ale najwyraźniej tutaj będziesz musiał udać się do samego Berlina, a droga nie jest łatwa dla wyczerpanej dziewczyny z przyjacielem i amunicją na ramionach. A co krok po kroku?

Co więcej, Angelica nie mogła powstrzymać się od rozmowy ze swoją przyjaciółką. I tylko o religii.

Rudowłosy diabeł zapytał:

- Ale czy uważa Pan, że nauczanie chrześcijan, a zwłaszcza prawosławnych na temat religii, można uznać za prawidłowe? W szczególności nie jest jasne, dlaczego Bóg w ogóle rozpoczął eksperyment od upadku Adama i Ewy. Jeśli grzech jest dla Niego tak obrzydliwy, to dlaczego nie zniszczył go w zarodku? W końcu jaki jest sens pozwalania na rozwój raka grzechu? Kto uznałby lekarza za rozsądnego, jeśli pozwala na rozwój śmiertelnej choroby?

Alisa Selezneva powiedziała z uśmiechem:

- Skąd pomysł, że grzech jest guzem nowotworowym? Może wręcz przeciwnie, jest to naturalny stan człowieka, niezbędny mu nie mniej niż bieganie dla sportowca. I w ogóle, jeśli mowa jest o Bogu, czy raczej Stwórcy wszechświata, to nie warto jej rozumieć przez pryzmat idei średniowiecznych. Osobowość i charakter Wszechmogącego należy akceptować stopniowo!

Angelika gwizdnęła:

- Jak to jest postępowe?

Alisa Selezneva chętnie wyjaśniła:

- Stwórca wszechświata, jako osoba, która dała życie wszechświatowi i stworzyła określoną strukturę, musi posiadać wybitne i moralne przymioty. A przede wszystkim odpowiedzialność i postępowe myślenie.

Angelika, wyciągając nogę z murawy, zgodziła się:

- Prawda! Tak, to zasadniczo prawda!

Alisa Selezneva mówiła dalej z uśmiechem:

-Kim jest człowiek dla Boga? Nawet jeśli weźmiemy to z Biblii, jego syn jest jego własnym dzieckiem. Oznacza to, że w istocie jesteśmy rodzimymi dziećmi Boga - Najwyższego i Wszechmogącego Stwórcy Wszechświata!

Angelika skinęła głową ze swoją ognistą grzywą:

- Co jest całkowicie logiczne i jaka jest różnica od tradycyjnych poglądów kościelnych?

Alisa Selezneva chętnie wyjaśniła:

- Jaki jest cel odpowiedzialnego i mądrego rodzica? Żeby jego dzieci zawsze bawiły się w piaskownicy i prosiły o "cycki"?

Angelika zaśmiała się przebiegle:

- Oczywiście nie! Żaden rodzic tego nie chce!

Alisa Selezneva skinęła głową, zgadzając się, choć nieco ospale z powodu utraty krwi:

- Otóż to! Rozsądni rodzice chcą, aby ich dzieci jak najszybciej dorosły, stały się niezależne, a najlepiej jeszcze mądrzejsze i silniejsze od nich samych. I oczywiście osiągnęli więcej niż ich przodkowie!

Angelika gwizdnęła przez nozdrza:

- Dokładnie! Jakie interesujące. Co więc masz na myśli, mówiąc, że celem Boga Wszechmogącego jest, aby ludzie stali się Wszechmogący jak On?

Alisa Selezneva potwierdziła:

- Otóż to! Celem Boga Ojca jest, aby Jego ludzcy synowie i córki uzyskali niezależność i przewyższyli samego Stwórcę Wszechświata. Jak? Być może ludzie sami nauczą się tworzyć Wszechświaty, a zapewne posiądą też takie supermoce, o których nawet najbardziej odważna i nieskrępowana ludzka wyobraźnia nie ma jeszcze nawet przybliżonego pojęcia.

Angelika, chodząc na szorstkich nogach, wyrzeźbiona przez wprawnego rzemieślnika z jasnego brązu, na węglach i zwęglonej trawie, poczuła przyjemne ciepło w stopach. I pocieszyła się:

- Tak, możliwe, że ludzie potrafią zrobić to, czego wciąż rezygnuje ich wyobraźnia. Ale potomkowie, niewątpliwie bardziej rozwinięci niż ich przodkowie, mają podobny pogląd, że istnieje coś jeszcze fajniejszego niż stworzenie innych wszechświatów, które może równie dobrze powstać. Ale to co mówisz jest sprzeczne z Biblią i Koranem.

W odpowiedzi Alisa Selezneva zachichotała subtelnie i logicznie stwierdziła:

- Jak powiedzieć? Przecież nie ma dokładnego zrozumienia jedynej prawdziwej nauki zarówno Biblii, jak i Koranu. Istnieją setki sekt chrześcijańskich i dziesiątki islamskich, różne nurty. A także różne interpretacje Biblii i Koranu. W szczególności sunnici modlą się do Allaha, a szyici wierzą, że Allah jest zbyt święty i nieosiągalny, i ofiarowują modlitwy uniwersalnemu umysłowi stworzonemu przez Wszechmogącego. Niektórzy chrześcijanie wierzą w Trójcę, inni wierzą, że Bóg jest Jeden, a Jezus jest pierworodnym stworzenia. Lub na przykład kwestie szabatu, nieśmiertelności duszy i wiele innych. Swoją drogą w islamie są nurty, wierzą, że według Koranu świętą jest sobota, a nie piątek...

Angelika przerwała:

- Prawidłowy! Ale pewnie chcesz powiedzieć, że zarówno Koran, jak i Biblia nie są Objawieniami Wszechmogącego, ale czysto ludzkimi wyobrażeniami na temat Stwórcy, który postanowił ukryć swoją istotę przed ludźmi?

Alisa Selezneva stanowczo sprzeciwiła się:

- Nie, niezupełnie tak! Koran, Biblia, Wedy, nauki Buddy i wszystkie inne religie na Ziemi są objawieniem Wszechmogącego i pochodzą od Stwórcy Wszechświata. Przecież Stwórca Wszechświata chce, aby ludzie mieli wolność wyboru, aby istniały różne konkurujące ze sobą ideologie i ruchy religijne. Zatem to walka konkurencyjna, także na froncie ideologicznym i religijnym, stymuluje doskonalenie i hiperewolucję. Bo to właśnie konkurencja na różnych poziomach jest główną zachętą do postępu i doskonalenia. To znaczy, dlaczego Wszechmogący Bóg dał ludziom różne i często sprzeczne objawienia? Dlatego, aby w sporze rodziła się prawda, aby była wolność wyboru, w której każdy ma rację na swój sposób.

Angelika potwierdziła odwzajemnionym uśmiechem:

- No cóż, jesteś prześliczny... To byłaby dobra nauka religijna, gdy wszyscy są wierni, wszystko pochodzi od Stwórcy Wszechświata i nikt się nie obraża. Ale wtedy pojawia się całkowicie logiczne pytanie - Wszechmogący jest taki dobry i kocha ludzi, więc dlaczego na Ziemi jest tyle zła i cierpienia?

Alisa Selezneva pewnie odpowiedziała:

- Tak, ponieważ walka i pokonywanie trudności jest podstawą postępu, hiperewolucji i doskonalenia ludzi. W końcu co skłoniło małpę do podniesienia kija? Że banany wisiały za wysoko. Wyginięcie mamutów zmusiło człowieka do rozwoju rolnictwa i hodowli bydła. Niewystarczająco szybkie nogi skłoniły do szkolenia koni, a następnie wynalezienia rowerów, motocykli i samochodów. Podobnie jak nasze czołgi KV i T-34 popchnęły nazistów do pojawienia się Pantery, Tygrysa i Myszy. Bodźcem do tworzenia samolotów stała się także niemożność latania ze względu na zbyt słabe i ciężkie ciało. Oznacza to, że trudności istniejące w naszym świecie stymulują hiperewolucję, postęp i ostatecznie przybliżają nas do Wszechmocy.

Angelika zapytała ze zdziwieniem:

- Czy cierpienie również motywuje do postępu?

Alisa Selezneva potwierdziła:

- Tak, oczywiście! Może nawet nie samo cierpienie, ale chęć jego uniknięcia. Najpierw parasol jako ochrona przed deszczem, a potem całkowita kontrola klimatu. Albo na przykład epidemie pobudziły rozwój medycyny, w szczególności szczepionek. Mam nadzieję, że z czasem uda nam się przezwyciężyć starość, najważniejszą plagę ludzkości. A także spełnić starsze marzenia.

Angelika zaproponowała:

- Zmartwychwstanie dzięki potędze nauki komunistycznej.

Alisa Selezneva poklepała partnera po ramieniu:

- Otóż to. W Biblii jest napisane, że niektórzy zostaną wskrzeszeni do życia, inni do zmartwychwstania potępienia. Ale po pierwsze wszyscy zmartwychwstaną, a po drugie zmartwychwstanie potępienia nie jest wiecznymi mękami w piekle, ale reedukacją przestępców, którzy w przyszłości staną się przyzwoitymi i wzniosłymi szlachetnymi ludźmi. Nawiasem mówiąc, i zdanie Chrystusa; mój Ojciec sam nikogo nie osądza, ale cały sąd przekazał Synowi, można go zinterpretować nie łatwo - Synowi, ale przez Synów - czyli samemu Wszechmogącemu Ludowi Jasnej Przyszłości. Zatem w Apokalipsie św. Jana widać ciągłość, a w każdej religii jest cząstka prawdy i światła.

Angelika dodała:

- I w komunizmie też?

Alisa Selezneva, z trudem powstrzymując śmiech, odpowiedziała:

- A w komunizmie przede wszystkim! Tam to komunizm stawia człowieka w pozycji antropocentryzmu. Chociaż Karol Marks mógł nie docenić możliwości postępu naukowego i technologicznego. Ale za każdym razem ma swoje własne fantazje. Im silniejszy jest człowiek, tym więcej marzy!

Angelika mruknęła:

- Czy wiesz, o czym teraz śnię?

Alisa Selezneva zainteresowała się:

- A o czym dokładnie?

Rudowłosy wojownik zawołał z zapałem Budionnego, który wysyłał szturm na Perekop:

- Jedz zdrowo!

Alisa Selezneva zgodziła się z jeszcze większym zapałem:

- Z pewnością! Właśnie tego chcemy! Zjedz nawet słonia!

Angelica zatrzymała się i potrząsnęła plecakiem. Było kilka amerykańskich konserw, a także rosyjski smalec z kawałkami mięsa, cebulą, czterema jajkami na twardo i oczywiście już czerstwym chlebem.

Alisa Selezneva z trudem się powstrzymała, aby nie zaatakować jedzenia jak gryzący wilk. Angelika również została powstrzymana i z czterech jajek podała trzy swojej śnieżnobiałej przyjaciółce:

- Jedz więcej - regeneruj się szybciej.

Alisa Selezneva cofnęła jądro:

- Jesteś duży, potrzebujesz więcej!

Angelika słusznie sprzeciwiła się:

"Im szybciej wrócisz do zdrowia, tym mniej będę musiał cię nieść". Więc śmiało, piękna dziewczyno!

Amerykańskie konserwy otwierano specjalnie dołączonym kluczem. Nawet podczas skręcania można było usłyszeć pozory muzyki. Mięso smakowało jak morze i pachniało jodem, ale na pewno nie było rybą. Coś bliższego wieprzowinie z odrobiną czosnku i groszku. Alicja zaproponowała:

- Prawdopodobnie mięso wieloryba. To ssak i gruby jak świnia. Ale możesz poczuć morze.

Angelika, powoli przeżuwając mięso, odpowiedziała:

- I to też nie jest złe. Chociaż zazwyczaj preferuje się naturalną wołowinę, nie każdy w Ameryce zje takiego potwora. Jednak... Truman zapewne nie raz przewróci się w grobie i Roosevelt także, żałując, że zaopatrywał nasze armie.

Alisa Selezneva ziewnęła demonstracyjnie:

- Dlaczego sądzisz, że na pewno będziemy walczyć z USA?

Angelika położyła palec na bujnych ustach:

- To bardzo możliwe. Dwa ptaki nie mogą żyć w jednej norze.

Alisa Selezneva poprawiła:

- Ptaki nie żyją w norach. W norach są niedźwiedzie. Chociaż Rosja to niedźwiedź, a Ameryka...

Angelika zaśmiała się i powiedziała:

- Grizzly! Który ryczy głośno!

Alisa Selezneva wybuchnęła śmiechem:

- Mój mały grizzly... Ale tak na serio, będzie cholernie trudno sprowadzić USA z zagranicy. Mają dużą populację i wiele czołgów. Jak na orła nie jest tak źle.

Angelica obnażyła swoje przerażające, ale urocze wilcze zęby:

- Nie bój się, rozbijemy to! Chociaż ta zbroja jest trwała, jest przeznaczona dla kogoś, kto zamierza ugryźć. Ale jedno mnie niepokoi, chcę polować z karabinem...

Alisa Selezneva przerwała:

- Może zaśpiewamy coś patriotycznego. I moja własna kompozycja. Jesteśmy jakoś ponurzy, jakby wojna nie była już na finiszu.

Angelika kilka razy zakaszlała, próbując odchrząknąć, mrugając kilka razy oczami i bezradnie rozkładając ręce:

- Nie wiem, blondynko... Jakoś nic mi nie przychodzi do głowy. Jesteś bardzo mądry, przekonaj się sam. - Tu rudowłosa kobieta splunęła rozkosznie w bok. - Uch! Byłem już zupełnie odrętwiały ze zmęczenia. Nie zgaduj, po prostu wymyśl.

Alisa Selezneva również ziewnęła i zasugerowała:

- Może kilka godzin dobrego snu?

Angelika zmarszczyła twarz:

- A teraz idź spać! Uznaj to za zdradę!

Alisa Selezneva całkiem słusznie sprzeciwiła się:

- Jeśli nie będę spać choć trochę, to od czasu do czasu zacznę się smarować. To już jest zdrada, nie ma tylko Ojczyzny i samej siebie!

Angelika poddała się:

- Dobra, idź spać, zaśpiewam ci kołysankę...

Ognisty Diabeł zakaszlał kilka razy i już miał zacząć śpiewać, gdy Arkashka ją ubiegł. Chłopiec zaczął śpiewać wesołą melodię dźwięcznym głosem;

Będziemy cię chronić, moja droga ziemio,

Radziecki wojowniku, nie mogę znieść wstydu!

Żołnierz Rusi w bitwach jest niepokonany,

Rzesza została okrutnie skazana!


Kwitnie młoda ziemia Sowietów,

Szkarłatny ptak szybuje nad światem!

Jesteś moją kochaną ojczyzną,

Jestem gotowy walczyć dla ciebie aż do śmierci!


A wojownika inspiruje wysoki cel,

Podniósł granat i kieruje się w stronę czołgu!

Inny wykrzyknął - Nie akceptuję strachu,

Samolot przeciął niebo odrzutowcem!


Kiedyś byliśmy prostymi dziećmi,

Biegali boso po szmaragdowej trawie!

Teraz ziemia trzęsie się od ryku,

A niebo pokryło się oparami żeliwa!


Siedzimy przed walką - młoda para,

Musimy walczyć ze stalową hordą!

Modlę się, aby nasza waleczność nie zniknęła,

Żeby nie wprowadzać w błąd, to bzdura!


Wygramy, wiem to na pewno

Chodźmy i śpiewajmy po rozległych łąkach!

Kwitnij, bądź zawsze dobrze odżywiony, biała ziemio,

Wychowaj szlachetnych potomków!


Było ciężko, ludzie marzli i głodowali,

A żony płakały nad grobem!

Ale komunizm otworzył święte odległości,

Wskazał drogę Matce Rosji!

. ROZDZIAŁ 18

Podczas gdy Alicja, Arkasha i Paszka marnieją w lochu, opętany Führer znów zachował się jak szalony tyran. Ale było to bardzo trudne dla Związku Radzieckiego, który został poddany agresji.

Hitler zorganizował kolejną orgię z okazji natarcia zaawansowanych jednostek niemieckich nad Dniepr. Naziści postanowili uczcić swój kolejny piknik na łonie natury w specjalnie otwartym obozie.

Hitler wskoczył na stół i zaczął wygłaszać przemówienie:

- Moje samoloty pędziły jak skrzydlate konie, przecinając hordy sowieckie. Wielkie Niemcy rozbijają i pokonują Czerwonych, miażdżymy osłabionych Słowian. Bliskość zwycięstwa inspiruje do wyczynów, których najodważniejsi żołnierze świata dokonują każdego dnia i godziny! Rosjanie uciekają, porzucają sprzęt i są ranni, poddają się setki tysięcy Moskali! Nigdy wcześniej nasza armia nie posuwała się tak szybko! Zwycięstwo czeka największą tysiącletnią Rzeszę! Hej Niemcy! Wyrzućmy komunistów na śmietnik!

Nastąpiła przerwa...

Góring przerwał ciszę:

- Wypijmy wszyscy za największego Fuhrera!

Orszak zawarczał zgodnie:

- Zin Witaj!

Hitler odpowiedział:

- W ogóle na froncie wschodnim lotnictwo wielkich Niemiec robi świetną robotę! Większość radzieckich samolotów została stłumiona! To zasługa mojego zastępcy Góringa. Proponuję wznieść toast za pilotów.

Naziści szczekali i razem pili szampana. Sam Hitler pił nalewkę z dzikiej róży. Na zewnątrz Führer wyglądał pogodnie, wstrzyknięto mu testosteron, dzięki czemu nazista poczuł się jak młody byk.

Himmler zauważył:

- Tak, opór wojsk radzieckich słabnie! Jesteśmy w pełni zdolni do marszu na Moskwę.

Hitler skinął głową:

- Tak, dobrze! Oglądałem zdjęcia Kremla! To majestatyczna forteca godna Niemiec. Zmieniłem zdanie na temat przekształcenia centrum Moskwy w ogromne jezioro. Zbudujemy ogromną czteroipółmetrową kolej, odbudujemy samą Moskwę i zaludnimy ją Niemcami. Sugeruję zmianę nazwy! W szczególności, jak brzmi Unia... Führer zrobił pauzę.

Góring skończył:

- Unia-Hitler!

Führer podskoczył:

- Prawidłowy! Unia-Hitler! Stolica Niemiec Wschodnich. Miejsce, które stanie się Mekką rosyjskich niewolników!

Orszak krzyknął:

- Hej Hitlerze!

Fuhrer zasugerował:

- To właśnie należy zrobić z populacją! Karmienie go jest zbyt drogie; jeśli zastrzelisz wszystkich, zwłoki zaczną się rozkładać i zacznie się zaraza!

Himmler zasugerował:

- Spalimy żywcem wszystkich Moskali! W specjalnych piecach i szopach!

Hitler zapytał:

- Czy macie przenośne piece?

Himmler odpowiedział z przekonaniem:

- Niektóre domy i stodoły na wsiach pod Moskwą można przystosować do spalenia. To nie jest zły pomysł. Potem dodamy siarkę i saletrę, żeby podpalić bękartów Rosjan!

Hitler skinął głową:

- Kiedy słyszę słowo Rosyjski, moja ręka sięga po rewolwer! W takim przypadku naród ten powinien zostać zamieniony w nędznych niewolników i całkowicie zdeklasowany. Co jeszcze chcesz zaoferować, Reichsfuehrerze.

Himmler odpowiedział:

- Wprowadziłem nowość w obozach dla Żydów. Dają linę, gwóźdź i krzesło, żeby Żyd mógł się powiesić!

Hitler zaśmiał się:

- Prawidłowy! A co jeśli Żyd odmówi?

Himmler uśmiechnął się przebiegle:

- W takim przypadku będziemy go powoli rozpuszczać w ciągu dnia w kwasie, stopniowo zanurzając w roztworze całe ciało!

Hitler uśmiechnął się:

- Co jest rozsądne! Chociaż wykorzystanie ich do produkcji kwasu, tak niezbędnego w przemyśle, nie jest zbyt drogie.

Himmler odpowiedział:

- Kwas z rozpuszczonymi substancjami organicznymi ludzkimi, który ze względu na swoje unikalne właściwości znacznie lepiej nadaje się do stosowania w przemyśle.

Hitler skinął głową:

- Prawda! Ale nie próbowaliśmy robić mydła z ludzkiego tłuszczu. To było praktyczne!

Himmler odpowiedział:

- To, czym myłeś ręce, świetnie, zostało zrobione z ludzkiego tłuszczu. Ponadto wybraliśmy dla Ciebie tłuszcz młodych dziewcząt i chłopców wyglądających jak Aryjczycy. Czy jest jakaś różnica w stosunku do krowy?

Hitler odpowiedział:

- Ogromny! Miło jest się tak myć! A skóra dłoni staje się miękka. Podarowałam Ewie Braun rękawiczki z naturalnej ludzkiej skóry, które swoją drogą bardzo jej się spodobały.

Himmler podał różową szklankę:

- A co powiesz na drinka!

Hitler skrzywił się:

- Wino?

Himmler parsknął pogardliwie:

- Jakie wino? Czystej krwi!

Hitler zapytał:

- Mam nadzieję, że nie Żydzi!

Himmler odpowiedział:

- Ofiarowanie krwi Żydów Führerowi jest wulgarne! To najlepsi sportowcy Hitler Jugent, którzy pompowali krew. Pij zanim wystygnie!

- Ile lat mają chłopcy? - zapytał Hitlera.

- Czternaście!

Faszysta był zachwycony:

- Oznacza to, że ich krew jest pełna testosteronu i innych hormonów.

Himmler potwierdził:

- A samo szkło jest wyrzeźbione z kawałka litego rubinu!

Hitler uznał to za zabawne:

- Rubin to krwawy kamień, a krew zmienia kolor na czerwony!

Goering dodał:

- Nie bez powodu swastyka jest czerwona!

Hitler przerwał:

- Idiota! Swastyka jest czarna, nasza flaga jest czerwona! Widzę, Hermanie, niewiele rozumiesz!

Führer szybko wypił pieniący się płyn, a nawet zlizał krople:

- Uch, dobrze! Co jeszcze chcesz powiedzieć o Führerze?

Himmler stwierdził:

- Jesteś największym władcą wszechczasów!

Hitler skrzywił się:

- Naśladujesz Stalina!

Główny kat III Rzeszy zabulgotał:

- To Stalin, największy, cię naśladuje!

Hitler, co dziwne, był z tego zadowolony:

- Tak, Stalin jest największym plagiatem. Przejął czerwony kolor flagi oraz obchody 7 listopada i 1 maja. Marksizm to narodowy socjalizm zepsuty przez judeomasonów! Zgadza się!

Orszak krzyknął zgodnie:

- Hej Hitlerze!

Adolf odpowiedział:

- No cóż, to dobrze, ale to za mało! Teraz chcę zobaczyć szlachetne widowisko. Spójrzmy i skoczmy.

Borman odpowiedział:

- A co z meczem piłki nożnej?

Hitler ziewnął:

- Jestem obojętny na piłkę nożną!

Borman odpowiedział:

- To zależy od rodzaju futbolu. Z jednej strony walczyć będą dziewczęta uzbrojone w miecze i sztylety, z drugiej strony nastolatki za pomocą toporów i sierpu. Jednocześnie nadal będą kopać piłkę po boisku. Jeśli padnie gol, drużyna otrzymuje kolejnego zawodnika!

Hitler uśmiechnął się:

- Cóż, taki rodzaj futbolu całkiem mi odpowiada! Zróbmy super podkład! Być może postawimy Goeringa na bramce.

Marszałek Rzeszy sprzeciwił się:

- W takim przypadku nie będzie możliwości zdobycia ani jednej bramki! Zamknę wszystkie bramy moim trupem!

Hitler uśmiechnął się:

- A twój brzuch zostanie rozpruty nożem i staniesz się znacznie chudsza!

Himmler odpowiedział:

- Jak na mnie usiądziesz, wielki Fuhrerze!

Hitler odpowiedział:

- Znajdę inną poduszkę!

Bormann zapytał:

- Zacząć piłkarzy?

Hitler odpowiedział:

- Jeszcze nie! Chcę najpierw zobaczyć moją nową ulubienicę Ahilię w bitwie! Zrozumiany!

Borman odpowiedział:

- Przewidziałem to!

Hitler był zachwycony:

- A ty jesteś dużo mądrzejszy od Hessa.

Borman skinął głową:

- Ewolucja personelu!

Hitler zapytał:

- Czy wybrano dla niej wroga?

Borman odpowiedział:

- Tak, wielki Fuhrerze!

- Więc zobaczymy!

Miejsce walki gladiatorów ogrodzono specjalną klatką i pancernym szkłem, aby żadne zwierzę nie uciekło niechcący. Wzdłuż krawędzi znajdowały się wieże z strzelcami maszynowymi. Żołnierze SS spotkali się z gniewnym spojrzeniem. Borman wskazał na dziewięć ułożonych w stos ekranów i powiedział z dumą:

- To jest nowe! Pokażą w powiększeniu najciekawsze fragmenty bitew.

Hitler uśmiechnął się:

- To jest niesamowite! Kocham łzy i walki, wszyscy boją się mnie jak ognia! Jak wyję - ryczę!

Führer nie mogąc znaleźć więcej słów, przygryzł brzeg kieliszka i dodał:

- Fuj, fuj!

Borman odpowiedział:

- Jesteś wielkim Fuhrerem i genialnym śpiewakiem!

Hitler zapytał z nadzieją:

- Lepszy od Nero?

Borman odpowiedział z westchnieniem:

- Nie porównuj!

Hitler ryknął:

- Jestem najsilniejszy, jestem najlepszy! Śmierć wszystkim kretynom i rosyjskim Czukczom! Hau, hau, hau!

Środowisko odebrane:

- Fuj, fuj!

Hitler uderzył swojego psa Blondie:

- Dlaczego milczysz, suko?

Pies wrzasnął. Hitler oblał ją sokiem. Odwróciła się, zlizując kropelki. Fuhrer odpowiedział:

"Pewnego dnia oskóruję tego psa!"

Borman zasugerował:

- Może zrobimy to teraz?

Hitler sprzeciwił się:

- To przedwczesne! Jeszcze nie wystarczająco się z niej naśmiewałem! Więc kontroluj swoje instynkty, Martin! A tak przy okazji, masz na imię Martin.

Borman odpowiedział:

- Tak, Martin!

- Więc lubisz martini!

Zastępca Führer skłonił się:

- Po prostu uwielbiam!

Hitler zasugerował:

- Butelka Martini dla mnie!

Adiutant podskoczył do Führera i podał mu butelkę. Hitler dźgnął Bormanna w głowę. W ostatniej chwili próbował odskoczyć, butelka trafiła go w ucho, uderzając w pasek na ramię. Hitler przeklął:

- Okazało się to wyjątkowo głupie, nie sądzisz!

Borman odpowiedział:

- Jakakolwiek głupota, jeszcze bardziej głupia! Człowiek może pozostać na jednym poziomie umysłu przez długi czas, ale żaden wysiłek nie powstrzyma głupoty!

Hitler mruknął:

- Dobrze jest być mądrym!

Borman odpowiedział:

- To lepsze niż bycie głupim!

Hitler zauważył:

-Umysł bez wysiłku zawsze maleje, ale głupota rośnie bez wysiłku! A więc wygląda na to, że jesteś tyłkiem Bormanna!

Zastępca Führer zaśpiewał:

- Wygląda na to, że nie są próżniakami i powinni żyć! Wzięlibyśmy poniedziałki i odwołalibyśmy! A może lepiej pić wódkę z Rosjanami z boczkiem!

Rosenberg poprawił:

- Khokholowie piją wódkę ze smalcem! A Rosjanie piją wódkę z cebulą!

Hitler przerwał:

- Włosi piją wódkę z cebulą! Rosjanie piją wódkę z kiszonym ogórkiem, Białorusini piją wódkę z bulwą!

Bormann zapytał:

-Co piją Niemcy?

Hitler odpowiedział śmiechem:

- Piwo z sznapsem! Uważam jednak, że po zwycięstwie palenie w III Rzeszy powinno zostać zakazane, przynajmniej dla prawdziwych Aryjczyków.

Rosenberg zapytał:

- A Rosjanie?

- Rosjanie mogą, niech szybko zginą!

Rosenberg odpowiedział:

- Czyli okazuje się, że dajemy niewolnikom więcej wolności niż panom?

Hitler wyjaśnił:

- Panowie zawsze mają większą odpowiedzialność! A odpowiedzialność ogranicza prawa, to jest aksjomat.

Bormann skłonił się.

- Jaki jesteś mądry, Führerze!

Hitler przerwał:

- Dość, chcę zobaczyć piękną walkę! O Ahilya, gwiazdo mojego serca!

Borman krzyknął do mikrofonu:

- Początek!

Zabrzmiała trąbka i na arenę wskoczyła czarnowłosa, umięśniona dziewczyna. Miała na sobie jedynie kąpielówki, a jej pełne, mocne piersi zakrywał cienki pasek materiału. Zrobiła szpagaty, wykonała kaskadę salt i zamarła w malowniczej pozie, ściskając w dłoniach miecz i sztylet! Bormann zapytał Hitlera:

- Faktycznie Mein Fuhrer?

Hitler odpowiedział:

- Ona jest wspaniała! Kto jest przeciwnikiem?

- Teraz zobaczysz tego wielkiego!

Góring podniósł głos:

"Jej najlepszym przeciwnikiem byłby dzik, prawda?"

Hitler zaśmiał się:

- Oczywiście, że tak, szczególnie ktoś taki jak ty!

Z przeciwnej strony podjechał ciężar, klatka się otworzyła i on wyskoczył...

Ogromny aligator. Jego długość wynosiła co najmniej siedem metrów, a potężna paszcza była otwarta.

Dziewczyna pogroziła stworowi pięścią. Hitler zauważył:

- Zbyt silny przeciwnik!

Borman sprzeciwił się:

- Pod względem mobilności krokodyle są znacznie gorsze od lwa, a w walce gladiatorów najważniejsza jest szybkość!

Hitler zauważył:

- Zupełnie jak w boksie! Dobrze zrobiłeś Borman! Teraz będzie się kręcić jak kobra i zwyciężyć!

Borman podniósł łapę:

- Hej Hitlerze!

Führer skrzywił się:

- Może wystarczy! Twoje krzyki sprawiają, że dzwoni mi w uszach! Zobaczmy teraz, jak postępuje bitwa!

Dziewczyna, przekręcając swoje brązowe nogi, wykonała dziarski taniec. Zrobiła to w wyjątkowy i piękny sposób.

Hitler śpiewał:

- Czarownica, wiedźma, wiedźma! Diabelstwo! A skąd się wzięłaś wiedźmo! Czarownica, wiedźma, wiedźma! Musisz być piękna, a ja jestem więźniem tego piękna! To spełnienie marzeń!

Borman zgodził się:

- Każdy mężczyzna stanie się więźniem takiej kobiety! Oni tak dzielni jak nasz Führer!

Hitler powiedział niezadowolony:

- Swoją drogą, gdzie jest walka! Nie zaczynają!

Borman wymamrotał:

- Mały problem, utrata erekcji!

Hitler nadął się:

- Co powiedziałeś?

Borman poprawił się:

- Chciałem powiedzieć sprostowanie! O mój wielki Fuhrerze!

Hitler był zachwycony:

- Uwielbiam być chwalony! W końcu docenienie Führera nie jest dane każdemu! Fuhrer to kość, ale wino rośnie!

Orszak pochlebnie pokiwał głową:

- Tak, wielki Meinie Fuhrerze!

Dziewczyna podskoczyła i wykonując salto, podskoczyła do krokodyla. Niewiele myśląc, dźgnęła go mieczem między oczy i natychmiast odskoczyła. Potwór rzucił się za nią, próbując chwycić jej uwodzicielską, gołą nogę.

Krokodyl rzucił się za nią, najwyraźniej planując ją wyprzedzić. Dziewczyna cały czas robiła uniki i oddalała się. Krokodylowi wyraźnie brakowało szybkości. Hitler gwizdnął:

- Krokodyl! Ty głupku!

Wydawało mu się, że usłyszał Führera i bełkotał w odpowiedzi, szeroko otwierając usta. Dziewczyna włożyła miecz w zęby i krzyknęła:

- Nie jesteś smokiem!

Führer mruknął:

- To urocza ślicznotka! Czy to nie Bormann!

Zastępca Führer odpowiedział:

- W zasadzie możesz tak myśleć! Ma ocean miłości i morze uroku! Prawdziwa Kirke!

Hitler uśmiechnął się:

- Dlaczego jest cały ocean miłości, ale tylko morze uroku! Na co trudno odpowiedzieć wielkiemu Führerowi?

Borman wzruszył ramionami:

- Miłość jest ważniejsza niż urok!

Hitler zmarszczył brwi:

- Tak myślisz!

Borman zaczął wyjaśniać:

- Twój fenomenalny urok, mój Fuhrerze, zainspirował miłość całego narodu! A raczej nawet wiele narodów. W końcu nawet Japończycy cię uwielbiają, chociaż zgodzisz się, że nie jest to typ aryjski.

Hitler skinął głową:

- Jestem oburzony, że Japonia nie otworzyła jeszcze drugiego frontu na Dalekim Wschodzie. Myślałem, że będą chcieli się rozliczyć z dranią Rosją, która rości sobie prawo do dominacji nad światem!

Borman odpowiedział:

- Też się tego spodziewałem! Ale Japończycy...

Hitler przerwał:

- Makaki o wąskich oczach!

Orszak Hitlera roześmiał się:

- Zgadza się, zauważyłeś!

Tymczasem dziewczyna nadal szybko się poruszała. Jej skoki stawały się coraz bardziej energiczne. Kilka razy przeleciała nawet nad krokodylem, drapiąc jego skorupę. Zabicie gruboskórnego brutala jest niezwykle trudne. A dziewczyna wciąż próbowała go uderzyć, wbijając czubek w ten sam punkt, a nawet wypuszczając strużkę krwi. Jednocześnie Ahilya wyraźnie działała na rzecz społeczeństwa.

- Cóż, jaszczurko, naprawdę cię naciskałem!

Stwór syknął w odpowiedzi i rzucił się ponownie, lecz ciepłokrwiste ciało było szybsze od zimnokrwistego.

Dziewczyna zaśpiewała:

- Może tu jesteście dinozaurami, a nie w Afryce! Jesz kanapki na śniadanie, dinozaury, dinozaury!

Hitler zapytał Bormanna:

- Co ona śpiewa?

Zamiast Bormanna Himler odpowiedział:

- Coś o dinozaurach!

Hitler był zaskoczony:

- Skąd ty to wiesz?

Himmler wyjaśnił:

- Jako szef służb specjalnych nauczyłem się czytać z ruchu warg! Dla mnie to nie jest takie trudne, super!

Hitler zauważył:

- Uważa się, że krokodyle są krewnymi dinozaurów i zostały zniszczone przez zbliżający się Księżyc.

Borman zgodził się:

- Bardzo interesująca teoria!

Hitler sprzeciwił się:

- Być może to coś więcej niż teoria! Księżyc uformuje się całkowicie po eksplozji planety Faeton, jako największy fragment, i poleci w stronę Ziemi. Zostań jej towarzyszką!

Himmler odpowiedział:

- To spowodowałoby katastrofę!

Hitler skinął głową:

- I to spowodowało! Dlaczego na przykład zniknęły dinozaury! Najbardziej logiczne wyjaśnienie wynika ze zbliżania się Księżyca.

Borman dodał:

- Uważam, że ciała niebieskie mają nie tylko zdolność przyciągania, ale także odpychania! Całkiem prawdopodobna hipoteza!

Hitler odpowiedział:

- Wkrótce polecimy na Księżyc i wiele się nauczymy! Poinstruowałem Browna, aby opracował potężną rakietę zdolną wystrzelić ładunek w pozbawioną powietrza przestrzeń! Byłoby świetnie.

Borman zauważył:

- Takie zmiany wymagają ogromnych wydatków, które są zbyt kosztowne dla walczącego kraju!

Hitler kopnął Bormanna w ramię:

- Wojna to ziemie, zasoby mineralne, magazyny, niewolnicy! Wielu Niemców uwolniliśmy już od pracy fizycznej, robotnicy przymusowi wykonują tę pracę za nich. A to dopiero początek.

Himmler zauważył:

- Już teraz w naszych laboratoriach prowadzone są eksperymenty mające na celu stworzenie idealnego niewolnika przyszłości. Kto by jadł trawę, byłby posłuszny jak automat, ale jednocześnie nie tak głupi jak osoba, która została poddana lobotomii! Podobne zmiany są już w toku:

Hitler zauważył:

- Tak, lobotomia to operacja dobrze znana, ale po niej człowiek jest zupełnie głupi i nie może być skutecznym niewolnikiem, a tym bardziej żołnierzem! Udało Ci się znaleźć coś lepszego?

Himmler odpowiedział:

- Nadal występują pewne trudności techniczne! W szczególności próbowaliśmy wszczepić pewne błędy do mózgu i przekazywać polecenia drogą radiową, ale pojawiły się z tym pewne problemy.

Hitler prychnął:

- Tak, zawsze masz problemy!

Himmler odpowiedział:

- Sam mały błąd radiowy jest za drogi, żołnierze stają się złotem. Pojawiły się pomysły na usprawnienie lobotomii. Może nawet nie tyle operacja, ile wpływ chemiczny na różne części mózgu. Mamy tu już kilka sukcesów!

Hitler ożywił się:

- Albo dokładniej?

Himmler zaczął wyjaśniać:

- Na Haiti czarownicy wiedzą, jak zamieniać ludzi w zombie. Jeśli zmieszasz truciznę ryb i kilka roślin, wyłączy to części mózgu i osoba przestanie czuć się osobą. Nie mniej niż w przeciwieństwie do lobotomii, zachowuje zdolność mówienia, poruszania się, a nawet może wykazywać indywidualne umiejętności zawodowe. Oznacza to, że postradawszy zmysły, nie traci całkowicie swojego profesjonalizmu, ale zamienia się w rodzaj psa. Ty sam, wielki Führer, wiesz, że psy, niezależnie od tego, jak inteligentne, są posłuszne!

Hitler skinął głową:

- Dlaczego to jest interesujące!

Himmler mówił dalej:

- Nasi ludzie pojechali na Haiti w 1937 roku, zbierając trochę materiału. Tak, rzeczywiście, zombie nie są fikcją, istnieją, ale są problemy. Po pierwsze, ryby wytwarzające unikalną truciznę są zbyt rzadkie, a znalezienie odpowiedniej kombinacji ziół nie jest łatwe, więc zbyt trudno jest wprowadzić produkcję zombie na masową skalę!

Hitler prychnął:

- Za dużo słów!

Himmler poprawił się:

- Potem postanowiliśmy sztucznie syntetyzować narkotyk dla mózgu! Chociaż eksperymenty są w toku, pełny sukces nie jest jeszcze pełny, ale widać już pewien postęp!

Szerpa zauważył:

- Bardziej obiecujące byłoby stworzenie lotnictwa odrzutowego. Ciężkie bombowce mogłyby bez strat przeprowadzać masowe ataki na USA, Wielką Brytanię i Rosję.

Hitler odpowiedział:

- Cóż, i tak wkrótce podbijemy Rosję! Wszystkie jego fabryki, zakłady, pola będą dla nas pracować! A co do Wielkiej Brytanii, kiedy zdobędziemy Moskwę, ona sama skapituluje!

Speer sprzeciwił się:

- Nie tak łatwo! Brytyjczycy i Amerykanie są uparci. Poza tym Rosjanie mają też ogromny potencjał militarny. Oni, korzystając z systemu dowodzenia i administracji, będą tworzyć coraz to nowe rezerwy! Pokonaliśmy tylko część wojsk rosyjskich i musimy być przygotowani na przedłużającą się wojnę!

Führer skrzywił się:

- Moskwę należy zająć w ciągu sześciu tygodni! To jest mój kategoryczny rozkaz! I niewątpliwie zostanie zabrany, w przeciwnym razie nie byłbym nazistą numer jeden! A przedłużająca się wojna jest dla nas katastrofalna. W tym przypadku Rosjanie będą mieli czas na mobilizację! I będziemy mieli ambę! Albo właśnie tego chcesz!

Speer odpowiedział:

- Ameryka chce stworzyć superpotężną broń! Bękart Einstein przekonał Roosevelta o konieczności tego. Teraz Amerykanie aktywnie go rozwijają i przyciągnęli co najmniej kilkunastu laureatów Nagrody Nobla. To duże zagrożenie dla naszych miast.

Hitler upił łyk soku grejpfrutowego i zauważył:

- Stworzenie bomby atomowej jest dla nas oczywiście dużym zagrożeniem! Ale po pierwsze nie wiadomo, czy bomba w ogóle wybuchnie, a po drugie, Jankesi są tchórzliwi! Ze względu na ich kiepską demokrację nigdy nie zaryzykują skorzystania z niej jako pierwsi. Wierzę w demokrację, a raczej w słabości demokratycznego rządu! Mają Fuhrera, Roosevelt jest kaleką o słabych umysłach i jest otoczony przez jeszcze większe byty. To ten sam Truman, który jest głupi! Co więcej, codziennie pada na kolana przed domem spotkań baptystów. I inne typy! Uwierzcie mi, jeśli nie podbijemy Ameryki, wkrótce będzie miał czarnego prezydenta!

Himmler powiedział:

- Nigdy do Ameryki!

Hitler sprzeciwił się:

- Dlaczego! Przecież tam panuje prawdziwa demokracja i rządy większości. A czarni rozmnażają się bardzo szybko. To tylko czarne szczury! A większość prędzej czy później wygra w demokratycznym kraju! Uwierz mi, w Stanach Zjednoczonych nadal będzie czarny prezydent. Chyba, że najpierw podbijemy USA. W zasadzie na to liczę. Nasz doskonalszy system narodowego socjalizmu pokona zarówno komunizm, jak i kapitalizm!

Tymczasem dziewczyna zadała krokodylowi serię ciosów, uszkadzając nawet jego łapy. Potwór, straciwszy sporo krwi, zwolnił. Sama Ahilya zaczęła się pocić i męczyć, jej czekoladowe ciało lśniło, co sprawiało, że ulga wydawała się jeszcze bardziej wyraźna. Nagle jej ruchy znów przyspieszyły, a dziewczyna dźgnęła krokodyla prosto w oko. Bestia chwyciła się pyskiem, ale jej prędkość gwałtownie spadła z powodu utraty krwi. Dziewczyna uderzyła go nawet gołą golenią w usta:

- Co za mydlany drań!

Krokodyl pełzał jeszcze trochę, a z jego rozbitego oka płynęła krew niczym fontanna. Bosa stopa dziewczyny ukłuła się o ostry kamień i szarpnęła się z bólu:

- Więc możesz zostać poważnie uszkodzony!

Bosa stopa dziewczyny pozostawiła krwawy ślad. Potwór sięgnął po nią, poruszając uszkodzonymi łapami.

Ahilya powiedziała:

- Dlaczego się czołgasz, brzydki potworze!

Krokodyl leniwie otworzył paszczę i próbował połknąć dziewczynę. Przypominało to ślimaka próbującego złapać osę. Dziewczyna ponownie uderzyła się mieczem w język.

Wykonała salto, kopiąc nogami.

Hitler zauważył:

- Ale ona nie może go wykończyć!

Himmler dodał:

- Brytanię najlepiej porównać nie do lwa, ale do krokodyla. Pamiętajcie, jak zrobił to baron Munchausen!

Hitler ożywił się:

- Tak, jest bardzo ładny! Szczególnie podobał mi się lot na Księżyc. Dokonał tego znacznie wcześniej niż Francuz Juliusz Verne. I to robi wrażenie! Opis trójnożnych ludzi na Księżycu to bardzo rozwinięta fantazja! Nie, Juliusz Verne w porównaniu z Munchausenem jest po prostu żałosnym plagiatem.

Borman zasugerował:

- Tak, on też użył armaty! Cóż za prymitywna rzecz i każda balista powie, że pasażerowie zostaną po prostu zmiażdżeni!

Hitler skinął głową:

- Przyszłość będzie należeć do statków kosmicznych! Najpierw prymitywne, potem coraz bardziej zaawansowane. Energia jądrowa otworzy drogę do ekspansji kosmicznej. Pozwoli, aby Trzecia Rzesza objęła wszystkie zamieszkałe światy, ku chwale Niemiec.

Borman skinął głową:

- Niech będzie!

Himmler stwierdził:

- I że energia jądrowa ma ogromne perspektywy, zwłaszcza w zakresie ekspansji kosmicznej. Będziemy na to pracować, pracować i jeszcze raz pracować! I obiecuję Fuhrerowi nasz gwiezdny triumf!

Hitler był zachwycony:

- Dobrze, że mnie w tym wspierasz! Nie ma na świecie fajniejszego człowieka od Hitlera, a Niemcy powinni kochać tylko jego! Jest tylko jeden taki!

Von Bock zauważył:

- Są pewne problemy!

Hitler łaskawie skinął głową:

- Mówić!

- Komunikacja zaszła za daleko! A koleje radzieckie mają inny rozstaw torów niż niemieckie. Będziemy mieli poważne problemy z zaopatrzeniem! - Powiedział Bok.

Hitler prychnął:

- Myślałem o tym! Wydaje mi się jednak, że można to poprawić, przerabiając koła przy wyjeździe z Europy do Rosji.

Foto Bock odpowiedział:

- To prawda, ale ile to zajmie! Aż strach pomyśleć, mój Führerze!

Hitler odpowiedział:

- Jeśli działasz energicznie i korzystasz z pracy więźniów, to nie tak bardzo. Możemy sobie z tym poradzić! W międzyczasie lepiej napij się wina. Dzisiaj jestem miły i pozwalam wam wszystkim się upić.

Orszak krzyknął na to unisono:

- Hej Hitlerze! Chwała dobremu Fuhrerowi!

Goering zasugerował:

- Wypijmy za najwyższe cele Niemiec!

Hitler przerwał:

- Zawsze będzie zrobione na czas! Mam inną propozycję!

Goering zapytał:

- Co najwspanialszego!

Hitler skinął głową:

- Na naszym stole zatańczy kilkanaście pięknych dziewczyn!

Himmler odpowiedział:

- Właśnie przygotowałem najlepszych z najlepszych!

Tymczasem na arenie Ahilia w końcu wykończyła krokodyla. Amfibia potwór zamilkł. Publiczność przyjęła to letnimi brawami.

- Brawo! Wszystko stało się takie nudne! - krzyknął Hitler. - Niech drużyna piłkarska ożywi krajobraz!

Himmler zgodził się:

- Tak! W tym przypadku będzie znacznie więcej ludzkiej krwi! Ja też jestem za! No cóż, Borman, chodź!

Zastępca Führer odpowiedział:

- Teraz to się stanie!

Hitler warknął:

- Jeśli trupów będzie za mało, rozerwę was na kawałki, każę przywiązać do nich dwa czołgi i się rozejdą!

Borman odpowiedział:

- Nie wahaj się, Fuhrerze, zrobię wszystko bezbłędnie!

Zauważyłem, że Führer mamrotał do mikrofonu. Zwłoki krokodyla zostały zaczepione i wyciągnięte z otoczonego stadionu. Pokroili go i zaczęli smażyć na ogniu, najwyraźniej po to, by nakarmić głodnych "pionierów". Zaczęła brzmieć nowa, wspaniała muzyka i słychać było śpiew chóru Hitler Jugent. Na stadion wybiegły dwie drużyny. Najpierw chłopcy nie starsi niż piętnaście lat, potem dziewczęta w wieku od osiemnastu do dwudziestu dwóch lat.

Chłopcy byli uzbrojeni w topory i maczety, dziewczęta w miecze i sztylety. Ogólnie zróżnicowany zespół. Ubrane identycznie w majtki, dziewczęta mają nagie piersi. Piłka wtoczyła się na arenę. Borman mówił do mikrofonu, a jego głos był transmitowany przez głośniki.

- Wyjaśniam zasady! Mozesz robić wszystko na co masz ochotę. Uderzaj, siekaj, dręcz, tnij, tylko po to, aby piłka trafiła w bramkę. W takim przypadku inny zawodnik zostaje wyrzucony na korzyść drużyny, która strzeliła bramkę. Ta drużyna, usłyszcie, słabsi, która straci więcej niż dwanaście bramek, zostanie strzelona!

W rzędach chłopców i dziewcząt rozległ się grzmot. Hitler zauważył:

- Całkiem uczciwe zasady!

Borman zgodził się:

- Nie mogło być bardziej sprawiedliwie! Tymczasem mój ścisły rozkaz jest taki, że jeśli coś się stanie, snajper będzie trzymany na muszce, pole zostanie pobudzone.

Zabrzmiała trąbka i gra się rozpoczęła. Początkowo chłopcy i dziewczęta nie byli szczególnie chętni do użycia broni. Po prostu kozłowali piłki, biegając z boku na bok.

Wysokiej klasy niemiecki snajper oddał strzał ostrzegawczy, odcinając dziewczynie kępkę włosów. Jej twarz wykrzywiła się ze strachu i dźgnęła chłopca nożem w brzuch.

Hitler powiedział z radością:

- Cóż, zaczęły się poważne rzeczy!

Borman dodał:

- Teraz nawet umarli będą walczyć!

Hitler wpadł na pomysł:

- Martwy! Powiedz Himmlerowi, czy można zrobić zombie z ghula?

Reichsfuehrer odpowiedział:

- Jeśli jeszcze się nie rozłożył, jest to teoretycznie możliwe! Mieliśmy już przemyślenia na ten temat i oryginalne przemyślenia! Ale sama nie wiem, jak się poruszać! Albo jak po rosyjsku, nie wiem!

Hitler pstryknął palcem w nos Reichführera:

- To nie jest dla ciebie wymówka! Generalnie rozczarowujesz mnie Himmlerze. Mianowałem cię szefem policji, głównym SS-manem imperium, a ty po prostu kosisz! To nie zadziała!

Himmler odpowiedział:

- Ludzki mózg nie umiera natychmiast! Wiele jego działów, zwłaszcza prymitywnych, rozkłada się znacznie wolniej niż te wysoce zorganizowane. W zasadzie czarownicy przesłuchiwali zmarłych, a nawet zmuszali ich do ruchu. Podobne rozwiązania przeprowadziliśmy również nie bez powodzenia! Ale jak dotąd nie udało się nagrać nieumarłego do masowej produkcji!

Hitler oblał twarz Himlera sokiem:

- Dopóki nie znajdzie się praktycznego zastosowania, twoje słowa są pustą paplaniną! Generalnie otaczają mnie niepoważni ludzie. No to powiedz Speerowi, czy warto wprowadzić Me-810 do masowej produkcji.

Speer odpowiedział:

- Myśle że nie!

Hitler zmarszczył brwi:

- Dlaczego?

Główny architekt i nadzorca przemysłu III Rzeszy odpowiedział:

- Samolot jest niedokończony! Ma zbyt wiele wad, które spowodują, że się zepsuje!

Hitler wyciągnął rękę do Speera.

- Dobrze zrobiony! Przynajmniej jedna osoba powiedziała mi prawdę! Odznaczę cię Krzyżem Żelaznym I klasy.

Speer odpowiedział:

- To nie jest tego warte!

Hitler poczuł się urażony:

- Dlaczego?

- Nie zasłużyłem na to!

Hitler warknął:

"Co więcej, Twoja uczciwość i skromność zasługują na jeszcze większą nagrodę!" Daj mu żelazny krzyż z diamentami! I nie myśl o sprzeciwie, w przeciwnym razie rozpuszczę cię w kwasie solnym!

Speer skłonił się:

- Wielki Fuhrer jest zmuszony się zgodzić!

Tymczasem walka gladiatorów szybko stała się bardziej aktywna. Przelało się znacznie więcej krwi. Początkowo chłopcy wstydzili się przed półnagimi kobietami, a potem ich drogi się rozeszły. Rozpoczęła się ogólna masakra. Jeden z chłopców miał rozcięty brzuch i umierał boleśnie. Innej dziewczynie odcięto piersi i krwawiła. Ogólnie panował kompletny dom wariatów. Kilka nagich ciał było splecionych ze sobą i nie można było rozpoznać, co robią. Używano zębów i płynęła krew. Maczety były poplamione, sztylety błyszczały od krwi. Wreszcie jedna z dziewcząt po kontuzji bosej stopy zdobyła piłkę. SS-mani natychmiast wysłali na pomoc swojego przyjaciela. Walka stała się znacznie bardziej ożywiona. Hitler uśmiechnął się:

Mimo to miło jest patrzeć na nagie kobiety! Owłosieni mężczyźni są obrzydliwi. Słuchaj, Himmler, czy jest możliwe, aby Trzecia Rzesza składała się wyłącznie z pięknych, wiecznie młodych kobiet?

Reichsfuehrer odpowiedział:

- Nauka nie ma granic, a przeprowadzając eksperymenty na więźniach mamy nadzieję, że uda nam się zmienić ich płeć!

Hitler zapytał z nadzieją:

- A co ze zwycięstwem nad starością?

Himmler odpowiedział:

- W zasadzie również możliwe! Ten sam testosteron odmładza organizm, ale to dopiero początek. Eksperymenty na materiale ludzkim dadzą znacznie większy efekt niż badania na małpach!

Hitler zmarszczył brwi.

- Nie byłoby źle, gdybym przynajmniej ja, wyjątkowy i niepowtarzalny, był nieśmiertelny!

Borman odpowiedział:

- Nawet jeśli zniszczymy całą Europę, nie pozwolimy Führerowi umrzeć!

Hitler uśmiechnął się:

- Przynajmniej dzięki za to!

Chłopcy stali się bardziej aktywni w walce gladiatorów. Aby wyrównać szanse, specjalnie dobrano je młodsze od dziewcząt. Poza tym Führer nie lubił owłosionych męskich ciał i znacznie przyjemniej było mu patrzeć na nagie ciała uroczych nastolatków. A kryterium wyboru gladiatorów była także uroda. Teraz leżały okaleczone zwłoki niegdyś pięknych ludzi, a ranni wili się.

Krew przyciągnęła krew! Dziewczęta i chłopcy padali i upadali, padły bramki i gladiatorzy znów wybiegli. Tutaj chłopiec wybił dziewczynie zęby, a ona w zemście odcięła jej ucho. W rozpaczliwej wściekłości szarpali się i zaczęli gryźć się nawzajem. Hitlerowi bardzo się to podobało:

- A może zorganizujemy wspanialszy futbol. Albo nawet hokej, to ciekawe!

Borman obiecał:

- Za trzy dni w tym miejscu będzie hokej! Moi ludzie zrobią wszystko szybko!

Hitler był zachwycony:

- To wspaniale, cieszmy się cholernym hokejem. A podczas gry w piłkę nożną miło byłoby rozrzucić węgle na ziemię, aby spalić pięty delikatnej dziewczyny.

Borman odpowiedział:

- Więc można to zrobić już teraz! Armaty już przygotowane, pozostaje tylko załadować je węglami!

Hitler warknął:

- Więc zrób to szybciej!

Bormann zaczął wydawać rozkazy, Himler zauważył:

- To dobra rzecz, moc!

Hitler natychmiast stał się ostrożny:

- O czym mówisz?

Himmler wyjaśnił:

- Mam na myśli władzę nad zniewolonymi narodami i ludami. Daje nam możliwość poczucia się lepszym. Czyż Fuhrer nie jest taki wspaniały?

Hitler zgodził się:

- Oczywiście, że tak! A swoją drogą wygrałem sporo, tak jak Ty! Czym jednak jest władza - honorowa niewola!

Himmler odpowiedział:

- Czasami tak mi się wydaje, ale mimo to jest to honorowe, a nie upokarzające, a to ogromna różnica!

Hitler odpowiedział:

- Proszę, co dziwne, prawda! Nawet niewolnicy mają więcej wolnego czasu ode mnie! Nawet teraz, pozornie dobrze się bawiąc, Führer myśli!

Borman krzyknął:

- Chwała mądremu Fuhrerowi!

Hitler machnął ręką.

- Gdybyś tylko wiedział, jaki jestem zmęczony tymi wszystkimi pochwałami! Czasami chcesz krytycznych wypowiedzi.

Góring przemówił:

- Więc jednak nie dla tego Führera! Nie wiem, jak można krytykować samą doskonałość prosto w twarz.

Hitler sprzeciwił się:

- Nie ma ludzi idealnych! Życie jest złożone i wieloaspektowe! Tak właśnie myślisz, Góringu, ponieważ myliłem się, nie pozwalając na wybicie Brytyjczyków pod Dunkierką.

Marszałek Rzeszy odpowiedział:

- No cóż, też się myliłem, dałem Brytyjczykom możliwość ewakuacji! Przecież moje lotnictwo mogło być bardziej efektywne.

Hitler był zachwycony:

- Powiedziałeś i myliłem się! Więc obwiniasz Führera. Więc myślisz, że wcale nie jest nieomylny.

Himmler wyjąkał:

- Wcale tego nie powiedziałem!

Hitler uderzył marszałka Rzeszy w policzek:

- No, chodź na stół!

Góring niechętnie próbował się wspiąć, ale poślizgnął się i zranił twarz, skóra zaczęła przeciekać:

- Matka! - Powiedział marszałek Rzeszy.

Hitler prychnął pogardliwie:

- Mama cię nie uratuje! Dlaczego się wahacie, pomóżcie mu!

SS-mani podnieśli Göringa i szybko rzucili go na stół. Goering przeleciał obok, rozbijając szklane kielichy i przewracając tace. Jego gruba twarz wbiła się w gulasz, a marszałek Rzeszy krzyknął:

- Och, och! Moje oko się wypala!

Hitler uśmiechnął się:

- Tego właśnie potrzebujesz, głupku! Cóż, dlaczego nie zatańczysz z dziewczyną?

Po stole przebiegło tuzin szczupłych, muskularnych dziewcząt w strojach kąpielowych. Swoimi wdzięcznymi bosymi stopami wskoczyli na stół, nie zapominając jednocześnie o kopnięciu Göringa. Hitler mlasnął językiem:

- To jest tak dobre! No dalej, daj popalić temu chrząszczowi gnojowemu!

Himmler zasugerował:

- Bardziej jak dzik!

Hitler warknął:

- A ty wciąż udzielasz rad! Może chcesz być zdeptany razem z Goeringiem! To niezły drań!

Himmler odpowiedział:

- Jestem gotowy zrobić wszystko, aby zadowolić Führera!

Hitler chwycił marszałka Rzeszy za nos i pociągnął, naciskając jego aparat do węszenia. Potem wypalił:

- Nie waż się stawiać oporu, zastrzelę cię!

Himmler rozluźnił szyję, a Hitler z przyjemnością zanurzył go w sałatce. W tym samym czasie Führer zachichotał:

- I tak wyszło wspaniale! Po prostu się męczę!

Następnie Hitler ponownie skierował swoją uwagę na stadion. Zabitych i okaleczonych było już kilkudziesięciu. Liczba osiągnęła jedenaście jedenaście! Führer był zadowolony:

- Naprawdę intensywna walka, nie możesz sobie tego wyobrazić celowo!

Borman odpowiedział:

- A co najważniejsze, szczerze! Bardzo umiejętnie wybraliśmy dwa zespoły!

Hitler zapytał:

- A kto to jest?

Borman odpowiedział:

- Z różnych krajów! Pokazaliśmy tu internacjonalizm! Są Rosjanie, Polacy, Belgowie, Holendrzy, Francuzi...

Hitler przerwał:

- Tylko, że nie ma czarnych!

Borman odpowiedział:

- Będzie więcej! Następny numer w naszym programie to po prostu czarni! Więc możesz być spokojny, mój Führerze!

Hitler był zachwycony i zaczął opowiadać bzdury:

- Murzyni są dobrzy! Uwielbiam, gdy zabijają się czarnoskórzy ludzie! Murzyni to pasożyty - ich tyłki są pełne narkotyków! Czarny jest gorszy od małpy, są ludzie, a nie banany!

Himmler zauważył:

- A jednak Czarni mają znacznie więcej posłuszeństwa niż Rosjanie! Nie można temu zaprzeczyć, wielki Führerze.

Hitler skinął głową:

- Głupota jest bliższa uległości! Żywotność umysłu dla nikczemności!

Himmler zgodził się:

- Tu nie ma nic przeciwko! Ale w sierocińcach całkiem możliwe jest wybranie najmądrzejszych i najsilniejszych dzieci, w tym Rosjan, a następnie wysłanie ich do rodzin niemieckich!

Hitler odpowiedział:

- Zgadzać się! Tylko pamiętaj, żeby mieć blond włosy i niebieskie oczy! Na chwałę Führera!

W bitwie gladiatorów w końcu nastąpił punkt zwrotny, krwawiąca dziewczyna zdobyła dwunastą bramkę i natychmiast upadła, miotając się w agonii, chłopak wbił jej maczetę między łopatki. Całe pole zrobiło się czerwonobrązowe od obfitości przelanej krwi i wielu krwawych śladów bosych stóp. Bormann uroczyście ogłosił:

- Walka skończona! Dajemy życie i dodatkowe racje żywnościowe drużynie, która przeżyje.

SS-mani wskoczyli na pole. Otworzyli ogień do chłopców, zabijając ich wszystkich na raz. Jednemu z nich udało się faktycznie zranić żołnierza SS, wystrzeliwując maczetę. Wszyscy pozostali zostali zabici. Dobijano także ciężko ranne dziewczęta, a do koszar odsyłano jedynie te, które odniosły lekkie obrażenia. Tak zakończyła się druga walka. Trzecia zaczęła się niemal bez przerwy. Tym razem Borman nie oszukał; dziesięciu czarnych walczyło z dziesięcioma białymi. Dorośli mężczyźni byli ogoleni i naoliwieni, uzbrojeni w miecze i tarcze. Czarni mieli białe pióra, Europejczycy mieli niebieskie. Hitler zauważył:

- Wygląda na to, że to będzie ciekawa walka! Kto powiedział, że biali nie są do niczego zdolni! Swoją drogą, dlaczego nie obstawiliśmy zakładów? Zapomniałem i nikt mi nie przypomniał!

Borman był zdezorientowany:

- Wynik bitwy nie był sfałszowany i nie chciałem urazić Führera! Dlatego ci nie przypomniałem, twoje instrukcje...

Hitler chwycił butelkę i z całej siły uderzył Bormanna w głowę, rycząc z dzikim piskiem:

- A ta bestia mnie oszukuje!

Tymczasem zabrzmiała trąbka i starli się gladiatorzy, biali i czarni! Wydawało się, że ziemia się kręci!

. ROZDZIAŁ nr 19.

Alisa Selezneva nie mogła się doczekać nocy, kiedy będzie mogła zasnąć. I zobaczyć we śnie coś naprawdę jasnego, interesującego i heroicznego. Co więcej, sny tutaj są tak podobne do rzeczywistych i nie można ich odróżnić od rzeczywistości.

Rodzaj matrixa ze stuprocentową obecnością bryły i maksymalnym realizmem.

A sny są takie cudowne.

Dzielni wojownicy dotarli już na przedmieścia Berlina, na który szturmuje Armia Czerwona. Jeden ze starożytnych fortów, wzmocniony nowoczesnymi fortyfikacjami, nadal zawzięcie walczył, a wojska radzieckie próbowały wedrzeć się w głąb miasta cytadeli.

A dym zdawał się być coraz bardziej gwałtowny...

Alisa Selezneva trochę odeszła od ran, ale nie biegła zbyt szybko i nadal miała słabość w nogach. Właśnie donieśli w radiu, że wojska radzieckie i amerykańskie spotkały się nad Łabą. Między żołnierzami doszło do braterstwa.

Wojna, okrutna i mrożąca krew w żyłach, była już na finiszu. Ale bliski, bardzo bliski koniec dodał odwagi, zrodził siłę.

Dziewczyny wspięły się na połamany dach i stamtąd rozpoczęły się poszukiwania fortu.

Mury były monstrualne, wykonane z całą pieczołowitością charakterystyczną dla średniowiecznych budowniczych.

Było wiele dział przeciwlotniczych, karabinów maszynowych i moździerzy. Nawet jakimś cudem natknąłem się na Jagdtigery pokryte słabiej opancerzonymi burtami i rufą płytami żelbetowymi.

Nie jest łatwo się zbliżyć, choć na niebie pojawiła się uparta Ili. Najwyraźniej próbowali dostać się do ciężko opancerzonych bunkrów.

Alisa Selezneva zauważyła:

- Ten fort jest zamurowany, draniu!

Angelika zażartowała:

- Właśnie dlatego się zamurował! Ale to jest dla nas dużo gorsze.

Alisa Selezneva zaproponowała:

- Może lepiej bliżej centrum. Tam znajdziemy o wiele więcej celów.

Angelika bardzo zręcznie podrapała się po gołych nogach za uchem zgrabnie opuszczonymi palcami:

"Najpierw rozbić instrumenty optyczne Jagdtigerów, a potem przeniesiemy się do centrum i będzie wielkie polowanie!"

Niegdyś śnieżnobiały gołąb stał się czarny od spalenia i wyglądał jak kruk. A na niebie żar gwiazd nieśmiało pojawił się przez sadzę. Oto świat bez najlepszych... Ale co jest najlepsze?

Alisa Selezneva zauważyła:

- Najlepszą rzeczą na świecie jest to, że nigdy nie można powiedzieć - nie może być gorzej!

Angelica, niczym wers z Arbakan, wtrąciła:

- To, co złe na świecie, sprawdza się na wojnie, a po zwycięstwie nie może być lepiej!

Chłopiec Maksimka podskoczył do nich i krzyknął:

- O czym mówisz. Wróg już wycina nasze czołgi!

Rzeczywiście, z pysków długiego i grubego pyska spadały skumulowane pociski. Było czterech Jagdtigerów, trzech chybionych z dużej odległości, a czwarty uderzył w przyspieszający T-34-85 bezpośrednio na lewym torze. Od miażdżącego uderzenia trzydziestokilogramowego pocisku rolki i gąsienice zostały zerwane, a sam pojazd prawie się przewrócił.

Angelika gwizdnęła głośno:

- To ślina. Czy możesz zapukać do ich optyki?

Alisa Selezneva powiedziała nie do końca pewnie:

- Słabość w palcach, drżenie rąk... Nie jestem pewien.

Angelika prychnęła pogardliwie.

- Ale nadal jesteś człowiekiem sowieckim! Czy wiesz do czego zdolni są Rosjanie?

Alisa Selezneva ze frustracji uderzyła się kolbą pistoletu w brodę:

- Wszystko, tylko nie głupota!

Śnieżnobiała wojowniczka zmrużyła prawe oko i zaczęła celować. Jagdtigery wyglądały groźnie - szczególnie przedni pancerz i maska pistoletu, które przypominały świński pysk. A tu nieco wyższy dalmierz i tubus peryskopu. Właśnie tam musisz to umieścić!

Alisa Selezneva próbuje się skoncentrować... Wyobraź sobie kulę jako coś w rodzaju córki w wieku nadającym się do zawarcia małżeństwa. A jej narzeczony ma wzrok optyczny na odległość niemal kilometra. I trzeba go zachwycić...

Jagdtigery znów plują, jeden z T-34-85 celnym trafieniem niszczy wieżę... A kadłub wraz z podwoziem porusza się do przodu dzięki bezwładności. Fasmogoria!

Alisa Selezneva szepcze:

- No cóż, Matko Boża i Jerzy, pomóżcie napić się żywicy z Gehenny! - Dziewczyna płynnie naciska spust.

Angelica brutalnie popycha przyjaciółkę w dół i ciągnie ją za ramię:

- O czym mówisz? Czy chcesz pić Dziewicę Maryję z żywicą?

Alisa Selezneva odrzuca swoją stwardniałą rękę, silną jak dłoń kowala i oświadcza:

- Kiedy wspominam kobiety w ciąży z rozciętymi brzuchami i dzieci wiszące za pępowinę, chcę wszystkich świętych... Pomyśl sobie, skoro pozwalają na taki chaos, to co to za święci!

Angelika podrapała się czubkiem nosa po czubku nosa i prychnęła - "zły omen":

- Tak, wiem to od dawna. Nawet w szkole wyjaśniali nam, dlaczego Bóg tego nie robi - jeśli Bóg pozwala na taki piekielny świat, to jakim do cholery jest Bogiem?

Alisa Selezneva zachichotała w odpowiedzi, palec wskazujący prawej ręki bolał ją zdradziecko. Dziewczyna zamarła i próbowała zebrać w całość pędzące myśli. Skup się na strzelaniu. Ale moje myśli pobiegły gdzieś na bok, a nawet w dół...

Alisa Selezneva mądrze zauważyła:

- Czym byłby nasz czas wolny bez wojny? Naprawdę nudne! Wyobraź sobie ludzi jak roboty? A my jesteśmy wesołymi i wesołymi dziećmi Wszechmogącego...

- I nie jest zły! - Angelika. - No cóż, dlaczego nie strzelasz?

Alisa Selezneva zamrugała głupio:

- Mój palec strajkuje... Mógłbym spudłować...

Angelica zaczyna śpiewać tutaj:

"Przegapiłem za pierwszym razem, pożałowałem za drugim razem, a za trzecim tak bardzo tęskniłem, że facet zaczął śpiewać!"

Alisa Selezneva kontynuowała piosenkę:

- Gra muzyka, biją bębny - na cmentarz zabierają wartownika Fritza!

Plujące strzały Jagdtigerów miały różną skuteczność, ale gdy trafiły, wszystko zniszczyły. T-34-85 strzelał i trafiał w ruchu, nawet nie myśląc o celach. Spróbuj jednak przebić się przez takiego kolosa. Jedno słowo - nazistowski fakyu!

Teraz IS-2 otrzymał już swój "prezent", wieża jest wygięta...

Alisa Selezneva próbuje pociągnąć za spust, ale jej palec nie chce się zgiąć. Co więcej, jest spuchnięty, a dziewczyna jest tak przestraszona.

Ale wtedy Arkashka Sapozhnikov, jak zawsze chcąc wesprzeć przyjaciela w trudnych chwilach, zaczął śpiewać bardzo głośno:

Świat baśni może być zły

W końcu magia też ma dwie twarze!

Wszyscy wydają się mili dla młodych ludzi,

Chcę prawdy; żyj honorowo!


Ale gdzieś troll tka sieć,

Zły ghul zastawia pułapki!

Wybieramy się na długą wędrówkę,

Czekają nas testy, a nie zabawki!


Może mech jest strasznie kłujący,

Cóż, lilia wodna zamiast pułapki!

Łzy z chmur płaczą krwią,

Zamiast księżyca ostrzy, korsarz świeci!


Ale mój przyjaciel jest lekkim elfem,

Loki Twojej przyjaciółki lśnią jak złoto!

Wróżka powiedziała - chłopcze, nie dryfuj,

I wyciągnąłem czułe ręce!


Lekcja miecza dla elfów Dal,

Wykroki, odbicie, zmienne pozy!

Aby łodyga życia nie uschła w złu,

Daj czarodziejce dwie róże!


Kowal gnom wykuł szablę,

Mówi mi, uśmiechając się z uśmiechem;

Czy chcesz chwalebnego zakończenia bitwy?

Musimy przyjaźnić się z wychowaniem fizycznym z pasją!


Na treningu wyssałem czterdzieści strumieni,

I w końcu stal adamaszkowa stała się mi posłuszna!

Najpierw odetnij gałęzie z drzewa,

Cóż, wtedy zostaniesz szlachetnym wojownikiem!


Nadchodzi bitwa; Jestem z elfami

Trolle i ghule ryczą wraz z nimi!

Ale dla mnie armia to rodzina,

I nie ma ochoty uchylać się od walki!


Pamiętam ruchy, pchnięcie ostrza,

Zły ghul zakrztusił się szkarłatem!

Daliśmy stworzeniom mocne ostrze,

Zbudujemy świat, czysty i nowy!

Chłopiec zaśpiewał, a Alisa Selezneva zmieniła taktykę i wbiła środkowy, długi palec bosej stopy w zapadkę karabinu snajperskiego... Odkrywając w ten sposób nową metodę strzelania.

Jagdtigery szybko oślepły, po czym jeden z włazów się otworzył, ukazując ogoloną głowę z czarnym bandażem na prawym oku.

Angelika mechanicznie odepchnęła przyjaciół w nogę, uniemożliwiając jej oddanie strzału, po czym sama strzeliła... Jednak złość okazała się złym pomocnikiem, kula minęła, odbijając się od grubej osłony masywnego działa samobieżnego. Nazista spokojnie rozkazał, a działo wystrzeliło ponownie i... Kolejnych trzydziestu czterech straciło wieżę, dumnie wystającą ponad kadłub.

Alisa Selezneva bezskutecznie, niczym pantera z przypalonym ogonem, próbowała kopnąć swojego podłego przyjaciela. Odparła więc swój atak wyraźnie postawionym blokiem:

- Dlaczego jesteś śnieżnobiały?

- Co robisz? - Alisa Selezneva wypuściła błyskawicę ze swoich szafirowych oczu. - Walczymy o wspólną sprawę, w imię zbawienia i szczęścia całej postępowej ludzkości, a ognisty diabeł jest zazdrosny o swoją przyjaciółkę, że jeszcze bardziej eksterminuje nazistów, i popycha.

Angelica poczuła się zawstydzona i od razu się zorientowała:

- I strąciłem komara z twojej nogi. Straciłeś już za dużo krwi, a on nadal wysysa drania!

Alisa Selezneva poprawiła przyjaciółkę słabo skrywaną kpiną:

- Komar nie jest gadem, jest stawonogiem ignorantem!

Angelika w odpowiedzi wystawiła język swojemu śnieżnobiałemu aniołkowi i zaśpiewała:

- Daję wiedzę, mając nadzieję... Aby tytuł magistra mógł zostać nadany ignorantowi!

Arkashka przerwał przyjaciołom, a nawet uderzył rudą, najwyraźniej nie spodziewała się ze strony chłopaka takiej bezczelności, że jej wybaczyła:

- Tak, strzelaj i marudź jak kobiety na targu!

Angelika próbowała odpowiedzieć, ale młody harcerz również zareagował jak łapacz węży i odskoczył. Ale ognisty diabeł wyraźnie nie chciał wybaczyć i natychmiast rzucił się za nim. Chłopiec przeskakiwał przez kępy, opalony, z obciętymi do kolan spodniami i gołymi łapami. A Angelica jest za nim.

Alisa Selezneva przeszła na strzelnicę. A co, jeśli jej wojownik będzie musiał użyć jej palców jako narzędzia? Są tak zręczne i elastyczne, że radzą sobie z różnymi rzeczami równie dobrze jak jej ręce.

Ogolona głowa faszysty została odcięta od celnej kuli między oczami... Oczywiście nie da się celować stopami, jak to zwykle robią ludzie. Tutaj raczej intuicja i połączenie z ziemią dostarczają energii gojenia się rany.

Alisa Selezneva pomyślała wtedy, że może za sto lat, kiedy dobrze odżywieni potomkowie przeczytają o swoich przygodach, wielu z nich pomyśli: "bosonodzy głupcy". Biegają boso, po cierniach, drzazgach, połamanych cegłach, kamieniach i ogniskach... Może i masochistyczni zboczeńcy powiedzą.

I niech nie wiedzą, że ziemia, nawet ta niemiecka, poprzez swoje gołe stopy daje im iście magiczne moce, dzięki którym zadziwiająco szybko goją się rany, bajecznie przepływa energia, a co najważniejsze, zupełnie inne postrzeganie świata materialnego. Mianowicie, to właśnie percepcja uczyniła z niej nadludzkiego snajpera. Nawiasem mówiąc, podobnie jak Angelika, ona, choć nie obyło się bez trudności, złapała chłopca i trzyma go na dystans. Chociaż Arkashka Sapozhkov nie jest już taki mały i bardzo żylasty, ma naturalną siłę i hartowanie życia.

Chłopiec też ledwo rozpoznaje buty, choć przy silnym mrozie sięgającym około dwudziestu stopni on i Alisa Selezneva nadal nie mogą stać boso dłużej niż półtorej, maksymalnie dwóch godzin. A potem trzeba się ruszyć, ale w zasadzce nogi szybko i bardzo boleśnie drętwieją z zimna... Ale Angelica spędza noc z głową w śniegu, a jednocześnie w samym kostiumie kąpielowym, a nawet samych majtkach. I nic, nawet jej skóra nie zmienia koloru na niebieski, jakby była Królową Śniegu.

Alisa Selezneva miała nadzieję, że ona również z czasem osiągnie podobny poziom hartowania. Przed wojną żyła w rodzinie niezamożnej, jej ojciec był przewodniczącym powiatowego komitetu wykonawczego, matka była inżynierem-ekonomistą.

Nie mieli czasu na ewakuację, a rodzice najwyraźniej zniknęli... Ciężarówka, którą jechała Alisa Selezneva, prawie przewróciła się pod wpływem fali uderzeniowej, a koła zostały przecięte odłamkami.

Więc oni razem jako chłopcy, wtedy ona była jeszcze tylko pionierką, o własnych siłach ruszyli na wschód.

Ale potem zawiedli się chłopcy i postanowili walczyć bez dorosłych... No cóż, dziewczynki poszły za nimi.

I tak znaleźliśmy się w strefie okupacyjnej...

Dziewczyny też miały ciężkie życie. Alisa Selezneva, pozostawiona sama, musiała pracować jako robotnica... I to jest absolutne piekło, chociaż... Na szczęście rodzice nie rozpieszczali dziewczynki za bardzo, miała doświadczenie w pracy fizycznej, ale nie tak wyczerpującej.

A robotnicy rolni ciężko pracowali przez dwie trzecie dnia... Oczywiście wiosną, latem i jesienią Alisa Selezneva w tej rzeczywistości i wirtualnej rzeczywistości matrixa Hypernet nauczyła się chodzić w perkalowej sukience i boso, jak prawie wszystkie dzieci w okupacji. Nawet rodziny policjantów i starszych starały się maksymalnie zubożać.

Alisa Selezneva natomiast, jako osoba sumienna, od samego początku szukała kontaktów z podziemiem i starała się wykonywać to czy inne zadanie.

Jako dziewczyna o włosach białych jak płatki śniegu i anielskiej twarzy idealnie nadawała się do roli posłańca lub oficera wywiadu. Ma świetną pamięć, zna niemiecki i angielski, co odbija się nawet od zębów, a jak widać, nikt nie pomyśli, że dziewczyna sprowadza śmierć Krautom.

Alisa Selezneva tupała po małych, utrudzonych długimi spacerami dziesiątkami dróg i wszystko zauważyła... Ale na tym nie poprzestała. Chciała zabić te szumowiny, zwłaszcza po tym jak została doszczętnie wychłostana, gdyż wzięto ją za złodziejkę.

Dlaczego więc nie zabrać ze sobą materiałów wybuchowych do koszyka?

Jako harcerka udało jej się kiedyś narysować "Królewskiego Tygrysa", który przybył do Mińska w grudniu 1943 r.... Wtedy dziewczyna była całkiem zmarznięta, więc podczas silnego mrozu nosiła tylko łykowe buty na bosych stopach, jej podarty kożuch został zdarty przez karne psy, ale... Mimo wszystko nawet nie kichnąłem, choć mocno się trząsłem po grudniowej nocy.

A kariera snajpera zaczęła się znakomicie... W krótkim czasie stała się liderem wśród bojowników. I nie chodziło tu tylko o fenomenalną celność, ale i zmysł łowiecki.

To prawda, że Alisa Selezneva kategorycznie odmówiła zabijania nastolatków i kobiet... Może dlatego nie spieszyli się z zrobieniem z niej bohaterki!

Ale teraz wszyscy, którzy próbowali wystawić głowę przez właz, żeby na niego popatrzeć, byli starymi i doświadczonymi faszystami. I nie jest mi ich żal...

Ale fortuna postanowiła zemścić się na Angelice za jej zazdrość i eksplodował pocisk odłamkowy. Arkashka nie została nawet zadrapana, ale wojowniczka ognia została zwalona z nóg i poważnie pokaleczona. Kilka odłamków przebiło jego klatkę piersiową, ramiona, nogi, a nawet skroń zostały lekko pocięte.

Poważnie bolała ją klatka piersiowa i ramiona, ale Angelica nadal wstała i chodziła, starając się pozostać wyprostowana. Jednocześnie przysięgając:

- To są potwory! Hitlerowcy, którzy nie mają poczucia proporcji! Albo zwykły wstyd!

Nie odniósł żadnych obrażeń, z wyjątkiem siniaków powstałych w wyniku upadku z fali uderzeniowej, Arkashka sarkastycznie zauważył:

- A co do wstydu, to prawda - schowaj się!

Chłopak mrugnął kpiąco. Angelika rzeczywiście była prawie naga, jej mundurek był podarty i pocięty, a krew kapała z niej. Ciało było widoczne w całej okazałości. Bardzo muskularny, ale jednocześnie kobiecy, mięśnie są jak drut, żyły i ścięgna są bardzo ostre i wydaje się, że jest to odlany ze stali posąg Amazonki. Wskrzeszony przez boga wojny Aresa.

Alisa Selezneva gwizdnęła:

- Wow! Cóż, masz ruch!

Angelika uśmiechnęła się protekcjonalnie:

- Mam bardzo mocne ciało! Czym jest śmierć dla Niemca, dla Rosjanina jest wielka! Więc nie bójcie się "Królewny Śnieżki", tylko mnie złości, ale nie powali!

Alisa Selezneva zauważyła:

- Nasza piechota i kawaleria pancerna już wdarły się do fortu. Czy powinniśmy wybrać się na polowanie tutaj, czy do miasta?

Angelika nagle zwróciła się do chłopca:

- Co powie Arkaszka?

Młody harcerz, potrząsając blond grzywką i zaciskając opaloną pięść z wystającymi kostkami, powiedział zdecydowanie:

- Oczywiście do Berlina, w przeciwnym razie Hitler zostanie złapany bez nas! Rybak szuka miejsc, które nie są najbardziej dostępne, ale najbardziej dochodowe!

Alisa Selezneva zdjęła kolejnego Fritza wystającego z wieży, która przetrwała ostrzał i pocierając rozciętą, ale prawie zaciśniętą podeszwę, powiedziała:

- I co? Nie ma sensu wylęgać jaj w pobliżu lodowca... Musimy znaleźć cieplejsze miejsce!

Arkaszka śpiewał żarliwie:

Poświęć duszę i serce Ojczyźnie -

Spal całe ciało w bitwie, nie pozostawiając śladu!

Godność i honor, zachowanie, śmierć;

Świat jest przed nami - teraz trwa bitwa!

Angelika poklepała stwardniałą dłonią nagie ramię chłopca. Arkashka napiął mięśnie brzucha, demonstrując płytki. Było jasne, że po przybraniu na wadze chłopiec wkrótce zmieni się w silnego i przystojnego młodego mężczyznę.

Alisa Selezneva zaproponowała:

- Ty Arkashka nie jesteś snajperem, może odsuń się od nas trochę... Jeśli jesteś zwiadowcą, to zrób rekonesans!

Chłopak poczuł się urażony:

- Myślisz, że jestem tylko ciężarem?

Angelika przerwała kłótnię:

- Arkashka pobiegnie przed nami. A my podążamy za nim jak biegnące gęsi.

Chłopiec Terminator natychmiast się zgodził:

- Nadchodzi! Maszerujmy...

W samym mieście walki były zacięte. Niektóre ulice były szerokie. Poruszały się po nich T-34-85, IS i działa samobieżne wszystkich typów. W szczególności SU-100. To działo samobieżne ma podobne kontury do trzydziestu czterech, ale ma mocniejsze działo. Uznawany był za najlepszy niszczyciel czołgów, pojawił się stosunkowo późno, gdy wojna już wygasała i nie miał czasu, aby znacząco wpłynąć na przebieg bitew.

Ale od strony faszystowskiej pojawił się czołg, który, gdyby został wprowadzony do produkcji wojskowej na czas, niewątpliwie mógłby na długi czas opóźnić klęskę III Rzeszy.

Jednak każdy z Was, patrząc na żałosny spektakl, jaki reprezentuje dzisiejsza demokratyczna Europa, prawdopodobnie pomyśli, że pod rządami nazistów geje i "czarni" nie otrzymaliby wolności!

A oto czołg E-25, mały, spłaszczony jak żółw z długim pyskiem Pantery. Strzela z tego pistoletu do T-34, penetrując kadłub z odległości 2 kilometrów. Wyraźnie wykazano przewagę dużej prędkości początkowej pocisku podkalibrowego oraz umiejscowienie skrzyni biegów bezpośrednio na silniku, a załoga w pozycji leżącej...

Pociski T-34-85 wprowadzane są w przedni pancerz o grubości 150 milimetrów pod dużym kątem racjonalnego nachylenia i... rykoszetują.

Przy wadze trzydziestu ton czołg jest przyzwoicie chroniony i nie można go wziąć na siłę.

Alisa Selezneva, wspinając się na dach zniszczonego domu, obserwuje, jak dwa E-25 wkraczają do bitwy z kolumną radzieckich T-34-85. Niemieckie samochody są zwinne, zwrotne i szybko wyskakują. Przedni pancerz jest rzeczywiście nieprzenikniony... Tak, boki nadal mają dobre 100 milimetrów i są pod kątem czterdziestu stopni od poziomu. Pantera mając takie dane byłaby niepokonana w 1943 roku. A pod Kurskiem Sowieci musieliby się wycofać...

Ale E-25 na szczęście nie stał się najlepszym czołgiem II wojny światowej. A dwa samochody to za mało, żeby zatrzymać pięćdziesiątkę.

SU-100 próbują namierzyć samochody pancerne Fritza, ale naziści przechylają swoje samochody z boku na bok. Speed Thugs: 700 koni mechanicznych na 30 ton wagi, zapewnia przyzwoitą prędkość, szczególnie na autostradzie. W skrzynce zamontowanej bezpośrednio na silniku, nie licząc biegu wstecznego, znajduje się dwanaście biegów, co pozwala na wyjazd samochodu w przypadku zagrożenia.

Są też tylko cztery SU-100, strzelają, jeden trafia... Ale rykoszet, cementowy pancerz ma bardzo duży kąt, a grubość jest przyzwoita... Samochody Fritz strzelają w odpowiedzi, ale też to dostają .

Alisa Selezneva, której prawy palec wskazujący już się odsunął, ponownie łamie optykę. Śnieżnobiała dziewczyna obnaża zęby i grozi pięścią:

- To będzie dla ciebie!

Angelica obserwuje pole bitwy. Sześć T-34-85 zostało trafionych w kadłub, ale jest szansa, że pojazdy wrócą do służby. Pocisk podkalibrowy jest mały, ma grube ściany i nie jest tak niszczycielski. To prawda, że w jednym z samochodów nastąpiła detonacja i zaczął wymiotować.

SAU-122 też otrzymał swój udział, został przebity i płonie...

Alisa Selezneva uderzyła drugiego, uśmiechając się złośliwie...

- Tak teraz są ślepi!

Rudowłosy diabeł wątpił:

- Oh naprawdę? Czy wierzysz w ich ślepotę!

- Nie tęsknię! - warknęła Śnieżka.

- Tak, i wydaje się, że oni też! - Angelica wskazała palcami na samochody.

Rzeczywiście, E-25 nadal strzelały, wystrzeliwując pociski co pięć sekund ze swoich półautomatycznych armat.

Rzadko go smarowali, sami go zdobywali, ale wytrzymali cios... Podobno zbroja była wysokiej jakości. I tak SU-100 przyjął ciało... Pochyliła się...

Alisa Selezneva była poważnie zaskoczona:

- Czy naprawdę tęskniłem... Jestem taki niekompetentny, czy może tak wpływają na mnie moje rany.

Królewna Śnieżka wystrzeliła ponownie i bystrym wzrokiem przyjrzała się wynikom strzelaniny. Angelica też strzeliła im w oczy... Ale nie, to nie zadziałało.

Alisa Selezneva szepnęła modlitwę:

- Kula, kula, bądź dokładny, jesteśmy dla Sprawy, dla Chrystusa!

Nie, nie chybia, po prostu optykę chroni zbyt grube i wysokiej jakości szkło pancerne. Królewna Śnieżka szybko to zrozumiała... A gąsienice niemieckich cudownych czołgów zostały wysadzone przez granaty. Zawiasy rozsypały się po całym asfalcie. Można nawet powiedzieć - bełkot! Czołgi są unieruchomione i teoretycznie powinny się poruszać, ale gorące radzieckie pojazdy jadą dalej, zasypując je pociskami...

Kiedy jest dużo trafień, jest to dużo słabych uderzeń w głowę rękawiczkami. Nie powala cię za pierwszym razem, ale potem stopniowo się kumuluje i pojawia się zjawisko zwane nokautem technicznym.

Podobnie pancerz rozpada się pod wpływem serii trafień i rozpada się... Dlatego trend pojazdów superciężkich nie dominuje w światowej konstrukcji czołgów. Choć wydaje się, że da się stworzyć ochronę na najwyższym poziomie.

Jednak Wielka Brytania poszła drogą wzmocnienia pancerza czołgu Churchill, nawet kosztem uzbrojenia. Tylko Challenger był harmonijną maszyną (ognisto-pancerno-manewrową). Ale pod tym względem czołgi zawsze podążały innowacyjną ścieżką. Chociaż pod względem składu E-25 pozostał niezrównany podczas II wojny światowej.

Ale był już "pochowany". Alisa Selezneva i Anżelika zmieniły cele i zabrały się do pracy nad piechotą, armatami i faustnikami.

Teraz wojownicy walczyli bezpośrednio w samym Berlinie. Było wielu, wielu chłopców-bojowników. I to, co zabijało dorosłych już w poprzednich bitwach, a teraz zmobilizowano wszystkich mężczyzn od dziesiątego roku życia, a nawet młodszych.

Walczyły także dziewczęta, choć nie w dużych ilościach. Jednak Hitler, bez względu na to, jak wielkim był potworem, nie był zwolennikiem wysyłania kobiet na front, uważając wojnę za sprawę wyłącznie męską. Jeżeli jednak chodzi o ochronę kapitału, możliwe są wyjątki od zasad.

Alisa Selezneva z zasady unikała strzelania do chłopców poniżej szesnastego roku życia. Chociaż niektórzy zasmarkani Krauci całkiem zręcznie posługiwali się nabojami Fausta.

Było wiele strat wśród radzieckich czołgów i dużo piechoty. Niektóre domy były niemal pokryte trupami. W Berlinie jest wiele karabinów maszynowych, skutecznie sprawdzają się także karabiny szturmowe MP-44. Trafiali w granatniki i karabiny bezodrzutowe.

Skuteczny ogień prowadzą także wojska radzieckie. Tutaj Ilyowie znów atakują. Wkroczyli szturmowcy i ciężki ogień z dział przeciwlotniczych i karabinów maszynowych.

Bez przerwy wojska radzieckie próbują pokonać umocnienia jednym rzutem. Ale obrona jest zbudowana solidnie. Teraz budynek został zdobyty, dumnie powiewa nad nim czerwona flaga... I nagle, niczym eksplozja, mury runą, miażdżąc różnych bojowników.

Alisa Selezneva głęboko marszczy brwi:

- Miny lądowe są kontrolowane drogą radiową. Są tu też pola minowe, których saperzy nie widzą.

Angelika, strzelając często i nerwowo, krzywiąc się z bólu licznych ran, bulgocząc ze złością, zgodziła się:

- Tak, Krauci stwarzali problemy. Zwłaszcza kolumny czołgów... Tutaj najwyraźniej ulice będą musiały być mocno podlewane ołowiem i krwią!

Alisa Selezneva nakręciła jakiś staromodny film. Upuścił Faustpatrona, broń poleciała na dno, a po uderzeniu eksplodowała, wznosząc górę kurzu. Za nim upadł sam dziadek, potrząsając nogami w łykowych butach (!). Jego kariera dobiegła końca. A sądząc po żelaznych krzyżach, kariera była chwalebna, był nawet krzyż rycerski z żelaznego krzyża. Aż dziwne, że taki pan wybrał Faustapatrona na broń, z której najczęściej uzbraja się silnych chłopców.

Angelika nie doświadczyła żadnych specjalnych uprzedzeń i strzeliła wystawionemu zza ściany młodemu faustiście w bosą stopę. Chłopiec upadł, miał złamaną kość i głośno jęknął. Rudowłosy diabeł uderzył się w tył głowy i zauważył:

- Miłosierdzie na wojnie, w przeciwieństwie do dziewczyny publicznej, kosztuje więcej, ale nie może dać satysfakcji!

Alisa Selezneva odpowiedziała:

- Tylko osoba o prawdziwie wzniosłym duchu nie waha się okazywać miłosierdzia upadłym!

Angelika prychnęła pogardliwie.

- Znowu jesteś, Królewno Śnieżko, wymachując językiem. Nie możesz powiedzieć nic mądrzejszego?

Alisa Selezneva powiedziała surowo:

- Czy zabicie nieszczęsnego dziecka jest odwagą?

Angelika parsknęła z jeszcze większą pogardą:

- Czy sam nie byłeś morderczym dzieckiem? I nawet teraz nadal jesteś nieletnią dziewczyną, która nie jest całowana przez mężczyznę. Więc nie graj na dudach, ale raczej strzelaj! Często i dokładnie. I nie żałujcie tych pociągnięć nosem, oni ani trochę nie współczują wam ani naszym żołnierzom!

Alisa Selezneva zamiast odpowiedzieć zmieniła stanowisko... W dużym, choć dość zniszczonym mieście, snajper ma swobodę, wiele celów i wiele ofiar.

Jest też mnóstwo bosych chłopców, ogarniętych patriotycznym impulsem, by bronić Berlina. Czasem są uzbrojeni, niezbyt dobrze, w pistolety, fausty, koktajle Mołotowa, ale walczą desperacko. Jednak widać już związane grupy chłopców - byli oni związani przez żołnierzy radzieckich.

Ale wtedy jeden z chłopców w podartej tunice podniósł ręce i wydawało się, że ma się poddać. Jego blada, wychudzona twarz z krwawiącymi pryszczami i zapadniętymi policzkami była surowa i pełna rozpaczy.

Radzieccy żołnierze wyciągnęli do niego ręce... Chłopiec coś pociągnął i to od razu eksplodowało z hukiem! Fragmenty i kawałki zakrwawionego mięsa rozrzucone daleko.

Alisa Selezneva pomyślała: co szepnął na koniec niemiecki chłopiec? Modlitwa do twojej matki, Boga czy potwora piekielnego Adolfa Hitlera? O czym śnił w ostatnich sekundach? Co zapamiętałeś?

Angelika powiedziała radośnie:

- To oduczy nas złego nawyku brania do niewoli małych zwierząt. Zobacz, jak rozumieją uczucie! Musimy zniszczyć cały naród niemiecki!

Alisa Selezneva stanowczo sprzeciwiła się:

- NIE! To nie jest właściwe! Niemcy to wspaniały i bardzo utalentowany naród. A jeśli wśród nich są degeneraci... - Królewna Śnieżka, wówczas widząc, że jej partner zabiera dziewczynę z karabinem na muszce, szturchnęła ją w bok. - Nie waż się zabijać dziecka! Ona jest dobra.

Angelika warknęła wściekle, jak głodna i zraniona (i naprawdę została ranna!) pantera. Jej spojrzenie płonęło nienawiścią.

- Nie widzisz, to dziecko strzela do naszych żołnierzy!

Alisa Selezneva stanowczo sprzeciwiła się, wsuwając lufę pistoletu między okrągłe i pełne dziewczęce piersi:

- Więc i do mnie strzelaj! Bo ja na jej miejscu zrobiłbym dokładnie to samo, broniąc stolicy mojej Ojczyzny!

Angelika zaklęła:

- Delikatność cielęciny! Ale dlaczego nie zlitowałeś się nad starcem z krzyżem rycerskim, jak wielu innych?

Alisa Selezneva odpowiedziała bez wahania:

- Bo to jest wojna! - I przed Angeliką - dodała. - A na wojnie obowiązują zasady - rycerze nie zabijają dzieci! Zasada ta jest święta przestrzegana we wszystkich dziełach romantycznych!

Ognisty diabeł szczeknął w odpowiedzi:

- Nie da się cię naprawić! Lepiej strzelać do starych ludzi. Nie lubisz zniedołężnienia!

Alisa Selezneva chętnie kiwnęła głową:

- Nikt nie uważa za potwora ogrodnika, który obcina stare, zgniłe pędy. Ale niszczenie młodych pędów to strata czasu!

Zmiany zaszły w obrazie bitwy, "Salamandry" pojawiły się na niebie jak komary w ogniu. Z całą wściekłością zaatakowali radzieckie IL-y, strzelając z armat 30-milimetrowych. Radzieccy piloci zaakceptowali bitwę.

Alisa Selezneva zmieniła priorytety i przeniosła strzelanie na latające maszyny. W ogóle samolot, nawet jeśli jest tak monoblokowy jak HE-162, jest maszyną kosztowną, a jego zniszczenie jest cenniejsze niż żołnierz piechoty czy nawet oficer SS.

To prawda, było jasne, że poziom wyszkolenia niemieckich pilotów był nieistotny. Prawdopodobnie walczą nowicjusze, którzy tak naprawdę nie wiedzą, jak sterować i strzelać. Jednak niedoświadczony personel został rozcieńczony kilkoma doświadczonymi asami, co spowodowało duże kłopoty.

Zwłaszcza podczas strzelania do trudno zwrotnych mułów. A osłona myśliwca była bardzo spóźniona. Chyba, że były też PE-2, które próbowano wykorzystać na poziomie taktycznym.

Alisa Selezneva, zestrzeliwszy kilku przybyszów, skoncentrowała swój ogień na doświadczonych asach. Ważne było: wybić jak najwięcej sępów, nie pozwolić im na osierocenie rosyjskich dzieci.

W tym samym czasie śnieżnobiały anioł doznał tak silnego duchowego uniesienia, że zaśpiewała na całe gardło;

Czym jest służba Ojczyźnie?

To jest praca - to co daje nam radość!

Czerpiemy radość - inspirację,

Nie obchodzi nas dziewiąta fala burz!


Dla Ojczyzny serce bije dziko,

Każdy musi o to walczyć!

A potem zacznie się cudowna bajka,

Gdzie w miłości jest jeden zając i lew!


Ale to nie lew nagle stał się tchórzliwym zającem,

Właśnie zdobyłem się na odwagę za pomocą kosy!

Nie musimy cierpieć, dręczyć się,

Chmury daleko - rozbłyśnij złotym promieniem!


My, dziewczyny, jesteśmy dzielnymi wojownikami,

Będziemy walczyć, cześć Ojczyźnie!

Przecież mamy takiego ducha i siłę,

Jakie psalmy śpiewają Archaniołowie!


Ta pieśń męstwa opowiada o honorze,

O miłości świętej, a nie cielesnej!

Będziemy razem z Bogiem na zawsze,

Demon odszedł z beznadziejną melancholią!


Dla mnie Chrystus jest Wielkim Wojownikiem,

On jest za sprawiedliwością i dobrocią!

Tak, przelaliśmy dużo krwi,

Do końca życia nie zliczę litości dla poległych!


Ale nie musimy liczyć strat,

Pan Wszechmogący zmartwychwstanie każdego!

On rozda swą hojną nagrodę,

Wzmocnij naszą siłę, miecz i tarczę!


Odważny jest rzeczywiście nieśmiertelny,

Zawiera rdzeń tego życia!

Powodzenia przyjdzie do nas, uwierz w to,

Zmiażdż przeciwnika wściekłością!


Świat czasami wygląda jak kompletne piekło,

Nie ma porządku, nie ma sumienia, nie ma miłości!

Gorzkie, zwiędłe wiśnie,

Cały bilans to ciemność minusów i zer!


Ale szczęście wkrótce przyjdzie na Ziemię,

Człowiek jest twórcą swojego losu!

Będzie życie i śmierć w potężnej mocy,

Zróbmy to, czego nie mogli nasi przodkowie!

Alisa Seleznevy i bez żadnej przesady przeszła do historii, wybiła ślady, jak cerowanie strzałami na maszynie do szycia, najpotężniejszych myśliwców Luftwaffe i reszty niemieckich pilotów, tracąc resztki ducha walki , cofnął się ze strachem.

W tej chwili same dziewczyny zostały ponownie zaatakowane. Podkradło się do nich dwóch wysokich esesmanów i kilku silnych chłopaków z Hitlerjugend i... Zamiast wykorzystać nadmierny zapał wojowników do strzelania do celów powietrznych do strzelania do snajperów z zasadzki, postanowili wziąć ich żywcem . A może bajeczna uroda, która pod wpływem ran i zmęczenia dziewcząt stała się jeszcze bardziej erotyczna, wzbudziła w nich chęć wykorzystania jeńców do własnych celów.

W każdym razie uderzenie od tyłka w tył głowy trwale obezwładniło Alicję, która była w wirtualnym stanie transu, po czym Fritze rzucili się na wysoką Angelikę.

Jednak ognisty diabeł, mimo że został ciężko ranny, pozostał najniebezpieczniejszym przeciwnikiem. Odruchowo spotkała się z potężnym SS-manem ostrym ciosem w pachwinę. Czknął, usta miał szeroko otwarte, ślina zaczęła płynąć, a to zwłoki zdawały się latać z dachu. Tak, jak rozbije się o cegły...

Angelika, unikając strzału innego faszysty, uderzyła go łokciem w prawy dolny punkt podbródka, pod kątem w stronę środka. Kiedy tak uderzasz, nawet lekki cios może powalić wojownika o dużej teksturze. A Angelica uderzyła profesjonalnie, skrętem ciała i ramieniem.

Szczęka pękła, nazista zapadł w głęboki, niemal śmiertelny nokaut. Dwóch chłopców z Hitler Jugent z paskami w kształcie dębowych żołędzi otworzyło usta i wypuściło powietrze:

- O, Rosjo, bohaterze!

Potem rzucili się na nią, wymachując saperskimi ostrzami. Po dwóch gigantach nastolatki, które nie wyglądały na więcej niż czternaście, piętnaście lat, nie wydawały się straszne. To prawda, że \u200b\u200bdąbowe żołędzie na kołnierzach wskazywały, że była to elita lub sztab dowodzenia. Gdyby Angelica była zwykłym żołnierzem, ci chłopcy stanowiliby zagrożenie. Ale dla Syberyjki zahartowanej gorącym żelazem i ołowiem są to nasiona.

Angelika wykonała podstępny ruch, a koleżanka obróciła jej goleń jak wachlarz i zahaczył chłopaka, ten poleciał do góry nogami, błyskając sportowymi butami na kolcach ze stali stopowej. Najwyraźniej nie są miejscowymi boso. A oto kolejny chłopak, próbował kopnąć ją nogą, ale oczywiście bezskutecznie, bo sam odleciał, uderzając boleśnie plecami. Angelika podsumowała:

- To jest technika rosyjskiego bohatera!

. ROZDZIAŁ nr 20

Alisa Selezneva westchnęła ciężko. Jak długo możesz siedzieć na takim łańcuchu jak pies? Kiedy ona i chłopiec ponownie próbowali zgrzytać łańcuchami, znowu wpadli SS-mani. I zaczęli bić dzieci gumowymi pałkami po bosych piętach. Pobili mnie mocno i tym razem całkowicie wybili podeszwy. Alicja poczuła, jak gumowa pałka opuszcza się na goły, okrągły dziecięcy obcas. I wszystko wokół niej eksploduje bólem. Uderzenie w piętę wykonuje się ze wszystkich stron, a bose stopy zabezpiecza się w specjalnym urządzeniu. Alicja czuje, jak krew przepływa od podeszwy do tyłu głowy.

I jak wybucha, jak wulkan pulsujący w żyłach.

Paszka stanął silny, lecz po kolejnym ciosie zaczął krzyczeć. Są profesjonalistami w swojej dziedzinie.

Podeszwy dzieci puchną i zmieniają kolor na niebieski. W pewnym momencie zaczyna pryskać krew.

A na koniec gołe, spuchnięte i zakrwawione stopy dzieci doprowadzane są do pochodni.

A potem z bolesnego szoku chłopcy i dziewczynka tracą przytomność.

Nie przywrócono im rozumu, lecz po prostu porzucono. Podczas gdy opętani faszyści nie mają dla nich czasu.

Co więcej, potworom brakuje wyobraźni. A przechwycone rzeczy z przyszłości Fritzowie próbują zbadać, ale nie odnoszą one większego sukcesu.

Prawdopodobnie jednak kierownictwo III Rzeszy wierzy, że można wygrać II wojnę światową bez poważnej broni przyszłości.

Dlaczego mają kolosalną pewność siebie?

Adolf Hitler, skacząc jak wściekły zając, łapał wieści z frontu wschodniego, szybko ruszając uszami. Zaawansowane jednostki niemieckie dotarły już do Dniepru. Korzystając z przewagi w mobilności, naziści pewnie ruszyli w kierunku centralnym. Na północy też wszystko szło dobrze, Rygę udało się zdobyć w ruchu, niemal bez walki. Również na południu otoczono duże siły wojsk radzieckich. Kolumny czołgów przedarły się do Żytomierza.

W sumie początek wojny przebiegł prawie zgodnie z planem, więc znów można było się bawić. Kiedy zebrali się faszystowscy przywódcy. Borman zaproponował zorganizowanie kolejnego przedstawienia.

- O mój największy Führerze!

Hitler krzyknął:

- Dlaczego mruczysz!

Pysk Bormanna był niezwykle tępy i żółty, przypominający raczej chińską maskę:

- Jak zawsze śpiewamy na cześć Wielkiego Fuhrera!

Hitler strzelił swojemu sześciu odpowiednikom w nos:

- Śpiewanie to za mało, spójrz, jesteś kretynem!

Führer zrzucił tort ze stołu, nadepnął na niego butem i warknął groźnie:

- Poliż łysego psa!

Borman rzucił się na czworaki i jęknął:

- Pies może ugryźć, tylko z życia świni! Tylko z życia, z życia świni, pies może ugryźć!

Hitler mruknął:

- Nie, nie masz podstępnego spojrzenia, twoje oczy nie kłamią! Mówią zgodnie z prawdą, że Bormann to głupi błazen!

Zastępca Führer zamruczał, jednocześnie oblizując językiem krem:

- Jestem mu-mu! Nie rozumiem! Bardzo lubi ten krem!

Hitler włożył but w twarz Bormanna, skarpetka trafiła prosto w nos, który pękł jak przejrzały pomidor. Führer kpiąco zapytał:

- No cóż, co cię uszczęśliwia, klubowiczu?

Bormann jęknął:

- Och, wielki Fuhrerze, dąb jest symbolem mądrości!

Hitler parsknął pogardliwie i wypowiedział najbardziej szalone bzdury:

- Rosjanie! Być może tak, jaki to ułomny naród. Ogólnie rzecz biorąc, Słowianie nie pochodzą nawet od małpy, ale od osła i niedźwiedzia!

Speer zauważył:

- Nasi naukowcy pracowali właśnie nad genomem niedźwiedzia i jego przeszczepieniem do organizmów żywych.

Hitler odwrócił się gwałtownie, przewracając okulary Generałowi Idolowi. Zerwał się gwałtownie i ponownie usiadł:

- Ku-ku! Mój Fuehrer!

Hitler syknął:

- A jaki jest wynik!

Speer uśmiechnął się:

- Przeszczep przysadki mózgowej niedźwiedzia trzykrotnie zwiększył siłę fizyczną więźnia, a raczej więźnia.

Hitler krzyknął rozdzierająco:

- Widzisz, co wymyślił mój największy geniusz! Dzięki mojej mądrości żołnierze III Rzeszy staną się absolutnie niepokonani! Dlaczego się gapią, dlaczego nas nie chwalą!

Świta Führera zawarczała zgodnie:

- Hej Hitlerze! Hej Hitlerze! Zindzie, witaj!

Nazista numer jeden usiadł na ramionach Bormanna, ponieważ jest silnym facetem.

- Jestem największym z Fuhrerów! Mój geniusz swoim światłem przyćmiewa słońce, gwiazdy i księżyc. Swoją drogą, to ja zbudowałem Księżyc i będzie na nim napisane, wyprodukowany w Niemczech! Hej!

Bormann zapiał:

- To już jest napisane! Na ruinach Kremla kwitną obozy, nie ma nic fajniejszego niż igrzyska he, he, he i ha ha!

Hitler pisnął:

- No, wstawaj, mały koniku! Albo raczej kretyński dzik!

Borman próbował wstać na sztywnych kolanach. Hitler wyciągnął z kieszeni szpilkę z diamentową główką i dźgnął swojego zastępcę w tyłek. Bormann ryknął i podskoczył, podnosząc Fuhrera:

- Och, wielki Adolfie!

Góring, który zawsze wyróżniał się "głębokim myśleniem", sugerował:

- Słowo wielki jest zbyt banalne.

Hitler odwrócił się szybko:

- Co powiedziałeś?

Gruby marszałek Rzeszy zająknął się i odpowiedział:

- Największy z Führerów, supergeniusz wszystkich czasów i narodów, musi być czymś wyższym niż tylko wielkim! Musi być w tym coś wyjątkowego i niepowtarzalnego! Więc co!

Hitler rzucił szampana w głowę Góringa.Góring, ospały i mocno pijany, nie miał czasu na odejście i otrzymał prezent w czoło. Gruby marszałek Rzeszy upadł na miejscu, wypuszczając z ust strużkę krwi. Führer zaśpiewał radośnie:

- Silny cios - Adolf wszechmocny!

Borman, nie przestając piać i uderzać się w uda, gwizdnął coś:

- Kiki-riki! Kukułka! Uderzę cię moją ostrogą!

Hitler przewinął trochę dalej, zepchnął ze stołu kilka wazonów z kwiatami i wychrypiał:

- Konie są dobrze odżywione, biją kopytami, a ja uderzyłem Rosjan pięścią!

Himmler dodał nieśmiało:

- Och, wspaniały Adolfie. To samo na kułaków, proponuję stawiać na przyszłą strukturę imperium.

Hitler chwycił krawędź stołu zakrzywionymi palcami. Jego szczurza twarz wykrzywiła się:

- Co masz na myśli mówiąc, że pięści są silniejsze od czołgów?

Himmler natychmiast się poprawił:

- Widzisz, wielki Führerze, po kolektywizacji część zamożnego chłopstwa straciła dochody. Jest to potencjalna podstawa do niezadowolenia. To właśnie ich chcemy wykorzystać do walki z komunistycznym podziemiem!

Hitler chrząknął, zgrzytając zębami:

- Rozmawiasz z podziemiem!

Himmler skinął głową:

- Tak, z podziemiem!

Hitler ryknął i uderzył pięścią w stół, przewracając sałatkę:

- Nie, podziemia nie będzie!

Himmler był zaskoczony:

- Jak się ma mój Führer?

Dusząc się, Hitler powiedział:

- Tak! To jest bardzo proste! Rozkażę wymordowanie całej ludności słowiańskiej. Nie będzie tu żadnej głupoty i sofistyki. Wadliwych, podludzi Słowian należy zetrzeć z powierzchni ziemi!

Himmler wzdrygnął się:

- A Czesi!?

Hitler wybuchnął śmiechem, jego śmiech był jak śmiech szalejącego szaleńca:

- Czesi to pasożyty! Tyłki są pełne narkotyków! Jeśli spotkasz Czecha, zabij natychmiast drania! - Führer zakaszlał, krztusząc się śliną, po czym głupio wytrzeszczając oczy, mówił dalej. - Ogólnie wyraziłem swój punkt widzenia. Jest surowa i niezmienna. Chociaż są pewne korekty. Jak pracują Czesi!

Himmler wzruszył wąskimi ramionami:

- Plan jest realizowany!

Hitler warknął:

- Plany, które realizujesz i przekraczasz, ale my dajemy ci małe plany. Co Czesi powinni dodać do standardu!

Himmler doszedł do słowa:

- Tak jest!

Speer (jedyny z otoczenia Führera, który nie był kretynem) zauważył:

- Ale to ty, wielki władco, odciąłeś wcześniej zaplanowane wnioski osadnicze o produkcję broni. W szczególności brakowało czołgów, około dwudziestu dwóch i pół tysiąca od celu.

Hitler sapnął:

- I Czesi to wyrwali!

Speer chłodno sprzeciwił się:

- Nie tym razem! Przesadzili nawet ze swoim planem dotyczącym czołgów t -338. Tak naprawdę awaria nastąpiła w dniu...

Hitler zmrużył szyderczo oczy.

- Będziesz pieprzył bzdury później, poinformowano mnie, że po stronie Rosjan walczy czołg z armatą 252 mm.

Idol skinął głową:

- Tak, świetnie, to słynny KV-12.

Hitler nagle się uspokoił:

- Ten czołg został nazwany na cześć takiego głupca jak Klim Woroszyłow. Oznacza to, że ta broń nie będzie nam straszna!

Speer sprzeciwił się:

- Taka haubica jest bardzo niebezpieczna w ataku. Na przykład pocisk granatu morskiego ważący dwieście pięćdziesiąt dwa kilogramy jest w stanie ściśle ściskać bunkry i linie okopów. Ten czołg jest przeznaczony do działań ofensywnych.

Hitler machnął ręką, trzymając w dłoniach kieliszek bezalkoholowego porto, a liliowe strumienie przepływały obok Szerpów.

- Jak straszne!

Minister potrząsnął głową.

- Nie, głupi!

Hitler zacisnął pięści, kości pękały:

- No dobrze! Nie wkładaj mnie do trumny. Francuzi mieli także potwora C-2 z armatą 155 mm. Więc co? Czy to naprawdę im pomogło?

Speer rozłożył ręce.

- Francja miała tylko trzydzieści takich czołgów. Co więcej, ich prędkość wynosi tylko 12 километровgodzinę. Co jest bardziej śmieszne niż groźne.

Idol poprawił czapkę i zaćwierkał:

- Całkiem przyzwoita prędkość jak na towarzyszącą piechotę!

Speer skinął głową:

- Ale nie w przypadku współczesnej wojny, kiedy wymagane są szybkie manewry, a prędkość przemieszczania się wojsk gwałtownie wzrosła.

Hitler, całkowicie się uspokoiwszy, powiedział:

- Logiczne! Nie bez powodu Stalin ma tak wiele czołgów lekkich. Chociaż wynurzone jednostki są słabo opancerzone, ich prędkość...

Speer dodał:

- Czołg KV-12 przewyższa S-2 nie tylko szybkością, ale także grubością pancerza: 175 mm w porównaniu z 45, a to jest znaczące. Jeśli S-2 mógłby zostać przejęty przez nasze działo kal. 50 mm, wówczas czołg ten byłby niewrażliwy na działa tego kalibru. Weźmy to, pamiętajcie - francuski czołg waży 70 ton, a radziecki 152.

Hitler zniżył głos do szeptu:

- A czemu to?

Speer, naśladując Hitlera, odpowiedział równie cicho:

- Ze względu na bardziej zaawansowaną konstrukcję.

Hitler potrząsnął głową:

- Ach ach ach! Okazuje się, że prymitywni Rosjanie stworzyli broń znacznie silniejszą niż Francuzi. Jednak ostatni naród Murzynów, ale nie w takim stopniu!

Speer zauważył:

- Powodów takich kolizji jest kilka. Muszę jednak powiedzieć, że warunki rozwoju nauki są w ZSRR znacznie korzystniejsze niż we Francji, a nawet w USA. Tak, to fakt!

Hitler zeskoczył z pleców Bormanna i otrząsnął się. Lubił słuchać Speera. Przecież kiedyś ten młody człowiek zbudował w siedem dni gigantyczny budynek Kancelarii Cesarskiej. A oni powiedzieli, że to niemożliwe. Ponadto Szerpa jest jednym z niewielu, którzy nie bali się powiedzieć Hitlerowi prawdy. Całkiem wysoki, młody minister, nie gruby jak Goering, nie niski jak Goebbels, a jego twarz jest taka odważna, aryjska, a nie zdegenerowana jak Bormann. Hess, choć niebieski, jest o wiele ładniejszy.

Führer powiedział przymilnie:

- Dlaczego tak jest: czy radom jaskiniowym jest lepiej?

Speer z uśmiechem odpowiedział:

"Większość z nas, a także przeważająca większość młodych ludzi, będąc naukowcami, marzy o zostaniu właścicielami ziemskimi i bankierami. Powiedz mi, mój Fuhrerze, kiedy byłeś w szkole, było wielu, którzy chcieli gryźć granit nauki.

Hitler prychnął pogardliwie:

- NIE! Każdy chciał mieć ciepłe miejsce urzędnika, gdzie można ogrzać tyłek łapówkami lub założyć własny biznes. Nikt nie chciał być naukowcem!

Speer potrząsnął palcem:

- Otóż to! W ZSRR nie ma własności prywatnej. Więc jeśli jesteś mądry, to...

Borman zasugerował:

- A co jeśli zakażemy własności prywatnej? Wprowadzić komunizm.

Świta Fuhrera wybuchnęła śmiechem. Goebbels, który dotychczas milczał, sugerował:

- Całą własność w kraju uznamy za osobistą prerogatywę Führera.

Hitler zmarszczył brwi.

- Co powiedziałeś?

Goebbels odpowiedział:

- Prerogatywa!

Nazista numer jeden potrząsnął palcem:

- Myślałem, że to prezerwatywa! Taki fajny facet z ciebie! Byk bawarski, mięso niemieckiej ziemi.

Goebbels skłonił się:

- Bardzo mi to schlebia, och, wspaniale!

Hitler pokazał pięść:

- Ogólnie ciekawa propozycja, ale nie na czasie. Dopóki trwa wojna, nie możemy dzielić naszego narodu poprzez podział własności. ZSRR stracił w wojnie domowej dwanaście milionów. To sześciokrotnie więcej niż na frontach I wojny światowej. Nie wolno nam powtórzyć takiego błędu. Dlatego nie dotknę jeszcze oligarchów, ale kiedy cały świat padnie nam do stóp...

Speer westchnął:

- Po zwycięstwie bardzo trudno będzie przetrawić Amerykę. Jest mocny, zwłaszcza ekonomicznie. Najbogatsza potęga na świecie, z dużą flotą.

Himmler mruknął:

- I wyprodukowała tylko "Shermany" i "Granty" z czołgów!

Speer sprzeciwił się:

- Już ponad trzydzieści jeden tysięcy. W USA opracowują bardziej zaawansowany Bismarck, czołg ten przewyższa swoimi parametrami wszystkie nasze modele. Posiada działo kal. 175 mm i przedni, pochyły pancerz kal. 275 mm. Pod względem parametrów pojazd ten przewyższa nawet AG-50, z wyjątkiem prędkości i rezerwy mocy.

Himmler odpowiedział:

- Nasz wywiad nie ma takich informacji. Wygląda na to, że zmyślasz Sherpę. Co za bełkot ministra.

Speer odpowiedział z uśmiechem:

- Nie, otrzymałem tę informację od naszych amerykańskich przyjaciół biznesmenów. To godni zaufania goście, którzy nienawidzą swoich żydowskich konkurentów.

Hitler skinął głową:

- Tak, wiem! Większość amerykańskich oligarchów to albo Żydzi, albo od nich zależni, ale jest mniejszość, która chce zatopić swoich przeciwników. Pomagają nam. O ile wiem, Krup otrzymał informację o czołgu Cromwell na rok przed pojawieniem się pierwszych próbek tego pojazdu. Pod względem właściwości pancerza czołg ten dorównuje jedynie... - Hitler zrobił teatralną pauzę i zakończył nagle. - Osioł, idioto!

Speer zacisnął pięści:

- Minister Sztich nie zrobił nic, aby wprowadzić jednocześnie produkcję broni kalibru 88 milimetrów, zdolnej przebić zarówno Cromwella, jak i Matyldę i KV. W szczególności projekt czołgu T-16 z potężną bronią pozostawał na etapie testów. Prototyp został stworzony, lecz nie został wdrożony do projektu.

Hitler skrzywił się:

- To kwestia czasu! Nie denerwuj się kolego! Jednakże nie chcę jeszcze tworzyć czołgów superciężkich.

- Dlaczego? - zapytał Speera.

Hitler odpowiedział z uśmiechem:

- Widzisz, mój chłopcze, tu jest taki problem. Po pierwsze, te zbiorniki są za drogie. Cóż, po co oszczędzać na wojsku, po co ogrzewać piec ścianą swojego drewnianego domu! Ale to tylko część moich rozważań.

Speer był zaskoczony:

- Jaka jest całość?

Hitler, mrużąc oczy, odpowiedział:

- I to wszystko! Nie chcę, żeby wszyscy mówili, że Hitler wygrał tylko dzięki swojej doskonałej technologii. Wręcz przeciwnie, chcę pokonać wroga mniejszymi siłami, pokazując zalety aryjskiego ducha i ciała. Ważny jest sam człowiek, prawdziwy Aryjczyk. Hej Hitlerze!

Tłum krzyczał zgodnie:

- Zin Witaj!

Fuhrer odpowiedział:

- A sam czołg jest bardzo dobry. Jedynie lufa wymaga wydłużenia, aby zwiększyć siłę zabójczą i zastraszyć wroga. Jeśli wojna będzie się przeciągać, Rosjanie przetestują pełną moc naszej technologii!

Faszyści krzyczeli zgodnie:

- Niech chwała Führera, który wzniósł się ponad wszystkich cesarzy, wzniesie się ponad gwiazdy!

Hitler uderzył pięściami w tort i zawył:

- Przestań drapać się po głowie. Cóż, zapewnij Bormanowi obiecaną rozrywkę.

Nazista drugi jęknął:

- Teraz będzie wielki Fuhrer.

Borman podjął niezdarną próbę wytarcia kremu. Nadepnął na sznurówki palcami i upadł, przedzierając się nosem przez bujny dywan leżący tuż na ziemi. Hitler zaśmiał się:

- No cóż, jesteś bufonem!

Borman śpiewał:

- Błazen nie do końca bez powodu wywoływał śmiech we wszystkich królestwach przez cały czas! Przyda się mieć dziurę w głowie, ryczę jak osioł do rana!

Hitler szturchnął Bormanna kolanem w bok, wystawił język i ponownie zachichotał. Śmiech bez powodu jest oznaką głupca!

Speer nieśmiało zwrócił się do Führera:

- Musimy zwiększyć produkcję amunicji. Mamy informację, że Rosjanie tworzą nowe rezerwy!

Hitler syknął:

- Kiedy słyszę - rezerwuje, działa mi to na nerwy! No dalej, nazista numer jeden żądny krwi!

Borman krzyknął, świszcząc:

- Akt pierwszy! Kara śmierci!

Hitler wskazał palcem na brzuch Bormanna.

- Śmierć jest podstawą wszystkiego! Zabijanie podnosi jednostkę. Jestem Führerem, ucieleśnieniem śmierci, piekła i występku.

Bormann zaśpiewał ponownie:

- Wierzę, że bez ciebie będzie mi źle i nikt nie złagodzi mojego cierpienia, ale uwierz mi, że kogut w strefie nigdy nie będzie mógł "pierdnąć" o jałmużnę!

Świta Fuhrera znów zaczęła chichotać. Borman dał znak i nacisnął klawisz. Setki ogromnych rur, wzmocnionych specjalnymi instalacjami elektrycznymi, emitowały wodospad dźwięków. Brzmiało to jak ryk lawiny tygrysów.

Hitler zauważył:

- Moją fantazją seksualną jest zgwałcenie tysiąca tygrysów i lwów w ciągu jednej nocy!

Tłum zawołał zgodnie:

- Jesteś wyższy i fajniejszy niż wszyscy inni, Fuhrer!

Hitler wyciągnął pierś, potrząsając medalami:

- Już jako pięcioletni chłopiec zgwałciłem mamuta!

Po tych słowach świta Hitlera, słynni generałowie, rozeszła się na boki, na ich zniekształconych twarzach wymalowało się przerażenie. Co za seksowny olbrzym Führer!

Borman upadł na brzuch i jęknął:

- Oszczędź nam Apolla!

Hitler uśmiechnął się:

- Kto?

Borman uderzył czołem w dywan:

- Chciałem powiedzieć Zeus!

Hitler wrzasnął rozdzierająco i kopnął Bormanna butem w tyłek:

- Kilka! Porównaj mnie z greckim bogiem! Zabiję, dźgnę, rozerwę usta, wydłubię okulary, pokroję na wstążki!

Führer nagle się uspokoił:

- OK, teraz wykonamy! Ciesz się przyjemnym spektaklem! Swoją drogą, kto zostanie stracony?

Borman zmrużył chytrze oczy:

- Jedna urocza diva!

Hitler oblizał usta:

- Blond!?

Borman skinął głową:

- Tak, i oficer łączności! Teraz będziemy razem płakać z orgazmu!

I znów rozległ się śmiech, w ogóle cała kwatera Hitlera przypominała bandę kretynów i bufonów. Tylko niektóre zwierzęta. Hitler krzyknął:

- Wszyscy milczcie, gdy Führer patrzy!

Rozpoczął się obrzydliwy występ.

Słychać było brzęk łańcuchów. Zaczęli zabierać dziewczynę do pokoju. Była przykryta kocami i nosiła bardzo szorstkie drewniane buty.

Najwyraźniej w trakcie akcji musiała się rozebrać.

Hitler uśmiechnął się. Dziewczyny w krótkich spódniczkach, pokazując bose obcasy, zaczęły przynosić węże z palnikami gazowymi, aby spalić ciało więźnia.

W tym samym czasie zwinięto także stojak z wieloma dźwigniami i narzędziami tortur.

Właśnie mieli rozebrać niewolnika, gdy włączył się alarm.

I nawet zapaliło się czerwone światło.

Adolf Hitler podniósł głowę i ryknął:

- Co to jeszcze jest?

Bormann z wykrzywioną twarzą i drżący ze strachu odpowiedział:

- Atak na urząd cesarski, och, wielki!

Führer trząsł się ze strachu i jęczał:

- Jak to? Ponownie!

Borman podniósł słuchawkę. I tam krzyczeli rozdzierająco. Panika była widoczna.

Hitler ryknął ile sił w płucach, uderzając z całej siły Hermanna Goeringa w tyłek:

- dranie! Dlaczego nie kazałem rozpuścić tych szalonych dzieci w kwasie!

Borman włączył obraz telewizyjny. Cztery postacie w kombinezonach bojowych zaatakowały całą armię SS i przesunęły się po zwłokach.

Ich lasery bojowe powodowały eksplozję czołgów, spalanie samolotów i przewracanie się ciężkich dział samobieżnych.

Adolf Hitler zachichotał, zacierając ręce:

- Świetnie! To jest bitwa w miniaturze! Będziemy walczyć i zwyciężymy!

Borman chętnie się zgodził:

- Widok godny podziwu, o największy z największych!

Hitler krzyknął ile sił w płucach:

- jestem krwiożerczy, jestem bezlitosny,

Jestem złym rabusiem, fajniejszym niż Barmaley!

I nie jest mi to potrzebne! Marmolada, bez czekolady!

Zjem małe! Tak, bardzo mały!

Niech bardzo małe dzieci!

Tak, dzieci!

Bormann zgodził się:

- Pożresz, o największy z największych!

Hitler ryknął na całe gardło:

- Jestem Adolf, okrutny sadysta,

Nad światem wisi nieprzenikniona ciemność!

A dziewczyny robiły postępy. Mówiąc dokładniej, nie jest do końca jasne, jakie to dziewczyny. Wokół nich świeciło pole siłowe. Ale sami wojownicy są tylko w bikini.

A ich bose palce u nóg wyrzucały grudki energii. Co dosłownie rozerwało nazistów na strzępy.

W rękach mają albo blastery, albo miecze świetlne. Co więcej, broń może się rozciągać i uderzać z dużą siłą.

W tym samym czasie piękności bez zastanowienia użyły pępków do wysyłania piorunów.

To było to, to była bitwa. A przeciwko nim stają aż dwie wybrane przez Hitlera dywizje bezpieczeństwa z czołgami i samolotami. I niesamowita moc.

Führer jęknął:

- To jest naprawdę świetne! Takiej bitwy nie da się opisać w bajce!

Borman zauważył ze strachem:

- To może przynieść nam zagładę, o wielki z największych!

Adolf Hitler ryknął:

- Taki wyścig do trzech śmierci doprowadzi Europę do zagłady!

Dziewczyny czasami zakrywały się kombinezonami bojowymi i wystrzeliwały małe, ale bardzo potężne rakiety, które rozrywały naraz dwa lub trzy bataliony nazistowskie.

Führer wychrypiał:

- To jest piekło! Nieprzyjemny wynik!

Speer powiedział chłodno:

- Już wezwałem posiłki, mój Fuhrerze! Może lepiej będzie dla Ciebie ewakuować się w bezpieczne miejsce?

W odpowiedzi Hitler krzyknął histerycznie:

- NIE! Cała 1. Armia SS wystąpi teraz przeciwko nim. Czy moje orlęta sobie nie radzą? Nie, nie opuszczę ani nie opuszczę mojego miejsca zamieszkania!

Góring skinął głową:

- Jesteśmy z tobą, wielki Führerze!

Goebbels potwierdził:

- Jeśli to konieczne, umrzemy razem!

Jodol potwierdził:

- Albo wygramy razem!

Himmler powiedział z entuzjazmem:

- Bez Ciebie, o wielki, życie nie ma sensu!

Hitler poprawił, nieco łagodząc:

- Nie wielki, ale największy! Nie jesteś zbyt gorliwy w chwaleniu mnie!

Speer niespodziewanie odważnie zauważył:

- Polityk kochający słodkie pochlebstwa ma inteligencję muchy!

Führer krzyknął:

- Co masz na myśli?

Speer spokojnie zauważył:

- Mądrzy władcy nie wierzcie pochlebcom!

Hitler zauważył ostro:

- Mógłbym cię za to przebić!

Cesarski Minister zaśmiał się:

- Oryginalny sposób na zamknięcie gardła!

Führer zauważył nieco spokojniej:

- Ale nie zrobię tego, a wiesz dlaczego?

-Dlaczego?

Hitler powiedział z patosem:

- Bo każdemu władcy potrzebny jest błazen, który potrafi powiedzieć prawdę!

Goebbels dość śmiało zauważył:

- Ten facet jest zbyt mądry, żeby być błaznem! Zaśpiewajmy coś, Wasza Wysokość!

Hitler ryknął agresywnie:

- Przestań śpiewać, ty mały draniu! Niedźwiedź nadepnął mu na ogon!

. ROZDZIAŁ nr 21.

Tymczasem Alisa Selezneva obserwowała kontynuację interesującego snu;

Schwytując niemieckich chłopców, związując ich szczelnie wbudowaną w ścianę drabiną, Angelika zorganizowała dla nich improwizowane przesłuchanie. Mianowicie zdarła buty, zapaliła własnoręcznie wykonaną pochodnię i zaczęła smażyć pięty nastoletnim nazistom.

Okazali się niespodziewanie uparci. Drgali, jęczeli, bezskutecznie próbowali zerwać liny, które przykleiły się do ich kostek, ale nie chcieli przekazywać informacji. A różowe pięty, zdaniem niemieckich chłopców sprzątających, już zaczęły się pokrywać, najpierw małymi, a potem coraz większymi, bladofioletowymi pęcherzami. Ból zakończeń nerwowych podeszwy był straszny, ale młodzi bojownicy Hitlerjugend przetrwali dzięki dumie i odwadze. Pokazali, że nie bez powodu zostali wybrani na dowódców ponad swoich rówieśników. Mocno zaciśnięte szczęki, krew z zagryzionych warg, pot ze skroni i policzków pokazywały, jak bardzo bolą. Oddech stał się ciężki, brzuchy się zapadły, ale słychać było tylko niskie, stłumione jęki. Chłopcy wysiłkiem woli powstrzymali swoje głośne krzyki.

Angelika poczuła irytację:

- Sukinsyny Hitlera... No cóż, jeśli nic nie powiecie, spalę waszą godność i pozostawię was na zawsze jako eunuchów.

I ognisty diabeł zaczął ściągać chłopcom spodnie. Wtedy Angelika poczuła silne ukłucie między łopatkami i zimny, niespodziewanie stanowczy głos Alisy Seleznevy, która opamiętała się:

- Nie waż się dręczyć chłopców, suko! Czy nie rozumiesz, jakie to podłe i podłe!

Angelika odpowiedziała ostro:

- Miłosierdzie na wojnie jest tak samo niestosowne jak biały fartuch w kopalni! "Wtedy ruda próbowała wytrącić broń Alisie Seleznevie. Ale ona warknęła.

- Nawet o tym nie myśl! Mam absolutną reakcję, jeśli trafię w kość, będziesz kulawy do końca życia. Rozwiążmy chłopców...

Angelika odpowiedziała:

- A ty najwyraźniej chcesz iść do sądu. Uwolnij więźniów podczas działań wojennych. Tak, to jest artykuł dotyczący egzekucji!

Alisa Selezneva zdała sobie wtedy sprawę, że posunęła się za daleko. Machnęła protekcjonalnie ręką:

- A co zrobią i jak daleko uciekną z takimi nogami i poparzonymi stopami... No cóż, Angeliko, jesteś potworem.

Ognisty i piękny diabeł wzruszył ramionami:

- No cóż, koniec... Teraz powiecie, że nie należy zniżać się do poziomu faszystowskich bandytów. W co się ubrać, białe rękawiczki...

Alisa Selezneva przerwała:

- No, powiedz mi, rudowłosy demonie, w przynajmniej jednej książce lub filmie o wojnie secesyjnej lub Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej widziałeś, że Czerwoni torturowali swoich wrogów lub że byli potworami.

Angelika próbowała to zbyć:

- Dlaczego to...

Alisa Selezneva uśmiechnęła się:

- A poza tym... Nawet oficjalnie nasza partia nie aprobuje stosowania tortur wobec jeńców wojennych. A tym bardziej dla dzieci. Takimi działaniami Anżelika naruszasz wizerunek radzieckiej, szlachetnej wojowniczki-lwicy. A to hańbi całą naszą Armię Czerwoną.

Angelika nie chciała przyznać się do błędu, a on zasugerował:

- Skoro nie udało nam się uzyskać informacji, to lepiej... Pędźmy bliżej centrum, do urzędu cesarskiego. Może tam złowimy większą zdobycz...

Alisa Selezneva uderzyła nogą w bruk i ćwierkała:

- Czy spodziewasz się zabrać samego Hitlera?

Angelika energicznie wzruszyła szerokimi ramionami:

- Wszystko niemożliwe jest możliwe, choć jest trudne... Pewnie wiele osób myślało, zwłaszcza na Zachodzie, że ZSRR przegrał, Niemcy wkroczyli na przedmieścia Krasnej Polany, a armia radziecka w Berlinie to fikcja. Ale oto jesteśmy teraz w Berlinie. I to jest rzeczywistość!

Alisa Selezneva potwierdziła:

- Tak, najbardziej realna z rzeczywistości! Dlatego śmiało. W specjalnym sektorze rządowym.

Naziści walczyli z wściekłością skazanych na zagładę. Liczne bojówki, albo już rozpadający się starzy mężczyźni, albo zasmarkana młodzież w szortach i nagich obcasach, w tym obcięte dziewczyny ze starszymi kobietami.

Niektórzy milicjanci byli uzbrojeni w strzelby myśliwskie, a dzieci w butelki z łatwopalną mieszaniną i opakowania z materiałami wybuchowymi domowej roboty.

Muszę powiedzieć, że te ostatnie, zwłaszcza wypełnione igłami, gwoździami i innymi metalowymi "łuskami", były niebezpieczne. Piechota odniosła poważne i bardzo bolesne rany.

W bitwie miejskiej nawet pierwszoklasista mógł podkraść się niezauważony i rzucić torbę w gęstwinę nacierających żołnierzy.

Oto wychudzeni uczniowie podstawówki, którzy wynaleźli nawet coś w rodzaju lekkiej katapulty i chowając się za ruinami, rzucają ładunki w stronę nacierających piechoty Armii Czerwonej.

Alisa Selezneva nie pozwala Angelice strzelać do nich, a między wojownikami dochodzi do bójki i sprzeczki. Wreszcie rozwiązaniem kompromisowym jest wzięcie jeńca i związanie go.

To prawda, że zanim dziewczęta dotarły do tej agresywnej "muszki", udało im się wypuścić jeszcze pięć paczek, raniąc kilkunastu żołnierzy radzieckich.

Dziewczyny, po wyleczeniu wcześniejszych ran, są szybkie i mają w plecaku lekką, ale wytrzymałą siatkę. Przyłapane bachory, wśród nich kilka dziewczyn się rozwodziło... Dzwonią do mamy i taty po niemiecku i przysięgają, że więcej tak nie zrobią.

Ale jednemu z chłopców udało się wyjść i z daleka robi do nich miny. Angelika wciąż strzelała... Kula strąciła chłopczykowi modną czapkę z daszkiem, zmuszając go do pośpiesznej ucieczki, błyskając niskimi obcasami, szarymi od kurzu i sadzy.

Alisa Selezneva, aby uspokoić więźniów, wyjęła z USA naturalne czekoladki i rozdawała batony, głaszcząc przestraszone dzieci po głowach. Jednocześnie mówiła po niemiecku:

- Nie bój się! Będziecie mieli władzę sowiecką, a codziennie będą czekoladki, ciasta, pomarańcze, mleko skondensowane, ananasy z cietrzewem... Zabierzemy Was do kina, do cyrku ze słoniami...

Angelika brutalnie ją popchnęła:

- Przestań głaskać tych głupich drani. Przez nich żołnierz, a właściwie oficer-kapitan stracił oko, został powalony igłami, a rzucane przez nich paczki eksplodowały i rozleciały się. A ty dajesz im czekoladki i obiecujesz banany i ananasy... Tak, chłostajcie ich za to pokrzywami, bez litości!

Alisa Selezneva westchnęła ciężko i gorzko zapłakała:

- O mój Boże, co ta przeklęta wojna robi z nami... Naprawdę stajemy się gorsi od najdzikszych zwierząt!

Angelika zgodziła się:

- Tak, jest gorzej... Ale poczekaj jeszcze kilka dni, wybijemy resztki menażerii i będzie znacznie lepiej.

Alisa Selezneva przeżegnała się i szepnęła:

- Niech Bóg pozwoli niewidomym otworzyć oczy i wyprostować plecy garbusów! Tak, Bóg może być Bogiem, chociaż trochę, ale nie można być ani trochę ukrzyżowanym!

Bitwa toczyła się na powierzchni, w powietrzu i pod ziemią.

W szczególności radzieckie Ils spotkały na niebie myśliwce o napędzie rakietowym Me-163. Pierwsza na świecie odmiana bezogonowego samolotu, która znalazła masowe zastosowanie w rzeczywistych działaniach bojowych.

W ZSRR jednak istniał także wariant zaproponowany przez Kalinina, śruba bezogonowa, ale wypuszczono jedynie próbkę eksperymentalną; zdało testy. Przygotowali odcinek zerowy, ale Kalinin został aresztowany i zmarł w wyniku tortur w piwnicach Łubianki. I ten projekt, jako wróg ludu, został przejęty i zamknięty.

Więc Stalin naprawdę jest katem i rzeźnikiem...

Ale jednocześnie wielkim mężem stanu! Po nim królowali pigmeje...

A oto rakiety ME-163, zwane "Kometą". Niebezpieczne samochody, małe, ale bardzo szybkie, przyspieszają tysiące dwustu kilometrów na godzinę. A ich broń nie jest podobna do broni Salamandry, ale rakiety.

Generalnie stosowanie tego ostatniego jest w pełni uzasadnione. "Kometa" nie ma zbyt długiego czasu lotu. Pierwsze modyfikacje trwają sześć minut, a ostatnie piętnaście...

Rakiety są dobre ze względu na swój niszczycielski efekt, co jest bardzo ważne, biorąc pod uwagę przeżywalność radzieckiego Iłowa w bitwie. I oczywiście prędkość Komet uniemożliwia im efektywne użycie broni innej niż broń odrzutowa. Ale bardzo trudno jest ich samych sprowadzić na dół.

Zwłaszcza piloci leżą, przez co pole przekroju poprzecznego pojazdu jest znikome.

Silnik rakietowy, dwa typy. Jedna wczesna pracowała na nadtlenku wodoru, druga późniejsza i bardziej zaawansowana, na granulacie węglowym....

To straszne potwory, a raczej potwory... Bezogonowe i szybkie...

Alisa Selezneva celuje w nich i gwiżdże:

- Ale produkujemy rakiety i blokujemy Jenisej. A w dziedzinie wielkiego baletu wyprzedzamy resztę!

Dziewczynie wrócił spokój i może strzelać jak zwykle, to znaczy nie tracąc ani chwili. Angelica nie pozostaje w tyle za nią i także śpiewa. I dowcipny:

- Lepiej martwego niż żywego, ten cholerny Führer jest niebieski! Rozerwij go na strzępy w sieci piekielnej namiętności!

Alisa Selezneva aprobuje swojego przyjaciela:

- Tak, jesteście naszą Rosją! Nasza moc od bieguna do bieguna!

Kiedy uderzają w silniki rakietowe, Komety z reguły po prostu eksplodują. Nie palą, nie zostawiają ogonów, po prostu pierdzą! Tak, w pewnym sensie to zabawne, ale...

Angelica dokucza swojej przyjaciółce:

- Alicja z domu wariatów, piękna krowa... Piękna krowa, Alicja z domu wariatów!

Śnieżnobiały wojownik odpowiedział z godnością:

- Ludzie o tępych umysłach i ci z silnym poczuciem własnej niższości uwielbiają dokuczać innym!

Angelika dodała:

- Ostre języki, w przeciwieństwie do sztyletu, uderzają nawet przez kolczugę głupoty!

Alisa Selezneva mrugnęła:

- Bajka opowiada dobrze, ale rzeczywistość słabo się sprawdza!

Ale w rzeczywistości śnieżnobiały wojownik był w stanie strzelać do samochodów, które były tylko nieznacznie gorsze od samego pocisku. Ale Angelika nie. Było coś, co przeraziło rudowłosą demonicę.

Same "Komety" z wyglądu bardzo przypominały pszczoły, gdyż pędziły i przecinały powietrze niemal z prędkością dźwięku, wywołując wrażenie brzęczenia.

A użądlenia uderzyły bardzo skutecznie. Sprawili, że muł ciągle się rozpalał, a szturmowcy rozbijali się. Co więcej, zwroty i efekty bezogonowych były całkiem dobre.

Jake w ukryciu, czasem przebijane seriami "Komet", a czasem staranowane.

Na przykład Jak-3 zderzy się z ME-163 i jeden z nich odleci razem, rozpryskując odłamki we wszystkich kierunkach.

Alisa Selezneva zatwierdza:

- Są tam dla sępów. Tam! Jeszcze fajniej!

Walka powietrzna jest bardzo interesująca. Trudno jest walczyć z wrogiem, który ma tak ogromną przewagę szybkości. Nawet radzieckie asy muszą strzelać dla kaprysu, nie licząc nawet na trafienie, a jednak...

Doświadczenie pokazuje, że takie intuicyjne i częste strzelanie może być całkiem skuteczne. Jak podczas bitwy pod Kurskiem, kiedy T-34, mimo strat, pozbawiony płynnej jazdy, strzelał z armat w ruchu, rozpędzając się do maksimum. A jednak dopadły ich znacznie silniej uzbrojone i chronione tygrysy.

Angelice też czasami udaje się dostać do "Komety" i wtedy po prostu cieszy się swoim szczęściem jak dziecko. I podskakując, potrząsa karabinem automatycznym nad głową. Potem kolejny strzał... Zestrzelony! To jak petarda wybuchająca na niebie! I tak rozpadł się na kawałki rozrzucone daleko po niebie.

Ale naziści wciąż się nie uspokoili, pojawiało się coraz więcej bojowników. Oto ME-262 w najnowszej modyfikacji, ryczący, dwusilnikowy i cztery cztery działa kal. 30 mm (dodatkowe działo długolufowe kal. 37 mm zamontowane jest na nosie) . Ta maszyna próbuje także uderzać w czołgi. Podobno wersja szturmowa. Wypróbuj ten przepis. Nie maszyna, ale piekielny potwór o pięciu twarzach.

Angelika warknęła:

- To wszystkie prętowe demony z piekła rodem. Cóż, kiedy Hitler już to ma, w końcu brakuje mu sił. Gabinet cesarski można już zobaczyć przez lornetkę, ale oni nadal się nie poddają. I odwrotnie, jak fale tsunami, cały pręt i pręt!

Alisa Selezneva drażniła się:

- Tak, nie... Gałązki nie mają z tym nic wspólnego, ani faszyści ich żołnierzy, po prostu ich pędzą. Próbują odpowiednio promować się na rynku!

Alisa Selezneva próbowała zdobyć niebezpieczną modyfikację szturmową ME-262. Ten samochód to prawdziwy potwór. Oto dno, jak powinno być, w pojazdach używanych do ataków na cele naziemne, jest niezawodnie pokryte. Gdzie znaleźć w nim słaby punkt?

Jedna nadzieja na złapanie potwora przy wyjściu ze szczytu. Następnie uderz w pionowe złącze, latarnię ...

Ale coś szwankuje w organizmie, osłabienie, potworne zmęczenie spowodowane utratą krwi i brakiem snu. Nie mam nawet siły podnieść głowy. I nawet włosy błyszczą od nadludzkiego napięcia...

Angelika, wspierając przyjaciółkę, zaśpiewała nawet z naciskiem:

Deszcz rozsypał po niebie kawałki gwiazd,

Przygotowali zaostrzony kołek dla faszyzmu!

Czołgi Tygrysów to po prostu śmieci - brudny pchli targ,

Wehrmacht natychmiast czeka wściekła porażka!

Wehrmacht natychmiast czeka wściekła porażka!


Nasz towarzysz Stalin, przywódca, jest siłą milionów,

Jego pięść jest z granitu, a w dłoni karabin maszynowy!

Będziemy mogli pokonać armię z Sodomy,

Naszą siłą jest monolit - na szczęście na Ziemi!

Naszą siłą jest monolit - na szczęście na Ziemi!


Nie, nasza partia ma ważniejsze sprawy na głowie,

Jak ocalić naród, dobro Ojczyzny!

Goebbels opętany do diabła z bzdurami,

I nastąpi zwycięstwo, wierz mi, pomimo wszystkich diabłów!

I nastąpi zwycięstwo, wierz mi, pomimo wszystkich diabłów!


Rosyjska piękność słynie ze swojej mocy,

Jej brązowy warkocz jest ciężki!

A w walkach z faszystami młodzież stanie się sławna,

Ożyje, powstając, Kraj Światła!

Ożyje, powstając, Kraj Światła!


Nie pozwól Hitlerowi - ryczeć na Rosjan,

Wąsaty mężczyzna myśli, że jest fajnym Bogiem!

Będziemy maszerować ulicą Berlińską,

Nie, kto jest czysty w duszy, nie stanie się niewolnikiem!

Nie, kto jest czysty w duszy, nie stanie się niewolnikiem!


Nasz sztandar jest czerwony, w kolorze wściekłej krwi,

Słońce już świeci nad Reichstagiem!

Nie ma wspanialszego prezentu dla naszych kochanych dzieci,

Jeśli serce jest odważne, a strach zostanie zmiażdżony!

Jeśli serce jest odważne, a strach zostanie zmiażdżony!

Piosenka zachęciła dziewczyny, a Alisa Selezneva zaczęła częściej strzelać... Rzeczywiście, przy wyjściu z nurkowania, celnym strzałem w baldachim złapała potężnego ME-262... I upadł. Jak akrobata, który podczas lotu został uderzony liną w nogi. A tak pięknie jest robić salta w powietrzu, a nawet zostawiać po sobie kilka ogonów dymu...

Angelika klasnęła w dłonie:

- Brawo! To dla nas szok!

Alisa Selezneva nawet zachichotała w odpowiedzi:

- A paralizator do strefy endogennej to po rosyjsku Hyperfuck!

Dziewczyny roześmiały się i zmieniły pozycję. Miło jest uderzać szorstkimi podeszwami w żwir. I to jest naprawdę nasz sposób!

Znowu to samo, co na strzelnicy, tyle że cele są za szybkie. Pędzą dookoła, nawet latawce tego nie potrafią. Salamandry też się w to włączyły. No cóż, Krautowie. Angelika mruczy:

- Wszystko na świecie się kończy, z wyjątkiem ludzkiego idiotyzmu i zwierzęcej rywalizacji!

Alisa Selezneva, strzelając dźwięcznym głosem, dodała:

- Życie jest bardzo podobne do pierścienia, koniec cierpienia jest widoczny, ale nigdy go nie poczujesz!

Ale tutaj wojownicy okazali się być może zbyt wielkimi pesymistami. Po tym jak I-9 zdołała staranować ME-262 z wizerunkiem smoka na kadłubie, atak Luftwaffe osłabł... Naziści cofnęli się nieco...

Angelika, łapiąc gadżeta palcami i jedną ręką nerwowo odrywając mu wszystkie nogi, powiedziała:

- Tak to jest z faszyzmem... Wyrwiemy każdą kończynę i wtedy!

Alisa Selezneva, rycząc, śpiewała:

- To strasznie daleko - znacznie dalej, albo jeszcze lepiej, raz na zawsze!

Arkaszka Sapożkow znów do nich podskoczył. Chłopak pokazał dziewczynom automatyczny pistolet maszynowy na zawiasach i z optyką:

- To maszyna zagłady. Słuchaj, możesz z niego strzelać tuż za rogiem. Dobra broń do walki w mieście. I również...

Alisa Selezneva parsknęła pogardliwie, tak dużo kurzu uniosło się nawet z jej gładkiego czoła:

- Już to widziałem... Co jeszcze możesz nam zaoferować, Wielki Mistrzu?

Chłopak pokiwał głową:

- Wciąż jest tu coś fajnego. Faktem jest, że ten karabin maszynowy może strzelać w specjalnym trybie...

Angelika stała się strasznie ciekawa:

- A w jakim innym trybie?

Chłopiec wyjaśnił:

- Dwie kule z rzędu. Oznacza to, że zdolność penetracji dobrze chronionych celów i kamizelek kuloodpornych znacznie wzrośnie! Czy to nie jasne?

Angelica była czujna i w samą porę. Wystrzeliła, zmuszając niemieckiego chłopca z patronem Faustem do obmycia się krwią. Przegrany został wyrzucony, a broń zbudowana na zasadzie bezokrągłości poleciała na budkę garażową. Nastąpiła eksplozja, która falą uderzeniową przebiła łupek i rozrzuciła płytki połamanego łupka na wszystkie strony niczym zabawki rozgniewanego dziecka.

Alisa Selezneva nie zdążyła zauważyć, kogo uderzył jej partner, i zauważyła tylko:

- Uderzyła dobrze z ręki. Jak snajper, ciągle dodajesz i ulepszasz!

Angelika odpowiedziała przebiegle, łapiąc palcami bosych stóp wyrzucony niedopałek z betonowej płyty i podając go Maximce:

- No cóż, oczywiście, muszę dodać! Że trenujemy za darmo. Choć to nie trening, a śmiertelna rywalizacja.

Chłopak skrzywił się:

- A po co mi wciskasz to gówno... Myślisz, że będę palił po niemieckich ustach.

Angelika uśmiechnęła się protekcjonalnie:

- Ale tutaj zbierają niedopałki papierosów, tuż przed naszymi oczami...

Arkashka skrzywił się jeszcze bardziej:

- Więc szkoda, że je odbierają... A w ogóle papierosy są obrzydliwe, czyli niegodne, żeby pionier brał je w ręce. - Sapożkow junior zniżył głos do szeptu. "Podobnie jak starzy ludzie, sugerowali, żebym się zaciągnął, mówią, pokaż mi, że nie jestem małym chłopcem, ale mężczyzną". Tam byłem już pierwszy raz chory. Ale czy organizm odrzuci to, co zdrowe... A to, że w czasie wojny nawet kobiety i chłopcy zaczęli palić, jest w istocie tragedią dla naszego narodu.

Angelika również skrzywiła się w odpowiedzi:

- No cóż, nie ma potrzeby, po prostu przeczytaj morał podczas bitwy... I trzeba też wiedzieć, co palić. Tytoń pochodzi z USA, a trawa, która rośnie na Syberii, odmładza organizm i wprowadza wojownika w stan takiego bojowego transu, że zabije tysiąc pięć.

Alisa Selezneva w to nie wierzyła:

- Napełnij, Angeliko. I ogólnie farmakologia daje tylko tymczasowy efekt zwiększenia siły, potem przychodzi rozliczenie.

Angelika nie zgodziła się:

- To zależy od tego, czego i jak użyć. Istnieją również skutki uboczne penicyliny i aspiryny oraz innych farmakologii. Jednak nawet niewłaściwe lub niezbilansowane spożycie warzyw i owoców może być bardzo szkodliwe. Zatem... Jeśli użyjesz go mądrze, arszenik również będzie zbawienny!

Arkashka wybuchnął śmiechem i pokazał im swój cienki, różowy język:

- To zabawne, biorąc pod uwagę, że najczęściej leczy się arszenikiem... - Chłopak nagle zmarszczył brwi. - Cóż, na razie będziemy musieli przekazać specjalistom próbkę najnowszej broni. Kontynuujmy polowanie.

I chłopiec uciekł od nich. Angelika zauważyła, pocierając lufę karabinu snajperskiego:

- Najlepszy doping na wojnie, świeże wrażenia z banalnego sukcesu!

Alisa Selezneva zgodziła się:

- Banalność jest zawsze oryginalna, ponieważ obraca się przeciwko nam!

Wojownicy zderzyli się czołami i ponownie ruszyli do bitwy...

W powietrzu ponownie dominowało lotnictwo radzieckie. Ale Ilam nadal nie miał pełnej swobody działania. Luftfaust, potężna broń tamtych czasów do celów nisko latających, czasami boleśnie odpierał wielotwarzowe błyski.

Alisa Selezneva dobrze wiedziała, że Luftfaust to prosta, ale skuteczna broń na dystansie do 500-600 metrów. Po prostu samolot przeciwpancerny, typowy dla frontu wschodniego, gdyż na zachodzie samoloty wolały latać wyżej.

Alianci mieli jednak także modele szturmowe. Jeden z takich asów szturmowych zdołał trafić czołg Tygrys słynnego wojownika Wittmanna precyzyjnym uderzeniem rakiety.

Alisa Selezneva celnie strzelała do takich wojowników. Zwykle Luftfaustowie wydawali bardziej doświadczonych żołnierzy, ponieważ trudniej było trafić samolot szturmowy niż czołg. Samolot leci szybko, a czołgi w warunkach miejskich, zwłaszcza gdy ulice są zastawione barykadami, ledwo się poruszają.

I tu nadchodzą niemieckie czołgi, próbując się czemuś przeciwstawić. Tyle, że to już nie Myszy, ale najstarszy czołg II wojny światowej, który nadal służy, T-4.

To najnowsza i w tym przypadku nie najlepsza modyfikacja. Choć zazwyczaj późniejsze wersje technologii są lepsze od swoich poprzedników, jednak nie w tym przypadku. Chociaż, oczywiście, w 1943 r. T-4 był lepszy od T-34-76 we wszystkich swoich wskaźnikach, a nawet miał mniejszą wagę. Prawdopodobnie spośród czołgów średnich niemiecki T-4 w 1943 roku (jeśli nie liczyć Pantery jako pojazdu tego typu, bo ważył ponad czterdzieści ton!) był najlepszy na świecie. I miał doskonałą ergonomię.

Pojawienie się na liniach montażowych modyfikacji Ausf.J w czerwcu 1944 roku wiązało się z chęcią obniżenia kosztów i maksymalnego uproszczenia produkcji czołgu w warunkach pogarszającej się pozycji strategicznej Niemiec. Jedyną, ale znaczącą zmianą, która odróżniała pierwszego Ausf.J od ostatniego Ausf.H, była eliminacja elektrycznego napędu obrotu wieży i towarzyszącego mu pomocniczego silnika gaźnikowego z generatorem. Również głupie, teraz obróć wieżę ręcznie, co zauważalnie zmniejsza skuteczność bojową pojazdu. Wkrótce po rozpoczęciu produkcji nowej modyfikacji, otwory pistoletowe na rufie i po bokach wieży, które były bezużyteczne ze względu na osłony, zostały wyeliminowane, a konstrukcja pozostałych włazów została uproszczona. Od lipca w miejsce zlikwidowanego silnika pomocniczego zaczęto montować dodatkowy zbiornik paliwa o pojemności 200 litrów, jednak walka z jego nieszczelnościami i kaprysami przeciągnęła się aż do września 1944 roku. Ponadto zaczęto wzmacniać dach kadłuba o grubości 12 mm poprzez spawanie dodatkowych blach o grubości 16 mm. Wszystkie kolejne zmiany miały na celu dalsze uproszczenie konstrukcji, z których najbardziej zauważalną było rezygnacja z powłoki Zimmerit we wrześniu i zmniejszenie liczby rolek nośnych do trzech na stronę w grudniu 1944 roku. Produkcja czołgów modyfikacji Ausf.J trwała niemal do samego końca wojny, czyli do marca 1945 roku, jednak spadek tempa produkcji związany ze osłabieniem niemieckiego przemysłu i trudnościami z zaopatrzeniem w surowce spowodował, że dopiero Wyprodukowano 1758 czołgów tej modyfikacji.

A jednak T-4 jest dość niebezpieczny, przede wszystkim ze względu na słabość pancerza z przodu kadłuba; zaledwie bardzo małe 45 milimetrów jak na standardy z 1945 r., to przenika nawet Faustpatrona.

Pojazdy radzieckie odpowiadają na niemiecki ogień i to w znacznie bardziej masowy sposób. A jest ich więcej, a czołgiści są bardziej doświadczeni. Ale nadal są straty, zniszczone radzieckie czołgi.

Alisa Selezneva strzeliła, przerwała celownik i głośno warknęła:

- Najlepsze jest bystre oko, pozwala uniknąć poboru zmarłych do wojska!

Angelika dodała logicznie:

- A dokładna instrukcja nie pozwoli Ci przegapić drogi prowadzącej dokładnie do celu!

Zaczęło już robić się nieubłaganie ciemno, ale bitwa nie ustawała... Od zachodu pojawiły się burzowe chmury, zbliżały się niczym niezliczona horda Czyngis-chana. Chmury ponownie zasłaniają niebo i początkowo nabierają śmiercionośnego odcienia, a następnie zmieniają się w ciemnofioletowy odcień.

Błyskawice natomiast błyskają rzadko, a sam deszcz lał tylko przez długi czas przez pierwsze dziesięć minut, po czym ustąpił miejsca żmudnemu zgrzytaniu.

Miło jest przecisnąć się przez kałuże dla posiniaczonych i spalonych dziewczęcych stópek i można coś zaśpiewać...

Oto kilka zniszczonych budynków, które pozostały po szturmujących Berlin, pułkach, które walczyły u boku wojowników. A ile trupów i rannych... Pewnie wszystkie namioty są nimi wypełnione.

Niemcy walczą uparcie, a nawet próbują atakować pod osłoną ciemności. A młodzi żołnierze z faustowymi nabojami na ramionach, wykorzystując słabą widoczność: noc, deszcz, podchodzą do radzieckich czołgów i z bliskiej odległości dość celnie umieszczają ładunki.

Wiele radzieckich czołgów zostało zniszczonych, ale zespoły naprawcze dają z siebie wszystko. Perkusiści pracują, spawając połamane kadłuby, gąsienice i wieże w ruchu. Oni próbują. Coraz więcej pojazdów i formacji piechoty przybywa z rezerw w ramach marcowego uzupełnienia.

Ale samolot szturmowy, ponosząc ciężkie straty, nieco zmniejszył swoje ciśnienie. No cóż, jak dużą presję można wywrzeć w ten sposób? A pogoda nie sprzyja lataniu.

Alisa Selezneva i Anzhelika musiały wielokrotnie strzelać z ręki. Pokonuj coraz więcej wojowników, odpieraj kontrataki.

Raz nawet zwróciło to uwagę psów SS, które również całą hordą rzuciły się na dziewczyny, a wojownicy musieli szybko wspiąć się po nierównym murze, aby uchronić się przed śmiercią.

Alisa Selezneva rzuciła granat gołymi palcami i zauważyła:

- A mimo to, choć się z nas śmieją, co jakiś czas dokuczają, że jesteśmy głupcami, bosymi, cały czas walczącymi, ale gdybyśmy nie używali długich, zręcznych palców u nóg, do cholery, to byśmy wspięli się na prawie pionową powierzchnię. W tym przypadku morał jest taki...

Angelika, często strzelając do wściekłych psów, przerwała:

- Tak jak krowa nie potrzebuje spodni, tak ta bajka nie potrzebuje morału! A więc bez niepotrzebnej moralności i filozofii... A co najważniejsze, podczas ataku strzelaj jak bęben!

Alisa Selezneva uśmiechnęła się i dodała częstotliwości na strzelnicach.

Psy zostały zabite, ale musiały się zatrzymać, aby uzupełnić naboje karabinowe.

Zakwitło... Wyszło słońce, ale nikt nie zachwycał się pięknem. Wszyscy byli dość zmęczeni. Co więcej, zwłoki w mieście zaczęły się rozkładać, co jest obrzydliwe.

Dziewczyny były strasznie głodne, ale kawałek po prostu nie mógł przejść przez gardło ze względu na smród zwłok.

To powodowało, że bolały ich brzuchy i wzmagało się zmęczenie.

A dzień okazał się gorący, a nawet parny. I straty nie malały... W szczególności pojawiła się kolejna bandura, coś w rodzaju Sturmtigera, tylko większego... Coś zrobionego na bazie podwozia Myszki z szerokim kolanem.

No cóż, typowa technika: podwozie czołgu do dział samobieżnych. Podobnie jak na przykład podwozie T-34 dało podstawę dla całej rodziny dział samobieżnych SU-76, SU-85, SU-100. Zaskakujące jest nawet to, że na podwoziu jednego czołgu zmieściło się tak wiele kalibrów.

A dla "Pantery" stworzono "Jagdpanther" z armatą 88 mm.

Alisa Selezneva pamiętała Jagdpanthery z bitew w Prusach Wschodnich. Pojazd miał przedni pancerz o grubości 100 milimetrów oraz tylny i boczny pancerz o grubości 80 milimetrów. Ze względu na bardzo duży kąt nachylenia płyt pancernych, wynoszący 40 stopni od poziomu, wystarczył on do odbicia pocisków od radzieckich czołgów, nawet przy odrobinie szczęścia i IS-2. W połączeniu z dobrymi właściwościami jezdnymi działo samobieżne stało się bardzo niebezpiecznym przeciwnikiem.

Ale ten samochód wydawał się być tajny. Alicja nie została nawet ostrzeżona o tym, co może spotkać. No cóż, nawet w szczególności wojska radzieckie. Ale tutaj jest samochód na "podwoziu myszy". Czy to może być Jagdmaus? Stosunkowo niski jak na taki kadłub, bardzo mocno opancerzony, z niemal całkowicie zakrytymi gąsienicami.

Uzbrojenie jest również podwójne. Jedno działo to bombowiec prawie podobny do Sturmtigera, tylko o jeszcze większym kalibrze 410 zamiast 380. Angelika szepnęła do przyjaciółki:

- Prawdopodobnie późniejsza wyrzutnia rakiet o dużej sile niszczycielskiej? Prawidłowy?

Alisa Selezneva zauważyła:

- I być może bardziej szybkostrzelny, dalekiego zasięgu i celny. Widać, że lufa jest nieco dłuższa i zakryta deklem. Niebezpieczny samochód, niestety będziemy mieli z nim problemy. Chociaż na wojnie nadal można uniknąć...

Angelika przerwała koleżance, uderzając pięścią w ramię:

- A drugi pistolet też nie jest pozbawiony zainteresowania. Zobacz, jak długo to trwa.

Alisa Selezneva błysnęła zębami:

- Ale kaliber to 88 milimetrów, ale nie 71, ale 100. Fajna broń, dobra jako niszczyciel czołgów. Oczywiste jest, że to działo samobieżne ma również działo szturmowe do przełamywania linii obronnych i walki z czołgami wroga. Co więcej, samo działo samobieżne ma bardzo gęsty układ, przedział bojowy jest duży, ale bardzo spłaszczony.

Dziewczyna przerwała rozmowę, w związku z czym zakryty czapką zamachowiec Jagdmaus zaczął odchylać się od pozycji pionowej. Wyglądało, jakby samochód przygotowywał się do szaleństwa, przy całej swojej złej mocy.

Alisa Selezneva włożyła do pistoletu skokowego specjalny nabój przeciwpancerny z ładunkiem zapalającym, mając nadzieję, że trafi i spowoduje detonację bomby. Co więcej, wystrzelono z długolufowego pistoletu, trafiając sowieckiego trzydziestu czterech przed innymi pociskiem, który uciekł.

Angelika strzeliła sama, próbując zniszczyć optykę, ale duży dystans, ułamkowy cel i ciągły ruch Jagdmausa uniemożliwiły jej oddanie celnego trafienia. Rudowłosy diabeł zaklął ostro:

- Cholera! Tęsknię i jeszcze raz tęsknię!

Alisa Selezneva pocieszyła ją niewłaściwie:

- Wiesz, czasami Apollo tęsknił.

Angelica szturchnęła blond wojownika:

- Więc nie przegap! I wtedy masz widok. Nie, oczywiście, że nie Artemida!

Korek Jagdmausa powoli zaczął się otwierać. A sam gigant dosłownie się ożywił. Alisa Selezneva zaczęła głębiej oddychać, zmrużyła lewe oko i płynnie nacisnęła przycisk start.

Jak zwykle czuła ruch kuli, przestrzeń i każdy metr sześcienny powietrza nad trawą. I nie tylko to. Blondynce wydawało się, że w głębi ziemi kipi i bulgocze lawa z podziemnego piekielnego świata, a w upale dnia demony już przekręcają dusze niegodziwych grzeszników na ogniste widły.

Kula nie mogła przelecieć obok... Ale... Pięćsetkilogramowa mina lądowa wystrzeliła z szerokiej lufy i niczym ekspres lotniczy popędziła w stronę ulicy zastawionej nagromadzonymi sowieckimi czołgami...

Wydawało się, że tysiąc piorunów uderzyło w jedno miejsce, a potem rozległ się straszny ryk... Wojownicy mechanicznie otworzyli usta, tak że pękły im bębenki w uszach. Fala uderzeniowa przeszła nad nimi, a nawet zrzuciła Angelice plecak z zapasami. Rudowłosa wojowniczka wypluła kurz z ust. Kaszlała kilka razy i głośno przeklinała:

- Nawet baran może wznieść się ponad wilka jak lis!

Alisa Selezneva pięknie dodała:

- Chrystus jest jedynym barankiem, przy którym zając nabiera lwich cech w wilczym świecie!

Angelika wstała, jednym szarpnięciem podskoczyła i spojrzała przez kurz: "Jagdmaus" wyglądał bardzo wesoło. Wyrzucił swoją porcję zaciekłej nienawiści i zgromadził siły na kolejny brudny trik.

Rudowłosa zainteresowała się:

- Tęskniłeś?

Alisa Selezneva odpowiedziała pewnie i kategorycznie:

- Oczywiście nie!

Angelika skrzywiła się:

- Ale potwór jest nienaruszony. I nadal strzela! Teraz to szaleństwo!

Alisa Selezneva pocieszała:

- Wyrzutnia bomb nie jest zbyt szybkostrzelna. Spróbujmy to ogarnąć... Może połamiemy optykę? Możliwe, że kula trafiła w przednią część, która była zbyt twarda.

Angelika nie podzielała szczególnie takiego optymizmu:

- Pamiętacie, jak zmagaliśmy się z optyką Mausa i E-25? Nie będzie nam łatwo pokonać tych potworów.

Alisa Selezneva potarła pośladkiem czoło, na którym widniał imponujący, niedawno wypełniony brzuszek. Blond wojownik poczuł się pusty. Przez tyle nocy nie spała i walczyła, była głodna, ranna, zmęczona aż do wyczerpania.

Pojawiły się przed nią wizje;

Jeździec apokalipsy jedzie. Cztery na raz i potwornie przerażające. Nawet konie mają głowy niczym hybryda szczurów i krokodyli. Choć konie pędzą po niebie, powietrze iskrzy się i drży od uderzeń najcięższych kopyt. Jak potwornie to wygląda, jak iskry strzelające z pustki.

Tutaj jeden z jeźdźców na bladym koniu galopuje do Wieży Spasskiej i uderza w nią swoim ogromnym mieczem, długim jak dwa krążowniki Aurora. Wieża pęka, a do uszu dociera piekielny ryk...

Alisa Selezneva odzyskuje zmysły, "Sturmmaus" znów wypluwa swój "dar". Angelika otrząsnęła kurz ze swoich ognistych włosów i zauważyła:

- I strzela znacznie szybciej niż poprzednie modele. - Wyłapując głupie spojrzenie blond wojownika, dodała. - Mam na myśli szybkostrzelność tego modelu, choć większego bombowca niż poprzednio, wyższą niż Sturmtigera. Mamy więc problemy z babcią. Cóż, jak to wziąć podstępem.

Alisa Selezneva machinalnie pomasowała skronie, bardzo bolała ją głowa. A z melonikiem nie mogłem tego pojąć. Angelika, zdając sobie sprawę, że od swojej przyjaciółki nic nie można uzyskać, krzyknęła z całych sił:

- Arkady! Hej, biegnij tutaj Arkashka!

Alicja szepnęła:

- Dlaczego go potrzebujesz? Jak myślisz, on... - Dziewczyna ucichła, do głowy przychodziły jej tylko wulgaryzmy.

Angelika szybko i bez celowania, strzelając, zapewniła:

- Ty oczywiście masz siedem przęseł na czole, ale Arkashka Sapozhkov jest bardziej zaradny. Wymyśli, jak zneutralizować dwieście ton masy bojowej.

Alisa Selezneva podrapała się dłonią po włosach... Próbowała się skoncentrować, odzyskać koncentrację... Wizje przepływały jej przed oczami...

Alisa Selezneva, blond snajperka, poczuła, że opada w dół, jakby wpadła w żywicę atramentową, a jej oczy zaczęły nawet jeść. Na jej ciele panował dziwny ucisk , przypominający nieco rtęć, na której pływała Sokołowska, ale był on znacznie bardziej straszny, a ciało było spłaszczone. Wtedy Marszałka naprawdę poczuła się okropnie, a co jeśli teraz już nigdy nie zobaczy gwiazd, nieznani kaci zdobyli władzę nad tamtym światem. Słychać zgrzytający dźwięk, dźwięk przypominający odgłos drapania psa w odpływie, tylko o wiele bardziej paskudny i głośniejszy, wwiercający się w uszy, wykręcający je. Gorący wycior wgryza się w błony, pojawia się uczucie krwi i wylewania się smoły na język. Potem z ciemności wyłaniają się usta z zębami błyszczącymi jak lawa wulkaniczna. Nigdy wcześniej Alicja Selezneva (nie z Krainy Czarów!) nie widziała tak obrzydliwej twarzy potwora, postaci z horrorów czy kultowych ras kosmitów, a na jej tle były one jedynie żałosną parodią koszmaru. Potem pojawiły się inne, jeszcze straszniejsze szczęki, niektóre były tak ogromne jak planeta Jowisz, a inne były małe, wyglądające jak bardzo złe małe zwierzęta, o najbardziej niewyobrażalnych kształtach i gatunkach, w tym hybrydy zwierząt i narzędzi tortur. Więc chwycili jej ciało swoimi krzywymi, jadowitymi zębami. W swoim i tak już dość długim, a zarazem nieskończenie pełnym wydarzeń życiu blond wojowniczka nigdy nie doświadczyła takiego bólu. Najważniejsze jest to, że nie można było znaleźć analogii do wrażeń. To płonący płomień i żrący kwas, a jednocześnie zamarzający lód i tępa piła tnąca...

Ogłuszający ryk kończy jej koszmary. Rzeczywistość jest okrutna, ale nie w takim stopniu. Zaschło mi w ustach. Alisa Selezneva szepnęła:

- Wypij... Kroplę wody!

Angelika podała przyjaciółce flaszkę z mieszanką soku jabłkowego i brzozowego. Prawda jest taka, że już zdążyło zafermentować... Przyjaciel bierze kilka konwulsyjnych łyków i szepcze:

- W piekle jest tylko jedna przewaga nad niebem, nie ma strachu przed wygnaniem!

Angelika zgodziła się:

- W chrześcijańskim raju najbardziej nieprzyjemną rzeczą jest to, że nie chcesz chcieć niczego lepszego!

Alisa Selezneva pokręciła głową negatywnie:

- Nie sądzę! W chrześcijańskim raju będziemy dręczeni nieodpartym pragnieniem grzechu!

. ROZDZIAŁ nr 22.

Iria Gai naprawdę nie traciła czasu. Jej dwie córki, Angelina i Afrodyta, natychmiast zgodziły się na lot. Oczywiście każdy miał broń.

Poza tym zdobyli także solidny arsenał z rezerw badaczy.

Wanda przybyła jednak na czas. Udało jej się wrócić z wyprawy. Złapała też grupę nanobotów. A to bardzo skuteczna i całkiem przyzwoita broń.

Wanda ufarbowała włosy na wzór trójkolorowej flagi Rosji XXI wieku. Stała się taka ładniejsza. A ona ma już własne dzieci.

Iria zdecydowała jednak, że dom składa się z czterech rogów, a do każdej bitwy wystarczy kwartet dziewcząt dobrze uzbrojonych w broń XXII wieku.

Tylko czterech to najbardziej zgrana grupa. I nie ma potrzeby zabierania najmłodszej córki. W przeciwnym razie sprawi wiele kłopotów.

Upsilon nie jest szczególnie potrzebny. To trójokie stworzenie jest zbyt gadatliwe i ma gigantyczne ego. Tak, nie raz uratował Alicję i czasami mógł się przydać, ale w tym przypadku wszystko było zbyt poważne, aby narażać zarówno zwierzęta, jak i dzieci. Podobnie nie warto było zabierać Aleksieja Terentyjewa. I tak zginęło troje dzieci i lepiej, żeby zaopiekowało się nimi czterech dorosłych bojowników.

Dziewczyny przeleciały nad Moskwą. Stolica planety Ziemia to rozkosz. Są tu takie świątynie. Jest to szczególnie interesujące, gdy jest dziewięćdziesiąt dziewięć kopuł, a każda z nich ma niepowtarzalny obraz klejnotów.

Iria pomyślała, że dobrze, że koniec świata nie nastąpił i ludzkość uniknęła śmierci. Po czym rozpoczął się prawdziwy świt. Kiedy postęp rozpoczął się wybuchową falą, stało się lepiej i piękniej.

Teraz zdecydowana większość ludzi jest szczęśliwa. I z jakiegoś powodu Alicja miała szczęście, nawet w spokojnej epoce komunizmu, ciągle wciągając się w różne przygody i historie. Które w takich ilościach są mało realistyczne dla zwykłych dzieci, nawet w XXII wieku.

Iria, Afrodyta, Angelina, Wanda w pełnym uzbrojeniu przybyły do Instytutu Czasu. Oczywiście istnieje możliwość sprawdzenia ruchów Alicji - jest to rejestrowane.

Wanda tym bardziej trafiła do bazy. Tak, Alicja, Paszka, Arkasha faktycznie udali się do sektora ślepych zaułków tymczasowych oddziałów. Gdzie możesz robić, co chcesz i nie będzie to miało wpływu na teraźniejszość.

Można było zobaczyć, jak poruszały się te dzieci. A minęło już trochę czasu, odkąd były w przeszłości latem 1946 roku. Co oczywiście jest dużym zmartwieniem dla Irii.

W rzeczywistości dzieci mogą w tym czasie umrzeć. Ale tak czy inaczej, musisz przenieść się w czasie.

Niemożliwe jest jednak przybycie wcześniej lub w tym samym czasie co Alicja i chłopcy.

Takie są prawa fizyczne wszechświata. Musiałem więc to zrobić nieco później niż drużyna dziecięca.

Na terytorium Niemiec czterej wojownicy ukryli się za polem kamuflażu i podsłuchiwali fale radiowe. Informacje zostały przefiltrowane przez komputer.

Trzecia Rzesza zaatakowała już ZSRR i szybko posuwa się do przodu. I wydaje się, że nie ma szans na ratunek.

Z drugiej strony Alice i drugi zespół prawie wykończyli Hitlera i, co dziwne, wciąż żyją.

Najwyraźniej naziści przygotowują dla nich coś wyrafinowanego. Ale to dobra wiadomość, że na dzieciach nie wykonano jeszcze egzekucji. Co oznacza, że wciąż jest nadzieja.

Iria podjęła decyzję:

- Musimy zmusić Hitlera i jego gang do usunięcia wojsk z ZSRR i wypuszczenia dzieci!

Angelina zgodziła się z tym:

- Oczywiście, że powinieneś! I uchroń swoich przodków przed faszyzmem!

Afrodyta zauważyła, tupiąc bosymi stopami:

Zrobimy to bez wątpienia!

Wanda chętnie potwierdziła:

- Mamy na to wszelkie środki!

Ledwo powiedziane, już zrobione, a cztery wojowniczki atakują faszystowskie hordy.

Wojownicy XXII wieku ponownie zmagali się z nazistami XX wieku.

W faszystowskim brązowym imperium jest zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oczywiście cztery dziewczyny z wielkim trudem zniszczyły czołgi i samoloty Wehrmachtu. Od samego początku miażdżyli ich rękami i nogami, osłonięci polem siłowym. Ale...

Jak spod ziemi pojawili się Aleksiej Terentev i najmłodsza córka Mirabela Gai.

Chwycili za miecze świetlne i załadowali nanobotami. Przygotowywaliśmy się do zniszczenia znienawidzonych faszystów. I tak z czwórki powstała szóstka.

Iria Gai zauważyła:

- Czy to prawda? Cóż, taki nasz los, że inaczej nie da się tego pokonać!

Angelina Guy, kontynuując niszczenie Niemców, logicznie zauważyła:

- Zrobimy to szybciej! Szybciej, uratujmy ZSRR!

Aleksiej Terentew, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

A z bosej stopy chłopca wyleciał ostry dysk, który odciął jednocześnie trzy faszystowskie samoloty!

Mirabela, niszcząc przeciwników, zarówno czołgi, jak i piechotę, obnażyła zęby i mruknęła:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Iria Gai również machnęła bosymi palcami, morderczo i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze świetlne przeszły przez młyn na nazistów. Następnie blastery ciąły czołgi, odcinając wieże. Samoloty też to dostały.

Angelina, przecinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Afrodyta, wycinając białych i brązowych żołnierzy i czołgi samolotami, pisnęła:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A czołgi i białe myśliwce spadają, a ogony płoną od samolotów.

Wanda Guy rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami, zestrzeliwuje wrogie samoloty i piszczy:

- Dla Matki Rosji będzie ludzkie imperium kosmiczne, wygraj!

Aleksiej Terentev atakuje nazistów. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A podczas ruchu odcina wszystkim głowy i lufy, a jednocześnie wieże czołgów.

Mirabela niszczy także przeciwników oraz samoloty i czołgi.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

A oto Iria Gai w ataku. Sieka nazistów wraz z czołgami i samolotami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna, która niszczy czołgi.

Angelina jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Afrodyta, mordując nazistów i eksterminując brązowych żołnierzy wraz z czołgami, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami wystrzeli we wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze! Dwudziesty drugi wiek!

Wanda Guy jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu żołnierzy, wraz z czołgami i samolotami, i krzyczał:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Aleksiej Terentev skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucał igłami gołymi palcami, zestrzeliwując czołgi i samoloty, i bulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Mirabela przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Mirabela piszczy agresywnie:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Iria Gai jest również bardzo fajny w ataku.

I rzuca bosymi stopami, i pluje z rurki, powalając czołgi i samoloty.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Angelina szturmuje gruz ciał nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy spadają i spadają, razem z czołgami i samolotami.

Angelina krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej zupełnie martwy, w miejscu z czołgami i samolotami.

Afrodyta jest w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie - spadają samoloty i czołgi.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Afrodyta ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł, które zestrzeliwują samoloty i przebijają pancerz czołgów.

Wanda Guy w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Wanda Guy śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe. I coraz więcej zniszczonych czołgów i samolotów.

Atak Aleksieja przyspiesza. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Mirabela jest szaloną uczennicą w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Więc Iria Gai przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie, wraz z czołgami i samolotami.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Angelina jest w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Afrodyta to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już setki nazistów oraz wiele czołgów i samolotów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Afrodyta śpiewała:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Wanda Guy także jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i na drogi wraz z uszkodzonymi czołgami i samolotami.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Aleksiej Terentev wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry zakrwawionych ciał, mnóstwo wraków samochodów i samolotów.

Młody wynalazca pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Aleksiej Terentev piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych myśliwców, wraz z czołgami i samolotami.

Mirabela także walczy. Niszczy armie cynamonowe i stalowe oraz ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych myśliwców już się rozpadła. A wraz z nimi czołgi i samoloty.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych wrogów, czołgi, a nawet samoloty.

A Iria Gai jest u władzy. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu nazistów zginęło już wraz z czołgami i samolotami.

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Iria Guy krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu nazistów.

Angelina jest w ruchu i zabiła wielu brązowych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów lub zestrzeliwuje samolot czołgiem. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Afrodyta postępuje i niszczy swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Wanda Guy w ruchu. Tutaj wyciąłem wiele czaszek i wież czołgów. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby - zestrzeliwując samoloty. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp, uderzając piechotę i samoloty.

Aleksiej Terentev skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęk igieł, przewraca czołgi i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już ładnych parę lat, cały na przygodach z Alicją i towarzystwem, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Aleksiej Terentiew śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp. Zarówno do samolotów jak i czołgów.

Mirabela śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w stronę nazistów oraz ich czołgów i samolotów i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuci groszek gołymi palcami, tysiąc nazistów natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia brązowego, piekielnego imperium topnieje na naszych oczach.

Iria Guy w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Angelina jest w dzikim ruchu. Atakuje nazistów. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija się przez przeciwników wraz z czołgami i samolotami niczym ryk:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami, zmiatając czołgi. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Afrodyta przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich koszmarów.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i przecinają mięso i metal duraluminium samolotów.

Wanda Guy również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie ścięty, zaśmieca się masę zwłok, a wokół leżą samoloty i czołgi.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Aleksiej ponownie odetnie stu nazistów, zamiatając jak meteor. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak masa samolotów na niebie zostanie rozerwana na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Mirabela zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu brązowych wojowników. I wycina duże polany pomiędzy czołgami i samolotami.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Iria Gai jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak atakuje nazistów. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Iria Gai wzięła go i zaśpiewała:

- Bieg w miejscu to ogólne pojednanie!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa głów brunatnej armii potoczyła się, płonęły czołgi, płonęły samoloty.

Jest walczącą pięknością. Bije się z taką brązową armadą.

Angelina jest w ruchu, miażdżąc wszystkich bez wyjątku. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła, robią trumny, powodują eksplozję czołgów i samolotów.

Angelina wzięła go i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Iria Gai krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I uderzy wielu wojowników, odcinając wieże od czołgów.

Afrodyta w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników - jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań! Walczyłem ze swoim, używając naturalnego światła, bez farby.

Afrodyta wzięła go i syknęła:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Aleksiej Terentew mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Mirabela, rzucając bosą stopą sztylet, rozbijając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Afrodyta chętnie zgodziła się z tym:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami wystrzeli zabójcę, strącając samoloty.

Wanda Guy nie ustępuje w walce swoim przeciwnikom. Nie dziewczynę, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach. A naziści mają trudności: spadają samoloty i czołgi.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Afrodyta, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Wanda Guy, wycinając wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:

- Głupiec nie potrzebuje noża....

Angelina pisnęła, rzucając igłami bosymi stopami i strącając czołgi i samoloty opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Iria Gai, siekając nazistów, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Alexey Terentev wygląda bardzo stylowo w walce.

Mirabela śpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciąłem kilkaset głów nazistom i czołgom i pisnąłem:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Aleksiej, siekając brązowych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Mirabela syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Iria Gai zaśpiewała w ataku:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Leciał po łuku, niszcząc wielu nazistów i wieże czołgów.

Angelina dodała, kontynuując eksterminację:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili w wiele myśliwców i samolotów.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Afrodyta machając nogami i rzucając ostro zakończonymi swastykami, zabulgotała:

- Flaga imperialna naprzód!

Wanda Guy chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyczały zgodnie, miażdżąc nazistów:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdzierane, a wieże czołgów i ogony samolotów niszczone.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Iria Gai wzleciała w powietrze. Rozszarpała swoich przeciwników i skrzydlate sępy i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Aleksiej Terentev zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, ochrona daje!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Iria Gai rąbała nazistów i krzyczała:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopak sprzeciwił się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Iria Gai zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna gołymi palcami rzucała we wroga igłami, wysadzała samolotami masę czołgów i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Po czym Iria Gai ponownie ciął wrogów, niszcząc wieże czołgów i ogony samolotów.

Angelina to bardzo szybka złodziejka. Wystrzeliła całą beczkę w stronę nazistów. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Afrodyta także nie jest słaba w walce. Tak atakuje nazistów. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

I siekając przeciwników śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie ciasto!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box. I jak płoną czołgi i płoną samoloty.

Oto jak walczy Wanda Guy. I naziści to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Iria Gai zauważyła szorstko, gdy spod jej bosych stóp leciały plamy metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły czoła nazistom. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Aleksiej Terentev toczy bitwę i atakuje nazistów. Bije ich bez litości, przecina czołgi i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Mirabela, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi i ogony samolotów, podniosła:

- Jesteśmy jak byki!

Iria Gai wzięła go i zawyła, wycinając brązowe myśliwce wraz z czołgami:

- Nie możesz kłamać!

Angelina rozerwała nazistów i pisnęła:

- Nie, nie ręcznie!

I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy wielu faszystów.

Iria Gai wzięła go i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Angelina, również niszcząc nazistów i ich czołgi samolotami, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czysta zagłada przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Afrodyta również całkiem logicznie zauważyła:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu nazistów.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową generała Hitlera. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Wanda Guy jest bardzo wściekła w ofensywie, zwłaszcza strącając czołgi, a także samoloty, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Kiedy przebija się przez wszystkich, samoloty się zawalają. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Aleksiej Terentev piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa nazistów upadła.

Aleksiej ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Mirabelle w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. Zabito wielu różnych wrogów, zniszczono czołgi i samoloty.

Mirabela śpiewała w sposób wesoły:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Iria Guy jest po prostu swego rodzaju terminatorem w walce. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko! I koniec dyktatora!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I uderza to w nazistów jak gwoździe. I zniszczy masę mastodontów i skrzydlatych, piekielnych maszyn.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Angelina również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy nazistów potrójnym młynem!

A Afrodyta ryknęła w odpowiedzi:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. I było wielu wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich. Podobnie jak wieże czołgów, skrzydła faszystowskich samolotów są odrywane.

Afrodyta, miażdżąc przeciwników, syknęła:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Wanda Guy, miażdżąc wrogów, wydała:

- Zabijemy cię kolejką!

Afrodyta potwierdziła:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej bosych stóp znów leci dar całkowitej zagłady! I tak wiele czołgów i samolotów eksplodowało naraz na małe wióry.

W odpowiedzi Aleksiej zaśpiewał:

- Będzie kompletny banzai!

Afrodyta, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami, a gołymi palcami rzucając igłami, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, wydała:

- W skrócie! W skrócie!

Iria Gai, niszcząc brązowych wojowników wraz z czołgami i samolotami, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Aleksiej Terentew, rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca. Odcinał zarówno wieże czołgów, jak i ogony samolotów.

Mirabela, wycinając wojowników brązowego imperium i zbroję czołgów, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie?

I kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

Dobrze współpracowali wtedy z nazistami...

Hitler i jego zespół padli więc na kolana przed dziewczętami i dziećmi.

Iria Guy przede wszystkim zmusiła nazistę numer jeden do pocałowania jej bosych stóp.

Następnie Hitler i cała jego świta całowali także nagie podeszwy i pięty innych dziewcząt. A Aleksiej Terentev został pocałowany przez bose stopy dziewczyny.

Następnie Iria zamówiła:

- A teraz, zanim was wszystkich zabijemy, podpiszcie rozkaz całkowitej i bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy Związkowi Radzieckiemu!

. EPILOG

Wszystko dobre co się dobrze kończy. III Rzesza skapitulowała, a potężny Wehrmacht został rozbrojony. Hitler i jego zespół udali się do lochu Stalina.

A Alisa, Paszka i Arkady Sapożkow zostali zwolnieni, a nawet otrzymali nagrody za odwagę ze złotą gwiazdą bohatera ZSRR. Oczywiście dla silnych, ulepszonych organizmów przyszłości wszelkie tortury i inne trudności są niczym.

Zespół Irii Gai otrzymał złotą gwiazdę Bohatera ZSRR i diamentowy Order Zwycięstwa. Wszyscy byli szczęśliwi i radośni.

Alisa, Paszka i Arkaszka po poście w lochu zjadły do syta.

I już w domu, w swoim czasie, Alicja zasnęła. I w końcu skończyłem oglądać mój cudowny, bajeczny i bohaterski sen.

Naziści byli wyczerpani, w głupiej rozpaczy Hitler nakazał zalanie berlińskiego metra. Ale ten idiotyczny krok tylko ułatwił armii radzieckiej przeprowadzenie szturmu, ponieważ wojska niemieckie w dużej mierze utraciły zdolność do tajnych manewrów pod ziemią.

Alisa Selezneva i jej ognista przyjaciółka oraz inni żołnierze radzieccy przeczuli nieuniknioną bliskość końca III Rzeszy, zapomnieli o zmęczeniu, które zastąpiło gorączkowe podniecenie. Niemcy z kolei, zwłaszcza ci starsi, coraz częściej podnosili łapki do góry, krzycząc rozdzierającym serce - Hitler jest kaput.

Co dziwne, a może nawet całkiem naturalne, to młodzież walczyła najbardziej zawzięcie. Najbardziej fanatycznie walczyli chłopcy, wychowani po dojściu Hitlera do władzy. Nie chcąc się poddać, coraz częściej wysadzali w powietrze siebie i zbliżających się do nich żołnierzy z paczkami materiałów wybuchowych. Chłopcy więc walczyli, nie oszczędzając się.

I stopniowo zbliżała się Kancelaria Cesarska... Dziewiąty sektor specjalny Berlina, w którym mieszczą się biura rządowe.

Alisa Selezneva, pokonawszy kolejnego przeciwnika, warknęła przenikliwie:

- A faszyści są coraz mniejsi... Może wyczerpali już iskrę nowości?

Angelika nie zgodziła się:

- To nie naziści stają się mniejsi, ale my dorastamy. Jest różnica. Nie będziemy walczyć z królikami, to pewne.

Alisa Selezneva została bezskutecznie uderzona przez falę uderzeniową. I znowu poczułem, jak jej piękne ciało zdradziecko odmawiało posłuszeństwa. Dziewczyna wyciągnęła się na potłuczonych kamieniach i okroshce i próbowała się zorientować.

Angelica również otrzymała gorący cios w klatkę piersiową. Upadała i wstawała z trudem, plując krwią. Wojowniczka wyraziła swoje myśli:

- A naziści są bardzo dzielni, starają się zrobić łóżko z trawy i szczątków ciał!

Alisa Selezneva milczała w swojej pięknej główce, przez głowę przelatywały jej wspomnienia różnego rodzaju nazistowskiego sprzętu.

Na początku II wojny światowej siły pancerne III Rzeszy były uzbrojone w czołgi lekkie Pz Kpfw I, Pz Kpfw II, czeskie czołgi Pz Kpfw 35(t), Pz Kpfw 38(t), czołgi średnie Pz Kpfw III i Pz Kpfw IV, różne działa samobieżne i transportery opancerzone.

Blond wojownik zauważył słaby poziom wyposażenia Panzvale w czołgi. Być może nawet za słaby... Hitler walczył z całym światem, mając zaledwie sześć dywizji pojazdów lekkich.

Uzbrojenie czołgów składało się głównie z dział małego kalibru i karabinów maszynowych, co dawało im możliwość stworzenia strefy ostrzału z bliskiej odległości niezbędnej do pokonania i zdemoralizowania personelu wroga, a duża prędkość czołgów była głównym czynnikiem szybkie i głębokie wdarcie się na terytorium wroga.

Alisa Selezneva stanowczo zaklęła pod nosem. Przez jej piękną głowę przemknęła myśl: "I to się nazywa szybkością?" Porównajmy właściwości jezdne pojazdów Hitlera z dzielnym sowieckim BT!

Doświadczenia działań bojowych w Polsce i Europie Zachodniej ujawniły niskie walory bojowe niemieckich dział krótkolufowych kal. 37 i 50 mm, których pociski w większości starć bojowych nie były w stanie przebić pancerza francuskich czołgów ciężkich. W związku z tym w 1940 roku na czołgu Pz Kpfw III zainstalowano mocniejszą armatę 50 mm. Okazało się również, że ochrona pancerza i zasięg niemieckich czołgów były niewystarczające.

Alisa Selezneva zgodziła się tutaj: "więcej niż niewystarczające!"

Przygotowując się do ataku na ZSRR, III Rzesza starała się ilościowo zwiększyć swoją flotę czołgów. To prawda, że starał się bardzo słabo, czterokrotnie przegrywając z ZSRR. Ważną rolę w jej wzroście odegrały zajęte przez Niemcy czeskie fabryki, które w pierwszej połowie 1941 roku wyprodukowały jedną piątą czołgów, które weszły na uzbrojenie armii niemieckiej. 1 czerwca 1941 roku w siłach zbrojnych Niemiec i ich krajów satelitarnych znajdowało się 4198 czołgów i 377 dział szturmowych. (A ZSRR ma ich ponad dwadzieścia pięć tysięcy pięćset.) Do operacji przeznaczono 3712 czołgów i dział samobieżnych, w tym 2348 czołgów średnich Pz Kpfw III wraz z czeskimi t-38 i 438 Pz Kpfw IV.Nienaruszone przed atakiem na Związek Radziecki. Braki w wyposażeniu organizacyjnym i technicznym sił pancernych III Rzeszy ujawniły się po gwałtownych starciach z nowymi radzieckimi czołgami T-34 i KV. I nie tylko z nimi, których pojazdów na początku wojny w Armii Czerwonej było niewiele, ale nie mało (czołgi KV - 604 pojazdy, a razem z T-34 1470 w samych zachodnich okręgach). W pierwszych miesiącach krwawych bitew jednostki niemieckich czołgów lekkich Pz Kpfw I i Pz Kpfw II szybko straciły swoje regularne siły. Pod koniec 1941 roku Niemcy wstrzymali produkcję wszystkich czołgów lekkich, które nie spełniały wymagań bojowych nowych czołgów radzieckich. Bezpowrotne straty niemieckich czołgów od czerwca do listopada 1941 roku wyniosły 2251 jednostek, z czego 348 to czołgi średnie Pz Kpfw IV. W tamtym czasie Pz Kpfw IV były najlepszymi niemieckimi czołgami. Jednak ich boczny i tylny pancerz został przebity nie tylko przez działa nowych radzieckich czołgów T-34 i KV, ale także przez działa czołgów lekkich T-26 i BT, a także radzieckie czołgi przeciwpancerne 45 mm pistolety (tzw. "sroki"). Tylko działo przeciwpancerne kal. 76 mm mogło przebić czoło T-4.

Alisa Selezneva zauważyła: "Adolf Hitler nie jest takim fajnym jasnowidzem!"

Pojawienie się czołgów T-34 w bitwach wymagało radykalnej zmiany konstrukcji niemieckich czołgów, a także ich taktycznego zastosowania. Jeśli wcześniej głównym zadaniem jednostek pancernych Wehrmachtu było stłumienie piechoty i artylerii wroga, teraz głównym zadaniem było pokonanie czołgów wroga na maksymalnym dystansie. Aby to osiągnąć, planowano doposażyć czołgi średnie w działa o długiej lufie kal. 75 mm.

Alisa Selezneva zauważyła tutaj: "to nam przysporzyło kłopotów".

Pomimo modernizacji czołgów średnich Pz Kpfw III i Pz Kpfw IV, mających na celu zwiększenie ich siły ognia i ochrony pancerza, pod względem kluczowych wskaźników nadal ustępowały nowym radzieckim czołgom. Chociaż na przykład długolufowe działo kalibru 75 mm znajdujące się już w czołgach, które weszło do służby w marcu 1942 r., miało lepszą siłę penetracji niż Zis-34, który był wyposażony w T-34. A nowy kaliber 48 el, nawet z pociskami podkalibrowymi, sprawił, że jego przewaga w zderzeniu czołowym była tak zauważalna, że jesienią 1942 r. Radzieccy dowódcy otrzymali instrukcje, aby unikać nadchodzących bitew z niemieckimi mechanicznymi potworami. Niemcy mieli problem z T-3. Ze względu na mniejszą rozpiętość wieży trudno było zamontować na niej długolufowe działo przeciwpancerne. Musieliśmy więc albo ograniczyć się do kalibru 50 milimetrów, aczkolwiek z lufą o długości 60 El, albo do krótkolufowego pistoletu kalibru 75 milimetrów. Nieźle, jeśli chodzi o strzelanie pociskami odłamkowymi i odłamkowo-burzącymi. Być może dlatego czołg Pz Kpfw III, który stanowił podstawę jednostek pancernych w latach 1940-1942, od czerwca 1943 roku nie był już produkowany, a na jego bazie tworzono różnego rodzaju czołgi specjalne i działa samobieżne. Kilkukrotnie modernizowany czołg średni Pz Kpfw IV pozostawał w produkcji do końca wojny.

Alisa Selezneva nawet żartowała na ten temat: "modernizacja jest jak degeneracja!"

Realia starć czołgów bojowych na froncie wschodnim już w pierwszych miesiącach wojny skłoniły kierownictwo Hitlera do stworzenia nowych typów pojazdów opancerzonych, a przede wszystkim czołgów ciężkich o wystarczającym pancerzu i dużym potencjale uzbrojenia. W sierpniu 1942 roku rozpoczęto seryjną produkcję czołgu ciężkiego Pz Kpfw VI "Tiger", uzbrojonego w armatę 88 mm (pierwotnie powstał on jako działo przeciwlotnicze). Od sierpnia 1942 do sierpnia 1944 wyprodukowano 1354 Tygrysów oraz 5 czołgów Porsche używanych do celów szkoleniowych.

Alisa Selezneva powiedziała przebiegle: "A tygrys okazał się martwy... Całkowicie martwy!"

W listopadzie 1942 roku powstał nowy, bardziej zwrotny czołg Pz Kpfw V Panther z armatą o długiej lufie 75 mm, który miał zrekompensować mankamenty czołgu Tiger. Według różnych kryteriów można go sklasyfikować zarówno jako czołg średni, jak i ciężki. Aby zwiększyć niezawodność pancerza czołgu, niemieccy specjaliści zapożyczyli kształt kadłuba radzieckiego czołgu T-34. Chociaż pochyły układ zbroi znany jest już z Księgi Machabejskiej z I wojny światowej. Wyprodukowano łącznie 5967 czołgów Pz Kpfw V "Panther". Na bazie czołgu Pz Kpfw V Panther wyprodukowano niszczyciel czołgów Jagdpanther (działo 88 mm, 392 sztuki) i pojazd opancerzony Bergepanther (339 sztuk).

Przyjaciel Angeliki strzelał... Na niebie pojawiły się wszechobecne "Salamandry". Te płuca, prawie w całości wykonane z drewna i pianki maszyny, wybuchły niczym demony z lawy pokrywającej ognistą Gehennę.

Ale Alisa Selezneva nie mogła się jeszcze nawet poruszyć, dlatego jej delikatne usta szeptały tylko przekleństwa.

Ostatnim czołgiem ciężkim był jeszcze cięższy czołg Pz Kpfw VI B Konigstiger (Tiger-2 lub Royal Tiger, 68 ton), wypuszczony na rynek w styczniu 1944 roku. Niemieccy projektanci chcieli w nim połączyć zwrotność Pantery z siłą ognia Tygrysa. Po raz pierwszy Pz Kpfw VI B wziął udział w bitwie na przyczółku sandomierskim w sierpniu 1944 r. W tym czasie wojska radzieckie otrzymały ciężki czołg IS-2, wyposażony w armatę 122 mm, który był lepszy od " Królewski Tygrys" pod każdym względem.

Alisa Selezneva przeczytała ostatnie zdanie w broszurze kampanii. Ale szczerze mówiąc, nie była to do końca prawda. Na przykład przedni pancerz wieży Royal Tiger wynosił 180 milimetrów w porównaniu do 100 milimetrów w przypadku radzieckiego czołgu IS-2.

Prawie dwukrotnie większa różnica. A niemieckie działo 88 mm miało wyższą prędkość początkową rażenia i lepszą jakość pocisku przeciwpancernego. I plus 3,5 razy większa szybkostrzelność.

W sumie podczas II wojny światowej Niemcy wyprodukowali prawie 27 tysięcy czołgów.

Stosunkowo niewielką liczbę ZSRR wyprodukował w tym okresie, od 1 września 1939 r. do maja 1945 r., prawie sto tysięcy pojazdów, z czego tylko T-34 62 tys. A jest ich około 13 tysięcy ciężkich czołgów. To jest moc. To niesamowite, że Niemcy upadli tak gwałtownie i nawet potencjał gospodarczy całej Europy im nie pomógł. To prawda, że Fritz miał także działa samobieżne.

Po klęsce pod Kurskiem faszystowska armia niemiecka przeszła na obronę strategiczną, co doprowadziło do gwałtownego wzrostu produkcji dział samobieżnych. Ponadto produkcja zbiorników wymagała więcej czasu technologicznego na ich wytworzenie. W 1943 roku produkcja różnych typów dział samobieżnych była równa produkcji czołgów. W sierpniu 1944 roku produkcja czołgów wyniosła 865 sztuk, co było najwyższym wynikiem przez wszystkie lata wojny. Do końca 1944 roku produkcja samobieżnych jednostek artyleryjskich przekraczała 1000 sztuk miesięcznie. Ogólna produkcja czołgów i dział samobieżnych w Niemczech osiągnęła maksimum w ostatnich miesiącach 1944 roku - do 1800 pojazdów miesięcznie.

Alisa Selezneva zauważyła: "Prawdziwa całkowita produkcja pojazdów opancerzonych w Trzeciej Rzeszy rozpoczęła się dopiero wtedy, gdy wojna została ostatecznie przegrana!"

Co weźmiesz, jeśli to tylko okład na zmarłych!

W zależności od przeznaczenia bojowego działa samobieżne podzielono na niszczyciele czołgów, działa samobieżne przeciwpancerne, działa szturmowe, samobieżne działa polowe i samobieżne działa przeciwlotnicze.

Alisa Selezneva dźgnęła przeciwnika słowami: "dzielenie dzieci w ogrodzie".

Działa samobieżne - niszczyciele czołgów - zaczęły odgrywać wiodącą rolę.

Angelica właśnie znokautowała dokładnie tego!

W ramach przygotowań do kampanii letniej 1943 r. dowództwo Hitlera korzystało z nowych czołgów ciężkich i dział samobieżnych, w tym niszczyciela czołgów Ferdinand (Pz Jäg "Ferdinand"), zwanego czasem "Elefantem" (słoniem). "Słoń" ("Ferdynand") został stworzony do walki z radzieckimi czołgami T-34 i KV. Miał masę 65,5 tony i był uzbrojony w długolufowe działo El 71 kal. 88 mm, którego pierwotna wersja przeznaczona była pierwotnie do dozbrajania jednostek obrony powietrznej. Następnie pod koniec czterdziestego pierwszego roku pojawiła się ulepszona wersja o znacznie większej początkowej prędkości pocisku, zdolna do przebicia 193 milimetrów pancerza z odległości 1000 metrów. Do początku bitwy pod Kurskiem wyprodukowano 90 niszczycieli czołgów Pz Jäg "Ferdinand".

To był bardzo niebezpieczny samochód, spróbuj wziąć jeden. Dopiero późniejsze działo samobieżne 152 mogło przebić 200 mm przedniego pancerza, ale nawet wtedy Ferdinand mógł go dosięgnąć ze znacznie większej odległości.

W 1944 roku na bazie czołgu Pz Kpfw IV wyprodukowano niszczyciel czołgów z armatą 75 mm Jagdpanzer IV (Pz Jag IV). Niszczyciel czołgów Jagdpanzer IV był ulepszoną wersją StuG III, pełnił te same funkcje na froncie i stopniowo zastępował StuG III w armii. W sumie wyprodukowano 769 niszczycieli czołgów Jagdpanzer IV.

Alisa Selezneva przeklinała cudownie po tatarsku...

Od sierpnia 1944 roku dwa różne przedsiębiorstwa produkujące czołgi (Fomag i Nibelungenwerke) jednocześnie produkowały ulepszone wersje niszczyciela czołgów Jagdpanzer IV z działem 75 mm PaK 42 L/70 o zwiększonej długości:

Pz IV/70 (V) - 930 szt. (producent - Fomag), Pz IV/70 (A) - 278 szt. (producent - Nibelungenwerke).

Fala uderzeniowa sfałszowanego faustpatrona wyrzuciła Angelikę na dobre dziesięć metrów dalej. Ognisty diabeł próbował się podnieść. A Alisa Selezneva nadal myślała...

W związku ze wzrostem produkcji radzieckich czołgów i dział samobieżnych w siłach pancernych III Rzeszy pojawiła się potrzeba stworzenia stosunkowo taniego, a co za tym idzie, masowo produkowanego niszczyciela czołgów. W tym celu zdecydowano się wykorzystać bazę czeskiego czołgu Pz Kpfw 38 (t). Ten niszczyciel czołgów otrzymał nazwę "Getzer" - Jagdpanzer 38(t) "Hetzer" ("prowokator"). Miał działo o długiej lufie kal. 75 mm i przedni pancerz kal. 60 mm, a jego całkowita masa wynosiła 6,38 tony (niezłe proporcje jak na tak małą masę!). Produkcja trwała od kwietnia 1944 do maja 1945. W sumie wyprodukowano 2584 działa samobieżne.

Alisa Selezneva przeżegnała się w myślach: "na szczęście trochę".

Na bazie czołgu Pz Kpfw V "Panther" od stycznia 1944 do marca 1945 roku produkowano niszczyciel czołgów Jagdpanther o masie 46 ton, na którym zainstalowano nowe działo długolufowe kal. 88 mm. W sumie zbudowano 392 niszczycieli czołgów Jagdpanther. Jagdpanther uznawany był za najlepsze niemieckie działo samobieżne.

Ponieważ blond wojowniczka już z nią walczyła, modne było stwierdzenie, że to działo samobieżne nie jest złe. Chociaż prawdopodobnie brakuje jej pancerza.

Od lipca 1944 roku na bazie Royal Tigers produkowano niszczyciele czołgów Jagdtiger o masie 70 ton ze specjalnie wyprodukowanym działem kal. 128 mm. Załoga liczyła 6 osób (cztery służyły przy armacie). Wyprodukowano 77 niszczycieli czołgów Jagdtiger. "Royal Tiger" i "Jagdtiger" miały słabą zwrotność ze względu na dużą masę bojową. Były to najcięższe pojazdy opancerzone, jakie kiedykolwiek użyto w walce.

Alisa Selezneva szepnęła:

- Jagdtiger to potwór z potworów. Spróbuj sobie tam poradzić. W kontrataku żaden z naszych bandurów nie ma z nim szans.

Angelika zawołała ze złością:

- Ale teraz mątwa tak się spieszy, że nawet Jagdtiger jest na nią słaby! Nie, kłamią ci, którzy twierdzą, że wyprodukowano ogółem 5120 niszczycieli czołgów.

Alisa Selezneva ponownie zanurzyła się w historii technologii wroga;

Przeciwpancerne działa samobieżne powstały najpierw na bazie czołgów lekkich, a następnie średnich. Uzbrojeni byli głównie w działa 75, 76 i 88 mm. Jednakże pierwszymi przeciwpancernymi działami samobieżnymi były działa kal. 47 mm PaK(t) zamontowane na podwoziu lekkiego czołgu Pz Kpfw IB w okresie od marca 1940 do lutego 1941. W sumie 202 takie przeciwpancerne działa samobieżne były wyposażone.

Alisa Selezneva zachichotała: "Oto Liliputowie wśród niszczycieli maszyn!"

Aby walczyć z radzieckimi czołgami średnimi i ciężkimi, konieczne było wzmocnienie artylerii przeciwpancernej, czyniąc ją większym kalibrem i samobieżnym. Zdecydowano się na wykorzystanie podwozia z czołgu Pz Kpfw 38(t), który pod koniec 1941 roku był już przestarzały jako czołg bojowy i charakteryzował się małą prędkością jak na czołg rozpoznawczy. Wyposażony był w zdobytą rosyjską armatę 76,2 mm, przystosowaną do strzelania z niemieckiego działa przeciwpancernego PaK 40. To przeciwpancerne działo samobieżne z armatą Pak 36(r) kal. 7,62 cm nazwano "Marder". - Panzerjager 38(t) Pak 36(r)Marder. W sumie od kwietnia 1942 do kwietnia 1943 zebrano 363 niszczycieli czołgów Marder (Marder - marten).

Angelika desperacko próbowała doczołgać się do parapetu. Straciła już sporo krwi i przez czekoladową opaleniznę widać było jej bladość.

Wiosną 1942 roku podjęto decyzję o zamontowaniu na podwoziu czołgu Pz Kpfw 38(t) działa przeciwpancernego 75 mm PaK 40/3. To przeciwpancerne działo samobieżne o nazwie "Marder III" - Pz Jäg 38(t) mit 7,5cm PaK 40/3 (Marder III) produkowane było od listopada 1942 do maja 1944. Wyprodukowano 1393 pojazdy (wyprodukowano 175 sztuk). przerobiony z czołgów).

Sama Alisa Selezneva jest już przerażająca, jest zmęczona, nawet jeśli mentalnie zagłębia się w takie bzdury, ale nie miała siły, aby przestać.

Na bazie czołgu lekkiego Pz Kpfw II zdecydowano się wyprodukować 75-milimetrowe przeciwpancerne działo samobieżne Marder II z armatą PaK 40/2. Od czerwca 1942 do marca 1944 wyprodukowano 651 pojazdów. Wiosną 1943 roku, przed ofensywą letnią (Operacja Cytadela), wystrzelono 201 przeciwpancernych dział samobieżnych z zdobytą rosyjską armatą 76,2 mm PaK 36(r) - LaS 762 na bazie Pz Kpfw II Ausf D lekki czołg.

Angelika warknęła dobitnie na przyjaciółkę:

- No cóż, leżę. Szybko dołączmy do bitwy. Co za kanapowiec... Jak to mówią od takich ludzi.

Alisa Selezneva warknęła:

- Jeszcze kilka minut i zacznę od nowa, niszcząc wrogów ZSRR. Więc nie panikuj...

Blond wojowniczka bezskutecznie próbowała zebrać myśli.

Również przed letnią ofensywą na Kursk Bulge zaczęto produkować 88-milimetrowe przeciwpancerne działa samobieżne "Nashorn" (Nashorn - nosorożec), później przemianowane na "Hornisse" (szerszeń). Podwozie Pz Kpfw III/IV (podobnie jak działo samobieżne Gummel kal. 150 mm) mieściło nowe działo przeciwpancerne PaK 43/1 L/71 kal. 88 mm. Działa samobieżne weszły do służby w batalionach myśliwców ciężkich. Od lutego 1943 do marca 1945 wyprodukowano ogółem 494 pojazdy. Wyprodukowano także niewielką liczbę przeciwpancernych dział samobieżnych opartych na transporterach opancerzonych. Wszystkie lekkie przeciwpancerne działa samobieżne miały otwarte kabiny u góry. W sumie podczas II wojny światowej Niemcy wyprodukowały ponad 3700 przeciwpancernych dział samobieżnych.

Alisa Selezneva zakończyła swoje rozmyślania, podniosła nogi i natychmiast zerwała się. W jej oczach zaświeciły się światła drapieżnej pantery:

- Zacznijmy żniwa!

Kule terminatorki poleciały w twarze esesmanów, zniekształcone bestialskimi uśmiechami. Alisa Selezneva strzelała niemal seriami i powiedziała:

- Fas! Pasterz... Fas!

Wybrani faszyści, nawet nie widząc, ale czując w brzuchu, jak strasznie przerzedzały się ich szeregi, padali na brzuchy na ziemię. Zakopali się w betonie, a raczej podjęli żałosną próbę zakopania się. No cóż, zupełnie jak świnie...

Angelika zauważyła:

- Dotykam twoich ust i jest mi zimno... No cóż, chłopaki, którzy są odważni.

Masywny budynek Kancelarii Cesarskiej o grubych ścianach. Pomimo ataków bombowych nie uległ większym zniszczeniom. Zawiera główne centrum zła, które przybyło na świętą ziemię sowiecką. Alisa Selezneva już widzi kopułę tego budynku. Tak, to straszna rzecz... Więc śpiesz się tam i uderzaj, albo jeszcze lepiej, pojmaj Hitlera.

Angelika odwróciła głowę w stronę swojej blond przyjaciółki, ognisty diabeł miał strasznie pobitą twarz. Obydwa oczy są opuchnięte, oczy czarne, nos spłaszczony, widoczne siniaki i głębokie zadrapania. Ma się wrażenie, że dziewczyna została po prostu brutalnie pobita i bez cienia litości.

Alisa Selezneva zachęcała swojego partnera:

- Siniaki i otarcia są ozdobą mężczyzny, odważny wojownik jest o wiele fajniejszy niż którykolwiek z mężczyzn...

Angelika zgodziła się:

- Tak, będzie chłodniej... Tutaj, w drodze do Kancelarii Cesarskiej, stoi hitlerowski czołg "Szczur", prawie gotowy, tylko bez podwozia. Jeśli go zniszczymy, będziemy mogli zacząć szturmować sam budynek. I tam też można przeciągnąć Hitlera na sznurku...

Alisa Selezneva odpowiedziała dowcipnie:

- Portfel, portfel, na sznurku... Wisi na krawędzi lśniącej otchłani. A ghul chowa się z boku i trzyma niewidzialną linę.

Angelika zmrużyła oczy i powiedziała:

- Czołg "Krasa" jest uzbrojony w dwie armaty 280 mm i dwie kolejne armaty 128 mm, a także jedenaście dział przeciwlotniczych i dwadzieścia dwa karabiny maszynowe. Grubość pancerza wynosi 400 milimetrów. Całkowita waga technologicznego potwora wynosi około dwóch tysięcy ton. Krótko mówiąc, jest to dla nas duży problem. To właśnie tego rodzaju istota została przydzielona do ochrony cesarskiego urzędu.

Aliska Selezneva bosymi stopami wykopała gruz, tworząc w ten sposób fontannę kurzu. Było fajnie i może wspaniale. Wtedy blondynka powiedziała:

"Każdy może przegrać w słusznej sprawie, ale w niesprawiedliwych przypadkach nie ma zwycięzców!"

Angelika zgodziła się:

- Można oszukać los, ale nie można oszukać oczekiwań co do fatalnych decyzji!

Alisa Selezneva, zdając sobie sprawę, że kaskada dowcipów może ciągnąć się zbyt długo, warknęła:

- Wystarczy... Moja propozycja jest taka, wejdźmy do czołgu i zabijmy wszystkich, którzy się tam znajdują!

Angelika natychmiast się zgodziła:

- Zostało zmiecione! Oczywiście, że zabijemy i podzielimy!

Dziewczyny pobiegły w stronę zakopanego w betonie zbiornika Szczura. Zadanie nie było łatwe. Ale wojownicy całkiem rozsądnie liczyli na szczęście, które pomaga sprawiedliwym.

Padły więc na brzuchy i odczołgały się jak wspaniałe gąsienice. Jednocześnie dziewczyny były szybkie i zręczne. Alicja miała w głowie plan. Niemcy oczywiście nie są głupcami i wszystkie podejścia do superciężkiego czołgu są osłonięte karabinami maszynowymi. Co więcej, każda sekcja została ukierunkowana. Ale jest też kanalizacja... A przez nią całkiem możliwe jest przedostanie się do brzucha, który jest zakopany i prawdopodobnie ma podziemne połączenie z cesarskim urzędem czołgu.

Zatem dwóch wojowników, przezwyciężając wstręt, chwyciło go i od razu zanurkowało do włazu. Choć dla rannych dziewcząt nieprzyjemne jest czołganie się przez zakurzone rury pełne pająków, szczurów, karaluchów i smrodu. Mogą jednak liczyć na niespodziankę.

Szczury kilkakrotnie próbowały ugryźć dziewczyny w ich zniszczone bose stopy. Ale wrócili. Angelica i zręczna Alisa Selezneva tną te stworzenia sztyletami. Krew szczura jest tak obrzydliwa, że wojownicy powstrzymują mdłości jedynie dzięki hartowaniu żelaza.

I czołgają się dalej, zimny metal przechodzi przez żołądek. Lekkie drżenie... Och, ale to powstrzymuje dziewczyny.

Alisa Selezneva nawet żartuje:

- Z każdego labiryntu jest wyjście, ale nie takie, które składa się ze skomplikowanych zakrętów głupca!

Angelika dodaje:

- Możesz tylko zmylić tych, którzy są zdezorientowani w wyborze ścieżki!

Dziewczynom w końcu udało się wydostać z kanalizacji. Z przodu jest tylko kratka, a za nią wentylator. Alice strzela do jednostki, łopatki ogromnego śmigła zamarzają.

Pomiędzy nimi przeciskają się prawie nadzy wojownicy. Następnie Angelica wbija swoje długie palce w zamek. Jej przerośnięte paznokcie są bardzo mocne, a stalowy mechanizm blokujący ustępuje z cichym skrzypieniem. Ognisty diabeł ryczy:

- Rosjanie czasami są posłuszni wielkim, ale nigdy nie ustępują znikomości!

Alisa Selezneva celnym strzałem z cichego pistoletu, trafiając wtykającego pysk wartownika, dodaje:

- Poddanie się godnej osobie nie jest draniem, a podążanie za kompasem nie jest upokorzeniem!

Angelika w odpowiedzi warknęła brutalnie:

- No dalej, odsuń się od śruby!

Dziewczyny poruszały się jak kobry po domu pełnym mangust. Znajdowali się w brzuchu gigantycznego zbiornika. Strzelali, żeby zabić, rozpryskując krew Hitlera na płytach pancernych. Naziści próbowali na nie odpowiedzieć, ale było już za późno. Więc granaty poleciały na nich, odrywając im kończyny...

Alisa Selezneva śpiewała:

- Łysy, pijany Führer położył się na drutach... To nie jest przelew dla Hitlera... stąd!

Angelika dodała:

-Ooch! I płakał, głupi, głupi Adik!

Granaty eksplodują, a ich odłamki uderzają w zbroję jak grzechotka dziecka King Kong... Jak fajnie jest tak wszystkich uderzać... I następuje całkowita porażka.

Angelika śpiewa razem z nami:

- Gang Hitlera stanie przed sądem, a z Adolfem ugotujemy zupę!

Alisa Selezneva w odpowiedzi:

- Nie, żadnego procesu!

Pod wdzięcznymi, erotycznymi, dotykającymi bosych stóp wojownika, miażdży się krew, a oni zostawiają po sobie ślady córek Marsa. Nie da się ich powstrzymać, są fajnymi sowieckimi dziewczynami z nagimi torsami i bujnymi piersiami, jak boginie starożytności.

Wszystkie trzy przedziały ogromnego dwupiętrowego zbiornika są zaśmiecone trupami. W zamieszaniu naziści nie od razu zorientowali się, że zostali zaatakowani od dołu, więc dziewczyny Terminatora bez problemu wskoczyły na drugie piętro. Co więcej, prawie zupełnie nagie i bajecznie piękne, wzięto je za drogie prostytutki z haremu najwyższych stopni SS.

Cóż, dziewczyny dały im Hyperfuck! Krótko mówiąc, wykoszono ponad pięćdziesięciu Niemców, a "Szczura" dostały się do niewoli wojsk radzieckich. Szkoda tylko, że zamiast podwozia ten obiecujący samochód został zakopany w żelbecie. Nie można tego obrócić przeciwko faszystom.

Alisa Selezneva zbadała schwytanego kolosa i zasugerowała:

- No co... Jesteśmy głupcami, czy nie zabraliśmy ze sobą czerwonej flagi?

Angelique mruknęła z frustracją:

- I tak plecaki są zapchane. I nie jest naszą funkcją umieszczanie flag na zdobytych budynkach. Jesteśmy snajperami. Naszym zadaniem jest zabijać, a nie rzucać poroże!

Alisa Selezneva zaczęła grzebać rękami:

- Czy możemy przynajmniej znaleźć jakąś czerwoną szmatę?

Angelika nagle pokręciła głową:

- To nie jest tego warte!

Alisa Selezneva była oburzona:

- Dlaczego to się wciąż dzieje?

Angelika odpowiedziała logicznie:

- Bo to superczołg, choć ważny, ale w sumie cel drugorzędny. Kancelaria Cesarska jest ważniejsza...

Alisa Selezneva podrapała się po nagiej nóżce za uchem lepkimi od krwi palcami, demonstrując mistrzowską zręczność:

- I to jest także... Oczywiście, że to ważniejsze... Ale!

Angelica pociągnęła swoją blondynkę za łokieć.

- Więc pobiegliśmy szybciej, wzięliśmy Hitlera do niewoli. Będzie dużo chłodniej!

Alisa Selezneva śpiewała:

- A ile było mszyc... Każda jest fajniejsza od drugiej! Dostaną cegły w twarz, tak będzie dużo lepiej!

Angelika zamiast odpowiedzieć zaczęła schodzić na pierwsze piętro. Za nią poszła Alisa Selezneva, miodowa blondynka, której włosy stały się szkarłatnoczarne od kurzu, sadzy i krwi. Nadal były bajecznie piękne, ale jednocześnie skrajnie przerażające. Więc ci wojownicy zbiegli na dół, a następnie zanurzyli się w podziemnym przejściu do bunkra.

Na drodze stanęły im masywne, tytanowe drzwi. Dziewczyny widząc jego niezniszczalność podłożyły w sąsiednią ścianę materiały wybuchowe wyjęte z amunicji. Uciekli, włączyli prąd w przewodach.

Eksplodował, krusząc mieszaninę ziemi i betonu. Wstało i wtedy opadł kurz. Alisa Selezneva warknęła:

- Oto nasz popisowy rosyjski ruch!

Angelika zgodziła się:

- Oczywiście, ruszaj się! Nawet nie korona, ale królewska!

Dziewczyny wskoczyły do środka, rozbiegły się i natrafiły na kratę, za którą znajdowały się szyby wentylacyjne. Angelica otworzyła kratkę w ciągu dziesięciu sekund, zanurkowała pierwsza, a Alice podążyła za nią.

W przeciwieństwie do kanałów, czołganie się po szybach wentylacyjnych było przyjemniejsze, było dużo kurzu, ale nie było szczurów ani śmierdzących odchodów. A dziewczyny pełzały po nich jak indyjskie żmije na sznurku ze słynnego opowiadania Conana Doyle"a "Kolorowa wstążka". Ile razy Alicja natknęła się na swoją podrapaną twarz i rozciętą, poparzoną, ale jednocześnie szybko gojącą się, szorstką stopę ognistego wojownika.

Angelika zamruczała, gdy lepkie od krwi włosy Alisy Seleznevy łaskotały jej twarde pięty.

Dziewczyny czołgały się i schodziły w dół. Biuro cesarskie zeszło sześć pięter pod ziemię, a na siódmym piętrze znajdował się magazyn amunicji i paliwa. I trochę z boku... Angelika, niczym prawdziwe dziecko natury, doskonale przeczuwała w głębi duszy, że znajduje się tam tajne podziemne lotnisko. A Syberyjka szepnęła do Alicji:

- Nie strzelaj! Nie róbcie tu zbyt wiele hałasu!

Blond wojowniczka w zdumieniu wzruszyła ramionami i przesunęła palcem po szorstkiej stopie rudowłosej przyjaciółki z licznych skaleczeń, oparzeń i odcisków:

- Po co tu przyjechaliśmy, jeśli nie po to, żeby strzelać i zabijać?

Angelika logicznie zasugerowała:

"W tym ogromnym budynku znajdują się tysiące wybranych żołnierzy SS i nie ma możliwości, abyśmy oboje ich zabili". Konieczne jest jednak schwytanie Hitlera i tym samym zakończenie II wojny światowej raz na zawsze.

Alisa Selezneva gwizdnęła głośno:

- Cudownie... Weź Hitlera do niewoli! Wspaniały.

Angelika wyraziła całkowicie rozsądną myśl:

- Już wkrótce Führer ucieknie z Berlina. Myślę, że nawet w ciągu najbliższych kilku godzin. Przecież to w istocie szczur, nie bez powodu tak nazwał największy czołg III Rzeszy. A my on i...

Alisa Selezneva uśmiechnęła się:

- Oczywiście.... Masz rację... Ale...

Ognisty diabeł chytrze zasugerował:

- Wejdź na lotnisko, a tam będzie czekał na zbiegłego Führera.

Alisa Selezneva skinęła głową:

- Oczywiście w tej studzience muszą być szyby wentylacyjne.

Dziewczyny jednak zmuszone były szukać na ślepo. Spróbuj ustalić, po której stronie znajduje się tak brutalnie tajny berliński obiekt, jak podziemne lotnisko, a nawet z najfajniejszymi samolotami.

Alisa Selezneva, jako prawdziwa córka ognia, zaczęła śpiewać, aby otworzyć swoje nieziemskie czakry:

Chmury przyszły od krwiopijców,

Niedaleko stąd na Ziemi wybuchło piekło!

Wąż pełza grzechotnik spodniowy,

Chmury rozświetlają się krwią!


Fale płoną, bryzgają jak piekielna burza,

I spotka armię najodważniejszych śmiałków!

Będziemy chronić piękne, słodkie kobiety,

Będziemy godni wyczynów naszych ojców!


Ziemio moja, jakże boleśnie jęczałaś,

Przeciwnik pozostawił po sobie sto śladów ran!

Ale zrzucimy faszyzm z piedestału,

Zaraza gwałtownych lat nie będzie trwała długo!


A śmierć już bieleje za chmurami,

Ale nasze myśli pędzą do nieba!

Rozdepczmy w pył osławionych złoczyńców,

I rozerwiemy Wehrmacht na pół!


Nie znamy spokoju i starości gnijącej,

Jesteśmy dziećmi naszej świętej Ojczyzny!

Wszystko jasne walczyło z nazistami,

Jesteśmy pędami tych potężnych korzeni!


I jaka zła bomba eksplodowała z siłą,

Czego nam potrzeba po tym wybuchu pocisku, tym grzmocie!

Wojownicy Rusi zdolni są do wielu rzeczy,

A dla Führera góra stanie się dołem!


Rozpętało się piekło piekielne,

Czołganie się po skale z lufą drapieżnego "Tygrysa"!

I całe zmęczenie natychmiast odleciało od nas,

Czas na fajne gry!


Granat w dłoni i śmiertelny rzut,

Tygrys został mocno uderzony w pysk!

A Hitler do kotła w kotłowni tatarskiej,

Aby nie ujawniać tego światu rosyjskiemu!


Berlin trzęsie się od wściekłych salw,

Tutaj nad Reichstagiem powiewa czerwona flaga!

I słońce płonęło nad Ojczyzną,

Przecież Trzecia Rzesza została obrócona w proch i popiół!

Piosenka zainspirowała dziewczyny, a one pełne uniesienia, żartobliwie otwierając kraty jedna po drugiej, w końcu wyszły do ostatniego fana. A za nim podziemne, dobrze oświetlone lotnisko.

Angelika pierwsza wsunęła głowę do środka i ze zdziwieniem wykrzyknęła:

- Wow! Wow...

Alisa Selezneva również to widziała:

- Zwykły dysk, taki, z jakim już musieliśmy walczyć... Czym cię uderzył?

Rudowłosy diabeł odpowiedział bez obrazy:

- Tak, przynajmniej pod względem rozmiaru. Poza tym, czy nie widzicie, że jest znacznie wyższy od poprzednich pojazdów bojowych? Przypominały dwa złączone talerze i bardziej przypominały luksusowy tort bożonarodzeniowy.

Alisa Selezneva uśmiechnęła się przebiegle i mrugnęła do przyjaciółki:

- Tym lepiej. Złapmy nie tylko Führera, który teraz szczerze mówiąc jest nikim, ale także samolot! Być może nadal będzie można polecieć na Marsa!

Angelika roześmiała się:

- Opamiętaj się... To jest symboliczne!

Dziewczęta pokonały ostatnią przeszkodę i zamarły w pobliżu dysku. Zaczęli tam leżeć, czekając na wroga jak tygrysy w zasadzce. Alisa Selezneva zaczęła nawet mówić o abstrakcyjnych tematach.

Ponieważ księgi Biblii pisane były w starożytności i w różnych epokach, przez osoby o różnej duchowości narodowej i różnym statusie społecznym, odzwierciedlała ona poglądy niezgodne, delikatnie mówiąc, z wiedzą naukową, moralną i religijną (tak, nawet religijną) ) wierzenia naszych współczesnych. Nie poruszajmy teraz kwestii naukowych. Jest rzeczą oczywistą dla studentów, że gdyby Pan Bóg podyktował na przykład nauki Kopernika czy teorie Einsteina czy Mendla, "święci ludzie Boży" (prorocy) nie byliby w stanie przekazać tych prawd naukowych w pisząc do niepiśmiennych pasterzy żydowskich, którzy żyli ponad 3,5 tysiąca lat temu.

Alisa Selezneva parsknęła pogardliwie:

- A co z Einsteinem? Czy jest supermanem? Jego burżuazyjna teoria względności zostanie żałośnie obalona przez naukę komunistyczną!

Szkoda jednak, że w czasach, gdy pisano i redagowano Biblię, wiedza naukowa Greków, Chińczyków, Hindusów i Persów przewyższała wiedzę autorów i redaktorów ksiąg biblijnych. Pan Bóg nadal uczy czytelników Biblii, że niebo jest kryształową kopułą, 7 "firmmentem nieba" DEK4 (Rdz 1:7), do którego przymocowane są ciała niebieskie (Rdz 1:16-17); nad tym firmamentem znajdują się magazyny deszczu, wiatrów, śniegu i gradu (Hioba 38:22; Psalm 32:7; 134:7; Jeremiasza 10:13); na firmamencie znajduje się mieszkanie (tron, dom, świątynia, urząd, raj) Boga i Jego świty (aniołowie, Szatan, święci). Ziemia, według nauk autorów ksiąg biblijnych, jest tak mocno osadzona na filarach, że nie może ruszyć się ze swojego miejsca (Psalm 96:10)... Autorzy wszystkich ksiąg Starego i Nowego Testamentu są głęboko przekonany, że człowiek - i sam Pan Bóg - myśli swoim sercem (Księga Rodzaju 6:15; 8:21; 27:41; Wyjścia 28:3; 31:6; 35:10; 35;35; 36:2; 36 :8; Powtórzonego Prawa 29:4; 1 Samuela 27:1; Hioba 9:4; 17:4,11; 38:36; Psalm 4:5; 14:2; 18:15; Przysłów 17:23; Kaznodziei 2: 1-3; Izajasza 10:7; 33:18; 49:21; Jeremiasza, 7:31; ... Mateusza, 9:4; 15:18-19; Marka, 2:6-8; Łukasza, 2: 19,35; Rzymian 10:10-11;...). Na bazie biblijnej nauki o sercu w Rosji XIX i początków XX wieku intensywnie rozwijała się "filozofia kardocentryzmu", która mówiła o sercu - pojemniku ludzkiej duszy, o pojmowaniu prawdy - sercem oraz o innych biblijnych studiach nad sercem. Ale bezpośredni uczeń Pitagorasa, Filolaos (VI w. p.n.e.) w swoim traktacie "O naturze" ustalił, że człowiek ma najważniejsze narządy: mózg jako siedlisko umysłu, myśli; serce jest siedzibą "wrażliwej duszy", a genitalia służą do reprodukcji8. Nie mówię nawet o Sieczenowie, w którego publikacji "Odruchy mózgu" rzetelnie ustalono na poziomie naukowym i eksperymentalnym, że dana osoba myśli mózgiem, a nie sercem. A od czasów przeszczepiania serca pokazywano całemu światu, że serce to jeden z najprostszych organów ludzkiego ciała, że jest jedynie rodzajem pompy, która poprzez napięcie mięśni zasysa i wydala płyn i krew. Serce i jego indywidualne wady można wymienić - i już są wymieniane! - mechaniczna sztuczna pompa lub zawór; Zastąpienie serca w żadnym wypadku nie prowadzi do zastąpienia "duszy", czyli osobowości człowieka.

Angelika szepnęła do Alisy Seleznevy:

- Słyszysz, już nadchodzą!

Rzeczywiście, drzwi otworzyły się cicho i pojawiło się kilka dużych, ciężko załadowanych wozów w towarzystwie żołnierzy SS ze specjalnego cesarskiego pułku Straży Życia.

Zaczęli ładować to, co cenne, do brzucha latającego spodka. Ważenie odbyło się przed załadunkiem. Niemiec w białym fartuchu i ciemnych okularach dokładnie spisał dane.

- Dziesięć i pół tony złota, sześć czterysta kilogramów platyny. Są dwie tony surowca diamentowego, sześćset dwadzieścia kilogramów i kolejne pięć tysięcy karatów. Biżuteria: trzy tony osiemset trzydzieści jeden kilogramów, siedem tysięcy karatów.

A także szmaragdy, rubiny, topazy...

Alisa Selezneva rozproszyła się, myśląc w kierunku religii i dlaczego w nietypowy dla niej ateistyczny sposób. A może to charakterystyczne: Alicja jest przyzwyczajona do wygrywania sama, bez polegania na Bogu.

Autorzy Biblii obdarzają swego Boga zdumiewającą ignorancją w sprawach najpospolitszych. Dlatego ich Bóg stwierdza, że nietoperz jest ptakiem, a nie ssakiem (Księga Kapłańska 11:13-19; Powtórzonego Prawa 14:11-14); zając to przeżuwacz, który nie ma rozszczepionych kopyt (Księga Kapłańska 11:4; Powtórzonego Prawa 14:7); podobno latają ptaki i owady, które mają cztery nogi (Księga Kapłańska 11:23), a wąż zjada proch (Rdz 3:14); że Bóg "walcząc za Izraelitów rzucił z nieba ogromne kamienie" na żołnierzy miejscowej ludności, a na dodatek "zatrzymał Słońce nad Gibeonem i Księżyc nad doliną Ayalon, aż Żydzi zemścili się na swoich wrogów" (Jozuego 10:10-14); że Słońce w swoim ruchu po niebie może nie tylko zatrzymać się, ale także rozpocząć swój ruch w przeciwnym kierunku - na wschód (2 Król. 20:11; Izajasz 38:8)...

Angelika nagle chwyciła Alisę Seleznevę za nos bosymi stopami i mocną małą stopą i pociągnęła, groźnie ściągając brwi i szepcząc:

- Chodźmy za mną, połóżmy się pod wozami i tam...

Blond wojownik zgodnie pokiwał głową:

- Zrozumiałem! Teraz.

Nagie, prawie czarne od kurzu dziewczyny, nasiąknięte olejem, doczołgały się na dno wozu. Naziści, nawet należący do elity SS, wyglądali na dość oszukanych porażką, jaką właśnie ponieśli z Armią Czerwoną. Dlatego nie zauważyli dziewcząt, które były rozłożone i specjalnie przeszkolone do cichego pełzania.

Nos Alisy Seleznevy obrzydliwie bolał, ściskany stalowymi palcami syberyjskiego wojownika. Pewnie nawet zrobiła z tego śliwkę. Wow, paskudny, nawet najgorszy z paskudnych!

Znajdując się pod wózkami, dziewczyny rozłożyły nogi i ramiona, podniosły się, oparły o fasetowane krawędzie i zawisły w powietrzu. Wózki pojechały prosto do brzucha aparatu...

Nagle okazało się, że w ładowni jest bardzo zimno i panuje półmrok. Nagie i gorące dziewczyny niemal natychmiast zaczęły się trząść. Angelika, jako najbardziej przyzwyczajona do hartowania, powiedziała:

- Minus trzydzieści, a nawet trochę mniej... Nie zabójczy!

Alisa Selezneva zauważyła z irytacją:

- Jeśli utkniemy tu na dłużej, nie przetrwamy nago...

Angelika przerwała:

- Poradzę sobie z tym! Mam lepszą odporność na zimno niż foki. Głód i pragnienie zabiją Syberyjkę częściej niż takie zimno.

Alisa Selezneva warknęła:

- Nie chcę bić rekordów przetrwania. Wyjdźmy lepiej z przedziału ładunkowego i przejdźmy do pomieszczeń mieszkalnych. A potem nagle polecimy na Marsa, co oznacza, że w ładowni temperatura spadnie do minus 150... Myślę, że dziewczyna fajniejsza od foki tego nie wytrzyma.

Angelika mruknęła z irytacją:

- Jeśli nie będzie powietrza, to może nie będę w stanie tego znieść! I tak walcz aż do śmierci!

Alisa Selezneva, co dziwne, wysiadła z wózka, ale pęcherze wciąż na jej piętach były bardzo przyjemne od pokrytej szronem metalowej powierzchni. Wojownik niemal natychmiast znalazł właściwe drzwi. Angelika wstała za nią. Dziewczyna Ognistego Diabła stwierdziła:

- Drzwi otwierają się za pomocą kodu. Trzeba uważnie słuchać...

Alisa Selezneva skinęła głową:

- Ja wiem! Po włączeniu przekaźnika w miejscu ustawienia kodowania słychać bardzo ciche kliknięcie. Specyfika zamków mechanicznych!

Angelica skinęła głową i przyłożyła swoje rzeźbione ucho do zbroi. Alisa Selezneva zaczęła się kręcić. Pasuje jeden numer. Drugi też.. Litery...znowu cyfry. A teraz najtrudniejsza część to chińskie znaki, których jest tysiąc. Musiałem to odwrócić. Alisa Selezneva zauważyła nawet:

- Wydaje mi się, że Niemcy powinni mieć prostszy i szybszy system tworzenia kopii zapasowych...

Angelika zgodziła się:

- Powinno, ale chyba tylko od środka...

Dziewczyny weszły do pomieszczeń mieszkalnych... Zgodnie z oczekiwaniami były bardzo luksusowo umeblowane, a nawet ozdobione obrazami wielkich artystów. To, że Hitler kolekcjonuje takie rarytasy, jest znane każdemu, ale fakt, że takie cudo będzie zawieszone na ścianach statku kosmicznego... To jest w sumie najfajniejsze z fajnych!

Dziewczyny otworzyły zamki, a następnie zamknęły je za sobą. Pomieszczenia mieszkalne składały się z trzech pięter z wysokimi sufitami. Do tego dochodzi piwnica z magazynem, a także szczyt, na którym znajduje się centrum dowodzenia i piloci.

Same dziewczyny nie miały czasu wszystkiego sprawdzić, rozległ się sygnał i rozpoczął się załadunek. Wygląda na to, że Hitler i jego świta poważnie planują wyjechać...

Przybyli strażnicy i orszak... Wybitni członkowie faszystowskiej menażerii. Goebbels jako pierwszy pokuśtykał. Mały, paskudny, żółtawy, z małpią twarzą. Gdyby taka osoba dostała się do wydziału rasowego lub specjalnej jednostki SS w celu oczyszczenia narodu z podrzędnych jednostek, ta osoba zostałaby usunięta w pierwszej kolejności.

Ale jego żona Margaret jest piękną, szczupłą i krągłą kobietą, choć urodziła siedmioro dzieci. Wygląda radośnie i znacznie młodziej niż na swój wiek. Można by pomyśleć, że problemy upadającej III Rzeszy wcale jej nie przerażają, a porażki Wehrmachtu nie przeszkadzają. Ale wojska radzieckie przedarły się już do Kancelarii Cesarskiej i szturmują Reichstag... Razem z nią jest sześcioro dzieci, bladych i zdezorientowanych. Pięć dziewcząt i chłopak, ubrani w letni styl i jakoś zbyt prosto na tle obwieszonej brylantami sukni żony Goebbelsa

Następny w kolejności dla tej pary jest Borman. Gruby facet z szeroką twarzą rzeźnika. Typowy przestępca, typ tęgi, szeroki w ramionach, prawie kwadratowy... W dłoni trzyma dużą i ciężką walizkę, dla wierności, wciąż przykutą do nadgarstka.

Pan Ribbentrop z monoklem, pompatycznym jak indyk na piersi, Orderem Orła z brylantami. Z bogato ubraną żoną...

Następnie sam Hitler drapie... Führer niegdyś Wielkich Niemiec jest strasznie zdenerwowany, ale stara się zachować wyprostowaną postawę i wyglądać dumnie. Jedyną towarzyszącą mu osobą jest jego zamężna żona Eva Braun. Co dziwne, pierwsza dama III Rzeszy wygląda jak typowa wieśniaczka, choć jest dobrze zbudowana, ale jej twarz... przypomina twarz najzwyklejszej Rosjanki z kołchozów. To prawda, jest całkiem ładna... I ubrana zbyt skromnie jak na żonę kogoś, kto niedawno rządził połową świata! Razem z nimi jest ochrona i osobisty pilot Führera.

Hitler w końcu wygłasza krótkie przemówienie. Nie bez zainteresowania:

- Daremnie bolszewicy i ich ojcowie chrzestni światowego syjonizmu wierzą, że zwyciężyli! Mamy niepodważalne sekrety w bazie i najnowszych superbroniach. Wojna między ZSRR a sojuszniczą koalicją jest nieunikniona! A my, będąc w naszym sekretnym legowisku, zrobimy wszystko, aby jak najszybciej go rozpalić. A kiedy świat będzie krwawić, nasi dzielni żołnierze użyją cudownej broni. Dokończywszy żałosne resztki wroga zniszczonego we wzajemnej wojnie. A wtedy odrodzi się nowa Czwarta Rzesza Światowa, na czele której stanie nieśmiertelny Führer Adolf Hitler!

Przemówienie okazało się nietypowe dla być może już byłego władcy Niemiec - krótkie, ale ogólnie wszystko w nim zostało powiedziane!

Hitler udał się do swoich komnat, a jego osobisty pilot, a wraz z nim jeszcze trzech asystentów w specjalnym szkarłacie, do przedziału załogowego. Po drodze dołączył do nich piąty typ, w dużych ciemnych okularach zakrywających podłogę twarzy i rękawiczce, z walkie-talkie przyczepionym do ucha.

Alisa Selezneva obliczyła:

- W przedziale sterowniczo-pilotowym przebywa pięć osób. Straż osobista Hitlera składa się z jedenastu żołnierzy. Do tego dochodzi jego orszak, kobiety i jeszcze małe dzieci Goebbelsa - cóż, nie trzeba ich brać pod uwagę. W sumie jest dwudziestu jeden mężczyzn, trzy kobiety... Przeciwko dwóm najtwardszym wojownikom ZSRR... Poza tym mamy po swojej stronie czynnik zaskoczenia. To jest...

Angelika podsumowała to:

- Musisz rozpocząć bitwę tylko wtedy, gdy została już wygrana! Ale odmowa walki jest już równoznaczna z przegraną!

Alisa Selezneva dodała cicho:

- Możesz przegrać tylko w jednym przypadku, gdy zwycięstwo jest możliwe tylko przez przypadek!

Paczka nazistowska mieściła się w pomieszczeniach mieszkalnych dość przestronnego samolotu o średnicy około stu metrów, z liczbą pomieszczeń, która pozwalała przywódcom III Rzeszy czuć się całkiem komfortowo.

Angelika zaproponowała swój plan:

- Kiedy samolot dyskowy wystartuje, schwytamy pilotów, a następnie wylądujemy tym samolotem ... W lokalizacji naszych żołnierzy!

Alisa Selezneva zgodziła się z tą propozycją bez sprzeciwu:

- Tak, najlepiej, zabierzmy je ciepło!

Dyskietka uruchomiła się bardzo sprawnie, dziewczyny zdążyły jedynie poczuć lekki nacisk aparatu, który rozerwał żelbetową powierzchnię. Drzwi podobne do tych, które pod koniec XX wieku miały być instalowane nad silosami rakietowymi, rozsunęły się z cichym skrzypnięciem. A dysk zaczął nabierać wysokości...

Obaj wojownicy szepnęli zgodnie:

- Już czas!

Dziewczyny poszły na górę na palcach... Wtedy nagle natknęły się na faceta w czarnych okularach i z antenką. Angelica odruchowo dźgnęła go golenią w pachwinę. Uderzenie było tak silne, że wyrzuciło obiekt w górę. Potem okulary mu spadły i... Przed dziewczynami pojawiła się straszna czterooka fizjonomia, nieznajomy wyciągnął zza pasa ośmiostrzałowy pistolet. Alisa Selezneva automatycznie strzeliła z biodra ze swojego cichego snajpera. Pozaziemskie stworzenie ponownie drgnęło i prawie upadło, Angelice udało się ją złapać. Z głowy wylewały się żółto-pomarańczowe mózgi, z krwią o podobnym kolorze.

Alisa Selezneva wyraziła się:

- Marsjanie są weneryczni!

Angelika wskazała na ośmiolufową "bandurę":

- To już twoja część, Aliso Selezneva... No i jak?

Blond wojownik rozkazał:

- Resztę weźmiemy!

Atak na pilotów zakończył się sukcesem, ale Angelika i tak zastrzeliła jednego z najzagorzalszych. Po czym wraz z Alisą Seleznevą nawiązali kontakt z ziemią...

Właśnie powiedzieli w radiu:

- Rzucili białą flagę na Kancelarię Cesarską i zaczęli się poddawać.

Podczas gdy Angelika przekazała im ważne wieści i poprosiła o miejsce lądowania, Alisa Selezneva zajęła pozycję na korytarzu, gotowa odeprzeć atak osobistej straży Hitlera. Jak dotąd jednak nikt się nie pojawił. Dźwiękoszczelne ściany zakryły ślady walki, a blond wojownik po wibracjach zorientował się, że dysk już opadał. Dziewczyna wyraziła się:

- Cenniejszy niż zwycięski koniec jest początek niezwyciężoności!


JEŚLI SKOBELEW BĘDZIE WALCZYŁ POD NICHOLASEM PIERWSZYM?

Na przykład, dlaczego Rosjanie nie wygrali wojny krymskiej w latach 1853-1856?

To naprawdę ciekawe i niezrozumiałe. Przecież sojusznikom trudno było prowadzić operacje wojskowe na Krymie. Same dostawy są tego warte i obejmują wiele mórz. Mienszykow jest tu w dużej mierze winien. To on swoimi nieudolnymi działaniami naraził na porażkę przeważające siły rosyjskie. I nawet bohaterska obrona Sewastopola nie pomogła. Chociaż Brytyjczycy, Francuzi, Turcy i Sardyńczycy byli wyczerpani. Ogólnie rzecz biorąc, jest to pierwsza wojna wyraźnie przegrana przez Rosję od ćwierć tysiąclecia. Wcześniej, po Czasie Kłopotów, Rosja nie przegrywała wojen na dużą skalę, a jedynie pojedyncze bitwy i kampanie czasami kończyły się niepowodzeniem.

A tu taka porażka. Niefortunny cios w prestiż.

Ale jeśli na przykład armią rosyjską dowodził Skobelew? Powiedzmy, że tak wspaniały dowódca miał szczęście urodzić się wcześniej... Wtedy historia potoczyłaby się zupełnie inaczej!

Tutaj Rosjanie pokonują na Krymie najpierw Brytyjczyków, a potem Francuzów. Następnie Turcy i Sardyńczycy zostają pokonani. W Anglii rośnie ruch antywojenny. Turcy tracą twierdzę Kars i przegrywają wojnę na Zakaukaziu. We Francji wybucha ogromny Majdan przeciwko Napoleonowi III, którego nie da się stłumić. Ale Francja jest osłabiona, a rewolucja tli się.

Mikołaj I nie dążył zbytnio do podbojów i po serii zwycięstw zawarł korzystny dla siebie pokój z Turcją. Rosja anektuje zachodnią Armenię, Kars, Erzurum, Tanrog, a nawet otrzymuje część Jerozolimy.

Imperium Osmańskie słabnie jeszcze bardziej, ale nadal jest zachowane. Rosja otrzymuje także część Rumunii. Tymczasem w Europie zachodzą zmiany. Cesarstwo Austriackie rośnie w siłę. Wojna z królestwem Sardynii prowadzi do zwycięstwa Austriaków. Napoleon III chciał przystąpić do wojny, ale Mikołaj jako pierwszy zagroził, że pomoże Austrii. W rezultacie Cesarstwo Austriackie rozszerzyło się, wchłaniając całą północ Włoch.

Mikołaj I zaanektował także bez wojny ziemie w Chinach, poszerzając granice na wschodzie. Odmówił wsparcia Jankesów w walce z Południowcami.

A to doprowadziło do pewnych zmian w historii. Żołnierze pod dowództwem generała Lee byli w stanie pokonać mieszkańców północy w decydującej bitwie i zająć Waszyngton. W rezultacie Północ szybko zaprzestała wojny i uznała konfederację za niepodległą. Zatem Stany Zjednoczone pozostały podzielone.

Mikołaj I żył stosunkowo długo, jak na standardy carskie. Pod jego rządami władza Rosji została jeszcze bardziej wzmocniona, a jej granice rozszerzone. Ale król zmarł w 1864 roku. Aleksander II wstąpił na tron. A w kraju nadal panuje poddaństwo. Aby nie przeszkadzać właścicielom ziemskim, Aleksander nie zniósł pańszczyzny. Jednak liczba chłopów pańszczyźnianych powoli, ale stale maleje.

Trwa ekspansja w Azji Środkowej. Rosjanie docierają do Afganistanu. Wybucha nowa wojna z Turcją, która kończy się zdobyciem Konstantynopola. Pobita wcześniej Anglia chce ponownie przystąpić do wojny, ale zostaje pokonana. A Austria dostaje własny kawałek ziemi - Bośnię i Hercegowinę.

Rosja i Austria są w strategicznym sojuszu. Próba pokonania Austriaków przez Niemców zakończyła się klęską Prus. Południowe ziemie niemieckie zostały scedowane na imperium Habsburgów. Austria nabrzmiewała, ale stała się jeszcze bardziej zacofana.

Aleksander II trafił do Turcji, która zniknęła z mapy świata. Egipt został zajęty przez Brytyjczyków. Imperium Rosyjskie podbiło także Iran i Irak. Ale Wielka Brytania dostała Indie i Pakistan. Wkrótce, w czasie wojen, Bliski Wschód stał się rosyjski. We Francji Napoleon III został obalony i rozpoczęła się wojna między tym krajem a Austrią. Wielka Brytania została pokonana przez Rosjan i nie przeszkadzała w ekspansji korony.

Ponieważ nie było zniesienia pańszczyzny, nie było ruchu Woli Ludowej. Aleksander II żył długo. Nie sprzedał Alaski, podbił szereg ziem na południu, a nawet dotarł do Oceanu Indyjskiego i Morza Czerwonego.

Pod jego rządami Rosja stała się ogromną, być może największą potęgą na świecie.

Rosja obejmowała ziemie od Egiptu po Indie, a raczej Indus. Pakistan częściowo pozostał przy Anglii, ale Wielka Brytania była zmuszona zgodzić się na wytyczenie granicy wzdłuż Indusu. Arabia Saudyjska, Iran, Syria, Afganistan i inne ziemie stały się rosyjskimi prowincjami.

Aleksander II dożył XX wieku, panując przez prawie trzydzieści osiem lat. W 1901 roku władzę objął Aleksander III. Ale jeśli jego ojciec zasłużył na przydomek wielki, wówczas jego syn otrzymał laury morza. Wojna z Japonią stała się poważnym testem dla Rosji. Inaczej niż w prawdziwej historii, w Rosji nadal obowiązywała pańszczyzna. A to ustabilizowało sytuację w kraju.

Ale kolej transsyberyjska została już zbudowana i można zaopatrzyć żołnierzy.

Armia rosyjska, mając przewagę liczebną i większe doświadczenie bojowe, szybko pokonała Japończyków na lądzie. Ale na morzu Rosja działała tak skutecznie. Ponadto zmarł admirał Makarow i bez niego wszystko poszło nie tak.

Eskadra Rozhdestvensky'ego przybyła z Bałtyku, ale po drodze została zaatakowana i mocno uszczypnięta przez Japończyków.

Wojna z Japonią, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, przeciągała się, choć wojska rosyjskie na lądzie zajęły cały Półwysep Koreański. Aleksander Trzeci był zły. A w czerwcu 1905 roku wysłał nowe statki na Morze Japońskie. Dopiero w następnym roku flota rosyjska jakimś cudem zyskała przewagę i zaczęła wygrywać. Japonia, pomimo pomocy Wielkiej Brytanii, była całkowicie wyczerpana. Stracił Tajwan i cały łańcuch kurylski. I w ten sposób został podpisany pokój korzystny dla Rosji.

Wojna pokazała jednak, że armia carska cierpiała na liczne dolegliwości. I że pod wieloma względami wymaga reform.

Aleksander Trzeci nie wpadł w katastrofę pod Charkowem i żył dłużej niż w prawdziwej historii, aż do 1912 roku. Pod jego rządami Rosja obejmowała Mandżurię, Mongolię, Koreę, Wyspy Kurylskie i Tajwan. Sam Aleksander otrzymał przydomek Rozjemcy. Nie wiadomo jednak dlaczego.

Wojna z Japonią była dość trudna. Ale marynarka wojenna rozwinęła się bardzo mocno.

Nowym carem został Mikołaj II. Generalnie monarcha nie ma żadnych specjalnych zdolności i jest raczej miękki. Ale wcale nie tak głupio, jak wielu myślało.

W tym momencie Austria nieco osłabła. A Niemcy się wzmocniły. W 1916 roku Niemcy zaatakowały Austrię i zadały jej kilka porażek. Potem Rosja przystąpiła do wojny. Do ofensywy wrzucono ponad osiemdziesiąt dywizji. Przewaga liczebna armii rosyjskiej pokonała Prusów. Rosja rozszerzyła się jeszcze bardziej, wyznaczając linię wzdłuż Odry.

Austria również powiększyła swoje terytorium odcinając Niemców. Niemcy poczuły się upokorzone i zepchnięte do kategorii mocarstw mniejszych. Ale Francja podniosła się, co wzmocniły kolonie w Afryce.

Reżim carski coraz bardziej zapragnął dla siebie Indii i innych ziem. Główną przeszkodą w hegemonii Rosji stała się Anglia.

Car Mikołaj II zaproponował Austrii sojusz strategiczny. I ta propozycja została przyjęta.

Stany Zjednoczone pozostały podzielone na dwie części i nie odegrały jeszcze decydującej roli w świecie.

Ale w końcu w 1920 roku sprzeczności między Wielką Brytanią a Rosją osiągnęły punkt krytyczny. Zwłaszcza po agresywnych wypowiedziach nowego Ministra Obrony Cesarstwa Churchilla przeciwko Rosji. Padały słowa, że w państwie autokratycznym nie zniesiono jeszcze pańszczyzny i istniało niewolnictwo.

Ale tutaj, czyja krowa będzie muczeć, a angielska będzie milczeć. Tak czy inaczej, stosunki dyplomatyczne zostały zerwane, a Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Rosji. Austria z kolei zaatakowała Francję. Rozpoczęła się wymiana ciosów.

Początkowo Brytyjczycy nie mieli szczęścia. Rosjanie szybko zajęli Indie, gdzie większość sepojów przeszła na stronę rosyjską, a także Birmę. Co więcej, wojska rosyjskie dotarły do Singapuru, ale nie były w stanie w ruchu zdobyć tej fortecy.

Austriacy ugrzęźli w bitwach z Francją. Walki były krwawe, ale linia frontu okazała się nieaktywna. Obcięte Niemcy po wahaniach dołączyły do Austrii w czerwcu 1921 roku... Francuzi nieco ustąpili i wycofali się do Paryża. Dopiero przeniesienie wojsk brytyjskich uchroniło ich przed nieuchronną katastrofą...

Ale Rosja, korzystając z odwrócenia uwagi najlepszych sił brytyjskich, przedarła się w Egipcie. Wojna w Afryce okazała się jednak przedłużać ze względu na wydłużenie komunikacji. Choć w większości wygrali Rosjanie. Minął także rok 1921. Przyszedł następny. Singapur ostatecznie upadł w maju po zaciekłym ataku. Armia rosyjska rozwiązała ręce. W Afryce Brytyjczycy również zostali pewnie odepchnięci.

Francja z trudem wytrzymała tę presję. A w Stanach Zjednoczonych ponownie wybuchła wojna między północą a południem. Doszło do ostrej wymiany ciosów. Jesienią wojska rosyjskie dotarły do Maroka i wypędziły stamtąd Francuzów.

A zimą 1922-1923 wojska rosyjsko-austriackie rozpoczęły ofensywę, zajmując Paryż i prawie całą kontynentalną Francję. Tym samym Wielka Brytania straciła swojego głównego sojusznika, a wynik wojny był już przesądzony.

Ale walka trwała długo.

Na morzu toczyły się potyczki na wyczerpanie. W Afryce Rosjanie i Austriacy zdobywali coraz więcej nowych kolonii. Republika Południowej Afryki upadła w listopadzie 1923 r., a Mozambik w grudniu. Nowy Rok 1924 upłynął pod znakiem lądowania wojsk rosyjskich w Australii. A latem, po masowych bombardowaniach, w końcu doszło do lądowania w Wielkiej Brytanii. Walki trwały kolejne dwa miesiące, a Anglia została zmiażdżona...

I w końcu nastał pokój... Tylko w USA wojna między Północą a Południem wciąż trwała. Amerykanie walczyli do 1929 roku, kiedy w końcu Ameryka została zjednoczona pod kontrolą północy.

Rosja pod rządami Mikołaja II stała się jeszcze większa - kilkakrotnie większa niż Austria, która zajmowała drugie miejsce pod względem terytorium. Ostatnie mocarstwo rozszerzyło swoje kolonie i objęło połowę Francji. Rosja otrzymała północ Francji, czyniąc ją swoją prowincją. Niemcy również otrzymali mały kawałek. Wielka Brytania utraciła wszystkie swoje kolonie.

Kanada oddała połowę swojego terytorium Rosji, ale uzyskała niepodległość. A imperium carskie uczyniło swoją prowincję Australią, Indiami, Indochinami i w ogóle wszystkim, co było angielskie i francuskie.

Najbardziej pechowy car w historii Rosji, za życia otrzymał przydomek Największego. Taka jest ironia losu!

W 1933 roku Mikołaj II w wieku sześćdziesięciu pięciu lat rozbił się w samolocie. Tron odziedziczył Aleksiej II.

Ponieważ Aleksander Trzeci żył dłużej, księżniczką została kolejna księżniczka, a następca urodził się zdrowy. I wstąpił na tron zdrowy w wieku dwudziestu dziewięciu lat.

Początkowo panowanie było spokojne, z wyjątkiem wojny w Chinach. Różne grupy próbowały wyprzeć Rosję z terytorium Cesarstwa Niebieskiego. Rosja stopniowo przejmowała kontrolę nad tymi ziemiami. Po kilku latach wojny w końcu zyskał przyczółek w Chinach.

W 1941 roku wybuchła wojna między Austrią a Niemcami... Austriacy, mimo swojej przewagi liczebnej, zaczęli ponosić klęskę za porażką. Niemcy zbliżyli się do Wiednia.

Ale potem Rosja przystąpiła do wojny i armia rosyjska zajęła Berlin przy pomocy ciężkich czołgów. Krótko mówiąc, Niemcy zostały podzielone i wymazane z mapy Europy. W Europie nadal istniały suwerenne kraje - na przykład Szwajcaria, Hiszpania, Portugalia, ale uznawały się za wasali Rosji i Austrii.

Taka sytuacja może trwać jeszcze długo. Ale Stany Zjednoczone urosły w siłę i zaoferowały Austrii sojusz wojskowy przeciwko Rosji.

Amerykanom dzięki intrygom udało się stworzyć całą koalicję antyrosyjską. W tym Szwecja, Norwegia, Dania, Hiszpania, Portugalia, Kanada. Cóż, oprócz nich obraziła także Japonię. Kraje Ameryki Łacińskiej zachowały dotychczas neutralność, ale były gotowe zaatakować Rosję, gdyby koalicja odniosła sukces.

W ten sposób stworzono warunki wstępne dla II wojny światowej. Która rozpoczęła się 9 maja 1945 roku...


DZIEWCZYNY STRAŻNIKÓW VS SMOK

. PROLOG

Po opuszczeniu Afganistanu przez Amerykanów rosyjskie samoloty zaatakowały terrorystów, wspierając z powietrza lokalne siły. W tym samym czasie wybrane jednostki specjalne rozpoczęły pościg za przywódcami bojowników.

Dwie urocze dziewczyny, Margarita i Anastazja, toczą nierówną walkę w wąwozie. Piękności są wysokie, bardzo silne i muskularne, noszą ochronne płaszcze-kameleony. To przebranie sprawia, że wojownicy są niewidzialni, dzięki grafice komputerowej.

Obie młode damy okazały się jednak niezdyscyplinowane. Czołgając się po górach przez dziesiątki mil i natknąwszy się na gang, otworzyli ogień, nie chcąc się z nikim dzielić. Ich szybkostrzelne karabiny maszynowe, wyposażone w kule z rdzeniem uranowym, są prawdziwymi nosicielami śmierci. Wojowniczki, skacząc po śniegu, uderzyły w mudżahedinów.

Margarita wystrzeliła z granatnika, pulsar błysnął, powalając całego tuzina bandytów. Kilka kropel krwi dostało się nawet na przezroczysty pancerz hełmu.

Dziewczyny mają najnowocześniejszą broń. Wskazówki komputerowe.

Oni, dwie wysokie ślicznotki, są warci cały pułk. Wojowniczki wysyłają serie ognia, powalając szeregi mudżahedinów.

Ziemia płonie i tryska krew. Mudżahedini desperacko kontratakują. Dziewczyny w końcu się połączyły. Nie jest to złe dla ich zbroi, ale płaszcz kameleona jest nie w porządku. Jednak urządzenie niewidzialne dla komputera jest zbyt delikatne, a w praktyce nie jest już tak dobre i dość drogie.

Bojowników było zbyt wielu.

Margarita zaproponowała:

- Mamy wezwać posiłki?

Anastazja pokręciła głową negatywnie:

- Zróbmy to sami!

Dziewczyny w hełmach i kombinezonach bojowych kontynuowały walkę. Używali małych, ale bardzo gęstych kul z materiałami wybuchowymi. Jednak dostawy amunicji dobiegły końca. A bojownicy wciąż przybywali.

Dziewczyny zaczęły wychodzić. Ale było już za późno. Znaleźli się w prawdziwym gównie. Ze wszystkich stron przybyły setki mudżahedinów.

Margarita mruknęła:

- Skończyła nam się amunicja i granaty. Teraz pozostaje tylko walka wręcz!

Anastazja uśmiechnęła się i zauważyła:

- Dwóch na tysiąc! Pozostała tylko jedna rzecz!

Margarita skinęła głową na znak zgody i zasalutowała:

- Tak, wzywamy na siebie ogień!

Anastazja wrzasnęła, otrząsając się z kurzu; ponownie została trafiona karabinem dużego kalibru. "Prawdopodobnie będzie siniak" - pomyślała dziewczyna.

Rozejrzał się i krzyknął:

- Tu jest luka! Wskakujmy, może przeżyjemy ostrzał!

Margarita transmitowała przez radio:

- Wokół nas jest ponad tysiąc bandytów! Na placu 54-85-83 daj morze ognia!

Dziewczyna została ponownie trafiona tuzinem serii kul na raz, ponownie powalając ją na ziemię. Przez zbroję muskularne ciało odczuwa ciosy. Uderzyli także Anastazję.

Obie dziewczyny doczołgały się na czworakach do wąskiej szczeliny w granitowej górskiej szczelinie. Anastazja przecisnęła się pierwsza, zsuwając się w głębinę, potem Margarita. Z góry spadały już ciężkie pociski i rakiety rosyjskiej artylerii.

Duży odłamek uderzył w hełm, rozrywając włókno węglowe. To było tak, jakby ktoś uderzył go pałką w tył głowy. Oszołomiona dziewczyna ledwo prześliznęła się przez szczelinę i zaczęła spadać w głęboką, beznadziejną otchłań!

. ROZDZIAŁ nr 1.

Dziewczyny obudziły się i z trudem zaczęły wstawać. W rękach trzymali bezużyteczne już karabiny maszynowe Piotra Wielkiego-2, które mają dziesięć trybów strzelania, ale obecnie są bezużyteczne ze względu na brak nabojów i granatów do miniaturowych granatników.

Margarita najpierw rozejrzała się dookoła. Byli w jakimś mieście, w obcym mieście, tu był jeden starożytny dom w stylu gotyckim, drugi to nowoczesny drapacz chmur wznoszący się ku niebu. Dziewczyna zdjęła hełm, żeby lepiej przyjrzeć się miastu. Wiatr wiał mi w twarz. Całkiem ciepło, dwadzieścia pięć stopni. Przez pomarańczowe chmury widać słońce na niebie. Jest to jednak coś niezupełnie zwyczajnego. Jak sześciokąt.

Anastazja również zdjęła hełm. Poprawiła miedzianorude włosy. Obie dziewczyny mają bardzo piękne, młode, świeże twarze. Blondynka i ruda, obie wysokie i szerokie w ramionach.

Było jasne, że ulice były wyłożone budynkami - mieszanką nowoczesności i starożytności. Tutaj w oddali galopuje koń i ciągnie wóz z sianem. A potem z boku nadjeżdża ultranowoczesny samochód z dzwonkami i gwizdkami.

To prawda, że na ulicach miasta jest niewielu ludzi. A niektóre blade cienie kołyszą się w różnych miejscach.

Anastazja zapytała z pewnymi wątpliwościami:

- Czy to jest światło?

Margarita wzruszyła ramionami i odpowiedziała:

- Czuję ból z powodu siniaków, które zadały mi kule. I wcale nie wydaje mi się, że pozostaje tylko dusza.

Dziewczyna dotknęła tyłu głowy i wymamrotała:

- Guz pozostaje. Nie, mamy swoje własne, stare ciało.

Anastazja zaśpiewała nie na miejscu:

"Mówiłaś, duszo moja, ale myślałaś tylko o ciele, o moim niewinnym ciele!"

Wojownicy roześmiali się. Podjechał do nich chłopiec na błyszczącej desce z kółkami. Całkowicie ludzki, w szortach i T-shircie z jasnym wizerunkiem smoka, pomalowaną twarzą i kolorowymi tenisówkami.

Podchodząc do dziewcząt nastolatka zapytała:

- Wow, jaki masz fajny strój! Pewnie z maszynki do mięsa?

Margarita uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- No, nie z ośrodka!

Anastazja potrząsnęła ognistymi włosami i powiedziała:

- A wojna zaostrza apetyt!

Chłopiec obrócił się na tablicy i zapytał:

- Będziesz walczył ze smokiem?

Margarita ze zdziwieniem uniosła brwi:

- Co?

Chłopiec uśmiechnął się, a jego pomalowana twarz drgnęła. Był na nim również narysowany smok:

"Każdy, kto przyjeżdża do naszego miasta, chce z nim walczyć". Taki jest zwyczaj.

Anastazja zachichotała i odpowiedziała:

- Od drugiego roku życia trenuję sztuki walki i potrafię walczyć z twoim smokiem. Po prostu nie rozumiem. Czy to twój zwyczaj?

Chłopiec odpowiedział:

- Jesteś z innego świata i możesz być niebezpieczny! A więc czeka na Ciebie filtr!

I pobiegł z powrotem na deskę. Dziewczyny odruchowo podniosły broń. Ale nadal nie było z czego strzelać.

Margarita zauważyła z uśmiechem:

- Tak, to nie wygląda jak niebo. Chociaż w zasięgu wzroku nie ma żadnych diabłów!

Anastazja racjonalnie zauważyła:

- Jesteśmy teraz w innym świecie. Ale chłopiec mówi, zdaje się, po rosyjsku.

To jest dziwne!

Małgorzata zaproponowała:

- Przejdźmy się po mieście. Być może zobaczymy coś ciekawego.

Obie piękności szybko poszły ulicą. Mieszano także nawierzchnię: roztopiony bazalt, świeży asfalt i średniowieczną kostkę brukową.

Kolczaste buty rozprysły się na bruku. Kombinezony bojowe miały termoregulację, ale trafienie spowodowało jej awarię. Było więc trochę gorąco, zwłaszcza gdy idzie się szybko.

Dziewczyny nie odważyły się jednak zdjąć kostiumów. Pod zbroją mają jedynie bikini: cienkie staniki i majtki, a w takiej formie aż szkoda chodzić po mieście.

Margarita rozglądała się po mieście ostrymi, szafirowymi oczami. Jej włosy były lekko złociste i kręcone. Ma piękną twarz, nawet bardzo, jak anioł. Rude włosy i szmaragdowe oczy Anastazji nadają jej urodzie diabelski akcent. Obie dziewczynki trenują sztuki walki od drugiego roku życia i są mistrzyniami świata w sportach mieszanych. Ponadto udoskonalono ich genetykę, czyniąc tę parę najpotężniejszą w rosyjskich siłach specjalnych. Dziewczęta mimo młodego wieku mogły pochwalić się wieloma nagrodami i tytułem kapitana.

Oczywiście nie bali się zbytnio jakiegoś smoka. To prawda, że \u200b\u200bten potwór z siedmioma głowami został przedstawiony na ścianach drapaczy chmur i starożytnych budynków. Wyglądało to groźnie. Co więcej, dziewczyny nie mają żadnej broni, a samo karate nie jest w stanie pokonać takiego giganta.

Duch przemknął obok dziewcząt. Blady, przezroczysty. Szepnął cicho:

- Nie ufaj nikomu!

Margarita odpowiedziała rymem:

- Ufaj, ale sprawdzaj!

Dziewczyny przyspieszyły kroku. Nie, to naprawdę nie wygląda jak inny świat. Im dalej szli, tym częściej unosili się w kombinezonie bojowym przeznaczonym do działań bojowych w niskich temperaturach. W Afganistanie zimą w górach jest zimno, mniej więcej tak samo jak w umiarkowanej Rosji. Wręcz przeciwnie, latem jest gorąco. Zaskakujące jest nawet to, jak miejscowi chłopcy przez cały dzień biegają boso po ostrych, gorących kamieniach. Jak prawdziwe wielbłądy.

Jednak same dziewczyny z przyjemnością uwielbiały biegać po górskich zboczach bez butów. Mają mocne nogi, rozbijają stos cegieł.

Szli, a chłopcy zaczęli podążać za nimi. Najwyraźniej chłopaków pociągała ich uroda i fakt, że wojownicy byli nowi. Chłopaki tutaj mieli magnetofony minikasetowe, telefony komórkowe, niektórzy mieli iPhone'y.

Całkiem nowocześnie ubrany, w tenisówkach.

Niektórzy natomiast, przeciwnie, chodzili w łachmanach, w ubraniach przypominających wory, boso lub w drewnianych butach, a w rękach trzymali kije i widły.

Zbierało się coraz więcej chłopców. Wiał wiatr i miedzianorude włosy Anastazji zaczęły przypominać proletariacki sztandar, z którym szturmowali pałac zimowy

Pojawiły się także dziewczyny. Tylko że wszyscy byli w biednych, podartych sukniach, mieli zakurzone, bose stopy i trzymali w rękach sierpy, co w ogóle wyglądało śmiesznie jak na wielkie miasto. To prawda, że jedna słabo ubrana, szczupła dziewczyna miała na ramieniu całkowicie nowoczesny magnetofon. Sierp w jego rękach wyglądał jeszcze bardziej absurdalnie.

To dziwne, ale nie widać żadnych dorosłych. Jakby to był jakiś dziecięcy świat, zresztą wymyślony przez reżysera na haju.

To prawda, gdy dziewczyny chciały zapytać, rozbłysła chmura i pojawiło się trzech strażników. Tak, są to ogólnie typy:

W hełmach, zbrojach, z halabardami - cóż, typowe średniowiecze, a za nimi najnowsze karabiny maszynowe z celownikami optycznymi.

Największy z nich, z siwiejącą brodą, powiedział głębokim głosem:

- Kim oni są? Czy masz jakieś dokumenty?

Dziewczyna o złotych włosach odpowiedziała:

- Kapitan Margarita, bohater Federacji Rosyjskiej, grupa sił specjalnych "Suworow"!

Dziewczyna o miedzianych włosach zręcznie powiedziała:

- Kapitan Anastazja, bohater Federacji Rosyjskiej, grupa sił specjalnych "Kutuzow".

I obaj wojownicy przekazali dokumenty. Oni oczywiście nosili ze sobą ksivy, nigdy nie wiadomo. Ukryli go jednak w obcasach kombinezonu bojowego.

Strażnik przejrzał dokumenty i ponuro zauważył:

- Jesteście po prostu większymi ofiarami i wojownikami. Chcesz walczyć ze smokiem?

Margarita odpowiedziała szczerze:

- Naszą profesją jest walka, ale jeśli sprawę da się rozwiązać pokojowo, to nie jesteśmy temu przeciwni!

Anastazja dodała:

- Aby walczyć, musisz to rozgryźć!

Starszy strażnik skinął głową.

- Cienki. Ale ci, którzy weszli do naszego miasta, są potencjalnymi szpiegami. Wysyłani są do ciężkich robót, ponieważ złamali prawo, wchodząc do miasta bez pozwolenia. A ty wciąż masz broń!

Strażnik wskazał na karabiny maszynowe i warknął:

- W skrócie! Jeśli nie chcesz walczyć, idź do kamieniołomów, w wieczną niewolę, bo w naszym mieście czas płynie inaczej i jeśli cię nie zabiją, będziesz przez tysiące lat nosić i rąbać kamienie!

Anastazja zmarszczyła brwi:

- Wieczność w kamieniołomach? Wtedy lepiej walczyć!

Margarita westchnęła ciężko:

- Nie mamy wyboru.

Strażnik uśmiechnął się i powiedział głębokim głosem:

- Więc potwierdzasz, że rzucasz wyzwanie smokowi?

Dziewczyny Rangerów zawołały zgodnie:

- Tak!

Potem dziewczyny zaczęły się kręcić. Chłopcy i dziewczęta zaczęli uciekać z dzikim krzykiem. Pojawiły się duchy, dzikie, przerażające duchy. Dziewczyny mechanicznie pociągnęły za spust karabinów maszynowych, ale słychać było tylko kliknięcia. I jest mało prawdopodobne, że kula zatrzyma ducha.

Następnie wojownicy zostali porwani przez wicher i obróceni w wielobarwnych błyskach.

Margarita i Anastasia miały wrażenie, że ich ciała wypełnia się gorącym metalem. To było niesamowite.

Ale trwało to tylko kilka sekund. Wtedy dziewczyny znów poczuły pod stopami solidny grunt. I ryk wielu łyków.

Margarita podniosła głowę i zawołała:

- Nic, do cholery!

Anastazja potwierdziła:

- Tak, to jest widok!

Dziewczyny znalazły się na środku ogromnego stadionu. Na tym tle Łużniki wyglądały jak dziecięca piaskownica. Trybuny są pomalowane na wszystkie kolory tęczy, jest na nich mnóstwo ludzi. Jest wiele dzieci, a także innych, od nowoczesnych, a nawet obwieszonych biżuterią, po szmatławce. Są też dorośli, choć jest ich mniej, oraz niedźwiedzie, czyli ludzie ze świńskimi pyskami.

Są też grube myszy w ludzkich ubraniach. Generalnie tłum jest zróżnicowany. Dziewczyny przyglądały się także krokodylom w smokingach. Tak, to oczywiście interesujące.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieje znacznie więcej różnych zwierząt dwunożnych niż zwykłych dorosłych ludzi.

To prawda, że ponad połowa publiczności to dzieci, jak zgadły dziewczyny. Dziesiątki tysięcy! A niektóre też są inne. W łachmanach i luksusowych ubraniach, pomalowanych i brudnych. Niektórzy z narzędziami rolniczymi. Niektórzy mają laptopy i iPhone"y. A może w jednej ręce jest telefon komórkowy, a w drugiej motyka.

Ogólnie rzecz biorąc, miejsce jest bardzo dziwne.

Anastazja gwizdnęła i zauważyła:

- Tutaj, jeśli policzysz na oko, nie będziesz w stanie policzyć stu tysięcy osób. A kiedy udało im się tu zgromadzić?

Margarita zgodziła się z tym:

Tak, to tajemnica! Albo czekali na nas z wyprzedzeniem, albo wiedzą, jak przygotować się w kilka sekund.

Dziewczyna zrobiła kilka kroków po żwirze stadionu. Były tam słupy, poziome pręty i pierścienie. Rzeczywiście, w oddali. Teren jest ogromny, pięciokrotnie większy niż Łużniki. I tutaj oczywiście było pole do rywalizacji. Samo miejsce jest głośne.

I mnóstwo ogromnych smoczych flag. Co więcej, zwierzę zawsze różni się ubarwieniem, kształtem skrzydeł i uprzężą. Przez cały czas jest tylko siedem głów, ale korony na nich są różne na wszystkich obrazach i nigdy się nie powtarzają.

I zrobiło się jeszcze goręcej. Dziewczyny pociły się w kombinezonach bojowych z włókna węglowego.

Rozległ się groźny, ale dźwięczny głos:

- Cesarzowa Wielkiego Smoczego Miasta, Angelika Wspaniała, pozdrawia tych, którzy idą na śmierć!

Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawił się ogromny billboard. Był na nim wizerunek cesarzowej. Wbrew oczekiwaniom była bardzo młodą dziewczyną z fryzurą w kolorze wszystkich części spektrum i noszącą ogromną koronę w kształcie lilii, świecącą jak kilka połączonych ze sobą słońc.

Margarita odpowiedziała zdezorientowana:

- I my też cię witamy.

Cesarzowa ogłosiła:

"Obydwaj wojownicy są odważni i chcą walczyć z naszym panem. Ale to szalona odwaga, ponieważ nikt nie jest w stanie pokonać naszego smoka!

Anastazja odpowiedziała odważnie:

- Nie ma niepokonanych wojowników!

Angelika skinęła głową:

- Cienki! Możesz to zobaczyć na własne oczy. Przybyłeś z bronią do zabijania i teraz za to zapłacisz!

A wielkie oczy cesarzowej błyszczały siedmioma kolorami jednocześnie.

Doświadczone dziewczyny nawet się przestraszyły. Wszystko tutaj jest boleśnie nienaturalne. I oczy, i publiczność.

Margarina szepnęła do partnera:

- Jest tu mnóstwo dzieci. A cesarzowa wygląda tak młodo i niektóre stworzenia z kreskówek. Nie spokój, ale delirium tremens!

Anastazja odpowiedziała:

- Może to współczesne piekło?

Margarita chciała odpowiedzieć, ale nie pozwolono jej. Rozległ się sygnał i fala tsunami zdawała się kołysać na niebie. Nad stadionem pojawił się ogromny cień.

Margarita gwizdnęła:

- Zaczyna się!

Anastazja wypaliła:

- Ale nie dla nas.

W ułamku sekundy cień zmienił się w potwora. Nad stadionem unosiła się niezwykle duża, przerażająca bestia. Jego skrzydła pokrywały prawie całe niebo. A głowy... Każda z nich miała usta, które pasowałyby do lotniska Wnukowo. A zęby są tak długie, jak piętnastopiętrowy budynek.

Margarita pogłaskała karabin maszynowy i ukrywając strach narastający w jej podbrzuszu, mruknęła:

- A czym oni jedzą takich gigantów?

Anastazja, której zęby tańczyły po załamaniu nerwowym, powiedziała, próbując zachować spokój:

- Im większa szafka, tym głośniej spada!

Usta zwróciły się w ich stronę. Oczy smoka są ogromne, straszne, błyszczące, jak ujście wulkanu, z którego wydobywa się lawa. Bardzo straszna bestia, wielkości asteroidy i niesamowitej złośliwości zapisanej na siedmiu piekielnych twarzach.

Dzieci krzyknęły ze strachu i zaczęły uciekać. Strachu doświadczały zarówno osoby dorosłe, jak i różnego rodzaju zwierzęta. Chociaż smok nie powinien im grozić. Ale taki potwór oczywiście sprawi, że nawet bohater będzie drżeć.

A dziewczyny stały prawie bezbronne. Ich bronią są karabiny maszynowe bez nabojów i noże bagnetowe.

Cóż, oczywiście, same dziewczyny swoimi umiejętnościami i bagnetami zabiłyby wielu wrogów. Ale być może takiego giganta można zabrać tylko ładunkiem nuklearnym. A to nie jest pewne.

Dziewczyny bardzo chciały uciec, ale tytanicznym wysiłkiem woli pozostały na miejscu.

Margarita powiedziała odważnie:

- Lepiej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach!

Płomienie buchnęły z paszczy kolosalnego smoka. Jednocześnie wyleciało siedem strumieni, z każdej głowy innego koloru. Od czerwieni po fiolet i zgodzili się na dziewczyny.

Wojownicy poczuli nieskończenie straszny i intensywny ból. To było tak, jakby przez moje ciało przepływał prąd o wysokim napięciu. A potem świadomość osłabła.

. ROZDZIAŁ nr 2.

Margarita obudziła się. Bolało ją całe ciało, bolały ją wszystkie kości, jakby przejechał ją ogromny amerykański czołg Ambrams. Dziewczyna z trudem usiadła. Spojrzałem na siebie. Była prawie naga, miała na sobie jedynie bikini. Ciało z bardzo wyraźnymi mięśniami, bez kropli tłuszczu. Brzuch przypomina tabliczki czekolady, skóra jest opalona i wydaje się cienka, a mięśnie rąk i nóg przypominają wiązki drutu.

Nogi, ręce i szyja są skute łańcuchami. Dziewczyna sprawdziła wytrzymałość łańcucha. Każde ogniwo jest grubsze niż kciuk dużego mężczyzny, a metal przypomina stal stopową. Nawet słoń tu nie złamie. Cela jest dość przestronna, okna są wysokie, małe i zakratowane. Pusty kominek w ścianie. Ale jest wystarczająco ciepło, nie ma potrzeby podgrzewania, pogoda jest letnia. Muskularna Anastazja leży skuta w łańcuchach na naręczu słomy, także w bikini. Jednak nawet im to odpowiada. Wyrzeźbione mięśnie są bardzo piękne i wyglądają jak zbroja.

Margarita ruszyła w stronę przyjaciółki. Łańcuch na jej szyi zacisnął się i ścisnął silną, silną szyję dziewczyny. Margarita mogła dosięgnąć jedynie bosych stóp partnera. Przesunęła paznokciem po gołej, elastycznej pięcie.

Anastazja zachichotała i szybko wstała, wykrzykując:

- Cóż, miałem koszmar!

Margarita odpowiedziała ze smutkiem w głosie:

- To nie sen! A koszmar trwa.

Dziewczyny wstały. Z powodu łańcuchów nie mogli przejść w celi nawet trzech kroków. Było jasne, że były łańcuchy dla pięciu osób. Na dłonie, stopy i szyję przygotowano kajdanki.

Jednak nie to jest najważniejsze. Na dalszej ścianie wisiały szczypce, haki, wiertła, bicze, bicze i inne atrybuty szaf tortur mistrzów. Widoczne jest również urządzenie do stojaka. Sufit w celi jest wysoki, dzięki czemu ofiarę można podnieść za uniesione ramiona i gwałtownie opuścić.

Anastazja zapytała swojego partnera:

- Czy byłaś kiedyś torturowana, Margarito?

Dziewczyna o złotych włosach odpowiedziała szczerze:

- NIE! Nie zostałem schwytany.

Anastazja zachichotała:

- Ja też! Wyobraźmy sobie, że tortury mają kształcić odwagę i będzie łatwiej.

Margarita logicznie zauważyła:

- Nie byliśmy torturowani, ale od wczesnego dzieciństwa przywykliśmy do odczuwania bólu spowodowanego ciosami. Oznacza to, że z tym też sobie poradzimy! Najważniejsze to nie płakać i nie jęczeć.

Anastazja, trochę blada z podniecenia, zaśpiewała:

- Nie będę płakać ani krzyczeć! Nawet nie będę krzyczeć! Bóg ukarze wrogów! Bóg ukarze wrogów! Nawet jeśli wybaczę!

Ale dziewczyny nie mają się z czego dobrze bawić. Przebywanie w sali tortur nie jest przyjemne. A szczury piszczą, ale boją się zbliżyć do muskularnych wojowników.

I tak, chcę jeść i pić. Ale nadal nie ma strażników. Dziewczyny milczały, każda pamiętała swoje. I wyczyny i sparingi. Oczywiście perspektywa tortur nie napawała optymizmem. Oto rozpalone do czerwoności żelazo, jak wbija się w goły, okrągły obcas. Jak w filmie tak torturowali markizę. Krzyknęła tak głośno. Najważniejsze, oczywiście, nie jest jękiem ani płaczem. W teorii jest dobrze, ale co z praktyką?

Margarita zauważyła, tupiąc bosą stopą:

- Może powinienem do kogoś zadzwonić? To straszne!

Anastazja sprzeciwiła się:

- Nie możesz się doczekać, żeby powiesić na stojaku?

Margarita odpowiedziała logicznie:

- Jeśli zamierzają nas torturować, to i tak jest to nieuniknione. A jeśli nie, to po co się męczyć. Nie piłem przez cały dzień i mam sucho w gardle!

Anastazja powiedziała rozsądnie:

- Po co nas torturować? Jakie informacje mogą od nas uzyskać?

Margarita odpowiedziała:

- Wiemy wiele rzeczy, ale to zupełnie inny świat. Spójrz, minęło tyle czasu, a nie robi się ciemno. Nie jesteśmy na biegunie.

Anastazja zauważyła z uśmiechem:

- A może nasza męka głodu i pragnienia? Nie sprawimy przyjemności katom.

Dziewczyny siedziały przez chwilę w milczeniu. Potem zaczęli, dzwoniąc łańcuchami, wykonywać ćwiczenia. Ale po ćwiczeniach fizycznych jeszcze bardziej chciałam jeść i pić.

Margarita wspomina:

- Może spróbujemy przypomnieć sobie, czego nas uczono. I uwolnij nogi i ręce z kajdan. Ręce, to właściwie proste.

Anastazja mruknęła nieszczęśliwie:

- A głowa? To, trzeba przyznać, jest znacznie trudniejsze! A szczotki łatwo wyślizgną się z kajdan!

Margarita wyjęła rękę z bransoletek i włożyła ją ponownie. Podrapała bosą stopą o kamienie. Chciałem pić coraz więcej. No dobrze, głód, ale co z pragnieniem?

Dziewczyny siedziały jeszcze kilka godzin. W więzieniu było cicho. Ściany były najwyraźniej zbyt grube i nie przepuszczały dźwięków. Tylko wiatr wpadał przez wąskie okno. Od czasu do czasu myszy i szczury piszczały. Głód był nieco stłumiony, ale pragnienie było nie do zniesienia. Co więcej, dziewczyny wyparowały dużo wody podczas przejścia, bitwy i innych rzeczy.

Margarita zapytała Anastazję zmieszana:

- Dobrze? Mamy dalej tak siedzieć? Może powinniśmy krzyknąć?

Rudowłosa zgodziła się:

- Przynajmniej niech mnie torturują! To przynajmniej jakaś rozrywka! Poza tym zastanawiam się, jakie to uczucie, gdy ogień liże bose podeszwy twoich stóp!

A wojownicy będą krzyczeć. Krzyczeli ile sił w płucach. Bolało nawet, bo miałam sucho w gardle. Ale krzyki nie ustały. Ryczeli tak przez pół godziny.

Wreszcie drzwi skrzypnęły i pojawił się niedźwiedź w ludzkim mundurze, dwóch strażników i dziewczyna w prostej chłopskiej sukience.

Niedźwiedź warknął:

- Dlaczego krzyczysz?

Anastazja krzyknęła:

- Chcemy jeść! Może i jesteśmy więźniami, ale trzeba nas nakarmić!

Niedźwiedź sucho rozkazał dziewczynie:

- Przynieś chleb i wodę!

Obcasy pokojówki, szare od więziennego kurzu, rozbłysły. Biegła w milczeniu, wykonując rozkazy.

Niedźwiedź w mundurze, z kilkoma odznaczeniami i medalami wiszącymi na piersi, powiedział przekonująco:

- Za próbę agresji, przybycie z bronią, zamiar zdobycia miasta i zabicie naszego głównego obrońcy, smoka, grozi ci okrutna kara śmierci. A wcześniej obowiązkowe tortury, abyś ujawnił swoje plany i wszystkich swoich wspólników. To znaczy, czy rozumiecie, dziewczęta, że teraz was nago powieszą na wieszaku, połamią rozpalonymi do czerwoności szczypcami, spalą ogniem i będą biczować drutem kolczastym!?

Margarita i Anastazja zbladły, ich serca zaczęły bić szybciej ze strachu. Chcąc jednak ukryć swoje przerażenie, dziewczyny zawołały zgodnie:

- Tortury nas nie powstrzymają! Tortury nas nie pokonają!

Niedźwiedź uśmiechnął się dobrodusznie:

"Nie często widuje się taką odwagę, zwłaszcza wśród kobiet". Ale kiedy gorące żelazo pali klatkę piersiową, żadna z dziewcząt nie mogła powstrzymać krzyku. - Tutaj niedźwiedź w mundurze zniżył głos i powiedział niemal insynuując. - Ale nasza wiecznie młoda cesarzowa, która rządzi tysiąc lat i trzy lata, może cię uratować od tortur, a nawet dać ci wolność, jeśli...

Dziewczyny napięły się i szepnęły:

- Co jeśli?

Niedźwiedź ryknął:

- Wskażesz drogę do swojego świata, skąd przyszli nieproszeni goście.

Margarita rozłożyła ręce:

- Ale to niemożliwe! Jest dla nas zagadką, jak znaleźliśmy się w tym dziwnym świecie, w którym jest wiele dzieci, zwierząt i nie ma nocy!

Niedźwiedź zaśmiał się i odpowiedział:

- Mamy dużo dzieci, bo dorośli rozmnażają się zbyt szybko. A ten świat jest w zamkniętej przestrzeni i będzie w nim za dużo ludzi, jeśli wszyscy będą dorośli. Nie ma starości i możesz żyć wiecznie. Dopóki każdemu nie zabraknie miejsca na słońcu.

Anastazja zauważyła ze złośliwym uśmiechem:

- Współczuję, ale nie mogę pomóc.

Niedźwiedź ryknął:

- Krótko mówiąc, albo pokażesz, jak tu wszedłeś, albo będziesz torturowany bardzo długo i boleśnie. Są tu bardzo dobrzy kaci, będziesz cierpieć, nie tracąc przytomności. Dam ci jeszcze dwadzieścia cztery godziny do namysłu i wtedy się zacznie. Tymczasem bądźcie silni! Jedzenie skromne, ale z głodu nie umrzecie.

Dziewczyna o białych włosach i opalonej skórze przyniosła bochenek chleba i dzbanek wody. Margarita myślała, że jest w jakiś sposób podobna do Gerdy, dziwne, że tak niewinne dziecko o życzliwej twarzy służyło katom.

Niedźwiedź krzyknął:

- I poruszasz się szybciej, bo inaczej kij będzie chodzić po twoich bosych piętach!

Dziewczyna odpowiedziała ukłonem.

- Schody są strome!

Niedźwiedź szczekał:

- Idź do kuchni!

Dziewczyna uciekła, a strażnicy poszli za nią. Trzasnęły bardzo grube, opancerzone drzwi.

Margarita i Anastazja rzuciły się do racji żywnościowych i dzbanka z wodą, prawie się przewracając.

Złotowłosa dziewczyna zaproponowała:

- Będziemy pić po kolei, dzbanek jest duży!

Anastazja potwierdziła:

-Miej chleb na pół!

Bochenek był wciąż ciepły i świeży. Dziewczyny go złamały, a potem Margarita wykrzyknęła:

- Spójrz, kartka papieru!

Strażniczka podniosła go palcami u nóg i rzuciła jej w dłoń.

Rozłożyłem. Anastazja mruknęła:

- Co tam jest napisane?

Napisano dziecinnym pismem: jeśli pragniesz wolności, wezwij przewodnika. Powiedziawszy trzy razy: - Przewodnik jest źródłem wiedzy.

Margarita przeczytała to i odpowiedziała:

- Tak, to nasza szansa.

Anastazja zauważyła:

- napisała dziewczyna.

Margarita odpowiedziała logicznie:

- Może być starsza niż ty i ja razem wzięci. Zadzwońmy do przewodnika i zobaczmy!

Anastazja zaproponowała:

- Skończmy chleb i napijmy się najpierw wody!

Dziewczyny szybko zjadły bochenek i wypiły świeżą wodę. Oczywiście skromna racja, ale pragnienie i głód ustąpiły, a siła wzrosła.

Następnie Margarita powiedziała trzy razy: "Przewodnik jest źródłem wiedzy!"

Pojawił się przed nimi mężczyzna w czarnym płaszczu, kapeluszu, butach i z czerwonym biczem w dłoni. Sposób, w jaki przedostał się przez grube ściany lochu, pozostaje tajemnicą.

Anastazja była jednak zachwycona i nawet upadła na kolana:

- Wyciągnij nas stąd, zrobimy za ciebie wszystko!

Konduktor, wyciągając twarz zakrytą ciemną maską, zapytał melodyjnym głosem:

- Co może zrobić dwóch półnagich więźniów w łańcuchach?

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Wszystko! Czyż nie jesteśmy piękni?

Mężczyzna w czerni potrząsnął głową:

- Nie mam ciała, jest mi obojętne na wasze piękno i ciała! Jeśli chcesz pomocy, odpowiesz na moje pytania!

Margarita chętnie odpowiedziała:

- Wszystko oprócz zdrady Ojczyzny.

Anastazja zauważyła:

- Czy naprawdę jesteśmy obojętni na ludzi takich jak my?

Konduktor skinął głową i zapytał:

-Co chcesz wiedzieć?

Margarita odpowiedziała:

- Jak wydostać się z więzienia i wrócić do naszego świata.

Konduktor roześmiał się:

- Nie da się stąd dostać do innego świata, póki smok żyje!

Anastazja ubiegła koleżankę z pytaniem:

- Jak pokonać smoka?

Mężczyzna w czerni odpowiedział chłodno:

- Ale odgadniesz trzy zagadki, a ja ci powiem, jak!

Margarita zachichotała:

- Puzzle? No cóż, to nawet ciekawe, nie da się wszystkiego wziąć na siłę!

Konduktor mruknął:

- Co jest słodsze od miodu?

Anastazja wypaliła:

- Sacharyna!

Mężczyzna w czerni potrząsnął głową.

- Zło!

Margarita odpowiedziała cicho:

- Marzenie!

Konduktor pokiwał głową na znak zgody:

- Prawidłowy. Zgadłem prawidłowo.

Potem podleciał i zapytał insynuacyjnym tonem:

Ile kropli jest w morzu?

Anastazja próbowała wyjaśnić:

- W jakim morzu?

Konduktor rozciągnął zamaskowane usta, uśmiechając się:

- W jakimkolwiek!

Anastazja przewróciła oczami.

- Jak to ma miejsce w każdym morzu, każda kropla jest inna!

Margarita pospieszyła z odpowiedzią:

- Jedna kropla, tylko bardzo duża!

Konduktor potwierdził:

- I to prawda.

I znowu obrócił się i zabulgotał:

- Ile gwiazd jest na niebie?

Anastazja wypaliła:

- Nieskończoność!

Konduktor potrząsnął czarną głową:

- Źle, a oni mają numer!

Margarita odpowiedziała z uśmiechem:

- Na niebie jest tyle gwiazd, ile przekleństw u kobiety!

Konduktor roześmiał się i zasalutował:

- Dobrze zrobiony! Doceniam Twoje poczucie humoru. Zgadza się, to pytanie dotyczy pomysłowości. Cóż, dam ci odpowiedź.

Anastazja zauważyła:

- Byłoby lepiej, gdyby zadawali pytania z matematyki wyższej, rozwiązuję problemy jak szalone!

Margarita położyła palec na ustach:

- Nie przeszkadzaj mi, niech ci powie, jak pokonać smoka.

Konduktor odpowiedział ze śmiechem:

- Smoka nie da się pokonać nawet zrzucając na niego bombę wodorową. Jego ciało może zmieniać rozmiary i jest nieprzeniknione dla żadnej broni, nawet kosmicznych hiperlaserów. Ale jeśli zniszczysz siedem fragmentów duszy najpotężniejszego potwora we wszechświecie, zniknie ona. A potem wrócicie, więźniowie otrzymają wolność, a ten świat znów stanie się częścią jednego wszechświata.

Nastąpiła przerwa. Margarita zapytała z uśmiechem:

- To dobrze, ale gdzie są fragmenty duszy smoka?

Konduktor odpowiedział szeleszczącym głosem:

- Siedem przedmiotów do znalezienia. Własnoręcznie złożony obrus, buty do chodzenia, kapelusz niewidzialności, miecz-skarb, wszechwiedzące lustro, harfa samogud, latający dywan. Zawierają duszę smoka!

Anastazja zadała wyjaśniające pytanie:

- Czy musimy wszystko niszczyć?

Konduktor pokręcił przecząco głową:

- NIE! Niech sam sobie służy. Dopiero wtedy część duszy smoka zniknie. Jeśli uda ci się zmusić wszystkie siedem magicznych obiektów, aby ci służyły, nadejdzie koniec smoka i powrócisz do swojego świata.

Margarita zapytała insynuując:

-Gdzie mogę znaleźć te magiczne przedmioty?

Konduktor ponownie rozciągnął maskę w uśmiechu:

- A żeby odpowiedzieć na to kolejne pytanie, trzeba odgadnąć nowe zagadki.

Małgorzata machnęła ręką.

- No, zgadnij!

Konduktor powiedział melodyjnym głosem:

- Dlaczego pies szczeka, dlaczego leci komar, gdzie woda stoi w słupie, czego ludzie nie wnoszą do domu, co jest zabawniejsze niż wszyscy na świecie, co jest słodsze niż sto rubli!

Margarita zachichotała i odpowiedziała, również rymując:

- Głodny pies głośno szczeka, w powietrzu leci komar, gdzie szklanka to słup wody, do domu nie wnoszą przez sitko, przy piosence w życiu jest fajniej, dwieście - sto rubli mil!

Anastazja zawołała z podziwem:

- Wow! Jesteś Margot, jak Puszkin w bikini!

Konduktor skinął głową.

- Pięknie odpowiedziałeś, dobra robota. W tym celu ci powiem. Przedmioty można znaleźć w mieście baśni. To smocze miasto jest znacznie bardziej złożone i zawiera wiele wymiarów. Magiczne obiekty znajdują się w różnych miejscach, ale można je wyczuć, jeśli znajdziesz miniaturową wyszukiwarkę komputerową z magiczną plazmą; gdy zbliżysz się do magicznego obiektu, podświetli go na monitorze, a im bliżej, tym jaśniej będzie świecić . W ten sposób odnajdziesz wszystkie artefakty. Jak zmusić ich, żeby ci służyli? Cóż, dziewczyny są mądre, myślę, że to zrozumiesz!

Margarita chciała wyjaśnić:

- Gdzie mogę znaleźć wyszukiwarkę komputerową?

Konduktor ponownie uśmiechnął się przez maskę:

- U profesora Mariartiego. On sam nigdy ci go nie da, ale od ciebie zależy, w jaki sposób zdobędziesz ten przedmiot. A znalezienie profesora nie jest takie trudne, jest on gwiazdą w tym mieście!

Margarita ściszając głos, zapytała:

-Możesz nas wyciągnąć z więzienia? Albo znowu rozwiązywać zagadki?

Konduktor pokręcił głową:

- Dość zgadywania! Mogę cię zabrać, ale tego nie zrobię! Gerda Ci pomoże!

Anastazja była zaskoczona:

- Gerdo?

Człowiek w czerni skinął głową:

- Tak, dokładnie Gerda! Dziewczyna z prawdziwego świata, która poszła szukać Kaia. Tylko zamiast zamku królowej śniegu, zgubiwszy się w śnieżycy i zaspach, trafiła do tego smoczego miasta. A od ponad trzystu lat służąca przebywa w więzieniu. Wszystko dokładnie przestudiowała i pomoże ci uciec. Jest tu wielu, którzy chcieliby pozbyć się despotyzmu smoka.

Margarita skinęła głową z uśmiechem:

- Dziękuję bardzo. Bardzo nam pomogłeś.

Konduktor energicznie pokiwał głową:

- I ja też! Prawidłowe rozwiązanie zagadek daje dodatkową energię. Odpowiedzmy jednak na ostatnie dziesiąte pytanie.

Margarita skinęła głową, zgadzając się:

- Jestem gotowy.

Konduktor mruknął jak strumień:

- To, czego nie straciłeś, to to, co masz, prawda?

Margarita odpowiedziała logicznie:

- To znaczy, jeśli to było przed stratą!

Konduktor mówił dalej:

- Co zgubiłeś? Czy tego tam nie ma?

Margarita odpowiedziała niewyraźnie:

- Może!

Konduktor krzyknął:

- Co człowiek ciągle traci, ale wciąż to ma?

Anastazja wyprzedziła Margaritę i wykrzyknęła:

- Głowa!

Konduktor machnął w powietrzu swoim czerwonym batem:

- Prawidłowy! A teraz do widzenia.

I rozpuścił się w powietrzu jak cukier we wrzącej wodzie.

Margarita pisnęła i brzęknęła łańcuchem:

- Cholera! Taka jest historia. Smok, podobnie jak Woland de Mort, podzielił swoją duszę na części i nie można jej zabrać ładunkiem termojądrowym.

Anastazja zauważyła:

- A teraz możemy liczyć tylko na dziewczynę, która ma już ponad trzysta lat. Tak, Gerda zyskała nieśmiertelność w piekle!

Margarita wzruszyła ramionami. Wyobraziłem sobie dziewczynę spacerującą po kamienistych drogach. Jak pieką ją posiniaczone podeszwy, bolą przepracowane łydki, brzuch krzyczy z głodu, a ciało trzęsie się z zimna. Tak, jej los nie jest łatwy. A potem, w przenikliwym zimnie, idź boso po śniegu, aby dostać się do miejsca, gdzie twoim przeznaczeniem jest służyć katom.

Tak, Gerda oczywiście również chciała zmiany swojego losu. Co więcej, w tym mieście wielu ludzi zadomowiło się znacznie lepiej.

Margarita śpiewała z patosem:

- Zmień się, domagają się nasze serca! Nasze oczy domagają się zmian! W naszym śmiechu, naszych łzach i pulsowaniu naszych żył! Zmiany, czekamy na zmiany!

Dziewczyny tańczyły trochę, pobrzękując łańcuchami. Potem usiedliśmy. Czekanie było nie do zniesienia. Margarita zaczęła nawet piłować łańcuszek na szyję ogniwo po ogniwie.

Anastazja zgodziła się:

- Zaatakujmy ich! Wytniemy tuzin tych niedźwiedzi!

Ale metal nie poddawał się tarciu. Było to coś w rodzaju magicznego żelaza, silniejszego od tytanu. Najwyraźniej traktowali więźniów poważnie.

Małgorzata zauważyła:

- Gdybyśmy byli w normalnym więzieniu, szybko zniszczylibyśmy ogniwa naszą siłą!

Anastazja niechętnie odpowiedziała:

- Nie ma siły - potrzebna jest inteligencja.

W zamku rozległ się zgrzytliwy dźwięk. Subtelne chrząknięcie. Dziewczynka z trudem otworzyła ciężkie drzwi z kutej stali, grubości nie mniejszej niż arszin. Prześliznęła się przez nie, trzymając pęk kluczy. Podbiegła do spętanych wojowników i szepnęła:

- Po prostu nie mogłem tego znaleźć z rąk, ale z szyi i nóg, proszę!

Margarita zachichotała:

- Nie musisz robić tego ręcznie!

Dziewczyny szybko i profesjonalnie rozpięły kołnierzyki i uwolniły ręce. Potem zdjęli łańcuchy ze swoich bosych, pełnych wdzięku stóp.

Gerda z uśmiechem skinęła głową:

- Świetnie! Wyprowadzę cię. Strażnicy są pijani i wszyscy są przyzwyczajeni do tego, że zaczarowanego łańcucha nie da się otworzyć bez zaczarowanych kluczy. A w mieście... Tam też wielu pragnie otwarcia drogi do innych światów i zapadnięcia się żelaznej kurtyny.

Wojownicy ruszyli za dziewczyną. Margarita zauważyła, że Gerda ostrożnie stanęła na palcach, a jej pięty były sine i spuchnięte.

- Pobili cię? - zapytała dziewczyna o złotych włosach.

Gerda odpowiedziała obojętnie:

- Prawie każdy bije mnie kijami po piętach. Już się do tego przyzwyczaiłem po trzystu latach i nie zwracam uwagi!

Blondynka uśmiechnęła się. Margarita pomyślała, że mając ponad trzysta lat, o tak zdrowych, prostych i białych zębach można tylko marzyć!

Anastazja zapytała Gerdę szeptem:

- Czy było zimno, kiedy chodziłeś boso po śniegu?

Dziewczyna odpowiedziała z westchnieniem:

- Śnieg na piętach pali jak iskra. Jednak już się do tego przyzwyczaiłem. Wiosną, latem i jesienią deptała pół Europy, a już boso stąpała po śniegu. Ale jakoś nie zauważyłem zbytnio zimna. Oczywiście, jak w bajce, nie spotkałem gadającego kruka i nikt nie dał mi złotego powozu. Właśnie przeszedłem z Kopenhagi do Paryża i wszedłem tam do Katedry Matki Bożej. I zapragnęła być blisko Kaia. I przeniosłem się w środek burzy. Jeśli we Francji można chodzić boso i w lekkiej sukience po luźnym i topniejącym śniegu, to w przenikliwym mrozie Arktyki zamarłam podczas biegu. I prawdopodobnie naprawdę zamarła, uderzając w następny świat.

Cała trójka ostrożnie zeszła po schodach, chodząc na palcach. Zarówno dziewczyna, jak i obie dziewczyny z elitarnych sił specjalnych poruszały się cicho. A Gerda opowiedziała tę historię ledwo słyszalnym głosem, ale uszy dziewcząt są ostre i stoją na czubku głowy. A Gerda naprawdę chciała zabrać głos.

- Po dotkliwym mrozie znalazłem się w ciepłym mieście, w którym nie ma nocy, zawsze świeci słońce i nie ma zimy. Na początku myślałem, że to niebo. Ale wtedy strażnicy mnie aresztowali. Oskarżyli go o włóczęgostwo, nielegalne przedostanie się do miasta i wtrącili go do więzienia. A w samym lochu, gdzie jest zimno, wilgotno, ze ścian spływa woda i pełzają szczury. Siedziało tam także kilkanaście dziewcząt.

Tam siedzieliśmy i mocno drzemaliśmy w wilgoci i zimnie, a potem zabrano nas do pracy w warsztatach. Starałem się być posłuszny, nigdy się nie kłóciłem ani nie zastraszałem. Lata mijały wraz z rutyną ciężkiej pracy. Pozostałam dzieckiem, znudzonym, udręczonym. Pomimo wilgoci i chłodu panującego w lochu, nawet nie złapałem kataru. I byłem zaskoczony, że nie rosłem i nie dojrzewałem.

Najwyraźniej strażnikom spodobało się moje posłuszeństwo i zaproponowali, żebym odsiadywał wyrok, pracując w kuchni. Teraz spałem na słomie, a nie na gołych, wilgotnych kamieniach i zacząłem widzieć sny, a nie ciągłe koszmary. Ale pracowała nie mniej.

I tak minęło tutaj ponad trzysta lat. Nie wolno mi wychodzić z więzienia. I nigdy nie pozwolono mi wejść do miasta, choć jestem tu już od dawna.

Margarita zapytała zaskoczona:

- I dlaczego?

Gerda odpowiedziała z westchnieniem:

- Ponieważ moja kadencja się nie skończyła! Dali mi dożywocie, tutejsze prawo jest drakońskie. Tyle że ludzie się nie starzeją i nie ma wielu chorób. A bestie pochodzą z różnych światów. Po prostu nie ma dla nich odwrotu. Dopóki smok żyje. Zatem istnieje tylko zewnętrzna jedność i miłość do smoka. Wielu, szczególnie nowicjusze, naprawdę chce, aby ten tyran zniknął!

Margarita zapytała Gerdę:

- Dlaczego wiele dzieci nosi nowoczesne ubrania lub jest bogatych, podczas gdy inne biegają jak żebracy?

Dziewczyna odpowiedziała chętnie:

- Żebracy i boso to więźniowie, którzy odbywają karę poza więzieniem. Osobom, które nie otrzymały wolności, zabrania się noszenia butów i innych fantazyjnych przedmiotów. Jeśli do zwolnienia zostało mu trochę czasu, może zdobyć iPhone'a lub magnetofon. Ale to może trwać trochę przez stulecia. Więźniowie pracują i to całkiem sporo. Ci, którzy biegają po ulicach, nadal mają preferencyjne warunki i dostają wolne.

A pod ziemią znajdują się fabryki, warsztaty, a nawet szklarnie, w których uprawia się warzywa.

Jest tu znacznie więcej dzieci-niewolników niż wolnych ludzi. Wszyscy dorośli, zarówno zwierzęta, jak i ludzie, są wolni. Zwierzęta, które są więźniami, zostają przemienione przez smoka w ludzkie dzieci.

Gerda zamilkła. Minęli kolejną kratę, którą ostrożnie otworzyli. Znaleźliśmy się na podwórku. Więzienie jest bardzo duże, wysokie jak Wieża Ostankino. I obszar większy niż amerykański Pentagon. A wokół jest też mur wysoki na stupiętrowy budynek, a nad nim drut.

Dziewczyna uśmiechnęła się przebiegle i odpowiedziała:

- Sama nie dam rady się tu dostać, ale z twoją pomocą...

- Jak? - zawołały chórem dziewczyny.

Gerda wyjaśniła:

- Nasi niewolnicy i więźniowie są tylko ludzkimi dziećmi. Smok zamienia dorosłych i zwierzęta w ludzkie dzieci. Nikt nie widział Cię w całości, tylko w garniturach. Może uda wam się uchodzić za wolnych mieszkańców miasta. Powiedzmy na przykład, że wróżki miłosne podobały się funkcjonariuszom więzienia. Uwierzą, że jesteś bajecznie piękna, a jednocześnie prawie naga!

Margarita zapytała ze współczuciem:

- A ty?

Gerda westchnęła ciężko i odpowiedziała:

- Poczekam jeszcze trochę w niewoli. Przewodnik, mam nadzieję, powiedział ci, jak postępować ze smokiem, a ty, będąc silnym i mądrym, odniesiesz sukces. Możesz mnie zostawić.

Anastazja zapytała:

- Co, wszyscy więźniowie i niewolnicy tutaj to dzieci? Czy smok naprawdę jest takim sadystą?

Gerda odpowiedziała wściekle:

- Właśnie dlatego go zabijasz!

Margarita logicznie zauważyła:

- Jeśli uciekniemy, strażnicy mogą zorientować się, że to twoja robota. Więc lepiej wyjechać z nami, a ty musisz ukryć się w mieście!

Gerda pokręciła swoją blond, kręconą głową negatywnie:

- Nie mogę ukryć się w mieście. Wszyscy niewolnicy są zbyt widoczni! A po przemianie w dziewczyny smok widziałby cię wszędzie. Zatem ty masz szansę pozostać niezauważonym, ale ja nie!

Anastazja mruknęła:

- Zostaniesz stracony za ucieczkę.

Gerda westchnęła ciężko i odpowiedziała:

- W każdym razie najpierw będą cię torturować. W przypadku poważnych przestępstw, a pomoc w ucieczce niebezpiecznemu więźniowi jest bardzo poważnym przestępstwem, w każdym przypadku wymagane są bardzo długie tortury. I tak nie rozstrzelają mnie od razu, ale zniszczysz smoka, a ja zyskam wolność!

Anastazja wątpiła:

- Więzienie zniknie, a kaci zginą?

Gerda odpowiedziała z przekonaniem:

- Serca ludzi staną się milsze. I nie będą trzymać wiecznych dzieci w niewoli. Wierzę w zmianę.

Margarita potwierdziła:

- Czy pamiętasz, jak w filmie książę powiedział: "Zabijając cię, zakończę twoje życie, a zło zniknie wraz z tobą!"

Anastazja potwierdziła:

- A jeśli umrę, przyjdzie inny książę i kolejny książę, a ty nie będziesz mógł nic zrobić!

. ROZDZIAŁ 3

Dziewczyny pocałowały dziewczynę w czoło, życzyły powodzenia i dumnie wypinając pierś ruszyły w stronę bramy.

Anastazja szepnęła:

- Najważniejszą rzeczą do zapamiętania: arogancja to drugie szczęście.

Margarita zachichotała i odpowiedziała:

- Ale trzeba też wiedzieć, kiedy przestać.

Wysokie, muskularne dziewczyny chodziły z dumnie podniesionymi głowami. Emanowały pewnością siebie i spokojem. Większość strażników stanowiły zwierzęta: dziki, niedźwiedzie, wilki, krokodyle. Patrzyli na dziewczyny mięsożernymi spojrzeniami. A więc, delikatnie mówiąc, oszałamiająco piękni wojownicy i bardzo wydatne mięśnie. Strażnicy mrugnęli do piękności. Jeden z nich, najwyraźniej młody mężczyzna około trzydziestki, zabulgotał:

- Obsługuj mnie szybko, dobrze ci zapłacę.

Margarita pokręciła głową negatywnie:

- Brak czasu!

Anastazja pchnęła łokciem:

- Limit na dzisiaj został osiągnięty!

A dziewczyny poszły dalej. Bramy się otworzyły. Wtedy jeden ze strażników zapytał ze zdziwieniem:

- Dlaczego jesteś boso? Niewolnicy i więźniowie chodzą bez butów!

Margarita odpowiedziała szczerze:

- Tak nam się bardziej podoba!

I potrząsnęła biodrami. Następnie dziewczęta przeszły przez most zwodzony. Na sześciokącie, nawet jeśli było za chmurami, słońce nagrzało metal, a bose stopy kobiet, nieco szorstkie od aktywnych sztuk walki, czuły się dobrze.

Duchy latały nad nimi. Krążyli wokół i coś mamrotali. Dziewczyny przyspieszyły kroku.

Margarita zrywając się, zauważyła:

- Najpierw powinniśmy znaleźć profesora. Jakieś pomysły?

Tym razem Anastazja była bardziej logiczna niż jej przyjaciółka:

- Powinniśmy znaleźć sandały. Choć panuje tu ciepły klimat, nawet wolne dzieci nie chodzą boso. Przyciągamy uwagę.

Margarita zachichotała:

- Nie przemawia do ciebie bikini?

Anastazja westchnęła ciężko i zauważyła:

- Tak, jesteśmy zbyt błyskotliwi.

Dziewczyny nieco zwolniły. Margarita zamyśliła się. Nie mają pieniędzy na ubrania. Nie jest łatwo szybko zarobić pieniądze, jest mnóstwo niewolników i więźniów. Pozostaje tylko ukraść go lub zabrać komuś. A to już jest przestępstwo. Czy jednak oni, którzy zabili tak wielu ludzi, powinni stać się sentymentalni?

Dziewczyna o złotych włosach powiedziała stanowczo:

- Chodźmy się ubrać!

Anastazja zauważyła z irytacją:

- I przyjemniej jest w bikini i na boso, łaskocze gołą podeszwę. Jak masaż.

Wojownicy poszli dalej, minęli most i coraz bardziej oddalali się od więzienia. Chłopcy znów zaczęli się na nich gapić. Zarówno wolni, jak i więźniowie. Tak, przyciągają uwagę.

Margarita i Anastazja nagle rzuciły się i wskoczyły do wejścia do wieżowca. Pospieszyliśmy po schodach. Odeszli. I szybko znaleźliśmy odpowiednie mieszkanie.

Długim paznokciem palca wskazującego Margarita otworzyła drzwi. Zamek jest dość prosty i po cichu wszedł do mieszkania. Bosymi stopami dotknąłem bujnego dywanu. Anastazja pobiegła za nią. Dziewczyny zadziałały bardzo szybko i profesjonalnie. Najpierw znaleźli sejf i zaczęli go otwierać. To całkiem proste, wystarczy mieć bardzo bystry słuch. Po wybraniu żądanego numeru słychać bardzo ciche, ledwo wyczuwalne kliknięcie. W ten sposób możesz wybrać żądaną kombinację za pomocą dźwięku. A sejf jest otwarty.

A oddziałów jest kilka. Nie bez powodu dziewczyny stanowią elitę sił specjalnych, nie myliły się. Mieszkanie jest bogate. W sejfie jest biżuteria, złoto i kawałki papieru. Na dużych banknotach widnieje wizerunek smoka, na małych banknotach - cesarzowej, co jest dość zabawne.

Jednak oczywiście potrzebne są pieniądze. Ale najważniejsze to się ubrać. A poza tym jest wielu chłopców, z jakiegoś powodu więcej niż dziewcząt, i mimo że są starsi od dorosłych, wciąż myślą o chłopcach. Uwielbiają patrzeć na piękno.

To mieszkanie jest pełne dorosłych, czy to po zapachu, czy po czymś innym, Margarita rozumiała to nawet od drzwi. Dziewczyny założyły buty, dżinsy, T-shirty, modne czapki, pełnowymiarowe okulary przeciwsłoneczne i upięły włosy. Dzięki temu nie są już zbyt krzykliwe. Wiele kobiet tutaj nosi ciemne okulary. Może dlatego, że w ciałach dorosłych kobiety wiek jest jeszcze bardziej zauważalny, a drobne zmarszczki są już widoczne.

Chociaż nie ma tu starszych osób. Ale wszyscy nadal chcą być dziewczynami. Najbogatsi, elita, wydają się być tutaj osobami wyglądającymi na dorosłe. Tyle ma mieszkanie, tyle pokoi - cały sektor. Ale właściciele nie są zbyt mądrzy, jeśli nie ukryli sejfu w ustronnym miejscu. Może nie ma tu wystarczająco dużo złodziei? Biorąc pod uwagę, jak łatwo jest pójść do więzienia i spędzić tam całe życie, można zrozumieć, jak niebezpieczni są złodzieje; nie każdy zdecyduje się na kradzież.

Poza tym może ci, którzy są wolni i nie pracują, żyją dobrze!

Margarita zauważyła z irytacją:

- Szkoda, że nie dowiedzieliśmy się wszystkiego od Gerdy.

Anastazja zaproponowała:

- Są iPhone'y i są komputery. W Internecie dowiemy się więc, jak szukać profesora Mariartiego.

Dziewczyny oczywiście przyniosły też swoje iPhone'y. Chociaż oczywiście istniało ryzyko, że zostaną zidentyfikowani w Internecie.

Margarita wpisała Mariarty w wyszukiwarce. I plan miasta. Wow, to cała metropolia, są nawet ogromne parki. Może powinniśmy poszukać w nich artefaktów, pomyślała Margarita. Ale tak naprawdę profesor ma cały pałac. Tak, celebryta. Osoba bliska cesarzowi!

Anastazja zauważyła z niezadowoloną miną:

- Cholera, buty są ciasne, nie mój rozmiar!

Margarita skinęła głową:

- Tak, nasze nogi są piękne, ale raczej duże! Ale dotrzemy do profesora!

Anastazja skrzywiła się i zaproponowała:

- Tu jest metro, dojedziemy! To miasto jest dwadzieścia pięć razy większe niż Moskwa!

Margarita uśmiechnęła się i odsłaniając zęby, zauważyła:

- Ale poza tym nie ma nic! Oczywiste jest, że nawet takie terytorium może zostać zasiedlone przez ponadczasową populację!

Anastazja zachichotała:

"Dlatego jest tu tak dużo dzieci". I każdy może zostać dzieckiem!

Małgorzata zauważyła:

- A także niewolnik lub więzień!

Dziewczyny podeszły do wejścia do stacji metra. Byli tam wartownicy z halabardami i karabinami maszynowymi z celownikami optycznymi. Przyjrzeli się dziewczynom, wrzucili do środka żetony, które zabrali z sejfu. Następnie bez żadnych problemów zeszliśmy na dół.

Schody ruchome przypominały moskiewskie metro, jednak były znacznie szersze i dłuższe, a samo metro było nieporównywalnie głębsze. Dość elegancka, w wielokolorowe wzory. A także smok, portrety cesarzowej.

Na dole jest oczywiście chłodniej niż na górze. Na samej stacji bosi żebracy i chłopcy polerowali marmur. Mieli numery na mundurach. Najwyraźniej są to prawdziwi więźniowie-niewolnicy. Formalnie wydaje się, że nie ma tu niewolnictwa, jednak więźniów jest więcej niż wolnych.

Dziewczyny postanowiły rzucić okiem na to, jak więźniowie pracowali pod ziemią. I usiedli na bocznej gałęzi, kierując się w stronę warsztatów. Jednak w warunkach rozwiniętych technologii prędzej czy później dochodzi do nadprodukcji. Zatem dzieci-niewolnicy, jeśli nie mają nic do wyprodukowania, zajmijcie się czymś innym. Korytarze podziemnego miasta są budowane, zamiatane w nieskończoność i myte.

Niektórzy nawet grają w domowe gry lub chowają iPhone'y pod ziemią.

Dziewczyny spacerowały po warsztatach. Pracowali chłopcy i dziewczęta w wieku od dziesięciu do trzynastu lat. Ani starszych, ani młodszych nie było widać. To tak, jakby dzieci tutaj rodziły się od razu duże. Chociaż kto wie.

Anastazja zauważyła:

- Część z nich była już dorosła, dzieciństwa w więzieniu nie będziesz pozazdrościł!

W lochu chłopcy i dziewczęta nosili szaty, szorty i krótkie spódniczki. Numery obowiązkowe. Niektórzy chłopcy i dziewczęta mają ogolone głowy.

Margarita przejrzała informacje w lokalnym Internecie: golą głowy drobnym przestępcom. Częściej są bici biczami i mają mniej czasu na sen.

Dzieci-więźniowie pracowali na maszynach, przenośnikach, w kopalniach i na podziemnych polach przy sztucznym oświetleniu. A także w parkach. Nie bito ich zbyt często. Za przestępstwa, chłostę lub tortury. Taki ponury wniosek przez wiele stuleci. Smok rządził przez ponad trzy tysiące lat. Przed nim była starość i naturalna śmiertelność.

Potężna magia dała ludziom możliwość prowadzenia przyjemnego życia, tylko dziewięciu na dziesięciu zostało więźniami i niewolnikami. To jest nierówność.

Aby zostać niewolnikiem, nie trzeba nawet nic robić, czasami aresztowano i dostawano dożywocie za darmo!

Jedno pocieszenie: jeśli cię nie zabiją, nie umrzesz! A więźniowie mają swoje własne chwile odpoczynku i zabaw. Zwłaszcza jeśli dojdziesz do porozumienia z przełożonymi. Tylko za odpusty dla niewolników i są one surowo karane.

Krótko mówiąc, despotyzm, brak wyborów i brak demokracji. Od pięciuset lat rządzi cesarzowa wyglądająca jak młoda dziewczyna, zanim był to cesarz, który nie lubił smoka i został pożarty żywcem!

Tak, to straszny świat!

Anastazja dała chudej dziewczynie w szlafroku i z przyciętą głową cukierki, które znalazła w swojej torebce. Skłoniła się i ponownie zaczęła rąbać kamienie. Jej opalone ręce i nogi były pokryte otarciami i siniakami, a także świeżymi śladami rzęs. I nadal w łańcuchach. Co mówiło o reżimie karnym pozbawienia wolności. To praca dwadzieścia godzin na dobę i tylko o chlebie i wodzie. Biedna dziewczyna. Była tak szczęśliwa z powodu cukierka czekoladowego, że jej oczy się zaświeciły.

Margarita zauważyła z pewnym zdziwieniem:

- Pracują pod ziemią i wszyscy są opaleni?

Anastazja zaproponowała:

- Może tutaj jest takie słońce, że światło ultrafioletowe przenika przez glebę i kamienie!

Margarita śpiewała z uśmiechem;

Obca planeta, obca kraina,

A o czym zapomniałeś na tym świecie, człowieku?

Nie da się tak łatwo wydostać z tego piekła -

Nie zamiataj kurzu w mieszkaniu!

Anastazja zaproponowała:

- Pośpieszmy się. Lepiej uwolnić miliony, niż pocieszać jednego po drugim.

Małgorzata zauważyła:

- Ale czy Dostojewski nie powiedział, że wszystkie skarby świata nie są warte jednej gorzkiej łzy dziecka!

Anastazja zauważyła:

- To prawda, ale... Tu są dziesiątki milionów dzieci-więźniów i wierzcie mi, nie można każdemu z nich nosa wycierać!

Margarita westchnęła i odpowiedziała:

- Król nie powinien myśleć o wszystkich! Król musi pomyśleć o tym, co jest ważne!

Po czym obie dziewczyny przyspieszyły. I zaczęli poruszać się po stacjach metra. Przypominało to trochę Moskwę, same dworce były o wiele bardziej luksusowe i kolorowe, a wagony błyszczały złotem. A diamenty błyszczały na suficie i dachach.

Taki dziki kontrast pomiędzy luksusem metra a strasznym losem nieszczęsnych, uwięzionych dzieci.

Margarita syknęła ze złością:

- Wstawaj, napiętnowany przekleństwem!

Anastazja wspierała swoją przyjaciółkę:

- Cały świat jest głodny i niewolnicy!

I obie dziewczyny zakończyły chórem:

- Wrze nasz umysł z oburzenia! Gotowy do walki na śmierć i życie!

Oto stacja, obok której znajduje się pałac profesora Mariarti.

Dziewczyna wyszła z metra. Trochę utykałem z powodu butów, które najwyraźniej nie miały odpowiedniego rozmiaru.

Małgorzata zauważyła:

- Wszechświat nie jest doskonały. Czy jest w nim Bóg?

Anastazja ostro zauważyła:

- Cóż, diabeł na pewno tam jest!

Przy schodach ruchomych stało kilka zwierząt, które bardziej przypominały orki, tyle że ich twarze były jeszcze bardziej złe i dzikie.

Dziewczyny jednak mrugnęły do strażników i pokazały karty. Zaczęli wspinać się po ruchomych schodach.

Margarita zauważyła:

- A to metro jest wciąż lepsze niż metro w Moskwie!

Anastazja potwierdziła:

- I znacznie głębiej!

Dziewczyny poszły na górę. Strażników minęliśmy bez żadnych problemów. Było też kilku wojowników z halabardami i karabinami maszynowymi z celownikami optycznymi.

Tuż przy wejściu do metra stał duży czołg, mocno przypominający niemieckiego "Mausa" z II wojny światowej. Również z dwiema lufami i ogromny.

Anastazja pisnęła:

- To jest samochód!

Margarita zauważyła:

- To zamieni cały asfalt w żwir.

Para duchów przeleciała obok dziewcząt. A potem kolejny, fioletowy. Zwrócił się do dziewcząt:

- Pewnie chcesz się spotkać z profesorem Mariartym?

Anastazja udała zdziwienie:

- Jak zgadłeś?

Duch podobny do cienia powiedział:

- Każdy chce go zobaczyć! W każdym razie podejrzewam, że myślisz o zniszczeniu smoka?

Margarita zmarszczyła brwi:

- Dlaczego tak myślisz? Nie jesteśmy niewolnikami!

Duch zauważył:

My, duchy, możemy to wyczuć. Szczególnie gdy kilka tysięcy lat temu byłem mieszkańcem tego miasta. Żyła w czasach, gdy smoka w ogóle nie było.

Praktyczna Anastazja zapytała:

- A jak dostać się do profesora Mariarty'ego?

Duch odpowiedział:

- Po prostu idź do bramy! Odgadnij trzy zagadki, zapłać pieniądze, a będziesz mógł się z nim spotkać. Albo inna opcja: idź tylnymi drzwiami. Jest tam kot-duch. Odgadnij poprawnie jego trzy zagadki, a nie będziesz musiał nic płacić. Następnie zabierze Cię do magazynu profesora i tam zabierzesz, co chcesz.

Margarita logicznie zauważyła:

- Druga opcja jest znacznie lepsza niż pierwsza.

Duch cienia wyjaśnił:

- Ale kot-duch cię zabije, jeśli nie otrzyma odpowiedzi na swoje zagadki. Więc...

Anastazja uśmiechnęła się:

-A co jeśli go zabijemy?

Duch ostrzegł:

"To duch i nawet smok nie może go zabić". Podejmujesz więc duże ryzyko.

Małgorzata zauważyła:

- Ci, którzy podejmują małe ryzyko, nie piją szampana; ci, którzy podejmują zbyt duże ryzyko, całkowicie zadowalają się chifirem na pryczy.

Anastazja praktycznie zasugerowała:

- Więc przeprowadź nas szybko.

Duch zagruchał:

- Odpowiedz na pytanie.

Małgorzata szepnęła:

- Zróbmy!

Cień zabulgotał:

- Że jest tylko cień, ale nie cień!

Margarita szybko odpowiedziała:

- Przeszłość jest jak cień, ale wcale nie jest cieniem.

Duch pokiwał głową na znak zgody:

- Zabiorę cię. Za mną.

Dziewczyny się przeprowadziły. Anastazja zrzuciła znienawidzone buty, które wcale jej nie obcierały, a za nią Margarita. Teraz dziewczyny chodziły boso i cieszyły się swobodą stóp.

Pałac profesora Mariarty'ego był ogromny, przypominał zamek z czasów muzyków z Bremy, tylko znacznie większy i bardziej ozdobny. Duch zabrał dziewczyny do kącika i zawołał:

- Przejdźmy przez podziemne przejście.

Dziewczyny zaczęły ją śledzić. Minąwszy schody prowadzące w dół, zrobiło się ciemniej. Poczuli kamyki pod bosymi stopami. I chłód lochów.

Anastazja śpiewała:

- Góra, góra, tupanie kopytami...

Margaret dodała ze śmiechem:

- Ta-ta-ta, uderz w karabin maszynowy!

I obie dziewczyny zawołały chórem:

Armia smoka zostaje całkowicie pokonana,

I nikt nam nie przeszkodzi piękne dziewczyny!

Po czym wojownicy dodali krok. Spacer trwał dość długo. A powierzchnia stawała się coraz bardziej kłująca. Ale czy to powstrzyma dziewczyny z sił specjalnych? Przeszli z szybkiego chodzenia na bieganie.

Duch zapiszczał i zapytał:

- Jaki jest Twój zawód?

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Wojna!

Cień westchnął i zauważył:

- Jak zawsze przemoc i przemoc!

W odpowiedzi Margarita zaśpiewała, kręcąc złotymi włosami:

- Świat opiera się na przemocy! Wulkan wściekłości wytryska z całą mocą!

Anastazja, rudowłosa bestia, wspierała swojego partnera:

- Największe napięcie przeżywa z bólem i strachem!

Cień sprzeciwił się:

- Nie sądzę. Musisz być miły.

Margarita zaśpiewała z westchnieniem:

- Nie jest łatwo być miłym, uwierz mi!

Anastazja odebrała:

- Życzliwość nie zależy od wzrostu!

A dziewczyny dodały zgodnie:

- Ale tylko życzliwość zależy od siły. To trudne, jeśli jesteś słaby i kruchy!

Po czym nastąpiła przerwa i przez jakiś czas dziewczyny biegły w milczeniu. Nie zwracając uwagi na ostre kamienie wbijające się w nagie, dziewczęce podeszwy. Aż w końcu wbiegli do piwnic Pałacu Mariarti.

Świece się paliły, żarzyły się dysze gazowe. Można było zobaczyć migoczące cienie.

Duch syknął:

- Cóż, teraz go zobaczymy.

Ze ściany wyłonił się cień niczym hologram. Pojawiła się twarz kota. Jest duży i przezroczysty. Potem wyszła łapa z pazurami. Oczy kota błyszczały jak szmaragdy. A pazury są ostre, błyszczące jak fragmenty diamentów. Więc wyczołgał się całkowicie. Wysoki jak zdrowy słoń, tylko dłuższy, a kły mają dobre dwa metry długości.

Dziewczyny jednak nie zawstydziły się, zacisnęły pięści i powiedziały:

- Jesteśmy gotowi i chętni do walki!

Kot-duch syknął ze skrzypieniem:

- Czego chcesz, piękności?

Margarita odpowiedziała szczerze:

- Chip wyszukiwarki profesora Mariarty'ego.

Kot miauknął subtelnie i odpowiedział:

- To oczywiście jest możliwe, ale... Znasz warunki?

Dziewczyny synchronicznie pokiwały głowami:

- Z pewnością.

Kot-duch śpiewał, poruszając łapami:

- Więc posłuchaj zagadki. Co jest tańsze niż pół rubla lub droższe niż czerwoniec?

Margarita uśmiechnęła się i odpowiedziała:

"Nie dasz pół słowa kłamcy za słowo, ale uczciwa przysięga jest warta więcej niż sztuka złota!"

Kot-duch skinął głową i zauważył:

- Jesteście silnymi dziewczynami i widzę, że jesteście doświadczonymi wojownikami. Ale nie byłbyś w stanie ode mnie uciec. Obgryzłbym twoje kości jak chmura termitów. Więc bądź ostrożny, nie możesz popełniać błędów.

Anastazja zauważyła:

- Walczyliśmy. A tam kule i odłamki nie wybaczają błędów.

Kot-duch mruknął:

- A drugie to proste pytanie. Gdzie Varvara wtyka nos?

Margarita roześmiała się:

- Wow! Trudno wymyślić coś zabawniejszego!

Anastazja zauważyła:

- Cóż, odpowiemy z humorem!

A rudowłosa dziewczyna powiedziała:

- Ponieważ nos ciekawskiej Barwary został oderwany na targu, oznacza to, że wbiła go prosto w zagłębienie z pszczołami!

Kot-duch skinął głową i zauważył:

- Można to policzyć jako odpowiedź! Teraz wysłuchaj trzeciej zagadki.

A kot-duch zaśpiewał:

- A przy trzecim zapytam: czy w co ukłuli Lefty'ego?

Margarita uśmiechając się, odpowiedziała rymem:

- Na cokolwiek Levsha został nadziany, nie dostał sziszy!

Kot-duch westchnął i zamruczał:

- Brawo dziewczyny! I za to cię nie zabiję i zabiorę cię do laboratorium profesora Mariarty'ego. Tylko tam musisz samodzielnie znaleźć chip wyszukiwarki.

Anastazja śpiewała:

- Kto szuka, zawsze znajdzie!

Margarita dodała:

- Czego nie straciłeś, masz!

Kot-duch powiedział chytrze:

- A jeśli nie straciłeś rogów, to czy nadal je masz?

Dziewczyny zawołały zgodnie:

- Z pewnością! Jesteśmy tętniący życiem.

Kot-duch machnął ogonem:

- Chodź za mną.

Dziewczyny, cicho stąpając na bosych stopach, ruszyły za duchem. Drzwi po drodze otworzyły się same. Margarita szepnęła:

- To automatyczne.

Anastazja zauważyła:

- Tak, nie ma nic specjalnego.

Kot-duch mruknął:

- Jestem tu od dawna, kiedy nie było śladu po profesorze Mariarty"m. W końcu on też jest tutaj obcym i odmieńcem, tak jak ty.

Małgorzata zauważyła:

"Nie przybyliśmy do miasta z własnej woli".

Kot-duch skinął głową:

- Wszystko tutaj nie jest z twojej własnej woli. - I widmo zachichotało. - I trochę straciłem rozum!

Anastazja zauważyła:

- To jak bajka o Alicji w Krainie Czarów. Tam też kot powiedział, że wszyscy oszaleli!

Kot-duch pomachał swoją wielką twarzą:

- Toczenie. Czy potrafisz znaleźć chip wyszukiwarki w laboratorium profesora Mariarty'ego? Ona jest bardzo duża!

Margarita odpowiedziała ze złością:

- Ktoś traci, a ktoś znajduje.

Laboratorium profesora okazało się bowiem ogromne i składało się z kilku pomieszczeń zaśmieconych różnymi przedmiotami, komputerami, kolbami i częściami zamiennymi oraz innymi "towarami konsumpcyjnymi".

Dziewczyny miały jednak specjalne umiejętności wyszukiwania. Najpierw stworzyli proste urządzenie reagujące na mikroelektronikę.

Następnie Margarita zaproponowała:

- Musimy poszukać chipa z radarem, kompaktowego, ale mocnego.

Anastazja zgodziła się z tym:

- Tak, to konieczne.

Dziewczyny zaczęły konfigurować urządzenie. Zagrali umiejętnie i energicznie. Margarita stwierdziła:

- Każdą igłę w stogu siana znajdziemy.

Dziewczyny, po dostosowaniu urządzenia, zaczęły powoli chodzić po korytarzach. Zapiszczał, ale nie był to chip, ale komputer stacjonarny. Margarita i Anastazja chodziły jeszcze trochę po korytarzach. Dziewczyny zaczęły się denerwować.

Wreszcie urządzenie zadziałało i wojownicy natknęli się na sejf osadzony w pancernej ścianie.

Margarita gwizdnęła:

- Cóż, tego należało się spodziewać od samego początku. Tak cenna rzecz przechowywana jest w sejfie, za zbroją.

Anastazja wściekła kopnęła bosą piętą w zbroję. I poczułem metal mocniejszy niż tytan. Chociaż ta dziewczyna potrafiła łamać betonowe płyty.

Margarita uspokoiła ją:

- Otworzymy to teraz.

Anastazja warknęła:

- Znasz kombinację?

Margarita wspomina:

- Po dźwięku możesz określić, czy jest to cyfra i litera, czy nie.

Anastazja skinęła głową:

- Tak, wiem. Ale bez specjalnego urządzenia takie słyszalne kliknięcie pasującej cyfry i litery może nie być słyszalne.

Margarita pocieszała:

- Tutaj jest niezbędne urządzenie. A słuch mam doskonały.

Dziewczyny faktycznie zabrały urządzenie ze słuchawkami i zaczęły powoli kręcić klamką sejfu.

Trzeba było wpisać słowo po łacinie i siedem cyfr. Dziewczyny trochę się grzebały, ale otworzyły sejf.

Wewnątrz znajdowało się urządzenie przypominające telefon komórkowy z anteną i ekranem, a także kilka zwitków pieniędzy.

Margarita chciała zabrać tylko urządzenie, ale rudowłosa Anastazja uparła się:

- NIE! Na razie nie wiadomo, czy lokalne pieniądze mogą nam się przydać. Więc lepiej je złapać.

Margarita sprzeciwiła się:

- Ale to byłaby kradzież. Kim jesteśmy, niedźwiadki?

Anastazja logicznie zauważyła:

- I bierzemy urządzenie z wyszukiwarką chipów bez pytania. Ale czy to naprawdę wpływa na termin, w którym skradziono jeden chip w wyniku otwarcia sejfu lub kilka kolejnych paczek lokalnych pieniędzy?

Margarita pomyślała przez kilka sekund i skinęła głową:

- OK. Przekonany. Brem wszystkim.

A dziewczęta wepchnęły za paski kilkanaście grubych paczek dużych i jasnych banknotów. Być może nadal będziesz potrzebować pieniędzy, nigdy nie wiesz.

- Dokąd idziecie, kochani?

Wojownicy, którzy już mieli ponownie przebiec przez pokoje na korytarz i wyjść tą samą drogą, którą przyszli, zobaczyli mężczyznę.

Był wysoki, miał długie ręce, dużą głowę i wysokie czoło. Na głowie nosił czapkę profesorską. W jego szarych, głębokich oczach lśniła inteligencja, nos orli i drapieżny, a podbródek pełen silnej woli.

W rękach trzymał sześciolufowy pistolet. Był na tyle daleko, że potężna broń mogła zostać wytrącona mu z dłoni. A profesor najwyraźniej wiedział, jak celnie strzelać.

Anastazja wyjąkała:

- Drogi Mariarty, ty i ja możemy dojść do porozumienia, prawda?

Profesor syknął ze złością:

- Nie rozmawiam z martwymi kobietami!

. ROZDZIAŁ nr 4.

Dziewczyny uśmiechały się szeroko. Margarita uśmiechnęła się i szepnęła:

-Jesteś takim mądrym i czarującym mężczyzną, nie lubisz nas?

Mariarti powiedział szorstko:

-Jesteście kawałkami tresowanego mięsa, nie kobietami. I stój spokojnie, nie zbliżaj się! Ostrzegam, strzelam bez utraty rytmu.

Anastazja zauważyła z urazą:

- Czy wyrzeźbione mięśnie nie zdobią kobiety?

Mariarty ryknął:

- Oczywiście nie! Kobieta powinna być delikatna i pełna wdzięku!

Margarita odpowiedziała z uśmiechem:

- Ale z łatwością mogę chronić mojego chłopaka.

Mariarty zamówił sucho:

- Uklęknij i połóż rękę za szyję.

Anastazja pisnęła:

- Ale moje nogi są całe we krwi.

- Gdzie? - Oczy Mariarty'ego wyszły na wierzch. Jego wzrok padł na pełne wdzięku, bose stopy rudowłosej piękności.

Korzystając z chwili, inna dziewczyna, Margarita, bosą stopą rzuciła w profesora mocnym kluczem francuskim. Odruchowo zareagował strzelaniem. Ale był trochę spóźniony i metal trafił go w nadgarstek. Pistolet wyleciał.

Profesor rzucił się za nim, ale Margarita skoczyła za nim. A Anastazja wyprzedziła, rzucając także czymś ciężkim, podobnym do smartfona. Cios trafił Mariartiego w twarz. Zwolnił i zatrzymał się. Margarita dotknęła golenią jego skroni. Mariarty odchylił się do tyłu. Uderzenie tej gołej, pełnej wdzięku, dziewczęcej stopy złamało dębowe kłody. Najwyraźniej tym razem złotowłosa dziewczyna naprawdę się przeliczyła. A profesor zemdlał na długi czas.

Ale dziewczyny nie zaczęły myśleć, ale uciekły starą ścieżką. Anastazji udało się jednak na wszelki wypadek chwycić sześciolufowy pistolet.

Pobiegli więc przez pokoje w stronę piwnicy. I ich różowe obcasy błysnęły.

Dziewczyny zatrzymały się dopiero, gdy znalazły się w tym samym miejscu, w którym spotkał je kot-duch. Tym razem pojawił się stary, znajomy duch.

Syknęła:

- Wziąłeś chip wyszukiwarki?

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Tak!

Duch zabulgotał:

- Dziewczyny! Stąd możesz przejść do bajki, w której gromadzone są artefakty. Włącz wydobyty układ wyszukiwarki.

Margarita włączyła urządzenie. Duch cienia zauważył:

- Działa świetnie. Mam nadzieję, że profesor nie od razu odkryje stratę?

Margarita zachichotała:

"Kopałem go tak mocno prawą stroną, że doznał co najmniej poważnego wstrząśnienia mózgu!"

Duch mruknął:

- Jeśli go nie zabiłeś, zemści się na tobie. To straszny człowiek!

Anastazja zawołała:

- Przejdźmy szybko do bajki! Musimy szybko wrócić do naszego świata. W przeciwnym razie nasi rodzice, gdy dowiedzą się o naszej śmierci, oszaleją z żalu!

Duch spojrzał na mapę i odpowiedział:

- Chodź za mną.

I odpłynęło. Dziewczyny pobiegły za nim. Skręciliśmy w korytarz i ponownie zaczęliśmy biec. Pod bosymi stopami są ostre kamyki, jednak dla kobiet-żołnierek sił specjalnych nie jest to wcale straszne. Dziewczyny biegały dość długo, kilka godzin.

Aż w końcu znaleźliśmy się przed bramą. Tam, u wejścia, stało trzech potężnych bohaterów.

Skrzyżowali miecze, blokując drogę, i mruczeli:

- Wstęp do bajki wyłącznie za pieniądze!

Margarita wyjęła plik banknotów i wręczyła tysięczny z wizerunkiem smoka:

- Czy to ci wystarczy?

Bohaterowie pokiwali głowami:

- Tobie wystarczy, a jej tysiąc!

Anastazja również rzuciła rachunek i zauważyła:

- Myślałam, że znowu poprosisz nas o rozwiązanie zagadek.

Wysocy, potężni faceci, prawie tak wysocy jak dęby, odpowiedzieli logicznie:

- A zagadki? Nie można smarować nimi chleba.

Złocone bramy otworzyły się i dziewczyny weszły do lasu. Po godzinach biegania po ostrych skałach nawet ich stwardniałe stopy piekły i swędziały. Więc chodzenie po trawie było rozkoszą.

Las był bujny, przypominał klimaty podzwrotnikowe, tylko kwiaty na drzewach rosły bardzo duże i jasne. Leciały motyle z wielobarwnymi skrzydłami i srebrne ważki, robiły wrażenie wielkością.

Duch pozostał za bramą.

Małgorzata czytała sobie:

- Obrus do samodzielnego złożenia, buty do chodzenia, kapelusz niewidzialności, miecz-skarb, wszechwiedzące lustro, harfę samogud, latający dywan. Tyle jest przedmiotów.

Anastazja spojrzała na urządzenie, potrząsnęła rudymi lokami i powiedziała:

- Przed nami tylko samodzielnie złożony obrus.

Dziewczyny mimowolnie przyspieszyły. Zobaczyli dwupiętrowy kamienny dom. Przy wejściu była kolejka. Dziewczyny podeszły bliżej i przyjrzały się bliżej. Ludzie płacili pieniądze i kupowali żywność. Było tam dużo dzieci, chudych, bosych i obdartych. Ze łzami w oczach pytali:

- Proszę, daj nam jedzenie. Przynajmniej trochę.

W odpowiedzi rozległ się ryk:

- Odejdźcie, żałosni żebracy!

Margarita i Anastazja zdecydowanie podeszły do lady. Obrus był widoczny, dość duży i elegancki. Co jakiś czas pojawiało się na nim coraz więcej nowych dań, które wówczas sprzedawał za pieniądze mężczyzna w cylindrze i z dużym brzuchem. W rogu pokoju leżało już kilka worków z monetami.

Margarita powiedziała ze złością:

- Wstydźcie się, że pozwalacie swoim dzieciom głodować, podczas gdy sami dostajecie jedzenie za darmo.

Anastazja zacisnęła pięści:

- Mogę nawet złamać ci szczękę.

Mężczyzna w cylindrze uśmiechnął się chytrze i zauważył:

- Nie można na siłę zabrać magicznych rzeczy. A co moje, to już moje.

Dzieci w tłumie krzyczały:

- Nie prawda! Można u niego wygrać samodzielnie złożony obrus.

Mężczyzna w cylindrze skinął głową, zgadzając się.

- Z pewnością! Jeśli masz coś do obstawienia.

Dziewczyny wyjęły zwitki pieniędzy i powiedziały:

- Milion kart kredytowych - stawiamy to na szali!

Mężczyzna w cylindrze dodał:

- A także chip wyszukiwarki!

Strażniczki spojrzały po sobie i mrugnęły do siebie:

- Zgadzamy się!

Mężczyzna w cylindrze zabrzęczał:

- W takim razie zagrajmy w pokera.

Margarita skinęła głową:

- Zgadzamy się.

Dziewczyny nie miały wątpliwości, że burżuazja w cylindrze oszuka. Jest to oczywiste. Ale przeciwko elitarnym oficerom sił specjalnych jakiekolwiek oszustwo jest bezużyteczne. Wręcz przeciwnie, lepiej jest, gdy przeciwnik jest oszustem. Teraz rzuci kombinację, która pobije prawie wszystkie inne kombinacje - cztery asy. Ale jest jedna kombinacja, która pokonuje dokładnie cztery asy, ale przegrywa z niektórymi innymi.

A Margarita zręcznie podniosła karty.

Mężczyzna w cylindrze odrzucił cztery największe karty z wyrazem zwycięstwa. Obnażył zęby w oczekiwaniu na przyjemność zwycięstwa.

Kiedy nagle pojawiła się zabójcza kombinacja przeciwna.

Obie dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Obrus jest nasz.

Mężczyzna w cylindrze zbladł i wymamrotał:

- Oszukiwałeś.

Margarita warknęła:

- I Ty też!

Mężczyzna w cylindrze wyciągnął pistolet, ale Anastazja zrobiła szybki krok i kopnęła go prosto w pachwinę. Uderzenie, rozbijając pięć cegieł, odrzuciło biznesmena i padł martwy!

Dziewczyny w odpowiedzi krzyknęły:

- Teraz dzieci mogą zjeść i zabrać wszystko za darmo!

I wojownicy zaczęli wrzucać w tłum srebrne i miedziane monety zebrane przez chciwego bogacza. Co więcej, robili to z wielkim zapałem.

A dzieci uciekły z okolicy. Było tu wielokrotnie więcej dzieci niż dorosłych.

Margarita zauważyła nawet:

- Prawdopodobnie również przemieniony?

Anastazja pokiwała głową na znak zgody:

- Pomiot smoka. Chociaż oczywiście bycie dzieckiem jest nadal lepsze niż bycie starcem.

Margarita zauważyła z nadzieją:

- Może niewolnictwo się skończy, ale nieśmiertelność pozostanie?

Dzieci biegały jeszcze przez kilka godzin. Nawet jeśli otrzymywali najbardziej wykwintne dania, otrzymywali pieniądze. Wreszcie, kiedy chłopaki z okolicznych miejscowości już się mniej więcej nasycili, a pieniądze zostały rozdane, dziewczyny ruszyły dalej.

Chwycili także samodzielnie złożony obrus.

Anastazja zauważyła:

- Idźmy dalej, zaraz wpadniemy na buty do biegania.

Dziewczyny spacerowały i cieszyły się swoimi krokami letnią ścieżką.

Wszystko było idylliczne. Chociaż po kilku godzinach szybkiego marszu chude dzieci i kilku bogato ubranych młodych dorosłych znów zaczęło spotykać dzieci ubrane żebraczo. Z wyglądu jednak nie wygląda na starszego niż trzydzieści lat.

Margarita ostrzegała:

- Buty do chodzenia są bardzo blisko!

Dziewczyny zobaczyły mężczyznę z torbą pędzącego w powietrzu. Wokół krzyczeli ludzie i dzieci:

- Zatrzymaj złodzieja!

Mężczyzna odleciał. Ale Anastazji w laboratorium na wszelki wypadek udało się chwycić długi kawałek cienkiego drutu. I rzucił domowe lasso.

Mężczyzna stracił prędkość i spadł mu jeden z butów. Dziewczyny podniosły go i podbiegły do złodzieja:

- No cóż, zjadłeś to? Oddasz nam swoje cudowne rzeczy?

Mężczyzna zabulgotał:

- Buty trekkingowe nie mogą zostać zabrane na siłę. Możesz je wymienić lub wygrać!

Margarita, marszcząc brwi, powiedziała:

- No cóż, zagrajmy.

Złodziej zapytał z uśmiechem:

- Na co postawisz?

Anastazja mruknęła:

- Obrus do samodzielnego złożenia!

Człowiek z jednym butem skinął głową:

- Zgadzać się! Czy będziesz głupcem? Sam wygrałem tę grę w buty do biegania.

Margarita skinęła głową:

- Zgadzamy się.

Złodziej był doświadczonym oszustem, ale dziewczyny z elitarnych sił specjalnych są dobrze wyszkolone i ogólnie są najlepszymi wojowniczkami państwa. Więc oszukuj, nie oszukuj, to nie pomoże!

I tak Margarita walczyła i zarzuciła złodziejowi pasy na ramiona.

Zarumienił się i zauważył:

- Oszukała?

Margarita odpowiedziała szczerze:

- Tak jak ty.

Złodziej zdjął drugi but i skinął głową:

- Teraz są twoje.

Margarita i Anastazja założyły jeden but na prawą, drugi na lewą stopę i wystartowały.

Dziewczyny wzleciały nad bajkowy las i zobaczyły wioski, a także domy wielkiego miasta otaczającego bajkę. Miasto smoka, miasto cieni.

Anastazja powiedziała z uśmiechem:

- Następnym artefaktem jest czapka niewidka. Tutaj jednak możemy mieć problemy.

Małgorzata zauważyła:

- Czy jego właściciel jest niewidzialny?

Anastazja odpowiedziała:

- Ale myślę, że uda nam się to zauważyć. Mamy bystry wzrok i mamy też mapę.

Margarita śpiewała:

- Mogę wszystko, mogę wszystko, bo moja głowa nie jest kamieniem!

Dziewczyny uważnie przyglądały się mapie, artefakt był coraz bliżej.

Anastazja szepnęła:

- Potrzebujemy sprytu!

Wojownicy wylądowali i stanęli. Udawali, że rozmawiają.

A oni sami patrzyli kątem oka. Widać, że ktoś chodzi po trawie. To prawda, że ślady stóp są małe i boso. Jakby to był chłopiec.

Tutaj wyraźnie widać, że młody, niewidzialny złodziej postanowił ukraść samodzielnie złożony obrus.

Margarita zręcznie chwyciła go za rękę. A Anastazja szybko pomacała głowę i zdarła kapelusz. Przed nimi stał jasnowłosy, rumiany chłopiec w wieku około dwunastu lat. Zwinny i zręczny.

Margarita warknęła:

- Mam złodzieja. Teraz cię wychłostaniemy.

Chłopiec błagał:

- Nie bij mnie, nic mi nie jest. Chciałem tylko zjeść.

Anastazja zauważyła:

- Wyglądasz na dobrze odżywionego, a dzięki temu niewidzialnemu kapeluszowi nigdy nie będziesz głodny.

Chłopak odpowiedział z westchnieniem:

"Biednemu nie można wiele ukraść, ale bogaci ludzie mają psy biegające po podwórku". Ogólnie rzecz biorąc, nie zarobisz pieniędzy na kradzieży.

Margarita była oburzona:

- Chciałeś nas okraść. Dlatego damy ci dotkliwe klapsy lub dasz nam czapkę-niewidkę.

Chłopak pokręcił przecząco głową:

- Jeśli zabierzesz kapelusz siłą lub groźbą użycia przemocy, nie będzie ci służył! To znaczy, jeśli się ze mną pobawisz.

Margarita skinęła głową:

- Oczywiście, że jest to możliwe. Co chcesz: buty do chodzenia czy samodzielnie złożony obrus?

Chłopiec bełkotał:

- Czy nie można zrobić jednego i drugiego?

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Zbyt gruby. Uderzaj w basha.

Chłopiec skinął głową.

- OK, w takim razie obrus składa się samodzielnie, a wybór gry należy do mnie!

Dziecko tupnęło bosą stopą, najwyraźniej w wieczne, bajeczne lato nie chciało mu się zakładać butów i kraść butów. Chłopiec powiedział:

- Użyjesz pięści? Wybieram ciotkę ze złotymi włosami, bo rude są zbyt przebiegłe.

Margarita skinęła głową:

- Każdy woli bawić się miodową blondynką, bojąc się lisiego koloru.

Chłopak zacisnął pięści i zaczął się trząść, Margarita stanęła przed nim. Gra jest niezwykle prosta. Albo studnia jest wykonana ręcznie, albo nożyczkami, albo papierem, albo kamieniem. Tutaj wiele zależy od reakcji. Chłopiec zrobił studnię, dość korzystny kształt, topiąc zarówno nożyczki, jak i kamień. Ale dziewczynie udało się zrobić papier zakrywający studnię.

Chłopak spuścił wzrok i westchnął ciężko:

- Wziąłem twoje. Teraz masz kapelusz.

Anastazja założyła go i natychmiast zniknęła. Margarita potwierdziła:

- Pracuje.

Anastazja pojawiła się ponownie, wręczyła zdenerwowanemu chłopcu srebrną monetę i obiecała:

"Wkrótce żadne z dzieci w tym miejscu nie będzie głodne".

Chłopiec przyłożył monetę do zębów i skinął głową:

- Kupię sobie pierniki. Życzę szybkiego zebrania artefaktów i usunięcia smoka.

Dziewczyny pokiwały głowami na znak zgody:

- Zrobimy to.

I poszli, a raczej odlecieli, zakładając but do biegania, dalej.

Anastazja zauważyła:

- Następnie mamy miecz skarbów. Może mieć problemy.

Margarita zgodziła się z tym:

-Nie możesz tego po prostu zabrać? Ale my też nie jesteśmy prości.

Dziewczęta biegały w butach do biegania. Pod nimi migotały cienie, drzewa się kołysały. Na dole kręciło się wiele dzieci i kilku dorosłych. To było jak bardziej archaiczna wersja miasta, z parterowymi, przeważnie drewnianymi chatami, wtulonymi pomiędzy drzewami.

Były też pola, na których pracowały dzieci, prowadzone przez zwierzęta w mundurach. Co jakiś czas słychać było ryk.

Ale potem powstało miejsce spustoszenia. Wokół leżał stos posiekanych ciał. Dwunożny, niezwykle wysoki facet szedł przed ludźmi, którzy upadli przed nim na kolana. Gromadzili swoje proste towary.

Potwór ryknął:

- Powalę wszystkich! Posiekam wszystkich!

I najwyraźniej naprawdę kogoś odciął. I wtedy miecz błysnął w powietrzu, po czym wrócił do swoich szponiastych łap.

Małgorzata zaproponowała:

- Pójdę do niego sam i zaproponuję, że zagram o samodzielnie złożony obrus. Zakładasz czapkę-niewidkę i wpadasz w zasadzkę.

Anastazja skinęła głową i zauważyła:

- Rudzielców zazwyczaj zawsze bardziej się boi.

Piękna podała drugi but miodowej blondynce.

I bosymi palcami dziewczyna zgięła miedzianą monetę. Tutaj widać, że pieniądz papierowy wcale nie jest tak ceniony jak w nowocześniejszej części miasta.

Margarita uśmiechnęła się, wyprostowała swoje kręcone włosy mieniące się płatkami złota, była po prostu śliczna, i rzuciła się w stronę potwora. Dziewczyna ma atletyczną sylwetkę z wysokim biustem, wąską talią i luksusowymi biodrami.

Potwór, widząc piękno, natychmiast obnażył zęby i zaskrzeczał:

- Zabiję cię, jeśli nie będziesz mi posłuszny!

Margarita zachichotała i odpowiedziała:

-Jesteś takim fajnym człowiekiem. Takie futro i wspaniałe kły. Każda kobieta byłaby dumna, mogąc być Twoją niewolnicą!

Potwór nadęł się i ryknął:

- I! Wszechmogący Panie, jestem! Jestem najmądrzejszy na świecie!

Małgorzata zaproponowała:

- Zagrajmy. Położę samodzielnie złożony obrus naprzeciw twojego miecza skarbów.

Potwór ryknął agresywnie:

- Rozkażę mojemu mieczowi pociąć cię na kawałki! A samodzielnie złożony obrus wezmę bez ryzyka.

Margarita logicznie zauważyła:

- Ale jeśli siłą zawładniesz obrusem, nie będziesz mógł go używać. Znasz zasady.

Potwór warknął i odpowiedział:

- No dobrze, ty też postawisz na szali swoje buty i wolność, stając się, jeśli przegrasz, moim posłusznym niewolnikiem.

Margarita zmarszczyła brwi i zapytała ponownie:

- Czy to nie za dużo?

Potwór ryknął:

- Nie, w sam raz!

Margarita skinęła głową, a po jej ramionach przetoczyła się złota fala:

- W takim razie zgadzam się. Ryzyko jest szlachetną przyczyną.

Potwór przypomniał sobie:

- Wybór gry należy do mnie. Proponuję kostki.

Margarita uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Prosta, ale uczciwa gra. Niech los zadecyduje.

Ale oczywiście dziewczyna zrozumiała, że ten drapieżnik oszuka. Ale ona i Anastazja są najsilniejszymi i najmądrzejszymi żołnierzami sił specjalnych na świecie. A dziewczyny oczywiście znają różne sztuczki i techniki w grach.

Po raz pierwszy zarówno potwór, jak i Margarita zdobyli dwanaście punktów - dwa sześć!

Potwór warknął, a oni rzucili ponownie. Tym razem Margarita dostała tylko trzy. Jakże szczęśliwe było zwierzę, krzycząc:

- Będziesz moim niewolnikiem na zawsze! Wow, jakie masz ciało!

I rzucił, nie patrząc.

Margarita powiedziała chłodno:

- Mój miecz-skarb!

Oczy potwora rozszerzyły się z niedowierzania. Właściwie miał świecące dwie jednostki. Lubię to. A on myślał, że znowu będzie dwanaście! Anastazja nie traciła jednak czasu na noszenie kapelusza niewidzialności i skutek był odwrotny.

Potwór krzyknął do miecza skarbów:

- Zabij ją!

Miecz nadal wisiał i wirował w powietrzu. Właściciel się zmienił i oczywiście będzie teraz posłuszny tylko nowej, pięknej złotowłosej kochance.

Potwór został rzucony na Margaritę, choć dziewczyna była dość wysoka, on i tak był od niej znacznie wyższy i trzy razy cięższy. Ale złotowłosa piękność kopnęła w pachwinę. Twardy, z mocą łamania kłód. Potwór wzleciał w górę, a Anastazja mocno przyłożyła go do tyłu głowy. Bestia zemdlała.

Margarita rozkazała:

- Kladenets, za mną!

Miecz poleciał w otwartą dłoń sportowca.

Anastazja zaproponowała:

"Może każesz ściąć głowę tej bestii?"

Margarita uśmiechając się, pokręciła głową:

- Przecież ludzie, a zwłaszcza wieczne dzieci i tak go rozerwą.

Anastazja zauważyła:

- Ale przetestujemy miecz! Czy jest nam posłuszny?

Margarita szlachetnie sprzeciwiła się:

"Niedobrze jest zabijać wroga, gdy jest nieprzytomny i wcale nie jest dla nas niebezpieczny". Nie jesteśmy złośliwi.

Anastazja ze złością zauważyła:

- Jedi też byli tak samo szlachetni, a co się z nimi stało!

Margarita logicznie zauważyła:

- Upadek Anakina rozpoczął się, gdy zabił wszystkich, zarówno nieuzbrojonych, jak i dzieci. Ciemna strona mocy otworzyła mu drogę do serca.

Anastazja pokiwała głową na znak zgody:

- Może masz rację. Daj mi drugi but, lecimy.

A rudowłosa piękność potrząsnęła bosą, opaloną stopą.

Dziewczyny założyły buty i ponownie pobiegły.

Anastazja powiedziała z uśmiechem:

- Cztery - zero, strażniczki prowadzą przeciwko smokowi.

Margarita zaćwierkała z uśmiechem:

- Następny cel nie jest łatwy, czeka nas wszechwiedzące lustro.

Anastazja zauważyła z powątpiewaniem:

- Teraz będzie nam znacznie trudniej wygrać.

Małgorzata uśmiechnęła się.

- Ale my jesteśmy wojownikami najbardziej elitarnych sił specjalnych!

Anastazja skinęła głową.

- I to wszystko.

Lot trwał dość długo. Ale taki jest cel. Dość duże, średniowieczne miasto. Proces jest w toku. W samym centrum siedzi czarnowłosa dziewczyna, trochę jak Cyganka, i wymierza sprawiedliwość i prawdę! Zdobywanie oczywiście dobrych pieniędzy. I pytam lustro:

- Zapal moje małe lusterko, powiedz mi całą prawdę! Czyja krowa jest na ganku, kto jest wilkiem, a kto owcą?

A lustro dało odpowiedzi.

Margarita i Anastazja podeszły do Cyganki, ona podniosła na nie swoje brązowe oczy i odpowiedziała:

- Wiem, dlaczego przyszedłeś. Chcesz wygrać ode mnie lustro?

Anastazja odpowiedziała pewnie:

- Nie tylko chcemy, ale i wygramy.

Młoda, pozornie Cyganka skinęła głową:

- Cienki! Ale czy wiesz, że prawo wyboru gry należy do mnie?

Margarita potwierdziła:

Tak, takie są zasady. W przeciwnym razie wszystkie artefakty zostałyby już dawno zebrane przez jedną osobę.

Młoda Cyganka roześmiała się i zaproponowała:

- Więc tak. Kładziesz samodzielnie złożony obrus, buty do chodzenia, kapelusz niewidkę, miecz-skarb i mam tylko jedno, które wszystko wie.

Margarita skinęła głową, zgadzając się:

- Nadchodzi. Jesteśmy gotowi podjąć ryzyko.

Cyganka wyciągnęła rękę.

- Jest zakryte.

Strażniczka klasnęła w rękę.

- Jest zakryte.

Dziewczyna znów się roześmiała i sięgnęła do szafki. Jej buty wyszywane perłami błyszczały. Czarnowłosa wiedźma wyjęła tablicę i powiedziała:

- Zagrajmy w warcaby. Nawiasem mówiąc, plansza jest magiczna, a jej właściciel zawsze wygrywa.

Anastazja zauważyła:

- W jednej bajce były takie warcaby. To niesprawiedliwe.

Cyganka wspominała:

- Wybór gry należy do mnie. I nie ma gdzie się wycofać.

Margarita odpowiedziała logicznie:

- Gruzdev nazwał siebie "dostań się do ciała". Zagrajmy.

Dziewczyna skinęła głową:

- Jesteś blondynką, więc graj białą. Uwielbiam czarny kolor.

Margarita śpiewała:

- Maluję usta pastą do butów, uwielbiam czerń. Dziewczyna stała się bardzo silna, dasz mi bukiet.

Anastazja była zaskoczona spokojem Margarity.

No dobra, choć jest biedną blondynką, to wcale nie jest głupia. I taki wspaniały intelektualista.

Margarita wykonała swój ruch. Znała teorię warcabów. To przede wszystkim walka o środek, ale żeby nie popaść w kombinację. Cyganka nie znała teorii, ale grała pewnie i szybko.

Wierzyła, że wygra. W pewnym momencie inicjatywę przejęła Margarita. Cyganka odchyliła się do tyłu i przestała iść. Teraz warcaby poruszały się same.

Margarita przegapiła trudną kombinację, straciła kilka warcabów i znalazła się w trudnej sytuacji. Cyganka zachichotała i zatarła ręce:

-Jeśli chcesz wyrównać rachunki, zaryzykuj wolność swoją i swojego przyjaciela.

Margarita odpowiedziała:

- Gra nie jest jeszcze ukończona.

Wydawało się jednak, że sytuacja jest już beznadziejna. Margaricie pozostał ostatni pionek, który najwyraźniej magiczna tablica miała nadzieję wcisnąć do wychodka. I w ostatniej chwili, gdy wydawało się, że nie ma ratunku, biała szachownica Margarity okrążyła krąg i powaliła wszystkie czarne figury.

Ciemna twarz Cyganki zbladła i wymamrotała:

- Nie może być.

W odpowiedzi Margarita zaśpiewała:

- Wszystko niemożliwe jest możliwe na tym świecie! Nie myśl absolutnie, że dwa plus dwa równa się cztery!

Cyganka pisnęła i krzyknęła:

- Ale to niemożliwe! Warcaby są magiczne, nie da się ich pokonać!

Margarita stwierdziła:

- Ale zrobiłem to!

Cyganka zaproponowała:

- Odkryj sekret, a dam ci worek złota.

Margarita skrzywiła się:

- Trudno to nieść. Jeszcze lepiej, daj mi te warcaby.

Cyganka ze frustracją machała pięścią w powietrzu:

- OK, bierz! Jaki jest sekret?

Margarita wyjęła spod planszy srebrną monetę z wizerunkiem smoka i wyjaśniła:

- Magia jest wrażliwa na srebro, a ta moneta również jest naładowana urokiem smoka, poczułem to i na wszelki wypadek zachowałem. Trochę przesunąłem magię i wygrałem!

Cygan mruknął:

- Cholera! Chcesz dwa worki złota za taką monetę?

Margarita pokręciła głową negatywnie:

- Takie momenty zdarzają się zbyt rzadko. Z kilkunastu worków srebra i miedzi znaleziono tylko jeden, który nadal będzie przydatny. Jeśli jednak chcesz, nie musimy odbierać Ci warcabów.

Cyganka machnęła ręką.

- Nie, już mówiłem, że ci to daję. Pociąg odjechał. Mam nadzieję, że złoto, które zaoszczędziłem, posłuży mi przez stulecia. I skop tyłek smokowi. Zjadł ludzi.

Dziewczyny chwyciły piąty artefakt, a Anastazja zaśpiewała:

- Taki ból, taki ból, dziewczyny przeciwko smokowi: pięć - zero!

. ROZDZIAŁ nr 5.

Wojownicy opuścili miasto. Anastazja zaproponowała przekąskę na łonie natury i wieczne, bajeczne lato. Na szczęście mają obrus do samodzielnego złożenia. A jednocześnie sprawdź jego wspaniałe możliwości.

Dziewczyny wybrały miejsce na skraju lasu, usiadły na zwalonym dębie i rozwinęły obrus.

Margarita zamówiła trąbę słonia z przyprawami, a także kotlety z węża i pieczoną żyrafę. Anastazja zrobiła też luksusowe zamówienie: mięso łabędzia, pieczona zebra i wątróbka rozdymkowatej - fajny japoński przysmak.

Dziewczyny zamówiły także wspaniałe dwustuletnie wino. I wszyscy jedli złotymi, misternie wykonanymi sztućcami wysadzanymi małymi diamentami.

Dziewczyny jadły z przyjemnością i popijały zagranicznymi winami.

Anastazja zapytała:

- Więc co jest teraz w harmonogramie?

Margarita odpowiedziała:

- Gusli-samogudy.

Anastazja zaśmiała się.

- Tak, mogą nas zmusić do tańca aż do drugiego przyjścia!

Margarita zapytała insynuując:

- Czy w ogóle będzie drugie przyjście?

Anastazja odpowiedziała szczerze:

- Mam nadzieję, że nie! Zamiast złotej klatki chrześcijańskiego raju lepiej byłoby mieć kosmiczny komunizm.

Margarita potwierdziła:

- Tak, czytałem podobne utopie. I wszystko wyszło świetnie.

Anastazja jadła wystawne dania i zauważyła:

- Na naszej ulicy będą wakacje.

Margarita zauważyła z uśmiechem:

- I zawsze mamy wakacje. Idziemy od zwycięstwa do zwycięstwa.

Dziewczyny najedły się i czując ciężar w żołądkach, zapadły w drzemkę. I tak długo byłem na nogach. Spaliśmy jednak jak lekki sen dzikiego zwierzęcia. Głup pełzał po bosej stopie Margarity, łaskocząc ją nagim, okrągłym obcasie. Ale dziewczyna nawet nie zareagowała - było bezpiecznie.

Margarita marzyła o wojnie w Afganistanie. Kiedy wydaje się, że jesteś silny i zwycięski, ale wróg zyskuje coraz większą siłę. A bitwy szaleją. A rosyjscy chłopcy umierają w tym pamiętnym kraju.

A ich dziewczynki już są opłakiwane. Nawet tytuł bohatera nadano prawdopodobnie pośmiertnie. To zaszczytne, ale smutne. Piękności zginęły w nierównej walce.

Margarita westchnęła.

Po kilkugodzinnym spaniu dziewczyny obudziły się w samą porę, podkradał się już do nich duży, wielkości byka, szary wilk szablozębny.

Jednak Margarita ryknęła, a miecz skarbów z łatwością rozerwał ciężkie zwłoki bestii.

Na trawie pozostała tylko sterta kości, krwi i mięsa. Który został natychmiast zaatakowany przez wszelkiego rodzaju sępy. Dziobanie mięsa.

Anastazja zauważyła:

- Zasypiamy bez trudności, to prawda, tak, ale z jaką trudnością budzimy się później!

Małgorzata roześmiała się.

- Tak, ale nie możesz nas tak łatwo zjeść. A wilk specjalnie otrzymał.

Anastazja zerwała się, zakręciła gramofonem i zaśpiewała:

- Jeśli dostaniesz od nas dokładnie pięciocentówkę, natkniesz się na silną, żołnierską pięść!

Po czym dziewczęta wykonały ćwiczenia i zdjęły buty do biegania. Spieszmy się.

Małgorzata zauważyła:

- Prawdopodobnie jesteśmy już uważani za zmarłych, a być może nawet nagrodzeni gwiazdami bohatera Rosji.

Anastazja podsumowała to chichotem:

- Tym lepiej. Będziemy teraz w sali sław. I wszyscy się wyklują, kiedy wrócimy!

Margarita, badając las i liczne domy, trzepoczące cienie, zauważyła:

- Ale mamy szansę nie wracać.

Anastazja potwierdziła:

- Tak, mam. Ale przyjdziemy, na złość wszystkim!

Dziewczyny zaśpiewały chórem:

- Smok nas nie zatrzyma, smok nas nie pokona! Fajne dziewczyny usuną wroga! Fajne dziewczyny - pozdrowienia dla bohaterów!

A wojownicy podskoczyli i zrobili pętlę w powietrzu.

Anastazja spojrzała na urządzenie i odpowiedziała:

- A teraz zbliżamy się do harfy samogud. Szósta runda walki.

Dziewczyny znalazły się nad dużym miastem z białego kamienia. Pędził przez place. Kopuły kościołów stały się złote, choć bez krzyży, ale z głowami smoków. Takie ciekawe miasto, jak starożytny Kijów. Ale w centrum jest pałac. I wielki tłum ludzi, bojarów i strażników, tańczy.

Pośrodku stoi młody mężczyzna, pozbawiony brody nastolatek w drogich ubraniach, a wszyscy kłaniają mu się. I nawet całują twoje marokańskie buty.

A harfa samogud wisi w powietrzu i od czasu do czasu zaczyna grać, zmuszając stopy do tańca.

Margarita i Anastazja również poczuły drżenie, ale stłumiły je wysiłkiem woli.

Młodzieniec, widząc piękne dziewczyny, mrugnął do nich i powiedział:

- Chcesz zatańczyć, sandały?

Margarita warknęła w odpowiedzi:

- Chcemy grać na twojej harfie!

Młody człowiek uśmiechnął się i odpowiedział:

- A co w zamian?

Anastazja uśmiechnęła się:

- Zobacz sam, cały zestaw: obrus do samodzielnego złożenia, buty do chodzenia, niewidzialny kapelusz, miecz-skarb, wszechwiedzące lustro! Widzisz, aż pięć magicznych przedmiotów - przeciwko jednemu!

Nastolatek żartobliwie odpowiedział:

- W przypadku piękności takich jak ty wystarczyłby pocałunek, ale... Akceptuję tę grę! Niech złotowłosy się pobawi.

Margarita skinęła głową:

- Tak, kiedy masz włosy w kolorze słońca, wszyscy chcą się z tobą bawić!

Anastazja sprawdziła:

- A ja jestem rudym lisem, nadal uważam to za piękne.

Młody mężczyzna był dość wysoki i przystojny, możliwe, że miał ponad sto lat. I czuje, jak niebezpieczne są te dziewczyny. Nic dziwnego, że zebrano już pięć artefaktów.

Więc mruknął:

- Wybór gry należy do mnie. A co powiesz na domino?

Margarita skinęła głową:

- Domino? Świetnie, wystarczy.

Młody człowiek bardzo sprytnie ułożył aranżację. Jego palce są szybkie i szybkie. Margarita natychmiast zorientowała się, że przed nią stoi zawodowy oszust. Ale wcale nie była zawstydzona.

Wiedziała, jak pokonać najbardziej znanych oszustów. Co więcej, nie jest to takie trudne. Wymaga jedynie pewnej zręczności manualnej. I szybkość reakcji, ale dziewczyny się tym nie obrażają.

Jeśli chodzi o sztuczki oszukiwania w domino, dziewczyny same nauczą każdego faceta i wydobędą najbardziej doświadczonego oszusta.

Gra toczyła się łeb w łeb. Aż w końcu Margarita rzuciła:

- Ryba!

Młodzieniec mruknął ze strachem i rozszerzył oczy:

- Cholera! Gram w domino od tysiąca lat, ale nigdy nie widziałem takich graczy.

Margarita uśmiechnęła się i zauważyła:

- Nie wyglądasz na więcej niż szesnaście lat.

Młody człowiek odpowiedział:

"Są tu chłopcy, którzy mają trzy tysiące lat, ale wyglądają na dziesięć". Wyglądacie na zabójców?

Margarita poprawiła:

- Raczej trafienia.

Młody człowiek zapytał:

- Czy są jacyś silni magowie?

Anastazja warknęła:

- Elita, elita!

Chłopak westchnął i zapytał:

- Wziąłem twoje, weź harfę, ale przynajmniej pocałuj mnie na pożegnanie!

Anastazja pisnęła:

- I Ty też.

Dziewczyny z przyjemnością całowały przystojnego młodzieńca, podobało im się to. A potem wzięli harfę. Na pocieszenie Anastazja zamówiła dla przegranego trzy butelki musującego szampana z własnoręcznie złożonego obrusu.

Młody człowiek niespodziewanie zaproponował zorganizowanie uczty dla wszystkich na całym świecie!

Dziewczyny chętnie się zgodziły.

Obrus został położony na długim stole i urósł. Okazało się, że jest wypełnione różnymi bogatymi potrawami.

Ludzie zaczęli ucztować i tańczyć bez żadnego przymusu.

Dziewczyny też trochę zjadły.

Anastazja zauważyła:

- Ale nadal dobrze jest czynić dobro.

Małgorzata zgodziła się:

- To miłe dla ciebie i ludzi.

Anastazja westchnęła i przypomniała sobie:

- A w poprzednim życiu ty i ja tylko zabijaliśmy.

Margarita wspomina:

- Źli chłopcy.

Anastazja logicznie zauważyła:

- Zło i dobro to pojęcia względne. Każdy ma swoją moralność i wiarę.

Małgorzata zaproponowała:

- Po powrocie opuścimy wojsko.

Anastazja uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Biorąc pod uwagę, że walczyliśmy już w Syrii, mamy wystarczające doświadczenie, aby przejść na emeryturę podpułkowników. Możesz skończyć z wojną.

Margarita skinęła głową z uśmiechem:

- Tak, ale na podstawie wyglądu nie można stwierdzić, czy zarobiłeś już wystarczająco dużo, aby zapewnić sobie emeryturę. Wyglądamy na dwadzieścia.

Anastazja wspomina:

- Nasza genetyka uległa poprawie. Przeprowadzono eksperymenty z DNA.

Margarita zauważyła:

- I staliśmy się lepsi i, co najważniejsze, młodsi.

Anastazja zauważyła z pewną wątpliwością:

- Co zrobimy, jeśli przejdziemy na emeryturę?

Małgorzata zaproponowała:

- Będziemy pisać bajki i science fiction.

Anastazja zauważyła z powątpiewaniem:

- Czasy są teraz złe. Na bajkach nie można zarobić dużo pieniędzy.

Margarita powiedziała z przekonaniem:

- Ale staniesz się sławny.

Anastazja śpiewała:

- Każdy, kto pomaga ludziom, marnuje swój czas. Pisząc bajki, nie możesz stać się sławny.

Margarita śmiało sprzeciwiła się:

- I myślę, że to możliwe.

Dziewczyny najadły się do syta i przez chwilę tańczyły boso. Zdobycie akceptacji opinii publicznej.

Po czym ponownie wyruszyliśmy w drogę.

Anastazja zauważyła:

- Sześć - zero to dobry wynik, ale potrzebujemy zwycięskiego, siódmego gola.

Margarita podsumowała:

- Pozostał ostatni artefakt. Samolot dywanowy.

Anastazja wspomina:

- Ostatnia bitwa jest najtrudniejsza.

Margarita zgodziła się z tym:

- Na końcu czeka nas coś nieoczekiwanego. Ale jesteśmy gotowi na wszystko.

Anastazja warknęła:

- I na pewno wygramy.

Dziewczyny założyły buty, jedno na prawą, drugie na lewą nogę i wystartowały. Inspirowała ich bliskość celu.

Byli dobrze odżywieni, pogodni, szczęśliwi. I nawet zaśpiewali:

W końcu od tajgi po morza brytyjskie,

Dziewczyny z sił specjalnych są najsilniejsze!

Wielki smok, rozerwiemy go na kawałki,

Przetniemy to mieczem, rozerwiemy na strzępy!

Jasny sztandar Ojczyzny błyszczy,

Są nas miliony, teraz nawet tylko my dwoje!

Dziewczyny latały i latały. Pod nimi płynęły lasy, pola i rzeki.

Potem pojawiła się pustynia, wzdłuż której znajdowały się oazy. I znowu rzeki.

Anastazja, patrząc na chip wyszukiwarki, z niepokojem zauważyła:

- Gdzieś niedaleko jest magiczny dywan.

Margarita zauważyła:

- Ostatni artefakt i najdalszy.

Dziewczyny jednak trochę się pocieszyły, gdy znów pojawiły się wysokie góry. Lecieli tak od wielu godzin. Jesteśmy głodni.

Wylądowaliśmy. Jedliśmy i piliśmy z samodzielnie złożonego obrusu. Zdrzemnęliśmy się na kilka godzin. Ale w górach było fajnie.

Głodne wilki próbowały ich zaatakować, ale miecz skarbów posiekał kilkadziesiąt drapieżników, a reszta uciekła.

Po czym dziewczęta ponownie założyły buty do chodzenia. I pospieszyli tam, gdzie wskazał im chip wyszukiwarki.

Margarita wtrąciła się:

- W naszym świecie nie ma porządku i oczywiście nie jest on słodki.

Anastazja dodała:

- I oczywiście to bzdura, w sklepie jest woda.

Dziewczyny zachichotały. I zaczęli nucić do siebie.

Znów ścigaliśmy się. Piechurzy próbowali przyspieszyć swoje buty.

Małgorzata zauważyła:

- Wrócę i napiszę bajkę o naszej podróży. Być może stanie się superhitem.

Anastazja odpowiedziała całkiem logicznie:

- Tak, nie możesz zgadywać. Co, na przykład, jest takiego wyjątkowego w Harrym Potterze?

Margarita zachichotała i zauważyła:

- Co jest specjalnego w Koloboku?

A dziewczyny śmiały się razem.

Ale potem w końcu znowu pustynia, a potem wreszcie powstało ogromne, piękne, wschodnie miasto. Wokół biegały półnagie, opalone, ale przeważnie blond dzieci i około dziesięć razy mniej młodych dorosłych.

Miasto wyglądało jak miasto arabskie, ale ludność była w większości jasnowłosa. Bardzo duży, mniej więcej taki sam obszar jak współczesna Moskwa.

Jest mnóstwo chłopców w przepaskach biodrowych, opalonych i muskularnych, z białymi głowami, biegających w słońcu. Niektórzy z nich pracują przy toczeniu kamieni młyńskich.

Małgorzata zauważyła:

- Chłopcy, którzy przeżyli kilka tysięcy lat i szorują chodnik bosymi piętami, to zabawne.

Anastazja odpowiedziała:

- Ale to lepsze niż bycie starym.

Wśród dzieci było więcej chłopców niż dziewcząt, natomiast wśród dorosłych, wręcz przeciwnie, było więcej dziewcząt. Byli z reguły w podartych tunikach i podobnie jak dzieci, boso. Blond włosy kobiet i odkryte głowy sprawiały, że miasto bardziej przypominało posiadłość z czasów starożytnego Rzymu niż średniowiecznego wschodu.

Być może tak wyglądał Wschód za czasów Aleksandra Wielkiego, a przed penetracją kultury helleńskiej.

Jednak w samym centrum miasta zebrał się tłum. I siedział tam mężczyzna w zielonym turbanie ozdobionym szmaragdami. Dziewczyny gwizdnęły ze zdziwienia.

To pierwszy starzec złapany w tym wszechświecie, gdzie nikt nie wyglądał na starszego niż trzydzieści lat. Miał długą, siwą brodę i pomarszczoną skórę, luksusową orientalną szatę wysadzaną klejnotami i drogie buty z diamentowymi sprzączkami.

Jednakże jego zęby, kiedy się uśmiechał, były koloru kości słoniowej i duże, ale prawdopodobnie fałszywe. Na uszach ma kolczyki z rubinami, a na palcach pierścionki.

Wokół niego krążyło kilka służących. Mimo upału byli okryci kocami, w obuwiu, a twarze mieli szczelnie zakryte burkami. W przeciwieństwie do pozostałych kobiet, które były tylko w podartych tunikach, nagie, bose, jak niewolnice, prawie wyłącznie blondynki.

Mędrzec grał w szachy na trzydziestu planszach jednocześnie. Bawili się z nim mieszkańcy wyglądający jak dzieci, głównie chłopcy, kobiety i dorośli w sandałach, spodenkach i całkiem nowoczesnych czapkach. Po otrzymaniu mata wycofali się i pozostawili złote i srebrne monety.

Inni zajęli ich miejsca i również grali. Starzec poruszał się na krześle na kółkach, popychały go dwie dziewczyny w burkach, a on poruszał się przy pomocy laski. Dwie kolejne dziewczyny, szczelnie przykryte kocami, dmuchnęły wachlarzami na starca. Reszta zebrała swoje wygrane w workach. Skrzyń z bogactwem strzegły także dziewczęta w burkach. Może jednak są to młodzi mężczyźni, bo pod czarnymi kocami nie widać ich, choć wystają kruczoczarne warkocze.

A oto latający dywan, zamknięty w klatce, a na nim leży tygrys albinos, pilnując go.

Dziewczyny podleciały do mędrca. Spojrzał na nich jasnymi, czarnymi oczami i powiedział głębokim głosem:

- Znam cię, chcesz mój magiczny dywan.

Margarita stwierdziła stanowczo:

- Jesteś gotowy, żeby z nami zagrać? Sześć magicznych rzeczy przeciwko jednej.

Mędrzec uśmiechnął się i odpowiedział:

- A także magiczne warcaby w grę wchodzą. Siedmiu na jednego.

Anastazja warknęła:

- Co za przebiegły lis.

Chłopiec z plecami pokrytymi biczem krzyknął:

To jest król Salomon. Lepiej z nim nie zadzierać.

Salomon warknął:

- Kolejne sto batów dla chłopczycy.

Dziewczyny w burkach podniosły chłopca, rozłożyły go na skrzyni i zaczęły chłostać.

Margarita spokojnie odpowiedziała:

- Król Salomon? Tym lepiej. W końcu pojawi się godny przeciwnik.

Anastazja skinęła głową:

- Najpotężniejszy potwór w każdej grze jest na samym końcu.

Król Salomon skinął głową.

- Dobrze, że to rozumiesz. Widzę, że ty też jesteś silny, skoro zebrałeś tak wiele magicznych rzeczy. Nie będzie żadnej magii, żadnego oszustwa! Po prostu zagrajmy w szachy.

Margarita zapytała:

- Ze mną?

Salomon machnął laską:

- Obaj grają. To ci nie pomoże. Przez pięć tysięcy lat zawsze tylko wygrywałem.

Anastazja gwizdnęła:

- Wow! To jest gracz.

Salomon hojnie oświadczył:

- Ale możesz odmówić.

Dziewczyny pokręciły głowami o jasnych włosach i powiedziały:

-NIE! Będziemy walczyć tylko do końca. Podejmujemy walkę.

Król Salomon skinął głową:

- Cienki! Moja ulubiona deska. Niech inni poczekają, teraz ja rozegram najważniejszy mecz w moim życiu. A mój kolor to biały.

Dziewczyny usiadły przed ogromną deską. Duże figury zdobione kamieniami szlachetnymi, klatki ze złota i platyny. Starzec zdawał się mieć ponad tuzin siły, gdyby laską z łatwością poruszał figurki, każda ważąca funt.

Dziewczyny jednak nie wstydziły się. Oni także nigdy w swoim nie tak krótkim życiu nie przegrali. Jednak samo pięć tysięcy lat doświadczeń i zwycięstw, nawet bez remisów, budziło szacunek.

A dziewczyny wpatrywały się w tablicę. Żadnego oszustwa, żadnej magii, żadnego oszustwa - po prostu inteligencja! Walka myśli i umysłów.

Starzec uśmiechnął się i zagrał: D2-D4.

Dziewczyny szepnęły. Jak się okazało, wspólna zabawa tylko pogarsza sytuację. Margarita chciała indyjskiej obrony króla, a Anastazja chciała D7-D5, półzamkniętego otworu. Margarita zaczęła przekonywać:

- Obrona Króla Indii jest lepsza, jest elastyczna i ma wiele pomysłów strategicznych. Jest to gra niemal równoległa z handicapem jednego ruchu!

Anastazja sprzeciwiła się:

- Nie zrezygnujemy ze środka, ale narzucimy grę figurową. A nasze głowy obliczają opcje znacznie szybciej niż starzec z pięcioma tysiącami lat doświadczenia!

Dziewczyny nie mogły się zgodzić. Podano argumenty. Małgorzata zaproponowała:

-Pozwól jednemu z nas zagrać. Rzućmy monetą.

Anastazja pisnęła:

- Moneta? Jestem bardziej przebiegły w szachach. Jesteś zbyt szczerą blondynką!

Margarita odpowiedziała ze złością:

- I w niczym nie jestem od ciebie gorszy! A ty i ja graliśmy w szachy. I wygrałem jednym punktem!

Anastazja warknęła:

- Mający szczęście! Jesteśmy silniejsi i mądrzejsi niż wszyscy ludzie na świecie.

Król Salomon mruknął:

- Będziesz chodzić?

Margarita skinęła głową:

- Rzućmy monetą. Smok wypadnie, będę się bawić. Cesarzowa - Anastazja.

Rudowłosa skinęła głową.

- Nadchodzi! Jeden umysł jest dobry, półtora gorszy.

Margarita rzuciła monetą. Podskakiwała i upadała, skakała i zawisła na krawędzi.

Anastazja przysięgła:

- Cholera! Cóż, problemy.

Margarita syknęła:

- Tak, pech. A jak teraz być?

Anastazja zaproponowała:

- Może zagramy w pięści?

Margarita pokręciła głową negatywnie:

- To będzie remis, po naszej reakcji. Zamiast tego pozwól mi zagrać. Grałem w większość gier, a kiedy zacząłem grać, musiałem skończyć.

Anastazja sprzeciwiła się:

- Dlaczego potrzebujesz wszystkiego? Ja też chcę. Tylko dlatego, że grałeś za dużo, powinienem dokończyć ostatnią.

Małgorzata zaproponowała:

- Niech król Salomon wybierze swojego rywala. Którego z nas wolisz?

Starzec odpowiedział ze złośliwym uśmiechem:

- Oboje jesteście dobrzy i godni. Jeśli po drodze nie możesz się zgodzić, wykonaj je jeden po drugim.

Anastazja zmarszczyła brwi i zauważyła:

- Więc przegramy. Myśli są różne i pomysły są różne!

Margarita westchnęła i odpowiedziała:

- Dobra, odkąd grałem ostatnim razem, ustąpili Anastazji. Może nie bez powodu ludzie bardziej boją się przebiegłości rudych i uważają blondynki za głupie.

Anastazja skinęła głową:

- To mądra decyzja. A ja gram D7-D5. Walczmy na mój sposób.

Margarita przeszła na emeryturę. Nie kłóciłem się. Co więcej, rozwój równoległy nie jest gorszy i wymaga liczenia. Obrona Króla Indii ma także swoje wady. Obejmuje to ograniczoną liczbę pól, na których toczy się gra. I teoretycznie rzeczywiście trzeba dać starcowi więcej pracy z liczeniem.

Oczywiście Salomon był przyzwyczajony do słabych przeciwników, którzy nie mieli zielonego pojęcia o teorii oraz standardowych technikach i kombinacjach. I to doświadczenie bicia w jedną bramkę jest bardziej negatywne niż pozytywne.

Ale dziewczyny prawie nigdy nie grały z silnymi przeciwnikami, oczywiście z wyjątkiem komputerów. To oczywiście przeciwnicy, którzy są silniejsi od arcymistrzów, nie ziewają i nie popełniają rażących błędów! Ale znowu dziewczyny nie mają zbyt wiele praktyki. Są zbyt zainteresowani innymi rzeczami.

I wojna, i szkolenie, i szkolenie kadetów. Zawsze jesteś zajęty, nie możesz dużo grać.

A w szachach bez oszustwa elita sił specjalnych nie może tak łatwo wygrać. W każdym razie dziewczyny z łatwością pokonały oficerów i generałów, nie dając im szansy. I tutaj zawodnik prezentował naprawdę światową klasę.

Anastazja grała bardzo ostrożnie, posiadała pamięć absolutną, teorię znała na pamięć. I widziałem, że starzec oczywiście grał rzadkie wariacje. Jednak już po kilku ruchach Salomon złożył ofiarę z pionka.

Anastazja odrzuciła ofiarę, aby nie rezygnować z inicjatywy. I po kilku ruchach sama to zaproponowała. Salomon przyjął ofiarę z uśmiechem. Rozpoczęła się brutalna wymiana ciosów. Powstało bardzo trudne stanowisko. Widać, że starzec też długo myśli. I nie jestem do końca pewien siebie.

Anastazja poświęciła kawałek do ataku. I rozwinęła ofensywę.

Doszło do ostrej wymiany ciosów, a mecz był wyrównany. Król Salomon zaczął się pocić. Tutaj Anastasia podarowała kolejną figurę. I naciska króla Salomona. Jednak mat nie jest taki prosty.

Występują komplikacje. Salomon dodał już dodatkową wymianę do dwóch figur i pionka.

I nie ma nic specjalnego do mata, nie ma wystarczającej liczby rudowłosej bestii figur. Następnie Anastazja rzuca króla do ataku.

Tutaj sam Salomon zaczyna grać o mata. Szykuje się ciężka i agresywna walka.

Małgorzata szepcze:

- Komórki, jak kręgi przed oczami,

Myliłem króle z asami.

A ja mylę dublet z otworem!

A dziewczyna mówi Anastazji:

- Przesuwaj elementy stopami, to pomoże.

Rzeczywiście, kiedy rudowłosa chwyciła gołymi palcami palce konia, jej głowa nagle stała się jaśniejsza. Solomon zdobył ostatnią wieżę czarnych. I zobaczyła wymuszoną kombinację w czternastu ruchach. Tylko dla tego należy oddać królową!

A Anastazja wykonała nowy zdecydowany ruch, przesuwając królową pod atak pionka. Jeśli Salomon odrzuci prezent, w siedmiu ruchach otrzyma mata.

Starzec zbladł i usunął swoją królową. Ryknął:

- Co za bestia!

Anastazja uśmiechnęła się. Potem wszystko poszło szybciej. Król króla Salomona miotał się pod ciosami.

Margarita dostrzegła nieunikniony mat i zaśpiewała:

- A osławiony, osławiony Fischer nie zdołał osiągnąć remisu w bitwie!

Anastazja przesuwała postacie bosymi palcami. Salomon intensywnie się nad tym zastanawiał, ale nie mógł znaleźć wyjścia. I z trudem ciągnął króla. I otrzymywał cios za ciosem.

Anastazja syknęła:

- Pionki nie wyglądają jak ludzie, pionki, to pionki!

I znów wykonała ruch bosą, muskularną, opaloną stopą. Byłem coraz bliżej celu.

Solomon pomyślał, podrapał się po czole, ale trzeba przyznać, że nadal nie zatrzymał się zbyt długo. A teraz wydaje się, że to całkiem sporo. Anastazja wzięła już pionka w bosych palcach do mata, gdy nagle niebo pociemniało i pojawił się przed nimi obraz gigantycznego siedmiogłowego smoka.

Rozległ się ogłuszający, grzmiący głos:

- Przestań, nieszczęśniku! Chcesz, żebym uczynił cię cesarzową?

Anastazja uśmiechnęła się, trzymając pionka, który był lżejszy i mniejszy od pozostałych pionków, palcami bosych stóp:

- Być twoją marionetką? Jak wielka jest radość!

Smok zauważył:

- Jeśli mnie zabijesz, wrócisz do swojego świata. Świat, w którym króluje okrutna starość. Czy naprawdę chcesz w końcu stać się bezzębną, zgarbioną, pomarszczoną staruszką? A tu masz życie wieczne i absolutną władzę nad miliardami poddanych!

Małgorzata zauważyła:

- Na obietnicy, jak na krześle!

Anastazja prychnęła pogardliwie:

- Cóż, Margarita i ja możemy nigdy się nie zestarzeć. Mamy doskonałe geny. A starzenie się nie jest uwzględnione w programie DNA. A jeśli istnieje wieczna młodość, to czego jeszcze potrzeba? Prędzej czy później będziemy rządzić planetą Ziemia. A to jest ciekawsze niż tron pod twoją kontrolą.

Jeden z chłopców krzyknął:

- Nie ufaj smokowi! W dogodnym dla siebie momencie zdradzi cię lub zabije!

Smok warknął:

- Zły chłopcze, pójdziesz do dzikiego piekła.

Margarita powiedziała swojej przyjaciółce:

- Wykonać ruch. Potem porozmawiamy.

Smok wielkości pięćdziesięciu lotniskowców ryknął:

- Nie rób tego, będzie za późno! Dam ci władzę nad wszechświatem.

Anastazja postawiła pionek do przodu na placu i powiedziała z uśmiechem:

- Już zrobione. Mat, królu Salomonie!

Smok nagle zniknął, a na jego miejscu na niebie pojawiły się miliony kolorowych bąbelków. Dzieci kibicowały, dorośli też.

Nagle na desce opadł opalony, muskularny chłopak, ubrany jedynie w przepaskę na biodrach. Pochylając swą bystrą głowę, chłopiec uklęknął i powiedział:

- Dziękuję!

Na jego muskularnych, wygiętych plecach widniały zagojone ślady licznych skaz, a ostre łopatki sterczały.

Anastazja zapytała zaskoczona:

- Kim jesteś?

Chłopiec z uśmiechem odpowiedział:

- Ten, który był smokiem!

Strażniczka zagwizdała:

- Smokiem, który straszył miliardy ludzi, był chłopiec?

Chłopiec odpowiedział kłaniając się:

- Byłem niewolnikiem w Babilonie, zbudowałem tamę, otrzymałem bicze i ciężko pracowałem, jak inni niewolnicy. Ale złodzieje splądrowali grób w nocy, a ja przez przypadek zasnąłem, wyczerpany ciężką pracą w piaskach, a nadzorcy nie zauważyli, że nie było mnie z innymi niewolnikami w obozie. Jeden z bandytów nadepnął na mnie, złapałem go rękami i powaliłem. Przeklął mnie, nazywając mnie smokiem. W tym momencie miał na sobie amulet z grobowca. Klątwa się spełniła i ponad trzy tysiące lat temu stałem się prawdziwym smokiem. I tak absurdalny wypadek uczynił chłopca-niewolnika władcą całego świata.

Anastazja zapytała:

- Dlaczego nie uczyniłeś świata bardziej sprawiedliwym?

Były niewolnik odpowiedział z westchnieniem:

- Bo w ciele smoka to nie do końca byłem ja. Miałem w sobie złego ducha. Teraz klękam i proszę Cię o przebaczenie.

Margarita i Anastazja zawołały zgodnie:

- Wybaczamy Ci! Jesteś jeszcze dzieckiem i wierzymy, że wyrośniesz na prawdziwego człowieka.

Chłopak wyprostował się i machnął ręką:

- Dziękuję!

I w tym momencie ognisty huragan złapał dziewczyny. I wirowali w oceanie ognia.

Miasto cieni znajdowało się daleko w dole i szybko, gwałtownie się kurczyło.

. EPILOG

Dziewczyny obudziły się uwięzione w wąwozie. Ich kombinezony kamuflażowe zostały podarte na strzępy. Zostało tylko jedno bikini. Anastazja i Małgorzata znajdowały się na samym dnie wąwozu, gdzie panowała noc. Jest zimno i nieprzyjemnie być prawie nagim w górach Afganistanu.

Margarita gwizdnęła i zawołała:

- Cóż, widziałem sen.

Anastazja mruknęła:

- I ja też. Smok, tysiącletnie dzieci, buty do biegania i metro z niewolnikami. Przerażenie!

Margarita była zaskoczona:

- Tak, smok, który zmienił się w chłopca-niewolnika?

Anastazja potwierdziła:

- Tak, jak chłopiec w przepasce na biodrach i z pasiastymi plecami.

Margarita skinęła głową i zauważyła:

- Dwie różne osoby nie mogą mieć tego samego snu! To przydarzyło się nam w rzeczywistości.

Anastazja zauważyła:

- Czy to prawda? Więc wyzwoliliśmy cały świat z miliardami żywych istot od despotyzmu?

Margarita skinęła głową, zgadzając się:

- Wygląda jak to.

Anastazja warknęła:

- Chwała Ojczyźnie!

Margarita potwierdziła:

- Chwała Ojczyźnie!

I obie dziewczyny, opierając palce u rąk i nóg na szorstkich kamiennych ścianach, zaczęły wychodzić. Chociaż ściany są śliskie i pokryte szronem, dla najlepszych członków elitarnych rosyjskich sił specjalnych nie jest to aż tak duży problem! Chociaż wspinaczka zajęła dużo czasu.

Anastazja zauważyła:

- A co z profesorem Mariarti?

Małgorzata zauważyła:

-Gdybyśmy go nie zabili, to myślę, że mógłby być większym problemem dla miasta niż smok!

Anastazja zachichotała:

- No cóż, świetnie się spisałeś. Ty i ja kruszyliśmy bruk naszymi rękami i stopami.

Margarita potwierdziła:

- Tak, nasze ciosy są zabójcze.

Dziewczyny zaśpiewały radośnie:

- Kto jest przyzwyczajony do walki o zwycięstwo,

Zawsze wygrywa, uwierz mi!

Kto jest wesoły, śmieje się

Ktokolwiek tego chce, ten to osiągnie

Uwierz mi, Twoje marzenie się spełni!

Dziewczyny wydostały się na powierzchnię. Wszędzie leżały zwłoki i mnóstwo kraterów po pociskach, rakietach i bombach.

Dziewczyny zaczęły biegać, żeby nie zmarzły im bose stopy. Spieszyli się i śmiali.

Anastazja zauważyła:

- Żadnej broni, nic, prawie nago.

Margarita odpowiedziała:

- Sami jesteśmy bronią.

Dziewczyny wykonały kaskadę salt. I śpiewali:

- Uderzenia są mocne, a my jesteśmy atletyczni. To są dziewczyny.

I podkręcili tempo.

Dziewczyny biegły z szybkością koni wyścigowych przez kilka godzin, gdy na horyzoncie wreszcie pojawił się zarys wieży.

Anastazja skinęła głową.

- To nasza baza.

Margarita uśmiechnęła się:

- Ciekawe, jak powitają wskrzeszonych zmarłych?

I obie piękności roześmiały się ogłuszająco, histerycznie, jakby szalone.


SZALONE ZWROTY HISTORII II WOJNY ŚWIATOWEJ

Na pierwszym znajduje się załoga czołgu Gerdy z zabójczym i bardzo przenikliwym działem kalibru 88 mm i lufą o długości 100 EL, a na drugim IS-2 z armatą 122 mm i kalibrem 48 EL. Dłuższa lufa przeciw większemu pociskowi.

Niemiecki pistolet jest jednak bardziej praktyczny, brak słów. I szybsze strzelanie. Ale na IS-2 są czarownice, które są bardzo wojownicze. I odważnie atakują wroga z dystansu. Elżbieta strzela. Ale Gerda nie myli się i rusza swoim czołgiem. A on odpowiada. Ale zbiornik Elizabeth jest już lekko koszony. I obok przechodzi niemiecki pocisk armatni.

Obydwa czołgi zaczynają się zbliżać...

Gerda uderza bosymi stopami w zbroję. "Pantera" 2 narodziła się w agonii, gdy Hitler wysunął wygórowane żądania. Ale w 1945 roku pojawił się całkowicie zadowalający czołg, który był lepiej chroniony i doskonale uzbrojony, ważący pięćdziesiąt ton i mocniejszy silnik o mocy 850 koni mechanicznych.

A w drodze "Pantera"-3 jest bardziej mobilna z silnikiem o mocy 1200 koni mechanicznych i lepiej chroniona, szczególnie po bokach.

Gerda strzeliła ponownie i syknęła:

- Nikt nas nie zatrzyma!

Elizabeth odpowiedziała ogniem i zaćwierkała:

- Nikt nas nie pokona!

Obie załogi czołgów dziewcząt są sobie godne, ale nie mogą się dostać. Zupełnie jakby byli pod wpływem zaklęcia. Ogólnie rzecz biorąc, ten świat jest wyjątkowy. Tylko Rommel nie zatrzymał się po kapitulacji brytyjskiego garnizonu w Tołbuku i pokonaniu Wielkiej Brytanii w Egipcie. Niemcom udało się także zdobyć ropę naftową zarówno Irak, jak i Kuwejt. A potem Rommel rozbił amerykańskie lądowanie w Maroku na kawałki. Schwytano ponad sto tysięcy Amerykanów. To prawda, że naziści nadal zostali pokonani pod Stalingradem, ale mogło to tylko częściowo odwrócić bieg wojny. Fritzom udało się ustabilizować linię frontu na linii Rostów nad Donem, Kursk i tak dalej.

Próba lądowania aliantów w Normandii zakończyła się kolejną katastrofą dla Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. I rzeczywiście opuścili wojnę. A teraz naziści próbują zaatakować Kaukaz.

Elżbieta, strzelając do wrogów, śpiewała:

- Wszyscy w naszym kraju są przyjaciółmi... Tweedledee!

Ekaterina wystrzeliła gołymi palcami i trafiła w niemieckie działo samobieżne, śpiewając:

- Zarówno Kamczatka, jak i Kaukaz - Trail-la!

Uderzała gołą piętą i Eleną, uderzając "Panterę" wcześniejszej modelki i śpiewając:

- Nie żyjemy dla wojny! Ludzie są silni dzięki przyjaźni!

I cała załoga czołgu włączyła się w chórze, śpiewając:

- Nie żyjemy dla wojny! Ludzie są silni dzięki przyjaźni!

Taka piękna walka się toczy...

Andriana wyobrażała sobie coś innego. Również z tej serii i podobnej konstrukcji historii alternatywnych. Najmodniejszy obecnie gatunek.

W sumie alianci zdecydowali się wylądować na Sycylii już w czerwcu. Z jednej strony jest to logiczne: uniemożliwić Niemcom przygotowanie się do odparcia zagrożenia. Ale z drugiej strony... Lądowanie odbyło się niemal tak, jak w prawdziwej historii. Oddziałów niemieckich jest mało, Włosi nie chcą walczyć i się poddawać.


W międzyczasie Fritz wzmocnili swoje wojska w kierunku południowym. Dlaczego bitwa na Sycylii się przeciągała?

Stalin wytrzymywał długo, ale ostatecznie nie mógł tego znieść. Po zgromadzeniu tak dużej siły, jak długo można tracić czas letni, który jest wygodny dla rozwoju czołgów?

Ofensywa rozpoczęła się 1 sierpnia. Prawdopodobnie, aby łatwiej było policzyć dni operacji, przywódca wybrał tę datę. 1 sierpnia rozpoczęła się I wojna światowa. Ale Stalin najwyraźniej nie widział w tym żadnych złowieszczych skojarzeń i rozkazał z całych sił zmiażdżyć Niemców.

W ofensywie natychmiast popełniono poważne błędy w obliczeniach. Po pierwsze, ataki przeprowadzono na szerokim froncie. Oraz w Orle oraz w kierunku Charkowa i Smoleńska. Oznacza to, że siły zostały rozproszone.

To prawda, że Niemcy byli zmuszeni rozproszyć swoje rezerwy. Ale Armia Czerwona natrafiła na potężną, głęboko zakorzenioną obronę wroga. Szczególnie silny w kierunku Charkowa.

Mainstein poprawnie odgadł siłę i kierunek sowieckich przełomów i zdołał odeprzeć ofensywę. Mobel, dowódca grupy armii centa, wycofał się o dziesięć do piętnastu kilometrów, ale w sumie odparł także atak przeważających sił radzieckich.

Opracowana przez inżynierów obrona wraz z potężnie uzbrojonymi czołgami pozwoliła Niemcom zatrzymać sowiecką ofensywę, a nawet utrzymać Orel.

Negatywny wpływ na przebieg wojny miała także bierność sojuszników na Zachodzie.

Spodziewając się zamachu stanu we Włoszech i chcąc zmniejszyć swoje straty, faktycznie ograniczyli ofensywę na Sycylii. Ale nie było zamachu stanu. Początkowo obawiali się, że Niemcy mają wolną rękę, a potem zupełnie przestraszyli się, że bez Mussoliniego zapanuje chaos.

Wojskom radzieckim udało się odciąć część półki Oryol, ale niestety samo miasto Oryol nie zostało zdobyte. Stalin był zły i żądał rozwinięcia ofensywy za wszelką cenę.

Armia Czerwona poniosła jednak ogromne straty i ugrzęzła w bitwach pozycyjnych. Wiele przebiegłych pułapek i pól minowych nigdy nie zadziałało. A Niemcy, jak to miało miejsce wcześniej podczas operacji Rżew-Sychow, byli w stanie utrzymać przygotowaną wcześniej linię obrony. I nigdy nie pozwolili mobilnym radzieckim jednostkom czołgów włamać się do przestrzeni operacyjnej.

Straciwszy w ciągu półtora miesiąca zaciętych walk ponad 1400 tysięcy zabitych i rannych, wojska radzieckie nie poczyniły prawie żadnych postępów. Straty niemieckie były kilkakrotnie mniejsze, ale wciąż znaczne: 300-350 tys. zabitych i rannych. Ponadto Hitler podjął decyzję o wypędzeniu aliantów z Sycylii, w związku z czym duże rezerwy skierowały się na zachód ze szkodą dla kierunku wschodniego.

W połowie września Stalin zawiesił ofensywę. Oddziały radzieckie są pozbawione krwi, ale ich liczebność można jeszcze uzupełnić. To zdarzyło się już więcej niż raz. Jednak Józef chciał przetestować wody w celu uzyskania oddzielnego pokoju.

Propozycje strony sowieckiej zostały przekazane za pośrednictwem zastępcy ludowego komisarza spraw zagranicznych Litwinowa.

Stalin zaproponował Niemcom opcję zerową, bez aneksji i odszkodowań wraz z przywróceniem poprzednich stosunków gospodarczych.

Hitler całkiem słusznie zauważył, że Niemcy nadal kontrolują prawie całą Ukrainę i Krym, Białoruś, kraje bałtyckie, Smoleńsk, Psków i część obwodów leningradzkich.

Oprócz Finów... I że propozycja Stalina wymaga od Niemców dobrowolnej rezygnacji z szeregu zdobyczy terytorialnych.

I nie tylko oczywiście Niemcy, ale także ich sojusznicy. To niedobrze, towarzyszu Stalin!

Ale Hitler zgodził się rozpocząć negocjacje. A na froncie radziecko-niemieckim faktycznie ogłoszono rozejm. Nawet jeśli nie jest to formalne.

Hitler miał na tyle zdrowego rozsądku, aby opóźnić negocjacje i zyskać w ten sposób na czasie. Stalin liczył także na uzupełnienie swoich wojsk, a także ewentualne nasilenie wojny na Zachodzie.

Niech Hitler porządnie pobije burżuazję!

Rzeczywiście, w październiku Niemcy wraz z Włochami rozpoczęli masową ofensywę na Sycylii. W walkach brała udział duża liczba niemieckich samolotów przeniesionych z frontu wschodniego. Co również przyczyniło się do powodzenia ataku.

Ponadto okazało się, że ostrzeliwane na wschodzie wojska niemieckie były znacznie silniejsze i bardziej gotowe do walki niż rozpieszczeni Amerykanie i Brytyjczycy. Bitwa o Sycylię zakończyła się całkowitą porażką aliantów. I natychmiast spowodowało to nowy kryzys rządowy w Wielkiej Brytanii.

Cóż, Roosevelt powiedział, że Ameryka nie podejmie w Europie działań ofensywnych na dużą skalę - najważniejsze było uratowanie amerykańskich żołnierzy. Co więcej, straty były rekordowe w skali całej II wojny światowej. Tylko Jankesi stracili prawie czterysta tysięcy jeńców.

W Anglii król Jerzy skorzystał ze swojego prawa i usunął Churchilla. Jego miejsce zajął także konserwatysta, ale o znacznie bardziej proniemieckiej orientacji.

Nowy premier zaproponował także rozpoczęcie tajnych negocjacji z faktycznym ograniczeniem działań wojennych. Amerykanie postawili Hitlerowi tylko jeden warunek - ograniczenie programu zagłady Żydów.

Führer, po namowie otaczających go osób, zawahał się trochę i zgodził się z tym. Co więcej, Niemcom trudno jest zaatakować Afrykę. Flota aliantów dominuje na morzach. Poza tym Franco nie chce przepuścić wojsk niemieckich na Gibraltar.

Zatem na zachodzie Niemcy nie mają dokąd posuwać się naprzód i nie ma powodu, aby sojusznicy zasypywali kontynent europejski trupami.

Sama natura chroniła wojska niemieckie na kontynencie i wojska sojusznicze za morzami i oceanami. A Stany Zjednoczone są bardzo szczęśliwe, mogąc dać sobie wolną rękę w stosunkach z Japonią.

Przez jakiś czas panował taki spokój. Negocjacje z sojusznikami również nie przebiegały zbyt gładko. Hitler zgodził się zrzec roszczeń do kolonii afrykańskich, zażądał jednak zwrotu Libii i Somalii Włochom.

Cóż, Brytyjczycy potajemnie byli gotowi podzielić się francuskimi posiadłościami ze Stanami Zjednoczonymi w Afryce. A także na Pacyfiku i w Azji japońskiej. Nie ma pragnienia wyzwolenia Francji.

Wkrótce rozejm przybrał kształt z nieoficjalnego do całkowicie oficjalnego. O wiele bardziej opłacalne dla Wielkiej Brytanii i USA jest odebranie Holandii i Francji ich posiadłości kolonialnych, niż uwolnienie ich od nazistów. Cóż, zasugerowali Hitlerowi: idź na wschód. Jednocześnie podzielimy Rosję Radziecką.

Ale Stalin zgromadził ogromne siły. Armia radziecka otrzymała: T-34-85 i IS-2.

W lotnictwie jednak Niemcom udało się zyskać pewną przewagę jakościową. Na Focke-Wulfie zainstalowano nowe silniki wymuszone, przyspieszające pojazdy do ponad 700 kilometrów na godzinę. W masowej produkcji pojawiły się mocniejsze i bardziej zaawansowane ME-309 i TA-152.

Ogólnie rzecz biorąc, Niemcom, dzięki zaprzestaniu bombardowań Niemiec, całkowitej mobilizacji i budowie nowych fabryk samolotów, udało się wyprzedzić ZSRR pod względem ilościowym produkcji lotniczej. Co więcej, najnowsze Jak-3 i LA-7 nie weszły jeszcze do masowej produkcji. A zaprzestanie dostaw duraluminium i innych surowców w ramach Lend-Lease z Zachodu pogorszyło warunki produkcji radzieckich samolotów.

W maju 1944 r. działania wojenne zostały wznowione z nową energią wraz z nazistowską ofensywą powietrzną. Niemcy mają także przewagę w czołgach. Niech będzie bardziej jakościowe niż ilościowe. T-4 i T-3 zostały wycofane, ale Panther-2 i Tiger-2 są w produkcji. Niemcy dokładnie badali front sowiecki. Do czasu, gdy 22 czerwca Stalin rozpoczął potężną ofensywę w centrum. Operacja "Bagration". Choć Niemcy wydawali się silnie wzmocnieni, z tyłu partyzanci rozpoczęli prawdziwą wojnę kolejową

W ciągu miesiąca wojska radzieckie posunęły się na głębokość od trzydziestu do sześćdziesięciu kilometrów. Zauważamy jednak, że całkowicie się zatrzymali - ugrzęźli w bitwach pozycyjnych. Mainstein rozpoczął ofensywę omijając Kursk od południa. Tym razem Niemcy skuteczniej wykorzystali swoje nowe czołgi. W bitwach taki potwór jak "Mysz" otrzymał chrzest. W każdym razie przy suchej pogodzie i latem Maus okazał się bardzo dobrym czołgiem przełomowym. A co najważniejsze z bardzo niezawodną ochroną. Niemcom udało się ominąć Kursk i stworzyć duży kocioł. I to właśnie w tym kotle znalazł się piętnastoletni mężczyzna z naszych czasów. W pierwszej fali wyobraźni dość szczegółowo opisano trudną codzienność wojny. Wygląda na to, że chłopiec był lekko ranny, ale wyszedł z kotła. Zasłużył na medal za odwagę. W pierwszej książce akcja została przerwana we wrześniu czterdziestego czwartego roku. Niemcy zbliżają się do Woroneża. W centrum walki toczą się pod Smoleńskiem i z różnym skutkiem. W drugiej krótko opisano dotychczasowe działania militarne. Niemcy dotarli do Donu i zostali zatrzymani wzdłuż jego wybrzeża. Podczas wojny wojska Franco ponownie zaczęły walczyć po stronie faszystów. Niemcy znacznie zwiększyli także liczbę dywizji zagranicznych, zwłaszcza francuskich, holenderskich i belgijskich. Zimę spędziliśmy na zaciętych bitwach pozycyjnych. Linia frontu w centrum jest stosunkowo stabilna i nie jest blisko Moskwy, ale też nie jest daleko. Leningrad jest oblężony. Sytuacja przypomina I wojnę światową, gdzie fronty były stosunkowo stabilne i wolno poruszające się. Naziści natomiast wzmagają ofensywę powietrzną, wykorzystując fakt, że ich ogólny potencjał przemysłowy przewyższa sowiecki co najmniej trzy do trzech i pół razy.

Główny nacisk położony jest na bombowce odrzutowe, zwłaszcza TA-400.

W tym samym czasie Niemcy wdrażają najnowsze czołgi serii E. Główny bohater po zimowych bitwach, które z jakiegoś powodu nie zostały opisane w drugiej książce, zostaje wysłany na kursy oficerskie. Pierwsza połowa książki poświęcona była nauce, kilku niemieckim nalotom i pierwszej romantycznej miłości - bohater miał już szesnaście lat.

W sierpniu sytuacja ZSRR stała się bardziej skomplikowana: do wojny przystąpiły Turcja, Portugalia, oficjalnie Hiszpania, a nawet Szwecja, która pamiętała o swoich wielowiekowych żalach.

Niemcy swoją główną ofensywę przeprowadzili na Kaukazie, gdzie bohater, który otrzymał stopień porucznika, wyruszył na walkę.

I oczywiście najważniejsza bitwa ponownie rozegrała się pod Stalingradem i w samym Stalingradzie.

Sama Andriana ma na nagim ciele tunikę w cętki, krótkie spodnie i bosą stopę. Piękna i krągła dziewczyna, z mocnymi biodrami, wąską talią i krótką fryzurą typu bob. Twarz jest bardzo wyrazista, z męskim podbródkiem i szeroko rozstawionymi niebieskimi oczami. Brązowe włosy posiwiały od kurzu, wysoka klatka piersiowa, twardy wygląd. Kapitan Andriana oczywiście walczy w snach od ponad dwóch lat i mimo młodego wieku widziała już wiele. Nogi dziewczyny są pokryte otarciami i siniakami. Dziewczynie łatwiej jest poruszać się boso niż w szorstkich i niezgrabnych butach.

Odsłonięta podeszwa wyczuwa najmniejsze drgania gleby, ostrzega przed bliskością miny, a sama matka ziemia dodaje wytrzymałości. Stopy dziewczynki z jednej strony stały się szorstkie i nie boją się gorącego metalu ani ostrego gruzu ruin, ale z drugiej strony nie straciły wrażliwości i elastyczności, ostrzegając poprzez ryk ruchu czołgi.

Słodka Andriana trzyma granat z dołączonym pakietem wybuchowym. Musisz doczołgać się do potężnego niemieckiego czołgu Lion, który ostrzeliwuje ulice karabinami maszynowymi.

Mirabela czołga się obok niej. Również bose, jak wszystkie dziewczęta z batalionu, okazały się w butach, naśladując swojego dowódcę. Jej zakurzone podeszwy twardnieją, gdy dziewczyna czołga się na czworakach. Żółte włosy Mirabeli są brudne i długie... Lekko kręcone. Sama dziewczyna jest szczupła, szczupła i niska. Można ją było nawet wziąć za dziewczynę o wąskich ramionach i pozornie dużej głowie.

Ale Mirabela doświadczyła już wiele. Udało jej się odwiedzić faszystowską niewolę, przetrwała okrutne tortury i kopalnie, skąd jakimś niezrozumiałym cudem udało jej się uciec. Ale patrząc na jej dziecięcą, czułą twarz, nie można by było rozpoznać, że bili ją po piętach gumowymi kijami i przepuszczali przez ciało prąd elektryczny.

Mirabela strzela... Żołnierz III Rzeszy, w tym przypadku Arab, pada martwy, wzbijając pyskiem piasek i gruz.

Andriana wrzuca wiązkę granatów pod stertę śmieci. Teraz przypełznie tu dziewięćdziesięciotonowy "Lew" i go wysadzi. Niebieskie oczy dziewczyny błyszczą jak szafiry na jej twarzy, śniadej od oparzeń słonecznych i kurzu.

Doświadczenie podpowiada, że dobrze chroniony czołg zmieni teraz pozycję. "Lew" ma 100 mm pancerza bocznego, a nawet pod kątem. Trzydzieści cztery nie mogą go przebić, szansę mają tylko ciężkie Keveshki. Ale celem są gąsienice. Najważniejsze to pozbawić samochód mobilności...

Swietłana strzela serią z karabinu maszynowego... Żołnierz, nie wiadomo jakiej narodowości, upada. Niemcy, podbijając większość półkuli wschodniej, pielęgnują aryjską krew i rzucają do walki wojska kolonialne: Arabów, Afrykanów, Hindusów, różnych Azjatów i Europejczyków. Wzrosła także liczba Polaków, których od kołyski wpaja się nienawiści do Rosji bolszewickiej. Walczą tu ukraińscy nacjonaliści, Kozacy Dońscy, Czeczeni i cały kaganat kaukaski. Hitler powołał całą międzynarodówkę.

Wrogów jest wielu...

Swietłana zręcznie unika ognia z karabinu maszynowego. Kula prawie rozcięła okrągły obcas dziewczyny, poczerniały od kurzu. Piękny kapitan poczuł nawet łaskotanie, gdy tak blisko przeleciał prezent dużego kalibru. Dziewczyna przeżegnała się, szepcząc:

"Nawet kula nas nie powstrzyma!"

Mirabela odpowiada ogniem... Inna dziewczyna, Angelica, jest bardzo rudowłosa, ponadprzeciętnego wzrostu i muskularna pomimo skromnych racji żywnościowych. Jest także bardzo ładną dziewczyną, ma bujne biodra, napiętą talię, niekobiece szerokie ramiona i wysoki biust.

Angelika walczy w samych majtkach, jej tunika została podarta na strzępy i rozsypana w pył, a przez Wołgę nie dostarcza się nowych mundurów. Niech Bóg sprawi, że przekażemy jeszcze trochę amunicji i trochę żywności dla wycieńczonych żołnierzy radzieckich.

Angelika jest więc prawie naga, ma podrapane nogi, szczególnie kolana. Odłamek trafił w podeszwę mojej prawej stopy, boli i trudno jest chodzić.

Rudowłosa, zakurzona, prawie naga Angelika wykrzywia swoją śliczną, ale jednocześnie twardą twarz. Strzelająca dziewczyna mówi:

- Pan jest nad nami, Moskwą i Stalinem!

I odcina atakujących nazistów, ledwo mając czas na wycofanie się.

Ruiny i wąskie uliczki utrudniają zawrócenie groźnym niemieckim czołgom. Prawie dwustutonowe "Mause" w ogóle nie mogą przejechać...

Zgodnie z oczekiwaniami Swietłany "Lew" przejechał trochę i wpadł na stertę śmieci. Nastąpiła eksplozja. Gąsienica pękła i odleciała para uszkodzonych wałeczków.

Ranny czołg zatrzymał się, a z jego lufy wyleciał pocisk...

Zagrzmiało gdzieś w oddali i rozpłynęło się w gruzach. Blondynka Swietłana syknęła jak wąż:

- To jest moja kalkulacja! Otworzyłem konto...

Kapitan dziewczyna Andriana jest zmuszona ponownie się czołgać. Niemcy i ich satelity nie mogą wykorzystać swojej przewagi technicznej na gruzach. Dzięki upartemu Hitlerowi hordy III Rzeszy ugrzęzły w bitwach pozycyjnych w dość dużym i dobrze ufortyfikowanym mieście.

Mirabela rzuca granat. Zmuszanie uderzonych Niemców lub Arabów do wykonywania salt, przewracania się. Ręka jednego z bojowników Hitlera zostaje oderwana, a na niej wisi angielski zegarek z kompasem.

Mirabela mówi z uśmiechem:

- To, co pokazuje kompas, to droga do piekła!

A piękna dziewczyna strząsa kawałek ceramiki z zakurzonej pięty.

Angelica również otrząsa się z kurzu ze swoich jędrnych, pełnych piersi. Sutki są prawie czarne od brudu i swędzą. Spróbuj się umyć. Znów trzeba się zakopać, gdy wystrzelą niemieckie pistolety maszynowe. I czołgaj się na brzuchu.

Batalion dziewcząt utrzymuje swoją pozycję, mimo ostrzału. I wybuchają ciężkie pociski, a z nieba spadają bomby... Ale nic nie złamie odwagi sowieckich bohaterek.

Svetlana widzi czołgającą się Panterę. Cóż, ten czołg nie jest już taki straszny.

Możesz uderzyć go w bok. Dziewczyna kichnęła i wypluła kurz, który wpadał do jej pełnych wdzięku ust. Wzięła do ręki granat obciążony paczką wybuchową. Musisz skradać się niezauważony. Ale wokół jest mnóstwo dymu.

Angelika zaczęła się czołgać, opierając się o odpływ gołymi palcami u nóg i łokciami. Przypominała kota polującego na mysz. Dziewczyna pamiętała wojnę z tego strasznego lata czterdziestego pierwszego roku, kiedy Wehrmacht zdradziecko najechał rozległe połacie ZSRR. Czy dziewczyna, prawie dziewczyna, była przestraszona? Na początku tak, ale potem można się przyzwyczaić. I już postrzegasz ciągłe eksplozje pocisków jako zwykły hałas.

A teraz eksplodował bardzo blisko. Dziewczyna klepie się po brzuchu. Z góry fragmenty przelatują niczym stado dzikich pszczół. Angelika szepcze spierzchniętymi ustami:

- W imię sprawiedliwości, Panie!

Dziewczynka przyspiesza swoje czołganie i w biegu rzuca granatem z dołączoną paczką materiałów wybuchowych. Prezent leci po łuku. Następuje eksplozja i cieńszy pancerz boczny Pantery ustępuje. Niemiecki czołg zaczyna się palić, a zestaw bojowy eksploduje.

Swietłana szepcze z uśmiechem:

- Dziękuję Ci, Jezu Wszechmogący! Ufam tylko tobie! Modlę się do Ciebie samego!

Pantera zostaje zniszczona. Oderwany długi pień jest zakopany w gruzach. Pancerz przedni, oddzielony od pancerza bocznego, przypomina czerpak.

Swietłana, której oczy błyszczą jak chabry, a twarz brązowa od kurzu i opalenizny, mówi:

- Im więcej dębów ma wróg, tym silniejsza jest nasza obrona!

Angelica jest bardzo seksowna w swoich czarnych majtkach i nagim, zakurzonym, silnym ciele. Dziewczyna jest bardzo mądra. Potrafi rzucać odłamkami szkła gołymi palcami.

Teraz rzuciła ostrym przedmiotem zgrabną stopą pokrytą warstwą kurzu. I wbił się prosto w gardło faszysty. Piękna Angelika bełkotała:

- A ja jestem symbolem seksu i symbolem śmierci!

Następnie dziewczyna ponownie się czołgała i strzelała. Swietłana również poprowadziła ogień.

Piękna kapitan, bosa Andriana, po zabiciu faszysty, napisała na Twitterze:

- Życie to łańcuch, a małe rzeczy są ogniwami...

Mirabela strzeliła, rozcięła głowę Fritza i dodała:

- Nie sposób nie przywiązywać wagi do linku!

Swietłana, znów celnie strzelając, wychrypiała:

- Ale nie możesz skupiać się na drobnostkach...

Mirabela dodała jakby strzelając:

- Inaczej łańcuch cię owinie!

Inna dziewczyna, Olimpiada, również bardzo piękna, wraz z pionierką Seryozką przygotowały minę na drucie. Pchnęli go oboje... Podstępny głupek wpełzł na gąsienicę Tygrysa-2. I jak eksploduje ta długolufowa niemiecka maszyna.

Blondyn Siergiej zawołał:

- Nasza Rosja, dla ciebie parsza!

I ledwo zdążył odskoczyć, błyskając czarnymi, zrzuconymi obcasami, z opadającego dachu.

Olimpias pogłaskała chłopca po szyi i powiedziała:

- Jesteś bardzo mądry!

Pionier przedostał się na front i wstąpił do batalionu kobiecego. Chłopak jest nawet bardzo pomysłowy. Na przykład stworzył samoloty, aby zestrzelić faszystowskie samoloty szturmowe. Kiedy Focke-Wulfy, czyli TA-152, powstają, słychać niesamowicie ogłuszający ryk.

Niemcy uderzają przy akompaniamencie symfonii Wagnera. Taka majestatyczna melodia.

Olimpiada mówi z irytacją:

- Nadal próbują nas zastraszyć!

Pionier śpiewał z patosem:

- Rosyjski wojownik nie boi się śmierci,

Śmierć pod rozgwieżdżonym niebem nas nie zabierze!

Będzie walczył za świętą Ruś,

Załadowałem potężny karabin maszynowy!

Olympias, wysoka, muskularna dziewczyna, z szerokimi biodrami i ramionami, jest typową wieśniaczką. Podczas bitew ubrania były podarte w łachmany, mocne nogi były gołe, włosy splecione w dwa warkocze i bardzo zakurzone.

Sieriożka ma zaledwie jedenaście lat, jest chudy z niedożywienia, jest porysowanym i brudnym chłopcem, ubranym tylko w szorty. Naturalnie białe włosy chłopca poszarzały, a przez cienką, opaloną i brudną skórę widać żebra. Moje nogi były strasznie połamane, pokryte poparzeniami, siniakami i pęcherzami. To prawda, że los chronił dziecko przed poważnymi obrażeniami.

W porównaniu z nim Olimpiada wydaje się duża i gruba, chociaż dziewczyna wcale nie jest gruba, ale ma mocne, wytrenowane mięso na kościach. Co więcej, głód zdawał się w ogóle nie wpływać na jej tęgą i potężną sylwetkę.

Dziewczyna strzela z ciężkiego karabinu przeciwpancernego. Niemieckich pojazdów nie da się przebić czołowo, ale istnieje szansa na trafienie na tory.

A potężny "Lew", otrzymawszy w podwoziu ciężki materiał wybuchowy, zaczął wypuszczać dym jak nałogowy palacz.

Sieriożka zaśpiewał sarkastycznie:

- Śmierdzący Fritz bez zastanowienia zapalił papierosa przy wejściu! Oczywiście wpadł w poważne kłopoty!

Olympias, pokazując muskularne, opalone łydki, stepowała bosymi, pięknymi stopami. Dziewczyna zaśpiewała:

- Z ikony migają twarze rosyjskich świętych... Nie daj Boże zabić przynajmniej tysiąc Krautów! A jeśli ktoś brzęczy bardziej niż faszyści, nikt, uwierz mi, nie będzie cię za to osądzał!

Potem przeładowała karabin przeciwpancerny i strzeliła ponownie. Niemiecki transporter ponownie wypuścił strumień dymu.

Batalion dziewcząt wyrządził Krautom znaczne szkody. Ale on sam poniósł straty. Jedna dziewczyna została rozdarta na pół, a jej twarz stała się blada pomimo kurzu.

Większa część Stalingradu została już zajęta przez nazistów, ale to, co zostało z miasta, nie chce się poddać i poddać.

Tymczasem Swietłana próbuje przebić się przez Tygrysa. Potężny niemiecki samochód został trafiony granatem w bok, ale nie poddał się. Odwraca się, żeby wystrzelić z armaty. Dziewczyna musi zakopać się w ziemi i gruzach, aby uwolniony prezent nie został zmiażdżony przez falę uderzeniową.

Swietłana cicho szepcze:

- Mamo, tato, przepraszam!

Mirabela rzuciła w Tygrysa granat, który eksplodował mu na czole. Dziewczyna syknęła:

- O tym, że światło jest nauką zimą i wiosną... Powtarzam bez wyjątku, że Hitler to zaraźliwy drań!

Angelika, łamiąc cel faszystów i opryskując ich serią ognia, mruknęła:

- W trumnie widziałem teraz Fuhrera! I kopnęła nieszczęśnika prosto w oko!

Rudowłosa dziewczyna właściwie gołymi palcami wrzuciła granat do zbiornika. Uderzył w lufę... Nastąpiła eksplozja i lufa Tygrysa została zniekształcona.

Tchórzliwy Niemiec wziął to i cofnął się.

Swietłana jęknęła przez nozdrza:

- Nasi nie ustąpią waszym!

Mirabela zadźgała kulą najemnika Hitlera i zaśpiewała:

- Ale złoczyńca nie żartuje! Ręce, nogi, on skręca rosyjskie liny! Zatapia zęby w samym sercu... Ojczyznę wypija do dna!

Swietłana zachichotała i warknęła:

- Führer krzyczy dziko, wytężając siły!

Mirabela zwolniła i dodała:

- Cóż, śmierć dyszy i uśmiecha się!

Teraz pojawił się jeszcze bardziej niebezpieczny "Shtumrtiger". Niszczy całe budynki i bunkry. Co więcej, nie zbliża się do pozycji wojsk radzieckich. Samochód jest trzymany pod osłoną przez niemieckich strzelców maszynowych.

Svetlana widzi, że nie da się zbliżyć do pozycji Krauta. Ale na niebie są Focke-Wulfy. Jeden z tych pojazdów leci bliżej pozycji sowieckich. Dziewczyny otwierają do niej ogień.

Angelika rzuca granat i mówi wściekle:

- W głębokiej śmierci nie ma przebaczenia!

Po czym dziewczyna strzela serią z karabinu maszynowego. Szybko się odwraca. Szybko zbliża się stosunkowo nowy niemiecki czołg "Panther"-2 z małą wieżą i niższą sylwetką.

Kilka dziewcząt rzuca granatami w niemiecki samochód. Ona po otrzymaniu prezentów zamarza i nie może się odwrócić.

Angelika gwizdnęła i syknęła:

- To nowy atak! Rozerwiemy jej szczęki!

Pantera 2 warknęła i wystrzeliła ze swojej potężniejszej broni.

Kolumna ognia rozcięła powietrze i natychmiast ogrzała i zelektryzowała atmosferę.

Angelika zachichotała, gdy pociski przeleciały obok półnagiej dziewczyny. Bezwstydna ruda potrząsnęła biodrami i napisała:

- I Newton pokonał swoich wrogów, zrzucił jarzmo z tronu! Wydał Fritzowi swoje prawo Newtona!

Stalingrad był całkowicie pogrążony w pożarach, kiedy wydawało się, że języki ognia liżą niebo i trzaskały fioletowe, pomarańczowe i szkarłatne iskry! A każda iskra jest jak duch uciekający z piekielnego zamku.

Swietłana, powalając niemieckiego myśliwca, błysnęła niebieskimi oczami i zaśpiewała:

- Dlaczego jęczysz, głupia staruszku? Uwierz mi, to po prostu szalona osoba płacze za tobą!

Mirabela skandowała, strzelając do nazistów:

- Jak miło jest położyć się na trawie i uderzyć Krauta w głowę! Daj Fuhrerowi okład i strzelaj kulami z karabinu maszynowego!

Dziewczyna zachichotała dziko i przekręciła się z brzucha na plecy. Zrobiłem rower z nogami. Wyleciał granat. Latający Focke-Wulf otrzymał odłamki pod brzuchem i szybko wzniósł się wyżej. Najwyraźniej zraniły go ostre odłamki. Faszystowskie stworzenie zapaliło się i zaczęło tracić kawałki połamanych skrzydeł.

Swietłana, widząc, jak Focke traci wysokość, wychrypiała:

- To jest semafor! Na pokładzie wisi topór!

Niemiecki samolot eksplodował, rozrzucając szczątki we wszystkie odległe zakątki nieba. A gdzie podział się faszystowski as? Zrobiłem ostatni zakręt. Kat popadł w ruinę, nie pilot!

Mirabela kichnęła, rozwiewając kurz i powiedziała:

- Być albo nie być? To nie jest pytanie!

Angelika ponownie rzuciła stopą kawałek szkła, tak że trafił Fritza w oko i wyszedł przez tył jego głowy:

- Jestem armadą czołgów! I potrzebujesz leczenia!

Niemcy i ich satelity próbowali nacierać, rzucając przed siebie granaty. Taka taktyka nie działała przeciwko dziewczynom. Tak więc Sieriożka uruchomił katapultę i w odpowiedzi uderzył w wroga.

Pionier ryknął:

- Święty Mikołaj rozrywa szczęki Hitlerowi!

Szarża katapultowa, przebijając tłum faszystów, spowodowała, że rozlecieli się oni na kawałki i jednocześnie przewrócili się w powietrzu. Fritzowie upadli i rozbili się o gruz ścian.

Czołg Tiger-2, tracąc równowagę, zderzył się z Lwem. Ech, Leva, gdzie jest twoje groźne imię?

Swietłana uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Cóż, Seryozhka jest świetny!

Chłopak szczeknął agresywnie:

- Pionier jest zawsze gotowy!

Dziewczyna w odpowiedzi potrząsnęła bosą stopą.

Kapitan dziewczyna znów zaczęła przybijać gwoździe. A igrzyska olimpijskie łaskotały wąską stopę Seryozki, jakie to trudne! Nic dziwnego, że chłopiec nie boi się biegać przez ogień.

Mirabela zaśpiewała i powiedziała:

- Młodość jest dobra - starość jest zła!

Angelica, ta wesoła ruda, zgodziła się:

- Nie ma nic gorszego niż starość! To naprawdę najbardziej obrzydliwy stan ze wszystkich!

A dziewczyna wykonała skok w tył. Przez chwilę wyobraziła sobie obrzydliwe babcie. Nie, nie można porównywać starszej kobiety z dziewczyną. I jakie piękno kryje się w smukłych ciałach.

Angelika wzięła go i zaśpiewała:

- Rok za rokiem płynie jak karawana,

Stara kobieta miele hennę w moździerzu...

A co z moją szczupłą sylwetką?

Nie rozumiem, jak zniknęła moja młodość!

Swietłana błysnęła oczami, ciosem w pachwinę powaliła Niemca i zauważyła:

- NIE! Jednak wojna ma taki urok - pozostać na zawsze młodym! Zawsze pijany!

Olimpiada włożyła nowy ładunek do katapulty. To coś na kształt dobrej zaprawy. Dziewczyna syknęła:

- Nie przechodź, ale przechodź!

Sieriożka poruszył cienką, ale zwinną nogą i szczeknął:

- Twarz Fritsama!

A granat wraz z pakietem wybuchowym poleciał z pełną prędkością na pozycje nazistów.

Tak, Stalingrad nie został im dany. Szturm trwa już trzy miesiące, od końca czerwca, ale miasta nie udało się zdobyć. Naziści odnosili sukcesy na innych odcinkach frontu, ale nie na tym.

Swietłana wystrzeliła z pistoletu i warknęła:

- Wszystko jest niemożliwe, zdarza się możliwe... Nie ma potrzeby bardzo komplikować wszechświata!

I uderzył w zbiornik paliwa motocykla. Samochód eksplodował, a ogniste wichry rozświetliły zadymiony krajobraz. A Niemiec został rozerwany przez ognistą łapę.

Kapitan dziewczyna Andriana krzyknęła:

- Kocham zabijać zło! I to jest dobro najwyższe!

Mirabela uderzyła Niemców serią ognia i syknęła:

- Zagrajmy w jeżozwierza!

Dokładniej, Angelica otworzyła ogień. Na pokrytym włóczniami gruzie leżało kilku czarnych:

- Zabij wroga! - szepnęła dziewczyna.

Mirabela żartobliwie śpiewała:

- Pomalowawszy Hitlera szminką, Mainstein lakierem do włosów, zaciągnę cię do niewoli księżniczki, twój wierny pies cię gryzie!

Swietłana, strzelając, syknęła:

- Przyjdź wieczorem, Adolfie, powieś się... Przestań oszukiwać swoją głowę! Przyjdź wieczorem, lataj jak gyrfalcon - aby mocno pokonać nazistów!

Mirabela powiedziała wściekła, zrzucając hełm z głowy szturmowca:

- Możemy! I będziemy!

Dziewczęta z batalionu "Lenin" zatrzymały natarcie obcych wojsk. Fritz ruszył do przodu, dosłownie wyrzucając zwłoki w przestrzeń. Nie pomógł także czołg "Lew", z którym wiązano nadzieje. Oto modyfikacja maszyny z armatą 150 mm.

Angelica strąca kamień przyklejony do jej nagiego sutka. Dziewczyna ma takie piękne i pełne piersi. Dziewczyna rzuca granat nogą. Noga jest silniejsza niż ramię, a rzut idzie dalej.

"Lion" otrzymał przerwę w utworze i zatrzymał się. Wystrzał z jego potężnych ust. Wypadek i upadek.

Angelika, plując, mówi:

- Rosyjski wojownik nie jęczy z bólu!

I znowu dziewczyna strzela. I robi to niezwykle dokładnie. Faszysta wychylający się z wieży cofa się.

Rudowłosa, prawie naga dziewczyna mówi:

- Daremnie wróg wierzy, że udało mu się rozbić Rosjan! Kto jest odważny, zaatakuje w bitwie, zaciekle pokonamy naszych wrogów!

A Angelica roluje mięśnie prasy, które bardzo wytłoczona.

Och, jakie piękne są dziewczyny! Nie chcę, żeby którekolwiek z nich zginęło.

Stalenida pobiegła... Bardzo piękna dziewczyna o puszystych, białych włosach. Jakoś udaje jej się posmarować je jakimś eliksirem, żeby się nie zabrudziły.

Dziewczyna jest bardzo piękna, z sylwetką Wenus, tylko bardziej stonowaną i wyrzeźbioną. Na niej ubrania, tylko stanik i majtki. Wszystko inne zostało już rozebrane. Ale jakie wdzięczne są nogi! To nie jest dziewczyna, ale pieczęć doskonałości, korona piękna.

Porusza się w szczególny sposób, niczym wiewiórka. Bose stopy i migotanie, a obcasy zaskakująco pozostają czyste. Stalenida strzela, a faszysta dostaje wrzodu na klatce piersiowej.

Dziewczyna mówi:

- Lojalność wobec ojczyzny to najwyższe słowo!

Angelika ze śmiechem zauważyła:

- Zdejmij stanik i zostań w majtkach tak jak ja!

Stalenida pokręciła głową przecząco:

- To niestosowne!

Angelika potrząsała biodrami, strzelała celnie i śpiewała:

- W jakiś sposób członkowie Komsomołu stali się niezwykli! Chodzenie z nagą klatką piersiową jest bardzo nieprzyzwoite!

Stalenida zachichotała i zauważyła:

- Po co sprawiać radość Krautom, patrząc na nasze piękno!

Angelika odpowiedziała stanowczo:

- Nasza uroda jest zabójcza!

Stalowa dziewczyna zachichotała i strzeliła do TA-200. Samochód nazistów zapalił się. A piękna blondynka wypaliła:

- Śmierć złu!

Angelika zachichotała:

- A życie jest dobre!

Stalenida widząc, że Niemiec pada, ryknął:

- To jest najwyższa wartość! Nie myślcie, faszyści, że wygraliście!

Angelika zaśpiewa:

- Czekam na zwycięstwo! Zwycięstwo czeka... Ci, którzy chcą zerwać kajdany! Czekam na zwycięstwo! Czekam na zwycięstwo! Będziemy w stanie pokonać nazistów!

Piękna dziewczyna, a jej nagie piersi się trzęsą. Dobrze jest z gołym torsem w upale, który potęguje ogień.

Svetlana wyglądała teraz na znacznie bardziej zdeterminowaną. Strzeliła do Krautów z pistoletu maszynowego i warknęła:

- Wykastruję cię!

I rzeczywiście naziści otrzymali śmiercionośne prezenty i trumny! A dziewczyna pokazała im pomysł, zbudujmy gołe palce. I gwizdała jak słowik rozbójniczy. I przez palce kończyn dolnych.

Kapitan dziewczyna Andriana jest bardzo mądra. I błyszczące. I wcale nie okrutny. Ona też czasami współczuje wrogim żołnierzom, którzy być może mają dzieci, które będą płakać za swoich zamordowanych ojców.

Swietłana jednak odgania od siebie takie myśli, sprawiają, że chce się jej płakać. Ale to nie Rosjanie przychodzili do Niemców, żeby rabować i zabijać. Nie, to Niemcy i cała agresywna wataha cudzoziemców z całego świata wdarła się na rosyjskie przestrzenie.

Swietłana przeżegnała się i strzeliła do Fritza, który próbował po cichu zbliżyć się do pozycji rosyjskich... Jego oko i mózg, wybite kulą, wyciekły.

Kapitan dziewczyna uśmiechnęła się i powiedziała dowcipnie:

- Prosto oko w oko, głowa w głowę!

Swietłana strzeliła celnie i uderzyła w motocykl przyczepą boczną. Samochód zaczął się rozdzierać, a karabin maszynowy odleciał i przewrócił się kilka razy. Wtedy jego pysk przebił gruz.

Dziewczyna potarła gołą, zakurzoną podeszwą o gruz. I znowu wycelowała. Na jej wesołej, młodej twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia. Dziewczyna zaśpiewała:

"Nie" - powiedzieliśmy faszystom, nasz naród nie będzie tolerował rosyjskiego pachnącego chleba, gdy nazywano go "brodem!"

Mirabela oddała bardzo celny strzał, który podpalił Focke-Wulfa i zaćwierkała:

Dla łajdaka oczywiście wybór jest jasny,

Jest gotowy zdradzić Rusę za dolary...

Ale Rosjanin jest taki cudowny -

Jestem gotowy oddać życie za moją Ojczyznę!

Dziewczyna wykonała salto i pokazała nazistom figę, przewinęła się, a kule nie dotknęły piękna.

Pojawiła się Angelika, ta piękność, prawie naga i brudna jak diabeł, od razu rzuciła granat dwoma nogami. I sprawdziła:

- To co mam to... Do Fritza w ostrą stronę!

Olimpias poprawiła Angelikę:

- Ostro, w bok, nie w ostrą stronę!

Dziewczyna zachichotała i potrząsnęła arbuzowymi piersiami, po czym wystrzeliła granat za pomocą granatu z pakietem wybuchowym. "Tygrys" został trafiony w lufę, a to krzywe dzieło sztuki uniknęło.

Po czym istota Hitlera wycofała się. Zaczęła pełzać jak żółw złapany w ogień.

Swietłana śpiewała, mrugając radośnie:

- A Tygrys się wycofuje, a Niemcy się ukrywają!

Batalion dziewcząt manewrował pod atakami powietrza i ciężkich dział. Potem wyrzutnie rakiet uderzyły, połamane, gorące klify wzniosły się w niebo. I kamienie się zapaliły. Na szczęście żadna z dziewcząt nie umarła, za to mężczyźni odeszli do innego świata - którym nie jest tak przykro! A dusze lecą - niektóre do nieba, inne do piekła! Gdzie diabły z widłami czekają już na tych, którzy nie uwierzyli w Jezusa.

Angelica, najseksowniejsza z wojowniczek, jest wściekła: czy naziści ze swojego Sturmtigera mogą ostrzelać pozycje wojsk radzieckich i zabić czerwonych wojowników?

A dziewczyna chwyciła granat bosymi stopami i wirowała w kaskadach salt. I kręciło się coraz szybciej. A potem z całych sił rzuciła dar śmierci w szeroką lufę Sturmtigera. Nagie, opalone nogi piękności rozbłysły, a granat poleciał do szerokiej lufy. A potężny samochód najpierw się zakrztusił, a potem eksplodował. Dwa "Królewskie Tygrysy", które stały po bokach "Sturmtigera", zostały wyrzucone w górę i rozproszone w różnych kierunkach. Rolki zostały oderwane od nich, a one spadły, lecąc niczym zepsuty naszyjnik królowej.

Fala uderzeniowa podrzuciła Angelikę do góry, a dziewczyna przewróciła się do góry nogami. A ona została przewrócona, kołysana i rzucona. Ale piękność nadal lądowała, ostry gruz i pokruszone kamienie wbijały się w jej nagie podeszwy. Dziewczynę bolało i nawet przez jej zrogowaciałą stopę wbił się ostry punkt.

Ale Angelica znalazła siłę, żeby wstać i krzyknąć:

- Wy, faszyści, zostaniecie w popiele!

Svetlana i inne dziewczyny zostały wyrzucone przez falę uderzeniową, a nawet lekko zmiażdżone. Ale żaden z pięknych wojowników nie zginął. Dziewczyny spotkały się z huraganem i celnym ogniem. Tłumienie wyskakujących nazistów i innych agresywnych owadów oblegających ZSRR.

Mirabela zaśpiewała z wielkim entuzjazmem:

- A kiedy trąba Pańska zatrąci nas do bitwy, będziemy przyjaciółmi razem z Komsomołem! I z woli Jehowy będę na niebiańskim apelu!

Angelika, otrzepując kurz z zakrwawionych, połamanych podeszew, zaśpiewała:

- Lenin, partia, Komsomoł! Wysyłamy Fuhrera do domu wariatów!

Dziewczyny zaczęły się śmiać ogłuszająco, a Sieriożka powiedział z niepokojem i irytacją:

- A moja katapulta nie jest tak celna - jak te gołe i mocne nogi Angeliki!

Olimpias, napinając mięśnie ramion, powiedziała:

- To dobrze! Wymyślisz coś innego. Coś chłodniejszego!


Sojusznicy zostali rozdzieleni

Na początku wszystko było takie samo jak w rzeczywistości. Jedynie lotnictwo niemieckie było bardziej aktywne w nękaniu Armii Czerwonej. Rommel pozostawał na uboczu, a Hitler przyjął nieco niepoważne podejście do wojny na jednym froncie. I sytuacja powtórzyła się jak w rzeczywistości. Tylko Niemców nie można było wypędzić z Rostowa nad Donem, ponieważ było tam jeszcze kilka dywizji Wehrmachtu.

Mimo to Niemcy zostali pokonani pod Moskwą. A potem jest już prawie jak w prawdziwej historii. Potem kontrataki. Prawie jak prawdziwy.

Dopóki naziści nie utknęli pod Stalingradem.

Były jednak pewne różnice. W szczególności w lotnictwie było lepiej dla Krautów: front zachodni ich nie rozpraszał. Na Kaukazie naziści okazali się silniejsi i zajęli Grozny i Ordzhonikidze, ale nadal zostali zatrzymani w górach.

W Stalingradzie osiągnęli nieco więcej, udało im się zdobyć prawie całe miasto. Ale Turcja nie przystąpiła do wojny dzięki działaniom wywiadu sowieckiego.

I tak wojska radzieckie przeprowadziły operację Stalingradu. Stworzył kocioł. A zimą udało im się pokonać Mainsteina i zmusić szóstą armię do kapitulacji.

Jak dotąd wszystko nieco odbiegało od głównej linii historycznej. I dopiero kontratak Mainsteina okazał się silniejszy, więc Niemcy nie marnowali sił na Afrykę. A nazistom udało się nie tylko odbić Charków i Biełgorod, ale także Kursk.

W 1943 roku nastąpiła przerwa operacyjna. Niemcy wypowiadając wojnę totalną gromadzili siły, Rosjanie także odrabiali ogromne straty. Niemcy oczywiście czując się już pewniej, wprowadzili do serii zarówno "Lwa", jak i "Myszkę".

Ale nowe czołgi okazały się jeszcze gorsze od Panter i Tygrysów. Ciężki "Lew" miał broń, która miała gorszą szybkostrzelność w stosunku do armaty "Tygrys", choć była potężniejsza. Ale dlaczego tak jest? Nadal trudno trafić T-34-76 z dużej odległości. Lew, ważący dziewięćdziesiąt ton, był w rzeczywistości uzbrojony gorzej niż Tygrys, ważący pięćdziesiąt pięć ton. Jedyną przewagą Lwa nad Tygrysem był grubszy pancerz na bokach, rufie i czole. Lew trzydzieści cztery nie mógł przebić się pod żadnym kątem.

Zostało to jednak zrekompensowane dużą masą czołgu, wysokim kosztem, słabymi osiągami i małą prędkością. Oznacza to, że w rezultacie powstał pojazd droższy, w rzeczywistości gorzej uzbrojony, z formalnie potężniejszą bronią, o małej prędkości i częstych awariach. Częściowo to zrekompensowało jedynie niewrażliwość boków na radzieckie działa kal. 76 mm.

"Mysz" była jeszcze gorsza. Cięższy, droższy, z nadmiernym pancerzem na burtach, rufie i czole, ze zbyt mocnym jednym działem i niezbyt wyraźnym krótkolufowym działem odłamkowo-burzącym.

Nie jest jasne, dlaczego powstała "Mysz".

Jako czołg przełomowy jest bardzo powolny, ciężki i kosztowny; Tygrys i Pantera bardziej nadawały się do obrony. Tak, "Mysz" niewątpliwie miała doskonałą ochronę. Nawet boki mają 185 milimetrów. Ale transport takiego czołgu to udręka.

W przeciwieństwie do prawdziwej historii, do serii weszły niemieckie czołgi projektu: "Mysz" i "Lw", ale gra nie była warta świeczki. Kiedy armia radziecka w końcu przeszła do ofensywy, stało się to oczywiste. Hitler przez długi czas odkładał ofensywę na południu na Kaukaz. Nie było Kursk Bulge, ponieważ Niemcy przeszli kurs w marcu. Armia Czerwona odcięła półkę Rżewską i natarcie na Moskwę stało się trudne. Niemcy w ogóle nie wiedzieli, dokąd iść. Linia frontu w jakiś sposób się wyrównała. Nie było tak dużych występów w tym czy innym kierunku.

A faszyści, oczywiście, mają trudności. No dobrze, gdzie powinniśmy iść? Hitler był coraz bardziej skłonny do nowej ofensywy na Kaukazie. Ale ciągle odkładał atak. Czekam na wystarczającą liczbę "Tygrysów", "Panter", "Lwów", nieco później "Myszy" i "Tygrysa" -2. Nawiasem mówiąc, ostatni czołg okazał się pod wieloma względami podobny do Lwa. I równy, w przednim pancerzu, z skuteczniejszym działem. Jedynie pancerz boczny i tylny jest o osiemnaście milimetrów cieńszy, ale także nieprzenikniony ze względu na nachylenie w przypadku T-34-76.

Niemcom udało się wyprodukować czołg lżejszy i szybszy od Liona, a także nieco tańszy. A "Lew" natychmiast znalazł się w niekorzystnej sytuacji.

Menażeria w Niemczech okazała się szlachetna: "Ferdynand", "Lwy", "Tygrys", "Tygrys"-2, "Pantera", "Mysz". A także działa samobieżne - "Bumblebee", "Nosorożec", "Hunter", "Jagdpanther" i tak dalej... Nieporęczna menażeria. A ZSRR to głównie T-34-76, ale w bardzo dużych ilościach.

I rozpoczęła się bitwa... We wrześniu radzieckie czołgi posunęły się naprzód.

Potem trochę utknęliśmy w defensywie. Ale jesienią, kiedy zaczęły padać deszcze, drogi stały się nieprzejezdne. A zwłaszcza zimą... "Mysz", "Lew" i "Ferdynand" w ogóle nie są mieszkańcami.

Niemcy zostali pokonani i wyrzuceni z powrotem nad Dniepr. Później i za Dnieprem. Walki pokazały oczywistą niezdolność dużych kotów w zimie. I chociaż produkcja czołgów III Rzeszy znacznie wzrosła i była większa niż w prawdziwej historii: "Lwy" i "Myszy", nie usprawiedliwiały się one i pochłaniały zasoby.

Nieco lepiej było w lotnictwie. Focke-Wulf nie sprostał jednak oczekiwaniom, podobnie jak najnowszy ME-309. Ostatni pojazd jest szybki, z potężną bronią, ale gorszą zwrotnością. Ponownie niemiecka prędkość, uzbrojenie i wysoki koszt ustąpiły miejsca lekkości, zwrotności i masowej produkcji.

Chociaż ME-309 miał trzy armaty pneumatyczne i cztery karabiny maszynowe. A Focke-Wulf ma sześć dział powietrznych. Niemcy byli nieco lepsi pod względem liczby pojazdów: na szczęście alianci nie zbombardowali i nie odwrócili ich od frontu wschodniego.

Zatem ZSRR nie przejął jeszcze dominacji na niebie, ale spowodował spore szkody.

Jednak w 1944 roku pojawił się odrzutowiec ME-262. Ich przewaga szybkości jest na ogół kolosalna. I nieosiągalne. Potężna broń i solidny pancerz zapewniający przetrwanie.

To prawda, że w bitwach potwory odrzutowe nie okazały się zbyt groźne, ale też trudno je zestrzelić. Ale często się psują.

Wiosną, do połowy czerwca, ZSRR uzupełnił zapasy nowymi czołgami T-34-95 i IS-2. Niemcy dostali tylko "Panterę" 2. Nowy pojazd był uzbrojony w armatę kalibru 88 mm, nieco lepszy pancerz i zachował stosunkowo dobre właściwości jezdne.

Spośród samolotów o napędzie śmigłowym warto zwrócić uwagę na bardziej udany TA-152, będący ewolucją Focke-Wulfa, oraz XE-277, bardziej niezawodny i szybki bombowiec nurkujący.

Linia frontu latem 1944 r. była mniej więcej taka sama jak pod koniec grudnia 1943 r. Zimą Niemcy zostali pobici w centrum i Leningradzie. A wiosną pokonali ich na Krymie.

Ale lato wciąż miało swoje problemy. Naziści stali się silniejsi, ponieważ dostali bardziej zaawansowany karabin maszynowy, a to jest naprawdę poważny problem. Nie było też balkonu białoruskiego - Wehrmacht nie cofał się na południe tak bardzo, jak w prawdziwej historii. A co najważniejsze, Niemcy dodali liczbę czołgów. Zarówno "Pantera", mniej lub bardziej udany "Tygrys"-2, jak i dobre działo samobieżne "Jagdpanther", zmodernizowany T-4 i potężna "Pantera"-2 były produkowane w ogromnych ilościach. W ogromnych ilościach produkowano także stosunkowo lekkie 25-tonowe działo samobieżne "Panzer"-4 z armatą "Panther" i poważnym pancerzem przednim. 80mm przedniego pancerza pod kątem 45 stopni to poważna sprawa.

A Niemcy mieli dość paliwa: ropa pochodziła z Libii, Nigerii i Kamerunu. I to jest naprawdę poważne. Jest wiele oddziałów zagranicznych, pojawili się Własowici. Oznacza to, że siły są ważniejsze niż prawdziwa historia. Nieudane "Lew" i "Mysz" zostały wycofane, a "Pantera" 2 stała się najlepszym czołgiem II wojny światowej. Co więcej, w produkcji masowej i z dobrymi osiągami.

Guderian został szefem niemieckiego sztabu generalnego, a jakość decyzji bojowych zauważalnie się poprawiła.

Stalin zarządził główny atak na południu. Prosto z przyczółka kijowskiego. Ale tutaj Niemców nie dało się oszukać, oni na to czekali. Jeśli w prawdziwej historii cios był latem na Białorusi i nagle, to alternatywnie, na Ukrainie, jest do przewidzenia.

Wojska niemieckie, otrzymawszy najnowszy karabin szturmowy MP-44 i wiele karabinów maszynowych, znacznie wzmocniły się w obronie. A Guderiana nie dało się oszukać. "Panzer" -4, "Jagdpanther", po prostu "Panther" i "Panther" -2 okazały się zarówno masowymi, jak i skutecznymi środkami walki z czołgami. Zwłaszcza latem, kiedy pogoda jest dobra i sucha. A rodzina tygrysów nie jest taka zła.

Po serii porażek Niemcom udało się w lecie nieco wyjechać.

I umiejętnie się broniąc, wycofali się zaledwie o trzydzieści do czterdziestu kilometrów, zatrzymując natarcie wojsk radzieckich.

Jak się okazało, T-34-85 nie jest zbytnio lepszy od swojego poprzednika. Nieco mocniejsze działo, wolniejsza szybkostrzelność i mniejszy zapas pocisków. A wieża stała się większa i łatwiej się do niej dostać. Ale zbroja wciąż nie urosła wystarczająco. "Pantery" przebijają się. "Panther"-2 i "Jagdpanther", tym bardziej. Jednak uzbrojenie T-34-85 jest niewystarczające przeciwko niemieckim pojazdom. Nawet Panzer-4 nie wystarczy, aby przebić się czołowo. A Niemcy są silniejsi. IS-2 nie jest tak powszechny i ma wiele wad, w tym brak osłony czoła wieży i spiczasty pocisk wrażliwy na rykoszet.

Latem Niemcy zdołali się utrzymać. Ale Stalin uparcie kontynuował ofensywę. Wojska radzieckie poniosły ciężkie straty. Próba przekroczenia Dniepru i zdobycia Kirowogradu nie powiodła się. I tutaj Niemcy wytrzymali, wykorzystując nową technologię, zwrotność wojsk i potężne fortyfikacje. Lato minęło w zaciętych bitwach. Pod koniec sierpnia wojska radzieckie próbowały zaatakować w centrum.

Skoncentrowali ogromną gęstość artylerii na obszarze przełomu. Ale... Niemcy porzucili dwie pierwsze linie obrony i umocnili się na trzeciej, po czym ponownie się utrzymali. Taktyka uczynienia trzeciej linii, do której pociski nie mogły dotrzeć, najsilniejszej, opłaciła się.

We wrześniu nie powiodła się także ofensywa w krajach bałtyckich. Fritz, choć pogoda była mniej więcej, nadal mógł wytrzymać. Ale Armia Czerwona poniosła znaczne szkody.

Ale potem przyszła głęboka jesień i były przymrozki. Znów zacięte walki i sukcesy armii radzieckiej na południu. Pod koniec marca, po kilku udanych operacjach, zajęli i dotarli do granic Rumunii. To prawda, że też wiele straciliśmy.

A w 1945 roku nastąpiła przerwa. W tym czasie Niemcy przyzwyczaili się już do lotnictwa odrzutowego, poprawiając jakość i wydajność swoich samolotów. A dominacja w powietrzu przeszła w ręce Luftwaffe. Hitler dostał także czołgi serii E. W szczególności E-25, dobry pojazd z przednim pancerzem 120 mm pod kątem 45 stopni, bocznym pancerzem 80 mm, armatą 88 mm i masą trzydziestu ton , z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych.

Tak, E-25 stał się najlepszym działem samobieżnym i niszczycielem czołgów na świecie. Przewyższa radziecki SU-100, zwłaszcza w przednim pancerzu i innych pojazdach.

ZSRR miał tylko IS-3, lepiej chronione czoło wieży, ale czołg bardziej złożony i kosztowny w produkcji.

Niemcy również odnieśli sukces z E-100. Maszyna ta miała uzbrojenie i ochronę Myszki, przy znacznie mniejszej masie i lepszych osiągach jezdnych.

Naziści otrzymali najlepsze czołgi i najlepsze samoloty. I karabiny maszynowe... Tak więc latem, gdy armia radziecka przygotowywała się do ataku w centrum, sama uderzyła z Mołdawii i północnej Ukrainy. I zaczęli zaciskać przód.

Niemcy stali się silniejsi i mieli wiele dywizji zagranicznych i mieszanych. ZSRR był wyczerpany pod wieloma względami. Powoli, ale skutecznie, front się kurczył, a wojska radzieckie wpadły do kotła, ale większości z nich udało się uciec. Niemcy stosowali taktykę ataku nocą, wykorzystując urządzenia na podczerwień i celowniki optyczne.

Armia Czerwona po raz pierwszy od dłuższego czasu straciła znaczną część terytorium i cofnęła się. Tak potoczyła się wojna.

A to już czterdziesty piąty rok!

Ale Niemcy również nie byli w stanie wykorzystać swojego sukcesu i ugrzęźli w próbie przedostania się do Żytomierza. Wojska radzieckie utrzymywały front w innych kierunkach. A jesienią i zimą w centrum rozpoczęto ofensywę, która doprowadziła do klęski Niemców na Białorusi i wkroczenia Armii Czerwonej nad Wisłę.

W tym czasie, wiosną 1946 r., Niemcy byli już całkowicie wyczerpani. Nawet nowy czołg E-50, lepszy w swoim

+ cechy "Pantery"-2 nie mogły pomóc Krautom.

Latem wojska radzieckie odcięły i wyzwoliły większość państw bałtyckich. I wreszcie udało im się dotrzeć do Prus Wschodnich. Ale tam utknęli. I znowu, aż do późnej jesieni.

W chłodne dni cios nastąpił w kierunku Rumunii. I wreszcie, zimą na Bałkanach naziści upadli. W rezultacie na początku kwietnia 1947 r. linia frontu w rzeczywistej historii Rosji znalazła się na poziomie z końca 1944 r.

Zbliżał się ciepły sezon. Niemcy liczyli na E-50, E-75, bardziej zaawansowany E-100 i Royal Lion. Również rozwój lotnictwa odrzutowego. Ale to im nie pomogło. ZSRR posiadał T-54 i IS-7, czołg zdolny do walki z niemieckimi mastodontami.

Hitler wpadł w panikę... Szczególnie Niemcy chcieli polegać na swoich niezniszczalnych dyskotekach. Jednak ten drogi pojazd nie był zbyt skuteczny w walce.

Pod koniec maja, zgromadziwszy siły, Armia Czerwona zadała potężny cios w centrum.

Niemcy na ogół spodziewali się ataku i przygotowali silną linię obrony, ściągając rezerwy. Opętany Führer umieścił jednak liczne czołgi III Rzeszy zbyt blisko linii frontu. I zostali zaatakowani przez sowiecką artylerię.

W rezultacie Niemcy ponieśli miażdżącą porażkę. A radzieckie czołgi były w stanie dotrzeć do Odry. Taka sytuacja powstała. Kiedy Rosjanie zbliżyli się już do Berlina.

Niemcy przez jakiś czas próbowali stawiać opór. Przeprowadzili kontrataki, wybiegli ze Śląska i próbowali staranować obronę radziecką na Węgrzech.

Udało im się nawet odeprzeć wojska radzieckie. Ale wszystko okazało się bezużyteczne. Armia Czerwona po zaciętych walkach dotarła pod koniec lipca do dolnej Odry. Nieco gorzej było na Węgrzech. Bitwy w prawdziwej historii przypominały rok 1945, tyle że Niemcy mieli znacznie więcej paliwa i amunicji. Nawet po utracie Rumunii korzystali z ropy z Libii, Nigerii i Kamerunu. A zaatakowali znacznie energiczniej... Pojawiły się pierwsze zbiorniki piramidalne, wyróżniające się doskonałą ochroną...

Naziści przedarli się do Budapesztu, ale samego miasta nie mogli zdobyć. Armia radziecka utrzymała pozycję i przeprowadziła flankujący kontratak. Poruszał się zarówno z południa, jak i z północy, po obwodzie. Rozpoczęły się zacięte walki.

Naziści walczyli zawzięcie, ale na początku sierpnia znaleźli się w kotle. Uparta niechęć Hitlera do wycofania wojsk odegrała negatywną rolę. Pod koniec sierpnia Armia Czerwona wyzwoliła Wiedeń. Pal i Królewiec. Zdobyte wojska radzieckie i Bratysława.

We wrześniu wszystko było gotowe do szturmu na Berlin. Ale Stalin zawahał się. Armia Czerwona lepiej walczyła zimą i późną jesienią w terenie. Więc szturmuj miasto lub poczekaj.

Wrzesień upłynął w bitwach we wschodniej Jugosławii i na wyspach greckich. Stalin wykończył kretynów na Bałkanach. I wreszcie piętnastego października rozpoczęła się operacja berlińska.

Wojska radzieckie korzystały z reflektorów i były w stanie zdezorganizować obronę wroga. Kosztem ciężkich strat Armia Czerwona zdobyła Wzgórza Seelow. A Berlin został otoczony. Hitler uciekł do Bonn, a obrony miasta pozostał von Bock. Wojska radzieckie szturmowały miasto, ale do 7 listopada nie były w stanie go zdobyć. Berlin upadł dopiero 12 listopada... Wojska radzieckie poniosły ogromne straty i ustały. Ale ofensywa rozpoczęła się na południu, Armia Czerwona wkroczyła na północ Włoch, zajmując region wenecki.

Nadszedł grudzień... Wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę na Pragę, wyzwalając ostatecznie Czechosłowację.

Nazistom zabrakło już sił. Ostatnią kartą atutową pozostały jedynie piramidalne czołgi. Oprócz doskonałej ochrony pod każdym kątem, zapewniały również dobre właściwości jezdne.

Dzięki nim hitlerowcy zdołali odeprzeć próby przekroczenia Łaby przez wojska radzieckie na przełomie stycznia i lutego. Ale wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę w kierunku Monachium i wkroczyły do południowych Niemiec. Zarówno luty, jak i marzec upłynęły w bardzo zaciętych walkach. Monachium, Bawaria i niektóre inne ziemie znalazły się pod kontrolą ZSRR. Kwiecień okazał się nieco spokojniejszy. Jednak w połowie miesiąca Armia Czerwona ruszyła w kierunku Rzymu. Walki trwały ponad dwa miesiące, a stolica Włoch upadła.

W maju rozpoczął się atak na najważniejszy region przemysłowy Niemiec w Zagłębiu Ruhry. Niemcy stawiali bardzo zaciekły opór. Czołg piramida pokazał swoją wyższość na polu bitwy. Ten samochód jest naprawdę najlepszy i nawet T-54 uległ im, a IS-7 nie wykazał wyższości. Ale nie tylko lotnictwo wygrywa wojny. I wreszcie na przełomie lipca i sierpnia 1948 roku Zagłębie Ruhry znalazło się pod kontrolą Armii Czerwonej. We wrześniu upadł Hamburg, a na Sycylię wylądowały wojska radzieckie. Resztki wojsk faszystowskich wycofały się za Ren. Ale we Francji, Belgii i Holandii wybuchło powstanie antyfaszystowskie. I zbuntowały się zagraniczne dywizje. W październiku i listopadzie naziści zostali w trywialny sposób wykończeni. Do 12 grudnia żałosne niedobitki wojsk hitlerowskich skapitulowały. Sam Hitler próbował uciec, ale łódź podwodna, na której ukrywał się były dyktator, została odkryta 17 grudnia 1948 roku na falach Oceanu Atlantyckiego i zatonęła. To był ostatni punkt drugiej wojny światowej.


Książę pojmany

Jakby był księciem, który został pojmany. Czekają go okrutne tortury.

A ty sam siedzisz na łańcuchu, twoje ręce i nogi są związane. Bolały mnie bose stopy, zdjęto mi buty, a w celi było zimno i wilgotno. A szczury piszczą i karmią cię tylko raz dziennie chlebem i wodą.

Już na pierwszym przesłuchaniu, gdy chłopca-księcia wciągnięto na stojak, główny książę zaczął na niego krzyczeć:

- Chciałem stać się wyższy od nas wszystkich, przejąć tron!

Oleg splunął z góry na księcia i spokojnie powiedział:

- Już jestem wyższym idiotą od ciebie!

Książę wpadł we wściekłość i zaczął bić chłopca żelaznym prętem po jego bosych stopach.

Kaleki książę wycisnął z siebie, nie zdradzając mąki:

- Ty brzydki szakalu. Odbieracie chleb katom. Ślina już płynie.

Kiedy nieprzytomnego chłopca ocucono, nalewając do wanny lodowatej wody, najpierw zapytał:

- Bojar nie umarł?

Potem znowu go wyciągnęli i z biczem cofnęli się. To prawda, tym razem z wierzby.

Książę był z siebie bardzo dumny, ale posiniaczone nogi bardzo go bolały, a kilka palców kończyn dzieci było połamanych.

Potem torturowali go wodą. Kat zmusił się do otwarcia ust i włożył lejek. Następnie zaczęto wlewać do niego zimną wodę. Książę nie sądził, że będzie to tak bolesne i nieprzyjemne. Wszystkie moje wnętrzności są spuchnięte i zaraz eksplodują. To prawda, że go zatrzymali, a Oleg gwałtownie zwymiotował. Następnie ponownie wciągnęli go na wieszak, ponownie pobili biczem i przypalili mu bose pięty cienką gałązką.

Następnie próbowali haczyków i nakłuwali igłami węzły nerwowe. Następnie obcasy ponownie obsmażono na grillu. Położył żelazko na piersi i rozciągnęli go na wieszaku. Podnieśli go i potrząsnęli trzy razy. I znowu mnie wychłostali.

Torturowali chłopca aż do śmierci. Ale nic nie osiągnęli. Od ciągłego chłosty i tortur ból ogarnął całą istotę i stał się tępy.

Ostatnim razem, gdy Oleg był torturowany wodą, ogolono mu włosy na jasnej głowie. Również okrutne tortury. Z jednej strony kapią na koronę, a z drugiej piętki są pieczone. Dobrze też, że nie wynaleziono jeszcze prądu. Ale torturowali mnie, ale przez bardzo długi czas.

Ale nic nie osiągnęli. Po czym tortury chwilowo ustały. Nawet w średniowieczu egzekucja dziecka była uważana za coś zbyt okrutnego. A zgodnie ze zwyczajem tortury również mają swoje granice i ofiary nie można zamęczyć na śmierć. Więc na razie książę siedział w lochu, cały zakuty w kajdany. Mimo to próbował poruszać się po brzęku łańcuchów i odzyskać siły, a jego młode, silne ciało szybko goiło rany, skaleczenia, wrzody, siniaki, nawet te skorodowane solą. U młodego człowieka wszystko goi się jak u psa.

Poza tym córka strażnika też trochę nakarmiła księcia. Nosiła jabłka, jajka na twardo, kiełbaski, smażone nogi. szepnął:

- Gromadź siły, wolność nadejdzie!

I książę jadł, oszczędzał siły, potrząsał łańcuchami, aby ciało nie stało się leniwe i nie pływało w tłuszczu. I gromadziło się w nim coraz więcej energii. A on nie chciał umierać. I nawet zaczął segregować łańcuchy. Jak? Bardzo proste, link w linku. To nie jest zły pomysł. Tym bardziej kaci o nim zapomnieli, a strażnicy przynosili jedzenie tylko raz dziennie. Dziewczyna nie miała kluczy, ale podawała jedzenie przez okno specjalną wędką.

Oleg wierzył, że wkrótce ucieknie. I rzeczywiście ogniwa łańcuchów zostały przecięte. I tak książę uchwycił moment, gdy strażnicy otworzyli drzwi, aby przynieść balię wody i czerstwego chleba. Racjonujmy tak, żeby książę nie wiedział, jak głodować, ale żeby nie miał sił.

A chłopiec bije strażnika. I uciekaj... A dziewczyna obiecała, że poprowadzi go obok strażników... Nagi chłopiec włożył przyniesione przez dziewczynę ubranie służącego niższego szczebla. Zwykły mundur roboczy. Tylko bez butów, żeby hałasować mniej. Jednak pogoda była nadal ciepła i wielu chłopców, a zwłaszcza dziewcząt, podczas pełnienia obowiązków szło bez butów. A włosy księcia już urosły. Jego twarz nie została zniekształcona torturami, a blizny na ciele były ledwo zauważalne, pęcherze na podeszwach stóp zniknęły, więc nie wyróżniał się szczególnie. Zwykły, choć bardzo przystojny chłopak, o blond fryzurze typu załogi.

Oleg wyszedł z dziewczyną poza zamek. No cóż, dziewczyna całkiem logicznie zauważyła, że będą szukać uciekinierów i czas opuścić ten kraj, wyruszyć w drogę za granicę. I lepiej to zrobić, kupując dobre konie i bogatą płacę.

Oleg odpowiedział szczerze:

-Gdzie mogę zdobyć pieniądze? Okraść kogoś?

Dziewczyna odpowiedziała z uśmiechem:

- A w skarbcu rodzinnym?

Oleg zdał sobie wtedy sprawę, że to prawdopodobnie nie przypadek, że jego ucieczka była tak podejrzanie łatwa. I że dziewczyna nie karmiła go z dobroci swego serca. Tak, to mądre. Zdobądź zaufanie i poznaj sekret. No cóż, jest księciem, człowiekiem dostojnej krwi, czyli nie jest taki prosty.

Chłopak odpowiedział szeptem:

- Wiesz, skarbiec rodziny nie znajduje się w mieście. Nie jesteśmy na tyle naiwni, aby trzymać tam wartości imperium. Musimy opuścić stolicę.

Dziewczyna zgodziła się:

- Pewnie, że w lesie jest bezpieczniej!

I obeszli placówkę miejską, przeszli przez osadę i przenieśli się dalej w góry. Początkowo książę lubił chodzić boso, ale szczególnie poza miastem droga była wyboista i kamienista. I nieznajome już podeszwy zaczęły świecić. Córka strażnika jest biedniejsza i bardziej jej znana. Ale jest to też nieprzyjemne, jest przyzwyczajona do chodzenia po miejskich, gładkich płytkach. Kiedy weszliśmy do lasu, było już trochę łatwiej. Ale nadal nie jest łatwo chodzić boso, czuć każdy guzek, każdą gałązkę, każdą grudkę. Ale książę wytrzymał ogień w piecu i uderzenia podeszwą o kamienie. Dziewczyna zabrała ze sobą jedzenie, więc wystarczy na pierwszy raz. W nocy jest już trochę chłodno - lato przeszło na wierzch. Więc chłopiec i dziewczynka spali, przytulając się do siebie.

Stopniowo jednak oddalali się od stolicy i zagłębiali się w lasy i góry.

Zmniejszyło się prawdopodobieństwo, że ekipy poszukiwawcze je odnajdą, ale pojawiło się kolejne zagrożenie - dzikie wilki!

Nieuzbrojony chłopiec i dziewczynka musieli nawet wspiąć się na drzewo i przepędzić wilki szyszkami.

Następnie książę postanowił przenieść się nieco bliżej terenów mieszkalnych. Kalkulacja opierała się na fakcie, że biedne, chude, brudne dzieci nie będą podejrzane o bycie zbiegłym synem królów.

Co więcej, dziewczyna umiała żonglować i trochę nauczyła zdolnego księcia. A uchodzili za biednych artystów cyrkowych.

Ogólnie rzecz biorąc, obliczenia były uzasadnione. Szukali księcia, a jeźdźcy galopowali, ale biednych sierot było wiele i wśród nich para się zgubiła. Ponadto dzieci celowo się nie myły i były brudne. Nie było wtedy żadnych zdjęć. Wypróbuj portrety i rozpoznaj potomków potężnych królów.

Książę i dziewczyna śpiewali po drodze, a czasem pracowali. Rąbali drewno i nosili wodę. I przenieśli się na południe, gdzie było cieplej. Ich bose stopy szybko stały się szorstkie i przyzwyczaiły się do zimna i stresu. Stopniowo więc przekraczali granicę. I przeszli przez góry do Włoch. Z jednej strony jest tam dość ciepło, na południu można mieszkać nawet zimą. Ale trzeba iść przez góry, już jesienią, kiedy jest tak zimno. A drogi są kamieniste.

Książę i dziewczyna byli z natury silni i nie przeziębili się. Szli i chodzili. Oleg pomyślał nawet, że jego dziewczyna jest jak Gerda - odporna, silna, bezinteresowna. Może nie miał racji, podejrzewając ją? A jeśli to szczera dziewczyna? Ale w każdym razie Bóg chroni tych, którzy są ostrożni.

Ale potem dotarli do najwyższych gór. A ja musiałam chodzić boso po śniegu. Nawet podeszwy dzieci, stwardniałe jak skóra butów, są bardzo bolesne i nieprzyjemne. Zwłaszcza jeśli długo idziesz przez zaspy śnieżne. To staje się prawdziwą torturą. Bose stopy dzieci są z początku czerwone jak łapy gęsi. Potem zaczynają zmieniać kolor na niebieski i ratuje je tylko prędkość. Dzieci idą nieprzerwanie, z całych sił. Zachęcają swojego przyjaciela i nie przestają. Chociaż nogi bolały mnie jak cholera z zimna i zmęczenia. Ale szczyt górski został pokonany. Jeszcze trochę wysiłku, śnieg się skończy, a dzieci dosłownie wpadną w stog siana. Jest tam ciepło i można spać.

A wtedy łatwiej jest iść dalej. Jesień dopiero się zaczęła, a im niżej książę i dziewczyna schodzą, tym robi się cieplej. Weszli więc do wsi, śpiewali i otrzymali żywność. I przenieśliśmy się dalej na południe.

Teraz ich szorstkie stopy są dosłownie błogie. Tutaj są na równinie, gdzie jest jeszcze ciepło.

Książę zdał sobie sprawę, że na pewno nie umrą z głodu. A we Włoszech są stosunkowo bezpieczne. Możesz kontynuować podróż na południe, uciekając przed zimą, lub możesz osiedlić się i zostać sługą. Ale książę postanowił udać się do Neapolu. Tam królestwo jest bogate, a najważniejsze, że go tam nie znają. A on i dziewczyna zamieszkają na podwórku. Na szczęście dobrze mówią po włosku.

Chłopiec i dziewczynka szli pieszo i tupali bosymi stopami do Neapolu. Tam mały książę, dobrze władający mieczem i łukiem, został giermkiem jednego z rycerzy, ale to już inna historia.

. ROZDZIAŁ nr 5.


ATAKI SAMURAJÓW W 1941 ROKU

Oto na przykład, jak mogłaby rozwinąć się druga wojna światowa - gdyby samurajowie otworzyli front na Dalekim Wschodzie już w lipcu 1941 roku!

Oto alternatywna opcja: 22 czerwca 1941 r. Hirohito ogłosił powszechną mobilizację w Japonii. Japonia nie jest zbyt silna gospodarczo, ale ma 100-milionową populację, samą w metropolii, nie licząc posiadłości kolonialnych, i wysoki poziom wyszkolenia przedpoborowego. Może wystawiać siły lądowe porównywalne z piechotą Trzeciej Rzeszy. Dlatego Hitler naprawdę liczył na tym froncie.

Choć duże sukcesy już w pierwszych miesiącach wojny dawały Niemcom złudzenie, że sami sobie z tym poradzą. Ale Niemcy nie potrzebowali Dalekiego Wschodu! Podbili już ziemie kilkakrotnie większe od terytorium Niemiec w 1937 roku, przed Anschlussem Austrii.

Krótko mówiąc, wojna toczyła się, jak w prawdziwej historii, do 22 lipca 1941 roku, a dokładnie miesiąc po agresji niemieckiej zakończyliśmy mobilizację, zwiększając liczebność armii do 7 milionów ludzi - proporcjonalnie do wielkości Wehrmachtu i wielkość naszej grupy w Mandżurii do 4 milionów - Kraj Kwitnącej Wiśni zaatakował ZSRR.

Wojna rozpoczęła się bez prowokacji, natychmiast w stylu samego Hitlera. Ale był powód: nieuregulowanie granic z Mongolią. A samuraj zadał główny cios Mongolii. Wojska radzieckie zostały już częściowo przerzucone na Zachód i nadal są przenoszone. I trzeba było je pilnie zawrócić.

Stalin znalazł się w bardzo trudnej sytuacji. Wróg zdobył już Smoleńsk i jest blisko Moskwy, a na wschodzie potrzebne są rezerwy...

W tych warunkach Naczelny Wódz podjął decyzję o wycofaniu wojsk za Dniepr i skonsolidowaniu obrony w centrum, a wojska w Mongolii zostały wzmocnione rezerwami, aby uniemożliwić Japończykom przełamanie frontu sowieckiego.

I zdecydował się poddać Kijów... Ale takie posunięcie miało swoje wady. Teraz Hitler nie mógł już tracić czasu i energii, kierując się na południe, ale kontynuował ofensywę w centrum. A z Dalekiego Wschodu wybrane i pełnokrwiste dywizje personalne nie były już przenoszone. Część uzupełnienia wosku trzeba było wysłać w stronę licznych i odważnych oddziałów samurajów.

Jest dużo japońskiej piechoty. Czołgi, działa samobieżne i pojazdy są słabe, ale siły lądowe są dobrze wyszkolone i odważne jak samuraj! Ofensywy nie przerwano natychmiast, a jedynie przy pomocy kontrataków. Siły pancerne ZSRR przecięły wroga, ale same poniosły zauważalne uszkodzenia.

Na morzu dominowała Japonia, blokując porty radzieckie. Samurajowie mają także przewagę w powietrzu. Front zachodni wymagał wiele wysiłku, a poza tym jakość lotnictwa Japonii była dość wysoka. A myśliwiec Zero jest najbardziej zwrotny na świecie. Mogli więc z łatwością zmiażdżyć samurajów na niebie. To częściowo zrekompensowało słabość czołgów.

Ponadto Japończycy nie bali się zawiązać granatami i rzucić się pod radzieckie pojazdy, powodując znaczne zniszczenia.

Samurajowie schwytali Ułan Bator, ale potem byli w stanie ich powstrzymać i odepchnąć. Jednak sierpniowa ofensywa niemiecka na Moskwę okazała się zbyt niebezpieczna. Niemcom udało się ominąć stolicę ZSRR od północy i południa i stworzyć kocioł.

Obrona Moskwy nie jest jeszcze skonsolidowana, jej rezerwy są rozproszone, a zimy jeszcze nie ma.

Stalin oczywiście uciekł do Kujbyszewa. Nie pozostał na ringu. Ale Mołotow wraz z Żukowem poprowadzili obronę. Nie jest łatwo szturmem zdobyć tak duże miasto, zwłaszcza mając setki tysięcy bojówek.

Niemcy, tocząc ostrożne walki na obrzeżach stolicy Rosji, próbowali jednocześnie rozwinąć ofensywę na południe i na Leningrad. Miasto Lenina było objęte blokadą, a na południu Fritz rozciągnął już komunikację, aby dotrzeć do Stalingradu. Ale naziści zajęli Woroneż i przedarli się do Charkowa i Rostowa. Walki przeciągnęły się aż do zimy. Moskwa pozostała w blokadzie, zaczął się w niej głód. A Niemcy utknęli pod Sewastopolem.

Armia Czerwona nie miała siły, aby rozpocząć kontrofensywę. Ale nieprzygotowanie nazistów na zimę wpłynęło na ich zdolność bojową. Próba odblokowania Moskwy została prawie uwieńczona sukcesem, jednak brak amunicji i duża luka na frontach uniemożliwiły sukces.

Stolica, znosząc straszliwy głód i trudności, wytrzymywała do maja... Hitlerowi nie udało się zakończyć wojny w 1941 r., ale ofensywa była kontynuowana w 1942 r. Stany Zjednoczone zachowały się biernie i nie ingerowały w wojnę. Wielka Brytania odniosła ograniczony sukces w Libii i znalazła się pod silnym kontratakiem Rommla.

Tym razem Niemcom udało się przeprowadzić ofensywę na Kaukazie. Utrata ducha walki Armii Czerwonej po zdobyciu Moskwy i pożarciu Leningradu oraz nowa ofensywa Japończyków, którzy szybko się nauczyli, skopiowali już czołg T-34. A linia frontu była bliżej ropy z Baku niż w prawdziwej historii. I oczywiście po upadku Moskwy Turcja również przystąpiła do wojny po stronie III Rzeszy.

Stalin uparcie odmawiał zawarcia pokoju. Mołotow zginął wraz z Żukowem w Moskwie. Beria był zwolennikiem porozumienia z nazistami za wszelką cenę. Otruł już chorego Stalina i zajął jego miejsce.

Jednak zawarcie pokoju nie było łatwe. Hitler chciał ziem rosyjskich aż po Ural. A Japończycy mają nie mniejsze ambicje.

Wielka Brytania walczyła bez Stanów Zjednoczonych... Wykorzystując fakt, że naziści za bardzo zaniedbali Afrykę w październiku i listopadzie, byli w stanie pokonać nazistów pod El Aman. Jak się jednak okazało, było to ich ostatnie zwycięstwo.

Wściekły Hitler nakazał przerzucenie dużych sił na kontynent. Zdobywszy przewagę liczebną nad Brytyjczykami, Rommel pokonał Montgomery'ego i ponownie wkroczył do Egiptu, a następnie go zdobył.

Po śmierci Stalina na froncie wschodnim popadł w całkowity chaos. Berii brakowało władzy, a dowódcy frontowi coraz częściej domagali się dla siebie niepodległości.

Churchill, zdając sobie sprawę, że teraz Trzecia Rzesza ze swoimi satelitami i Japonią naprawdę może na niego spaść, próbował zawrzeć pokój. Niemcy jednak znacznie zaostrzyły swoje wymagania.

Zimą 1943 roku Niemcy wkroczyli do Iraku, zajęli Kuwejt, a następnie cały Bliski Wschód. Hitler planował już przejęcie wszystkich brytyjskich posiadłości w Afryce. Nie chciał już niczego małego.

Jednocześnie w lutym, jak to bywa w historii, wypowiedziano wojnę totalną. Potrzebnych było wiele nowych dywizji, i to także dla okupacji. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że powstawały lokalne legiony oraz bataliony i garnizony policyjne.

W 1943 roku Niemcy kontynuowali ofensywę przeciwko Armii Czerwonej. Udało im się zdobyć Kazań, a następnie dotrzeć do Swierdłowska. Ale zima zastała Niemcy na Syberii.

Ale naziści stopniowo przejmowali kontrolę nad Afryką. Utrudniały im przeszkody naturalne, duże odległości i brak dróg. Ale Wielka Brytania przegrywała wojnę. W tym pod wodą. Watahy wilków stopniowo zatapiały prawie wszystkie angielskie statki.

Rok 1944 stał się krytyczny dla Anglii. Wojna na łodziach podwodnych, potem ataki rakietami balistycznymi. Utrata ostatnich kolonii w Afryce i Indiach. Kapitulacja Berii i kontynuacja wojny partyzanckiej pod dowództwem Rokossowskiego.

I oczywiście amerykańska polityka "poczekaj i zobacz". Pozycja izolacjonizmu tylko się umocniła, utrzymując Oś po zwycięstwach. Naprawdę, po co zawracać sobie głowę pójściem na wojnę, jeśli ci to nie przeszkadza?

Przeciwnie, wróg jest bardzo silny... W każdym razie zwyciężył egoistyczny pragmatyzm. Może nie za mądry. To prawda, że Amerykanie na wszelki wypadek opracowywali bombę atomową. Ale co dziwne, brak wojny spowolnił proces jej tworzenia, zamiast go przyspieszyć. Chociaż wydawało się, że powinno być odwrotnie: przecież środków i wolnych środków jest znacznie więcej.

Jednak w warunkach pokojowych gospodarka amerykańska radziła sobie gorzej niż podczas wojny i, co istotne, znacznie obcięto finansowanie projektu na Manhattanie. Było więc wystarczająco dużo programów pokojowych. A Roosevelt posunął się za bardzo na lewo i zaczął przeprowadzać reformę służby zdrowia i wiele rujnujących programów społecznych.

A może na próżno... Wielka Brytania była na skraju zagłady...

W 1945 roku wreszcie doszło do desantu i metropolia została zdobyta... Ale na tym nie zakończyła się II wojna światowa. Hitler w uniesieniu zwycięstwa, mając wraz z Japonią praktycznie wszystkie zasoby starego świata, zdecydował: Stany Zjednoczone są niebezpiecznym konkurentem i należy je pokonać.

Nie było więc możliwości siedzenia za granicą!

Plan Führera przewidywał udział w wojnie przeciwko Stanom Zjednoczonym i państwom Ameryki Łacińskiej. Ale podczas gdy wojna trwała z ostatnim Dominium Wielkiej Brytanii - Kanadą. To właśnie do Kanady ewakuowano rząd Churchilla, który uważał się za głowę Wielkiej Brytanii.

Cóż, Anglia została osadzona na tronie w ogóle jako całkowicie prawowity, wcześniej złożony monarcha. Tylko on faktycznie stał się marionetką, pod kontrolą wyznaczonego przez Führera gauleitera.

Bierność Ameryki pozwoliła Trzeciej Rzeszy, pokonując i okupując Kanadę, stworzyć duży przyczółek w Nowym Świecie.

Truman robił wszystko, co w jego mocy, aby uniknąć wojny z potężną koalicją państw faszystowskich. Co więcej, jeśli Stany Zjednoczone nie odważyły się walczyć z państwami Osi, gdy Związek Radziecki i Wielka Brytania się opierały, to teraz nie było najmniejszego powodu.

Hitlerowi też się jeszcze nie spieszyło. Należało przetrawić nowy, bardzo rozległy majątek, utworzyć oddziały policyjne i uderzeniowe składające się z cudzoziemców pod dowództwem Niemców.

Tylko do kontrolowania okupowanych terytoriów potrzebne były nowe miliony żołnierzy.

Do wojska powołano prawie wszystkich robotników, z wyjątkiem tych, których nie można było zastąpić obcokrajowcami. Również wszyscy nadzorcy płci męskiej wstąpili do Wehrmachtu i SS. Opieką nad obcokrajowcami objęto Niemki i nastolatki. A w samym Wehrmachcie ludzie byli przyjmowani do służby od czternastego roku życia. Utworzono kilka oddziałów pomocniczych. Kobiet pilotów i kobiet-snajperów było już dziesiątki tysięcy.

Cały batalion konstrukcyjny, kierowcy i inni Khivi stali się obcy. I najpierw pod patronatem SS, a potem Wehrmachtu, z cudzoziemców wszelkiej maści utworzono korpusy i legiony. Nawet czarni nie gardzili wykorzystywaniem ich jako mięsa armatniego.

W 1946 roku rozpoczęła się inwazja na Kanadę. W tym czasie naziści produkowali już w dużych ilościach czołgi i samoloty odrzutowe nowej generacji "E".

W masowej produkcji pojawiły się zarówno rakiety balistyczne, jak i niezwykle szybkie, zwrotne samoloty dyskowe.

A także skuteczne noktowizory, a nawet coś na wzór pierwszych na świecie kamer termowizyjnych - choć wciąż nieporęcznej broni.

Czyli Kanada, której Stany Zjednoczone, bojąc się rozwścieczyć Niemców, praktycznie nie pomogły, nie mogły niczemu się sprzeciwić.

Dopiero położenie geograficzne kraju - za oceanem, umożliwiło przeciągnięcie agonii na kilka miesięcy, zamiast tradycyjnego blitzkriegu. Ale to oczywiście nie wystarczy dla Trzeciej Rzeszy.

Po zajęciu Quebecu i Toronto, a także wszystkiego innego, Hitler wydał rozkaz zgromadzenia sił do ataku na Stany Zjednoczone. Chciał powtórzyć blitzkrieg charakterystyczny dla Francji i częściowo ZSRR.

Naziści przygotowywali strajk i okopywali się w Ameryce.

1 maja 1947 roku rozpoczęła się Operacja Duży Orzeł. Niemcy próbowali zrobić kolejny krok w kierunku dominacji nad światem. Ale amerykanom udało się w krótkim czasie stworzyć dość potężną i dogłębną linię obrony. A ich lud był pełen pragnienia walki o niepodległość kraju, aby zapobiec totalnemu i upokarzającemu niewolnictwu.

Blitzkrieg nie wypalił. Walki stały się długotrwałe i zacięte. Ale naziści, choć powoli, posuwali się naprzód. W ciągu pierwszego miesiąca walk przedarli się średnio od pięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu kilometrów, przedzierając się przez linię obrony frontu.

Amerykanie byli świetni w strzelaniu, mają dość dużą populację, ponadto są dobrze uzbrojeni i wyszkoleni do posługiwania się bronią od dzieciństwa. Zatem oczekiwanie, że Stany Zjednoczone natychmiast się złamią, nie spełniło się.

Prawdą jest, że czołg Pershing, a tym bardziej przestarzały Sherman, nie trzymał się głównego piramidalnego czołgu III Rzeszy, E-50. Ważący 42 tony Pershing miał armatę kalibru 90 milimetrów o początkowej prędkości pocisku 810 metrów na sekundę i przedni pancerz o grubości 102 milimetrów. A niemiecki mastodon E-50, ważący 65 ton, miał działo kal. 105 mm o początkowej prędkości pocisku 1300 metrów na sekundę, przedni pancerz 250 mm oraz boczny i tylny pancerz 200 mm. Co więcej, piramidalny kształt czołgu zapewniał wysoki poziom racjonalnego nachylenia pancerza podczas strzelania pod dowolnym kątem. Zatem Pershing nie miał szans przebić E-50 nawet przy strzale z bliskiej odległości.

Oczywiście najpopularniejszy amerykański czołg Sherman ma jeszcze słabsze uzbrojenie. A działo Sherman kal. 76 mm, nawet E-25, nie jest niebezpieczne pod żadnym kątem, a E-10 może przebijać tylko z boku.

Cóż, E-50 to najpopularniejszy niemiecki czołg, może zniszczyć Pershinga i Shermana z pięciu kilometrów z gwarancją.

E-25 jest nieco słabszy pod względem uzbrojenia w armatę 88 mm, ale niszczy także Shermana z odległości trzech i pół kilometra i Pershinga z około trzech.

Rzeczywiście istnieje cięższa modyfikacja Shermana z pancerzem 152 mm. Ale ma słabą zdolność przełajową, waży 38 ton, a mimo to E-50 z gwarancją pokonuje cztery kilometry, a E-50 od półtora do dwóch kilometrów.

Spośród nieprodukcyjnych pojazdów amerykańskich jedynie T-93 może prowadzić choćby pozory bezpośredniej bitwy i starcia z Niemcami. Pojazd ten ma przedni pancerz o grubości 305 mm i działo kalibru 155 mm. Ale żeby prowadzić 93-tonowy czołg... A jaki to rodzaj czołgu, jeśli nie ma obrotowej wieży? Bardziej prawdopodobne jest, że T-93 jest działem samobieżnym o zerowych osiągach. Silnik o mocy 800 koni mechanicznych to zdecydowanie za mało przy takiej masie.

Niemiecki E-50 ma silnik o mocy 1200 koni mechanicznych, a jego wieża wykonuje pełny obrót w 9 sekund!

Ale T-93 nie jest seryjny... Istnieje seryjne działo samobieżne z armatą długolufową kal. 155 mm, zwane "Wielkim Tomem". Potrafi przebić Niemca za pomocą E-50, ale sama jest zbyt podatna na faszystowski ogień.

Tak więc w dziedzinie budowy czołgów Wehrmacht jest o głowę silniejszy niż Pentagon. W lotnictwie Stany Zjednoczone również pozostają w tyle pod względem jakości, ale mają ilość, podobnie jak czołgi. Ale Trzecia Rzesza i Japonia, dysponując tak ogromnymi zasobami, są w stanie to udźwignąć w liczbach.

W przypadku niektórych rodzajów broni Stany Zjednoczone nie mają porównywalnego wroga. Na przykład rakiety balistyczne. Są teraz zaawansowane i mogą przelecieć tysiące kilometrów i przewozić do ośmiu ton materiałów wybuchowych. W tym broń nuklearną.

Trzecia Rzesza stworzyła już i eksploatuje kilka reaktorów jądrowych. Stworzenie bomby nie jest daleko.

Zimna postawa Hitlera była częściowo tym, co spowolniło program nuklearny. Ale Amerykanie też nie pozostali daleko w tyle. Co więcej, w USA pracuje obecnie tylko jeden taki reaktor, podczas gdy w III Rzeszy jest ich aż sześć, a cztery kolejne są w budowie. Faszyści mają więc znacznie więcej możliwości przejścia do masowej produkcji broni nuklearnej.

A rakiety balistyczne Wehrmachtu nauczyły się już celować dość dokładnie. W tym celu stosuje się specjalne skrzydła i dysze gazowe.

Ale najniebezpieczniejszą bronią, której natura jest owiana tajemnicą, był dyskowy statek kosmiczny Trzeciej Rzeszy. W 1947 r. prędkość była już 8-10 razy większa od prędkości dźwięku. A co najważniejsze, te świecące latające spodki są całkowicie niewrażliwe na wszelkiego rodzaju broń strzelecką.

Nie da się więc przez nie przebić. Oznacza to, że taka broń ma nieodparty wpływ moralny na każdą armię.

Strumień laminarny strąca łuski i kule, unosi strumienie cząstek, a podczas lotu latający spodek jest niezniszczalny.

Jednak początkowa próba rozbicia wroga szturmem nie powiodła się. Niemcy i Japończycy ponieśli poważne straty i porzucili natarcie. Ale ofensywa rozpoczęła się na południu. Zaciekłe walki wybuchły na Przesmyku Panamskim i dalej na północ, do Nikaragui. Z południa nacierali Japończycy i koalicja dyktatur Ameryki Łacińskiej. Ale ich armie będą słabszej jakości. Chociaż być może jest ich duża liczba. Samuraje używają Chińczyków jako mięsa armatniego.

W Niebiańskim Imperium jest wielu wojowników, którzy są niezwykle odważni. Choć nie walczą zbyt dobrze, są skuteczni.

W sierpniu 1947 roku bitwa przeniosła się do Kostaryki i rozszerzyła się na południowy Meksyk.

Tutaj cztery wojowniczki postanowiły pracować mieczami. Mówiąc dokładniej, bogowie demiurdzy przyjęli dla nich rozkaz w tym alternatywnym wszechświecie. I tak Zoja, Wiktoria, Nadieżda i Elena - kwartet terminatorów osiedlił się obok wojsk japońsko-chińskich.

Meksyk jest podzielony. Niektórzy poszli za Stanami Zjednoczonymi, a niektórzy dołączyli do państw Osi. Głównym trzonem sił sprzeciwiających się koalicji reżimów dyktatorskich są Amerykanie. Stanowisko USA przypomina strategiczne naciski z północy i południa. Jeśli Meksyk upadnie, Ameryka zostanie całkowicie odizolowana.

Na północy panuje chwilowa cisza, z wyjątkiem Alaski, która jest atakowana przez nazistów. Większość tego terytorium, niegdyś zakupionego od carskiej Rosji, została już zdobyta przez nazistów i ich obce legiony.

Oczywiste jest, że Alaska jest całkowicie odizolowana i prawie niemożliwe jest jej powstrzymanie. Ale Amerykanie walczą bohatersko i nie chcą oddać swojej Ojczyzny. Co więcej, naziści traktują swoich jeńców bardzo okrutnie.

A na południu walki toczą się pełną parą - Japończycy i im podobni próbują zdobyć jak najwięcej terytorium. A wojownicy na rozkaz rosyjskich bogów demiurgów postanowili trochę pomóc USA.

Tutaj wędrują wysokogórskim szlakiem meksykańskim. Więc nie mają za zadanie ratować Stanów Zjednoczonych, ale po prostu muszą przedłużyć wojnę, czterej wojownicy mogą podziwiać naturę i ta... rozmowa toczy się między nimi.

Elena Mądra, skacząc bosymi piętami po ostrych kamykach, zapytała niszczyciela Wiktorię:

- Co to za broń... O tak okropnej nazwie - Bomba Hiperteonuklearna?

Córka Czarnoboga gwizdnęła przenikliwie przez nozdrza i rozejrzała się. Było jasne, że sam Czerwony Diabeł był przestraszony. A ona odpowiedziała ledwo słyszalnie:

- To coś takiego... Co może zamienić całe wszechświaty w najstraszniejsze piekło, unicestwić miliardy galaktyk na raz, a nawet stworzyć wielkie zagrożenie dla Bogów Demiurgów!

Elena Mądra powtórzyła z podziwem:

- Bomba hiperteonuklearna to fenomenalna siła nadkosmiczna!

I po czym dziewczyna, córka Svaroga, podskoczyła i wykonała potrójne salto. Jej nagie, opalone, wdzięcznie umięśnione nogi wirowały w powietrzu. Nadieżda swoimi długimi, wdzięcznymi palcami rzuciła jednocześnie kilka kamyków. Elena znów się obróciła, przyjmując ciosy okrągłymi obcasami. Kamienie leciały jak kule w głowy samurajskiego oddziału zwiadowczego. Siedmiu Japończyków, wcale nie złych, a wręcz zabawnych, zostało pokonanych pod ich nosem. Ich odłamki popękały, a hełmy rdzeniowe wypaczyły się.

Wiktoria zagwizdała i była wyraźnie niezadowolona:

- Zabiłeś ich... Ale to ja jestem prawdziwym zabójcą!

Elena potrząsnęła swoimi niebieskimi włosami i zagruchała:

- Czarnobóg nie jest mordercą, ale... Surowym nauczycielem!

Victoria już miała odpowiedzieć, gdy zalała ją fala wspomnień... A dokładniej, wizja. Broń hiperteonuklearna... Jak wybuchła taka bomba... Z prędkością bilionowej do bilionowej mocy światła przeszły przez nią hiperteowale... A tych we wszechświecie, którzy zostali unicestwieni, można uważać za szczęśliwców. Sekstyliony gwiazd i gwiezdne światy na raz, powykręcane z bólu. Światła i planety stały się brzydsze niż głowy samych strasznych diabłów, a rozproszyły się po nich najbardziej potworne owady i szczury, jakie można sobie wyobrazić, dręcząc żywych ludzi i istoty inteligentne.

A potem cały wszechświat okazał się piekłem hiperplazmatycznym, zmuszającym każdą komórkę, każdą cząstkę ciała żywego organizmu do cierpienia i cierpienia. Prawdziwy podziemny świat o uniwersalnych proporcjach zamknięty w sześcianie.

A potem to samo przydarzyło się planetom i gwiazdom.... Z pamięci nawet bezlitosna Wiktoria krzyczała ze strachu... Z jej bladych ust wydobyło się:

- Broń hiperteonuklearna, to jest broń - Dzień Sądu!

Córka Beloboga, Zoya, również poczuła coś niezwykle okrutnego i zimnego, jakby znajdowała się na krawędzi czarnej dziury. Widziała także, jak zwierzęta, na tle których szczury są całkiem uroczymi stworzeniami, gryzą ludzkie mięso i jak kły macek wbijają się w mózg.

Zoja zbladła bardzo i jąkając się, nieśmiało zasugerowała:

- Połóżmy tabu na wszystkim, co mówi się o broni hiperteonuklearnej!

Wtedy jakiś diabeł pociągnął za język Wiktorię, bezlitosną córkę Czarnoboga:

- Mam jeszcze jedną dziwniejszą rzecz: broń hipernadjądrową!

Po tych słowach ognisty diabeł bardzo zbladł, a jej kończyny ugięły się. Dziewczyna o kasztanowych włosach upadła, a jej bose stopy zwisały w powietrzu. Okrągłe, różowe szpilki Victorii nagle pokryły się pęcherzami, a powietrze wypełnił zapach spalonego mięsa.

Reszta wojowników również podskoczyła, ostre kamyki skalistego grzbietu, po którym nieustraszenie stąpały ich bose dziewczęce stopy, nagle stały się tysiąc razy gorętsze niż płonące węgle. Podeszwy były przypalone, a dziewczynki niczym króliczki szybko podskakiwały, próbując unieść swoje ciała wyżej.

To naprawdę boli do tego stopnia, że w całym ciele pojawia się obrzydliwy brud. Victoria złamała niewypowiedziane tabu: nie wspominając na próżno o czymś takim jak: broń hipernadjądrowa. Doprawdy, jedna bomba hipersupratheonuklearna jest w stanie zniszczyć i zamienić w najbardziej potworny z potwornych koszmarów, nie tylko wszechświaty, ale hiperwszechświaty, a nawet zagrozić istnieniu nie tylko Bogów Demiurgów, ale także Superbogów.

Bardzo - straszniejsze niż najstraszniejsza broń. Nic dziwnego, że kiedy to powiedział, dziewczyny Supermana podskoczyły, jakby oparzone hiperplazmą.

Ale nie tylko oni ucierpieli. Jak zawył cały pułk japońsko-chiński, a raczej trzy pułki z czołgami i działami samobieżnymi! Żółci żołnierze o wąskich oczach zostali nagle wyrzuceni przez grawioplazmę, a małe, przypominające pudełka samurajskie czołgi rozgrzały się niemal do białości. Żołnierze w nich zostali usmażeni żywcem i jak bezlitosna śmierć ich dopadła.

A pozostałym Japończykom i Chińczykom zwęglono stopy i buty, a wszystko spaliło się aż po szyję. I jeszcze nie umarli, ale cierpieli okrutnie z powodu potwornego, absolutnie nie do zniesienia bólu. Ci goście mieli wielkiego pecha. Doświadczyli konsekwencji używania różnych poziomów rdzenia i byli przerażeni konsekwencjami! Okazało się, że wcale nie jest tym, czym jest... Ale tylko nieporównywalnie mniejszym od tego wyłupiastego nosa, jakim jest w rzeczywistości

Broń hipernadjądrowa!

Piętnaście tysięcy chińskich i japońskich żołnierzy zginęło natychmiast lub w ciągu kilku minut w bolesny sposób. A dziewczęta, które miały mocno oparzone pięty, pobiegły do najbliższego strumienia.

Jednak zamiast zimnej wody na ich zaczerwienione nogi, pokryte małymi i średnimi pęcherzami, czekała wrząca woda. A wrząca woda w pobliżu strumienia jest niezwykle stroma, w przeciwieństwie do zwykłej wody. Tak więc oprócz nóg dziewczyny poparzyły także swoje prawie nagie piersi i luksusowe, mocne uda.

Nawet kamienie stopiły się i zmiażdżyły, samolot się zatrząsł.

Cała czwórka zaczęła tańczyć i galopować gwałtowniej niż dzicy z plemienia Tumba-Yumba. I tak dziewczyny poczuły się zranione.

Victoria zamiast krzyczeć, wzięła to i zaśpiewała na całe gardło;

Ból nie jest straszny, uwierz

Bo Ojczyzna jest w naszych sercach!

Biegniemy po gorącej wstążce

Lub na śniegu - zimne cukierki!


Nie łam dziewczyn, uwierz żelazu,

Żyje w nich entuzjazm wielkiego Stalina...

Na drogach zima śnieżnobiała,

Poszliśmy boso na wędrówkę!


Walczymy gorliwie za Ojczyznę,

Wierzymy, że możemy wygrać!

Za wyspą w kanale Buyan,

Nie pękaj, mamy czystą nić życia!


Służyłem gorliwie - Czarnobóg,

Nie jest zły, tylko bardzo surowy...

I dedykuję Mu odę,

Ponieważ jest Bogiem Nieśmiertelnym!


Pod przywództwem ludu Belobog,

Robią dobre uczynki!

I będziemy swoimi własnymi sędziami,

Od kościołów do najbliższej wioski!


Wszystko jest piękne, jeśli Łada jest z nami,

Daje czyste powietrze i miłość!

Veles chodzi z potężnymi rogami,

Obficie przelewa krew w bitwie!


Sam Svarog, także potężny wojownik,

Rusznikarz o imieniu Hermes...

Człowiek jest godny uznania

Dla niego zmartwychwstał Biały Bóg!


I słychać grzmoty Peruna,

Daje swój mocny, budzący grozę głos...

Drżyjcie, bękarci przeciwnicy,

Wielka rasa wynagrodzi cię za zło!


Otrzymamy nagrodę w niebie

Nie ma nikogo, kto by Ci dorównał,

Niech czasem nie ma słodyczy z wrogami

Spotkamy się z radością wielkiego świtu!


Cudownie będzie nam we wszechświecie,

Podbijemy wszystkie kwazary na raz...

I z wielką niezniszczalną chwałą,

Dzielny cherubin nas oświeci!


Wszechmogący Bóg jest naszym Ojcem -

Rozkazał bronić Ojczyzny,

Obejmijmy Go...

Był plebejusz, ale teraz na niebie - Wiedz!

A konsekwencje słów beztrosko wypowiedzianych przez Victorię rozprzestrzeniły się na setki kilometrów, stopniowo słabnąc w miarę oddalania się od epicentrum.

Zwłaszcza tam, gdzie żołnierze byli zabijani od razu, gdzie zostali poparzeni, a z dużej odległości po prostu topnieli im pięty. Ci, którzy chodzili boso, cierpieli, jakby ich pięty poparzono gorącym żelazem. Poważne uszkodzenia, nawet w odległości tysiąca mil, otrzymały gąsienice czołgów. Wiele samolotów w powietrzu straciło kontrolę i rozbiło się, a te, które stały przygnębione na lotniskach, trywialnie się psuły.

Skrzydła były szczególnie delikatne. Są lepsi i lepsi...

Ucierpiały także wojska amerykańskie. Szczególnie wiele B-29, bombowców "superfortecy", zawiodło. Oczywiście jest to poważny cios w zdolności bojowe armii amerykańskiej. Co więcej, dziewczyny znalazły się tylko na nieznacznym japońskim tyłku.

Tym samym od samego początku stanął pod znakiem zapytania cel, jakim jest spowolnienie najazdu "Wielkiej Żółtej Armii" od południa. Dziewczyny drgały z bólu i tańczyły, jakby były zaplątane w sieć błyskawic.

Córka Beloboga, Zoya, próbowała wymyślić, jak pozbyć się tego kokonu i uwolnić od niego dziewczynki?

Belobog to wszystko, co jest dobre i jasne we wszechświecie. Jako produkt Najwyższego Boga Bogów Rodzica, Rodziny - występuje w dwóch głównych podstawowych hipostazach: światło i ciemność, dobro i zło! Co więcej, podział ten nie jest absolutny. A Belobog i jego słudzy stosują przemoc i karzą winnych. Czarnobog hojnie nagradza swoich oddanych sług i jest w stanie osobiście lub z pomocą swoich wyznawców leczyć choroby, budować i tworzyć.

Wielu bogów demiurgów nosi w sobie część zarówno dobra, jak i zła. Co więcej, pojęcie dobra jest warunkowe - względne. Jak samo zło... Na przykład, jeśli ktoś biegnie w stronę otchłani, a ty go odepchnąłeś i złamałeś mu rękę: co mu zrobiłeś? Zło i dobro w jednej butelce lub zło w imię dobra!

Pod tym względem Hiperwszechświat jest jednocześnie dość prosty i złożony. Jedyny Bóg Wszechmogący to także Imię - On jest Rodziną, Rodziciem, Najwyższym. Hindusi czcili Roda jako Najwyższego lub Vichy. Potem jednak dodali: Bramę - symbolizującą Beloboga i Śiwę - blisko Czarnoboga.

Ale Nadkoshchey - stworzenie Czarnoboga jest naprawdę prawdziwym złem podobnym do hinduskiego Kali. I to właśnie jego mięsożerny geniusz doprowadził do stworzenia broni hiperteonuklearnej... A ta broń była już używana i obsługiwana.

A coś takiego jak hipernadteonuklearna właściwość Anihilacji jest całkowicie tabu! Raz wybuchniesz głośno i ty i inni zrozumiecie to, za rogi!

A choćby za rogi!

Zoya szepnęła cicho do Eleny Mądrej:

- Potrzebujemy Emitera Hipermagii!

Najbardziej techniczny z wojowników mrugnął do przyjaciółki i warknął:

- Niech Emiter Hipermagii zadziała!

A potem dodał żartobliwie, delektując się słowami:

- I Emiter Hiperteomagiczny też!

Potem wydarzył się cud - nici sieci opadły, skalisty grzbiet zadzwonił i spadły fragmenty kamieni.

Dziewczyny z supermenów pozbyły się ubrań śmierci i zachichotały przenikliwie... Wyszło bardzo fajnie!

Ciąg dalszy nastąpi...


TRUMP PRZECIWKO KORONAWIRUSOWI

ADNOTACJA

Prezydent USA Donald Trump zmarł z powodu koronowirusa. A wszechmocna Bogini Bogów Emmanuel wysłała go do wszechświata wewnątrz króla Koronawirusa. Tam przeniósł się w ciało wielkiego przywódcy i przyszłego proroka nowej światowej religii. Donald Trump gromadzi armię, pewnie walczy o tron i tworzy nową religię.

. PROLOG

Donald Trump jako młody człowiek był teraz zmuszony uklęknąć przed Wszechmogącą Matką Bogów, Emmanuelem. I pocałuj bose stopy tej piękności. Co jednak jest raczej przyjemnością niż upokorzeniem.

Młody mężczyzna Trump pocałował wiecznie młodą dziewczynę z fryzurą mieniącą się wszystkimi kolorami tęczy i powiedział:

- Cieszę się, że mogę ci służyć na zawsze, Bogini Bogów!

Emmanuelle skinęła głową, gołymi palcami chwyciła nos młodego prezydenta i pociągnęła, warcząc:

- Bądź moim niewolnikiem! I wtedy ludzkość będzie miała szansę na zbawienie! Masz pierwszy artefakt - mysz! Drugi to byk! I będziesz musiał przeżyć przygody w innym świecie... Dokąd wyśle cię mój jednorodzony Syn Sfero Katastrof.

Donald Młodzieniec odpowiedział ze smutnym uśmiechem:

- Więc co? Jestem gotowy!

Wtedy pojawił się blondyn w krótkich spodenkach. Miał wrażenie, że schodzi w powietrze po niewidzialnej drabinie. Przy każdym kroku pod bosymi stopami chłopca demiurga słychać było dudnienie, jakby uderzali w żelazo gigantycznym młotem.

Donald Trump skrzywił się. Niegroźny chłopiec w wieku około trzynastu lat był samym Szatanem i Ojcem Powszechnego Zła. Ale wyglądał bardziej radośnie i beztrosko niż na wściekłego.

Devil Boy nagle pojawił się obok Trumpa, chwycił go gołymi palcami za podbródek i wyrzucił go w powietrze.

Młody prezydent wirował w atmosferze jak top.

A Sfero Katastrofow roześmiał się i odpowiedział:

- Jestem Ojcem zła i samym szatanem!

A chłopiec skoczył jak piłka po powierzchni planety, która urosła. A Trump dalej kręcił. Rzucano nim jak piórkiem w powietrzu.

Wyglądało to całkiem zabawnie. Choć byłemu prezydentowi USA nie jest do śmiechu.

Tak, jest to bardzo ekstrawagancki sposób walki o dominację nad światem, gdy krążą wokół ciebie fale powietrza, czym jest Dziecko Diabeł. Chociaż jest możliwe, że Sfera Katastrof jest starsza od Słońca.

Nagle obrót Donalda Trumpa ustał. I znalazł się na trudniejszym terenie. Dziewczyna-demiurga krzyknęła na swego Syna, Szatana.

- No cóż, spokojnie, nie skrzywdzisz prezydenta, nawet jeśli jest byłym.

Bogini spogląda na planetę, skąd powróciła dusza Prezydenta USA i doktora nauk finansowych Donalda Trumpa. Rejestrowałem różnego rodzaju ruchy w mojej wielohiperteoplazmatycznej głowie. Pstryknęła bosymi palcami i nastąpiła przemiana, armady najeżyły się stalowymi kolcami. Ile błysków, śmierci i krwawych fontann wyrzuca stado hien uciekających z rozpalonych do czerwoności hipertytanowych ogniw Hadesu - ogromnych i płonących energią. Twórca światów i Ten, który zrodził Diabła wszelkiego stworzenia, wszechmocny żartowniś Sfero Katastrova, z przyjemnością pstryknął językiem, który wyleciał z jej ust, długi jak bicz i mieniący się rubinami:

- Tym razem udało Ci się zagrać na korzyść swojego zakładu w świętej walce z Koronawirusem. Wcześniej szanse Ameryki i całej ludzkości na pokonanie koronowirusa tylko malały. - Dziewczyna Stworzycielka uśmiechnęła się nieuprzejmie, jakby bogini Kali była niezadowolona z ofiary - Szczególnie spodobało mi się, jak dokonałaś wyczynu w ciele chłopca - przeszłaś przez ogień, wodę i miedziane rury! - Olśniewająco piękna dziewczyna-Bogini tupnęła bosą stopą i kontynuowała. - Nie bałeś się, że granat opowiada dowcipy. Jakiej odwagi to wymaga? - Bogini rozświetliła swoją głowę, jakby złożona z najpiękniejszych gwiazd, z olśniewająco błyszczącą koroną. Ale z bardzo naiwnym uśmiechem dziewczyna chytrym tonem zapytała swojego wszechmocnego partnera i Syna Szatana, dziecko. - Może Największa Sfera Katastrof będzie musiała wyposażyć prezydenta-miliardera w jakieś ogromne uprawnienia?

Demiurg uśmiechnął się:

- Nie ingerujemy w bieg historii. Ale sami ludzie, z naszą pomocą, mogą wszystko zmienić. Sytuacja jest więc pod kontrolą.

Chłopiec-twórca prawdopodobnie już wiele kwintylionów wszechświatów i wiele praw wszechświata zrewidował Diabła, który czyni życie bardziej interesującym i przerażającym, zmienił krajobraz i wylądowali w tundrze z leżącymi głębokimi zaspami śnieżnymi.

D i bogini w sobolowych futrach na luksusowych saniach oraz chłopiec-demiurg i Diabeł ścigali się boso i w krótkich spodenkach po śniegu. Co więcej, sądząc po tym, jak szybko jego nogi zrobiły się czerwone, chłopcu Sfero jest naprawdę zimno. Kilka kolejnych bardzo pięknych dziewcząt w bikini najwyraźniej postanowiło podzielić się maratonem z piekielnym bóstwem, błyskając wdzięcznymi, gołymi, dziewczęcymi obcasami.

Twórczyni dziewczyny zauważyła:

- Wieczny chłopiec Szatan nigdy nie dorośnie. Zawsze szlachetnie daje szansę przeciwnikowi.

Demiurg Sfero, uśmiechając się jak tygrys, dodał:

- I zawsze dotrzymuję słowa... Słowo Lucyfera jest prawem, a ja, podobnie jak Prometeusz, jestem nosicielem światła!

Śnieg zastąpiły rozżarzone węgle, po których przebiegła bosa chłopczyca. Z każdym jego krokiem unosił się ognisty pył. Dziecięce stopy, czerwone od dobrego mrozu, poczerniałe od sadzy i pokryte małymi pęcherzami. Sfero Katastrofow zmarszczył oczy, można było w nich wyczytać ból i uśmiechnął się z ustami pełnymi błyszczących zębów.

Zaskoczony młody człowiek Donald Trump zapytał, zupełnie nie rozumiejąc znaczenia tej samotortury:

- Dlaczego pali sobie pięty?

Bogini zachichotała i na niebie pojawił się statek kosmiczny, pancernik w kształcie dysku o połowę mniejszy od Nowego Jorku. A w rękach dziewczyny demiurga znajdowała się dwudziestopięciolufowa armata z fajnym hologramem. Po czym odpowiedziała:

- Trenuje siłę woli! A co najważniejsze, wszystko jest szczere - ludzkie mięso... Ból jest jak najbardziej naturalny.

Po czym wojownik-demiurg oddał strzał ze strzelby.

Z każdej beczki wydobywał się promień własnego światła, barwy i konfiguracji. Po drodze strumienie te w niektórych miejscach nabrały blasku aż do oślepiania, w innych wręcz przeciwnie, przygasły.

A kiedy uderzył we flagowy pancernik... Najpierw kolos o średnicy stu kilometrów pomarszczył się i zdeformował, a potem eksplodował!

Supernowa wybuchła na orbicie planety bardzo podobnej do ziemskiej... Fale grawitacyjne i hiperplazmatyczne tsunami uderzyły w powierzchnię zamieszkałego subksiężyca.

Wtedy z góry wylewa się lawa, z której ogromne drapacze chmur o wielu setkach pięter natychmiast topią się, zamieniając się w fotony. Cienkie piski słychać od wielu milionów natychmiast spalonych aborygenów planety Tuk. Udało im się nawet ją przestraszyć, a sygnał bólu nie ma czasu dotrzeć do mózgu. Po prostu tratwaplazma natychmiast zamieniła się w fajerwerki. Sfero Katastrofov poleciał tam wraz z dziewczyną Terminator.

Donald Trump, choć sam nie jest święty, wciąż nie mógł powstrzymać się od przeczytania morału:

- No cóż, nie jest ci wstyd? Zniszczyłeś całą planetę dla kaprysu!

W odpowiedzi para odpowiedziała zgodnie, do tego stopnia, że quasi-krystaliczna próżnia pękła, rozpadając się na wiele fragmentów:

- Tylko planeta! - I ogłuszający śmiech w odpowiedzi. - Zobacz, jak tworzymy wielkie wszechświaty i gramy w nich!

Dziewczyna-demiurga wraz z Katastrofowem, chłopcem-bóstwem i Diabłem natychmiast się poruszyli: pokazali Donaldowi Trumpowi nowy wszechświat, który właśnie udało im się spartaczyć.

Od strony bogini Emmanuel, jak ciasta z pieca, wyskakiwały gwiazdy różnego typu tylko w miliardach i bilionach, z jedną tylko cechą: różnego rodzaju samochodami i ciężarówkami ze skrzydłami żywych stworzeń i motylami z kołami sernika.

Natomiast Sfero Katastrofov wyrzucał zwierzęta z różnego rodzaju ogonami i skrzydłami, w tym awangardowe samoloty.

Wiele bilionów gwiazd i planet krążących wokół nich po skomplikowanych orbitach wyłoniło się z próżni tak szybko i bogato, jak gdyby zostały narysowane na komputerze. I nawet wyglądał na teokwazar!

Ogromna bogini-dziewczyna wielkości Mgławicy Krab szybko się obróciła, jakby mniejsze dziewczynki oddzielała od niej spadająca kropla.

Jak pięknie się zrobiło, miliony dziewcząt, bez moździerzy i mioteł, biegały przez próżnię, głośno się śmiejąc i piszcząc z zachwytu.

Nie bez powodu Sfero Catastrophe, chłopiec-diabeł, stał się nieco starszy, a także podzielił się na hordę nastoletnich chłopców i stworzeń nieziemskiego pochodzenia. Mieszali się z dziewczynami. Wskoczyli do samochodów i wymknęli się. Kalejdoskop najdzikszych i najbogatszych kolorów jest po prostu niewytłumaczalny.

Ale wtedy Donald Trump (który znów stał się jeszcze silniejszym, przystojniejszym młodzieńcem!) został złapany za rękę przez jedno z wcieleń bogini demiurga, które osiągnęło jego wzrost. Po czym natychmiast wzrosły i znalazły się w pobliżu gwiazdy, nadwozia luksusowego Cadillaca i szkarłatnego hybrydowego orła.

Wszystkie dziewczyny, w które rozmnożyło się bóstwo, różniły się od siebie, ale ślicznotka obok Donalda Trumpa jest bardzo stylowa. Skórzane buty na długich obcasach, zapięcia w kształcie diamentów, a fryzura jest ogólnie super.

Emmanuel (tak chciała się nazywać twórczyni wszechświata) wykonała gest... Zatrzymało się kilkanaście planet w postaci dziecięcych samochodzików ze skrzydłami motyla. Bogini mrugnęła do nich (mówią: niech stworzenie spojrzy!), i pociągając Prezydenta Stanów Zjednoczonych, namiętnie pocałował władcę Ameryki, który wyrósł na przystojnego młodego rozpustnika, i mrugnął do swoich poddanych:

- Napraw mnie w ten sposób!

A ze skórzanej kurtki wyszły nagie piersi z fasetowanymi rubinami na sutkach, mieniące się wszystkimi kolorami tęczy kopców.

Donald Trump osłupiał jak młoda dziewica i wypalił rumieniąc się:

- Dzieci cię tam obserwują!

Bogini demiurga wybuchnęła śmiechem, logicznie zauważając:

- Czy wiek naprawdę ma znaczenie? Stworzyłem wszechświaty już w niemowlęctwie, a mój Syn Sfero Katastrofy jeszcze wcześniej... A co wy zabierzecie od wiecznego Diabła-Młodego. On jest taki fajny! Hiper!

W pobliżu natychmiast pojawił się Sfero Katastrofow, mrugnął chytrze i zauważył:

- Bardzo lubię szokować tych, którzy mieli świętoszkowe wychowanie! Dlatego jesteśmy demiurgami i wymyśliliśmy moralność - abyśmy mieli co łamać!

Młody demiurg-diabeł usiadł na kierownicy i joysticku gwiezdnego samochodu (reszta pary znalazła się na krzesłach za nim!) i gwałtownie szarpnął. I natychmiast wskoczył na nadjeżdżający pas. Co więcej, nie ma tu dwóch samolotów jak w ludzkich samochodach i nawet trzech jak w lotnictwie, ale aż siedemdziesiąt cztery skompresowane wymiary. Donaldowi Trumpowi wstrzymany oddech i wytrzeszczone oczy.

To taki wyścig, że nie da się tego opisać słowami. Tak, pułkownik musiał odwiedzić ośrodek szkolenia kosmonautów. Tam jest taka atrakcja. Krzesło obraca się wokół osi, samo krzesło obraca się w płaszczyźnie pionowej, a urządzenie nadal znajduje się w układzie jak diabelski młyn, a samo koło również porusza się po ósemce, a z kolei powierzchnia wznosi się falami.

Donald Trump czuł się podczas takiego testu znakomicie... Jednak na tle tego przedstawienia demiurgów-diabłów tego kosmicznego przyciągania nie można nawet uznać za alegorię. Jak porównać dziecięcą procę i bombę wodorową?

Zatem wszystkie te tryliony gwiazd o miliardach wymiarów migoczą na naszych oczach! Nawet komórki mózgowe, każde z osobna i wszystkie razem, zostały całkowicie wyrwane.

Jakby trwało wielkie pranie, ale neurony mózgu i rdzenia kręgowego cierpią.

Ale bogowie to lubią, śmieją się i ryczą. Demiurga Emmanuelle zaczęła nawet kontrolować projekcję holograficzną palcami u nóg... I zaczęło się najważniejsze: "Gwiezdne Wojny" - odcinek pierwszy!

Demiurg Emmanuelle opuścił statek kosmiczny, a obok Donalda Trumpa pojawiła się ulepszona modyfikacja jego żony Zoe, którą znała od studenckiej młodości.

Teraz to jego żona była pomalowana na siedem kolorów widma i ryczała jak atakujący amazoński żubr. A Ty sam jesteś na czele... Gwiazdy! Wow - kosmiczne ciało o średnicy pięciokrotnie większej od Słońca, to jego atakujący statek kosmiczny, w którym jest prezydent-jeźdźcem. A obok niego stoi dziewczyna, która jest bardzo podobna do jego żony, ale jest tak strasznie piękna. Tak, a postać jest całkowicie obca.

Ale na ich spotkanie wylatuje pancernik, wyglądający jak ogromny pomarańczowo-czerwony niedźwiedź ze skrzydłami w kształcie strzałek, z którego wydobywa się odrętwienie ultrareaktywnych fotonów. Cóż, spektakl - niektóre kły-pnie są coś warte. Są jakby krzywe i podzielone na chaotycznie połamane igły. Ten pancernik, którego wielkość nie jest gorsza od Syriusza, weźmie go i zawróci... A ze swoich kłów uderzy wyładowaniem hiperjądrowym.

Donald Trump automatycznie zawrócił swój statek kosmiczny, unikając śmiercionośnego haka maczugą, w której ukryty był ładunek równoważny kwintylionowi bomb zrzuconych na Hiroszimę. Pułkownik odpowiedział przeciwnikowi!

W ciekłokrystalicznej zbroi niedźwiedzia pojawiły się duże pęknięcia. Przecinają niczym wąwozy pomarańczową powierzchnię metalu ponad milion razy mocniejszego od tytanu. Jaka kolosalna moc kryje się w hiperplazmie lub jej jeszcze bardziej zaawansowanej wersji Princeps-teoplazmy, zdolnej do poruszania gwiazd i gaszenia kwazarów. Ale to jest dopiero szósty, siódmy i tak dalej stan materii.

Z dowolnej cząsteczki można uzyskać cały ocean hiperplazmy. Teoretycznie (nie jest to jeszcze dostępne dla ludzi) jedna cząstka elementarna odtworzy cały ogromny wszechświat z miliardami miliardów galaktyk, w każdej z bilionami gwiazd. Lub zniszcz! Są to quasi-boskie lub super-boskie możliwości teohyperplazmy.

A potem niedźwiedź zaczyna świecić. Biliony kosmitów na pokładzie i jeszcze więcej robotów bojowych wzbijają kurz, wyraźnie próbując ocalić ich bezwartościowe życie. Ale robią to bardzo źle. Zderzają się jedynie z czołami, bokami i pniami, ale do szybu wentylacyjnego wlatuje kilkadziesiąt hybryd bananowo-skorpionowych.

Tam formy żywe ściśle splatają się z formami cybernetycznymi. Z czego wynika prawdziwe miksowanie i owsianka-malash. Oto byk z ciałem bakłażana ryczącym na całe gardło:

- Hej, jesteś moją super bronią! Pomścij zmiażdżonego demona!

Z desperackim wysiłkiem byk-bakłażan odpycha swoim rogiem robota z antenkami. On, już uszkodzony przez promieniowanie grawiplazmatyczne, ryczy na kawałki mięsa swojego popychacza.

Odpowiedziało ryk agonii, po którym nastąpiła eksplozja przedarająca się przez wentylację. Co powoduje zrzucanie różnego rodzaju płytek wewnątrz statku kosmicznego... Po czym niedźwiedź nagle je chwyta i eksploduje.

Gdy tylko Donaldowi Trumpowi udało się odeprzeć swój statek kosmiczny przed ciosami. Ale z niedźwiedzia były tylko nogi i nogi... A potem na rozrzuconych fragmentach przeraziła się gęsia skórka, a stamtąd wysłali przestraszone rude, iskry paniki.

Sam Donald zauważył na wykresie:

- Konto jest otwarte i jak na razie wszystko na naszą korzyść!

A wojownik-demiurg i diabeł Sfero sprawują dowodzenie z jego strony.

Bateria ultradynamitowych dział ślizga się po elastycznej zapadlinie wibrującej w kinezyprzestrzeni, żołnierz jest dociskany osłabioną siłą bezwładności. Tylko dwie wojowniczki w postaci pięknych dziewczyn zaczynają się uśmiechać i wysyłać promienie słońca. Wygląda na to, że fale hipergrawitacji nie mają na nie wpływu.

Piękne dziewczyny, aż nazbyt misternie pomalowane: z fryzurami w kształcie samowara z fontannami u siedmiokolorowej divy i wiatrakiem z miotaczami ognia u dziewięciokolorowej divy.

A jak zderzają się głowy - elementarny kac! Samowar zderzył się z wiatrakiem i rozpoczęła się między nimi prawdziwa walka. Następuje wymiana zamaszystych ciosów, włosy są zwęglone, a perfumy znów się rozsypują!

Są też poważne problemy z baterią. Najpierw nawet lufy armat przekręciły się, a potem wystrzeliła sprężyna, co zostało wymyślone z drżeniem grawiplazmy - spontaniczny ruch. Ryk systemów ultrareaktywnych: bateria ponownie otwiera ogień, tyle że teraz w diametralnie innym punkcie przestrzeni.

A to spowoduje, że próżnia rozszerzy się - jak coś przesiąkniętego napalmem, wysokie i szerokie na kilka parseków. A sam płomień jest jak języki smoka z lokami baranka.

Donald Trump, widząc to, nawet się przeżegnał:

- Matka Boga...

Sfero Katastrofow, podzieliwszy się na kilka części, rozkazuje groźnie:

- Uderz, a raczej gwóźdź wąską hiperwiązką, przełącz działa w tryb skoncentrowanego wyciora.

Demiurga Emmanuelle powiedziała ze śmiechem:

- Wąska hiperwiązka, jak wegetariański wilk pożarty czekoladowym zającem!

Ponieważ najfajniejsze komputery we wszechświecie są wyłączone, te wskazówki należy wykonać ręcznie. W tym przypadku reguluj podaż substancji bojowej - hiperkinezyplazmy za pomocą ręcznego bębna. Ale zrobienie czegoś takiego nie jest nawet łatwe; ratuje nas to, że program szkolenia żołnierzy Dumnego SuperImperium uwzględnia również tę siłę wyższą.

Sfera Katastrof, podzieliwszy się na tysiąc części, wyszczerzył zęby i powiedział:

- Potrzeba inwencji jest przebiegła, ale król nie jest prosty, ponieważ nie odzwyczaił tłumu od rozważań!

Chłopcy i dziewczęta radzą sobie z tym problemem w trybie automatycznym. A przedstawiciele rasy ludzkiej, w przeciwieństwie do kosmitów, radzą sobie doskonale. Oto całe stado bestii pełniących jednocześnie rolę gwiazd i statków kosmicznych, rozpadających się w płonące plamy. Te z kolei spalają małe naczynia, które na tle galaktycznych luminarzy wydają się bardzo maleńkie.

Jednak ich wielkość jest pojęciem względnym: maszyna nie większa od Jak-3 może zanurzyć pod wodą cały kontynent ziemski. I to jednym haustem! I wtedy wymiana ciosów jest taka, że Lucas z rozpaczy, której wyobraźnia nie jest w stanie sobie wyobrazić czegoś takiego, wpakowuje mu kulkę w głowę.

Sphero Diabeł-demiurg łapie łódź rakietową w zasięgu wzroku, strzał z lekką przewagą. Słychać najcichszy pisk zniszczonej próżni, wydaje się, że nadepnięto na szczurzy ogon. Wielobarwna bańka natychmiast się napełnia - łódź rozpada się na kawałki. Sądząc po sile eksplozji, następuje detonacja amunicji. Plamka świetlna zamienia się w plamę, a ta w hiperplazmatyczną kałamarnicę, a energia magicznej grawioplazmy słynnie rozprzestrzenia samochód. Magoleth również zostaje zniszczony, dokładny strzał w tym przypadku odtworzyła dziewczyna demiurga.

Emmanuelle, Bogini Bogiń, śpiewała:

- We wszechświecie moc wszechmogącego jest naszym uniwersalnym hyperfuckem!

Skrzydła, na których można umieścić więcej niż jedną metropolię, odlatują osobno, jednocześnie wirując w próżni płonących puchów nad cząsteczkami gorącego ogona. A on się kręci, cóż, po prostu piękny pływak grabi motyla.

Wroga brygantyna w kształcie wywrotki ze skrzydłami nietoperza (tylko strasznie pomalowanymi!) otrzymuje dodatkowe obrażenia, ale odpowiada potężnymi salwami. Przez szczelinę przedostaje się strumień, wyrzucając demiurgę, odsłaniając złote piersi z cynobrowymi sutkami, które dają luminescencję.

Diabelski chłopiec Sfero, który stwarza i spala wszechświat, piszczy z zachwytu:

- Widzisz, jaki hiperkwazar! Czarna próżnia! Nie zawstydzony!

Emmanuelle, demiurg, wcieliła się obok niego i uderzyła wszechmocnego faceta w kolano pokryte skórą Magoplastiku:

- Kwazar Princeps! Elipsa Pulsara! Podnieś maczugę swojego rycerza wyżej!

Brygantyna w kształcie kropli najeżyła się salwami. Kolczaste krople rosy hiperplazmy rozpryskały się po przestrzeni bojowej.

Cool Sfero zagwizdał głośno:

- Daj mi foton, w zapadnięcie się otchłani!

Z boku wyłoniła się fregata i jednocześnie eksplodowała sąsiednia bateria. Wygląda na to, że chłopaki mieli pecha, natknęli się na ciężką rakietę lub pole wibracyjne, które sproszkowało najtrwalszy metal.

Chłopiec Diabeł Demiurg próbował obrócić platformę, aby przetrwać taki atak. Ale przeciwnikami są też wysokiej klasy profesjonaliści, którzy ukończyli praktycznie tę samą szkołę. Albo raczej jest Stwórcą wszechświata, który dał swoim dzieciom wystarczająco duże możliwości, aby mogły walczyć. I wziął i ograniczył swoje umiejętności! Stwórca, który postanowił z dumą nazywać się Emmanuel, również nie jest oszustem w tworzeniu cywilizacji!

Tak jak on to weźmie i przybije... To nie będzie wydawać się dużo, nawet jeśli moc ukryta jest w niemal nieskończonej przestrzeni!

Ale teraz Sphero Diabeł i jego wszechmocny partner ponownie podzielili się na hipostazy. Obaj podskoczyli do pistoletu i obrócili się, obracając go.

Zniszczony celnym hakiem - armata tempropreon. Rozpadł się, jakby spadł kryształowy wazon, na stos błyszczących części, dających odcienie majestatycznej tęczy. Dziewczyna-demiurga i Stwórca-chłopiec-Diabeł, a także inne osoby służące tej broni, zostały wyrzucone jak uderzeniem nietoperza. Z kolosalnym przyspieszeniem zderzyli się z zbroją, lekko ją wgniecili, a sami zostali mocno spłaszczeni, drżąc z szoku swoimi bardzo elastycznymi i wytrzymałymi ciałami.

Potem zaczęli zdzierać wytrzymałą powłokę, nadając normalny kształt swoim pięknym figurom, wytłoczonym jak posągi starożytnych bogów.

No cóż, zupełnie jak w komiksach, kiedy Superman podczas upadku rozbija głową kilka przegród i zwracając się do publiczności, mówi:

- Dzieci, nie bierzcie mojego przykładu! - I wydymając policzki niczym brzuch ropuchy - dodaje. - Po pierwsze, zdobądź supermoc!

Wspaniały Diabelski Sfero poczuł zimno w podbrzuszu. Gęstość hiperplazmatycznej erupcji wroga nasiliła się, wydawało się, że do bitwy wciągnięto nowe siły. Gwiezdne bestie zaczęły ryczeć - nawet jeśli eksplodowały, petardy na słoniach wielkości średnicy orbity Merkurego. To szaleństwo... Sam ultrapancernik jest wielkości porządnego kwazara (z tych odmian ciał niebieskich, które wychodzą ze stereotypu!), a w kształcie masywnego sztyletu nabijanego emiterami emitował cała bogata ozdoba strumieni hiperplazmatycznych. Wygięta substancja, skręcona w kształcie hybrydy lalki gniazdującej i akordeonu, spadła na cruiser w postaci bardzo opływowego fiata ze skrzydłami ważki Proud Super Empire. Inne, stale rosnące strumienie zagłady zmiażdżyły cztery platformy artyleryjskie w kształcie kropli.

Prawa noga Sfero Katastrofowa wyparowała aż do kolana, a chłopiec-demiurg-diabeł, nie czekając, aż naturalnie urośnie, natychmiast wyhodował sobie kończynę.

Juliusz Cezar, mimo całego swojego talentu, przegrywał bitwę; przewaga liczebna, przy mniej więcej równej technologii, była po stronie wroga. Chociaż w swoim poprzednim życiu nie był to pierwszy raz, kiedy wielki dowódca musiał walczyć z przeważającymi siłami wroga. Ale tutaj jest bitwa kosmiczna z bardzo wyrafinowanymi przeciwnikami. Jedyne, co w tej chwili pozostało do zrobienia w tak trudnej sytuacji, to wycofać się, unikając okrążenia.

A wtedy można liczyć na to, że w pościgu za umiejętnie wycofującymi się oddziałami wróg sam rozerwie warstwę dobrze dopasowanych pól siłowych i wtedy będzie można wskoczyć w wyrwę!

Sfero Katastrofow bez odrobiny sumienia słuchał poprzez połączenie Princeps poleceń wydawanych robotom kinezy. W ich głosach płynął nieograniczony optymizm i pragnienie szybkiego zwycięstwa.

Chłopiec Demiurg-Diabeł nawet zaśpiewał:

- W tym krzyku jest pragnienie burzy, siła gniewu, płomień namiętności... A ptaki słyszą w tym krzyku pewność zwycięstwa!

Uderzył młotem w sąsiedni drednot i spadły strumienie magicznej plazmy. I zagrzmiała kolejna salwa - z pocisków termopreonowych. Całe stado statków kosmicznych zostało zrównane z ziemią, a hiperplazma rozpryskała się, jakby dziecko przewróciło koryto z ognistą wodą.

Hiperfrugata w postaci lwa z ostrzami ekranoplanu - Juliusz Cezar otrzymał kilka obrażeń, a jego prędkość ultralekka spadła. Nawet wielki dowódca mruknął:

- Przybyłem, zobaczyłem... Nie wygrałem!

Szatan Sfero wpadł w wściekłość, moc, którą stworzył, zdawała się tracić, konieczne było zniszczenie jak największej liczby wrogów. Ach, te tygrysy z ostrzami, zaczynają ominąć Mercedesa ze skrzydeł. Wystarczy ścisnąć szczypcami! Chłopiec-demiurg-diabeł jest wściekły. - On nawet nie myśli o połączeniu walki!

Oznacza to, że ma wybór albo zwyciężyć, albo umrzeć. Chociaż oczywiste jest, że zniszczenie kilku magoletów (nawet wielkości gwiazdy!); prawie nic nie zmieni, ale jest to prawie niezrównane bohaterstwo jednostek, które układa się w strumień, który miażdży każdą przeszkodę. Chłopiec-demiurg-Diabeł, korzystając z pamięci gospodarza, a właściwie własnej twórczości (Jak udaje mu się odcisnąć w strukturze osobowości i tak złożone rzeczy to osobna kwestia!) szybko przypomniał sobie to, co wpajano mu podczas licznych treningów . Musisz unikać bycia zauważonym i pozostawać w ogólnych szeregach robotów. O wiele trudniej jest dostać się w ten sposób, ale prawdopodobieństwo narażenia jest znacznie mniejsze. Ale z drugiej strony, czy ma prawo przeczekać ten krytyczny moment?

Wojownik-Szatan Sfero, który zdecydował się zaryzykować, miał jak dotąd szczęście; udało mu się, nie zwracając na siebie uwagi, unicestwić cztery wozy bojowe i przy pomocy błyskawicy wystrzelonej z jego pępka.

- Dla małych ludzi będzie owsianka brzozowa! A raczej teopriceps-plazma!

Latające roboty wypluwały śmiercionośne hotele niczym karabiny maszynowe smugowe (każdy o energii tysiąca miliardów bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę!), próbowały ominąć asteroidę, ale witały ich salwy specjalnych dział. Niektóre działa nie miały luf i wydawało się, że są pomieszane z powłoką asteroidy. Tutaj chłopiec Sfero musiał uważać.

Zaczął się oddalać od krawędzi, oddalając się od ciosów anihilacyjnych. Tutaj musisz zachować synchronizację, aby nie zderzyć się z kolegami, a jednocześnie strzelać. Roboty to tylko roboty, nie zdają sobie sprawy, że są wykorzystywane jako ludzka tarcza. Devil Creator Boy próbował uderzyć w taki sposób, aby w wyniku ruchu quasi-magiczna grawiplazma wybuchła. Oznacza to, że szedł po łuku, zakrzywiał się nie tylko w górę, ale także na boki, a także kołysał się z boku na bok, jak australijski bumerang. Oprócz Magoleta Cool Sfero zaczął wybierać dla siebie grubsze i bardziej prestiżowe cele. W szczególności obcinacz grawio-magiczny. Jeśli masz szczęście, możesz go także zestrzelić.

Ale wtedy jego szczęście się skończyło. Pole siłowe większego celu wytrzymało trafienie, a system nadzoru obliczył, że salwa została wystrzelona z latających robotów. Główna łódź natychmiast zawróciła, a pośród pojazdów bojowych wysłano sygnał:

- Dlaczego wróg przedostał się przez twoją barierę?

Roboty odpowiedziały:

- Nie wykryto żadnych przypadków włamań!

Potężna maszyna szczekała tak głośno, że lekko przebiła mi bębenki w uszach:

- W takim przypadku oczyść powierzchnię asteroidy, wniknij w pęknięcia.

Oddział robotów wbiegł do kraterów wybitych na powierzchnię. Rozbrykany Sfero musiał w tej sytuacji zawrócić i ruszyć za innymi samochodami. To prawda, że miało to tę zaletę: możesz niszczyć roboty za pomocą zakrętów korytarzy.

Cóż, maszyna to nie człowiek, ale też kosztuje i służy jako jednostka bojowa.

Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że Stwórca wszechświata i Szatan postanowili strzelać ze wszystkich supergunów! A co z drobiazgami i przestrzeganiem zasad? Lepiej od razu je odtworzyć!

Diabeł Sfero zauważył nawet:

"Po raz kolejny nie zachowałem się politycznie poprawnie" - powiedział wegetariański wilk, jedząc czekoladowego króliczka!

Kilkaset statków kosmicznych eksplodowało w tym samym czasie! A te petardy rzuciły płonącą hiperplazmę... Która wirowała jak spirala, po której ścigają się skutery z pochodniami.

Demiurga Emmanuelle również zachichotała, urosła i chwyciła bose stopy skrzydlatego jaguara gołymi palcami i wyrzuciła je.

Inna gigantyczna dziewczyna w odpowiedzi swoimi wdzięcznymi palcami podniosła to zwierzę i zaśpiewała:

- Nad nieszczęsnym wszechświatem wisi wrząca ciemność - gwiezdne potwory! Okupant zaostrzył swój znienawidzony topór i rozbił mu głowę!

Cała gromada szalonych dziewcząt zorganizowała ten futbol na niesamowitą skalę. Rozpoczęła się prawdziwa wymiana zamachów i miażdżących ciosów.

Diabeł Sfero również przyłączył się do tej "Olimpiady", chłopiec-demiurg-diabeł zaczął rzucać samochodami wysoko, a dziewczyny tylko je podnosiły.

Ale kiedy pojawili się kosmici z ogonami w kształcie kłosków i zaczęli prasować Toyoty ze skrzydłami bocianów niczym rakiety tenisowe... To całkowicie przekroczyło wszelkie granice!

I gdyby tylko istniały granice czegoś dobrego, ale w tym przypadku okazało się to kompletnym głupcem. Wyobraź sobie, że kłoski wydobywają prawdziwą muzę i wyrzucają wywrotki oraz zagraniczne samochody o różnych profilach. I miały pysk... Nie jaszczurki, ale co ciekawsze, nos ma kształt trąby słonia, tyle że ze stokrotką na końcu i jest ich osiem w kształcie pączków róż, tylko nakrapianych. Jednocześnie wciąż śpiewają, coś niezrozumiałego, ale melodyjnego. Cóż, oczywiście, dziewczyny są o wiele przyjemniejsze w odbiorze. Zwłaszcza. Są tu takie dziewczyny, a nawet pomalowane, że nawet hipisi udusiliby się z zazdrości.

Muszą także zmienić swoje formy. Tylko ich cudowne ciała błyszczą, malowane na zamówienie pisakami!

Dziewczyna-demiurg-diabeł zaśpiewała zachęcająco:

- A w naszych pokojach są komisarze!

Sfero Katastrofov zakończył romans:

- Ale szybko ich wyrzucimy: do wychodka - toaleta!

I niech obaj Bogowie, Stwórca i Niszczyciel, wirują w wzburzonym basenie.

Dach Donalda Trumpa został już całkowicie wyrwany z zawiasów, a on będzie krzyczał:

- Wszystkie ręce na pokład!

Wielki Sfero w swoim wspaniałym kombinezonie bojowym znalazł się obok prezydenta miliardera i wszystko zrozumiał:

- No, widzę, wujku, naprawdę popłynąłeś! Może lepiej poszukaj czegoś bardziej odpowiadającego Twojemu gustowi?

Demiurga Emmanuelle w ozdobionym klejnotami bikini przyciągnęła Donalda Trumpa do siebie i namiętnie go pocałowała, sugerując:

- A on chce, żeby wojna była bliższa rzeczywistości, więc niech na nią spojrzy.

Kogo kochasz bardziej niż chłopców i dziewczynki?

Donald Trump ze złością pokręcił głową.

- Oczywiście, dziewczyny! Za kogo mnie masz!

Bogini cmoknęła wargi i powiedziała:

- Wszyscy bardziej kochają dziewczyny - nawet kobiety!

. ROZDZIAŁ nr 1.

Donald Trump niczym króliczek skakał po różnych światach, które stworzył Sfero Katastrofov. A jego skoki były najbardziej wymyślne i niesamowite.

Teraz Donald Trump jest zaangażowany w prawdziwą eksterminację koronawirusów wcielonych w ludzką postać.

stwierdził Sfero Katastrofow;

-Aby zapobiec tak silnemu wpływowi epidemii na ludzi, posiekaj koronawirusy magicznymi mieczami. A wspaniałe bohaterki z Gwiezdnych Wojen mogą Ci w tym pomóc!

Donald Trump zareagował entuzjastycznie;

Cieszę się, że mogę służyć ludzkości!

Donald Trump i Ahsoka Tana uzbrojeni w miecze świetlne wylądowali na Górze Najwyższej. To była szczyt ataku. Koronawirusy rzuciły do ataku prawie wszystkie dostępne siły. Czarna sylwetka przedstawiała teraz prezydenta USA w zbroi. W obu rękach miał miecze świetlne. Potężny wojownik wyniósł młyn, a cały tuzin wojowników Koronawirusa, pociętych na kawałki, wpadł w listopadowe błoto.

Ahsoka Tano podskoczyła, obróciła się, wycinając koronawirusy i gwizdnęła:

- Tak trzymaj!

Padawana była agresywna i niezwykle waleczna.

Donald Trump ciął ponownie i ryczał:

- O wielki kosmiczny i amerykański pokój!

Poszarpane kawałki ludzkich ciał porozrzucane we wszystkich kierunkach.

Ahsoka Tano również ciąła mieczami, przecinała przeciwników, a następnie bosą, dziewczęcą stopą rzuciła maleńkim groszkiem z antymaterią.

Eksplodował z ogłuszającą siłą i rozerwał cały batalion wojowników z kraju Piekielnego Słońca Koronawirusa.

I pisnął:

- O kosmiczny, amerykański umysł!

Sfero Katastrofow pokiwał głową z aprobatą:

- Tak sieka się koszmarne prątki, ratuje ludzkość!

Donald Trump odtworzył motyla z mieczami, tnącego koronawirusy i mruknął:

- Za wielkie osiągnięcia Imperium Amerykańskiego!

Po czym w powietrzu zawisł odziany w czarną zbroję miecz świetlny Prezydenta USA. Pstryknął palcami i natychmiast setka koronawirusowych żołnierzy chwyciła ich za gardła i zaczęła się dusić w niewidzialnym uścisku ciemnej strony mocy.

Ahsoka ponownie rzuciła bosą stopą maleńki groszek z antymaterią i rozerwała nim cały pułk koronawirusów.

Należy zauważyć, że jeden gram antymaterii ma siłę zniszczenia jak dwie bomby atomowe zrzucone na Hiroszimę. A groszek wielkości maku pęka jak bomba próżniowa.

A Ahsoka ma ich całą torbę.

Tutaj naga pięta dziewczyny rzuca kolejny dar zniszczenia, a ognisty blask wybucha, pochłaniając i spalając żywcem wiele setek koronawirusów na raz.

Donald Trump ponownie pstryka palcami, a już pół tysiąca koronawirusowych żołnierzy zaczyna się wić, ściśniętych garotami dzikiej, ciemnej siły.

Ahsoka Tano z gołymi palcami wyrzuciła kolejną porcję materiału i pisnęła:

- O dominację dobra!

Donald Trump ponownie przebiegł młyn swoimi mieczami, jego miecze świetlne sięgały stu metrów, wycinając masę koronawirusów atakujących Mount Tallest i szczeknął:

- Nie dla ciemnej strony mocy!

Ahsoka Tano ponownie rzuciła gołą piętą malutki groszek z antymaterią. Rozdarła i spaliła cały oddział japońskich myśliwców i krzyczała, szczerząc zęby:

- O wielkość naszego imperium surowej dobroci!

Donald Trump po raz kolejny przebiegł młyn swoimi wydłużonymi mieczami i wypuścił ogień z ust. Dwieście koronawirusów zapaliło się jednocześnie.

Czarny amerykański wojownik Donald ryknął:

- Twarze Talibów puchną,

Po raz kolejny rodzi się imperium!

Moc światła nie zbawia

Dziewczyna jest ze mną boso!

Ahsoka Tano również kierowała młynem swoimi mieczami i bosymi palcami swoich wdzięcznych stóp rzuciła dar antymaterii. Spaliła masę koronawirusów i pisnęła:

- Nikt nas nie zatrzyma, nic nas nie pokona!

I znowu goła pięta dziewczyny rzuci kulę zagłady. I tak wielu bojowników o koronawirus zostanie spalonych. Przynajmniej cały pułk.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Japonia, Rosja i USA! - nowa misja solucyjna!

Czarny wojownik i prezydent USA po raz kolejny dusi tysiące samurajów mroczną mocą. Kule nie trafiają w parę wojowników objętych siłą. Tymczasem eksterminują wojowników imperium piekielnego słońca koronaawirusa za pomocą mieczy i innych urządzeń.

Tutaj znowu Donald Trump rządzi młynem, odcinając na raz tyle japońskiego mięsa i rycząc:

- Za cesarza USA Abrahama Lincolna!

Ahsoka rzuciła dar śmierci gołymi palcami i zaćwierkała:

- Za Jerzego Waszyngtona!

Czarny amerykański wojownik Donald ze złością odpowiedział:

- Waszyngton jest godzien być moim synem!

Ahsoka przeprowadziła kolejny młyn, odcięła tłum koronawirusów i odpowiedziała:

- A kto jest godny? Wszyscy jesteśmy niegodziwi na swój sposób!

Donald Trump ciął mieczami, ponownie strzelił palcami w rękawiczkach, łamiąc karki żołnierzom Imperium Wschodzącego Słońca i ryknął jak tygrys:

- Nie jestem tylko łajdakiem, jestem wielkim łajdakiem!

Ahsoka ponownie ciąła mieczami i pisnęła:

- Niech Moc będzie z nami!

A goły, okrągły obcas dziewczyny ustąpił miejsca kolejnemu ziarnu zniszczenia.

Koronawirusy dosłownie spadły w szeregi. Ich możliwości spadały w katastrofalnym tempie. Szturm z całych sił na Górę Vysoka, gdy jest tam dwóch takich super wojowników, okazał się nienajmądrzejszym pomysłem. Bosa, bardzo piękna i walcząca Ahsoka oraz czarny amerykański wojownik w nieprzeniknionej zbroi.

Zatem Donald Trump rzucił groch śmierci palcami w rękawiczkach, rozdzierając na strzępy żołnierzy z koronawirusem.

Spadli od ciosów czarnego amerykańskiego wojownika, jakby powaleni. Ale potem dołączył do nich trzeci wojownik. Cóż, oczywiście, księżniczko Leio. Urocza dziewczyna w niewolniczym bikini i z mieczami.

Rzuciła więc gołymi palcami groszek śmierci, rozrywając koronawirusy na małe, podarte, krwawe fragmenty. I zaśpiewała ze śmiechem:

- I stado wroga poleciało na ziemię,

Pod naporem siły i mieczy!

W rękach księżniczki Lei błysnęły dwa miecze świetlne, które wydłużyły się i ciąły w stronę bojowników z koronawirusem atakujących Górę Wysoką.

Kroili je w kapustę.

Leia wyszczerzyła zęby i zagruchała:

- Chwała ideom kosmicznego komunizmu!

A goła pięta księżniczki w bikini zdaje się rzucić coś niezwykle morderczego i destrukcyjnego.

Rozbłysła poświata i natychmiast spaliła się i zwęgliła masa samurajów.

Ahsoka Tano również cięła swoimi mieczami, prowadząc dziki i szybki młyn. Przebij się przez ciemność koronawirusów. Wtedy jej bose palce pełnych wdzięku stóp wypuściły kolejny groszek zniszczenia. Spalili wielu wrogów.

Padawana wybełkotała:

- Dla pięknych chłopców!

A jej bosa pięta pozostawiła ziarno grochu całkowitej zagłady. I tak wiele koronawirusów zostało zniszczonych na raz.

Czarny amerykański wojownik wyciągnął swoje czerwone miecze świetlne o trzysta metrów, wycinając koronawirusy. Jest to bardzo skuteczna technika. Ilu wojowników Imperium Piekielnego Zakaźnego Słońca zginęło i zostało pociętych.

Donald Trump ryknął, wypuszczając z ust pulsar o kolosalnej, niszczycielskiej mocy:

- Nikt nie odważy się przeciwstawić woli Imperium USA!

Księżniczka Leia z bosymi palcami wystrzeliła dysk, który odciął dziesiątki koronawirusów i pisnęła:

- Nikt nigdy!

Ahsoka Tano swoimi mieczami rządziła młynem, mordując bojowników z koronawirusem, a swoją gołą, dziewczęcą piętą oddała dar zniszczenia, piszcząc:

- Chwała carskiej Rosji i prezydenckiemu USA!

Donald Trump pstryknął palcami, łamiąc jednocześnie karki tysiącom koronawirusowych żołnierzy energią ciemnej siły i ryknął:

- Chwała Imperium!

Ahsoka Tano ponownie ciąła mieczami i pisnęła:

I chwała nam!

Ale potem pojawiła się trzecia dziewczyna, czwarty wojownik. W tym przypadku wnuczka cesarza, księżniczka Rei! Ona również jest boso i w bikini. Tak naprawdę wszystkie trzy dziewczyny bardzo aktywnie używają nóg w walce, a buty tylko im przeszkadzają. A jeśli masz bose stopy, bikini będzie całkiem odpowiednie. Co więcej, pomaga efektywniej wykorzystywać magiczną moc.

Księżniczka Rey wzięła go i wypuściła pulsar bosymi palcami, rozrywając żołnierzy koronawiru na małe kawałki.

Następnie zakręciła mieczami, tnąc armię koronawirusów na podarte kawałki mięsa. A jej oprawy oświetleniowe są tak długie, że mogą przeciąć każdy metal.

Księżniczka Rey ryknęła:

- Za imperium, które nie ma nazwy!

A bosa pięta dziewczyny ustąpiła miejsca śmiercionośnej sile grochu z piekielną antymaterią.

Ahsoka Tano pisnęła, uśmiechając się agresywnie:

- Nasze imperium amerykańskie jest sprawiedliwe!

A bose palce dziewczyny rozpętają zniszczenie diabelskiego daru.

Księżniczka Leia, ta piękna wojowniczka w bikini, wzięła i wyruchała wroga, trzymając młyn, i pisnęła:

- O wielkość niekończącego się imperium USA!

A nagi, okrągły, różowy obcas pięknej dziewczyny rzucił dar morderczej mocy, z której dwa pułki armii koronawirusowej natychmiast udały się do podziemia.

Czarny władca USA pstrykając palcami i duszą koronawirusów, całkiem logicznie zauważył:

- Nie ma większej męstwa niż pokonanie godnego przeciwnika!

A miecze Donalda Trumpa zakręciły się i odciąły tak wiele głów koronawirusów, że zaczęli odczuwać strach.

Księżniczka Rey zakręciła mieczami i wyciągnęła je na większą odległość, tnąc swoich przeciwników.

A potem jej bose palce pełnych wdzięku stóp rzuciły coś niezwykle morderczego i niszczycielskiego - pięć groszków na raz. I wypuścili tornado, które tak naprawdę nie dawało szans na ratunek. Po czym dziewczyna warknęła agresywnie:

- Za osiągnięcia najwyższego rzędu!

Księżniczka Leia również dała wrogowi dar całkowitego zniszczenia swoją gołą piętą. Wtedy dziewczyna ciąła ukośnie głowy mieczami i pisnęła:

- O przyszłą siłę!

Ahsoka nie stała podczas ceremonii. Bosą stopą rzucił większy groszek. Rozerwał trzy pułki armii koronawirusowej. Spaliła chmurę koronawirusów i przecięła je mieczami. Co więcej, dziewczyna wypluła także zza ust niezwykle śmiercionośny pulsar.

I splunął ognisty prezent:

- Do komnat królewskich!

Księżniczka Rei ponownie atakuje, a jej miecze tną ze straszliwą i śmiercionośną siłą. I bosymi stopami rzuciłem tuzin groszku. Dosłownie cały pułk armii koronawirusowej został spalony.

Donald Trump w końcu złamał palce obu dłoni. Tysiące wron spadło na głowy żołnierzy zakażonych koronawirusem, przebijając im czubek głowy. Czarny władca USA zauważył z zadowolonym wyrazem twarzy:

- Wygląda na to, że ich powstrzymaliśmy! Chwała amerykańskiemu imperium kosmicznemu.

Atak koronawirusów na Górze Wysoczennej w końcu ustał. Czterech wojowników obdarzonych supermocami i trzy dziewczyny wcielone przez Diabelską Sferę z Gwiezdnych Wojen zabiły ponad sto tysięcy żołnierzy i oficerów imperium piekielnego słońca Koronawirusa. Wiele posiekanych i spalonych zwłok zaśmieciło wszystkie podejścia do góry Wysoczenna.

Donald Trump powiedział z satysfakcją, wyłączając miecze świetlne i chowając je za pas:

- Wykonaliśmy świetną robotę! Teraz Imperium Koronawirusa nie będzie w stanie od razu zebrać nowych sił do ataku!

Ahsoka Tano logicznie zauważyła:

- Koronawirusy wciąż mają wiele oddziałów, wciąż jest potężna flota prątków!

Księżniczka Leia zgodziła się:

- Z pewnością! Najważniejsza jest flota! Dopóki Imperium Koronawirusa będzie miało przewagę na morzu, będzie walczyć!

Księżniczka Rey zasugerowała:

- A więc zaatakujmy wroga na morzu! Mamy miecze i możemy wznieść się nad wodę!

Donald Trump zgodził się:

- Prawidłowy! Zaatakujmy flotę wroga! Musimy ukończyć misję do końca!

Ahsoka Tano zachichotała, oblizała wargi z przyjemności i odpowiedziała:

- Kocham tonące łodzie!

Czterej wojownicy wznieśli się w powietrze. Zawrócili z góry Wysoczennej i polecieli w stronę morza. Eskadra koronawirusowa bin Ladena właśnie zbliżała się do Port Washington.

Potężna flota, dwanaście pancerników, wiele krążowników i niszczycieli.

Flota Imperium Koronawirusa, wówczas liczna i dobrze wyposażona, już zauważalnie przewyższała amerykańską eskadrę w Port Washington. To prawda, że armada Abrahama Lincolna spieszyła się z Atlantyku. A gdyby ta cytadela wytrzymała aż do podejścia, sytuacja z koronawirusami nie byłaby tak różowa. Jednak nawet teraz mają problemy.

Zwłaszcza, gdy czterech super fajnych wojowników przeleciało nad powierzchnią morza. Nagie, okrągłe szpilki dziewcząt błyszczały jak blask księżyca.

Ahsoka nawet zaśpiewała z zachwytem:

- Surfowanie po morzu, surfowanie po morzu,

Nie odchodź, zostań ze mną!

Księżniczka Leia, potrząsając w locie gołymi, dziewczęcymi nogami, mówiła dalej:

- Molo morskie! Molo morskie!

Czas się pożegnać, krzyknął!

Księżniczka Rei chętnie się zgodziła:

- I szczęście, co za rok,

Wybierz się w podróż kosmiczną!

Przed nami pierwsze pancerniki z koronawirusami. Donald Trump zamachnął się mieczami, promienie lasera wydłużyły się i przecięły pierwsze dwa statki. Rozdzieliły się i zaczęły tonąć.

Czarny władca USA powiedział z uśmiechem:

- Zniszczymy cię!

Księżniczka Leia wzięła go, a także ciąła statki z koronawirusem, dzieląc je na pół.

Następnie dziewczyna rzuciła groszek zagłady, który rozerwał krążownik na kawałki i pisnął:

- Na paradę zwycięstwa!

Ahsoka Tano również ciąła wroga gołymi palcami i rozbijała pancernika. A potem ciąła mieczami świetlnymi, przecinając armady koronawirusów.

A ona zaćwierkała:

- Do akrobacji!

A księżniczka Rey wzięła to i zaatakowała wrogów. Również pod jej ciosami statki tnie się jak nożem masło.

Wnuczka Palpatine"a wzięła i rzuciła groszek gołymi palcami, eksplodując pojemniki z koronawirusem i zaśpiewała:

- Statki toną na dnie,

Z kotwicami, żaglami...

A wtedy będą twoje -

Złote skrzynie!

Złote skrzynie!

Ahsoka Tano, jednym zamachem przecinając koronawirusy mieczem świetlnym, kontynuowała skandowanie:

- Statki leżą rozbite,

Skrzynie są otwarte!

Szmaragdy i rubiny spadają jak deszcz!

A dziewczyna rzuciła też gołymi palcami groszek antymaterii.

Księżniczka Leia również cięła mieczami świetlnymi, tnąc statki na postrzępione kawałki.

I śpiewała dalej;

Jeśli chcesz być bogaty,

Jeśli chcesz być szczęśliwy...

Zostań z nami Donaldzie

Będziesz naszym królem!

Będziesz naszym królem!

A bosa stopa dziewczyny ponownie rzuca produkt totalnej zagłady, przecinając statek.

Koronawirusy próbują ostrzelać czwórkę, ale bezskutecznie. Ich pociski chybiają czarnego pana i trzech superdziewczyn.

Donald Trump pstryknął palcami i teraz kilka niszczycieli z Kraju Wschodzącego Słońca zwinęło się w barani róg i zaczęło tonąć.

Donald Trump ryknął:

- Rosyjski wojownik nie jęczy z bólu,

I nigdy nie utonie w wodzie!

Księżniczka Leia również cięła mieczami i topiąc koronawirusy, logicznie zauważyła:

- Nasze motto to cztery słowa:

Jeśli utopisz się, utop kogoś innego!

Ahsoka Tano powraca w szalonej walce. A ona wzięła go i ciąła, a jej miecze przebiły się, wydłużając się na setki metrów, przecinając krążowniki i pancerniki. Koronawirusy spadły i utonęły.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Zabijemy wszystkich! I przełammy to!

Księżniczka Rey jest również szybka i niepokonana w ataku. Teraz jej broń stała się potężniejsza i ostro cięła statki kraju Piekielnego Zakaźnego Słońca. A potem gołe palce, które zachwycały swoim wdziękiem i seksualnością, rzuciły prezenty zagłady, które rozerwały wiele statków na drobne fragmenty.

Wojownik krzyknął:

- Chwała kosmicznemu komunizmowi!

Donald Trump ponownie pstryknął palcami. Skręcił kilka japońskich statków w barani róg i szczeknął:

- Wielka chwała bohaterstwu!

Ahsoka Tano obracała swoimi laserowymi mieczami niczym ostrzami helikoptera. Przecięła flagowy pancernik, na którym admirał kraju piekielnego zaraźliwego Sun Bin Ladena był na pół. Potem rzuciła gołymi palcami groszek, który rozerwał krążownik i warknęła:

- Chwała Ojczyźnie, że wszystkie kosmiczne światy zostaną umieszczone pod piętą tytanowego buta imperium amerykańskiego!

A jej goły, okrągły dziewczęcy obcas będzie rzygał zagładą poprzez prątki.

Księżniczka Leia zakręci także diabelską przędzarką z mieczami. Będzie rozłupywać statki i ciąć metal. Wtedy jej naga, wyrzeźbiona noga dziewczyny rzuci morderczy i wbrew przypadkowi dar śmierci. Statki z koronawirusem znów toną.

Księżniczka pisnęła:

- O najwyższą władzę Imperium USA!

A księżniczka Rey, nadal bezlitośnie siekając statki kraju piekielnego zaraźliwego Słońca i rzucając bosymi stopami prezenty zagłady, zaczęła śpiewać;

W kosmosie jest wiele różnych drzwi,

Zła hiperplazma szaleje strumieniami!

Wiedza dała wiele wskazówek,

Byliśmy ludźmi, a teraz jesteśmy bogami!


Na statkach kosmicznych pędzimy wzdłuż fal,

Kwarki pienią się w wirach eteru!

Co przekażę moim potomkom?

Dzieci innego, burzliwego świata!


Próżnia jest ciepła, rozgrzewa serca,

Gwiazdy wokół są jak twarze kochanków!

Służymy postępowi - nie ma końca,

A na Ziemi klony delikatnie szeleszczą!


Tam, gdzie stąpamy, świat rozkwita,

Grzmot bitew jest muzyką życia!

Ruszajmy śmiało w nową kampanię,

Służmy w sposób święty wiecznej Ojczyźnie!


Niech będą ofiary - przestrzeń jest surowa,

Wiele różnych gatunków i ras!

Otchłań światów jest zbyt wielka,

Przyjaciel wieczorem, ale zdrajca o poranku!


Ale dla Ojczyzny nie ma barier,

Każdy wie: bystry duch to siła!

Ani Gehenna, ani Piekło nie przestraszą Cię,

Śmierć w grobie cię nie uwięzi!


Tylko ciało może zostać unicestwione,

Cóż, dusza wiernie służy Ojczyźnie!

Kłopoty i smutki - pokonaj wszystko,

Musimy zacisnąć pasa!


W ten sposób pokonaliśmy wrogów,

Jesteśmy ludzkością - pępkiem wszechświata!

Obrzydliwość wsadzi głowę - spotka cios,

Nam to nie pasuje: miękkość, smutek i szloch!


W kosmosie stało się dla nas jak dziedziniec,

Szybki lot między gwiazdami jest jak spacer!

Chociaż niebiański dywan jest nieograniczony,

Możemy to zmienić - to nie żart!

Donald Trump ponownie pstryknął palcami, miażdżąc naczynia.

Ale Ahsoka Tana wypuściła strumienie ognia ze swojego języka, spalając koronawirusy bez najmniejszej litości.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Donaldzie Trumpie, Donaldzie Trumpie,

Jesteś moim idolem!

Podbijmy świat razem!

Jesteś wielką amerykańską pasją!

A bose palce jej wdzięcznych stóp uruchomią coś po prostu diabelnie morderczego.

Ale księżniczka Rey bez zbędnych ceregieli wyjęła i odsłoniła swój szkarłatny sutek spod bikini. I jak rzuciła błyskawicę na koronawirusy. I natychmiast dwa pancerniki eksplodowały jednocześnie i stopiły się.

Księżniczka Leia z dziką wściekłością rzuciła groch śmierci i pisnęła na całe gardło:

- Chwała nieskończonemu kosmosowi i USA!

Wypuściła także zabójczy piorun z sutka truskawkowego. A flota kraju piekielnego zaraźliwego Słońca zachoruje.

Ahsoka Tano wystrzeliła pulsar z rubinowego sutka. I zmiażdżył wiele statków.

Duże statki niegdyś potężnej floty imperium Koronawirusa zostały już zatopione. Pozostaje tylko wycisnąć te najmniejsze. Niszczyciele już zaczęli uciekać. I prawdopodobnie nie mieli realnej szansy na zbawienie.

Donald Trump i trzy supergirls polecieli za samurajami i wykończyli ostatnie statki. Z bosych stóp piękności rzucano bardzo mały, ale niosący antymaterię groszek wielkości ziarenka maku. Ale wielu koronawirusów zmarło.

Każde ziarno maku zniszczyło dwa lub trzy japońskie statki, doprowadzając do zagłady.

Donald Trump i jego zespół to najlepsze, niezwykle mordercze maszyny śmierci.

Czarny władca Stanów Zjednoczonych zauważył nawet filozoficznie:

- Niedokończony wróg jest jak nieleczona choroba - spodziewaj się powikłań!

Jednocześnie, żeby było zabawniej i weselszego nastroju, śpiewali pięknymi głosami;

Niech wszyscy ludzie będą szczęśliwi na zawsze,

Pieszcząc gwiazdy, dobrze się bawiąc, wygłupiając się i śmiejąc!

Tylko beznadziejni kalecy są smutni,

Tak naprawdę mężczyzna jest księciem wszystkich!


Nie szukałem księcia w wzburzonych wodach,

W końcu dla mnie uznanie to wycinanie wrogów mieczem!

I nawet w snach - zła walka o sen,

Wojna jest piękna, a nawet straszna - spal hordę ogniem!


Tutaj statek kosmiczny spadł, płonąc w ciemności,

Fragmenty rozsypały się jak klejnoty w górach!

A skały stały się jak pióra papugi,

Kiedy jest pięknie, ból i strach znikają!


Teraz tańczę jak Cyganka

Krew zachlapała moje bose stopy!

Wiedz, że kanonada to najlepsze organy beczkowe,

Niszczenie wszystkich jest samą żarliwą miłością!


Przemoc to basen, który nie zna dna,

Ostra igła wbiła się w serce!

A na innych planetach ludzie jęczą,

Los dał im taką "nagrodę"!


Walczę od zmierzchu do świtu,

I nawet sam diabeł był zaskoczony!

Męstwo tej dziewczyny jest wychwalane w wierszach,

I wyczytałem w jej ustach pasję!


Tak, zemsta w ogóle nie zna granic i środków,

Jeśli świat Cię obraził, nie karz głupca!

Lepsza jest ziemia Ojczyzny niż miejsce w niebie,

Cement to pomysł, ludzie to cegły!


A w duszy rana boli okrutnie,

Mój chłopak zginął w obronie regionu!

A Ojczyzna jest zdeptana, zdeptana,

Jestem w łańcuchach, odważ się zemścić!


W innym wszechświecie są nawet trzy słońca,

Planeta może być bujna, ale powietrze jest suche!

I do diabła z całą mądrością, nauką,

Mój hyperlaser poddał się i zgasł!


Ale moim celem jest ocalenie Mesjasza od kłopotów,

Znajdź klucz, który miażdży śmierć!

Łzy poległych zwilżyły przestrzeń,

Nie wierzę w to długo - muszę znosić upadek kraju!

Ostatnie statki zostały już zatopione. Chwalebne zwycięstwo Donalda Trumpa i jego trzech wielkich wojowników. Ale sprawa jeszcze się nie skończyła. Wciąż duża armia koronawirusów konfrontuje się z amerykańskim generałem Arnoldem Schwarzeneggerem.

Biorąc pod uwagę, jak mądry i silny jest ten wspaniały dowódca, lepiej jest zniszczyć armię koronawirusów i tutaj.

Donald Trump i trzy dziewczyny Terminatora lecą, wykorzystując antygrawitację, w stronę pozycji armii wielkiego imperium. Przebywa tam nadal ponad milion dwieście dwadzieścia tysięcy żołnierzy z koronawirusem. Wszyscy wojownicy są bardzo waleczni i asertywni.

Jako pierwszy zaatakował Donald Trump, zbliżając się do koronawirusów. Jego miecze wydłużyły się gwałtownie i odcięły całą linię.

Ahsoka Tano również cięła swoim zabójczym manewrem. I rozprzestrzenił wiele koronawirusów. A potem jej bose palce u pełnych wdzięku stóp ofiarowały dar całkowitego unicestwienia.

I tak wiele koronawirusów zostało usmażonych na raz.

Dziewczyna pisnęła:

- Za wielki komunizm kosmicznego imperium!

Księżniczka Leia również rzuciła we wroga ziarnem śmierci. Rozdarła masę koronawirusów i pisnęła:

- Za wielkość kraju!

A jej miecze, wydłużając się, tną koronawirusy.

Koronawirusy próbowały strzelać z broni palnej i armat w stronę dzielnej czwórki. Ale Donald Trump i jego zespół nie przyjęli kul. I pociski przeleciały obok.

Księżniczka Rey, przecinając wrogów, pisnęła:

- Orły biegną do wielkiego kraju, kosmosu!

A także gołymi palcami wystrzeli coś, co nie da wrogowi najmniejszej litości.

Czarny władca Stanów Zjednoczonych machnął mieczami bardzo energicznie. Przeciął masę wrogów i warknął:

- Ciemność zapadła na miasto,

Domy chowają się w cieniu chmur...

Wyciągając ostry młotek ze stali,

Szatan chodzi po ulicach!

I tu znowu niczym błyskawica Donald Trump wyzwoli energię mocy ze swoich palców. I jak gromadzą się zestrzelone i płonące koronawirusy.

Ahsoka Tano, wycinając swoich przeciwników, zauważyła:

- Nie powinni byli decydować się na walkę z nami!

A dziewczyna rzuciła zabójczy dar unicestwienia gołymi palcami.

Księżniczka Leia logicznie zauważyła:

- I nie mają wyboru!

A bose palce piękności rzuciłyby coś małego, ale bardzo śmiercionośnego.

Dziewczyny zachowały się jak gigantyczne tytany. I nawet ćwierkali z całych sił:

- Chwała wielkiej flocie Sithów i Stanom Zjednoczonym!

I znowu wszystkie trzy dziewczyny rzuciły dary zniszczenia gołymi, wyrzeźbionymi, nieustępliwymi palcami. Wojownicy są bardzo dzicy. I tak cięli mieczami laserowymi.

Księżniczka Rey została uderzona piorunem w szkarłatny sutek, co spowodowało spłonięcie masy koronawirusów.

Z wielu z nich pozostały jedynie buty.

Trzy dziewczyny to bardzo zaciekłe wojowniczki. Którzy uwielbiają walczyć wyłącznie na boso i w bikini. A ich gołe nogi rzucają wyjątkowo destrukcyjnymi palcami.

Dziewczyny są bardzo piękne i mają waleczny charakter. I kochają dobrą walkę.

Księżniczka Leia nawet się wzruszyła. I znowu bosą stopą rzuciła dar zniszczenia, rozdzierając koronawirusy.

Następnie z rubinowego sutka wystrzelił piorun, który spalił wiele koronawirusów. A potem zaśpiewała;

Przestrzeń jest pomalowana na czarno, ponurym światłem,

I wygląda na to, że gwiazdy na swoich orbitach przygasły!

Pragnę miłości, ale w odpowiedzi słyszę - nie,

Serca kochanków są rozbite!


Błagam Cię, mój książę, przyjdź do mnie,

Wypłakałam oceany łez w żalu!

Zerwij wszystkie łańcuchy uprzedzeń,

Chcę, żebyś przekazał ludziom prawdę!


Miłość jest ważniejsza niż obowiązek i korony,

Jeśli tego potrzebujesz, zdradzę moją ojczyznę!

I posadzę mojego ukochanego na tronie,

W końcu dla mnie mój książę jest cenniejszy niż życie!

Zaśpiewała piękną piosenkę i nadal machała bosymi palcami, co przynosi nieuniknioną śmierć koronawirusom.

Księżniczka Rey, używając swoich mieczy, aby zmieść młyn z setek metrów, zauważyła:

- Dobrze jesz! Ale w każdym razie nie ma potrzeby zmieniać Ojczyzny!

Ahsoka Tano potwierdziła, strzelając śmiercionośną wielobarwną błyskawicą z pępka:

- Nie ma potrzeby zmieniać Ojczyzny!

Księżniczka Leia zgodziła się:

- Wspaniale! I nawet fajnie!

Donald Trump ciął koronawirusy techniką "wielkiego smoka" i ryczał:

- Wy, słodziaki, jesteście po prostu super!

A czarny władca USA wzruszony zaśpiewał:


Dźwięk cudownej namiętności na brzegach,

Rzeki, gdzie krew płynie jak burzliwy strumień!

Strąci snop gwiazd w chmurach,

Błyszczące cudownym znakiem!


Jesteś dla mnie jak bogini

Z duszą płonącą w ciemności!

Kochając Cię nad życie,

Rozświetliłem swój świat marzeniem!


Nie ma na świecie piękniejszej osoby niż Ty,

uniwersalny ideał!

Zginę w bitwie w kolorze lat,

Spotkałem moją skałę!


Nieugaszonym światłem miłości,

I blask twoich oczu!

Chodź, cześć piękna

Nie śpię po nocach z płaczem!

Dziewczyny Supermana są bardzo fajnymi i niezwykle walczącymi pięknościami. Ich ekstremalne użycie siły czasami osiąga punkt groteskowy.

Ahsoka Tano ponownie wypluła słowa ze swojego szkarłatnego sutka z kawałkiem hiperplazmy. Spaliłem mnóstwo koronawirusów, a one były zwęglone, jakby były z kebaba jagnięcego.

Dziewczyna oblizała pełne wargi i pisnęła:

- Dla największego amerykańskiego komunizmu, najbardziej agresywnej przestrzeni w amerykańskim wszechświecie!

Wojowniczka będąca czarodziejką - Księżniczka Leia, z piskiem ciąła mieczami świetlnymi Japończyków i biegała na bawoła:

- Seks nie jest dla was, wirusowi chłopcy!

Księżniczka Rhea agresywnie to zauważyła, rzucając kawałkiem antymaterii gołymi palcami swoich wdzięcznych nóg i pisnęła:

- Niedobrze jest pozbawiać seksu tych wielkich chłopców z wirusami! Ale to jest bardzo fajne!

Ahsoka Tano, odcinając koranawirusy, chętnie zgodziła się:

- Bardzo fajne! I aż do kolki!

Księżniczka Rei logicznie zauważyła, szczerząc zęby w perłowym uśmiechu:

- Chwała postępowi w USA!

I ciąła mieczami, a jej bose stopy rozpoczęły kolejną porcję brutalnej zagłady.

Donald Trump najpierw wykonał technikę Swallowtail mieczami, a następnie pieprzył go błyskawicami. To po prostu wojownik najwyższej klasy, zdolny spalić wszystko. A z koronaawirusów odlatują tylko podżegacze.

Brutal w czarnym garniturze ryknął:

- Moja bezgraniczna wielkość, niech chwała będzie w pięknym biciu!

I znowu lecą miecze, siekając wszystkich i rozsadzając głowy i czaszki.

Księżniczka Rey miażdżąc swoich przeciwników, a jej sutki lśniące jak rubiny, aktywnie emitowała pulsary, a wszystkie koronawirusy zostały doszczętnie spalone.

Terminatorka, obnażając zęby, racjonalnie zauważyła, rzucając bosą, bardzo seksowną stopą koncentrację antymaterii:

-Za Amerykę - Rosję! Donald jest naszym wojownikiem misyjnym!

Czarny władca Stanów Zjednoczonych poprawił dziewczynę:

- Za wielkość przede wszystkim amerykańskiego imperium kosmicznego! A upadek Rosji może powstrzymać jedynie nowy desant napastników pod wodzą Donalda Trumpa!

Księżniczka Leia, tnąc koronawirusy i pozostawiając je bez rąk i nóg, zgodziła się:

- Tak, nasz zwiad ratuje amerykańskiego cara Abrahama Lincolna! Chwała temu monarchowi!

Donald Trump chętnie się z tym zgodził, wycinając przeciwników Imperium Amerykańskiego jak kapustę:

-Chwała dobremu carowi i prezydentowi Stanów Zjednoczonych!

A teraz znowu błyskawica mocy przepala, a nawet śmiertelnie przypala koronawirusy.

Księżniczka Rey, niszcząc wrogów, całkiem racjonalnie zauważyła:

-Nasz car Lincoln uczyni Amerykę przede wszystkim!

I zwinne palce bosej stopy, jak bez najmniejszej litości wezmą i rzucą w wroga coś, co jest zabójcze.

Księżniczka Leia, siekająca przeciwników na małe kawałki i demonstrująca nieugięty charakter dziewczyny Terminatora oraz rzucająca dary śmierci z tak pięknymi, opalonymi i wyrzeźbionymi nogami, że koronawirusy z łatwością traciły ciała. I głowy też. Tak, to nie był najlepszy pomysł, że zaatakowali Amerykę. Kiedy cała czwórka pod przewodnictwem Donalda Trumpa podjęła się eksterminacji bez dalszych ceregieli i uprzedzeń. A to jest myśliwiec o najbardziej agresywnym zasięgu. Ale jego partnerzy są być może jeszcze fajniejsi i bardziej przerażający. A jeśli wytną, to w zasadzie nikomu nie okażą litości. A z bosych, pełnych wdzięku stóp posypią się bezlitosne dary śmierci.

Księżniczka Rey, gdy kolejny rzucony przez nią prezent uderzył generała wirusa, szczeknęła:

-Imperium kosmiczne USA nigdy nie upadnie!

I znowu dar najbardziej znaczącej śmierci i śmierci na całym poziomie leci z jej bosych stóp.

Księżniczka Leia, zmiatając wrogów niczym miotła i robiąc z nich kotlety, a także wstając z błyskawicami mocy emitowanej z sutków truskawek, zauważyła:

- Wierzę, że piekła nie ma!

Donald Trump, wysyłając kolejną falę tsunami, która pokryła koronawirusy, zauważył:

- Nasz świat to piekło... Ale ciekawe!

Ahsoka Tano rzuciła bosą stopą zaskakująco morderczy dar unicestwienia i pisnęła:

- Nie, najciekawsze jest to, że nie żyjemy na próżno!

Donald Trump chętnie się z tym zgodził, już obracając młyn swoimi coraz dłuższymi mieczami:

- Oczywiście, że nasze życie jest dane z jakiegoś powodu! Chwała ojczyźnie kosmicznego komunizmu i amerykańskiego kapitalizmu!

I w ten sposób moc błyskawicy spali wiele tysięcy koronawirusów na raz. I nie pozostawią po sobie żadnych korzeni ani gałęzi.

Księżniczka Leia, wycinając innych wojowników Piekielnego Zakaźnego Imperium Słońca, całkiem logicznie zauważyła:

-Świat jest pełen paskudnych rzeczy!

A jej bosa, wyrzeźbiona stopa znów rzuciła, coś, czego nie da się obliczyć.

Donald Trump odstrzelił głowy koronawirusom, a jednocześnie nie zapomniał zażartować:

- Polityk jest jak piwo, dobre tylko zimne i na stole!

Księżniczka Rey, rozcinając bojowników o koronawirus, zgodziła się z tym:

- Polityk jest słodki w swoich przemówieniach, ale gorzki posmak, jaki z nich płynie, wcale nie przypomina piwa!

Księżniczka Leia, wykończywszy jednym zamachem kilka batalionów prątków podziemnego świata, zauważyła:

- Prawda wychodzi z ust polityka tylko wtedy, gdy sam siebie błędnie interpretuje!

Ahsoka Tana, po przebiciu się przez masę koronawirusów, zgodziła się z tym. Rzucając kolejny groszek zniszczenia i rozdzierając koronawirusy, dziewczyny powiedziały:

- Polityk, żeby choć trochę stać się Boskim, krzyżuje wyborcę do granic możliwości!

Donald Trump, wykańczając przy pomocy piorunów siły ostatnich koronawirusowych żołnierzy, wydał:

- Polityk jest Bogiem tylko w jednym, w wymyślaniu wymówek, dlaczego jego obietnice wyborcze tak diabelnie się nie sprawdziły!

Księżniczka Leia, po wykończeniu ostatniego batalionu armii koronawirusowej ostatnim piorunem z rubinowego sutka:

-W sposobie osiągnięcia Boskich wyżyn sam szatan jest politykiem!

Tutaj Sfero Katastrofov przerwał ich idyllę. Donald Trump znalazł się na najwyższej górze we wszechświecie, dookoła lśniły solidne diamenty.

Mały diabeł, szczerząc agresywnie zęby i mlaszcząc dziecinne wargi, powiedział:

- Dobrze rozegrałeś debiut! A jeśli zostaniesz sułtanem, otrzymasz drugi artefakt wykonany z magicznego złota byka! To jest Twoja misja założycielska!

Donald Trump skłonił się niechętnie i odpowiedział:

- Jestem gotowy Wszechmogący Szatanie!

Chłopiec-demiurg i twórca wielu wszechświatów tupnął bosą stopą i rozległ się grzmot, jakby naraz eksplodowało miliard bomb wodorowych.

Donald Trump został obrócony i rozciągnięty na milion wymiarów, po czym natychmiast został ponownie złożony, ale we wszechświecie, który znajduje się wewnątrz Cesarza Koronawirusów.


OSTATNIA SZANSA TRZECIEJ RZESZY

Według niektórych źródeł ostatnią propozycję odrębnego pokoju Stalin odrzucił Hitlerowi we wrześniu 1943 roku. Uczynił to zastępca Mołotowa Litwinow podczas wizyty w Norwegii. Ciężkie straty ZSRR podczas bitwy pod Kurskiem, zwłaszcza w czołgach, niezdecydowanie sojuszników. Szybka porażka Włoch, które próbowały zrzucić faszyzm, nieco zniweczyła wojowniczy ton Stalina.

Naczelny Wódz zaczął się obawiać, że Rosjanie wykrwawią się na śmierć w przedłużającej się wojnie z hitleryzmem. I postanowiłem spróbować natychmiast zakończyć wojnę.

Nie była to pierwsza taka propozycja. W 1941 r. za pośrednictwem ambasadora Bułgarii przekazali Hitlerowi chęć zawarcia drugiego traktatu brzeskiego. Stalin poszedł na większe ustępstwa terytorialne, ale Hitler zdał sobie sprawę, że Koba po prostu gra na zwłokę.

W styczniu 1942 r. ponownie pojawiła się propozycja zawarcia odrębnego pokoju. Niemcy rozpoczęły wojnę ze Stanami Zjednoczonymi i przegrały bitwę o Moskwę. Ale Hitler nadal wierzył w zemstę, a Stalinowi także zależało na tym, aby Niemcy wycofali się zbyt daleko na zachód. Obie strony były zbyt daleko od siebie, aby zawrzeć pokój.

Ponowna propozycja Stalina pod koniec sierpnia 1942 r. oznaczała większe ustępstwa ze strony Niemców. Koba zgodził się nawet całkowicie zrezygnować z Ukrainy, Białorusi i krajów bałtyckich. Ale wtedy naziści posuwali się naprzód, a Stalin nie chciał rezygnować z najsmaczniejszego kąska - kaukaskiej i bakijskiej ropy.

Po kontrataku Stalingradu i Mainsteina Naczelny Wódz ponownie zaoferował Niemcom pokój. Ale ustępstwa terytorialne Stalina były czysto symboliczne. Hitler wierzył, że latem odniesie nowe zwycięstwa i znów będzie mógł dyktować swoje warunki.

Jego obliczenia się jednak nie sprawdziły, jednak straty wojsk radzieckich, zwłaszcza w czołgach, okazały się znacznie większe niż niemieckie.

Jednak teraz obie strony są bliżej porozumienia niż kiedykolwiek. Trzecia Rzesza zostaje przygwożdżona we Włoszech, próba ofensywy nie powiodła się. Front niemiecki na lewym brzegu Ukrainy grozi załamaniem. Plan obrony Dniepru jest już gotowy. Ale Hitler nadal uparcie odmawia wycofania swoich wojsk za barierę wodną.

To ostatnia propozycja dla Stalina. Opcja zero - pokój bez aneksji i odszkodowań. Wymiana jeńców wojennych - wszyscy za wszystkich. To trudne pytanie dotyczące Rosjan wywiezionych do Niemiec. Sprowadź wszystkich z powrotem lub tylko w razie potrzeby. Ale jeśli będzie taka wola, Niemcy oszukają.

Oczywiście taki odrębny pokój wydaje się Hitlerowi nieopłacalny. Wojska niemieckie nadal opanowują Smoleńsk, większość Ukrainy, a nawet Noworosyjsk i Półwysep Taman, podczas gdy Niemcy kontrolują Krym, a ich wojska oblegają Leningrad.

Ale pozycja strategiczna III Rzeszy jest niemal beznadziejna. Alianci wyparli już ducha ofensywy z Japonii. I stworzyli rozległy przyczółek w południowych Włoszech. W przyszłym roku nastąpi lądowanie w północnej Francji, a może na Bałkanach. W każdym razie Niemcy są pod presją. Masowe bombardowania niszczą fabryki wojskowe III Rzeszy.

To prawda, że produkcja broni wciąż rośnie. Ale jakość metalu spada.

A co najważniejsze, Rosjanie już posuwają się na południe i w centrum. Oczekiwanie, że po krwawej bitwie na Wybrzeżu Kurskim nastąpi przerwa operacyjna, nie spełniło się. Rosjanie niemal natychmiast kontynuowali ofensywę. I każdego dnia posuwali się na szerokim froncie. I w pobliżu Taganrogu, w Donbasie i w górnym biegu Dniepru.

Tempo postępu jest dość szybkie, nawet jeśli są rekordy, ale... Najbardziej obrzydliwe jest to, że Niemcy nie mają żadnych perspektyw. Nie ma czasu na tworzenie rezerw, z tyłu szaleją partyzanci, a dawni sojusznicy, banderowcy i inni rozpraszają się lub przechodzą na stronę bolszewików.

Dlatego też, mimo że Niemcy musieliby wycofać się daleko na zachód, niemal generałowie i ministrowie opowiedzieli się za przyjęciem pokoju. Goering i Himmler także poparli ideę wolnej ręki na wschodzie. Co dziwne, Bormann, uważany za inteligentnego pragmatystę, również był przeciwny.

Minister propagandy uważał, że Stalin nie zaoferował pokoju ze względu na dobre życie i że bolszewikom wkrótce zabraknie pary, a Niemcy stracą za darmo duże ziemie na wschodzie i siłę roboczą.

Speer odpowiedział na to, wskazując, że ziemie wschodnie, zwłaszcza na Białorusi, są pełne partyzantów. Ponadto Stalin obiecał przywrócenie stosunków gospodarczych z III Rzeszą.

Hitler zawahał się. W rzeczywistości ostatecznie odrzucił propozycję Stalina, mówiąc dosłownie, co następuje.

- To nie czas na żądanie pokoju - nasza armia ponosi porażki. Musimy osiągnąć zdecydowany sukces na frontach!

Meinstein zapytał Führera:

- A jeśli osiągniemy decydujący sukces, czy zawrzemy pokój?

- Nie, w takim razie musimy osiągnąć jeszcze bardziej zdecydowany sukces! Trzeba kuć żelazo póki gorące!

W prawdziwej historii ostatnia realna szansa w II wojnie światowej dla III Rzeszy uciekła.

Alternatywnie Mainstein użył argumentu, który był dla Hitlera całkiem przekonujący.

- Zostawimy mojego Führera, aby wrócił!

Adolf był zaskoczony i zapytał:

- Ale jako?

- Pokonajmy Zachód, zdobądźmy zasoby w Afryce, a następnie zwróćmy się na wschód i wraz z Japonią wykończmy Stalina! - Ukończyłem Mainstein.

Argumentowi temu nie można było się oprzeć i Hitler przyjął propozycje Stalina dotyczące odrębnego pokoju.

Pięć milionów żołnierzy III Rzeszy, nie licząc policji, zaczęło opuszczać front wschodni. 15 września 1943 r. zawarto rozejm, po czym rozpoczęło się wycofywanie wojsk niemieckich, które powinno zakończyć się do nowego roku.

Decyzja o zawarciu pokoju pomiędzy III Rzeszą a ZSRR wywołała prawdziwy szok na Zachodzie. Okazało się, że pięść Stalina, która odwróciła uwagę większości jednostek naziemnych, wypadła z gry.

A teraz kapitaliści znów musieli walczyć między sobą. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił Hitler, było przeniesienie wojsk do Włoch.

Pierwszymi, którzy odczuli wzmocnienie Niemców, byli piloci brytyjscy i amerykańscy. Z frontu wschodniego przybyła ogromna liczba doświadczonych asów. Co więcej, najskuteczniejsi niemieccy piloci walczyli z Armią Czerwoną i sokołami Stalina. Okazało się, że z Brytyjczykami nie gorzej radzą sobie asy orle.

Straty w lotnictwie alianckim wzrosły wielokrotnie. Niemiecka flota samolotów natychmiast wzrosła ponad dwukrotnie, a pod względem jakości jeszcze bardziej.

Ale najważniejszą rzeczą, przed którą stanęli sojusznicy, były oczywiście siły lądowe Wehrmachtu. W walce z Armią Czerwoną zahartowali się ogniem i mieczem. Wielka Brytania, a zwłaszcza Stany Zjednoczone, nie miały nawet jednej setnej doświadczenia, jakie miał Wehrmacht.

Tak, niemieckie "Tygrysy" i "Pantery" miały znacznie większą moc od "Shermanów" i "Churchillów". Sytuację dodatkowo pogarszał fakt, że najnowsze Shermany, M 4, nie weszły jeszcze do masowej produkcji, podczas gdy Pantery i Tygrysy były już produkowane z całą mocą.

Niemiecka kontrofensywa rozpoczęła się 17 października. Jak się okazało, na lądzie Wehrmacht miał zdecydowaną przewagę. To prawda, że w powietrzu ustanowiono niepewny parytet.

Alianci ponieśli znacznie większe straty niż Luftwaffe. Mainstein zdecydowanym ciosem utworzył parę kotłów, zadając dotkliwą porażkę jednostkom sojuszniczym.

Oddziały anglo-amerykańskie przeniosły się na wybrzeże pod osłoną dział morskich dalekiego zasięgu. Do niewoli wzięto ponad dwieście czterdzieści tysięcy mieszkańców Zachodu i ponad sto dwadzieścia tysięcy Włochów. Było to pierwsze duże zwycięstwo nazistów na Zachodzie od czasu ofensywy Rommla. Jednak ze względu na naciski aliantów i ich dużej floty przedostanie się na Sycylię jest trudne.

Wielki admirał Dennitz otrzymał zadanie: zniszczyć wrogie statki i osiągnąć dominację na morzu. Produkcja łodzi podwodnych wzrosła do czterdziestu miesięcznie, zaczęto produkować bardziej zaawansowane, opływowe jak rekiny czy wieloryby, a także napędzane nadtlenkiem wodoru.

Niemiecka flota okrętów podwodnych stała się największą i najlepszą jakościowo na świecie.

Kluczowym momentem bitwy o Sycylię miał być atak na Gibraltar.

Ponadto naziści planowali wciągnąć Turcję w konflikt. Ruszać wraz z Turkami do Palestyny i Syrii i dalej do Kanału Suetost. Turcy nie są przeciwni ekspansji, ale boją się Brytyjczyków i Amerykanów.

8 marca 1944 roku niemieckie samoloty przypuściły niespodziewany atak na Maltę. Wróg nie spodziewał się, że Niemcy zaryzykują przeprowadzenie tak śmiałego lądowania jeszcze przed zdobyciem Sycylii. Ale nie bez powodu Krauci zahartowali się na wschodzie i tam nauczyli się śmiałości. Wydawało się, że twierdza na wyspie jest nie do zdobycia, lecz w ciągu kilku godzin upadła. Do niewoli wzięto ponad trzydzieści pięć tysięcy Brytyjczyków i dziesięć tysięcy Amerykanów. Zdobyto ogromne trofea.

Sukces Niemiec miał także znaczenie moralne. Turcja zezwoliła wojskom niemieckim na przedostanie się przez swoje terytorium do Palestyny i dalej do Kanału Suet.

Generalissimo Franco nadal się wahał, naprawdę chciał rozszerzyć połacie Hiszpanii i zdobyć kolonie, ale bał się porażki. Salazar coraz aktywniej współpracował z III Rzeszą. A Brazylia, widząc, że szanse na podbój Europy maleją i że najprawdopodobniej będzie musiała obmyć się krwią, pośpieszyła wycofać się z wojny z Niemcami.

W maju rozpoczęła się niemiecka ofensywa na Palestynę. Dowodził nim słynny feldmarszałek von Bock.

Hitler postanowił zamienić swoją złość w litość i pozwolić tak doświadczonemu feldmarszałkowi na rehabilitację. Na innych frontach nadal panował względny spokój. Alianci ponieśli ciężkie straty na morzu, ale na razie utrzymali Sycylię. Ale główna bitwa miała rozegrać się na północy Francji. Lądowanie zaplanowano na czerwiec 1944 r. Wysokie koszty wojny światowej, a także ciągłe umacnianie się Wału Atlantyckiego, alianci zmuszeni byli się spieszyć.

Ponadto naziści rozpoczęli masową produkcję Me-262. Samolot nie jest jeszcze całkowicie niezawodny technicznie, ale jest bardzo szybki, ma mocne uzbrojenie i wyróżnia się przeżywalnością.

Zachód nie miał porównywalnego pojazdu, a Niemcy, którzy stali się tak znacznie silniejsi w bitwach powietrznych, mogli równie dobrze położyć kres przewadze powietrznej wroga.

Na północy Francji znajduje się około stu dwudziestu dywizji w pełni gotowych do walki, z czego dwadzieścia jeden to dywizje pancerne. Duża liczba "Tygrysów" i "Panter". Ponadto pojawiła się już seria "Pantera"-2 i słynny "Królewski Tygrys".

Inaczej niż w prawdziwej historii, szanse aliantów okazały się znacznie mniejsze. Należy zaznaczyć, że na wszelki wypadek znaczne siły Fritza znajdowały się jeszcze w Holandii i Belgii. Ponadto działalność wilczych watah Dennika spowodowała kolosalne zniszczenia floty sojuszniczej.

A lotnictwo nie spało. W szczególności bomby sterowane radiowo są bardzo skuteczne w zastosowaniach morskich.

Ale rakiety balistyczne V-2 nie sprawdziły się zbyt dobrze. Ale wyprodukowano ich mniej niż w prawdziwej historii. Faktem jest, że z pilotami było łatwiej, zwłaszcza po wymianie z rosyjskimi jeńcami w Luftwaffe. I pojawiły się całkiem rozsądne - czy te ślepe drony są potrzebne? Ponadto były wróg Stalin nagle stał się przyjacielem, a nawet postanowił pomóc Niemcom.

Czego najbardziej brakuje Niemcom? Produkcja lotnictwa w III Rzeszy przekraczała sto samolotów dziennie, a doświadczonych asów brakuje. Niech więc do walki dołączą także ochotnicy.

Wśród tych, którzy zostali dobrowolnie i przymusowo wysłani do walki z przeklętymi kapitalistami, był Kozhedub, który wkrótce stał się legendarny.

Lądowanie w Normandii, choć w pierwszych dniach wydawało się, że alianci odnieśli sukces, udało im się stworzyć trzy przyczółki, ostatecznie zakończyło się największą porażką Zachodu w historii II wojny światowej.

Niemal jednocześnie Niemcy zdobyli Kanał Suet, przekazując arterię Wielkiej Brytanii. A w Skandynawii miała miejsce Operacja Niedźwiedź Polarny - Szwecja została zajęta w ciągu dwóch tygodni prawie bez strat.

Po prowokacji Niemców Franco w końcu przystąpił do wojny po stronie III Rzeszy. Pod koniec 1944 r. hitlerowcy podczas trzydniowego szturmu zdobyli Gibraltar.

Następnie rozpoczęła się ofensywa w Afryce. Rok 1945 był rokiem szybkiego rozmieszczenia niemieckich samolotów odrzutowych. Walki w Afryce były zacięte. Amerykanie przerzucili duże siły lądowe na czarny kontynent, musieli jednak rozciągnąć wojska i zaopatrzenie przez cały Ocean Atlantycki.

To było jak rozciągnięty grzechotnik...

Niemcom udało się zdobyć Sycylię. Rozpoczęła się, a raczej trwała walka o Afrykę. Naziści wykorzystali dużą flotę łodzi podwodnych i dogodniejszą lokalizację do ataku na ciemny kontynent.

Amerykanie nie radzili sobie dobrze w bitwach z Japonią. Lądowanie na Filipinach zakończyło się całkowitym niepowodzeniem.

Pancerniki Kraju Kwitnącej Wiśni - w tym gigantyczny Yamato - w końcu pokazały swoją wartość i zatopiły statki przewożące wojska amerykańskie. Ciężkie straty gwałtownie spowolniły postęp Nimitza i Mankurta przez Pacyfik.

Niemcy stopniowo wyrównywali bitwę na niebie. ME-262 i HE-162, następnie ME-1010 i TA-138. Te myśliwce odrzutowe zapewniały jakościową przewagę nad zachodnią ilością.

Po śmierci Roosevelta pozycja izolacjonistów w Stanach Zjednoczonych gwałtownie się wzmocniła. Domagali się pokoju z III Rzeszą i wojny wyłącznie przeciwko Japonii.

Dulles próbował znaleźć sposób na odrębny pokój z Niemcami przez Szwajcarię. Ale tu pojawił się problem - sam Hitler nie chciał zakończyć wojny. Niemcy, choć powoli, przedarli się przez Maroko i Egipt. Udało im się już zdobyć Irak, co oznacza, że mają dostęp do ropy. Kuwejt wkrótce upadnie. Dokąd wtedy pójdzie Anglia? A nazistowska flota łodzi podwodnych staje się coraz silniejsza. A bombowce odrzutowe już opanowują Londyn i całą okolicę, nie wspominając już o V-2.

Hitler nie chciał pokoju, miał nadzieję na więcej.

Ale Amerykanie mieli mocny atut w kieszeni.

Ponieważ Japończycy zachowali kontrolę nad większością swojej komunikacji, pierwsza próba zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę nie powiodła się. Myśliwce samurajskie przechwyciły B-29 idącego bez osłony. Zarówno sama maszyna, jak i znajdująca się na pokładzie bomba atomowa zaginęły. Następny atak na Hiroszimę miał miejsce 19 sierpnia. Tym razem Amerykanie byli w stanie zapewnić osłonę i zaatakować większą liczbą bombowców. Uderzenie nie było zbyt czyste, bomba eksplodowała dziesięć kilometrów od miasta, ale efekt i tak był imponujący.

Teraz okazało się, że Stany Zjednoczone dysponują pałką nuklearną o ogromnej mocy, co oznacza, że Niemcom i ich sojusznikom grozi poważne stwardnienie w obliczu kapitulacji.

Ale tutaj wszedł w grę trzeci czynnik. Przez długi czas, siedząc w zasadzce i liżąc rany spowodowane II wojną światową, Stalin po raz pierwszy w historii zaproponował osobiste spotkanie z Hitlerem. Adolf Hitler natychmiast się zgodził. Co więcej, Führer III Rzeszy zgodził się nawet przyjechać w tym celu do Moskwy, pod osobistymi gwarancjami bezpieczeństwa Stalina.

Spotkanie odbyło się 2 września 1945 r. Rozpoczął się siódmy rok II wojny światowej. W prawdziwej historii skończyło się właśnie w tym momencie. A teraz jest w szczytowym momencie. Niemcy wyparli już Brytyjczyków z Kuwejtu, zachodniego Iranu, Iraku, wraz z Turkami z Egiptu i walczyli w Libii, Sudanie i na Półwyspie Arabskim. A także bitwy toczyły się w Maroku i na podejściach do Algierii.

Generalnie inicjatywa była po stronie Niemców, ale alianci też uparcie walczyli. Rozwój floty okrętów podwodnych III Rzeszy został zrekompensowany budową coraz większej liczby statków i coraz bardziej zaawansowanymi metodami ochrony przed watahami wilków.

Wielka Brytania została zbombardowana i zaatakowana rakietą. W odpowiedzi zbombardowali terytorium III Rzeszy. Niemcy zwiększyli produkcję broni, zwłaszcza samolotów odrzutowych. Powstały oddziały zagraniczne i oddziały o składzie mieszanym. Wykorzystali niewolniczą siłę roboczą i wynaleźli nowe rodzaje broni.

W szczególności samoloty dyskowe okazały się nie tylko niezwykle szybką bronią, ale także zdolną do zdobywania wysokości w stratosferze. A to czyniło z nich niebezpieczne i niezniszczalne bombowce latające na dużych wysokościach.

TA-400 stał się także niezrównaną maszyną, przewyższającą B-29 pod każdym względem. Ale najbardziej wydajny jest oczywiście BD-18 - samolot skrzydłowy. Jest w stanie zbombardować terytorium USA i wrócić do Niemiec. Zasięg lotu pojazdu odrzutowego wynosi do 20 tysięcy kilometrów.

Ale nadal jest on testowany. Ale w tej serii są już mniejsze gatunki bezogonowe.

Niemcy wyprzedzają aliantów w jakości lotnictwa. Czołgi serii E są też znacznie mocniejsze od amerykańskich Shermanów i Pershingów. W rzeczywistości nawet niemiecka "Pantera"-2 nie ma jeszcze godnego przeciwnika. Ale "Pantera" to drugi pojazd w masowej produkcji - główny niemiecki czołg. Konkurować z nim może jedynie angielskie działo samobieżne Tortila. Ale taka maszyna waży 80 ton. Zatem na razie faszyści pokonują wroga jakością. Ale w odpowiedzi wróg używa ilości. Niemcy i ich sojusznicy wciąż zwyciężają... Jednak fakt bomby atomowej i jej użycie 19 sierpnia 1945 r. niepokoi Stalina. Japonia była w stanie powstrzymać natarcie Brytyjczyków i Amerykanów, ale na razie, będąc poważnie poturbowana na morzu, nie może posuwać się dalej.

Przywódca Wszechczasów i Narodów zrozumiał. Nie ma sensu dłużej siedzieć, bo możesz skończyć w pozycji głupiej małpy - siedzącej na palmie i czekającej... aż spadną banany. Co jest głupszego w czekaniu, aż spadną banany, skoro już na nich siedzisz?

Stalin uśmiechnął się do Hitlera. Führer wyglądał na zmęczonego, ale pogodnego. Obaj dyktatorzy są mniej więcej tego samego wzrostu, nieco poniżej średniej. Oboje mają wąsy. Ale wąsy Stalina są większe i pokryte siwizną, podczas gdy wąsy Hitlera są bardzo małe i nieco zabawne. Grzywka nadaje niemieckiemu tyranowi młodzieńczy wygląd. Tak, jest dziesięć lat młodszy od Józefa Wissarionowicza.

Stalin przywitał go i od razu wziął byka za rogi:

- Jesteśmy gotowi wyruszyć na wojnę ze światowym kapitalizmem i syjonizmem!

Hitler zapytał bardzo logicznie:

- I na jakich warunkach?

Przywódca wszechczasów i narodów odpowiedział z typową dla siebie ostentacyjną szczerością:

- Ktokolwiek sięgnie po coś, będzie to miał!

Hitler spojrzał na Stalina. Przywódca po zawarciu pokoju otrzymał Order Zwycięstwa i drugą gwiazdę Bohatera Związku Radzieckiego. Logiczne jest, że ZSRR ogłosił się zwycięzcą. Ponadto Stalinowi przyznano tytuł generalissimusa. Ale nie włożył munduru. Może nie tylko ze względu na skromność. Straciwszy dwadzieścia milionów ludzi, wielkiemu przywódcy wszechczasów i narodów udało się zredukować tę wspaniałą bitwę do zaledwie remisu.

Ludzie mogą tego nie rozumieć w ten sposób. W ZSRR wzrosła liczba osób niezadowolonych z reżimu.

A co najważniejsze, strach prawie zniknął. Po takiej wojnie NKWD przestało się bać. Tak, i wróciło z niewoli mnóstwo ludzi, którzy nienawidzą reżimu sowieckiego i... Słyszeli dość antysowieckiej propagandy.

Ale Stalin zrozumiał najważniejszą rzecz: jeśli da się Stanom Zjednoczonym czas, zwiększą produkcję broni nuklearnej na bieżąco, a po Niemczech zrównają ZSRR z ziemią.

A opcja pokoju z III Rzeszą jest możliwa. A potem wojna koalicji kapitalistycznych drapieżników przeciwko ZSRR. W każdym razie kraj musi zostać przywrócony do II wojny światowej. Pomóż Hitlerowi pokonać Stany Zjednoczone i kolonialne Imperium Brytyjskie.

A potem zobaczymy! Nigdy nie jest za późno, aby wykorzystać Operację Burza do wyzwolenia Europy.

Nawiasem mówiąc, USA i Wielka Brytania desperacko próbowały popchnąć Stalina w stronę wojny zemsty. Byli jednak zbyt chciwi i oferowali niewiele. Przywódca zażądał od Ameryki natychmiastowego, bez żadnych warunków wstępnych, wydania Alaski i Wysp Hawajskich.

Ale Amerykanie i Brytyjczycy, nawet w Europie, nie chcieli dać prawie nic. I do cholery z takim sojuszem z nimi?

To, za co nie płacą, jest nic nie warte, ale za to, co nie jest nic warte, trzeba zapłacić najwięcej!

Gdyby nie chcieli sojuszu ze Stalinem przeciwko Hitlerowi, byłoby odwrotnie. Co więcej, oba ich imperia są totalitarne i łączy je jedno - nienawiść do zachodniej demokracji i liberalizmu.

Hitler odpowiedział niezupełnie typowym lakonizmem i racjonalizmem:

- Sprawiedliwy! Czas zawrzeć porozumienie i rozpocząć wspólne działania wojskowe!

Stalin z szerokim tygrysim uśmiechem i nienaturalnie dużymi zębami odpowiedział:

- Już wydałem rozkaz! I umowa gotowa!

Führer uśmiechnął się, uścisnął mu rękę i odpowiedział:

- Zamówienie jest ważniejsze niż umowa!

Silne siły lądowe ZSRR wkroczyły do Iranu i z bitwy zaczęły nacierać w kierunku Indii. Jednocześnie z nadejściem zimy duże siły przeniosły się na Alaskę. Oczywiście pojawienie się na niebie radzieckich samolotów oraz statków i łodzi podwodnych na morzu dodało problemów aliantom.

Wiele sowieckich asów walczyło już po stronie III Rzeszy. Dwóch z nich otrzymało już krzyże rycerskie. Pierwszym odbiorcą tego zamówienia był Kozhedub. Naliczył 123 zniszczone samoloty brytyjskie i amerykańskie. Rekord wśród ochotników radzieckich.

Ale najlepszy wynik Huffman miała miejsce 19 sierpnia, dokładnie w dniu bombardowania Hiroszimy, zestrzeliła czterysetny samolot, ustanawiając tym samym już trzeci rekord. Został za to odznaczony Orderem Orła Niemieckiego z diamentami, a jeszcze wcześniej za 350 samolotów Krzyżem Rycerskim V stopnia Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Indie zostały objęte stosunkowo niewielkimi batalionami brytyjskimi, a sepoje wojsk kolonialnych przeszli na stronę Armii Czerwonej. W Iranie szalały bardziej brutalne walki. Wielka Brytania i USA mają tam znacznie więcej siły. Jednak przewaga liczebna, a także bezcenne doświadczenie drugiej wojny światowej zebrały swoje żniwo i w ciągu dwóch i pół miesiąca cały Iran został całkowicie wyzwolony.

W Birmie nadal toczyły się zacięte walki.

Ale ogólnie rzecz biorąc, do nowego roku Indie, Pakistan, Iran, Bliski Wschód i cała Azja lądowa znalazły się pod kontrolą ZSRR i Trzeciej Rzeszy.

Następnie na lądzie wojska radzieckie wkroczyły do Afryki. Poza tym zimą rozegrała się prawdziwa bitwa o Alaskę.

Amerykanie w dalszym ciągu obawiali się przeprowadzenia ataków nuklearnych na ZSRR i próbowali uderzyć w Japonię. Ale z trzech bomb atomowych do końca roku udało im się zrzucić tylko jedną na Nagasaki.

Truman histerycznie domagał się zwiększenia liczby głowic nuklearnych i udoskonalenia środków ich przenoszenia.

Niemcy, posuwając się w Afryce, planowali wylądować w Wielkiej Brytanii.

Rok 1946 upłynął pod znakiem powszechnych sukcesów koalicji władz dyktatorskich. W ciągu roku Afryka znalazła się pod pełną kontrolą koalicji, ale sojusznikom udało się odeprzeć lądowanie w Wielkiej Brytanii.

Stany Zjednoczone zrzuciły bombę atomową na Władywostok i pięć kolejnych na Japonię. Jeden dla Czukotki. I trzy na terytoriach kontrolowanych przez III Rzeszę. Poziom niemieckiego lotnictwa odrzutowego i systemu obrony powietrznej wzrósł tak bardzo, że alianci z trzech sukcesów - dwóch przeciwko Francji i jednego przeciwko Norwegii - nie udało się dotrzeć do samych Niemiec.

Ale jak dotąd naziści nie mieli bomby atomowej, która mogłaby odpowiedzieć. Nie było mowy o pokoju. Wojna okazała się teraz bezkompromisowa - aż do całkowitego zniszczenia.


IVAN STRASZNY I TROCHĘ SZCZĘŚCIA

Tam rozbieżność z prawdziwą historią rozpoczęła się w bitwie pod Chasznikami. Inaczej niż miało to miejsce w jej opowieści Piotr Szujski nie został pokonany, ale sam pokonał armię hetmana. Ale była to pierwsza poważna porażka wojsk rosyjskich w wojnie inflanckiej. Ale wtedy Piotr Szujski wykazał czujność, utworzył straż wojskową i mając przewagę liczebną, pokonał Litwę.

Dzięki temu Rosjanie utrzymali inicjatywę. Zajęli jeszcze kilka miast w Inflantach i rozpoczęli kampanię przeciwko Wilnu. Stolica Litwy upadła.

Przestraszeni Polacy zaproponowali pokój Rosji. Car Iwan Groźny przejął kontrolę nad większością Inflant, w tym nad Rygą. A także Połock i okoliczne ziemie aż po Berezynę.

Imperium Rosyjskie urosło w siłę. Nie było potrzeby wprowadzania opriczniny. Car Iwan Groźny założył własną flotę korsarską, a nawet zaczął budować miasto u ujścia Newy.

W ten sposób powstał Iwanwograd. Król nie przeniósł tam stolicy, lecz wzmocnił port. Ponadto Rosjanie posunęli się na Syberię, zdobywając nowe ziemie i wznosząc miasta.

A gdy umarł król Zygmunt, na tron Rzeczypospolitej Obojga Narodów wstąpił Iwan Groźny.

Władza cara Iwana Wasiljewicza okazała się jeszcze wyższa niż w prawdziwej historii i został on królem Polski i wielkim księciem litewskim.

W ten sposób wyłoniło się główne państwo, przewyższające Imperium Osmańskie pod względem wielkości i duże kolonialne Imperium Hiszpańskie pod względem liczby ludności i siły.

Car Iwan Groźny stoczył kolejną małą wojnę ze Szwecją, wygrywając Wyboror. Po czym rozpoczęła wielką wojnę z Turcją. Rzeczywiście, Tatarzy krymscy byli zbyt irytujący. Napad za napadem.

Armia rosyjska przeprowadziła udaną kampanię. Odbity Azow. A potem wiosną pokonałem Perekop. Włamanie na Krym. Uderz w Tatarów.

Khan uciekł do Turcji. Ale Imperium Osmańskie było wciąż pełne siły. Nowy sułtan Murat zebrał ogromną armię i ruszył w stronę Rosji.

Został jednak pokonany i ledwo uciekł.

Turcy musieli zawrzeć pokój, przekazując Krym Rosji.

Iwan Groźny zmarł w 1589 r., u szczytu sławy i sukcesu. Tron odziedziczył jego wnuk, siedmioletni syn syna Iwana. Najstarszy syn samego Iwana Groźnego zmarł na chorobę weneryczną. Iwan piąty został królem. Oficjalnie regentem okazał się Skopin-Shuisky, namiestnik i współpracownik cara. Z pewnością nie była to zbyt silna dynastia.

Ale państwo się wzmocniło. Doszło tylko do małej wojny ze Szwedami, która zakończyła się zwycięstwem wojsk rosyjskich. A także wyprawy na Syberię.

Kiedy jednak Iwan Piąty wszedł w dorosłość, musiał stawić czoła problemom. Nieurodzaje trwały trzy lata z rzędu. A to spowodowało głód. Potem było więcej problemów... Ale kraj przetrwał. Iwan piąty rządził dość mądrze. Zreformował armię i administrację. Stworzone tablice.

Otworzył kilka uniwersytetów. Stłumił powstanie szlachty. Następnie przyłączył Prusy Wschodnie do Rosji.

Następnie nowy król Szwecji Gustaw Adolf próbował zemścić się za poprzednią porażkę swojego kraju. Ale wojna zakończyła się podbojem Szwecji.

Dania wraz z Norwegią starała się utrzymać przyjazne stosunki z Rosją. Niemcy pozostały jednak podzielone. I rozdarty wojnami.

Francja szybko zdobywała władzę, Hiszpania i Türkiye ją traciły.

Iwan piąty po podboju Szwecji, zwracając wzrok na wschód. Rosjanie podjęli kilka kampanii przeciwko Iranowi i Azji Środkowej.

Ziemie zostały podbite, aż do Indii. Potem umarł Iwan piąty, a królem został Wasilij czwarty.

Polityka podboju była kontynuowana. Rosjanie udali się na wschód i podbili Indie. A potem doszło do starcia z Chinami mandżurskimi. Wojna trwała ponad dwadzieścia lat. Ale ostatecznie Chiny zostały pokonane. Na początku XVIII wieku carska Rosja stała się największą potęgą na świecie, wkraczając do Indochin na Alasce i granicząc od zachodu z Niemcami. Po odbiciu części ziem od Turcji. Francja i Austria próbowały nastawić Imperium Osmańskie przeciwko Rosji. Nowy car Piotr Wielki, nie z dynastii Romanowów, ale Ryurekiewicz, rozpoczął kampanię przeciwko Turcji i zdobył Konstantynopol. Po czym Rosjanie wkroczyli do Afryki. I podbili Egipt. Austria po kilku sukcesach taktycznych została pokonana. Wojska rosyjskie zajęły Wiedeń. Przyłączyli także Bałkany do swoich ziem.

Granice zostały rozszerzone do Włoch. A w Afryce Rosjanie stopniowo dotarli do Maroka i podbili te ziemie. Piotr II rozpoczął budowę nowej stolicy nad brzegiem Morza Śródziemnego. I okazała się prawdziwą perłą architektury. W tym samym czasie Rosjanie posuwali się w pętli Nigru, podbijając Afrykę. W połowie XVIII wieku trwała wojna z Turcją i Francją. W rezultacie całe Niemcy zostały włączone do Rosji.

A Rosjanie w tym samym czasie osiedlili część Ameryki i Kanady. Doszło do kolosalnego zagarnięcia ziemi. Nieco później upadła także Francja.

Wielka Brytania próbowała pozostać na wyspie. Ogarnięta niepokojami Hiszpania również przeszła na stronę Rosji, stając się jej częścią.

Na początku XIX wieku Rosja całkowicie kontrolowała Afrykę, prawie całkowicie Amerykę, zdobywała Australię i inne ziemie azjatyckie. Tylko Anglia, ograniczona kontynentem, nadal pozostała niezależna.

Rosyjscy carowie to znosili. Jednocześnie ludzkość nadal szybko się rozwijała. A potem sto lat wcześniej odbyły się loty kosmiczne. A nowym kosmonautą wcale nie był Gagarin. A kto ma na imię Iwan?

Imperium Rosyjskie poleciało na Marsa w 1885 roku. A w 1914 roku miała miejsce ostatnia wojna w historii planety Ziemia, która zakończyła się podbojem Wielkiej Brytanii. Po czym Rosja ostatecznie przystąpiła do ekspansji kosmicznej. W 1930 roku rozpoczął się pierwszy lot do gwiazdy Alfa Centauri. I minęło piętnaście lat, zanim dotarli do gwiazd.

Przelecieli wokół niego i zawrócili. Pierwszy lot trwał trzydzieści lat, ale nauka się rozwinęła. Tutaj pojawiły się prędkości nadświetlne i silniki termokwarkowe.

W samej Rosji szlachta już zniknęła, a cara zastąpił Przewodniczący Planety Ziemia. W rezultacie wszystko bardzo się zmieniło. I ludzie zaczęli rozprzestrzeniać się po całej galaktyce.


WASALIJ III I LĄDOWANIE WYPADKÓW

Istnieje wiele różnych wszechświatów, do których wysyłani są rosyjscy uchodźcy.

W jednym z nich Wasilij Trzeci, a właściwie jego brat Dmitrij Iwanowicz, przybył do Kazania w 1506 roku. W maju podczas szturmu na miasto doszło do wielkiej bitwy.

W tym momencie kawaleria tatarska ruszyła na tyły wojsk rosyjskich. Cóż, co to oznacza, Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova będą musieli walczyć.

W tym samym czasie w akcji biorą udział cztery czarownice.

Wszystkie sześć ofiar, z woli rosyjskich bogów, zabrało się i przeniosło, stojąc naprzeciw trzydziestu tysięcy jeźdźców Hordy Kazańskiej.

Pierwszy zaatakował Oleg Rybaczenko. Chłopiec machnął wydłużonymi mieczami, stworzył motyla i naraz zginęło kilkudziesięciu jeźdźców tatarskich.

Po czym wieczne dziecko rzuciło granat bosymi stopami i zaśpiewało:

- Próbuję utkać świat,

Sieć piekielnej namiętności...

Trędowata czaszka i wampir

Z nienasyconymi wilczymi ustami!

A chłopiec gwiżdże, a wrony spadają na ogolone szczyty Tatarów.

Margarita jest również chartem i jest spokojna w ruchu. Weźmie to i rzuci kilka wybuchowych groszków gołymi palcami. Potem rozbije młyn mieczami i wytnie masę Tatarów, i zawoła:

- Jestem superdziewczyną! I ogromny cud w imperium!

I tak gwiżdże piękność. I jak ptaki powalone falą gwizdów spadną na Tatarów.

Natasza jest także agresywną dziewczyną. Najpierw ważka wykonuje technikę wydłużonymi mieczami, zabijając wielu Tatarów wraz z ich końmi. Następnie rzuca granat bosymi palcami. Potem zdejmie stanik i uderzy ją jak pulsar ze szkarłatnego sutka, spalając pułki tatarskie. A potem wystrzeli śmiercionośny piorun ze swojego pępka.

I spali hordę kazańską. A potem najbardziej strome podejście. Majtki dziewczynki wyskoczyły z łona Wenus niczym magiczne tornado pędzące do przodu, miażdżące nomadów.

Natasza krzyknęła:

- Chwała Rosji Wasilija Trzeciego!

Zoya jest również w ataku chartów. Prowadziła młyn swoimi mieczami, tnąc swoich przeciwników na krwawe mięso. Następnie bosymi stopami rzuciła najbardziej śmiercionośny granat na świecie. Zrobiono go z trocin, a także zaimpregnowano miksturą, dzięki czemu wleciały jednocześnie dwa szwadrony tatarskie. A potem dziki pulsar wylatuje z karmazynowych sutków i smaży wszystkich.

I jak piorun wyjdzie z pępka i uderzy. I zwęgli mięso aż do kości.

A potem majtki dziewczyny pękają i z groty Wenus wyłania się ognista fala zniszczenia.

Zosia napisała na Twitterze:

- Miłość i śmierć, dobro i zło! Co jest święte, a co grzeszne, nie jest przeznaczone do zrozumienia!

Augustyn powraca do walki niczym bestia. Jej miedzianorude włosy powiewają na wietrze jak sztandar na Potiomkinie. Dziewczyna atakuje, rządzi młynem i odcina wielu wrogów. Wtedy jej bose palce rzucają niesamowity dar śmierci. Cały pułk kawalerii tatarskiej wzbija się w powietrze. A potem z rubinowych sutków wylatują błyskawice o śmiercionośnej mocy. Dokonują sekcji i pieczą swoich wrogów żywcem.

A potem pulsary wybuchają z pępka z nieskończoną mocą. I palą wrogów jak prawdziwe muchy.

A kiedy coś ognistego zapali się w łonie Wenus. I bez najmniejszej litości spali jeźdźców tatarskich.

Augustyn śpiewał, miażdżąc Tatarów Kazańskich:

- Rus śmiał się, płakał i śpiewał! W każdym wieku, dlatego jest to Rus!

Svetlana jest także twarda i niepokonana w ataku. Tak młóci tych Tatarów. Oto technika uderzenia jaskółczego ogona. I miecze się wydłużyły, jeźdźcy kazańscy zostali odcięci. Wtedy dziewczyna wzięła go i gołymi palcami rzuciła bombę o kolosalnej niszczycielskiej mocy. Rozerwała bojowników tatarskich i pisnęła:

- Chwała duszy i Ojczyźnie! Żyjmy w komunizmie!

A z truskawek wystrzelony zostanie pulsar zniszczenia. Przyleci i natychmiast spali jeźdźców tatarskich.

Swietłana pisnęła:

- Jesteś wielki Rusiu!

A wtedy coś bardzo niszczycielskiego i zabójczego uderzy cię od pępka.

Ale najważniejszym prezentem jest pęknięcie majtek i magiczne tsunami wylatujące z Groty Wenus. Ogólnie jest super, a dziewczyny pokazały klasę.

Oleg Rybachenko, siekając Tatarów i rzucając granaty trocinowe w zastępy nomadów, zagwizdał ponownie.

I wrony spadły na ogolone czubki głów Tatarów. A bose stopy chłopca rzuciły niosące śmierć dary śmierci. Niszczenie całych pułków wrogów.

Oleg Rybachenko pełen entuzjazmu zaczął śpiewać;

Piękna ojczyzna Rosja,

W nim Wasilij jest bardzo mądrym królem...

Wierzę, że wkrótce stanie się Mesjaszem,

Ten ortodoksyjny władca!


Wasilij otrzymał wsparcie,

Od potężnych Rosjan znają Bogowie...

Wróg stanie się głownią ogniową

Nie mogę znaleźć godnych słów!


Pokonałeś Tatarów i Polaków,

Największy władca na świecie...

Chcemy dobrej walki, uwierz mi,

Walcz, rycerzu, i odważ się!


Car Wasilij góry nie są przeszkodą,

Jeśli będzie trzeba, Wehrmacht zmiażdży...

Czeka wielka nagroda

Podporą ojczyzny jest miecz i tarcza!


Służysz potężnemu monarchowi,

Że wielki geniusz różnych krajów...

Nalewając biały kieliszek wódki,

Nie pozwól, żeby narkotyki uderzyły ci do głowy!


Pokonaj swoich wrogów

Car Wasilij, latarnia morska królów...

Poproś Svaroga o przebaczenie,

Dla dobra naszych szalonych dzieci!


Wierzę, że wygramy dla Rosji,

Mój kraj będzie latał wyżej niż góry!

Jezu z wyższą misją,

Że zmiażdży wrogów Ojczyzny!


Walczyliśmy dzielnie dla króla,

Ponieważ światło Boga jest monarchą...

I żartobliwie rozdarli wroga,

Doprowadza mnie do szalonego strachu!


Niech więc Ojczyzna stanie się piękniejsza,

A Wasilij podbije ziemię...

To taki wielki car Rosji,

Jego serca są jak monolit!


Wygramy, mocno w to wierzę,

Nasz najwspanialszy naród rosyjski...

Oświecając główną ideę,

Rozerwie wszystkich wrogów Ojczyzny!

Przy ostatnich słowach wycięto ostatniego z trzydziestu tysięcy jeźdźców tatarskich. Tak zakończyła się pierwsza część bitwy. Wojska rosyjskie dowodzone przez Dmitrija Iwanowicza Rurikowicza pokonały Tatarów i zajęły Kazań.

Ale to nie był koniec. Po tak przekonującym zwycięstwie armia rosyjska zdecydowała się ruszyć dalej wzdłuż Wołgi.

I tak pułki rosyjskie schodzą do ujścia wielkiej rzeki. Przed nimi czeka bitwa pomiędzy hordą Nogai a Chanatem Astrachańskim.

Że sześciu wielkich wojowników ponownie przystąpi do bitwy z armią Tatarów i Nogajów.

Jak zwykle mordują mieczami pułki nomadów, gołymi palcami rzucają granaty i groszek z antymaterią. W tym samym czasie zabierają także dziewczyny i uderzają je błyskawicami i pulsarami z ich szkarłatnych sutków. I jak strzelają promieniami laserowymi z drogi! Co jest ogólnie po prostu super i fajne!

A potem fale tornad z łona matki...

Ale nie tylko oni tu walczą. Gerda postanowiła więc pomóc Rosjanom swoją załogą czarownic. Te czarownice są genialnymi projektantkami. W szczególności wykonali "Tygrysa" -2 o wadze zaledwie trzydziestu pięciu ton, zachowując tę samą grubość pancerza, uzbrojenia i silnika. Jednocześnie ochrona czołgu okazała się jeszcze lepsza, dzięki dużym kątom racjonalnego nachylenia pancerza i niskiej sylwetce wynoszącej 1,7 metra.

Dziewczyny czarownice stworzyły taki samochód. I dość prosty w produkcji i niezawodny. "Tygrys"-2 przy tak małej masie stał się po prostu terminatorem dla wszystkich armii pancernych. Jego działo niszczy czołgi i piechotę innych ludzi.

Jeszcze bardziej niebezpieczny był myśliwiec XE-162, którego konstruktorami były Albina i Alvina - te asowe dziewczyny. W rezultacie II wojna światowa potoczyła się inaczej. A III Rzesza zaczęła zwyciężać na frontach. Pojawił się także "Tiger"-3, stworzony przez Gerdę i jej zespół. Czołg ten ważył 60 ton, miał przedni pancerz 250 mm, boczny pancerz 170 mm, armatę 105 mm, długość 100 EL i sześć karabinów maszynowych.

Więc niemieckie dziewczyny na takim czołgu podskoczyły do Tatarów. Wszystko jest uporządkowane. Dziewczyny sterują samochodem za pomocą joysticków.

Tutaj Gerda wciska przycisk gołymi palcami, a pocisk wylatuje z armaty z wielką niszczycielską siłą. I rozdziera Tatarów.

Charlotte strzela następna. Zabójcza dziewczyna też. I używa gołych palców. I znowu Tatarzy to dostają.

Ale Christina pisze z karabinów maszynowych. Dziewczyna o miedziano-złotych włosach, również z gołymi palcami pełnych wdzięku stóp, naciska przyciski joysticka i niszczy wrogów i wrogów Rosji. Taka waleczna dziewczyna.

Krystyna krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie Carów!

A Magda strzela bezlitośnie, odcina pułki tatarskie, wciska przyciski joysticka nie tylko gołymi palcami, ale i szkarłatnymi sutkami i ryczy:

- Chwała nowemu komunizmowi!

Cała czwórka bardzo szybko poradziła sobie z Tatarami. I pieprzyła je aktywnie.

A Albina i Alvina jednocześnie zniszczyły tę armadę z latającego spodka.

Naciskali przyciski joysticka gołymi palcami i wysyłali śmiercionośne promienie na wroga. I dosłownie rozstrzelali wrogów.

Albina nacisnęła dźwignię rubinowym sutkiem i pisnęła:

- To jest bardzo fajne! Ale poślij wiązkę szerzej!

Alvina zmiażdżyła wroga truskawkowym sutkiem i agresywnie zauważyła, paląc przeciwników:

- Jest ich więcej! Zmielimy ich na gówno!

A dziewczyny to wezmą i krzykną:

- Chwała chłodnej Ojczyźnie!

Dlatego bardzo szybko zginęli Tatarzy Astrachańscy i Nogajscy.

A potem atak na sam Astrachań. W ten sposób jedno zwycięstwo pociąga za sobą inne.

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova wraz z tym wielkim księciem przenieśli się do Astrachania.

Chłopiec i dziewczynka szturmowali to duże miasto. Walczyli, po raz kolejny armia rosyjska przybyła korytarzem czasu.

I znowu siekali i rzucali bumerang gołymi palcami. Tutaj wszystko poszło dużo łatwiej. A armią dowodził sam Wasilij Trzeci. A jego moc była wielka. Przybyły także wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego, a właściwie pułk księcia Glińskiego, który chcąc związać się z carem rosyjskim Wasilijem Trzecim, sprowadził tam Litwinów. Wszyscy razem szturmowali to miasto.

Tutaj nie było to takie proste, gdyż sułtan turecki wysłał pokaźną armię, starając się powiększyć swój majątek. Ale armia Wielkiego Księstwa Moskiewskiego jest pełna bojowego zapału.

A dzieci terminatorów skaleczyły się i rzucały bumerangami, dyskami, gwiazdami. Oleg Rybachenko rzucił nawet kilka granatów.

Dzieci również rzucały bosymi stopami ostre i cienkie gwiazdy, ale potrafiły poderżnąć kilka gardeł na raz.

A ich nogi są prawdziwym ucieleśnieniem zwinności oraz szybkości i bardzo dzikiej siły.

A gdy dziewczyna gołymi palcami rzuci bumerang, to wcale nie będzie miodem dla wrogów świętej Rusi Moskiewskiej!

Dzieci Terminatora krzyknęły zgodnie:

- Chwała Wasilijowi Trzeciemu, największemu z carów rosyjskich!

I jak gwiżdżą... I wrony spadają na głowy Tatarów, przebijając im czubek głowy.

A potem Natasza i jej zespół walczą. Jak zwykle z mieczami i szkarłatnymi sutkami. A dodatkowo Augustyn użył magicznego miotacza ognia, co całkowicie stało się wyrokiem śmierci dla imperium nomadów.

I znowu wielkie zwycięstwo królestwa rosyjskiego.

Wasilij Trzeci został ukoronowany tytułem cara i został oficjalnie uznany za cesarza. Jego imperium stało się ogromne. Rosjanie zaczęli także penetrować Syberię. A Chanat Krymski uznał się nawet za wasala Rosji.


Astrachań upadł i uznał Wasilija III za swojego cara. I było to chwalebne i donośne zwycięstwo. Potem dziewczyny przeniosły się w inne miejsce.

Był już rok 1508. Wasilij Trzeci przedstawił swoją kandydaturę na tron wielkiego księcia litewskiego.

Władza Rosji była w tym czasie tak wysoka, że większość Litwinów chciała uznać Wasilija Trzeciego za swojego władcę. Ale był jeszcze jeden pretendent, który również miał wszelkie szanse na zdobycie tronu.

To jego armię i siebie powinien był zabić Oleg Rybaczenko i jego zespół.

Oleg Rybaczenko zaatakował, biegnąc szybciej niż gepard. Jego ostre miecze wycięły wielu Litwinów i Polaków. I po czym chłopiec rzucił granat gołymi palcami i rozerwał armię swojego rywala Wasilija Trzeciego.

Nieśmiertelny chłopiec zaśpiewał:

- Chwała Rusi w tym życiu! Będziemy królować w komunizmie!

A potem wypuści piorun z pępka w części litewskie i rozerwie ich na kawałki.

I gwiżdże. Wrony spadają i przebijają czubki litewskich głów.

Dziewczyna ciąła młyn swoimi mieczami. Potem go wzięła i bosymi stopami rzuciła całą bombę z trocin, rozrywając batalion najemników.

A potem wyjmie go z pępka i wypuści błyskawicę, i spali wszystkich wrogów.

Margarita również gwiżdże i powala kruka.

I grucha:

- Chwała naszej wolnej Ojczyźnie!

Tak, nieśmiertelne dzieci miotają wrogów, jeśli to konieczne.

Ale czarownice też nie są słabe. I ze szkarłatnych sutków wysyłają błyskawice, a bosymi stopami rzucają dary śmierci. I w ogóle nie był to trywialny żart, którym się dzielono. A z pępków lecą takie dzikie błyskawice, a wrogowie Rosji zostają zamienieni w popiół.

Ale dziewczyna, nie zastanawiając się dwa razy, wzięła to i wysłała tornado z łona Wenus, powodując pęknięcie jej kąpielówek. I to jest fajne!

Następnie wszystkie cztery dziewczyny zdjęły majtki i wypuściły z groty rozkoszy agresywny strumień magicznego tsunami, dobijając Litwinów.

W rezultacie spłonęły pozostałości armii litewskiej.

A teraz Wasilij Trzeci mógł zostać wielkim księciem litewskim. Jednak to wciąż kwiaty. Jest też Polska, która nie została podbita. Otóż po wzmocnieniu w 1512 r. ogromna armia rosyjska ruszyła w kierunku Warszawy i Krakowa.

W decydującej bitwie Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova wraz z czterema dziewczynami ponownie toczą bitwę. I jak zawsze, ścinają swoich wrogów wydłużonymi mieczami. Rzucają granaty bosymi stopami. I szkarłatnymi sutkami plują błyskawicami. I nawet o tym nie myśląc, pulsary wystrzeliwują z naszych pępków. I oczywiście łono Wenus u piękności działa w stu procentach.

A kiedy wszyscy na raz gwiżdżą, wówczas w tej chwili wiele tysięcy wron mdleje i pada na czubki głów Polaków i najemników.

Ale nie tylko oni młócą Polaków.

Na IS-7 przybyło pięć rosyjskich dziewcząt z Komsomołu.

I oni też zmłótujmy Polaków.

Natychmiast odpalono z ośmiu karabinów maszynowych i jak skoszono polskich żołnierzy. I wtedy Anyuta nacisnęła dźwignię swoimi szkarłatnymi sutkami.

I zagruchała ile sił w płucach:

- Chwała potężnej ojczyźnie sowieckiej i stalinowskiej!

Alenka, dowódca załogi, przycisnęła szkarłatny sutek do przycisku joysticka, strzeliła w tyczki i warknęła:

- Chwała Świętej Ojczyźnie!

Aurora, ta rudowłosa diabełka zerżnięta rubinowymi sutkami. I wypaliła:

- Chwała Ojczyźnie miłości!

I rozdarła wielu Polaków.

Maria uderza także w swoich wrogów. Jak zostaną rozerwani na kawałki. A karabiny maszynowe gaszą wrogów z Polski.

Dziewczyna krzyczy:

- Chwała nowemu komunizmowi!

A jej truskawkowe sutki są w akcji, emitując ładunki.

A Olimpiada Polaków młóci. I używa sutków truskawkowych, co jest bardzo, bardzo skuteczne.

To jest eksterminacja Polaków.

W ten sposób siły desantowe poległych żołnierzy działają wspólnie. I prawie wszystkie dziewczyny, tylko jeden nieśmiertelny chłopiec Oleg Rybachenko.

Ale ten facet tak gwiżdże, że spadające wrony powalają tysiące Polaków.

Walka zakończyła się jednym tchem. Warszawę zajęto od razu. A potem żołnierze rosyjscy zajęli Kraków... Tak postępowało gromadzenie się Słowian.

W 1514 r. Wasilij III zajął Prusy Wschodnie. Tutaj Oleg Rybachenko walczył tylko razem z Margaritą Korshunovą. Wróg jest znacznie słabszy i nie potrzebujesz dużej pomocy. Chyba że weźmiesz po prostu miasto-twierdzę Królewiec. Tutaj ta para dzieci Terminatora wykonała świetną robotę.

I znowu użyli mieczy i rzucali granaty bosymi stopami.

A Rosja odebrała Niemcom, którzy zostali pokonani, wszystkie ziemie aż do Odry.

Co prawda w 1516 r. na Ruś przeniosła się duża armia niemiecka, pobłogosławiona przez papieża.

No więc. Dziewczyny mają teraz możliwość pracy w równoległym wszechświecie. Co więcej, zgromadzona armia była liczna - dwieście tysięcy żołnierzy z całej Europy. Sami Rosjanie nie są w stanie sobie z tym poradzić. Ale dlaczego istnieją obce armie?

Oczywiście, aby rosyjscy wojownicy terminatorów oraz czarodzieje i czarodziejki mieli materiał, na którym mogą dokonywać swoich bohaterskich czynów.

I wspaniale jest, gdy na świecie jest miejsce na osiągnięcia.

W każdym razie Oleg Rybachenko tego nie przegapił.

Oczywiście w bitwach wzięły udział dzieci Terminatora, Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova.

Swoimi bosymi, dziecinnymi stopami rzucali wszystko ostre i przeszywające z taką żarliwością, że wojska inflanckie ginęły w ogromnych ilościach.

Ponadto dzieci strzelają celnie z armat.

Oleg, terminator, strzelił i bosymi stopami rzucił zabójczy prezent.

Rozproszył przeciwników i zapiszczał:

- Jestem ucieleśnieniem zniszczenia!

A chłopiec będzie podekscytowany i ryczy:

- Jestem synem wielkiego przebudzenia!

Margarita, ta fajna dziewczyna, również wystrzeli zabójcę gołymi palcami i piszczy:

- Jestem córką wielkich bogiń zagłady!

I znowu dzieci śmieją się i pokazują zęby. A potem polecą do twierdzy. I tak wszyscy zostaną posiekani. Nie mają mieczy, mają tylko śmigła. I bez litości eksterminują Niemców, Francuzów i innych żołnierzy armii najemnej.

Chłopiec i dziewczynka są boso, nawet na śniegu. A im nieśmiertelne dzieci nawet to się podobają!

Dlaczego nie? Dlaczego te dzieci, które mają ciała szybciej niż jakiekolwiek zwierzę i oczywiście nie mogą wybaczyć ani zachorować, potrzebują butów?

Natasza także walczy z dziką furią tygrysicy. I mieczami poprowadzi młyn, a bosymi stopami wypuści teraźniejszość śmierci. A ze szkarłatnych sutków wyjmie go błyskawicą i pobije.

Najemnicy wezmą to i upieką żywcem

Ale pępek wysyła prawdziwe i niezrozumiałe płonące promienie śmierci.

I na zakończenie, z łona Wenus wylewa się tornado śmierci.

Dziewczyna krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie nieugiętych królów!

Zoya również toczy agresywną walkę i miażdży swoich wrogów mieczami. To jakby odciąć je sierpem. I swoimi bosymi palcami wysyła dary zagłady. I piorun uderza w pępek. A teraz jej truskawkowe sutki wylewają się niczym pulsary.

I jak łono Wenus wypluje zapasy zniszczenia i śmierci.

Wojownik krzyczy:

- Chwała rosyjskim carom!

Augustine również walczy jak Terminator. Więc dziewczyna strzela do czegoś płonącego z rubinowego sutka. Ale pępek wypuści błyskawicę, smażąc najemników. A twoje bose palce ulegną potężnym pulsarom płomieni.

A z łona Afrodyty wyleci tsunami zniszczenia i płonącej magii.

Augustyn śpiewał:

- Jestem rudy, wyluzowany i boso po śniegu!

Swietłana też się wściekła. I znowu, użyjmy mieczy, aby najpierw zmielić młyn. A potem z bosymi stopami dar całkowitego zniszczenia. I po eksplozji bomby zagłady wzleciał cały pułk niemieckich najemników . A potem od pępka uderzy jak błyskawica, nigdzie bardziej zabójcza.

Ale z łona Wenus wyleje się tornado najdzikszej zagłady. I zamieni kilka pułków w zwęglone węgle zmieszane z kośćmi.

Jest to bardzo brutalna reprodukcja energii świata.

Tak, cała szóstka aktywnie pracowała.

Oleg Rybachenko gwiżdże coraz głośniej. A wrony i inne sępy wciąż atakują najemników. Jeden takt zabija pięciu lub sześciu wojowników.

To właśnie robi diabelska brygada wysłana przez rosyjskich bogów.

Oleg Rybachenko śpiewał;

Upadek gwiazd i ryk błyskawicy.

Burze osiodłają konie,

Ale pokój spokojnie przepływa nad ziemią

Klasztory.


A na szczycie szarych chmur

Wysokość niebieskiego sokoła.

Tutaj, pod osłoną nieba

Urodziliśmy się.


Mróz liże ślad jelenia,

Cały dzień goni ofiarę

Ale trzyma zimno pod kontrolą

Dym z wiosek.


Zamieć zamiatała zaspy śnieżne

Córka białozębnej zimy.

Tutaj, na skraju śniegu

Dorośliśmy.


Jesteśmy pożerani przez nasienie hordy,

Jesteśmy uciskani jarzmem niewiernych,

Ale w naszych żyłach gotuje się

Niebo Słowian.


I z wybrzeży Peipus

Do lodowatej Kołymy.

To wszystko jest nasza ziemia!

To my wszyscy!


Za wzgórzem wykute są topory,

Biczowanie gwałtownych głów

Ale sami ludzie dzwonią kolczugą,

Mowa rosyjska.


I od zagajnika do gwiazd

Powstaje Biała Armia.

Tutaj, po mojej ojczystej stronie

Umrzemy!

Nie, Oleg Rybachenko tak naprawdę nie lubił takich piosenek. Ale z drugiej strony ogromna armia najemnych oddziałów papieskich z całej Europy została niemal całkowicie pokonana. I biegną, aby uratować ofiary przed nieubłaganym lądowaniem.

I zabiorę dziewczyny i natychmiast wypuszczę gazy z piątego punktu, a dziesiątki tysięcy przeciwników Rosji umrą od tej trucizny.

I pułki rosyjskie ruszyły dalej. Teraz już szturmują Berlin. Jest też sam cesarz Niemiec z dużą armią.

Najtrudniejsze jest to, że Natasza i jej zespół celowo zostali w tyle, a nieśmiertelne dzieci muszą walczyć samotnie. Ale dzięki temu jest jeszcze bardziej interesująco.

Oleg i Margarita szybko pospieszyli, podlecieli pod mur i wykonali młyny, zabijając pięciu lub sześciu niemieckich najemników.

Następnie zaczęli wycinać przeciwników i strzelać do nich, powalając kilkunastu rycerzy i wojowników.

A oni upadli i upadli.

Chłopiec i dziewczynka walczyli jak tytani. Wyróżniała ich zwinność, a ich miecze wykonywały piętnaście zamachów na sekundę. I tak wycięli wroga. Zarówno dzieci, jak i broń były wyjątkowe: miecze i szable jednocześnie, które przecinały prawie każdy metal i mięso.

Oleg machnął wielkim motylem, odciął naraz kilkunastu przeciwników i ryknął:

- Jestem wielkim skuterem!

I znowu chłopiec szaleńczo atakuje.

A oto dziewczyna rzucająca granat bosymi palcami i piszcząca:

- Nasza Ojczyzna jest chwalebna, rdzenna wierna, prawosławna! I będziemy mogli pokonać wszystkich Niemców, a Berlin znajdzie się pod władzą Rosji!

I znowu młodzi, nieśmiertelni wojownicy atakują. I walczą z wściekłym szaleństwem. Zawierają dziką kaskadę pomysłów i szaloną energię.

Młoda para w ataku. A żołnierze niemieccy i najemni padają pod ich ciosami. A wojownicy, którzy otrzymali nieśmiertelność i wypracowują swoje życie wieczne, mają dużo zabawy.

Oleg, odciąwszy niemieckiego najemnika, ryknął:

- Sto, po stu, pułk za pułkiem! Rosyjscy rycerze pocięci mieczem! Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie wkrótce! Otwieramy wspaniałe konto!

Margarita rzuciła bosymi palcami zaostrzony dysk i zaśpiewała:

- Kolovrat! Evpatiy Kolovrat!

Oleg Rybachenko, ten wieczny chłopiec, również rzucił dyskiem swoją gołą, dziecinną, ale bardzo silną nogą i zaśpiewał:

- Obrońco Ojczyzny! Żołnierz Perunowa!

Margarita, kontynuując siekanie, śpiewała:

- Kolovrat! Evpatiy Kolovrat!

Chłopiec, ścinając wrogów, syknął:

- Bohaterowie Rusi zbierają się w alarmie!

Tak walczą bohaterskie dzieci - wielcy bohaterowie! Mają pasję i siłę, jak na cały legion.

A może dziesięć legionów! Patrząc na nich, reszta żołnierzy została zachęcona i zaczęła pędzić przez mury Berlina.

Oleg, rozcinając Niemców, ryknął:

- Za cara Wasilija III!

I jak rzuci ostro zaostrzonym dyskiem, jak odetnie kilkunastu przeciwników Rusi.

I znowu zakręci się motyl, a za nim młyn. Wycinanie kilkunastu na raz. A potem chłopak wszystko przyjmuje i kopie księcia bosą piętą w podbródek.

Poleci i wpadnie prosto do kotła z wrzącą żywicą.

Oleg Rybachenko krzyknął:

- No cóż, do diabła z tobą!

Margarita gołymi palcami wzięła bumerang, odcięła pięciu niemieckich najemników i ryknęła:

- Chwała Ojczyźnie Cara Wasilija!

Oleg Rybachenko entuzjastycznie potwierdził:

- Witaj, święta Rosjo!

Margarita, mordując Niemców, syknęła:

- To jeszcze nie Rosja, ale Moskwa!

Znaczna część muru została już zdobyta przez żołnierzy rosyjskich. Już infiltrują samo miasto.

Wielki książę Wasilij znalazł się nieco w cieniu za sprawą swego wielkiego syna Iwana Groźnego.

Ale w prawdziwej historii Berlin mu się nie poddał. A teraz dzieci przepisują i dodają to, czego nie zrobili ich rosyjscy przodkowie.

Oleg Rybaczenko jednym ciosem odciął cztery głowy. Następnie chłopiec rzucił bumerang gołymi palcami. Ściął siedmiu kolejnych wojowników i krzyknął:

- Jakoś wjechali do trumny i najsilniejszego ghula,

Chciał ugryźć mnie w szyję, ale okazał się zwierzyną!

A młody wojownik wścieka się...

Margarita przekręciła śrubę i pisnęła:

- Jestem kobrą gotową do skoku!

I znowu wystrzeli zabójczy bumerang gołymi palcami. Dziewczyna, nie trzeba dodawać, jest jak najfajniejsza bogini.

Większość Berlina została już zdobyta. Odważne dzieci szturmują pałac Najwyższego Cesarza Niemiec. Są pełni wściekłości i dzikiego podniecenia. Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova są dziećmi Terminatora. A każda ich huśtawka, a huśtają się bardzo często, to nowe trupy!

Oleg Rybachenko podczas walki zauważył:

- Ale ta bitwa może wiele zmienić!

Małgorzata zgodziła się:

- Józef Stalin podbił Berlin dopiero w XX wieku! A teraz podbije ją jego odległy przodek Dmitrij Iwanowicz!

Chłopiec rzucił bumerang gołymi palcami. Poderżnął gardła pięciu Niemcom i warknął:

- Za Wielką Ruś i niebo Słowian!

Margarita z pewnością potwierdziła:

- Za największe imperium!

A dziewczyna również rzuciła ostro naostrzonym ostrzem gołymi palcami.

I pocięła wielu rycerzy i prostych wojowników, i posiekała kogo. Ona jest taką bojową pięknością.

To naprawdę fajne, Margaret. W trosce o nieśmiertelność zgodziła się zostać dziewczynką, porzucając swoje dorosłe ciało i sprzedając się w niewolę. Ale potem zyskała taką nadludzką siłę! I uwierz mi, dla niej też jest to świetne rozwiązanie!

Dziewczyna walczy i chłopak walczy, a wrogowie upadają. Są zepsute i osłabione.

Odważne dzieci włamują się więc do sali tronowej, w której znajduje się Najwyższy Cesarz Niemiec.

Próbuje odejść, ale chłopiec bosą stopą rzuca gwiazdę i przebija tył głowy cesarza. Przebity upada i umiera...

Następnie dzieci-strażnicy eksterminują resztę Niemców. Jednak ci ostatni, straciwszy pana, rzucają broń i poddają się.

I tak upadł Berlin.

Miasta aż do Łaby stały się teraz rosyjskie. Jednak to nie koniec.

Armia rosyjska jest gotowa ruszyć dalej... Ale to będzie inna historia. Na razie jednak Wasilij Trzeci podjął decyzję, aby nie iść dalej na zachód, ale podbić Inflanty, które wisiały na tyłach Rosji i stawały się niebezpieczne i agresywne.


Darth Vader i miecz samuraja

Ale gdyby Darth Vader i jego partnerka Ahsoka Tana znaleźli się w czasie wojny między Rosją a Japonią! Tam są potrzebni!

Darth Vader i Ahsoka Tana uzbrojeni w miecze świetlne wylądowali na Mount High. To była szczyt ataku. Japończycy rzucili do ataku prawie wszystkie dostępne siły. Czarny Pan miał na sobie zbroję. W obu rękach miał miecze świetlne. Potężny wojownik prowadził młyn, a cały tuzin samurajskich wojowników, pociętych na kawałki, wpadł w listopadowe błoto.

Ahsoka Tano podskoczyła, obróciła się, zabijając Japończyków i gwizdnęła:

- Tak trzymaj!

Padawana była agresywna i niezwykle waleczna.

Darth Vader ciął ponownie i ryczał:

- Za wielki kosmiczny świat!

Poszarpane kawałki ludzkich ciał porozrzucane we wszystkich kierunkach.

Ahsoka Tano również ciąła mieczami, przecinała przeciwników, a następnie bosą, dziewczęcą stopą rzuciła maleńkim groszkiem z antymaterią.

Eksplodował z ogłuszającą siłą i rozerwał na strzępy cały batalion wojowników z Krainy Wschodzącego Słońca.

I pisnął:

- Dla kosmicznego umysłu!

Darth Vader stworzył motyla ze swoich mieczy, przeciął samuraja i wymamrotał:

- Za wielkie osiągnięcia imperium!

Po czym miecz świetlny czarnego pana zawisł w powietrzu. Pstryknął palcami i natychmiast setka japońskich żołnierzy chwyciła ich za gardła i zaczęła się dusić w niewidzialnym uścisku ciemnej strony mocy.

Ahsoka ponownie rzuciła bosą stopą maleńki groszek z antymaterią i rozerwała nim cały pułk samurajów.

Należy zauważyć, że jeden gram antymaterii ma siłę zniszczenia jak dwie bomby atomowe zrzucone na Hiroszimę. A groszek wielkości maku pęka jak bomba próżniowa.

A Ahsoka ma ich całą torbę.

Tutaj naga pięta dziewczyny rzuca kolejny dar zniszczenia, a ognisty blask wybucha, pochłaniając i spalając żywcem wiele setek samurajów na raz.

Darth Vader ponownie pstryka palcami i już pół tysiąca japońskich żołnierzy zaczyna się wić, ściśnięci garotami dzikiej, ciemnej siły.

Ahsoka Tano z gołymi palcami wyrzuciła kolejną porcję materiału i pisnęła:

- O dominację dobra!

Darth Vader ponownie zamachnął się mieczami przez młyn, jego miecze świetlne wystrzeliły na odległość stu metrów, ścinając masę Japończyków atakujących Mount High i ryknął:

- Nie dla ciemnej strony mocy!

Ahsoka Tano ponownie rzuciła gołą piętą malutki groszek z antymaterią. Rozdarła i spaliła cały oddział japońskich myśliwców i krzyczała, szczerząc zęby:

- O wielkość naszego imperium surowej dobroci!

Darth Vader ponownie poprowadził młyn swoimi wydłużonymi mieczami i wypuścił ogień ze swoich ust. Dwustu samurajów zapaliło się natychmiast.

Czarny Pan ryknął:

- Jedi mają spuchnięte twarze,

Po raz kolejny rodzi się imperium!

Moc światła nie zbawia

Umrzyj Jedi!

Ahsoka Tano również kierowała młynem swoimi mieczami i bosymi palcami swoich wdzięcznych stóp rzuciła dar antymaterii. Spaliła dużo japońskiego i pisnęła:

- Nikt nas nie zatrzyma, nic nas nie pokona!

I znowu goła pięta dziewczyny rzuci kulę zagłady. I tak wielu japońskich myśliwców zostanie spalonych. Przynajmniej cały pułk.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Japonia i Rosja - nowa misja przelotowa!

Czarny władca ponownie dusi tysiące samurajów mroczną mocą. Kule nie trafiają w parę wojowników objętych siłą. Tymczasem eksterminują wojowników Imperium Wschodzącego Słońca za pomocą mieczy i innych urządzeń.

Tutaj znów młyn rządzi Darth Vader, odciął na raz tyle japońskiego mięsa i ryknął:

- Za Imperatora Palpatine'a!

Ahsoka rzuciła dar śmierci gołymi palcami i zaćwierkała:

- Za Luke'a Skywalkera!

Czarny Pan odpowiedział ze złością:

- Łukasz nie jest godzien być moim synem!

Ahsoka przeprowadziła kolejny młyn, odcięła tłum Japończyków i odpowiedziała:

- A kto jest godny? Wszyscy jesteśmy niegodziwi na swój sposób!

Darth Vader ciął mieczami i znów pstryknął palcami, łamiąc karki żołnierzom Imperium Wschodzącego Słońca i ryknął jak tygrys:

- Nie jestem tylko łajdakiem, jestem wielkim łajdakiem!

Ahsoka ponownie ciąła mieczami i pisnęła:

- Niech Moc będzie z nami!

A goły, okrągły obcas dziewczyny ustąpił miejsca kolejnemu ziarnu zniszczenia.

Japończycy dosłownie wpadli w szeregi. Ich możliwości spadały w katastrofalnym tempie. Szturm z całych sił na Górę Vysoka, gdy jest tam dwóch takich super wojowników, okazał się nienajmądrzejszym pomysłem. Bosa, bardzo piękna i walcząca Ahsoka i czarny pan w nieprzeniknionej zbroi.

Więc Darth Vader rzucił groch śmierci palcami w rękawiczkach, rozdzierając japońskich żołnierzy.

Spadli od ciosów czarnego pana, jak powaleni. Ale potem dołączył do nich trzeci wojownik. Cóż, oczywiście, księżniczko Leio. Urocza dziewczyna w niewolniczym bikini i z mieczami.

Rzuciła więc gołymi palcami groszek śmierci, rozdzierając samuraja na małe, podarte, krwawe kawałki. I zaśpiewała ze śmiechem:

- I stado wroga poleciało na ziemię,

Pod naporem siły i mieczy!

W rękach księżniczki Lei błysnęły dwa miecze świetlne, które wyciągnęły się i ciąły w stronę japońskich myśliwców atakujących Górę Vysokaya.

Kroili je w kapustę.

Leia wyszczerzyła zęby i zagruchała:

- Chwała ideom kosmicznego komunizmu!

A goła pięta księżniczki w bikini zdaje się rzucić coś niezwykle morderczego i destrukcyjnego.

Rozbłysła poświata i natychmiast spaliła się i zwęgliła masa samurajów.

Ahsoka Tano również cięła swoimi mieczami, prowadząc dziki i szybki młyn. Odetnij ciemność Japończyków. Wtedy jej bose palce pełnych wdzięku stóp wypuściły kolejny groszek zniszczenia. Spalili wielu wrogów.

Padawana wybełkotała:

- Dla przystojnych chłopców!

A jej bosa pięta pozostawiła ziarno grochu całkowitej zagłady. I tak wielu Japończyków zostało zniszczonych na raz.

Czarny Pan wyciągnął swoje czerwone miecze świetlne o trzysta metrów, ścinając Japończyków. Jest to bardzo skuteczna technika. Ilu wojowników Imperium Wschodzącego Słońca zginęło i zostało pociętych na kawałki.

Darth Vader ryknął, wypuszczając z ust pulsar o kolosalnej, niszczycielskiej mocy:

- Nikt nie odważy się przeciwstawić woli imperium!

Księżniczka Leia, bosymi palcami, wystrzeliwując dysk, który odciął dziesiątki samurajów, pisnęła:

- Nikt nigdy!

Ahsoka Tano swoimi mieczami rządziła młynem, wycinając japońskich wojowników, a swoją gołą, dziewczęcą piętą oddała dar zniszczenia, piszcząc:

- Chwała carskiej Rosji!

Darth Vader pstryknął palcami, łamiąc jednocześnie karki tysiącem japońskich żołnierzy energią ciemnej siły, warknął:

- Chwała Imperium!

Ahsoka Tano ponownie ciąła mieczami i pisnęła:

I chwała nam!

Ale potem pojawiła się trzecia dziewczyna, czwarty wojownik. W tym przypadku wnuczka cesarza, księżniczka Rei! Ona również jest boso i w bikini. Tak naprawdę wszystkie trzy dziewczyny bardzo aktywnie używają nóg w walce, a buty tylko im przeszkadzają. A jeśli masz bose stopy, bikini będzie całkiem odpowiednie. Co więcej, pomaga efektywniej wykorzystywać magiczną moc.

Księżniczka Rey wzięła go i wypuściła pulsar bosymi palcami, rozdzierając japońskich żołnierzy na małe kawałki.

Potem zakręciła mieczami, tnąc armię samurajów na podarte kawałki mięsa. A jej oprawy oświetleniowe są tak długie, że mogą przeciąć każdy metal.

Księżniczka Rey ryknęła:

- Za imperium, które nie ma nazwy!

A bosa pięta dziewczyny ustąpiła miejsca śmiercionośnej sile grochu z piekielną antymaterią.

Ahsoka Tano pisnęła, uśmiechając się agresywnie:

- Nasze imperium jest sprawiedliwe!

A bose palce dziewczyny rozpętają zniszczenie diabelskiego daru.

Księżniczka Leia, ta piękna wojowniczka w bikini, wzięła i wyruchała wroga, trzymając młyn, i pisnęła:

- Za wielkość niekończącego się imperium!

A nagi, okrągły, różowy obcas pięknej dziewczyny rzucił dar morderczej mocy, z której dwa pułki wojsk samurajskich natychmiast udały się do podziemi.

Czarny pan, pstrykając palcami i duszą Japończyków, całkiem logicznie zauważył:

- Nie ma większej męstwa niż pokonanie godnego przeciwnika!

A miecze Dartha Vadera zakręciły się i ścięły głowami tak wielu samurajów, że zaczęli odczuwać strach.

Księżniczka Rey zakręciła mieczami i wyciągnęła je na większą odległość, tnąc swoich przeciwników.

A potem jej bose palce pełnych wdzięku stóp rzuciły coś niezwykle morderczego i niszczycielskiego - pięć groszków na raz. I wypuścili tornado, które tak naprawdę nie dawało szans na ratunek. Po czym dziewczyna warknęła agresywnie:

- Za osiągnięcia najwyższego rzędu!

Księżniczka Leia również dała wrogowi dar całkowitego zniszczenia swoją gołą piętą. Wtedy dziewczyna ciąła ukośnie głowy mieczami i pisnęła:

- O przyszłą siłę!

Ahsoka nie stała podczas ceremonii. Bosą stopą rzucił większy groszek. Rozerwał trzy pułki armii japońskiej. Spaliła chmurę samurajów i pocięła ich mieczami. Co więcej, dziewczyna wypluła także zza ust niezwykle śmiercionośny pulsar.

I splunął ognisty prezent:

- Do komnat królewskich!

Księżniczka Rei ponownie atakuje, a jej miecze tną ze straszliwą i śmiercionośną siłą. I bosymi stopami rzuciłem tuzin groszku. Dosłownie cały pułk samurajów został spalony.

Darth Vader w końcu pstryknął palcami obu dłoni. Tysiące wron spadło na głowy japońskich żołnierzy, przebijając się przez czubek ich głów. Czarny pan zauważył z zadowolonym wyrazem twarzy:

- Wygląda na to, że ich powstrzymaliśmy! Chwała kosmicznemu imperium

Japoński atak na Górę Wysoką ostatecznie ustał. Czterech wojowników wyposażonych w supermoce z Gwiezdnych Wojen zginęło ponad sto tysięcy żołnierzy i oficerów imperium wschodzącego słońca. Mnóstwo pociętych i spalonych zwłok zaśmiecało wszystkie podejścia do Wysokiej Góry.

Darth Vader powiedział z satysfakcją, wyłączając miecze świetlne i zakładając je za pasek:

- Wykonaliśmy świetną robotę! Teraz Japonia nie będzie w stanie od razu zebrać nowych sił do ataku!

Ahsoka Tano logicznie zauważyła:

- Samurajowie wciąż mają wielu żołnierzy, wciąż mają potężną flotę!

Księżniczka Leia zgodziła się:

- Z pewnością! Najważniejsza jest flota! Dopóki Japonia będzie miała przewagę na morzu, będzie walczyć!

Księżniczka Rey zasugerowała:

- A więc zaatakujmy wroga na morzu! Mamy miecze i możemy wznieść się nad wodę!

Darth Vader zgodził się:

- Prawidłowy! Zaatakujmy flotę wroga! Musimy ukończyć misję do końca!

Ahsoka Tano zachichotała, oblizała wargi z przyjemności i odpowiedziała:

- Kocham tonące łodzie!

Czterej wojownicy wznieśli się w powietrze. Zawrócili z góry Wysoka i polecieli w stronę morza. Eskadra Togo właśnie zbliżała się do Port Arthur.

Potężna flota, dwanaście pancerników, wiele krążowników i niszczycieli.

Flota japońska, wówczas liczna i dobrze wyposażona, już zauważalnie przewyższała rosyjską eskadrę w Port Arthur. To prawda, że armada Rozhdestvensky'ego spieszyła się z Bałtyku. A gdyby ta cytadela przetrwała aż do jej przybycia, sprawy samurajów nie byłyby tak różowe. Jednak nawet teraz mają problemy.

Zwłaszcza, gdy czterech super fajnych wojowników przeleciało nad powierzchnią morza.

Ahsoka nawet zaśpiewała z zachwytem:

- Surfowanie po morzu, surfowanie po morzu,

Nie odchodź, zostań ze mną!

Księżniczka Leia, potrząsając w locie gołymi, dziewczęcymi nogami, mówiła dalej:

- Molo morskie! Molo morskie!

Czas się pożegnać, krzyknął!

Księżniczka Rei chętnie się zgodziła:

- I szczęście, co za rok,

Wybierz się w podróż kosmiczną!

Przed nami pierwsze pancerniki. Darth Vader zamachnął się mieczami, promienie lasera wydłużyły się i przecięły pierwsze dwa statki. Rozdzieliły się i zaczęły tonąć.

Czarny Pan powiedział z uśmiechem:

- Zniszczymy cię!

Księżniczka Leia wzięła go i również ciąła japońskie statki, dzieląc je na pół.

Następnie dziewczyna rzuciła groszek zagłady, który rozerwał krążownik na kawałki i pisnął:

- Na paradę zwycięstwa!

Ahsoka Tano również ciąła wroga gołymi palcami i rozbijała pancernika. A potem machnęła mieczami świetlnymi, przecinając japońskie armady.

A ona zaćwierkała:

- Do akrobacji!

A księżniczka Rey wzięła to i zaatakowała wrogów. Również pod jej ciosami statki tnie się jak nożem masło.

Wnuczka Palpatine"a wzięła i rzuciła groszek gołymi palcami, eksplodując japońskie naczynia i śpiewała:

- Statki toną na dnie,

Z kotwicami, żaglami...

A wtedy będą twoje -

Złote skrzynie!

Złote skrzynie!

Ahsoka Tano, przecinając Japończyków mieczem świetlnym jednym zamachem, kontynuowała skandowanie:

- Statki leżą rozbite,

Skrzynie są otwarte!

Szmaragdy i rubiny spadają jak deszcz!

A dziewczyna rzuciła też gołymi palcami groszek antymaterii.

Księżniczka Leia również cięła mieczami świetlnymi, tnąc statki na postrzępione kawałki.

I śpiewała dalej;

Jeśli chcesz być bogaty,

Jeśli chcesz być szczęśliwy...

Vader zostań z nami

Będziesz naszym królem!

Będziesz naszym królem!

A bosa stopa dziewczyny ponownie rzuca produkt totalnej zagłady, przecinając statek.

Japończycy próbują strzelać do czwórki, ale bezskutecznie. Ich pociski chybiają czarnego pana i trzech superdziewczyn.

Darth Vader pstryknął palcami i kilka niszczycieli z krainy wschodzącego słońca skręciło się w barani róg i zaczęło tonąć.

Darth Vader ryknął:

- Rosyjski wojownik nie jęczy z bólu,

I nigdy nie utonie w wodzie!

Księżniczka Leia również cięła mieczami i topiła Japończyków, logicznie zauważyła:

- Nasze motto to cztery słowa:

Jeśli utopisz się, utop kogoś innego!

Ahsoka Tano powraca w szalonej walce. A ona wzięła go i ciąła, a jej miecze przebiły się, wydłużając się na setki metrów, przecinając krążowniki i pancerniki. Japończycy upadli i utonęli.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Zabijemy wszystkich! I przełammy to!

Księżniczka Rey jest również szybka i niepokonana w ataku. Tutaj jej broń stała się potężniejsza i ostro cięła statki kraju Wschodzącego Słońca. A potem gołe palce, uderzające swoim wdziękiem i seksualnością, rzuciły prezenty zagłady, które rozerwały masę statku na drobne fragmenty.

Wojownik krzyknął:

- Chwała kosmicznemu komunizmowi!

Darth Vader ponownie pstryknął palcami. Skręcił kilka japońskich statków w barani róg i szczeknął:

- Wielka chwała bohaterstwu!

Ahsoka Tano obracała swoimi laserowymi mieczami niczym ostrzami helikoptera. Przecięła na pół flagowy pancernik, na którym znajdował się Admirał Toga z Kraju Kwitnącej Wiśni. Potem rzuciła gołymi palcami groszek, który rozerwał krążownik i warknęła:

- Chwała Ojczyźnie, że wszystkie kosmiczne światy zostaną umieszczone pod piętą tytanowego buta imperium!


Księżniczka Leia zakręci także diabelską przędzarką z mieczami. Będzie rozłupywać statki i ciąć metal. Wtedy jej naga, wyrzeźbiona noga dziewczyny rzuci morderczy i wbrew przypadkowi dar śmierci. Japońskie statki znów toną.

Księżniczka pisnęła:

- O najwyższą władzę imperium!

A księżniczka Rey, nadal bezlitośnie siekając statki Kraju Wschodzącego Słońca i rzucając bosymi stopami prezenty zagłady, zaczęła śpiewać;

W kosmosie jest wiele różnych drzwi,

Zła hiperplazma szaleje strumieniami!

Wiedza dała wiele wskazówek,

Byliśmy ludźmi, a teraz jesteśmy bogami!


Na statkach kosmicznych pędzimy wzdłuż fal,

Kwarki pienią się w wirach eteru!

Co przekażę moim potomkom?

Dzieci innego, burzliwego świata!


Próżnia jest ciepła, rozgrzewa serca,

Gwiazdy wokół są jak twarze kochanków!

Służymy postępowi - nie ma końca,

A na Ziemi klony delikatnie szeleszczą!


Tam, gdzie stąpamy, świat rozkwita,

Grzmot bitew jest muzyką życia!

Ruszajmy śmiało w nową kampanię,

Służmy w sposób święty wiecznej Ojczyźnie!


Niech będą ofiary - przestrzeń jest surowa,

Wiele różnych gatunków i ras!

Otchłań światów jest zbyt wielka,

Przyjaciel wieczorem, ale zdrajca o poranku!


Ale dla Ojczyzny nie ma barier,

Każdy wie: bystry duch to siła!

Ani Gehenna, ani Piekło nie przestraszą Cię,

Śmierć w grobie cię nie uwięzi!


Tylko ciało może zostać unicestwione,

Cóż, dusza wiernie służy Ojczyźnie!

Kłopoty i smutki - pokonaj wszystko,

Musimy zacisnąć pasa!


W ten sposób pokonaliśmy wrogów,

Jesteśmy ludzkością - pępkiem wszechświata!

Obrzydliwość wsadzi głowę - spotka cios,

Nam to nie pasuje: miękkość, smutek i szloch!


W kosmosie stało się dla nas jak dziedziniec,

Szybki lot między gwiazdami jest jak spacer!

Chociaż niebiański dywan jest nieograniczony,

Możemy to zmienić - to nie żart!

Darth Vader wziął go i ponownie pstryknął palcami, miażdżąc naczynia.

Ale Ahsoka Tana wypuściła strumienie ognia ze swojego języka, paląc Japończyków bez najmniejszej litości.

Dziewczyna zaćwierkała:

- Darth Vader, Darth Vader,

Jesteś moim idolem!

Podbijmy świat razem!

A bose palce jej wdzięcznych stóp uruchomią coś po prostu diabelnie morderczego.

Ale księżniczka Rey bez zbędnych ceregieli wyjęła i odsłoniła swój szkarłatny sutek spod bikini. I jak strzeliła piorunem w samuraja. I natychmiast dwa pancerniki eksplodowały jednocześnie i stopiły się.

Księżniczka Leia z dziką wściekłością rzuciła groch śmierci i pisnęła na całe gardło:

- Chwała bezgranicznej przestrzeni!

Wypuściła także zabójczy piorun z sutka truskawkowego. A flota kraju Wschodzącego Słońca zachoruje.

Ahsoka Tano wystrzeliła pulsar z rubinowego sutka. I zmiażdżył wiele statków.

Duże statki niegdyś potężnej floty japońskiej zostały już zatopione. Pozostaje tylko wycisnąć te najmniejsze. Niszczyciele już zaczęli uciekać. I prawdopodobnie nie mieli realnej szansy na zbawienie.

Darth Vader i trzy superdziewczyny polecieli za samurajami i wykończyli ostatnie statki. Z bosych stóp piękności rzucano bardzo mały, ale niosący antymaterię groszek wielkości ziarenka maku. Ale wielu Japończyków zginęło.

Każde ziarno maku zniszczyło dwa lub trzy japońskie statki, doprowadzając do zagłady.

Darth Vader i jego zespół to najlepsze, niezwykle mordercze maszyny śmierci.

Czarny pan nawet filozoficznie zauważył:

- Niedokończony wróg jest jak nieleczona choroba - spodziewaj się powikłań!

Jednocześnie, żeby było zabawniej i weselszego nastroju, śpiewali pięknymi głosami;

Niech wszyscy ludzie będą szczęśliwi na zawsze,

Pieszcząc gwiazdy, dobrze się bawiąc, wygłupiając się i śmiejąc!

Tylko beznadziejni kalecy są smutni,

Tak naprawdę mężczyzna jest księciem wszystkich!


Nie szukałem księcia w wzburzonych wodach,

W końcu dla mnie uznanie to wycinanie wrogów mieczem!

I nawet w snach - zła walka o sen,

Wojna jest piękna, a nawet straszna - spal hordę ogniem!


Tutaj statek kosmiczny spadł, płonąc w ciemności,

Fragmenty rozsypały się jak klejnoty w górach!

A skały stały się jak pióra papugi,

Kiedy jest pięknie, ból i strach znikają!


Teraz tańczę jak Cyganka

Krew zachlapała moje bose stopy!

Wiedz, że kanonada to najlepsze organy beczkowe,

Niszczenie wszystkich jest samą żarliwą miłością!


Przemoc to basen, który nie zna dna,

Ostra igła wbiła się w serce!

A na innych planetach ludzie jęczą,

Los dał im taką "nagrodę"!


Walczę od zmierzchu do świtu,

I nawet sam diabeł był zaskoczony!

Męstwo tej dziewczyny jest wychwalane w wierszach,

I wyczytałem w jej ustach pasję!


Tak, zemsta w ogóle nie zna granic i środków,

Jeśli świat Cię obraził, nie karz głupca!

Lepsza jest ziemia Ojczyzny niż miejsce w niebie,

Cement to pomysł, ludzie to cegły!


A w duszy rana boli okrutnie,

Mój chłopak zginął w obronie regionu!

A Ojczyzna jest zdeptana, zdeptana,

Jestem w łańcuchach, odważ się zemścić!


W innym wszechświecie są nawet trzy słońca,

Planeta może być bujna, ale powietrze jest suche!

I do diabła z całą mądrością, nauką,

Mój hyperlaser poddał się i zgasł!


Ale moim celem jest ocalenie Mesjasza od kłopotów,

Znajdź klucz, który miażdży śmierć!

Łzy poległych zwilżyły przestrzeń,

Nie wierzę w to długo - muszę znosić upadek kraju!

Ostatnie statki zostały już zatopione. Chwalebne zwycięstwo Dartha Vadera i jego trzech wielkich wojowników. Ale sprawa jeszcze się nie skończyła. Wciąż duża armia japońska stawia czoła rosyjskiemu generałowi Kuropatkinowi.

Biorąc pod uwagę jak mierny jest ten nieszczęsny dowódca, tutaj też lepiej jest zniszczyć armię samurajów.

Darth Vader i trzy dziewczyny Terminatora lecą za pomocą antygrawitów w stronę pozycji armii wielkiego imperium. Przebywa tam nadal ponad dwieście dwadzieścia tysięcy japońskich żołnierzy. Wszyscy wojownicy są bardzo waleczni i asertywni.

Darth Vader był pierwszym, który zaatakował, podlatując do samurajów. Jego miecze wydłużyły się gwałtownie i odcięły całą linię.

Ahsoka Tano również cięła swoim zabójczym manewrem. I zniszczył wielu Japończyków. A potem jej bose palce u pełnych wdzięku stóp ofiarowały dar całkowitego unicestwienia.

I tak wielu samurajów zostało usmażonych na raz.

Dziewczyna pisnęła:

- Za wielki komunizm kosmicznego imperium!

Księżniczka Leia również rzuciła we wroga ziarnem śmierci. Rozdarła masę samurajów i pisnęła:

- Za wielkość kraju!

A jej miecze, wydłużając się, przecięły Japończyków.

Samuraj próbował strzelać z karabinów i armat do dzielnej czwórki. Ale Darth Vader i jego zespół nie przyjęli kul. I pociski przeleciały obok.

Księżniczka Rey, przecinając wrogów, pisnęła:

- Orły biegną do wielkiego kraju, kosmosu!

A także gołymi palcami wystrzeli coś, co nie da wrogowi najmniejszej litości.

Czarny pan machnął mieczami bardzo szybko. Przeciął masę wrogów i warknął:

- Ciemność zapadła na miasto,

Domy chowają się w cieniu chmur...

Wyciągając ostry młotek ze stali,

Szatan chodzi po ulicach!

A potem znowu Darth Vader uwolni się z jego palców jak błyskawica. I jak Japończycy upadli i zostali spaleni żywcem.

Ahsoka Tano, wycinając swoich przeciwników, zauważyła:

- Nie powinni byli decydować się na walkę z nami!

A dziewczyna rzuciła zabójczy dar unicestwienia gołymi palcami.

Księżniczka Leia logicznie zauważyła:

- I nie mają wyboru!

A bose palce piękności rzuciłyby coś małego, ale bardzo śmiercionośnego.

Dziewczyny zachowały się jak gigantyczne tytany. I nawet ćwierkali z całych sił:

- Chwała wielkiej flocie Sithów!

I znowu wszystkie trzy dziewczyny rzuciły dary zniszczenia gołymi, wyrzeźbionymi, nieustępliwymi palcami. Wojownicy są bardzo dzicy. I tak cięli mieczami laserowymi.

Księżniczka Rei uderzyła piorunem w swój szkarłatny sutek i popłonęła masa samurajów.

Z wielu z nich pozostały jedynie buty.

Trzy dziewczyny to bardzo zaciekłe wojowniczki. Którzy lubią walczyć wyłącznie na boso i w bikini. A ich gołe nogi rzucają wyjątkowo destrukcyjnymi palcami.

Dziewczyny są bardzo piękne i mają waleczny charakter. I kochają dobrą walkę.

Księżniczka Leia nawet się wzruszyła. I znowu bosą stopą rzuciła dar zniszczenia, rozdzierając Japończyków.

Następnie błyskawica wystrzeliła z rubinowego sutka i spalił wielu samurajów. A potem zaśpiewała;

Przestrzeń jest pomalowana na czarno, ponurym światłem,

I wygląda na to, że gwiazdy na swoich orbitach przygasły!

Pragnę miłości, ale w odpowiedzi słyszę - nie,

Serca kochanków są rozbite!


Błagam Cię, mój książę, przyjdź do mnie,

Wypłakałam oceany łez w żalu!

Zerwij wszystkie łańcuchy uprzedzeń,

Chcę, żebyś przekazał ludziom prawdę!


Miłość jest ważniejsza niż obowiązek i korony,

Jeśli tego potrzebujesz, zdradzę moją ojczyznę!

I posadzę mojego ukochanego na tronie,

W końcu dla mnie mój książę jest cenniejszy niż życie!

Zaśpiewała piękną piosenkę i nadal machała bosymi palcami, co przynosi samurajom nieuniknioną śmierć.

Księżniczka Rey, używając swoich mieczy, aby zmieść młyn z setek metrów, zauważyła:

- Dobrze jesz! Ale w każdym razie nie ma potrzeby zmieniać Ojczyzny!

Ahsoka Tano potwierdziła, strzelając śmiercionośną błyskawicą z pępka:

- Nie ma potrzeby zmieniać Ojczyzny!

Księżniczka Leia zgodziła się:

- Wspaniale! I nawet fajnie!

Darth Vader ciął samuraja, używając techniki "wielkiego smoka" i ryczał:

- Wy, słodziaki, jesteście po prostu super!

A czarny pan, wzruszony, zaśpiewał:


Dźwięk cudownej namiętności na brzegach,

Rzeki, gdzie krew płynie jak burzliwy strumień!

Strąci snop gwiazd w chmurach,

Błyszczące cudownym znakiem!


Jesteś dla mnie jak bogini

Z duszą płonącą w ciemności!

Kochając Cię nad życie,

Rozświetliłem swój świat marzeniem!


Nie ma na świecie piękniejszej osoby niż Ty,

uniwersalny ideał!

Zginę w bitwie w kolorze lat,

Spotkałem moją skałę!


Nieugaszonym światłem miłości,

I blask twoich oczu!

Chodź, cześć piękna

Nie śpię po nocach z płaczem!

Dziewczyny Supermana są bardzo fajnymi i niezwykle walczącymi pięknościami. Ich ekstremalne użycie siły czasami osiąga punkt groteskowy.

Ahsoka Tano ponownie wypluła słowa ze swojego szkarłatnego sutka z kawałkiem hiperplazmy. Spaliło dużo Japończyków i zostały zwęglone, jakby były szaszłykami baranimi.

Dziewczyna oblizała pełne wargi i pisnęła:

- Za największy komunizm najbardziej agresywnej przestrzeni we wszechświecie!

Wojowniczka będąca czarodziejką, księżniczka Leia, z piskiem ciąła mieczami świetlnymi w Japończyków i biegła za bawołem:

- Seks nie jest dla was, chłopcy!

Księżniczka Rhea agresywnie to zauważyła, rzucając kawałkiem antymaterii gołymi palcami swoich wdzięcznych nóg i pisnęła:

- Niedobrze jest pozbawiać tych dużych chłopców seksu! Ale to jest bardzo fajne!

Ahsoka Tano, odcinając się od Japończyków, chętnie się zgodziła:

- Bardzo fajne! I aż do kolki!

Księżniczka Rei logicznie zauważyła, szczerząc zęby w perłowym uśmiechu:

- Chwała postępowi!

I ciąła mieczami, a jej bose stopy rozpoczęły kolejną porcję brutalnej zagłady.

Darth Vader najpierw wykonał technikę Jaskółczego Ogona mieczami, a następnie uderzył go błyskawicami. To po prostu wojownik najwyższej klasy, zdolny spalić wszystko. I tylko głownie ognia odlatują od Japończyków.

Brutal w czarnym garniturze ryknął:

- Moja bezgraniczna wielkość, niech chwała będzie w pięknym biciu!

I znowu lecą miecze, siekając wszystkich i rozsadzając głowy i czaszki.

Księżniczka Rei, miażdżąc swoich przeciwników, a jej sutki lśniące jak rubiny, aktywnie emitowały pulsary, a wszyscy samurajowie zostali doszczętnie spaleni.

Terminatorka, obnażając zęby, racjonalnie zauważyła, rzucając bosą, bardzo seksowną stopą koncentrację antymaterii:

-Za wielkość Rosji! Vader jest naszym wojownikiem misyjnym!

Czarny pan poprawił dziewczynę:

- Przede wszystkim za wielkość imperium kosmicznego! A upadek Rosji może powstrzymać jedynie nowy lądowanie więźniów!

Księżniczka Leia, rozcinając Japończyków i zostawiając ich bez rąk i nóg, zgodziła się:

- Tak, nasz zwiad ratuje cara Mikołaja II! Chwała temu monarchowi!

Darth Vader chętnie się z tym zgodził, siekając przeciwników Imperium Rosyjskiego jak kapustę:

-Chwała dobremu królowi!

A teraz znowu błyskawica mocy przepala i nawet śmiertelnie parzy samuraja.

Księżniczka Rey, niszcząc wrogów, całkiem racjonalnie zauważyła:

-Nasz car Mikołaj uczyni Rosję wyższą niż wszyscy inni!

I zwinne palce bosej stopy, jak bez najmniejszej litości wezmą i rzucą w wroga coś, co jest zabójcze.

Księżniczka Leia sieka swoich przeciwników na drobne kawałki, demonstruje nieugięty charakter dziewczyny Terminatora i rzuca dary śmierci z tak pięknymi, opalonymi i wyrzeźbionymi nogami, że Japończycy z łatwością stracili ciała. I głowy też. Tak, atak na Rosję nie był z ich strony najlepszym pomysłem. Kiedy sama Darth Vader podjęła się ich eksterminacji bez dalszych ceregieli i uprzedzeń. A to jest myśliwiec o najbardziej agresywnym zasięgu. Ale jego partnerzy są być może jeszcze fajniejsi i bardziej przerażający. A jeśli wytną, to w zasadzie nikomu nie okażą litości. A z bosych, pełnych wdzięku stóp posypią się bezlitosne dary śmierci.

Księżniczka Rei, gdy kolejny prezent, którym rzuciła, trafił japońskiego generała, szczeknęła:

-Imperium kosmiczne nigdy nie upadnie!

I znowu dar najbardziej znaczącej śmierci i śmierci na całym poziomie leci z jej bosych stóp.

Księżniczka Leia, zmiatając wrogów niczym miotła i robiąc z nich kotlety, a także wstając z błyskawicami mocy emitowanej z sutków truskawek, zauważyła:

- Wierzę, że piekła nie ma!

Darth Vader, wysyłając kolejną falę tsunami, która pokryła samurajów, zauważył:

- Nasz świat to piekło... Ale ciekawe!

Ahsoka Tano rzuciła bosą stopą zaskakująco morderczy dar unicestwienia i pisnęła:

- Nie, najciekawsze jest to, że nie żyjemy na próżno!

Darth Vader chętnie się z tym zgodził, już obracając młyn swoimi stale wydłużającymi się mieczami:

- Oczywiście, że nasze życie jest dane z jakiegoś powodu! Chwała ojczyźnie kosmicznego komunizmu!

I tak błyskawica mocy spali jednocześnie wiele tysięcy Japończyków. I nie pozostawią po sobie żadnych korzeni ani gałęzi.

Księżniczka Leia, rozcinając innych wojowników Imperium Wschodzącego Słońca, całkiem logicznie zauważyła:

-Świat jest pełen paskudnych rzeczy!

A jej bosa, wyrzeźbiona stopa znów rzuciła, coś, czego nie da się obliczyć.

Darth Vader odstrzelił głowy samurajom, a jednocześnie nie zapomniał zażartować:

- Polityk jest jak piwo, dobre tylko zimne i na stole!

Księżniczka Rei, rozcinając japońskich wojowników, zgodziła się z tym:

- Polityk jest słodki w swoich przemówieniach, ale gorzki posmak, jaki z nich płynie, wcale nie przypomina piwa!

Księżniczka Leia, wykończywszy jednym zamachem kilka batalionów, zauważyła:

- Prawda wychodzi z ust polityka tylko wtedy, gdy sam siebie błędnie interpretuje!

Ahsoka Tana, przebijając się przez masę Japończyków, zgodziła się z tym. Rzucając kolejny groszek zniszczenia i rozrywając Japończyków, dziewczyny powiedziały:

- Polityk, żeby choć trochę stać się Boskim, krzyżuje wyborcę do granic możliwości!

Darth Vader, dobijając błyskawicami ostatnich japońskich żołnierzy, powiedział:

- Polityk jest Bogiem tylko w jednym, w wymyślaniu wymówek, dlaczego jego obietnice wyborcze tak diabelnie się nie sprawdziły!

Księżniczka Leia, wykończywszy ostatni batalion armii japońskiej ostatnim piorunem z rubinowego sutka, zaćwierkała:

-W sposobie osiągnięcia Boskich wyżyn sam szatan jest politykiem!

NIE BĄDŹ TSUSIMA

Tym razem musieliśmy walczyć z Japończykami na morzu. Słynna szóstka podjęła się zadania zniszczenia eskadry w Cieśninie Cuszima. Tuż przed przybyciem rosyjskiej eskadry Rozhdestvensky'ego;

Zbiornik wpadł do wody. Z boków pojawiły się śmigła sterujące maszyną. Oto pierwszy cel: japoński niszczyciel. Natasha naciskała przyciski joysticka swoimi cienkimi, bosymi stopami.

Pocisk uderzył w sam dno statku ze śmiercionośną siłą. Odwrócił zbroję.

Niszczyciel otrzymał kolejny pocisk. Margarita ponownie nacisnęła gołym palcem.

A potem Japończyk tonie.

Augustyn zachichotał:

- Toniemy na zmianę! Karabiny maszynowe nie są zbyt skuteczne pod wodą!

I dziewczyna nacisnęła joystick swoim szkarłatnym sutkiem na piersi, tym razem wysyłając pocisk w dno niszczyciela.

Swietłana odpowiedziała z uśmiechem:

- Cóż, mamy panie!

Natasza ponownie wystrzeliła pocisk bosymi palcami i krzyknęła:

- W imię Rusi niech będzie zwycięstwo!

Augustyn wypluł muszelki. Rozcięła dno statku Kraju Kwitnącej Wiśni i zauważyła:

- Mimo to władza carska w Rosji nie była tak zła, jak twierdziła propaganda.

Swietłana zgodziła się z tym i chętnie zabrała głos, zwłaszcza że i tak nie miała nic do roboty.

- Za cara Mikołaja II Rosja wprowadziła złoty standard pieniądza. Waluta imperium stała się najbardziej solidną i stabilną na świecie. Ceny również praktycznie się nie zmieniły. A za cara Mikołaja opłata sięgała trzydziestu siedmiu rubli miesięcznie. W rzeczywistości Rosja stała się jednym z wiodących krajów na świecie pod względem poziomu życia. Produkcja przemysłowa zajęła czwarte miejsce na świecie.

Augustyn strzelał do Japończyków rubinowymi sutkami. Zatopiwszy tym razem krążownik, zaśpiewała:

- Jesteśmy najsilniejsi na świecie,

Zamoczymy wszystkich wrogów w toalecie.

Ojczyzna nie wierzy łzom,

I damy złym oligarchom mózg!

A dziewczyna się roześmiała. A jej zęby błyszczały jak perły!

Młody generał zasugerował:

- Ponieważ wojna z Japonią zakończy się zwycięstwem, wzrost gospodarczy Rosji będzie jeszcze większy! A imperium carskie stanie się najbogatszym krajem!

Augustine gołymi palcami zatopiła kolejny niszczyciel i syknęła:

- Zawsze byliśmy bogaci! Zabrakło porządku!

Natasza swoimi szkarłatnymi sutkami uderzyła pancernika Kraju Kwitnącej Wiśni i zauważyła:

- W niczym nie byliśmy gorsi od Niemców podczas I wojny światowej. Ale przez piątą kolumnę przegapiliśmy zwycięstwo!

Augustyna, bosymi palcami, posłała także kolejny pocisk w brzuch pancernika i oznajmiła:

- Z pewnością! Za wszystko odpowiedzialna jest piąta kolumna. Podczas I wojny światowej Niemcy nie mogli nawet zbliżyć się do Mińska i zostali pobici w Galicji. A za Stalina widzieli już Kreml przez lornetkę. Co to znaczy?

Natasza swoimi szkarłatnymi sutkami wystrzeliła kolejny pocisk w dół pancernika i mruknęła:

- Zdrada! Brakowało nam takiego zwycięstwa!

Margarita również uznała za konieczne przypomnieć:

- Gdyby nie zdrada, zdobylibyśmy w posiadanie Konstantynopol i Azję Mniejszą oraz dostęp do Morza Śródziemnego. A tak wiele straciliśmy przez zdradę i piątą kolumnę!

Augustine wystrzeliła kolejny pocisk swoimi rubinowymi sutkami:

- Tak, to piąta kolumna! Ile kłopotów sprawia przez nią! Imperium Rosyjskie to wyjątkowy byt, który może rozszerzyć się na cały świat i zjednoczyć ludzkość!

Natasza mruknęła agresywnie:

- Z pewnością! Mógłbym i na pewno zrobiłbym wszystko! I aby ludzkość była zjednoczona i niepokonana!

Używając swoich szkarłatnych sutków, dziewczyna wystrzeliła kolejny pocisk, po czym pancernik w końcu się rozdzielił. A Japończycy utonęli.

Swietłana również wystrzeliła truskawkowe sutki i z troską w głosie zauważyła:

- Spójrz, co dzieje się teraz na świecie? Rosja i USA są na krawędzi wojny. A Chiny są przeludnione i totalitarne. Na świecie nie ma porządku i dobrobytu!

Używając szkarłatnych sutków, Natasza wysłała nowy pocisk w stronę japońskich statków, tym razem w krążownik, i zgodziła się:

- Nie ma porządku na świecie! Potrzebujemy jednolitego zarządzania!

Augustyn wystrzelił pocisk za pomocą sutków truskawkowych i skinął głową na znak zgody:

- A imperium carskie mogłoby stać się takim rządem! Autokracja Rosji jest gwarantem światowej stabilności i dobrobytu!

A dziewczyna wysłała kolejny pocisk, bosymi palcami, który ostatecznie rozbił krążownik.

Japończycy wyraźnie się zdenerwowali. Strzelali na oślep, nie rozumiejąc, kto ich topi.

Warto zaznaczyć, że na lądzie Japonia nie miała dużej przewagi liczebnej. I nawet w prawdziwej historii straciła znacznie więcej zabitych i rannych niż Rosja.

Ale na morzu statki Kraju Wschodzącego Słońca, produkowane w Wielkiej Brytanii i USA, były nieco lepsze od rosyjskich, produkowanych głównie w kraju.

Ale nawet tutaj przewaga jakościowa Japończyków jest dość niewielka. A Rosjanie strzelają, być może, dokładniej.

Natasza, strzelając gołymi palcami i zatapiając kolejny niszczyciel, zauważyła z irytacją:

- Rzeczywiście Rosja pokonała silniejszych przeciwników. Na przykład Napoleon!

Augustyn za pomocą rubinowej sutki posłał pocisk w krążownik pancerny, dodał:

- O tak! Napoleon był geniuszem! I był silniejszy, ale pokonaliśmy go!

Margarita westchnęła ciężko, posłała pocisk bosymi palcami i mruknęła:

- Przegrana z Japończykami. To takie irytujące i zawstydzające!

Augustyn, strzelając do jej rubinowych sutków, zgodził się z tym:

- Bardzo irytujące! Niestety, z tego powodu zakończyła się era dynastii Romanowów. Epoka jest chwalebna, bohaterska, pełna podbojów i zwycięstw. I chociaż nie mieliśmy własnego Czyngis-chana, powstaliśmy od czasów Iwana Kality.

A dziewczyna wysłała kolejny, bosymi palcami, bardzo śmiercionośny pocisk. A krążownik pancerny podzielił się na dwie części.

Natasza nadal używała szkarłatnych sutków i jednym pociskiem zatopiła kolejny niszczyciel. A samuraje mają wielu niszczycieli.

Wojownik zapytał chłopaków:

- Ale zastanawiam się, dlaczego w historii świata żadne z imperiów nie osiągnęło władzy absolutnej?

Augustyna swoimi rubinowymi sutkami ponownie posłała pocisk w brzuch innego niszczyciela i oświadczyła:

- Tak, naprawdę, dlaczego? Wszyscy upadli. I Imperium Perskie, i Aleksander Wielki, i Cesarstwo Rzymskie. Dlaczego nikt nie zjednoczył ludzkości?

Natasza z frustracji tupała bosą, zgrabną stopą. Zatopił kolejny statek i powiedział:

- Otóż to! Czyngis-chan stworzył imperium, które mogło zmiażdżyć pod nim cały świat. Ale po jego śmierci jego synowie i wnukowie zorganizowali rozgrywkę i rozerwali imperium na kawałki. Tylko Rosja carska, ze swoim ustrojem jednolitym, była takim krajem, że mogła istnieć przez wiele stuleci i rozwijać się, aż pochłonęła cały glob!

Augustine błysnęła oczami i oznajmiła, zatapiając swoim rubinowymi sutkami kolejny niszczyciel:

- Chwała wielkiemu imperium cara Mikołaja! Nie oddamy władzy nielegalnym bolszewikom i Rządowi Tymczasowemu!

Natasza, również ze szkarłatnymi sutkami, wysłała pocisk w statek. Zatopiła Japończyka i zaśpiewała:

- Boże miej w swojej opiece króla,

Silny suweren

Króluj w chwale

Ku naszej chwale!

Króluj w strachu przed swoimi wrogami -

Prawosławny car!

Króluj w chwale

Ku naszej chwale!

Dziewczyny wydają się być naprawdę podekscytowane. Tak zniszczyli samurajów, będziesz to podziwiać. A Oleg Rybachenko prowadził swój zabójczy podwodny czołg. Generalnie jest to fajna broń. Zatapia całą japońską flotę. Ale to jest wielka moc.

Dwanaście, same duże okręty pancerne, dziesiątki mniejszych, w tym krążowniki. Samych niszczycieli jest ponad sześćdziesiąt. Zniszczenie tego wszystkiego wymaga czasu.

Natasza gołymi palcami, wykańczając kolejny statek, zapytała Olega:

- Jak myślisz, czy Bóg istnieje?

Młody generał uśmiechnął się i odpowiedział:

- W jakim sensie?

Natasza wysłała nowy pocisk swoimi szkarłatnymi sutkami, wykańczając niszczyciela i zauważyła:

- Tak, religie mają wiele wersji! Są zarówno pogańskie, jak i monoteistyczne! Czasami zaczynasz o tym myśleć. I wątpisz w istnienie Boga, skoro w naukach panuje taki bałagan!

Augustyn, używając szkarłatnych sutków jej piersi, rozciął kolejnego niszczyciela i chichocząc, zauważył:

- Tak, pod tym względem trudno wierzyć Biblii. Aby tylko Bóg zachował się w ten sposób. I miał nawet ulubieńców!

Natasza poklepała bosymi palcami stopy i skinęła głową na znak zgody:

- Otóż to. Czy wierzysz, że jeden lud jest ludem Bożym? Jest to wyraźnie niegodne wyższej inteligencji!

Następnie dziewczyna zaczęła zatapiać wielkotonażowy pancernik za pomocą szkarłatnych sutków. Wojownik pracował.

Ale Margarita, używając gołych palców, wyraziła swoją opinię:

- Nadal nie jest jasne, jak to możliwe, że kochający Bóg tak zniekształca kobiety!

Natasza była zaskoczona:

- Jak to jest brzydkie?

Margarita wskazała na swoje gołe palce i odpowiedziała szczerze:

- Tak, zamienia je w stare kobiety! A co może być bardziej obrzydliwego niż stara kobieta!

Augustine, używając swoich szkarłatnych sutków, wystrzeliła pocisk w brzuch krążownika i oświadczyła:

- Z jakiegoś powodu po ziemi chodzą bardzo paskudne starsze kobiety, co jest jednocześnie głupie i strasznie brzydkie!

Natasza potrząsnęła głową, przycisnęła bose palce u stóp i wspierała:

- I niesympatyczny! I nieestetycznie!

Wojownik roześmiał się i mrugnął do swojego partnera. Ona jest taka fajna i agresywna.

Swietłana uderzyła ją truskawkowym sutkiem i poważnie zauważyła:

- Rzeczywiście, starość jest bardzo zła. Sprawia, że ludzie są brzydcy, słabi i bezbronni. Ale z ewolucyjnego punktu widzenia ma to pewne zalety!

Augustyn był zaskoczony. Uderzywszy ją w stopy bosymi palcami, inny niszczyciel zapytał:

- Jakie korzyści mogą być w tym obrzydliwym stanie?

Oleg Rybachenko odpowiedział poważnie:

- To stymuluje rozwój nauki i inteligencji. Gdyby ktoś nie czuł się zmęczony, nie byłoby potrzeby wymyślania samochodu. Podobnie słabość pazurów i kłów doprowadziła do wynalezienia noża. Zimne czasy i czasy lodowcowe nauczyły nas rozpalać ogień. Choroby stymulowały rozwój medycyny. - Profesor spojrzał, jak sprytnie Juliana wysłała na dno kolejny japoński statek, i mówił dalej. - Pod wieloma względami ludzkie słabości stymulowały naukę. Nie umieliśmy latać, ale stworzyliśmy samoloty. I to jest postęp!

Natasza użyła bosych palców u nóg, aby wysłać kolejny pocisk i zauważyła:

- Postęp. Ale mimo to, kiedy patrzysz na starą kobietę, staje się to obrzydliwe. Czy naprawdę nie da się obejść się bez ludzkiej brzydoty?

Augustyn, strzelając za pomocą szkarłatnych sutków, zgodził się z tym:

- Nawet młodzi ludzie mogą wynaleźć samolot. Po co wypełniać tę przeklętą starość? To jest okropne i obrzydliwe!

Margarita zaśpiewała nie na miejscu:

- Nie rozstanę się z Komsomołem! Będę wiecznie młody!

I dziewczyna poruszyła pięścią po metalu.

Tymczasem inny pancernik tonął.

Czołg łodzi podwodnej nadal tonął japońską flotę. Sam admirał Togo znalazł się w wodzie i został zmuszony do ucieczki łodzią. Japonia miała dużą flotę, ale stanęła w obliczu całkowicie nowej broni. A teraz została całkowicie pokonana.

Augustyna, używając rubinowych sutków, kontynuując zatapianie japońskich statków, obnażając zęby, które ma bardzo duże i ostre, zasugerowała:

- Właśnie o tym myślę. Oczywiście musi być estetyka ciał. A kobiety nie mogą stać się brzydkie, ze zwiotczałą skórą i wygiętymi ciałami.

Natasza, bosymi palcami, wysyłając na dno kolejnego niszczyciela, bardzo chętnie zgodziła się z tym:

- Oczywiście! Nad tym właśnie pracuje nauka!

Obaj wojownicy byli w bardzo wesołym nastroju. Skutecznie zatapiają flotę wroga.

Agresywne dziewczyny są zdolne do wielkich wyczynów.

Tymczasem Margarita, strzelając gołymi palcami, wyraziła swoją myśl:

- Religie również powstały z powodu słabości człowieka. Gdyby człowiek był silniejszy, nie byłoby religii. I oczywiście śmierć i strach przed śmiercią prowadzą do tego, że człowiek szuka dla siebie pocieszenia!

Augustyna, rozpalając ogień swoimi rubinowymi sutkami, przypomniała:

- Brałem udział w seansie i zobaczyłem coś niesamowitego. A więc są perfumy!

Natasza, używając gołych palców u nóg i ze przebiegłością w głosie, zauważyła:

- Nie ma nic dziwnego w istnieniu duchów! W końcu latamy w snach. Oznacza to, że istnieje dusza i przypomina pamięć o lotach!

Młody generał pokiwał głową na znak zgody:

- Tak, jest dusza! Pod tym względem osoba jest wyjątkowa! A teraz może trochę się pobawimy!

Flota japońska topniała. Podwodny zbiornik odegrał rolę zabójcy. Olegowi było trochę smutno. Najpierw odnalazł się w roli statysty. Po drugie, denerwujące jest to, że pod wodą nie wszystko widać dobrze. Ogólnie rzecz biorąc, Oleg miał poważne wątpliwości co do Boga. Właściwie dlaczego po tym, jak Rosjanie przyjęli chrześcijaństwo, spadły na nich różne kłopoty. I najazd mongolsko-tatarski, a wcześniej feudalny podział książąt. Wojny między narodem rosyjskim.

Wtedy wreszcie, od czasów Iwana Kality, rozpoczęło się odrodzenie Rosji,

Moskwa urosła w siłę. Aż na przykład za Iwana Trzeciego stało się ostatecznie jednym, scentralizowanym państwem. I zrzucił jarzmo tatarskie.

Tak, oczywiście, Rosja się podnosiła. Dopóki nie natknąłem się na Japonię.

Oznaczało to koniec historii monarchii i dynastii Romanowów.

Jednak monarchia odeszła, ale autorytaryzm pozostał.

Oleg Rybaczenko ostrożnie pogłaskał Augustyna po plecach. Dziewczyna mruknęła zadowolona. Wydawało się, że sprawia jej to przyjemność.

Geniusz chłopca logicznie zauważył:

- Nie ma nic złego w tym, że mężczyzna kocha dziewczynę, a dziewczyna kocha mężczyznę. To jest całkiem naturalne. Ale jednocześnie ludzie muszą zachować przyzwoitość.

Augustyn, strzelając z jej rubinowych sutków, sprzeciwił się niezadowolony:

- Nie czytajmy moralności. Nie podoba mi się to!

Genialny chłopak zaśmiał się.

- A kto kocha! Musimy jednak stawić czoła prawdzie. Ludzie pod tym względem zauważalnie różnią się od zwierząt!

Margarita skinęła głową, zgadzając się:

- Tak, jest między nami duża przepaść!

Augustyn odpowiedział sarkastycznie:

- I wiesz, między tobą a małpą nie zauważam dużej różnicy!

Oleg roześmiał się. Tymczasem Augustyn za pomocą rubinowych sutków zatopił ostatni z dwunastu pancernych statków Japonii. Po czym dziewczyna zauważyła:

- Już prawie skończyliśmy z flotą wroga!

Oleg Rybachenko uśmiechnął się sarkastycznie:

- Tak, jesteście dobrymi pracownikami! A tak naprawdę stać ich na wiele! Ogólnie uwielbiam wojownicze dziewczyny - są takie seksowne!

Natasza wykręciła ciało i zaśpiewała:

- Wydaję się seksowna, jestem jak procesor! A poruszam się jak robot - dźwiękowy agresor!

Po czym młody generał pogłaskał Augustyna nieco śmielej. Dziewczyna naciskała przyciski joysticka długimi palcami bosych stóp i wyglądała uroczo.

Jak pełne wdzięku są jej ruchy.

Wyobraźnia Olega wyobraziła sobie księżniczkę wchodzącą boso na szafot. To takie romantyczne. A księżniczka jest taka czerwona. Pozbawiono ją całej biżuterii i drogiej sukni. Pozostał tylko worek. Ale więzienny mundur jeszcze bardziej podkreśla urok jego słodkiej, przyjemnej, świeżej twarzy jak róża. I ogniste włosy. Jak piękna jest księżniczka idąca na egzekucję.

A tam toną tysiące ludzi. Statki się rozpadają, żywioły szaleją.

Japonia ponosi kolosalną, wyjątkową porażkę. Zatem samuraje najwyraźniej muszą odpokutować za swoje grzechy.

Oleg Rybachenko pomyślał: w co wierzą Japończycy? Jaka jest ich religia? W końcu są poganami. Ale pokonali prawosławną Rosję. Następnie zastanów się, czyj Bóg jest silniejszy!

A Mongołowie byli poganami, ale ile terytoriów zdobyli.

Oleg zapytał Augustyna:

- Powiedz mi, piękna, jak ci się podoba Rodnoverie?

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i po zatopieniu kolejnego niszczyciela odpowiedziała:

- Bardzo dobra religia! Są takie piękne bajki!

Oleg zapytał insynuując:

- Czy myślisz o bajkach? A może wszyscy ci rosyjscy bogowie rzeczywiście istnieją?

Agustina wzruszyła ramionami i odpowiedziała:

- Może istnieją zarówno elfy, jak i gnomy! W naszym świecie wszystko może się zdarzyć. I trudno powiedzieć, co naprawdę istnieje, a co nie!

Oleg Rybachenko logicznie zauważył:

- W pewnym stopniu wszystko w naszym świecie istnieje. Wszystkie nasze myśli, marzenia, pragnienia są tym, co zostawiamy za sobą. Mam bardzo interesującą teorię Hipernoosfery, w której istnieje absolutnie wszystko, co kiedykolwiek zostało wymyślone przez ludzi. Oznacza to, że myśl istnieje wiecznie. A ona pozostaje w jakichś innych, równoległych światach.

Margarita zapytała sarkastycznie:

- A na przykład bardziej klasyczny podział: niebo i piekło?

Młody generał zauważył ponuro:

- Jest to najprawdopodobniej prymitywny pomysł starożytnych na temat zemsty po śmierci. W rzeczywistości najprawdopodobniej wszystko jest nieco bardziej skomplikowane!

Natasza wykrzyknęła z zachwytem, zalewając jeden z ostatnich japońskich statków szkarłatnymi sutkami:

- Przeklęty i starożytny,

Wróg ponownie przeklina

pocieraj mnie

Zmiel na proszek.

Ale anioł nie śpi

I wszystko się ułoży. I wszystko skończy się dobrze!

Dziewczyny wykończyły flotę wroga. Młody generał przyspieszył czołg, goniąc samuraja. Tak, wykonali tutaj dobrą robotę. To ciekawe, jak można skorygować historię. Rosja carska była potężnym krajem, który rósł w siłę. Chociaż nie wszyscy ludzie żyli dobrze.

Ale kraj się rozwijał. Dzień pracy został skrócony. Pojawiły się nowe święta. Powstał samorząd lokalny. Płace rosły przy stabilnych cenach. Szkoły otwarte. Za cara Mikołaja II wydatki na edukację wzrosły ponad sześciokrotnie. Edukacja podstawowa stała się obowiązkowa.

Tak, nie wszystko zmieniło się na lepsze wystarczająco szybko, ale ile kraj stracił przez rewolucję i wojnę domową. Ilu mądrych ludzi zginęło i opuściło ojczyznę? A teraz w tej części wszechświata jest szansa, aby temu zapobiec.

Opływowy zbiornik szybko i cicho unosił się pod wodą. A teraz zatopiony został ostatni niszczyciel Kraju Wschodzącego Słońca.

Natasza powiedziała z radością:

- Taki jestem młody!

Augustyn poprawił dziewczynę, wyjaśniając:

- Jak wspaniale, że wszyscy tu jesteśmy! Walczyli jak lwice!

Oleg zauważył z irytacją:

- Nic specjalnego! Po prostu mieliśmy lepszą technologię!

Augustyn zachichotał i odpowiedział:

- Ale sami strzelaliśmy z armat!

Natasza wspierała swoją przyjaciółkę:

- I sami to zrobiliśmy! I to bystre oko...

Oleg odebrał:

- Skośne ręce!

Natasza roześmiała się i odpowiedziała:

- A ty jesteś uroczym chłopcem!

Oleg szczerze stwierdził:

- Żal mi Japończyków. Rysują wspaniałe kreskówki. Szczególnie lubię hentai!

Augustine roześmiała się i zakręciła nogą w powietrzu.

- Hentai, to jest fajne! Nawet bardzo fajne!

Natasza z uśmiechem dziewczyny, która próbowała dżemu, zaproponowała:

- A może skopiemy też tyłki faszystom!

Oleg Rybachenko pokiwał głową z uśmiechem:

- Dobry pomysł. Ale najpierw wykończmy japońskie siły lądowe. I pomożemy szybciej zakończyć wojnę. Aby faszyzm nie pojawił się w tym wszechświecie.

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

-I się nie pojawi, a Chiny będą nasze!

Po zatopieniu japońskiej floty superczołg T-195 przedostał się na powierzchnię.

A Oleg Rybachenko śpiewał z wielką radością;

Słowianie muszą podbić świat,

Ale sercem, a nie wojną nuklearną!

Czysta i miłosierna Ruś to Armia,

Powstań jako niezwyciężony kraj!


Niesiemy jasne światło prawosławia,

Chwalebne zwycięstwa pod obliczem Boga!

Nocą walczę z okrutnym wrogiem, w dzień -

Niech nasze wyczyny będą śpiewane


Stało się to mojej świętej ojczyźnie,

Doświadczyć strasznego cierpienia!

I nawet łzy płyną z moich oczu,

Kiedy takie złe próby!


Wszechmogący hojnie rozdaje dary,

Rosja stała się potężna i piękna!

Z rozpiętością skrzydeł staramy się latać,

Zachód słońca na niebie rozświetlił sklepienie satynową nitką!


A krzyż wskazuje drogę na planetę,

Ku zbawieniu, odkupieniu Jezusa!

My, Rosjanie, naprawdę nie możemy się od tego uwolnić,

Nie bądź w podksiężycowym dniu zagłady!


Ojczyzna kwitnie wspaniale -

Ona bez krawędzi w luksusie dębowego lasu...

I kryształ, perła, wspaniały lód -

Znak nieustającej chwały Bożej!


Melancholii Zielonego Rycerza nie widać,

Ona jest pętlą tylko dla słabych...

Będzie czyhał na nieostrożnych,

Muszą jedynie szukać ochrony ze strony państwa!


Będzie super, wszystkim będzie dobrze,

I nadejdzie wspaniały czas...

Ale rycerz wie jedno,

Ten krwiożerczy Kain przegra!


Ale Wszechmogący przyjdzie cały w promieniach -

A niebo będzie promiennie jasne...

Wtedy zmartwychwstali są wezwani przez Rod,

Naładuj Ładę paliwem rakietowym!


Planety będą nasze na zawsze,

Saturn, Jowisz, Mars, ciepło Wenus...

Młodzi mężczyźni roku nie będą się bać,

Bo nasi dziadkowie się nie starzeją!


Wtedy wszystko na Ziemi stanie się jak niebo,

Takimi miejscami jest sam Chrystus Pan!

Nie rzucaj słów na wiatr, rycerzu,

A wrogowie Ojczyzny zostali już pokonani!


Czternasty rok wojny!

Znów chłopca przewieziono do roku 1954. Naziści wtargnęli do Saratowa, ale tam utknęli. Część oddziałów faszystowskich nadal próbowała przedostać się do Kujbyszewa. Jest już jesień, opadają żółte liście. Na drodze nazistom stanął oddział pionierów: chłopców i dziewcząt.

Dzieci są szczupłe, chłopcy mają krótkie włosy, dziewczynki warkocze. Mimo jesiennego chłodu są lekko ubrani i wszyscy chodzą boso. Kopią dodatkowe rowy, zakładają jeże i przygotowują pułapki. Pomimo tego, że są na wpół głodni, na zewnątrz są pogodni, a nawet nucą dla siebie.

Jesteśmy pionierami synów Stalina,

Kochamy walczyć za naszą Ojczyznę...

Do głębi serca jesteśmy wierni przykazaniom Lenina,

Chociaż w czasie wojny gotujemy owsiankę za darmo!


Walczymy za moją Ojczyznę,

Wszyscy chłopcy i bose dziewczęta...

Rubel nie rozerwie Rosji,

Niech śmiech chłopaków będzie bardzo dźwięczny!


Cóż, czołg wykonany ze stali "Tygrys",

Tylko kawałek gorącego metalu...

Zaraz to spalimy,

Aby Ojczyzna kwitła na zawsze!


Sprawimy, że Ojczyzna wszystkich będzie słodsza,

Skok nastąpi wraz z marzeniem o komunizmie...

A złoczyńca zostanie zmiażdżony na popiół,

Wyrzućmy zwłoki faszyzmu!


Jesteśmy dziećmi, ale uważajcie nasze dusze za orły,

Pod bombami, wierzcie mi, jesteśmy nieśmiali...

Lekkomyślni synowie Ojczyzny,

Umyjmy szyje Krautom!


Stalingrad był pełen bohaterstwa,

W którym pokazała się wysoka klasa...

Wierzymy, że drań Führer wkrótce umrze,

A my w oddali zobaczymy komunizm!


Nasz Leningrad nigdy się nie podda,

Choć od lat marznie pod blokadą...

Wielki święty kraj

Obyś był w pełnym stroju!


Rosja jest ojczyzną bogów,

Jezus błogosławi nas w walce...

Uwierz mi, będziemy godni ojców,

Aby znienawidzony Kain nie zyskał przewagi!


Tak, wróg wkroczył głęboko w Ojczyznę,

Zimą my, dzieci, biegamy boso...

Ale Fritz i tak zostanie pokonany,

Naszą podróż zakończymy w zniszczonym Berlinie!


A wtedy Bóg wskrzesi umarłych,

Za łzy naszych poprzednich pokoleń...

Stalin, przywódca, z miłością nam błogosławi,

A promienny przywódca Lenin zabierze Cię do raju!

Chłopcy i dziewczęta śpiewali i pracowali z wielką energią. Choć jedzenie nie ma tu żadnego znaczenia. Ale Wołga jest w pobliżu i można łowić ryby. Rozmnożyło się szczególnie wiele sumów żywiących się zwłokami. Dzieci lubią zjadać swoje ucho. Jesień jest dobra: dużo jabłek i witamin. Zimą będzie znacznie gorzej. Zaspy śnieżne spalą bose pięty dzieci, gdy ich stopy zrobią się czerwone jak kurze łapki. A lutowanie jest przecięte.

Dziewczyna Masza i chłopiec Petya kopią dół. Pionierka pyta chłopca:

- Myślisz, że Petenka będzie się opierać?

Chłopiec, przyciskając bosą stopę, uderzył nogą w łopatę i z przekonaniem powiedział:

- Albo staniemy, albo zginiemy... Trzeciej opcji nie ma!

Dziewczyna westchnęła ciężko i zauważyła:

- Urodziłem się i już trwała wojna. Nigdy nie zaznałem spokojnych dni!

Chłopak westchnął ciężko i odpowiedział:

- Spokojne dni... Gdybym tylko mógł przekonać się jak smakuje czekolada.

Petka oblizał usta. Jego twarz była szczupła, a blond włosy sterczały krótko obcięte na łydkę. Obcięto mu włosy maszynką do strzyżenia niczym więźniowi, a teraz pozwolono mu trochę urosnąć. Chłopak jednak wydawał się pogodny z wyglądu i dużo się uśmiechał. Zęby miał duże i zdrowe. Proste jedzenie, dużo warzyw i ryb, to samo zdrowie. Dzięki ciągłej pracy na świeżym powietrzu dzieci rozwinęły wytrzymałość.

A łopaty poruszały się energicznie, miarowo...

I na niebie rozległ się szum... Pojawił się szybki, odrzutowy samolot Fritza.

Jak dotąd nie udało się zabić Luftwaffe w powietrzu. Co więcej, naziści mają zbyt wiele zasobów ludzkich i materialnych. A jakość samolotów jest silniejsza.

Oto potężny ME-62 z siedmioma działami powietrznymi. Nawet MIG-15 nie może się do tego zbliżyć. Spróbuj poradzić sobie z ognistą siłą niemieckiego jastrzębia.

Zarówno prędkość, jak i zbroja niemieckiego mastodonta są wyższe. A naziści stosują pewną taktykę, aby zapewnić sobie szanse wyłącznie Rosjan poprzez manewr horyzontalny. Niemcy mają potężne samoloty. Xe-362 jest także niezwykle zwrotny.

Pionierzy położyli się w okopach i z góry otwarto na nich ogień. Jeden z chłopców został zszyty na wylot i zaczął wić się z bólu. To był straszny widok.

Masza wystawiła z rowu głowę z czerwonymi warkoczami i zaśpiewała:

- Oni nas zabijają, my zabijamy... Jak często to się nie pokrywa!

Spadło kilka bomb ważących pół tony. Na niebie wybuchła bitwa. MIG-15, który zdominował produkcję, starł się z nazistami. Niemiecki ME-462 dzięki potężnemu pancerzowi i uzbrojeniu może pełnić rolę samolotu szturmowego.

A jednocześnie bardzo wytrzymała i trudna do powalenia maszyna.

Pionierzy, gdy tylko Niemcy przestali strzelać, wyskoczyli ponownie i zabrali się do pracy.

Dość energicznie machali łopatami. Ciemno opaleni od brudu chłopcy i dziewczęta nie znali zmęczenia. Ale na niebie Mig-15 staranował znacznie cięższy niemiecki samochód.

Fritzowie stali się bardziej ostrożni. Próbują manewrować. Niektóre radzieckie samoloty są wykonane według uproszczonej konstrukcji i są używane jak kamikaze. Ledwo przeszkoleni chłopcy często siedzą w nich i idą na śmierć. I ten masowy bohaterstwo szokuje faszystów.

A pionierzy śpiewają i ciężko pracują... Petya, któremu udało się odwiedzić linię frontu, mówi:

- Teraz przyjdą czołgi i będziemy walczyć!

Masza skinęła głową i uśmiechnęła się:

- Tak, pójdą... Ale to będzie dla nich ostatnia kampania!

Niemniej jednak, oczywiście, istnieje pewien strach. W końcu maszyny piramidalne, cokolwiek można powiedzieć, są wciąż bardziej zaawansowane. I bardzo trudno je powalić. Ponadto mała, ale duża liczba rolek sprawia, że gąsienice są mniej podatne na uszkodzenia.

Ale pionierzy są zawsze gotowi do walki. I nic ich nie powstrzyma... Wtedy zaczyna się ostrzał. Niemieckie działa dalekiego zasięgu dużego kalibru testują siłę na terytorium ZSRR. I mnóstwo zniszczeń, wysadzone okopy.

Dzieci muszą chować się w szczelinach... Przeczekaj potworny ostrzał artyleryjski.

Masza oparła się o Petyę i szepnęła:

- Nasza partia nas ochroni! A dziadek Lenin jest zawsze na swoim stanowisku!

Chłopak potwierdził:

- Stalin umarł, ale jego dzieło żyje! Gdyby tylko ktoś zabił Hitlera!

Zabicie Führera jest dobrym pomysłem, ale Hitler wciąż żyje. I spotyka Październik w swojej kryjówce na Cyprze. Jest tam ciepło i przyjemnie. Odbywają się walki gladiatorów.

A chłopcy i dziewczęta marzną... Zimny deszcz nawiedzony z północy zaczął kropić. I są prawie nadzy. Jest to niezwykle nieprzyjemne, aż nawet szczękam zębami.

Petka z rozpaczą wyskakuje z rowu i kopie dalej, mówiąc:

- Urodziłem się zdesperowany i umrę zdesperowany! Jeśli złamię sobie głowę, przywiążę ją do głowy baranka!

Masza wyskoczyła za nim, błyskając dziewczęcymi szpilkami, szarymi od kurzu. Zerwali się także inni pionierzy, energicznie pracując łopatami. I nie zwracając uwagi na ostrzał. Niech faszyści strzelają, nie zastraszysz ich.

Wielka Wojna Ojczyźniana trwa już czternasty rok, a naziści ugrzęźli w walkach o Saratów. Próba przedostania się do Moskwy również nie powiodła się. Niemcy przedarli się przez centrum od trzydziestu do czterdziestu kilometrów, pokonali kilka linii obrony i ponownie zostali zatrzymani. Leningrad pozostaje mocno oblężony. I wcale się nie poddaje.

Nawet dyskoteki niewiele pomagają, pomimo ich szybkości i niezniszczalności.

Naziści byli w stanie zająć Rżew, ale zostali zatrzymani na tej linii. A oni utknęli w ciasnej obronie. Jednocześnie sytuację skomplikowała porażka Japonii, która poniosła duże straty podczas szturmu na Ałma-Atę. Przechodził tędy mocno samuraj.

Ale mobilizują Chińczyków do swojej armii. Rosja jest także nieskończenie wyczerpana i nie może rozwijać swojego sukcesu. Tak wygląda wymiana ciosów.

A czołg już zmierza w stronę pionierów... Pierwsi ruszają najciężsi: AG-200 jest piramidalny, z dwiema wyrzutniami bomb i pancerzem o grubości 550 milimetrów, pod silnym nachyleniem i bardzo twardą powierzchnią. Nie da się tak rozbić czołgu. Każdy ładunek odbije się rykoszetem od pancerza.

Ale pionierzy nie mają się czego bać, odważni, przygotowali niespodzianki dla gąsienic tego mastodonta. Za nim poruszają się AG-100 i AG-50.

Młodzi wojownicy ukrywali miny i domowe materiały wybuchowe. Można na przykład zrobić całkiem mocne z mieszanki zgniłej trawy i obornika.

Bomby.

A pionierzy ukryli je w trawie. Broń nie ma łuski, dlatego małe czołgi sterowane radiowo do wykrywania metali jej nie widzą.

Masza szepcze:

- Na chwałę świętej Ojczyzny...

Petya potwierdza:

- Powinno zadziałać!

Dzieci się uśmiechają, są opalone, twarze brudne, ale włosy mają blond, wyblakłe od słońca.

Oto pierwszy niemiecki czołg, jakby natknął się na pięść dziurkacza. Pod nim wybucha bomba. Zepsute rolki latają w różnych kierunkach, inne metalowe i zepsute. Straszny E-200 zatrząsł się i przestał. Otrzymywano racje żywnościowe od rosyjskich dzieci. Wystrzelony w desperacji przez miotaczy bomb... Powstały fontanny eksplozji. Tak więc drugi czołg wpadł na bomby z gnijącej trawy i obornika. I ta skała się zatrzęsła. Niemcy zatrzymali się, trzeci czołg został wysadzony w powietrze... Ale mastodonty ważą trzysta ton i są stworzone w taki sposób, że są w stanie wytrzymać trafienia z dział pancerników, odbijając pociski w rykoszet.

A potem bachory, które zbudowały kopalnie z kiszonki i krowiego łajna, powstrzymały ich.

Eksplodował czwarty superciężki czołg. Naziści zatrzymali się i otworzyli ogień. Chłopcy i dziewczęta detonowali bomby za pomocą prostego drutu z iskrą elektryczną.

Pionierzy, widząc, że Fritz zwolnił, krzyknęli zgodnie:

- Adolf jest zły! Sraj mi w spodnie!

I śmiać się i pokazywać języki. Dziewczyny się śmieją, one też są w to zaangażowane. AG-200 ponownie się poruszył, a piąty, superczołg, został wysadzony w powietrze. I wokół jeździły małe karłowate samochody wielkości psa. Próbują wykryć miny. Dzieci otworzyły do nich ogień z broni palnej. Naziści przestają. Część ich samochodów stanęła w płomieniach. Lżejsze czołgi próbują się przebić i nabierają prędkości.

Ale znowu spotykają ich miny i potężne eksplozje, które przewracają nowoczesne czołgi. Niemcy ponoszą straty. Drugi tuzin został już wysadzony w powietrze. I próbują strzelać do pionierów.

Jedna dziewczyna dostała odłamek w okrągły obcas. Piszczała i krzyczała:

"Nie" - powiedzieliśmy faszystom, nasz naród nie będzie tolerował Rosjan, pachnącego chleba i nazywania go "fordem!"

Dziewczyna nie rozdawała mąki, choć jej wdzięczna stopa była przecięta w podeszwę i płynęła krew. Niestety, to jest wojna. Ranni zostali także inni pionierzy. A podczas ostrzału jest to nieuniknione. A chłopiec Murat został całkowicie rozdarty na pół.

Czołgi Hitlera zaczęły opuszczać haki, aby odciągnąć uszkodzone pojazdy.

I piechota ruszyła do ataku. Jest wielu żołnierzy z Afryki, a także Hindusów i Arabów rekrutowanych w wyniku nalotów. Chłopcy i dziewczęta uzbrojeni są wyłącznie w broń palną i granaty. Niedobór amunicji jest zbyt dotkliwy, aby każdemu dać AK.

Tylko kilkunastu najlepiej wyszkolonych i doświadczonych chłopców Kalash. I strzelają do faszystowskich najemników.

Obca armia porusza się w zorganizowanym tłumie i ponosi kolosalne straty. Dzieci strzelają dokładnie. A pionierki nie są gorsze od pionierów.

Kolorowe pułki rekrutowane w wyniku najazdów upadają. Niemcy wcale im nie współczują. Zdaniem nazistów w Azji i Afryce jest już za dużo ludzi. Dlatego mężczyzn należy zabijać w rzeźniach, a kobiety należy upiększać jako żony.

Petka wystrzelił i powiedział:

- Duch rosyjskiego rycerza!

Masza zdjęła przeciwnika i sprawdziła:

- Niech będzie z nami!

Pluszowy miś-pionier łomotał i ryczał:

- Za Ojczyznę!

Dziewczyna Ola wystrzeliła z pistoletu, rozbijając głowę faszysty, ćwierkając:

- Za Stalina!

Petya strzelił ponownie i uderzył Araba w brzuch, syknął:

- Za Mołotowa!

Tak, w tej chwili zmarłego Stalina zastąpił Mołotow. Beria został już zastrzelony w związku z próbą przejęcia tronu. Mołotow mniej więcej odpowiadał każdemu. Jednak uprawnienia przewodniczącego GKO zostały ograniczone. Zamiast stalinowskiej autokracji, stał się swego rodzaju dyktatorem kolektywnym. A Wasilewski został naczelnym wodzem. Co ostatecznie doprowadziło do erozji autorytaryzmu.

Dlatego Masza dodała:

- Za Wasilewskiego!

I bitwa trwała dalej... Piechota złożona z cudzoziemców zbliżała się coraz bardziej. Dzieci ponosiły coraz większe straty. Sytuacja stawała się krytyczna.

Petka rzucił granat i otrzymał ranę postrzałową w bok.

Chłopak syknął:

- NIE! Nadal się nie poddam!

Ale bok mnie bolał... i krwawił. Po podartej i brudnej koszulce spłynął szkarłatny płyn.

Masza syknęła:

- Zemścimy się na was, naziści!

Dziewczyna rzuciła granat bosą stopą i zagwizdała jak słowik rozbójniczy.

Rozległ się wybuch i krzyki zabitych cudzoziemców.

Piechota zawahała się. Ale z tyłu stały samochody pancerne z karabinami maszynowymi, gotowe do samodzielnego otwarcia ognia.

Oleg również rzucił granat i krzyknął:

- Ale Pasaran!

Wróg zawahał się. W tym momencie karabiny maszynowe trafiły we wroga. Zaczęli kosić wroga.

Dzieci rozglądały się. Kilkadziesiąt dziewcząt z Komsomołu z gołymi nogami podniosło karabiny maszynowe i otworzyło ogień. Strzelali do najemników. Oderwanie się dziewczyny wzrosło niepostrzeżenie. Członkowie Komsomołu byli młodzi, szczupli i atrakcyjni i bardzo celnie uderzali nazistów. Poobijani faszyści rzucili się im na pięty.


ODWAGA SYNA STENKI RAZINA

Zatrzymano około trzynastoletniego chłopca wraz z ojcem. Starzec jest, co zrozumiałe, znanym buntownikiem, który przelał strumienie krwi. Ale syn jest jeszcze dzieckiem. Zapytaj go, który.

Ale asystent Cornila inaczej ocenił byłego wodza wojskowego. I zasugerował, aby chłopca przesłuchać z pasją - a co by było, gdyby wiedział, gdzie znajdują się skarby jego ojca.

Syn Stenki Razin został zabrany do piwnicy tortur. Chłopak próbował wyglądać prosto i wyglądać dumnie. Choć w środku było strasznie. Narzędzia tortur są powieszone, w kominku płonie. Kaci w czerwonych hełmach.

Samosa podszedł do chłopca, wyciągnął rękę, potrząsnął go za kołnierz i zapytał groźnie:

- Powiedz mi, gdzie tyatka ukryła skarby, wypuść go na wolność. Nie - będziemy torturować!

Griszka, syn Stenki Razina, odważnie odpowiedział:

- Nic ci nie powiem! A tym bardziej dla Ciebie!

Samosa warknął:

- Torturuj chłopczycę!

I osobiście pociągnął za kołnierz, zrywając chłopcu kaftan. Rozebrali Grishkę i przeciągnęli go na stojak. Chłopak desperacko próbował się odsunąć. Ale doświadczeni kaci unieruchomili Grishkę uderzeniem w szyję. Potem chwycili go za ręce i zaczęli podnosić za linę. Chłopak zacisnął zęby. Kat chwycił chłopca za tors i potrząsnął nim, wykręcając go w stawach. Griszka zaczął ciężko oddychać, ale powstrzymał krzyk.

Urzędnik dyktujący skrybom powiedział głębokim głosem:

- Powiedz mi, złodzieju, gdzie twój brat ukrył skarb.

Chłopiec odpowiedział z pogardą w głosie:

- Nawet gdybym wiedział, nie powiedziałbym!

Samosa rozkazał katowi:

- Uderzyć! Dziesięć uderzeń ostrożnie!

Kat uderzał stale. Ciało Griszki zatrząsło się. Przy dziesiątym uderzeniu oprawca zamarł. I spojrzał na Samosę. Podczas egzekucji chłopiec milczał, zagryzając wargę.

Urzędnik powiedział głębokim głosem:

- Powiedz mi, złodzieju, gdzie facet ukrył skarb?

Griszka krzyknęła:

- Nie powiem!

Samosa warknął:

- Pięć uderzeń bez zapisywania!

Kat zadał chłopca potężnym ciosem, wstrząsając całym jego ciałem. Griszka krzyknął, ale przygryzł wargę. Potem nastąpił drugi cios. Również zamaszysty i mocny. Griszka nadal milczał. I znowu, po trzecim uderzeniu, z rozciętej skóry kapała krew.

Samosa zmarszczył brwi, gdy chłopiec otrzymywał lanie. Oczywiście syn mógł nie wiedzieć, gdzie Stenka ukrył skarb. A może nawet prawdziwe skarby. Ale chłopca należy przesłuchać. I wydrzeć mu tajemnice.

Po piątym uderzeniu krew zaczęła aktywnie kapać.

Urzędnik powtórzył pytanie. Griszka milczał.

Samosa zamówiła:

- Spal mu piętę.

Kat wyjął kawałek gorącego żelaza i przyłożył go do gołej stopy chłopca. Zadrżał, zwinął się i... stracił przytomność.

Adala pomyślała, że dobrym pomysłem byłoby poddanie przez to Piotra, aby nie zabijał nieuzbrojonych i starych. Piotr zrobił coś złego. Jak by to było w prawdziwej bitwie kontaktowej? Nie byłbyś nieśmiały?

Nawiasem mówiąc, syn Stenki Razina, Grishka, wiedział, gdzie ukryty jest jeden ze skarbów jego ojca, ale milczał. Doprowadzono go do siebie, nalewając wiadro lodowatej wody. Następnie Samosa rozkazał:

- Przypal też drugą piętę żelazkiem!

Tym razem chłopiec nie zemdlał, próbował się poruszyć, ale bose stopy Griszki utknęły w dybach.

Samosa syknęła:

- Jeszcze pięć rzęs, bez żadnej opieki!

Po piątym uderzeniu jasna głowa chłopca zatrząsła się, a Grishka stracił przytomność.

Doświadczony urzędnik zajmujący się torturami poradził:

- Daj mu odejść! Dziecko nadal będzie leżało!

Samosa powiedział surowo:

- Bierz szczeniaka! Przetrzyj to wódką i połóż na łóżku... Puść to! Jutro będziemy kontynuować tortury!

Grishkę wyjęto ze stojaka, a nacięcia przetarto mieszaniną alkoholu i wody. Chłopiec drgnął: wódka zapiekła. Następnie Griszce podano gorący bulion i zamknięto w ogrzewanej celi. Ale na wszelki wypadek przykuli chłopca łańcuchem za szyję i pozwolili mu zasnąć. Chłopiec spał na brzuchu, łóżko było miękkie. Ofiary często giną podczas tortur ze strony oprawców, a Samosa chciał wiedzieć, gdzie Stenka ukrył swoje skarby.

Po tym, jak pozwolił Griszce odejść i spać, następnego dnia chłopca ponownie zaciągnięto do sali tortur. Znowu wciągnęli go na stojak. Już rozciągnięte stawy Grishki stały się bardziej bolesne. U stóp chłopca zawieszono ciężarki. Aby bardziej rozciągnąć mięśnie. Wtedy kat z uśmiechem przyniósł rozżarzone do czerwoności żelazo i przycisnął je do piersi Griszki. Chłopak zacisnął zęby z dzikiego bólu.

Samosa ryknął:

- Mów złodzieju!

Cuchnęło spalenizną. Zapach pieczonego mięsa nasilił się. Oczy Griszki zmrużyły się z szoku bólowego, a chłopiec znów stracił przytomność. Kat wyjął żelazo z piersi i powiedział:

- Silny chłopak...

Samosa warknął:

- Musimy to rozdzielić... Kocioł jest u twoich stóp!

Kat posmarował podeszwy chłopca oliwą i z daleka zapalił palenisko. Już spalone pięty bolały bardzo. Chłopiec oddychał ciężko. Spuścił mieszaninę potu i krwi, zgrzytnął zębami, ale milczał. Choć wiele go to kosztowało. Wysiłki były desperackie.

Samosa warknął wściekle:

- Będziesz mówił! Hej, uderz mnie w plecy!

Kat zasypał Griszkę ciosami. Przy dziesiątym uderzeniu głowa chłopca zakręciła się leniwie i upadła. Chłopiec nie od razu opamiętał się, nawet po wylaniu na niego wiadrem wody. Samosa uderzył Grishkę w twarz i rozkazał:

- Więcej rytmu!

Duke zauważył:

- Nagi mężczyzna umrze...

Samosa warknął:

- Gówno! Zdejmij go z wieszaka! Kontynuuj jutro!

Griszkę ponownie oddzielono od narzędzia tortur i zabrano do pokoju. Chłopiec trząsł się i trząsł. Zapadł w ciężki, urojeniowy sen. Potem obudził się i płakał. Ale gdy tylko dozorca się pojawił, zamilkł i spojrzał na niego ze złością. Rzucił chłopcu trochę chleba i kwasu chlebowego. Chłopiec nie miał szans na ucieczkę, zwłaszcza, że był przykuty łańcuchem za szyję.

Następnego dnia Grishkę torturowano nieco inaczej. Podnieśli mnie do sufitu, unosząc ramiona na stojaku, a potem puścili. Taki dziki ból

przerywa oddychanie. Chłopca podnoszono trzy razy, aż stracił przytomność.

Po czym kat ponownie uderzył go biczem i przypalił mu brzuch gorącym żelazem. Po dokładnym torturowaniu chłopca wypuścili go i zabrali do celi. Kaci nic nie osiągnęli.

Następnego dnia Griszkę powieszono na wieszaku, pod jego bosymi stopami rozpalono kociołek, a na plecy i pośladki przykładano gorący drut. Chłopiec podczas tortur kilkakrotnie tracił przytomność, ale odzyskał przytomność. Do czasu, aż sami kaci zmęczyli się i zaprzestali tortur.

Następnego dnia wyciągnięto chłopca, a kat zaczął łamać mu palce u nóg rozpalonymi do czerwoności szczypcami, a także naciskać na żebra. Grishka krzyknął kilka razy, ale na prośby o powiedzenie czegoś odpowiedział muczeniem.

I znowu otrzymał bat.

Minęły dwa tygodnie. Dziecinne ciało Griszki jest już wyczerpane torturami. Ból jest wszędzie. Nie było ani jednej krwi ani żyły nietkniętej przez ból. Na początku, kiedy go pobili i spalili, chciał wbiec i stłumić eksplozje w swoim ciele. Kiedy jednak ból ogarnął całą istotę, stał się nudny.

Sam Samosa widział, że szanse Griszki na wybicie czegoś maleją na jego oczach. Kaci wypróbowali nowy środek. Znaleźliśmy mąkę. Griszce zgolono włosy, a na czubek głowy zaczęła kapać zimna woda. Tortury są brutalne i skuteczne. Po kilku godzinach ma się wrażenie, jakby w mózgu eksplodowały bomby. Grishka był prawie ślepy i głuchy. Nie słyszał już słów kata i Samosy.

Poddali się, ponownie przeciągnięci na stojaku. Nie zdając sobie sprawy, że jakikolwiek ból dla chłopca był jedynie pocieszeniem - odwróceniem uwagi od straszniejszego wrzodu w mózgu.

Ogień i bicz rozjaśniły jego oczy.

Grishka opamiętał się i był w stanie zobaczyć oprawców. Tutaj oprawca umieszcza ciężarki na bloku, w którym zaciśnięte są nogi chłopca. Ból w ramionach staje się coraz silniejszy, ale to odwraca moją uwagę od piekła w mózgu.

Samosa ryczy na całe gardło. On sam jest rudy i ma brodę:

- Powiedz mi, szczeniaku, gdzie ojciec ukrył skarby!

Griszka kręci głową. W odpowiedzi następuje cios, który wstrząsa ciałem i uderza go mocno. Inny kat, pod bosymi stopami chłopca, grzebie pod stojakiem. To przerażające, ale nie aż tak straszne.

Oto Cornila, ojciec chrzestny Stenki Razin i były wódz wojskowy. Starszy, z siwą brodą. W jego spojrzeniu widać nawet pozory współczucia dla torturowanego dziecka. Nieopodal stoi bojar w bobrowej czapce. Wyraźnie jest mu gorąco w sali tortur. Na jego twarzy widać wyraźne zainteresowanie torturami chłopca. Tortury trwają. Griszka poczuł nagle przypływ sił i zaśpiewał:

Jesteś Razinem, moim królem i ojcem,

Jeszcze raz podniósł lud pod jarzmo...

Wierzę, że nadejdzie koniec cierpień

Dla bojarów będą tylko bicze i nic!


Chłop, robotnik jest teraz pod jarzmem,

Proletariusz zostaje zmiażdżony przez bojarów...

Wierzę jednak, że wytępimy wszystkich krwiopijców,

Zaśpiewajmy tysiąc arii naszej Ojczyźnie!


Przecież na każdym podwórku ofiara bojarów jęczy,

Wszędzie są słupki i stojaki...

Są jeszcze gorsi, pomyślcie o niewiernych,

Torturują cię, szarpnij się w agonii!


Ale Razin przeszedł bitwy,

Wszystkie niezbędne ręce i ścieżki...

Ze zwycięstwem przyszedł nasz wolny Kozak,

Rozerwać wszystkich bojarów-kapłanów!


Nie, wiedz, że mamy wątpliwości,

W końcu jesteśmy dla ludzi, bez wątpienia...

Teraz nadchodzi godzina wglądu,

Ku chwale innych pokoleń...


Jesteś Razinem wolności i honoru - przywódcą,

Chodziłem po naszej Rosji...

Chcę, żebyś został naszym suwerenem,

Albo jeszcze lepiej, uniwersalny mesjasz!


Niech stanie się sprawiedliwość, więc uwierz mi,

Na zawsze pozostanie promień światła...

A bestia zostanie rozerwana na kawałki przez despotę,

Możemy poczekać do świtu!


Bitwa toczy się pod Symbirskiem - walka,

Jesteśmy wściekłymi, brutalnymi wojownikami, wiesz!

I wierzę, że przeznaczeniem jest zostać zwycięzcą,

Proszę, dajcie barom trochę rozumu!


Chociaż Razin zginął bohatersko w bitwie,

Ale w wieczności jego oblicze jest święte...

Jest bez wątpienia rycerzem, jeźdźcem,

I tak się stanie, uwierzcie Kremlowi za chwilę!


Skończy się niewolnictwo i jarzmo bojarów,

I słońce wzejdzie nad planetą...

Cierpienie i oszustwo znikną na zawsze,

A Razin jest uwielbiony w wierszach!

Kiedy chłopiec śpiewał, wszyscy, zarówno kaci, jak i "publiczność", stali jak zamrożeni i słuchali. Ale przy ostatnich słowach Samosa eksplodował i krzyknął z całych sił:

- Zatoka! Zabij go!

Kat zasypywał chłopca wściekłymi ciosami. Już tracąc przytomność, Griszka szepnęła:

- Naród rosyjski będzie wolny!

Zakrwawionego chłopca zdjęto z wieszaka i wyniesiono. Samosa otarł pot z czoła i syknął:

- Wystarczająco! Dość z nami! Podziel tego drania na ćwiartki i skończ z tym!

Cornila powiedziała z wahaniem:

- Czy wypada ćwiartować dziecko? A nawet publicznie? Może udusić go w celi?

Samosa warknął, stukając obcasami o podłogę.

- NIE! Wykonać! I publicznie - kwaterowanie!

Bojar potwierdził, zaciskając pięść:

- Niech będzie! Potwierdzam wyrok śmierci!

Samosa uśmiechnął się złośliwie:

- Grishka jest kwaterowany! Wydobędziemy całe nasienie Razina!

Tutaj Adala się rozproszyła. Zmuszona jest wydać rozkaz strzału. A rakieta bombowa ważąca dwadzieścia ton uderza w Toronto. Przynosi sobie śmierć i przerażenie. Adala podąża za ognistym ogonem swoim zdezorientowanym wzrokiem.

Och, byłoby lepiej, gdyby była pilotem. Jakie to fajne i romantyczne. Oto taki pilot-raider.

Na niebie jest bardzo fajnie.. Dziewczyna pochyliła głowę i zaczęła przypominać sobie przynajmniej coś dobrego. Ale nic nie przyszło mi do głowy. Oprócz historii o synu Stenki Razina.

Chłopiec leżał na łóżku, wirując i majacząc przez sen. Trudno spać, gdy całe ciało jest poranione, a wrzody są również skorodowane przez sól i wódkę. Ostatnie piętnaście dni było czystą torturą. Tortury w nocy i silne delirium w ciągu dnia.

Chłopiec śnił o swoim ojcu. Potężny i silny Stepan zachęcał syna:

- Trzymaj się dzieciaku! Ludzie będą cię pamiętać, gdy przyjąłeś śmierć!

Griszka, majacząc, odpowiedział:

- Jaka śmierć mnie czeka?

Stepan stwierdził z przekonaniem:

- Nasza przyszłość jest mglista. I nie wiadomo, co nas czeka. Ale Twoje ostatnie chwile w życiu będą najważniejsze. Nie wahaj się! Zachowaj odwagę!

Griszka odpowiedział nie do końca pewnie:

- Będę stanowczy... Ale ty, tato... Czy nasza słuszna sprawa jest naprawdę przegrana?

Stiepan powiedział grzmiącym głosem:

- Cóż ja nie! Być może zostanę stracony, ale przyjdzie inny Razin, a po nim kolejny Razin, a nasi wrogowie nie będą mogli nic z tym zrobić! Nastaną nowe stulecia, nastąpi zmiana pokoleń... Ale Lenin, władca burzy, przyjdzie po Razina!

Griszka, również zyskując pewność siebie, powiedział:

- Wierzę, że wrócisz!

Chłopiec się obudził. Ciało bolało tępo, a skóra była szorstka. Usłyszano zgrzytanie przy drzwiach i kat wszedł do celi.

Wielki oprawca powiedział łagodnym tonem:

- Cześć Griszka!

Chłopiec, nagle czując się silny, odpowiedział:

- Kat nie jest w dobrym zdrowiu, więc umierasz!

Oprawca dobrodusznie skinął głową:

- A ty jesteś odważnym szczeniakiem. Widziałem i męczyłem różnych... Ale nigdy nie widziałem kogoś takiego jak ty! Taki mały, a prawdziwy krzemień!

Griszka skromnie odpowiedziała:

- Mam ducha mojego ojca!

Kat z uśmiechem zaproponował:

- Dobijmy Targu...

Chłopiec brzęknął łańcuchem i znalazł siłę, aby wstać z łóżka i usiąść. Griszka zapytał z zainteresowaniem:

- Jaka umowa?

Kat zasugerował szeptem:

- Pozwól mi powiedzieć, gdzie jest skarb twojego ojca, a ja... zdejmę obrożę i wyniosę cię do torby.

Griszka zawahał się przez chwilę. Rzeczywiście, co jeśli oszukasz kata. Wskaż mu niewłaściwe miejsce, wykorzystaj chwilę i uciekaj. Uratować swoje życie i pozostawić wrogów w zawieszeniu? Pokusa była wielka. Ale chłopiec pamiętał swojego ojca. Kupić sobie życie przebiegłością i oszustwem? Nie, musi godnie umrzeć na szafocie!

Griszka potrząsnął ogoloną, posiniaczoną i wyboistą głową:

- NIE!

Oprawca uśmiechnął się i zauważył:

- Jutro zostaniesz stracony! To pewne... Nie będzie już tortur, ale nie ma innych gotowych do egzekucji!

Griszka wzdrygnął się, ale odpowiedział odważnie:

- Cóż, rozstrzelają... Wszyscy jesteśmy śmiertelnikami!

Kat dodał z uśmiechem:

- Nie zostaniesz tak po prostu ścięty! I rzucą to na koło! Najpierw zostaną odcięte ręce, potem nogi, a dopiero potem głowa. Chcesz tego?

Chłopiec wzdrygnął się, zbladł i wymamrotał:

- Skoro los jest taki... Spróbuję po prostu przyjąć śmierć z godnością!

Kat uśmiechnął się i zauważył:

- Twój ojciec został już zabrany do Moskwy. Tam torturują cię jeszcze bardziej. A potem czeka również koło ćwiartkowe. A ty... Szkoda, że zostali rozstrzelani! Jesteś silnym chłopcem i miło byłoby cię jeszcze torturować!

Griszka odpowiedział szorstko:

- W następnym świecie będziesz torturowany!

Kat opuścił celę. A Grishka odwrócił się i uderzył pięścią w brodę. Ból rozbrzmiewał w żyłach rozciągniętych na stojaku. Może nie powinien tego robić? Trzeba było wykazać się rozwagą i oszukać kata. A dalej, czekając na niego...

Chłopak ledwo się podniósł i spojrzał na swoją rękę, pokrytą sikami i oparzeniami? Czy naprawdę zostanie odcięta? Griszka spojrzał na jego nogę. Była też cała pobita, spalono jej podeszwy, połamano palce u nóg. Ale prawdopodobnie nadal będzie mógł wspiąć się na szafot. A jego nogi i ręce, a w końcu jego głowa zostaną odcięte. A wtedy dusza poleci do nieba...

Jest jeszcze dzieckiem i nie miał czasu na grzech. Przeszedł próbę ognia i bicza. Najprawdopodobniej czeka ich zasłużony raj lub, w najgorszym przypadku, krótki pobyt w czyśćcu. Ciekawe, czy zaproszą go do spowiedzi u księdza? To jednak nie jest już istotne. Griszka nie czuł za sobą żadnych grzechów i nie bał się teraz nieuniknionego spotkania z Bogiem. A w raju jest dobrze, cudowny ogród, gdzie jest wieczne lato, a anioły grają na harfach. Dlaczego nie miejsce godne dla chłopca, który przeszedł ciężkie tortury?

To lepsze niż wisieć na wieszaku, rozdzierać skórę biczem i łamać palce gorącym żelazkiem. Tam na zawsze pozostaniesz chłopcem, będziesz na zawsze młody i zdrowy.

Słychać było dzwonienie drzwi. Pojawiła się dziewczyna z tacą, dwoma strażnikami i Samosą. Potwór uśmiechnął się i powiedział:

- Ostatni raz w życiu, zjedz dobrze, szczeniaku! Kornila jest hojna! I tam odetną ci ręce i nogi!

Griszka odpowiedział szorstko:

- I zostaniesz ukarany... Nie na ziemi, ale w niebie!

Samosa warknął:

- Szczeniak! Zobaczymy, jak będziesz krzyczeć za kierownicą!

Griszka powiedział odważnie:

- Śmierć czasami daje nieśmiertelność, a zdrada daje zapomnienie!

Samosa ze złością trzasnął drzwiami i wyszedł. Pozostał tylko kat. Griszka skinął mu niemal przyjaźnie głową:

- Takie właśnie święta obchodzimy! A ty nie chcesz umierać!

Kat z przebiegłym spojrzeniem zapytał chłopca:

- Czy nie pomyślałeś o swojej duszy?

Griszka odpowiedział szczerze:

- Nie czuję, żebym miał za co żałować.

Kat skinął głową na to:

- Cóż, ciesz się, draniu. W tym samym czasie wypij lampkę wina. Chyba pierwszy w życiu.

Griszka zaczął jeść gęś. Po kleiku więziennym jedzenie wydawało się niezwykle smaczne. Chłopcu żucie było trochę bolesne, ale mięso wydawało się słodkie. I zostało aktywnie połknięte.

Kat zauważył:

- Gdyby nie twój ojciec chrzestny Cornila, nie dostałbyś takich uczt.

Griszka zapytał z poważną miną:

- Czego on chce?

Oprawca odpowiedział szczerze:

- Zdobądź skarby Stepana. Inaczej by się nie poruszył.

Griszka odpowiedział obojętnym tonem:

- Niech skarby leżą w ziemi. I będzie służyć przyszłym powstaniom!

Kat powiedział z podziwem:

- Cóż, jesteś orłem! Prawdziwy wojownik! Cóż, życzę powodzenia!

I oprawca opuścił chłopca. Grishka czuł się ciężko po zjedzeniu i wypiciu kieliszka mocnego wina. Oczy się zamknęły i chłopiec zasnął. Śniły mu się bitwy i różnego rodzaju incydenty. To tak, jakby był bajkowym rycerzem, który zabija tysiące wojowników.

Znak w prawo - ulica, lewy pas!

A potem leci na smoku. Jak bohater z bajki...

Następnego ranka Gruszka obudziła się. Po raz pierwszy chłopiec dobrze spał i poczuł się bardziej energiczny. Kaci go podnieśli. Na ranne ciało nałożyli wór. I podnieśli mnie i poprowadzili na egzekucję. Griszka o świcie zobaczył farbę i ostre włócznie.

Chłopiec chodził w kajdanach, co było niewygodne. Wyprowadzono go na podwórko. Bose, kalekie stopy chłopca z trudem stąpały po bruku. Ale Griszka wytrzymał to, zaciskając zęby i próbując utrzymać się w pozycji pionowej. Chociaż każdy krok poparzonych stóp był bolesny. Wyszedł na plac.

Ludzie widzieli chłopca. Ogolony, pokryty jedynie otarciami i siniakami, z bosymi, poparzonymi stopami, wychudzony.

Griszka budził raczej litość niż nienawiść. Wiele osób, zwłaszcza kobiet, westchnęło ze współczuciem.

Chłopak mrugnął do nich i powiedział:

- Jak, gdzie jest nasz, nie zniknął!

I poszedł dalej. Nie było szczególnego strachu. Grishka był pewien, że nie zasługuje na piekło. A niebo jest o wiele lepsze niż ziemska, okrutna egzystencja.

Miejsce egzekucji otoczone było przez wybranych moskiewskich łuczników. Jest tu mnóstwo strażników i swojskich Kozaków. Wydawało się, że to nie dziecko zostało stracone, ale zbrodniarz państwowy kosmicznych rozmiarów.

Chłopiec chwiejnie, chwiejąc się, wspiął się po drabinie, stąpając poparzonymi stopami po dębowych deskach.

Na bloku błyszczał ogromny, zaostrzony topór. Wokół chodził masywny kat w czerwonej szacie. Było też koło przeznaczone do ćwiartowania.

Griszka przeżegnał się. Poruszanie rękami naprawdę boli.

Herold zaczął czytać oskarżenie:

- Ten syn Stenki Razina, Griszka, jest winny: ukrywania skarbów, organizowania oddziałów rebeliantów, egzekucji i rabunków bojarów, przemocy wobec kobiet i tak dalej. Dlatego zostaje skazany na ćwiartkę na kole i wieczne przekleństwo. Oby wyrok został wykonany.

Griszka wzdrygnęła się, ale pozostała w miejscu i wyprostowana. Urzędnik syknął:

- Czy złodziej jest gotowy pokutować przed ludem?

Griszka pomyślała. Tak, ma czego żałować. Chłopak skłonił się i powiedział:

- Przepraszam, Don Kozacy. Jestem winny przed tobą, że nie uwolniłem cię od jarzma bojara.

Samosa krzyknęła rozpaczliwie:

- Wykonaj go szybko!

Pomocnicy kata rzucili się do chłopca. Griszka, pokonując ból w dłoniach, sam oderwał wór. Ludność narażona była na wrzody i rany spowodowane przez oprawców. Następnie wykręcili ręce Griszki i wrzucili go na koło.

Kat uniósł topór nad chłopcem. "Teraz się zacznie" - pomyślał Griszka.

Ale w tej chwili zabrzmiała trąbka i herold oznajmił:

- Królewska litość! Ze względu na młodość Grzegorza karę śmierci zastępuje sprzedaż w niewolę! Niech będzie!

Chłopca podniesiono z rusztowania i wprowadzono do pokoju. Dla Grishki rozpoczęło się nowe życie.


Gruby Kubek i jego gang pomagają Hitlerowi

Istnieje niezwykle duża liczba wszechświatów i ciągle coś się w nich dzieje.

Oto kolejna zmiana w prawdziwej historii. Tym razem animowany Tołstooz i jego zespół zostali przeniesieni z hipernoosfery wyimaginowanych światów do jednego z równoległych wszechświatów II wojny światowej.

I oczywiście kot złoczyńca postanowił pomóc Adolfowi Hitlerowi. A cała jego nikczemna drużyna jest z nim.

Tołstopuz, Mepps, Kret, Brodawka, Sopatka - pięć bardzo kolorowych kreskówek.

Cóż, ich umiejętności są bardzo poważne. Na początek porwali samego Churchilla. A że Tołstopuz to po prostu genialny czarny charakter. I udało mu się przeprowadzić śmiałą operację. Co więcej, przebiegły, gruby kot zauważył, że brytyjski premier uwielbia kanapki. A jeśli tak, to... Churchill połknął opakowanie, skurczył się, a ekipa Grubego Brzucha ukryła go w tabakierce.

I przywieźli go do Führera... Pod groźbą odwetu Churchill był zmuszony zawrzeć pokój i oddać część kolonii III Rzeszy.

W rezultacie Führer uniknął bitwy powietrznej o Anglię i dużych strat w lotnictwie.

Do czasu ataku na ZSRR jego armia okazała się silniejsza, zwłaszcza lotnictwo. W ramach planu Barbarossa przeznaczono aż pięć tysięcy samolotów więcej i półtora tysiąca czołgów. I piechota dla pół miliona Niemców i kolejnych pół miliona Włochów, którzy nie muszą walczyć w Afryce.

Teraz sytuacja w ZSRR stała się jeszcze gorsza. Wróg jest znacznie silniejszy niż wcześniej. Co więcej, Tołstopuz i jego banda trochę pomogli Niemcom. Fritz wprowadził do masowej produkcji czołg T-5, wyposażony w dwa działa i cztery karabiny maszynowe. Miał mocniejszy silnik i opływową wieżę. Duży problem dla samochodów radzieckich, taki mastodont. A Armia Czerwona nie jest gotowa do obrony ani w historii prawdziwej, ani w historii alternatywnej. Co więcej, nie ma map ich terytorium. Wszystkie myśli skupiają się wyłącznie na ofensywie. Nie wiedzą jednak, jak się bronić.

Tołstopuz i jego zespół również zniszczyli całą komunikację. To złośliwy gang.

Zatem walki dla Armii Czerwonej potoczyły się jeszcze gorzej niż w prawdziwej historii. A Fritz zaczął się szybciej przebijać. I plan Barbarossy został przekroczony. Armia Czerwona całkowicie się rozpada.

A teraz hordy Hitlera zbliżają się do Moskwy. Tutaj konieczne jest, aby armada Hitlera napotkała zacięty opór.

Ale oto znaki: sześciu wojowników wchodzi do bitwy. Jest tylko jedna nadzieja dla Olega, Margarity, Nataszy, Zoi, Augustiny, Swietłany. Potrafią zatrzymać i jednocześnie pokonać wrogów, zamieniając ich w popiół.

Zgromadził się taki dziki i piękny zespół dziewcząt. A przeciwko nim jest Tostopuz i jego gang. Cóż, to nie jest straszne...

A naziści już krążą po Moskwie z różnych stron.

Następnie Oleg i dziewczyny ponownie wkroczyli do bitwy, pomagając Rosji, a raczej ZSRR.

Tutaj dołączyła do nich kolejna bosa dziewczyna, Margarita. Również dorosła pisarka stała się dziewczynką w wieku około dwunastu lat w zamian za nieśmiertelność i spełnia misję.

Wojownicy XXI wieku ponownie starli się z nazistami XX wieku.

W faszystowskim brązowym imperium jest zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oleg Rybaczenko, mordując mieczami nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Małgorzata, miażdżąc przeciwników, obnażyła zęby i wymamrotała:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły rozsypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając w nazistów oraz ich samoloty i czołgi.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez młyn przeciwko nazistom.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I to zarówno w oczach, jak i w gardłach hitlerowskich żołnierzy i samolotów.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Augustyn, wycinając białych żołnierzy i czołgi, zapiszczał:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. A Takni i biali wojownicy upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Naziści padają jak snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko postępuje przeciwko nazistom. Chłopiec Terminator sieka brązowe oddziały.

A jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną, rozdzierają pnie i zestrzeliwują samoloty.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok faszystowskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka nazistów wraz z czołgami i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła faszystom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Tnie brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I bosymi palcami rzuca śmiercionośnymi igłami - zestrzeliwuje czołgi i samoloty.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Augustyn, mordując nazistów i eksterminując brunatnych żołnierzy, krzyczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A gołymi palcami rzuci na wroga coś, co zabije słonia, a tym bardziej czołg.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka, szatkuje nazistów. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszcząc czołgi i samoloty.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Jednym skokiem wyciął wielu nazistów.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Margarita przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają prezenty śmierci, płoną czołgi i samoloty.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje brązowych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A naziści padają martwi. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natasza jest również bardzo fajna w ofensywie.

I rzuca bosymi stopami i pluje z rurki.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya szturmuje gruzy zwłok nazistów. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A brązowi wojownicy wciąż spadają i spadają.

Zosia krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł nazistów.

Potem padają martwi.

A raczej całkowicie martwy.

Augustyn w ofensywie. Niszczy brązowe oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez wojska faszystowskie.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł.

Swietłana w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy bosej dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe.

Atak Olega przyspiesza. Chłopiec bije nazistów.

Jego bose stopy rzucają ostrymi igłami - rozrywając czołgi i samoloty.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to dziewczyna szalona w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci stu nazistów i dziesięć czołgów.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.

Natasza przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina brązowych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się i zwolnieniu, a czołgi i samoloty błądzą.

Zosia jest w ofensywie. Jej miecze wydają się ciąć mięso i metalową sałatkę. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I mnóstwo ludzi z przebitymi gardłami, stosy trupów, a także połamane czołgi i zestrzelone samoloty.

Augustine to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już ponad stu nazistów. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu nazistów i tuzin czołgów zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Augustyn śpiewał:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Svetlana również jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych myśliwców wpadła już do rowu i wzdłuż dróg.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Oleg Rybachenko wraca do akcji. I postępuje, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi naziści spadają.

Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.

Chłopak-pisarz pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

Okazało się, że to naprawdę fajne przedstawienie. A ilu nazistów zginęło? I zabili największą liczbę największych brązowych wojowników.

Margarita także walczy. Niszczy armie cynamonowe i stalowe oraz ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych myśliwców już się rozpadła.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych wrogów, czołgi, a nawet samoloty.

A Natasza ma władzę. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu nazistów już zabiłeś?

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Natasza krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu nazistów.

Zoya jest w ruchu i zabiła wielu brązowych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Augustyn postępuje i miażdży swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Swietłana jest w ruchu. Tutaj wyciąłem wiele czaszek i wież czołgów. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp, uderzając piechotę i samoloty.

Oleg Rybachenko skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęk igieł, przewraca czołgi i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już sporo lat, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp.

Margarita śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w nazistów i ich czołgi i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuci groszek gołymi palcami, tysiąc nazistów natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia brązowego, piekielnego imperium topnieje na naszych oczach.

Natasza w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Zoya w dzikim ruchu. Atakuje nazistów. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a następnie ryczy:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami, zmiatając czołgi. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich koszmarów.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i tną mięso i metal.

Svetlana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie ścięty, zaśmieca się masę zwłok, a wokół leżą samoloty i czołgi.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Oleg ponownie odetnie setkę nazistów, zamiatając jak meteor. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak zostanie rozerwany na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Margarita zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu brązowych wojowników. I wycina duże połacie.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Natasza jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak atakuje nazistów. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Natasza wzięła to i zaśpiewała:

- Bieg w miejscu to ogólne pojednanie!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa brązowych głów armii odtoczyła się, a czołgi spłonęły.

Jest walczącą pięknością. Pokonaj się taką żółtą armadą.

Zoya jest w ruchu, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła, robią trumny, powodują eksplozję czołgów i samolotów.

Zoja wzięła go i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Natasza krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I uderzy wielu wojowników, odcinając wieże od czołgów.

Augustyn w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników - jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań!

Augustyn wziął go i syknął:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Oleg Rybaczenko mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Margarita, rzucając bosą stopą sztylet, rozbijając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Augustyn chętnie się z tym zgodził:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami odpali morderczą.

Svetlana w bitwie nie jest gorsza od przeciwników. Nie dziewczynę, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Swietłana, siekając wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:

- Głupiec nie potrzebuje noża....

Zoya pisnęła, rzucając igłami gołymi, opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Natasza, wycinając nazistów, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Oleg Rybachenko wygląda bardzo stylowo w walce.

Margarita śpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciąłem kilkaset głów nazistom i czołgom i pisnąłem:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Oleg, siekając brązowych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Margarita syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Natasza zaśpiewała w ofensywie:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Leciał po łuku, niszcząc wielu nazistów i wieże czołgów.

Zoya dodała, kontynuując niszczenie:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili w wiele myśliwców i samolotów.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Augustyna, wymachując nogami i rzucając ostro zakończone swastyki, zabulgotała:

- Flaga imperialna naprzód!

Svetlana chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyczały zgodnie, miażdżąc nazistów:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdarte, a wieże czołgów zniszczone.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Natasza wzleciała w powietrze. Rozszarpała swoich przeciwników i skrzydlate sępy i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Oleg Rybachenko zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, ochrona daje!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Natasza wycięła nazistów i pisnęła:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopak sprzeciwił się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Natasza zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna gołymi palcami rzucała we wroga igłami, wysadzała w powietrze masę czołgów i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Po czym Natasza ponownie ciąła wrogów, burząc wieże czołgów.

Zoya to bardzo szybki złodziej. Wystrzeliła całą beczkę w stronę nazistów. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Augustyn także nie jest słaby w walce. Tak atakuje nazistów. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

I siekając przeciwników śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie ciasto!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box.

Ale jak Swietłana walczy. I naziści to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Swietłana zauważyła ostro, gdy z jej bosych stóp posypały się plamy metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podziały w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły czoła nazistom. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Oleg toczy bitwę i atakuje nazistów. Bije ich bez litości, przecina czołgi i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Margarita, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi, podniosła:

- Jesteśmy jak byki!

Natasza wzięła go i zawyła, wycinając brązowych żołnierzy wraz z czołgami:

- Nie możesz kłamać!

Zoya rozerwała nazistów i pisnęła:

- Nie, nie ręcznie!

I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy wielu faszystów.

Natasza wzięła to i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Zoya, również niszcząc nazistów i ich czołgi, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czysta zagłada przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Augustyn również całkiem logicznie zauważył:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu nazistów.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową generała Hitlera. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Svetlana jest bardzo wściekła w ofensywie, szczególnie powalając czołgi, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Kiedy przebija się przez wszystkich, samoloty się zawalają. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa nazistów upadła.

Oleg ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Małgorzata w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. Zabito wielu różnych wrogów, zniszczono czołgi i samoloty.

Margarita śpiewała w sposób wesoły:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Natasza w bitwie jest po prostu swego rodzaju terminatorem. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I uderza to w nazistów jak gwoździe. I zniszczy masę mastodontów i skrzydlatych, piekielnych maszyn.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Zoya również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy nazistów potrójnym młynem!

A Augustyn odkrzyknął:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. I było wielu wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich. Podobnie jak wieże czołgów, skrzydła faszystowskich samolotów są odrywane.

Augustyn syknął:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Swietłana, miażdżąc swoich wrogów, powiedziała:

- Zabijemy cię kolejką!

Augustyn potwierdził:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej bosych stóp znów leci dar całkowitej zagłady! I tak wiele czołgów i samolotów eksplodowało naraz na małe wióry.

W odpowiedzi Oleg zaśpiewał:

- Będzie kompletny banzai!

Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i gołymi palcami rzucając igłami, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, wydała:

- W skrócie! W skrócie!

Natasza, niszcząc brązowych wojowników, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Oleg Rybaczenko, rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca. Odcinał zarówno wieże czołgów, jak i ogony samolotów.

Margarita, wycinając wojowników brązowego imperium i zbroję czołgów, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie?

I kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

Dobrze współpracowali wtedy z nazistami... A Rosja Radziecka pokonała brązowe imperium podczas szturmu na Moskwę.

Wojna jeszcze się nie skończyła, ale ZSRR ma już szansę pokonać samych nazistów. Zatem cała szóstka ponownie musiała przerwać swoją super i fajną misję.


HISTORIA NAstroju Warunkowego.

Ale w każdym razie jest to lepsze dla Rosji niż przegrana przez Stany Zjednoczone bitwa o Midway. Chociaż tutaj również możliwe są różne niuanse. Dlaczego, tylko scenariusz pesymizmu.

Oleg Rybachenko marzył o innej opcji. Japonia nie otwiera drugiego frontu przeciwko ZSRR, a Niemcy przegrywają pod Stalingradem. Dalsze wydarzenia rozwijają się, jak w prawdziwej historii, tyle że nie ma amerykańskiego lądowania w Maroku.

Hitlerowi udaje się pozostać w Afryce, ale Führer nadal uważa front wschodni za główny, a zachodni za drugorzędny. I rozpoczyna ofensywę na Wybrzeżu Kurskim. W porównaniu z prawdziwą historią faszyści mają od dwóch do trzystu czołgów więcej ze względu na osłabienie amerykańskich bombardowań, ale nie są w stanie zdecydowanie odwrócić losów wojny. Samolotów było jeszcze około tysiąca. Ponieważ Ameryka prawie nie zbombardowała Trzeciej Rzeszy.

Niemcy mają też więcej czołgów ciężkich "Pantery" i "Tygrysy". Ale dowództwo radzieckie spodziewało się ataku i bezpiecznie wkopało się w ziemię. Początkowo Niemcy jednak przedarli się przez sowiecką linię obrony i byli w stanie zaklinować się na pozycji. Ponadto odnieśliśmy kilka dużych sukcesów. Posunęli się o pięć do dziesięciu kilometrów głębiej, zmuszając Armię Czerwoną do wykorzystania wszystkich swoich rezerw w celu odparcia ataku.

Ale mimo to Krauci byli wyczerpani i zmuszeni się zatrzymać. A potem dostali się pod sowiecki kontratak. Ale Armia Czerwona posuwała się nieco wolniej, ponieważ wróg okazał się technicznie silniejszy. Zmiany były szczególnie niekorzystne w lotnictwie. Ale Focke-Wulf nie okazał się zbyt groźny. Chociaż były plany dotyczące jego najpotężniejszej broni. Ogólnie rzecz biorąc, bitwy miały miejsce: prawie jak w prawdziwej historii, ale z opóźnieniem wynoszącym dwa do trzech tygodni.

Straty wojsk radzieckich były duże, a postęp był wolniejszy. Ale mimo to naziści opuścili Orel, Biełgorod i Charków. Nawet jeśli z ostatniego miasta to dopiero 18 września. Następnie postęp wojsk radzieckich pozostawał powolny. Niemcy byli nieco silniejsi w czołgach i samolotach i trzymali się linii obronnych. A oni ustąpili niezwykle niechętnie.

Montgomery również ugrzązł w bitwach z Rommlem i nie mógł przebić się przez niemiecką linię obrony. Fritz nadal ulegał. Kiedy nadeszła jesień z ulewnymi deszczami, a potem zima, Armia Czerwona mogła łatwiej posuwać się naprzód. Kijów został zajęty w styczniu, dwa i pół miesiąca później. Ale i tak pokonali Dniepr, choć wolniej niż w rzeczywistości.

Armia Czerwona nauczyła się pokonywać nazistów, a umiejętności dowodzenia zauważalnie wzrosły. Sami żołnierze, zdobywając doświadczenie bojowe, walczyli lepiej. To prawda, że naziści byli coraz silniejsi. Zwiększono liczbę czołgów ciężkich. Najlepszy na świecie karabin szturmowy MP-44 pojawił się w masowej produkcji.

Nieco wcześniej niż w prawdziwej historii na frontach pojawił się "Tygrys"-2, a nawet dzięki zmniejszeniu amerykańskiej aktywności bombowej "Mysz" wszedł do produkcji.

Jednak szybko stało się jasne, że chociaż taki superciężki czołg mógł walczyć, w rzeczywistości były to hemoroidy. Niemniej jednak "Mysz" wykazywała się doskonałą ochroną pod każdym kątem i potężnym uzbrojeniem w postaci armaty 128 mm. Jednak walki pokazały, że IS-2 nadal ma szansę przebić bok Myszy z bliskiej odległości, podobnie jak SU-152.

Słabe osiągi superciężkiego czołgu przysporzyły Krautom wiele problemów. Gorzej było z Pantherą 2, której produkcja seryjna była opóźniona przez pewien czas. "Mysz" stała się bohaterem wielu dowcipów.

Do marca wojskom radzieckim nie udało się dotrzeć do granicy z Rumunią. Nieco mniejszy postęp osiągnęli także na Ukrainie w centrum. Leningrad pozostawał nawet oblężony. Próba odblokowania w marcu i kwietniu nie powiodła się. Częściowo z powodu nadmiernego rozproszenia sił. Latem dowództwo radzieckie, wzmacniając swoje siły czołgami IS-2 i T-34-85, nakreśliło operację Bagration.

Ale wielkiego balkonu jeszcze nie było, bo postęp na Ukrainie nie był aż tak znaczący. A blok Leningradu nadal trwa. Wielka Brytania w dalszym ciągu zachowuje się biernie, testując jedynie siłę Rommla w Afryce. Do czerwca naziści wyprodukowali już tysiąc najnowszych myśliwców ME-262. Nie grozi im lądowanie w Normandii - Stany Zjednoczone nie są na to stać, a Wielka Brytania nie może sama zdecydować się na tak odważny krok.

Niemcy mają oczywiście gęstszą obronę w centrum niż w prawdziwej historii. Generalnie mają więcej żołnierzy na wschodzie, więc na zachodzie trzymają tylko Afrykę.

I więcej lotnictwa i innych żołnierzy. ZSRR też nie stoi w miejscu, ale samolotów odrzutowych jeszcze nie ma, a samoloty śmigłowe są oczywiście gorsze od takich maszyn. Ale niemieckie samoloty nie zostały jeszcze w pełni opanowane przez swoje załogi, więc nie są jeszcze zbyt straszne. Ponadto istnieje istotny argument za uderzeniem w centrum - obecność rozwiniętego ruchu partyzanckiego na Białorusi.

Wehrmacht ma silne wojska, ale Sowieci też nie są słabi. Trudniej jednak niż w historii osiągnąć zaskoczenie w ataku. Rumunia jest więc położona w większej odległości od frontu sowieckiego.

Ofensywa rozpoczęła się 25 czerwca 1944 r. Rozwinęło się dzięki zaciętym walkom. Musieliśmy pokonać bardzo gęstą obronę. Niemcy są nadal silni i mają dużo czołgów.

"Tygrys"-2 okazał się szczególnie poważnym rywalem, którego prawie nie dało się pokonać czołowo sowieckimi działami i to bardzo potężnym działem. Ale wojska radzieckie walczyły umiejętnie i potrafiły osiągnąć taktyczne zaskoczenie, zwłaszcza atakując z Polesia.

Wojska radzieckie posuwały się wolniej niż w prawdziwej historii. Wróg był silniejszy. Ale oni nadal posunęli się do przodu. I stworzyli kotły. Po otoczeniu naziści walczyli zaciekle, ale zostali złamani.

Wojska radzieckie musiały pokonać nieco większą odległość niż w prawdziwej historii. Niemcom łatwiej było manewrować rezerwami. Pod koniec sierpnia wybuchły walki o Mińsk.

Niemcom udało się zdobyć duże miasto i stawiali zaciekły opór.

Gorzej było z lotnictwem. Niemieckie odrzutowce rzeczywiście stanowiły problem. TA-152, ten potężny myśliwiec z wieloma działami powietrznymi, również okazał się dość niebezpieczny. I bardzo szybko... Ale Niemcom nie udało się przejąć przewagi w powietrzu. Chociaż lotnictwo radzieckie miało znacznie trudniejszy czas. A straty są bardziej zauważalne.

W ofensywie nastąpiła operacyjna przerwa. Fritz próbował się przegrupować. Jesienią na froncie wreszcie pojawiła się długo oczekiwana Pantera 2, prawie tak dobra jak Tygrys 2 pod względem uzbrojenia i opancerzenia, ale znacznie bardziej mobilna.

Dowództwo radzieckie przeprowadziło także operację na południu Ukrainy. Udało nam się odciąć Odessę. A potem weź to. Zimą sytuacja się poprawiła i udało nam się dotrzeć do granicy z Rumunią. Wznowiono ofensywę w środku pola. Poszło dość powoli. Niemcy mieli wiele czołgów i dział samobieżnych. Problemem były "Jagdpanther" i "Panther"-2, które były lepsze od pojazdów radzieckich. Potężny 88 mm z doskonałym pociskiem i długą lufą, przebijał z dużej odległości wszystkie radzieckie pojazdy, nie wyłączając IS-2. Same niemieckie pojazdy są trudne do przebicia czołowo.

Mińsk został zdobyty, a wojska radzieckie dotarły do Bugu. Jednak ciężkie straty zmusiły go do zatrzymania się.

W powietrzu było coraz gorzej. ME-262 stał się bardziej niezawodny, a produkcja tej maszyny wzrosła. Ale ten wojownik nie ma sobie równych. Pojawił się także bardziej zaawansowany HE-162. Maszyna ta, łatwa w produkcji, lekka, tania i bardzo zwrotna, stała się dużym problemem dla lotnictwa radzieckiego.

W marcu Niemcy pod dowództwem Mainsteina podjęli próbę ofensywy z Galicji. Zastosowali mocny ruch: atak w nocy i użycie noktowizorów. Naziści przedarli się przez sowiecką obronę, a nawet zorganizowali kocioł, w którym zamknięto kilka armii radzieckich.

To zwycięstwo i fakt, że Fritzom udało się otoczyć jednostki radzieckie, które przekroczyły granicę z Rumunią, zrobiły wrażenie. Naziści jako całość nie wpuścili jeszcze Armii Czerwonej do Europy i nadal trzymali kraje bałtyckie. Chociaż zimą wojska radzieckie ostatecznie zniosły blokadę Leningradu.

W kwietniu w Polsce wybuchły walki. E-25 odegrał główną rolę w bitwach; nowe działa samobieżne były pod względem uzbrojenia podobne do Jagdpanther, ale były lżejsze i bardziej mobilne, a także miały niską sylwetkę. Niemcy dzięki lepszej jakości broni byli w stanie taką bitwę wygrać. Co więcej, pociski radzieckie pozostawały w tyle za niemieckimi.

Ciężkie straty Armii Czerwonej i fakt, że Krauci wytrzymali, zrobiły wrażenie na Stalinie. Wielka Brytania nie zrobiła praktycznie nic. Stany Zjednoczone pozwoliły na fragmentaryczne pobicie swojej dużej floty i poniosły ogromne straty, nie były w stanie wypędzić Japończyków z wysp hawajskich.

W maju 1945 roku Stalin zaproponował Hitlerowi rozejm i wpadł na pomysł rozpoczęcia negocjacji pokojowych. Führer przyjął propozycję rozejmu, ale negocjacje pokojowe od samego początku nie przyniosły rezultatu.

Hitler chciał zdobyczy terytorialnych i nie chciał opcji zerowej. Ale naziści zaczęli przenosić wojska do Afryki. Nowe niemieckie czołgi serii E przewyższały modele zachodnie pod względem pancerza i uzbrojenia. I rozpoczęła się ofensywa przeciwko libijskiej grupie Montgomery. Brytyjczycy, zaprawieni w bitwach na wschodzie, zostali zaatakowani przez przeważające siły i zaczęli uciekać. Rommel, po wykonaniu manewru okrężnego, umieścił w kotle znaczne siły brytyjskie. W czerwcu zajęto Libię.

A w lipcu Niemcy zajęli Egipt. Bazując na swoim sukcesie, naziści, przy wsparciu miejscowej ludności, zajęli Irak i Kuwejt, a wkrótce także Bliski Wschód. Następnie we wrześniu rozpoczęła się ofensywa w Sudanie. Który rozwinął się całkiem pomyślnie. Niemcy mieli przewagę w jakości broni. Szczególnie udana okazała się nowa generacja czołgów, seria E. A wojska brytyjskie nie otrzymały tak okrutnej szkoły jak hitlerowcy na froncie wschodnim.

Pod koniec lat 45., na początku 46. cała Afryka została zajęta przez nazistów. A Wielka Brytania została osłabiona przez nazistowską wojnę podwodną. I w niemal całkowitej blokadzie. Niemcy naciskali na Brytyjczyków za pomocą bombowców odrzutowych i najnowocześniejszej broni, samolotów dyskowych.

Desant nastąpił w sierpniu 1946 r., a Wielka Brytania upadła po dwudziestu dniach walk. W ten sposób skapitulowało największe imperium. Następnie Hitler skierował swój wzrok w stronę ZSRR. Chciał wyrównać rachunki ze Stalinem. A co z USA? Wspinaczka przez ocean wydawała się mało obiecująca i ryzykowna.

Ofensywa na ZSRR rozpoczęła się 15 maja 1947 r. Głównym nazistowskim czołgiem był E-50, który przewyższał pojazdy radzieckie pod względem uzbrojenia i opancerzenia. Stalin miał w swoim arsenale jedynie IS-3, niewielką liczbę IS-4, jeszcze nieprodukcyjnego modelu IS-7, oraz dopiero co opracowany, ale jeszcze nie produkowany, T-54. Główny skład czołgów: T-34-85.

Samochód jest oczywiście mocny, ale o kilka rzędów wielkości gorszy od E-50. Zarówno w broni, jak i zbroi. Tylko IS-4 pod względem ochrony pancerza był zbliżony do E-50, ale był gorszy pod względem siły przebijania pancerza działa. Zatem ZSRR, jak się okazało, technicznie nie jest całkiem gotowy. Nie ma seryjnego myśliwca odrzutowego, ale Niemcy są już uzbrojeni w ME-362, HE-262, TA-183, ME-1010 i inne maszyny. W tym potężny TA-500, a nawet TA-600.

Cóż, spróbuj oprzeć się takiej mocy. Jednak wojska radzieckie również całkiem nieźle okopały się, tworząc głęboką obronę. Które trzeba było przebijać sukcesywnie - linia po linijce. A opór zaprawionej w boju Armii Czerwonej był bohaterski i kosztował nazistów kolosalne straty. W ciągu miesiąca walk hitlerowcy zdołali dotrzeć jedynie do poziomu Baranowiczów i Smolevichi.

Wojska radzieckie nieustannie kontratakowały nazistów. Atak na centrum nie zdołał zmiażdżyć wojsk radzieckich. Chociaż naziści przejęli dominację na niebie.

Na początku lipca hitlerowcy rozpoczęli ofensywę na Ukrainie. Potężne uderzenie szczypiec pancernych z różnych kierunków doprowadziło do okrążenia znaczących sił radzieckich. Ale Niemcy również ponieśli zauważalne straty. Części Armii Czerwonej udało się uciec z kotła. Jednak Krauci przedarli się do Żytomierza i zdobyli Winnicę. Odessa została ponownie otoczona.

Naziści próbowali wykorzystać swój sukces, ale zostali zatrzymani. Wojska radzieckie aktywnie kontratakowały, ale nie mogły przebić się przez stalowe kliny Wehrmachtu. Jesienią Niemcom udało się ponownie przedrzeć do centrum i zbliżyć się do Mińska. Pozycja wojsk radzieckich była trudna. Luftwaffe zdobyła dominację w powietrzu i nic nie mogło się temu przeciwstawić.

Zimą 1947 i 48 naziści byli w defensywie. Armia Czerwona próbowała już nacierać, ale jakoś bez większego sukcesu. Niemieckie czołgi tej serii zostały przystosowane do działań bojowych w zimie, ponadto Wehrmachtowi ogólnie udało się przystosować do klimatu.

Wiosną 1948 roku zwiększono liczbę nowych radzieckich czołgów T-54. Prawdą jest, że Niemcy mieli także nowe piramidalne czołgi AG-50. Wyróżniały się tym, że miały kształt wydłużonej piramidy, potężną zbroję pod każdym kątem i duże kąty nachylenia zbroi. Nowy czołg Hitlera jest bardzo trudny do trafienia, nawet w burtę i rufę.

Ale T-54 jest również znacznie lepiej chroniony niż T-85. Ale faszyści między innymi rekrutowali wojska kolonialne z Afrykanów i Arabów i uzupełniali swoje siły Europejczykami, w tym Brytyjczykami. Franco i Salazar zwiększyli liczbę jednostek ochotniczych wysyłanych na front radziecko-niemiecki. Reżim Mussoliniego również rozmieścił znaczne siły. W każdym razie Wehrmacht zyskał przewagę liczebną. Ofensywa rozpoczęła się w maju i przebiegała na południu. Niemcom udało się przekroczyć Dniepr i ominąć Kijów. O ile czołg T-54 był produkowany w małych ilościach, podobnie jak samoloty odrzutowe, wojska radzieckie musiały zadowolić się trzydziestoma czterema. A ostatni czołg był już przestarzały zarówno pod względem moralnym, realistycznym, jak i technologicznym.

Część wojsk radzieckich została ponownie otoczona. W centrum nastąpiła ofensywa faszystowska. Jesienią hitlerowcy dotarli do centrum Dniepru. Wojska radzieckie na południu zostały odcięte od lądu na Krymie, w Kijowie i utraciły część lewego brzegu Ukrainy. Odessa upadła. Sytuacja stała się niezwykle skomplikowana.

Naziści zajęli Połtawę późną jesienią i zostali zatrzymani. Nadeszła nowa zima. Naziści nie odważyli się zaatakować na mrozie. A Armia Czerwona wróciła do normalnej prędkości. Po zaciętych walkach faszyści zostali wypędzeni z Połtawy i obwodu chersońskiego. Ale potem wojska radzieckie zostały ponownie zatrzymane. Wróg utrzymywał przewagę w powietrzu, gdyż MIG-15 dopiero zaczynał się pojawiać. A ten myśliwiec był gorszy od najlepszych niemieckich modeli. Wiosną naziści za pomocą piramidalnych czołgów ponownie przedarli się, a latem udało im się zdobyć Donbas.

Sytuację komplikowała szczególnie przeważająca przewaga nazistów w piechocie. Porzucili wiele podziałów kolonialnych. Wykorzystanie zasobów ludzkich. Negatywny wpływ miała także przewaga nazistów w powietrzu. Miasta radzieckie padały jedno po drugim.

Po upadku Donbasu faszyści posunęli się do centrum. Zbliżyliśmy się do Smoleńska. I nawet otoczyli miasto. Ale Smoleńsk wytrzymał kolejne cztery miesiące.

Nadszedł rok 1950... Zimą Armia Czerwona lekko odepchnęła Niemców na południu, odbijając Biełgorod, Woroszyłowgrad i zbliżając się do Charkowa. Wiosną jednak Niemcy ponownie uzupełnili swoje wojska Afrykanami i Arabami i zaatakowali. I znowu wkroczyli w głąb pozycji sowieckich. W walkach okazało się, że niemiecki czołg piramidalny jest formą doskonałą i T-54 nie jest dla niego konkurentem. W rzeczywistości nawet IS-7 był gorszy pod względem ogólnych właściwości bojowych. Do walki z niemieckimi czołgami piramidalnymi stworzono IS-10. Pojazd ten był uzbrojony w armatę 203 mm i ważył sto ton.

Jednak w warunkach, gdy w powietrzu nadal dominowało lotnictwo niemieckie, transport takimi czołgami koleją był prawie niemożliwy. I okazało się, że IS-10 nie jest opłacalny. Latem hitlerowcy zdołali przedostać się do Woroneża. A jesienią rozwiń ofensywę w kierunku Stalingradu. Ale nie udało im się zdobyć samego legendarnego miasta. W tym samym czasie naziści ponownie zablokowali Leningrad. Ale kosztowało ich to ogromne straty. Zwłaszcza w rodzimej piechocie. Ale teraz nadeszła zima. A Armia Czerwona znów posuwa się naprzód. Niemców nie udało się jednak całkowicie otoczyć, lecz zmuszono ich do przekroczenia Donu. I odeszli połamani i pogryzieni. Zimą Armia Czerwona próbowała posunąć się w centrum, ale posunęła się tylko o piętnaście kilometrów. I tak nadszedł rok 1951.

Ogólnie rzecz biorąc, samoloty dyskowe okazały się tutaj niezbyt skuteczną bronią. Są w stanie taranować radzieckie samoloty, ale nie są tak skuteczne przeciwko celom naziemnym. Ale są szybkie. Latem 1951 r. armia faszystowska ponownie zaatakowała Moskwę. Walka była bardzo zacięta. Dowództwo radzieckie wypuściło na rynek serię czołgów ciężkich IS-11, wyposażonych w działo kal. 203 mm, ale ze słabym pancerzem bocznym, co zmniejszyło masę pojazdu. Taka broń mogła przebić piramidalną strukturę, ale sama radziecka maszyna była zbyt wrażliwa. Ale T-54 nie przebił niemieckich piramid pod żadnym kątem.

Niemcy mieli przewagę pancerną i stopniowo posuwali się w pobliżu Moskwy. Do września do stolicy pozostało już tylko sto kilometrów.

Wojska radzieckie wycofały się ze stratami, ale Niemcy też dużo stracili. Nastąpił atak na Stalingrad. Prawie całkowicie zniszczone miasto znalazło się pod okupacją nazistów. Niemcy zdobyli także miasta Grozny i Ordzhonikidze na Kaukazie. I stworzyli niebezpieczną sytuację.

Ale w październiku naziści byli wyczerpani i zmuszeni do zawieszenia ofensywy. Zimą Armia Czerwona przeszła do ofensywy. Ale udało jej się tylko nieznacznie odeprzeć nazistów. To prawda, że naziści zostali wypędzeni z Groznego, a część Stalingradu została odbita. W centrum wojska radzieckie przeszły zaledwie trzydzieści kilometrów i zatrzymały się. Nadszedł rok 1952. Zarówno Hitler, jak i Stalin byli bardzo uparci. Co więcej, jeśli Stalin był gotowy na kompromis, to Hitler najwyraźniej nie był.

Ale zasoby ludzkie Rosji się wyczerpały. A naziści utworzyli już dziewięćdziesiąt procent Wehrmachtu z obcokrajowców. To prawda, że Stalinowi jest gorzej, tworzy wojska z ludności ZSRR, a III Rzesza rekrutuje z ziem od Indii po RPA. Oczywiście Indianie, zwłaszcza zimą, nie są ważnymi wojownikami, ale jest ich wielu. Ponadto nie udało się jeszcze stworzyć pojazdu przewyższającego niemieckie czołgi piramidalne. A w lotnictwie wróg jest wciąż znacznie silniejszy. Krauci wprowadzili już do służby ME-426, a latające spodki przyspieszają do ośmiu prędkości dźwięku.

Wiosną hitlerowcy zaatakowali na południu i w centrum. Udało im się odbić Grozny i wypędzić wojska radzieckie ze Stalingradu. Wtedy niemieckie czołgi, wyposażone w najnowszy pancerz ceramiczny i dynamiczną ochronę, były w stanie ominąć Moskwę i ją otoczyć.

Rozwijając swój sukces, na południu naziści dotarli do Astrachania i dotarli do Morza Kaspijskiego. Türkiye również przystąpiło do wojny po stronie Niemiec.

Pod koniec sierpnia Moskwa znalazła się w całkowitej blokadzie. Jesień nie przyniosła ulgi. Wyczerpana Rosja nie miała już wystarczających posiłków do większych operacji ofensywnych. Naziści zajęli Riazań, pozostawiając na razie Moskwę oblężoną. Pala, Astrachań i Tbilisi.

Zimą na froncie pojawił się radziecki czołg T-65 z mocniejszym działem kal. 125 mm i dłuższą długością. Ale ta maszyna jest zbyt pracochłonna i była produkowana tylko w małych seriach, a jej silnik jest nieco słaby. T-54 nadal dominował. Sytuacja nadal się pogarszała. Niemcom udało się schwytać zarówno Tichwin, jak i Wołchow. A w lutym wraz z Turkami zaczęliśmy szturmować Baku. Miasto upadło 1 marca 1953 roku.

A 5 marca 1953 roku zmarł Stalin. Następnego dnia głodna i popadająca w ruinę Moskwa skapitulowała. Beria został następcą Stalina. Pozycja ZSRR po utracie Moskwy, Kaukazu i 10 marca miasta Gorki stała się beznadziejna.

1 kwietnia 1953 r. Beria i Komitet Obrony Państwa ogłosili kapitulację. Niestety, wydawało się, że nie ma szans. A warunki kapitulacji przynajmniej umożliwiły uratowanie skór. To prawda, że kilku generałów nie posłuchało, ale zostali aresztowani i powieszeni za "zdradę".

Sam Beria został mianowany gubernatorem RFSFR, rodzaju marionetkowego samorządu. Naziści zajęli terytorium ZSRR i podzielili je na komisariaty.

Pozostały Stany Zjednoczone, które, choć z trudem, wykończyły Japonię i zainstalowały swój marionetkowy rząd w Chinach. Ale Niemcy byli zbyt zmęczeni wojną. Tak, USA miały już bombę atomową. A po zajęciu ziem od Atlantyku po Pacyfik, od Republiki Południowej Afryki po Indie, uspokoili się. Ziemi jest już wystarczająco dużo, aby mogło się rozwijać wiele pokoleń Niemców.

Hitler zalegalizował w III Rzeszy poligamię, wprowadził ogromne podatki dla małych i bezdzietnych rodzin, a nawet nagrody za dodatkowe żony i dzieci. Można było poślubiać cudzoziemki, a nawet mieć haremy.

Zezwolono na zawieranie małżeństw z Hinduskami, Arabkami, Słowiankami i Mulatkami. Nie można było poślubiać wyłącznie czystych czarnych kobiet, Żydów i Cyganów. Aktywnie rozwijała się selekcja genetyczna. Podobnie jak sztuczne zapłodnienie nasieniem najzdolniejszych mężczyzn. Więc później przeszczep jaj.

Trzecia Rzesza, zanim Stany Zjednoczone wystrzeliły w czasie wojny satelitę, a potem para aryjska przeleciała statek kosmiczny po planecie Ziemia.

Na świecie utworzyły się dwa bloki: Jeden to Trzecia Rzesza z posiadłościami kolonialnymi i sojusznikami, drugi to Stany Zjednoczone, posiadłości kolonialne i sojusznicy.

Ameryce udało się związać ze sobą Chiny i opanować podboje Japonii, aż po Birmę i Bangladesz. Kanada, Meksyk i prawie wszystkie kraje Ameryki Łacińskiej, z wyjątkiem Argentyny, gdzie Niemcy założyły swoje bazy, znalazły się pod patronatem Stanów Zjednoczonych.

Świat okazał się dwubiegunowy jeszcze bardziej niż podczas konfrontacji ZSRR i USA. Nie było już tutaj krajów niezaangażowanych. Wszyscy byli zmuszeni opowiadać się albo za Niemcami, albo za Ameryką. I rozpoczął się wyścig zbrojeń wraz z zimną wojną.

Nieco większy sukces odniosła III Rzesza, dysponująca większymi zasobami. Jednak nadal nikt nie miał zdecydowanej przewagi. A świat chwiał się w kruchej równowadze.

Hitler zmarł w maju 1957 roku, w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat. Miał ponad stu synów, uzyskanych w drodze sztucznej selekcji, ale ani jednego określonego następcy. Goering, ten narkoman i żarłok, zmarł, Himmler popadł w niełaskę i został zastrzelony. Bormann został zawieszony. A Schellenberg został następcą. Szef tajnej policji miał dużą władzę, ale nie miał ochoty jej oddawać.

Krótko mówiąc, ustanowiono dyktaturę szefa SS. Ale nie na długo. Wkrótce Schellenberg zmarł, a Kleiman objął władzę. Ten ostatni okazał się fanatycznym wielbicielem Hitlera i przekazał władzę jednemu z synów zwycięskiego dyktatora.

I powstała dynastia Fuhrerów. W III Rzeszy panował totalitaryzm, w Stanach Zjednoczonych demokracja okrojona, nadal zdominowana przez dwie partie, naprzemienne władze. Wśród sojuszników Ameryki ustanowiła się także formalna demokracja. Sojusznicy Niemiec stopniowo stali się narodowymi socjalistami i faszystami.

W ten sposób oba systemy rozwinęły się podczas rywalizacji i wyścigu kosmicznego. I stosunkowo stabilna, spokojna egzystencja.

Stopniowo Stany Zjednoczone traciły w ekspansji kosmicznej... Beria żył długo, aż do dziewięćdziesiątki, po czym przekazał stanowisko gubernatora wnukowi. Stopniowo Rosjanie i inne narody uzyskiwały obywatelstwo niemieckie i równe prawa z Niemcami, ale żyły w państwie jednopartyjnym, totalitarnym i z jednym systemem edukacji.

Gospodarka rozwijała się częściowo zgodnie z planem, częściowo w otoczeniu rynkowym. To było całkiem skuteczne. Surowy porządek niemiecki, obfitość surowców i masa zbudowanych dróg umożliwiły szybki rozwój przemysłu i rolnictwa.

Królowała dyscyplina. Papierosy są surowo zabronione i nie są sprzedawane; jedynym dostępnym alkoholem jest piwo. Przestępczość jest bardzo niska, nie da się jej porównać z amerykańską. Wszystkie rodziny mają telewizor, samochód i własne, osobne mieszkanie. Nie ma żebraków, bezdomnych i bezdomnych. Prawie żadnych narkomanów - ścisła kontrola. Wszystkie dzieci uczą się w szkołach. Każdy ma pracę, a ci, którzy nie chcą pracować, idą do obozu koncentracyjnego. Medycyna bardzo się rozwinęła, m.in. dzięki eksperymentom na ludziach.

Śmiertelność noworodków jest niska, ale dzieci z wadami są zabijane. Wszyscy, od generałów po pracowników pomocniczych, ćwiczą rano i przed snem. Znajduje się tu wiele stadionów i obiektów sportowych. Lekcje wychowania fizycznego w szkołach - codziennie. Wskaźnik urodzeń jest wysoki, ale pod kontrolą. Powielanie jest zabronione w przypadku osób chorych fizycznie i psychicznie.

Eksperymenty genetyczne cieszą się dużym uznaniem. Istnieje ministerstwo eugeniki, które udoskonala rodzaj ludzki.

Kult jednostki Hitlera, jego pomniki i portrety są wszędzie. Dzieci ze żłobka wpajane są wartościom narodowego socjalizmu. W prasie panuje ścisła cenzura, ale powstaje wiele kolorowych filmów z efektami specjalnymi.

Erotyka jest bardzo aktywnie prezentowana zarówno w filmach, jak iw czasopismach. Prostytucja jest zalegalizowana i uregulowana. Wysokie podatki dla kawalerów. Obowiązuje zasada: każde stworzenie w parach! Homoseksualizm jest surowo zabroniony. Wierność małżeńska nie jest absolutna. W szkołach są lekcje erosu. Ale też żeby wszystko było przyzwoite i piękne. Obowiązkowe wykształcenie średnie.

W USA jest oczywiście więcej chaosu, przestępczości i innych rzeczy. Tym bardziej w innych krajach. Stopniowo Ameryka przegrywa konkurencję w przestrzeni, technologii i gospodarce.

W Chinach rosną nastroje antyamerykańskie. O oderwaniu się i przyłączeniu do Trzeciej Rzeszy. To taki niestabilny świat, na krawędzi wojny nuklearnej.

Jednak nie można powiedzieć, że jest to wyłącznie dystopia. Sztywny porządek niemiecki rozwiązał wiele problemów ludzkości, a gospodarka planowa i zarządzanie naukowe rozwiązały wiele problemów charakterystycznych dla elementów rynku. Nie do końca socjalizm, ale bardzo podobnie, gdy monopole i oligarchowie znajdują się pod ścisłą kontrolą państwa totalitarnego i dzielą się z ludźmi.

Poziom życia peryferii i narodów stopniowo się wyrównuje, a coraz większa liczba osób otrzymuje obywatelstwo niemieckie. Oczywiście biali ludzie i ludzie etniczni bliscy Niemcom mają zalety. Słowianie są uznawani za bliskich etnicznie. Stopniowo wojna partyzancka ucichła, a potem nastąpiła praca twórcza. Rolę odegrał tu samorząd terytorialny oraz współpraca z oddziałami Berii i NKWD.

A w głębi nauki Trzeciej Rzeszy poszukuje się broni zdolnej do zneutralizowania reakcji nuklearnej w celu ustanowienia hegemonii planetarnej. Uczyń świat jednym właścicielem. Stany Zjednoczone pozostają daleko w tyle pod względem broni konwencjonalnej.


JEŚLI SOJUSZE WYlądowali we Francji w 1943 r.

Jest jeszcze jedna kwestia: zwyczajowo krytykuje się USA i Zachód. W szczególności dlatego, że zbyt długo zwlekali z otwarciem drugiego frontu. Ale co by się stało, gdyby stało się to wcześniej? A w prawdziwej historii prawie wrzucili sojuszników do morza. A co jeśli wyobrazimy sobie coś nie do końca trywialnego.

W 1943 roku alianci dokonali lądowania w Normandii. Pięć dni przed wybrzeżem Kurska.

Naturalnie Hitler musiał porzucić taki plan "Cytadeli" i bronić Francji. Aliantom, pomimo ciężkich strat ze strony niemieckiej floty okrętów podwodnych, udało się stworzyć zauważalne przyczółki. Hitler wycofał część swoich sił z frontu wschodniego, na szczęście Stalin wolał poczekać i zadał podcinający cios w flankę i tył armii alianckiej. Sprawa zakończyła się klęską armii amerykańskiej i brytyjskiej, do niewoli trafiło ponad pół miliona żołnierzy. Zdobyto mnóstwo sprzętu.

Stalin rozpoczął ofensywę dopiero 10 września. To nie jest dobra randka. Ulewne deszcze i mrozy jeszcze się nie rozpoczęły, ale Niemcy dali już sobie wolną rękę na Zachodzie. W dodatku Armia Czerwona posuwała się na zbyt szerokim froncie. I w centrum, i przeciwko Charkowi, i przeciwko Orelowi. Ale początkowo wojska radzieckie odniosły sukces. Ale potem Niemcy zorganizowali kontrataki.

"Tygrysy" i "Pantery" przewyższały radzieckie czołgi siłą bojową i osiągały świetne wyniki podczas strzelania. Armia Czerwona była jeszcze w stanie odbić Orel i Biełgorod późną jesienią. Ale Krauci zajęli Charków. Mieli więcej wolnych sił niż w prawdziwej historii, zwłaszcza że alianci odmówili lądowania na Sycylii, a zamach stanu mający na celu obalenie Mussoliniego nie miał miejsca. A biorąc pod uwagę sukces we Francji, dodano dwadzieścia do trzydziestu dywizji. Ponadto, porzuciwszy ofensywę na Wybrzeżu Kurskim, Niemcy zatrzymali więcej piechoty i czołgów oraz wybrane dywizje SS. Jeden "Ferdynand", w prawdziwej historii, prawie połowa zginęła w kopalniach.

A potem te działa samobieżne okazały się nietknięte i znakomicie sprawdziły się w obronie. A "Pantera" jest bardzo silna w obronie. W ofensywie słabość bocznego pancerza doprowadziła do ciężkich strat nawet z czterdziestu pięciu. A Pantery znacznie częściej załamywały się w ofensywie, niż siedziały bez ruchu w zasadzce.

Niemcy wytrzymali do stycznia. Odparli ataki wojsk radzieckich, prawie bez wycofywania się. Udało im się odeprzeć atak pod Leningradem. Istnieje bardzo potężna obrona i dobrze rozwinięte struktury. W prawdziwej historii pod Leningradem pozostało zbyt mało sił. Ale alternatywnie Krautom udało się uniknąć tak dużych strat, jak w rzeczywistości. Ponadto po niepowodzeniu lądowania we Francji w Stanach Zjednoczonych nastąpił poważny kryzys polityczny.

Roosevelt pod naciskiem Republikanów nakazał ograniczenie bombardowań III Rzeszy i skupienie się wyłącznie na Japonii. Doprowadziło to do tego, że produkcja broni w niemczech była znacznie wyższa niż w prawdziwej historii. Nowy karabin szturmowy MP-44 wszedł do służby wcześniej, podobnie jak Tiger-2 i Panther-2, a wcześniej pojawił się ME-262, który nie został przerobiony na Blitzbromer. Ponieważ problem lądowania wojsk we Francji stracił na znaczeniu.

Co to jest ME-262? Prawdziwy potwór z czterema działami powietrznymi kal. 30 mm i mocnym pancerzem. To sprawia, że bardzo trudno zestrzelić samolot. W prawdziwej historii radzieccy piloci zestrzelili tylko trzy takie samoloty. Kozhedub strzelił jednego. W sumie Niemcy stracili w bitwach zaledwie dwadzieścia takich pojazdów.


Ale zimą Armia Czerwona wciąż walczy lepiej niż latem, a niemieckie czołgi są trudniejsze do przeniesienia. Wojska radzieckie wkroczyły na Ukrainę i zajęły Charków. Przedarliśmy się do Połtawy. A w marcu, po zaciętych walkach, dotarli do Dniepru. Ale kosztowało to ogromne straty. Niemcy, uzupełnieni czołgami i otrzymanymi samolotami odrzutowymi, przerwali ofensywę. W kwietniu wojska radzieckie naciskały na kierunek Leningradu i w centrum, ale nie udało im się osiągnąć znaczącego sukcesu. Przeszliśmy piętnaście do dwudziestu kilometrów. Na początku czerwca, gdy drogi wreszcie wyschły, zaczęli nacierać na terytorium Ukrainy, próbując uformować kocioł. W bitwach Pantery-2 i Tygrysy-2, a także najnowszy rozwój Lwa, pokazały, że są bardzo mocne.

Ostatni pojazd okazał się całkiem udany, gdyż gęstszy układ pozwolił na zmniejszenie masy przy znacznym pancerzu.

ZSRR miał jednak IS-2 i T-34-85, które również były dość mocne. Ale jednostki radzieckie nieco ustąpiły. Bitwy pokazały, że Panther-2 to całkiem sprawny czołg - dobrze chroniony, zwłaszcza z przodu, i dobrze uzbrojony. "Lew" okazał się znacznie większym sukcesem niż "Tygrys"-2. Ale ostatni czołg nie spełnił oczekiwań. Okazywał się za ciężki i często pękał.

Wojska radzieckie po kilku tygodniach walk zostały zmuszone do wycofania się znad Dniepru, uniknąły jednak okrążenia. Niemcy osiągnęli sukces zbyt wielkim kosztem. Armia Czerwona stała się inna. Żołnierze zdobywali doświadczenie bojowe, okazali się bardzo wytrwali, a ich dowództwo sprawne. Zatem nazistom nie udało się osiągnąć zdecydowanego sukcesu. Chociaż podbili Połtawę.

Jesienią front niewiele się zmienił. Armia Czerwona była bardziej w defensywie. Oszczędzała siły i przygotowała się do ataku.

Sytuacja była jednak problematyczna. Naziści mają samoloty odrzutowe w masowej produkcji. Dodano XE-162, Arado, ME-163 i coś jeszcze. Ponadto pojawiły się czołgi E-10 i E-25, lekkie, ale niebezpieczne. Zarówno ulepszony "Lion", jak i bardziej zaawansowana modyfikacja "Panther"-2. Jakościowo naziści okazali się mieć silniejszą broń. I mają znaczną liczbę żołnierzy. Do wojska powoływano także młodzież, formowano zagraniczne dywizje z całej Europy i Chivi. Było też wiele lokalnych jednostek policji.

Jak dotąd przewaga kadrowa pozostawała po stronie Wehrmachtu i III Rzeszy. A Niemcy zgromadzili siły nie gorsze od Armii Czerwonej. A w produkcji broni III Rzesza przewyższała Rosję z przewagą jakościową. Dlatego zimą Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę w centrum, nie bardzo licząc na sukces. Obrona nazistów jest wyjątkowo potężna, a rezerw jest więcej niż kiedykolwiek.

Mimo to wojska radzieckie przedarły się przez obronę i przybyły na północ od Smoleńska. Następnie dotarli do Dniepru, gdzie zatrzymały ich świeże rezerwy Wehrmachtu. W marcu Niemcy uderzyli od południa i udało im się przywrócić sytuację. W tych warunkach Stalin zaproponował w kwietniu rozejm. Ponieważ Japonia przegrywała wojnę ze Stanami Zjednoczonymi, Hitler zdecydował się przyjść z pomocą swojemu sojusznikowi i przyjął propozycję rozejmu. Ale to jest kolejna wojna.

Fritz miał wyjątkowo potężną flotę łodzi podwodnych. I rozpoczął prawdziwe polowanie na statki brytyjskie i amerykańskie.

W tym samym czasie Krauci rozpoczęli ofensywę w Afryce. Pierwszy cios następuje przez Gibraltar i Maroko.

Führer osobiście spotkał się z Franco i nakreślił perspektywy. Mówią, że Niemcy potrzebują Afryki, a najkrótszą drogą jest tylko przez cieśninę. Ręce Trzeciej Rzeszy są teraz wolne, czołgi, łodzie podwodne i lotnictwo są najlepsze na świecie. Zajęcie Hiszpanii to kwestia jednego tygodnia. Więc czy ci się to podoba, czy nie, będziesz musiał przepuścić Niemców. A Gibraltar to klucz do Afryki, którego nie da się ominąć.

Więc wybierz. Albo przepuścicie żołnierzy, albo was złapiemy! Franco, zdając sobie sprawę, że nie ma wyboru, wybrał mniejsze zło: przejście wojsk. A naziści natychmiast zajęli Gibraltar, a następnie wylądowali w Maroku. W ogóle walki na Morzu Śródziemnym mają kluczowe znaczenie. Führer niezwiązany z wojną z ZSRR pokonał Brytyjczyków na Malcie, po czym miał możliwość wylądowania wojsk w Tunezji.

Ale to pokazało, że Krauci ponieśli wielką porażkę, nie zmiażdżywszy Brytyjczyków na Malcie w latach czterdziestych. Zmarnowaliśmy mnóstwo czasu. Udało im się jednak odzyskać zwycięstwo w 1945 roku.

Przybliżona równowaga sił pokazała, że Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nie posiadają Afryki Północnej. Niemcy, mając wygodniejszą komunikację i lepszą broń, stopniowo zajmują terytorium. Należy zauważyć, że w prawdziwej historii Krautom przeszkodził upór Franco i błąd Hitlera z Gibraltarem. Niedocenianie znaczenia śródziemnomorskiego odcinka frontu i przygotowanie się do wojny z ZSRR.

Należy również zauważyć, że brytyjskie czołgi były wówczas lepsze od niemieckich pod względem opancerzenia. Ale w czterdziestym piątym roku niewątpliwie "Pantera"-2 okazała się silniejsza pod względem uzbrojenia i siły przebijania pancerza. A zmodyfikowany "Lew" tym bardziej. Do niewoli trafiło kilkadziesiąt tysięcy Anglików. Maroko upadło. Następnie wojska niemieckie walczyły przez Algierię i połączyły siły w Tunezji.

Następnie wojska niemieckie minęły Libię i wdarły się do Egiptu. Ponad trzydzieści dywizji brytyjskich i amerykańskich zostało pokonanych. Po przekroczeniu Kanału Sueskiego Niemcy rzucili się na Bliski Wschód. Irak i Kuwejt zostały schwytane.

Sukcesy nazistów zaniepokoiły Amerykanów. Truman próbował negocjować z Niemcami w sprawie podziału stref wpływów. Churchill również był skłonny do kompromisu, a jednocześnie próbował sprawdzić wody, aby wciągnąć Stalina w wojnę.

Ale przywódca zachował znaczące milczenie. Nie, z jednej strony Stalin rozumiał, że nie jest w jego interesie czekanie, aż III Rzesza wzmocni się i pokona sojuszników. Ale z drugiej strony nie chciałam wyciągać kasztanów z ognia. I ogólnie Stalin często doświadczał niezdecydowania, kiedy sam powinien był zadać cios, ale istniały wątpliwości co do powodzenia. Tak jak na przykład Stalin nie odważył się w prawdziwej historii zaatakować Jugosławię i obalić Tity. Ale przecież tutaj jest najsilniejsza armia na świecie Trzeciej Rzeszy, z najlepszymi czołgami, samolotami i karabinami maszynowymi.

Stalinowi trudno jest podjąć decyzję. A kraj jest zbyt zmęczony wojną.

Hitler rozpoczął ofensywę w Afryce Południowej. Była diaspora niemiecka i Burowie. Musimy ich uwolnić. Zimą 1946 roku Niemcy dotarli do Republiki Południowej Afryki i tam pokonali Brytyjczyków.

Stany Zjednoczone przeżyły kryzys wewnętrzny. Ich oddziały na lądzie zostały pobite przez Niemców. A siła III Rzeszy rosła: czołgi serii E-50 pokazały swoją miażdżącą siłę. I pokonali wszystkich, ponieważ amerykańskie Pershingi, a zwłaszcza Shermany, nie były dla nich rywalami.

Tworzenie bomby atomowej uległo spowolnieniu. I jak na razie bardzo daleko mu do modelu nadającego się do użytku bojowego. Również w III Rzeszy więcej mówiło się o silniku nuklearnym niż o bombie.

Ale Niemcom też trudno jest dostać się do Ameryki, dzieli ich cały ocean, a floty Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych są bardzo duże i nie są w stanie ich wybić samymi łodziami podwodnymi.

Führer stanął przed dylematem: gdzie wysłać swoje hordy. I jak pokonać przeszkody wodne. Podczas gdy naziści postanowili zaatakować Indie. Pomysł ten jest ogólnie logiczny. Ale tutaj już konieczne jest, aby Rosja wycofała swoje wojska z Iranu.

Hitler i Stalin rozpoczęli negocjacje. Przywódca ZSRR wyraził zainteresowanie dziedzictwem angielskim. Führer zaprosił Rosję do przystąpienia do wojny z Wielką Brytanią i USA. Stalin odmówił. Ręce nazistów były skute łańcuchami. Wielka Brytania nadal była niezatapialnym lotniskowcem.

Wojna przeszła do fazy powietrznej i morskiej. Niemcy rozwinęli lotnictwo odrzutowe. W serii pojawiły się silniej uzbrojone i szybsze XE-262 oraz ME-2010 i ME-362, a także bombowce TA-500 i VO-18 w bezogonowej modyfikacji. Oraz okręty podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru, osiągające prędkość 35 węzłów na godzinę.

Czterdziesty szósty rok minął we wzajemnych ukłuciach. Niemcy nie podjęli jeszcze decyzji o wylądowaniu w Wielkiej Brytanii. Stalin nie dał przepustki Indiom. Japonia straciła Filipiny, a mimo to wiele wysp pozostało w Chinach. I jak dotąd powstrzymywał atak amerykańskiego lotnictwa. Po pojawieniu się myśliwców odrzutowych w Krainie Wschodzącego Słońca sytuacja dla samurajów stała się nieco łatwiejsza.

Same Stany Zjednoczone nie stworzyły jeszcze wystarczająco skutecznego myśliwca odrzutowego i przegrywały z Niemcami na niebie.

Ponadto Niemcy wprowadziły w swojej serii dyskoteki, które nie mają sobie równych.

Próbowano przeciągnąć Stalina w tę czy inną stronę, ale Koba pozostał neutralny. Hitler pod pewnymi warunkami nie byłby przeciwny pokojowi. Niemcy otrzymały także Bliski Wschód i Afrykę. Ma już więcej podbojów niż Czyngis-chan. Ale Ameryka nie chciała jeszcze pokoju. A Wielka Brytania, która straciła tak wiele kolonii, tym bardziej.

W maju 1947 roku Niemcy zdecydowali się na lądowanie w metropolii. Bardzo liczyli na swoją przewagę w czołgach i, na razie, w najlepszym lotnictwie na świecie.

Oraz dla pojazdów podwodnych. Ale samo lądowanie musiało zostać przełożone o kolejny miesiąc z powodu pewnych problemów. Korzystając z zasobów Afryki i Bliskiego Wschodu, Niemcy były w stanie wyprodukować tak wiele odrzutowców, że przejęły dominację w powietrzu.

Stany Zjednoczone, których jakość technologii jest znacznie gorsza, nie mogły sobie z tym poradzić. Niemcy byli w stanie wylądować i utrzymać wojska. W bitwach okazało się, że "Churchill" był beznadziejnie przestarzały i nie mógł przebić niemieckich czołgów nawet w bok. I to oczywiście jest problemem. Ogólnie rzecz biorąc, amerykanie i brytyjczycy nie mieli wystarczająco silnego działa przeciwpancernego, aby walczyć z serią "E" i zadawać uszkodzenia czołgom ciężkim III Rzeszy. Tutaj Brytyjczykom to nie wyszło.

Broń o masie siedemnastu funtów okazała się limitem, ale to nie wystarczyło i broń o masie trzydziestu dwóch funtów nie weszła do produkcji. I to też nie wystarczyło.

Niemcy byli w stanie otoczyć Londyn w ciągu trzech tygodni walk. Aby uniknąć niepotrzebnych ofiar, garnizon skapitulował.

Churchill uciekł do Kanady i stamtąd obiecał kontynuować opór. Ale to już nie było to samo. Hitler zainstalował w Wielkiej Brytanii swojego marionetkowego króla i rząd kierowany przez Mosleya.

Część floty angielskiej poddała się. Część z nich została schwytana przez Amerykanów. Wojna trwała. Niemcy zajęli Irlandię i zaczęli przygotowywać skok na Islandię. Słynna Operacja Ikar miała miejsce w listopadzie 1947 roku i była nieoczekiwana dla Stanów Zjednoczonych. Nikt nie przypuszczał, że naziści zaryzykują to w warunkach mrozów, burz i gór lodowych.

Udało im się jednak przeprowadzić operację i zdobyć wyspę. I tam postawili flagę ze swastyką. Po tym Ameryka się przestraszyła. I znowu zaoferowali Niemcom pokój. Obiecali nawet scedować coś na rzecz Japonii.

Hitler w obawie przed rosnącą potęgą ZSRR zgodził się na traktat pokojowy. Włącznie z koncesjami na rzecz Japonii.

Następnie w 1948 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły przygotowania do kampanii wschodniej. ZSRR pojawił się w seriach T-54, IS-4 i IS-7. Czyli bardzo przyzwoite samochody.

Ale na razie seria E-50 zachowała przewagę w opancerzeniu nad T-54 i uzbrojeniem i była porównywalna z IS-7. Ale ostatni czołg nie był masywny. Zatem Fritzom jak dotąd udało się uzyskać przewagę jako czołgi. Ich cięższy E-75 okazał się niezwykle potężny pod względem uzbrojenia i śmiercionośności armat. Najważniejsze jest to, że Niemcy, rekrutując wojska z Europy i Afryki, mieli przewagę liczebną.

A Fritz mają lepsze lotnictwo. MIG-15 dopiero co przeszedł testy.

Dlatego 10 czerwca Fritz przeszedł do ofensywy i rzucił się na Moskwę. Ale gęsta obrona wojsk radzieckich okazała się niezwykle rozwinięta. W ciągu dwóch miesięcy walk hitlerowcy byli w stanie przejść zaledwie 100 kilometrów. I zatrzymali się, ponosząc ogromne straty.

Następnie naziści przenieśli się na południe. Przedarli się do Charkowa, zdobyli większość Donbasu, ale zostali ponownie zatrzymani. Dokładniej, wyczerpany.

Armia Czerwona ma bardzo potężne linie obronne. W latach rozejmu kopano rowy i bunkry. Mnóstwo jeży przeciwpancernych i min. Spróbuj, przebij się. Naziści posunęli się naprzód, ale wiele stracili. I zmuszeni byli się zatrzymać. Nadeszła późna jesień i zima. Armia radziecka próbowała już zaatakować, ale Niemcy są gotowi na zimę i utrzymują linię. Linia frontu była nieaktywna. Armia Czerwona nacierała zaledwie kilkunastu.

W następnym roku Niemcy nie posuwali się drogą lądową, ale próbowali wytworzyć ciśnienie atmosferyczne. Podczas gdy ich bombowce odrzutowe były w najlepszej formie. Ale radzieckie myśliwce również się poprawiły. Pod koniec roku udało się stworzyć rakiety ziemia-powietrze....

Zimą Armia Czerwona próbowała nacierać, ale przebiła się tylko na kilka kilometrów.

W maju 1950 r. Niemcy podjęli próbę ataku na siebie. Ale im się to nie udało. Nawet nowy zbiornik-piramida nie pomógł. Przeszliśmy około pięćdziesięciu kilometrów i zatrzymaliśmy się. Ciśnienie powietrza również nie miało wpływu. Naloty trwały do późnej jesieni. Ale nic nie wyszło.

Zimą Armia Czerwona naciskała, ale także bez rezultatu. W ten sposób okazało się, że jest to lepka wojna. Rok 1951 upłynął także pod znakiem wzajemnych ataków. Wiosną i latem Niemcy posunęli się zaledwie dwadzieścia kilometrów. Linia frontu stawała się coraz bardziej zamrożona. A wojna stała się statyczna. Ale sytuacja w następnym roku, 1952, nagle się skomplikowała. Pokonawszy wahanie i zgromadziwszy siły, Japonia przystąpiła do wojny.

Otwarcie przez Japonię drugiego frontu w 1952 roku skomplikowało sytuację ZSRR. Oddziały samurajskie są słabsze w przypadku czołgów i dział samobieżnych, ale mają też samoloty odrzutowe i bardzo fanatyczną piechotę.

Armia Czerwona musiała walczyć na dwóch frontach.

Oleg Rybachenko skomponował nawet:

Nieszczęścia doszły do mojej Rusi,

Samuraje bezczelnie nadchodzą ze wschodu...

Kocham Jezusa i Stalina -

Chociaż złość czasem łamie serce!

Niemcy wykorzystali moment odwrócenia uwagi części Armii Czerwonej i rozpoczęli dużą ofensywę na południu. W sierpniu 1952 roku, podobnie jak dziesięć lat temu, udało im się przedostać do Stalingradu. Rozpoczął się epos stalingradzki numer dwa. I znowu faszyści ugrzęźli w bitwach, dławiąc się własną krwią. A straty koalicji hitlerowskiej były ogromne. Walki przeciągnęły się aż do głębokiej zimy.

ZSRR nie miał siły powtórzyć kontrataku: wpłynął czynnik japoński, ale naziści byli w stanie zająć tylko osiemdziesiąt procent Stalingradu i zatrzymali się.

Zimą Armia Czerwona nieco uszczypnęła Niemców w centrum, ale ogólnie był spokój. Stalin zmarł w marcu 1953 r. Mołotow został jego następcą. Za bardzo bali się Berii. Tak, i jest to odrażająca osobowość. W maju na froncie pojawili się naziści z piramidalnymi czołgami. Nowa broń jest bardzo silna i niebezpieczna, nieprzenikniona ze wszystkich stron. Spróbuj w ogóle sobie z tym poradzić.

Niemcy na rozkaz upartego Hitlera kontynuowali atak na Stalingrad. Używali zarówno dyskietek, jak i zbiorników podziemnych. Udało im się ostatecznie zdobyć miasto po dwóch miesiącach walk. A potem naziści przenieśli się do Astrachania. Przeszliśmy całkiem pomyślnie. Japończycy otoczyli Władywostok i próbowali przedrzeć się przez Mongolię. Walki były zacięte, a Japończykom udało się włamać.

Mołotow zadeklarował, że będzie walczył do końca. Ale sytuacja w ZSRR pozostała niezwykle trudna. Nowy czołg T-55 nie wystarczył, aby poradzić sobie z piramidalnymi maszynami Fritza. Niestety, zauważalnie brakowało sił, aby naprawdę odwrócić losy wojny. Rok 1953 zakończył się w warunkach, w których Niemcy odcięli Kaukaz, Turcja przystąpiła do wojny, a Japonia była rozdarta z powodu wszystkich

Wytrzymałość

W lutym Baku upadło, a pozycja ZSRR pogorszyła się o rząd wielkości. W maju 1954 r. cały Kaukaz znalazł się pod okupacją nazistów. Starzy ludzie w wieku od dwunastu do osiemdziesięciu lat byli już oficjalnie wcieleni do Armii Czerwonej. Było też wiele kobiet. W kraju kończyły się zasoby.

Wehrmacht również przerzedził się. Prawie dziewięćdziesiąt procent to zagranica. Skuteczność bojowa jednostek niemieckich spadła o rząd wielkości. Ale dyskoteki stały się znacznie bardziej niebezpieczne. A zbiorniki piramidalne są na ogół granicą doskonałości. Niezależnie od tego, pod jakim kątem strzelasz, pociski rykoszetują.

Chłopiec wyobraził sobie załogę czołgu w piramidalnym zbiorniku. Czerwiec 1954, wojska hitlerowskie nacierają na Saratów. Próbują zajść Moskwę od tyłu. Pomyśl tylko, od rozpoczęcia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej minęło trzynaście lat.

Cóż za horror i cierpienie wszystkich narodów. A słynna czwórka walczy od trzynastu lat: Gerda, Charlotte, Christina i Magda. Dziewczyny w ogóle się nie zestarzały. Tak samo młody i świeży jak wcześniej.

A czołg ma pochyły pancerz i jest niski. Bardziej zaawansowany, ma tylko dwóch członków załogi znajdujących się w pozycji leżącej.

Gerda i Charlotte celują z pistoletu wysokociśnieniowego kal. 105 mm, ale z krótszą lufą. Kufa jest krótsza, ale prędkość początkowa będzie większa, do 1700 metrów na sekundę.

I rdzeń uranowy w powłoce. A dziewczyny chichoczą. Czołg T-55 nie jest jeszcze zbyt popularny. Najważniejszym z nich jest oczywiście T-54, pojazd z przednim pancerzem wieży 200 mm. Całkiem przysadzisty samochód.

Gerda uśmiecha się i celuje z pistoletu. Ona ma maszynę do piramid. To dwieście pięćdziesiąt milimetrów stali stopowej, cementowanej pod dużym kątem. A 100-milimetrowy T-54 nie może przebić niemieckiego samochodu.

Dziewczyna, ponadczasowa Charlotte, naciska bosą stopę na joystick, a niemiecki czołg przyspiesza. Tylko pięćdziesiąt pięć ton masy, z silnikiem turbinowym o mocy 1800 koni mechanicznych i pancerzem pod każdym kątem 250 mm przy dużych kątach racjonalnego nachylenia. A radzieckie czołgi nie mają szans się przez nią przebić. A sam niemiecki samochód jest bardzo zwinny i przejezdny.

Gerda zauważa z westchnieniem:

- Wreszcie nasi projektanci stworzyli maszynę idealną i stosunkowo lekką.

Charlotte zauważyła z westchnieniem:

"Przykro mi, że stało się to za późno!" Gdybyśmy mieli wcześniej taki samochód, moglibyśmy nasiąknąć Stanami Zjednoczonymi!

Blondynka z uśmiechem z pereł powiedziała:

- Lepiej późno niż wcale! Pulsowanie serca i żył domaga się ostatecznego zakończenia II wojny światowej, która rozpoczęła się prawie piętnaście lat temu. Zasługujemy na spokój!

Rudowłosy diabeł potwierdził:

- Tak, zasługujemy na pokój! I zwyciężymy!

Gerda westchnęła i zauważyła z zainteresowaniem:

- Ale pokój jest dobry... A co z USA?

Charlotte, uśmiechając się szeroko i olśniewająco, zaśpiewała:

- Country America, z drugiej strony wyglądasz jak niebo i wyglądasz w porządku! Ale uwierz mi, Trzecia Rzesza jest fajniejsza i silniejsza od ciebie!

Gerda strzeliła do T-54 i po przebiciu radzieckiego czołgu zaćwierkała:

- Jestem mądry - wszechmądry, jestem mądry - wszechmądry, ale wcale nie sowa!

Niemieckie działo przebijało radzieckie czołgi z dużej odległości. Bardziej niebezpieczny był ciężki IS-11. Pojazd ten posiada armatę 203 mm, miał szansę przebić się przez Niemców. To prawda, że za taką moc trzeba było zapłacić za czołg ważący sto ton. Biorąc pod uwagę, że niemiecki samolot odrzutowy zachował przewagę jakościową nad sowieckim, takie maszyny to po prostu zamachowcy-samobójcy.

Zmodernizowany IS-7 też nie jest zły. Pojazd ten zwiększył grubość przedniego pancerza, a masa wzrosła do 78 ton. Ale przy takim wzroście samochód stracił właściwości jezdne, a obciążenie przednich rolek wzrosło. A działo jest niewystarczające przeciwko piramidalnym niemieckim czołgom.

Tutaj Gerda strzeliła do IS-7, właśnie uchwyciła moment, gdy radziecki czołg przewrócił się na bok. Tam jego zbroja jest znacznie cieńsza. I wbił pocisk z rdzeniem uranowym w pojazd Armii Czerwonej.

Blond terminator zauważył:

- Ale niedźwiedź nie jest zwinny!

Charlotte zauważyła:

- Ale gryzie. Trzydziestokilogramowe muszle mogą być niebezpieczne.

Gerda zachichotała:

- Ale chętnie wisi na krawędzi, dźgnięty nożem za to, że jest niebezpieczny!

Dziewczyny roześmiały się i zestrzeliły kolejny T-54. A Charlotte dodała prędkości, gdy pojawiło się zagrożenie - pojawił się rzadki, ale niebezpieczny IS-11. To prawda, jego broń nie jest zbyt szybkostrzelna i niewystarczająco celna, ale jest zabójcza. Choć kto wie, może za nim siedzi jakiś superman. A grubość przedniego pancerza wynosi 350 milimetrów. Nie możesz trafić tego z dystansu. Musimy podejść bliżej.

Charlotte zauważyła z irytacją:

- Rosjanie stworzyli ciężki pojazd, który jest oczywiście gorszy od naszego czołgu, ale nie ma gorszej mocy. To prawda, znacznie cięższy niż nasz samochód.

Gerda dodała:

- I nie tak mobilny!

Blond terminator wystrzelił i zestrzelił kolejny T-54. Samochody w ogóle nie są jeszcze niebezpieczne dla Niemców. Niemcy wyróżniali swoje działa mniejszym kalibrem, ale większą początkową prędkością pocisku.

Charlotte zauważyła z pewną irytacją:

-Jestem już zmęczony walką! Jeśli pójdziesz do Moskwy wzdłuż Wołgi, będzie to kolejne kilka tysięcy mil!

Gerda poprawiła partnera:

-Będzie trochę mniej, ale nadal przyzwoicie!

Charlotte pokonała kolejny T-54 i uśmiechając się, zauważyła:

- Ale długa droga jest łatwiejsza niż krótka!

Dziewczyny nie traciły optymizmu. A oni nadal walczyli i wygrywali!

Więc IS-11 wystrzelił do nich... Ale pocisk przeleciał obok. Przy takim kalibrze jest to niebezpieczne.

Gerda śmiejąc się, zaśpiewała:

- W lesie są lisy, a Iza przeciwko Niemcom!

Charlotte roześmiała się i zaćwierkała:

- We wszechświecie szaleje wojna,

Niszcz, zabijaj bez powodu...

Szatan się uwolnił -

A śmierć przyszła z nim!

Dziewczyny roześmiały się i strzeliły do IS-11. Pocisk ukąsił radziecki pojazd i porysował przedni pancerz. Ale prezent nie był w stanie przebić się na głębokość 350 milimetrów, a nawet pod kątem 30 stopni od pionu.

Gerda przysięgła:

- Silni, Rosjanie... Może powinniśmy wejść od boku?

Charlotte zauważyła:

"Rosyjski czołg ma tylko sto milimetrów po bokach, ale podchodzenie tak blisko jest ryzykowne".

Gerda zachichotała i zauważyła: walczymy od trzynastu lat. I wciąż ani jednej poważnej kontuzji!

Charlotte zachichotała i szepnęła:

- Uważaj, żeby tego nie zepsuć!

Gerda roześmiała się i zagruchała:

- Ech, teraz smutek nie jest problemem! Och, co za mnóstwo pieniędzy! Wszystko zostanie zabrane drańowi, ale na razie - idź na razie!

Dziewczyny zbliżały się do potężnego radzieckiego czołgu. IS-11 był prawie jedynym pojazdem zdolnym do walki z najnowszymi niemieckimi czołgami.

Ale tutaj nastąpiła pewna ewolucja. Gdyby naziści w 1943 roku mieli czołgi cięższe i być może mocniejsze niż radzieckie, ale o gorszych właściwościach jezdnych. Teraz silniki z turbiną gazową zapewniły Krautom przewagę w osiągach, a produkcja radzieckich czołgów wymagała zwiększenia masy czołgów.

IS-11 stał się pojazdem, który mógł trafić w czołg-piramidę, choć z dużym prawdopodobieństwem rykoszetu, ale... Jego mobilność okazała się niska.

Niemiecki czołg-piramida został oznaczony jako AG-50 na cześć Hitlera. Fuhrer był zmęczony nadawaniem samochodom nazw zwierząt. I postanowił pokazać swój kult jednostki w czołgach. Cięższy model AG-75 miał silnik o mocy 2000 koni mechanicznych i masę osiemdziesięciu ton, pancerz o średnicy 350 mm i działo kalibru 128 mm, również wysokociśnieniowe i naturalnie bardziej przeciwpancerne. Ale AG-75 nie był tak powszechny jak AG-50, który stał się głównym.

Gerda i Charlotte zbliżały się do sowieckiej, bardzo wytrwałej machiny.

A po drodze strzelali do mniejszych celów. W szczególności SU-152, bardzo niebezpieczna maszyna z wydłużoną lufą. Może powodować kłopoty.

A Gerda wyeliminowała ją celnym uderzeniem. A ona zaćwierkała:

- Naprawdę jestem dziewczyną i supermanem w jednej butelce!

Wojownik jest naprawdę fajny...

Christina i Magda walczyły na tym samym czołgu i dobrze wykonały swoją robotę.

Magda z pewną frustracją w głosie zauważyła:

- Och, zabijamy... Jak dzieci szatana!

Christina nawet ziewnęła demonstracyjnie:

- O tak... Mam już dość przyznawania się do tego! Całe to morderstwo i przemoc!

Magda zestrzeliła T-54 i zagruchała smutno, wołając:

- Tutaj wszystko zmierza po nas... Ku zwycięstwu, choć trudnemu! Żołnierze zostaną uhonorowani... Medalem, który nie jest żeliwny!

Christina prychnęła pogardliwie:

- Dobra, cóż... Możemy wiele! I szczerze mówiąc, moje uszy są już zatkane od strzałów! To wszystko jest strasznie nudne!

Magda w odpowiedzi zaproponowała:

- Kiedy wojna się skończy, powinniśmy pić szampana za pokój!

Christina napisała na Twitterze:

- Powiedz mi, jaki jest świat, a oni ci odpowiedzą! Słońce i wiatr!

Tymczasem Gerda wraz z Charlotte weszły na burtę radzieckiego czołgu i uderzyły ją. IS-11, śmiertelnie ranny, zaczął detonować. Dosłownie został rozdarty. Z radzieckiego czołgu wyleciały gruzy i mnóstwo metalowych śmieci.

Magda zaśpiewała z uśmiechem:

- Po raz kolejny kłopoty pojawiły się niczym rzeki krwi, wybuchła arogancka wrogość... Nasz kochany kraj jęczy od płomieni krwi, łez i żalu!

Gerda wykrzyknęła przez radio:

- Cóż, nie rób tego! Złapaliśmy duży połów! Niewielu może konkurować z takim czołgiem!

Na niebie rozegrała się cała bitwa. MIG-15 walczył z niemiecką moskitierą. Oprócz tego walczyły lżejsze myśliwce Jak-32 i Ił-18. Samoloty niemieckie przewyższały jednak samoloty radzieckie szybkością i uzbrojeniem.

Rzeczywiście na niebie dział się prawdziwy bałagan. ME-482 walczą jak zwierzęta i rozdzierają wszystkich na strzępy. Dosłownie taranowanie przeciwników. Ale MIG-15 też nie jest garbaty. Wchodzi także w ogony i zasypuje je pociskami powietrznymi. Tak więc bitwa toczyła się na wysokościach.

Christina wzięła go i zaśpiewała:

- Samoloty są dobre, parowce są dobre, karabiny maszynowe są lepsze!

Magda mrugnęła chytrze do partnera i zaćwierkała:

- Jednak proste.

A dziewczyna wysłała pocisk, naciskając przycisk joysticka gołymi palcami.

Ta para jest trywialnie piękna. I demonstruje najwyższy poziom ducha walki.

Christina, odwracając zbiornik, śpiewa:

- Zaśpiewajcie piosenkę, tak się złożyło, zaśpiewał oddział, a ja zaśpiewam ją cicho! A my znów jesteśmy młodzi, gotowi na wyczyn i poradzimy sobie z każdym biznesem!

Magda ścięła kolejny T-54 i zaćwierkała:

- Promień lasera trafił w skroń, a mężczyzna zniknął w mgnieniu oka!

Wojownicy zawołali chórem:

- Nie chcę znać tego stworzenia, które spali to niebo! Słyszę tylko: marsz, marsz, lewo!

Radzieckie czołgi udusiły się w kontrataku. A naziści przedarli się do baterii. Znaczna część dział to przestarzałe działa kal. 76 mm, całkowicie nieszkodliwe dla Niemców.

Krystyna ryknęła:

- Spalimy wszystkich wrogów, a władzę radą... Wymażemy to w odchodach, w rytm tej piosenki!

Magda z wielkim entuzjazmem potwierdziła:

- Oczywiście, że to usuniemy!

A blond terminator klepnął ją bosymi stopami, jedna o drugą. A potem zestrzeliła radziecki pistolet pociskiem i zaśpiewała:

- Strzelaj, strzelaj, nie wysyłaj wrogów do nieba!

I wojownik znów się roześmiał... Dziewczyny świetnie się bawiły.

Christina z uśmiechem wrzuciła do ust czekoladowy cukierek i zaćwierkała:

- W naszym kraju wszystko jest jak na Księżycu!

A dziewczyny roześmiały się zgodnie.

Sowiecka obrona ustąpiła. Obie strony były niezwykle wyczerpane. Na drodze wojowników podąża cała kompania chłopców. Dzieci walczyły boso, półnago. Jednak jest lato i ciepło. Chłopcy nie chcieli się poddać i bohatersko zginęli. Wykazali się fantastyczną odpornością.

Jedną z technik chłopców było wrzucenie paczki granatów pod faszystowski czołg. To bardzo pomogło.

Christina pamiętała, jak SS torturowało schwytanego chłopca. Trzynastoletni chłopiec został przypalony palnikiem i połamany szczypcami, miał wszystkie palce u nóg. Chłopak jęknął cicho, ale nic nie powiedział. Ani rozżarzony do czerwoności drut, ani płomień palnika, ani straszne oparzenia na całym ciele dziecka nie zmusiły młodego rycerza do mówienia.

Więzień był torturowany na śmierć... Sama Christina brała udział w torturach. Przesunęła językiem płomienia po ciele pioniera, szukając wrażliwych punktów. Tak, dzieci Czerwonych są silne. To jest po prostu niesamowite.

Chłopiec zmarł torturowany, nic nie mówiąc. Christina poczuła nawet, jak w jej duszy pojawia się uczucie litości. Białogłowy chłopiec mógł być ozdobą narodu aryjskiego. Ogólnie rzecz biorąc, Słowianie mają piękne dzieci i szkoda je zabijać.

Christina szepnęła z żalem:

- Ale z drugiej strony w takich sprawach... Tyle kłopotów i zmartwień, nie daj Boże!

Magda w odpowiedzi zaśpiewała:

- Nie jest źle mieć trzy żony! Po drugiej stronie dużo lepiej!

A dziewczyny klaskały bosymi stopami, dotykając się podeszwami. Nawet modzele pokrywające moje stopy zaczęły dzwonić.

Baterie radzieckie zostały stłumione. Bombardowano ich pociskami i rakietami. Ryczał Sturmtiger-4, wykonany na bazie czołgów E i wyposażony w wyrzutnie bomb. Rakiety zbombardowały pozycje sowieckie. Naziści już wiedzieli, jak wystrzelić satelity w kosmos i stamtąd przekazywali informacje o wydarzeniach na Ziemi.

Oczywiście Armia Czerwona miała trudności. Leningrad jest oblężony i nie ma szans na uwolnienie stalowego kołnierza. A dziewczyny są całkiem wesołe i szczęśliwe. Głęboko minęli kolejną linię obrony sowieckiej.

Armia Czerwona, powoli wycofując się, uległa nazistom. Na niebie wirowały niezniszczalne nazistowskie samoloty dyskowe. Zaatakowali pojazdy radzieckie.

Gerda nawet śpiewała:

- To tak, jakby były związane kablem, a tam, gdzie jest cienki, pęka... Nie ma już miejsca na wszelkiego rodzaju frajerów!

A wojownicy nadal naciskali, demonstrując swój fenomenalny talent.

Ognista Charlotte syknęła:

- Bang-bang! Bum, bum!

A wojownicy nadal poruszali się na piramidalnych zbiornikach. Naziści zajęli już Kamyszyn i zbliżali się do Saratowa. Linia frontu cofała się coraz bardziej na wschód.

Niemiecka technologia i umysły całej Europy stworzyły coś doskonalszego. A dyskoteki to na ogół technika, która nie ma sobie równych.

Gerda strzelając do rosyjskiego bunkra zauważyła:

- Mimo wszystkich trudności wciąż wygrywamy! I niech Bóg obdarzy nas szczęściem i szczęściem!

Charlotte zgodziła się ze swoim partnerem:

- Szczęście i szczęście są bardzo ważne... Choć jak mawiał Friedrich: raz szczęście, dwa razy szczęście... Ile można kusić panów - gdzie tu umiejętność!

Gerda zniszczyła działo samobieżne SU-122 i zauważyła:

- Lepiej rozmawiać o Bogu z Magdą! Ona to kocha!

Charlotte zaćwierkała z uśmiechem:

- A my jesteśmy tylko czarownicami! Nieść ludziom światło! I nie ma lepszego powołania!

Gerda spojrzała w lustro i odpowiedziała:

- Na mojej twarzy nie ma ani jednej zmarszczki ani siateczki, nadal wyglądam jak dziewczyna! I wóz zdrowia!

Charlotte chętnie potwierdziła:

"To właśnie znaczy być czarownicą!"

Gerda agresywnie błysnęła oczami i zauważyła:

- Jestem wiedźmą... I nienawidzę inkwizytorów! Wysłałbym ich wszystkich do piekła, gdzie doświadczyliby wszystkich tortur, jakim poddawane były czarownice.

Charlotte wystrzeliła pocisk w stronę sowieckiej haubicy i syknęła:

- Inkwizycja jest katami! Są chętni do rozpoczęcia!

Gerda powiedziała rozsądnie:

- Łowcy czarownic często kierowali się własnym interesem i bardziej zależało im na zysku niż na prawdziwej wierze. To totalny koszmar!

Dziewczyny uderzały jedną nogą o drugą. I zaćwierkali zgodnie:

- Nie możesz żyć bez oszustwa! Możesz żyć bardzo długo!

Po czym ich czołg zaczął niszczyć kolejną radziecką baterię. Było już zupełnie ciemno i wojownicy włączyli noktowizor.

Gerda była wyjątkową dziewczyną. Przedostała się przez ogień, wodę i miedziane rury. Wojownik zniszczył sowieckie działa i nie oszczędził nawet chłopców, których było wielu w jednostkach radzieckich.

Były też dziewczyny, które przynosiły muszle i były pielęgniarkami. Wojna katastrofalnie pochłonęła zasoby ludzkie. Wiele sowieckich miast zostało okupowanych, wiele zostało zniszczonych przez bombardowania. TA-600 i bezogonowe B-28 wraz z dyskotekami zbombardowały dosłownie całą przestrzeń radziecką.

Większość fabryk w Rosji zeszła do podziemia. Naziści naciskali we wszystkich kierunkach.

Ruszyli więc do ofensywy na południe od Leningradu. Ruszamy w stronę Tichwina.

Wojownicy byli trochę zmęczeni i zasnęli już w zbiorniku...

Gerdzie śniło się coś koszmarnego i zabawnego.

Powstały wszelkiego rodzaju potwory i podróbki upiorów.

Tutaj zwierzę też jest szybkie i gdyby Gerda nie zareagowała nadludzko, zostałoby rozerwane na kawałki.

Zwierzę podskoczyło i chybiając uderzyło w lustrzany kwiat. Jedno z luster pękło i wypadły jego fragmenty. A sama pantera została porysowana.

Gerda przeskoczyła bestię i chwyciła jeden z fragmentów. Kwiat okazał się ostry jak szkło.

Bestia ponownie rzuciła się na Gerdę. Niespodziewanie zachowała się jak Tarzan z książki. Wziął go i skoczył do przodu, trzymając się za tors cętkowanej pantery. Była walka. Generałka trzymała futro wytrwałymi palcami u rąk i nóg. I jednocześnie uderzyła ciało odłamkiem. Pantera odwróciła głowę, ale Gerda ugryzła ją w szyję mocnymi, dużymi i białymi zębami.

Silne szczęki dziewczyny przebiły futro, a krew spłynęła jej na zęby. Gerda upiła łyk czerwonego płynu. To dodało mu dodatkowej siły i mocniej przesunął fragment lustra. I najwyraźniej cios osiągnął swój cel. Krew trysnęła dziką fontanną mocy, a łapy zwierzęcia ustąpiły.

Upadając, pantera miotała się rozpaczliwie w agonii. Umierała, wściekła rozrywając korę drzew.

Gerda wskoczyła w nią i wygięła talię. Spojrzała na ocalałe lustra.

Zabawna naga dziewczyna pokryta krwią to prawdziwy dzikus. A włosy stały się jeszcze jaśniejsze - znicz olimpijski. Nie, pasuje jej nagość, same mięśnie, świetne ubrania. Ale czy nadal, w imię przyzwoitości, może nieco ukryć swoje wdzięki?

Pantera ucichła, a Gerda podskoczyła do niej. Drzazgą w dłoni zaczęła odcinać skórę. Skóra pantery jest trwała i trudna do ustąpienia. Następnie możesz z tego zbudować coś w rodzaju majtek i stanika. Gerda zastanawiała się przez chwilę. Poczuła głód i ryzykowała zjedzeniem owoców, które zjadały małpy z pawimi ogonami i rogate kangury.

Lokalne owoce miały świeży i słodki smak oraz przyjemny aromat. I podobne, i niepodobne do ziemskich - egzotyczne. Ale bardzo smaczne. Gerda najadła się do syta, a jej brzuch i brzuch zrobiły się okrągłe. Po czym pojawiło się uczucie ciężkości. A ja chciałam się trochę zdrzemnąć.

Ale zasypianie w dżungli jest niebezpieczne. Inna pantera może mieć więcej szczęścia. I duża ważka z głową krokodyla podleciała do tego... i zaczęła żuć mięso.

Tak, powinieneś mieć tu uszy otwarte. Gerda wisiała lekko na pnączu. Pomyślałem, czy nie powinienem zrobić sobie butów? Ale w dżungli gołe palce u dziewcząt bardzo pomagają we wspinaczce. A w taki upał zdecydowanie przyjemniej jest bez butów. Nawet w staniku nie jest to zbyt wygodne, na tej Saharze czujesz się zupełnie nago o wiele lepiej.

Gerda zakołysała się na lianie, odwróciła głowę, odpędzając sen i zeskakując, rzuciła się do ucieczki. Jak cudownie jest tak pędzić, przecinając powietrze klatką piersiową.

W dżungli wcale nie jest strasznie. Martwi mnie tylko jedno. Jeśli na tej planecie nie ma inteligentnego życia, jak możemy ją opuścić?

Nie jest możliwe zbudowanie statku kosmicznego w pojedynkę, nawet w dziele fantasy.

Gerdo, przypomniała mi się powieść o kimś, kto znalazł się w epoce kamienia. Ale przynajmniej nie był nagi, ale zabrał ze sobą całą ciężarówkę przydatnych rzeczy. I nadal udało mu się zostać dziewczyną. Co jest absolutnie szalone. W ogóle temat wchodzenia mężczyzny w kobietę, choć jeszcze nie do końca wysłużony, już był poruszany.

I rzadko kto miał szczęście znaleźć się w tak oszałamiającej urodzie. Ogólnie rzecz biorąc, w jakim sensie kobieta ma przewagę nad mężczyzną? Łatwiej jej znaleźć partnera seksualnego. Ponieważ o wiele łatwiej jest zaciągnąć do łóżka mężczyznę niż dziewczynę.

Generał skoczyła do biegu i wykonała w powietrzu siedmiokrotne salto. Wylądowała bosymi piętami na cierniach. Powstały naprawdę przejmujące wrażenia.

Gerda ugniatała stopy, zachichotała i powiedziała:

- W świecie światła i automatyki - będą, będą romantycy!

Wtedy generałowa znowu uciekła... Nogi miała przebite, ale nie do tego stopnia, że krwawiły, więc nie jest to straszne. A ty możesz podskakiwać i śmiać się.

Tak, kobiety to tajemnicze stworzenia. Można na przykład pamiętać "Mistrza i Małgorzatę". Czego brakowało tej kobiecie i jej mężowi? Wydawało się, że ma wszystko... I poszła za pisarką, która z trudem opanowała opowieść o Jezusie Chrystusie, wypaczając Ewangelię.

Nie da się napisać o Jezusie lepiej niż to, co dzieje się w Nowym Testamencie. A ten mistrz wcale nie jest mistrzem, ale rzemieślnikiem. Wkroczył w świętość...

I czy warto było dla tego się trząść nago i wystawiać kolano na widok tysiąca przestępców i morderców?

Ale Margarita najwyraźniej znalazła coś wyjątkowego w tym mistrzu i nie mogła bez niego żyć.

To naprawdę romantyczna miłość!

Gerda pobiegła i poczuła, jak sprężyste jest jej ciało. OK, więc tak. Kiedy była człowiekiem, nie tolerowała zbyt dobrze stresu. Choć nie była słabeuszem, okazała się silniejsza od przeciętnego człowieka. A teraz ona...

Wrażliwe ucho Gerdy nagle wychwyciło ten dźwięk. I nie całkiem zwyczajne, chociaż w lesie jest mnóstwo różnych dźwięków.

Ale wyglądało na to, że jechał konwój samochodów, a nie wędrujące stado mamutów.

Gerda słuchała... Hałas był gdzieś z przodu i był coraz bliżej. Generał odwróciła głowę w stronę czterech luminarzy i szepnęła:

- Ech! Było, nie było!

A piękność rzuciła się i pobiegła w kierunku, z którego słychać było odgłosy cywilizacji.

Nie, to Gerda, a nie Robinson Crusoe, żeby będąc na bezludnej wyspie bała się ludzkiego śladu. Nie, generał spotka cywilizację, jakakolwiek by ona nie była.

Wtedy przypomniałam sobie jedną zabawną atrakcję. Na zamkniętym namiocie widnieje napis - zapłać znaczek, a zobaczysz najniebezpieczniejsze zwierzę na ziemi. Mężczyzna zapłacił, otworzył drzwi i... znalazł się przed lustrem.

Oczywiście nagie naczelne są najniebezpieczniejszymi stworzeniami na Ziemi. Nie możesz się temu sprzeciwiać.

Drzewa wokół Gerdy zaczęły szybko przerzedzać się i teraz przed dziewczyną pojawiła się polana... A na jej końcu rzeczywiście poruszały się mechaniczne potwory. Wyglądały jak piramidy, z małymi, ale całkowicie zakrywającymi dno śladami i czterema pyskami wystającymi w różnych kierunkach.

Gerda z uśmiechem na bursztynowych, dziewczęcych ustach zagwizdała:

- Wow! Cóż, czołgi!

Spośród radzieckich pojazdów biorących udział w bitwie generałka musiała stawić czoła "królewskiemu Stalinowi". Czołg wyróżniał się solidną masą i potężnym, długolufowym działem kal. 300 mm, które strzelało na duży dystans. Przebicie się przez ten samochód czołowo jest prawie niemożliwe.

Sama Gerda strzelała do celowników optycznych tego największego czołgu. A dostać się do optyki nie jest tak łatwo. Ale "królewski Stalin" oślepł. Aby wzmocnić wytrzymałość przedniego pancerza wieży, Niemcy nie zastosowali szczeliny widokowej, ale użyli tubusu peryskopu, takiego jak na łodziach podwodnych. W rezultacie wprawny snajper mógł oślepić czołg celnym trafieniem.

Zapamiętano także Królewskiego Stalina, ponieważ te samochody również miały długie lufy - aż cztery wystające w różnych kierunkach. To prawda, że kształt piramidy jest nietypowy w przypadku budowy czołgów. Pomimo tego, że jest najbardziej racjonalna.

Gerda położyła się i przyjrzała się uważnie. Samochody były zamknięte, nikt nie siedział na zbroi. Nie da się zrozumieć, jakie to stworzenia. Może są takie potwory, że w ich tle karaluch jest człowiekiem.

Samochody poruszały się z prędkością galopującego konia. Za nimi był ślad. Zbliżyli się do miejsca, gdzie leżała Gerda, i już mieli ją minąć.

Musimy zdecydować...

Generał wyskoczył z palmy i machając rękami, krzyknął coś dość głupiego:

- Przyszedłem w pokoju!


ZATRZYMAJ SIĘ NA HAMULCU

Przebiegłi alianci zachodni, zwłaszcza Churchill, po Stalingradzie obawiali się, czy Rosja nie stanie się zbyt silna, a Niemcy zbyt osłabione. I że bolszewicy mogliby przybyć do Europy, co jest scenariuszem całkowicie katastrofalnym dla kapitalistów.

Krótko mówiąc, doszło do niepisanego porozumienia. Od marca 1943 roku alianci, formalnie kontynuując wojnę, faktycznie ograniczyli wszelkie działania wojskowe, w tym bombardowania celów wojskowych. W zamian faszyści zahamowali program ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej, powstrzymując także zagładę tego narodu. Ponadto naziści zgodzili się na wycofanie wojsk niemieckich i włoskich z Afryki. Planowano także wymianę jeńców wojskowych - wszyscy na wszystkich.

Krótko mówiąc, alianci zdradzili ZSRR. Mieli nadzieję, że III Rzesza i Rosja unicestwią się nawzajem w wojnie totalnej. A USA i Wielka Brytania tylko na tym skorzystają.

Naziści uwolnili ręce na Zachodzie i zaczęli gromadzić siły do ofensywy na Wybrzeżu Kurskim. Dzięki działaniom totalnej mobilizacji i zaprzestaniu bombardowań wzrosła produkcja broni z III Rzeszy. Coraz więcej Tygrysów i Panter było przenoszonych na front i postanowiono wyprodukować trochę więcej Ferdynandów. Jednak Führer zawahał się przed atakiem na Wybrzeże Kurskie. Chciał także przetestować w walce Mausa, który Niemcy szybko rozwijali.

Chociaż pojazdy zostały pomyślnie przetestowane według wyników nieco wcześniej niż w prawdziwej historii - na szczęście bombardowania nie przeszkodziły , ale w lipcu gigantyczny czołg nie był jeszcze gotowy do seryjnego użycia, a załogi nie opanowały go.

Dlatego Führer po raz kolejny odłożył ofensywę. Tak, a "Pantery", "Tygrysy", a zwłaszcza "Ferdynandy" nadal były pojazdami zawodnymi i często się psuły.

Straciwszy cierpliwość, Stalin jako pierwszy przypuścił ofensywę. Armia Czerwona posunęła się w kierunku Orła i Charkowa. Ale naziści dysponowali znacznie większymi siłami, przenosząc wojska z Afryki i Europy oraz wypuszczając więcej czołgów i samolotów.

Podejmując potężną obronę, hitlerowcy odparli ataki wojsk radzieckich. A Tygrys, a zwłaszcza Pantera, okazali się bardzo skutecznymi maszynami obronnymi. Jest to szczególnie dobre, gdy bronisz się jako Pantera. Jego działo ma szybkostrzelność piętnastu strzałów na minutę. Zarówno celne, jak i przebijające zbroję.

A kiedy się bronisz, słabość bocznego pancerza nie jest tak zauważalna, jak w ofensywie, gdzie Pantera przyjmie nawet czterdziestkę piątkę.

Oto cztery Niemki - jedna z pierwszych kobiet w załogach bojowych III Rzeszy walcząca z pojazdami radzieckimi. I ma duże sukcesy w zbieraniu kont.

Sekret dziewcząt, a zwłaszcza dowódcy czołgu Gerdy, polega na tym, że walczą boso i w bikini. Podczas strzelania z zasadzki i na zmianę.

Gerda nacisnęła spust gołymi palcami i posłała pocisk w radziecki samochód. Zburzył wieżę i zapiszczał:

- Chwała orłowi śmierci!

Charlotte, ta również bardzo agresywna i waleczna wojowniczka, również wysłała pocisk do celu gołymi palcami, trafiając trzydzieści cztery. A ona krzyknęła:

- Chwała naszym wielkim wyczynom!

Kristina, dziewczyna o rudych, złocistych włosach, również gołymi palcami uderzała w sowieckie samochody i piszczała:

- O zwycięstwo surowej sprawiedliwości!

Magda, ta miodowa blondynka, bez wahania przyjęła to i zwinnymi palcami gołych nóg wysłała kolejny dar śmierci, przedzierając się przez czołg KV i piszcząc:

- O triumf woli!

Tak więc Niemki faktycznie bardzo aktywnie pracowały swoimi dolnymi, tak uwodzicielskimi kończynami. A ofensywa wojsk radzieckich w kierunku Orła została odparta. Podobnie jak u Biełgorodskiego.

Co więcej, sami Fritz przeprowadzili silne kontrataki i byli w stanie ominąć wojska radzieckie na półce Kurska. Stało się także jasne, że lotnictwo niemieckie jest bardzo silne. Brak frontu zachodniego pozwolił nazistom uwolnić prawie połowę swoich sił powietrznych. I zwiększyć produkcję samolotów.

A Focke-Wulf wcale nie jest zły. Jego potężne uzbrojenie pozwalało odciąć radzieckie samoloty już przy pierwszym podejściu, a duża prędkość podczas nurkowania umożliwiała ucieczkę, jeśli bardziej zwrotne jaki wpadły w ogon.

Dwóch niemieckich pilotów Helga i Gertrud na Focke-Wulfs zaczęło szybko gromadzić wyniki.

Jednocześnie posługiwali się także zastrzeżoną tajemnicą: walcząc wyłącznie w bikini i boso.

Helga odwróciła myśliwca. Odwróciła się, bosymi palcami swoich seksownych stóp, zestrzeliwując kilka sowieckich samolotów i warknęła:

- Jestem wilczycą niebios!

Gertruda również wycięła kilka samolotów za pomocą swoich gołych, zwinnych nóg i pisnęła:

- Jesteśmy terminatorami piekła!

Krótko mówiąc, Armia Czerwona poniosła miażdżącą klęskę. Zimą jednak Stalin próbował się zemścić. Ale Krauci byli przebiegli i czujni. Chociaż oczywiście mieli pewne problemy. Ale tutaj lekka Pantera bardzo pomogła nazistom. Czołg ten ważył zaledwie dwadzieścia sześć ton, przy poprzednim silniku o mocy sześciuset pięćdziesięciu koni mechanicznych. A to zapewniło mu dobre właściwości jezdne w zimowych warunkach. Ale działo dobrze radziło sobie z pojazdami radzieckimi.

"Pantera"-2 nie do końca się usprawiedliwiała. Był lepiej chroniony po bokach, ale cięższy i mniej mobilny. Ale Jagdpanther okazał się bardzo skuteczną maszyną. Potężnie uzbrojony, dobrze chroniony zwłaszcza w czole i stosunkowo mobilny.

Zimą Armia Czerwona nie była w stanie nigdzie osiągnąć znaczącego sukcesu. Ale po długiej przerwie Stalin miał nadzieję odwrócić losy wojny. Radzieccy generałowie pokładali szczególne nadzieje w nowych czołgach IS-2 i T-34-85. Co więcej, naziści zdobyli jak dotąd jedynie Tygrysa-2, czołg z potężną bronią i pancerzem, ale zbyt ciężki i często psujący się. A bardziej zaawansowana seria "E" była nadal rozwijana. Lotnictwo pokładało nadzieje w Jakach-3 i LA-7. Ale Niemcy nie stali w miejscu. Mają teraz ME-262 i TA-152, bardzo skuteczne i szybkie myśliwce z potężną bronią.

Ogólnie rzecz biorąc, nowe 30-mm niemieckie działo lotnicze nie miało sobie równych. A asy Hitlera pewnie zdobyły swoje rachunki. Do maja 1944 roku Helga i Gertruda przekroczyły po trzysta zestrzelonych sowieckich samolotów i zasłużenie otrzymały nagrody: Krzyże Kawalerskie Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

W ten sposób dziewczyny, które zawsze walczyły boso i w bikini, stały się fenomenami i rekordzistkami świata.

Latem na rozkaz Stalina operacja Bagration rozpoczęła się od potężnego ciosu w centrum. Radzieccy generałowie liczyli na sukces i masową pomoc ze strony partyzantów, zwłaszcza na Białorusi. Ale Rommel i Mainstein przechytrzyli ich. Kiedy wojska radzieckie przedarły się przez centrum i zajęły Smoleńsk, hitlerowcy przeprowadzili silne ataki ze skrzydeł. Mainstein zaatakował od południa, a Rommel od północy. I powstało kilka kotłów. Armia Czerwona poniosła druzgocącą klęskę. A faszystowskie hordy otoczyły i zniszczyły około dwóch milionów żołnierzy Armii Czerwonej i rzuciły się na Moskwę.

Załoga czołgu Gerdy szczególnie wyróżniła się w bitwach. Walcząc na zwykłej Panterze, dziewczyny jako pierwsze przekroczyły liczbę dwustu zniszczonych czołgów. A potem trzysta! Za co Gerda została pierwszym w historii III Rzeszy dowódcą załogi czołgu odznaczonym Krzyżem Kawalerskim Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

A Helga i Gertruda przekroczyły liczbę zestrzelonych samolotów o pięćset sztuk. I otrzymali nowe odznaczenia: Krzyże Kawalerskie Żelaznego Krzyża ze Złotymi Liśćmi Dębu, Miecze i Diamenty.

A te dziewczyny, bose i mocne, stały się prawdziwym koszmarem dla sowieckich pilotów. Obie te pary komponowały piosenki. I dosłownie zmiażdżyli wszystkie przeszkody i pokazali swoją nieelastyczną i niepowtarzalną moc.

Wojownicy przenieśli się z Focke-Wulfa na TA-152 i już dokonali na nim niesamowitych cudów bohaterstwa. A ta maszyna jest jeszcze doskonalsza i wydajniejsza.

W niemieckim kontrataku wzięła również udział nowa modyfikacja Panther-2 z armatą 88 mm. Czołg ten okazał się dość ciężki, a nowy silnik nie był jeszcze gotowy. Walczyło także około dwustu Mauzów. Czołg ten nie jest zbyt dobry, ale wspierał piechotę i był całkiem skuteczny.

W ten sposób na środku frontu powstała duża luka i Fritz miał wszelkie szanse na natychmiastowe zdobycie Moskwy.

A rosyjscy bogowie i hipercywilizacja ponownie wezwały szóstkę do bohaterskich czynów, aby ocalić ich od całkowitej porażki ZSRR. Tym razem Oleg Rybaczenko wraz z zespołem wiecznej dziewczyny Margarity Korszunowej i czterema czarownicami walczył z nazistami na pozycji autostrady Wołokołamskiej.

Tam jeden pułk radziecki walczył z trzydziestoma dywizjami hitlerowskimi. W prawdziwej historii tylko przy pomocy potężnej floty lotniczej możliwe było stłumienie pozycji rosyjskich.

Dziewczęta i chłopiec uzbrojeni w magiczne szable spotkali się z hitlerowcami, rzucając bosymi stopami wiele jednorazowych igieł.

Ci, przelatujący obok, zabili nazistów na śmierć.

Chłopiec Oleg Rybachenko wziął go i ciął mieczami nacierających nazistów. A potem rzucił igłami w bose stopy dziecka...

Kilkunastu pobitych faszystów usadowiło się na trawie.

Chłopiec-terminator krzyknął:

- Kwazar!

I jak gwiżdże na całe gardło. Wrony, które zaczęły gromadzić się na polu bitwy, zaczęły mdleć. Rozbijanie dziobami faszystowskich czaszek podczas upadku i zestrzeliwanie samolotów.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Chwała carowi Aleksandrowi!

Margarita zabija także nazistów i ich czołgi magicznymi szablami, którzy próbują zaatakować pozycje wojsk rosyjskich.

Dziewczyna z kręconymi, złotymi włosami krzyczy:

- Chwała wielkiej Ojczyźnie!

A gołymi palcami wieczne dziecko rzuca igłami, które śmiertelnie ranią faszystowskich żołnierzy.

I wtedy piękność zagwizdała... A wrony oszołomione słowiczką rzuciły się na hitlerowców. A jeden sęp cię zabierze i przeleci. Natychmiast pięciu wojowników imperium Piekielnego Słońca Hitlera i kilka czołgów zostało przytłoczonych upadkiem jednego dużego ptaka.

Natasza jest również bardzo aktywna w potencjale bojowym. I tak przeprowadziła młyn mieczami, wycięła kilkunastu nazistów i trzy czołgi. A potem rzuciła tuzin igieł gołymi palcami, zabijając wielu faszystów. A potem wyjęła go ze szkarłatnego sutka i wystrzeliła błyskawicę. Natychmiast usmażono żywcem pół setki nazistów. To jest dziewczyna. Zbiorniki też się topią.

I będzie ryczeć:

- Za Rosję wielkich królów!

A Zoja je wzięła i również ostro pocięła mieczami, wydłużając je i tnąc. Rozwalił wielu nazistów i czołgów. I bosą stopą wypuściła dysk. Przeleciał obok, odcinając ponad tuzin głów.

A wojownicy dodali pulsar z malinowego sutka. Przewrócenie masy faszystowskich żołnierzy i czołgów.

Potem krzyknęła:

- Świetne pomysły dla Rosji!

Augustyn także walczy z niesamowitym bohaterstwem. Ta rudowłosa lisica jest po prostu terminatorem terminatorów.

Będzie prowadził młyn mieczami. A potem motyl z szybkim zamachem. A potem weźmie go gołymi palcami i rzuci bumerangiem z diamentowymi ostrzami i zetnie czołgi.

Przeleci i wróci. Ale już kilkadziesiąt głów zostało wyciętych na czysto. A potem z rubinowych sutków dziewczyna wypuści błyskawicę. Które spłoną i spalą dużą masę nazistów wraz z czołgami.

A rudowłosy diabeł jak krzyczeć:

- Będzie dla Ciebie kawa, będzie dla Ciebie kakao i herbata!

Swietłana wystawiła język. Wykonała także kombinację mieczami. Wytnij wielu faszystów i czołgów. A potem bosymi palcami wypuścił groszek zawierający potężny materiał wybuchowy. I cała setka nazistów została rozerwana na najmniejsze kawałki na raz.

Wojownik wypuścił błyskawice z jej truskawkowych sutków. Spaliło wielu faszystów, roznosząc smród smażonych kebabów.

I zawył:

- Samuraj, samuraj -

Walka z Rosjaninem to nie raj!

Tak, sześciu żołnierzy stanęło naprzeciw nazistom od czasów Stalina i Führera, doszczętnie ich niszcząc wraz z czołgami.

Oleg Rybachenko użył szabli, aby wykonać manewr motyla, odcinając faszystowskich żołnierzy. A potem swoją bosą, chłopięcą stopą będzie rzucał ostrymi i kłującymi igłami, zabijając przeciwników i czołgi.

A potem słowik-rabuś znów zagwiżdże. A na wojska Hitlera spadały całe płatki oszołomionych wron.

Chłopiec Terminator pisnął:

- Mały chłopiec znalazł miotacz ognia,

Tak, wy, faszyści, niestety, nie macie szczęścia!

Margarita także desperacko zabijała nazistów. Ale jednocześnie bosymi stopami rzucała cienkimi krążkami. Odcięli głowy żołnierzom kraju Piekielnego Słońca Hitlera i bagażniki czołgów.

Dziewczyna gwizdnęła jednocześnie i krzyknęła:

- Za Świętą Ruś!

I spadły wrony, miażdżąc nazistów niczym grad i płonęła masa czołgów.

Walczyły nie tylko wieczne dzieci i cztery czarownice. Pułk rosyjskiej Armii Czerwonej wykazał się nieugiętą odpornością wobec trzydziestu dywizji nazistowskich.

Tymczasem Natasza wzięła go i ciąła mieczami młyn. Zmiażdżeni wojownicy wroga. A potem bosymi stopami wystrzeliła kolejny bumerang. Poderżnęła gardła nazistom i bagażniki czołgów.

I pulsar wystrzelił ze szkarłatnego sutka, śpiewając:

- Chwała największej Rosji!

Zoya również nie dała szans swoim przeciwniczkom. Od czasu do czasu siekała, wydłużając miecze zarówno żołnierzy, jak i czołgów. A potem bosymi palcami rzuciła trujące igły. A potem z jej szkarłatnych sutków wystrzeliły całe kaskady błyskawic, które stopiły niemieckie mastodonty.

Wojownik zaśpiewał:

- Ruś to nasz kraj!

Będę jej wierna na zawsze!

I jak pulsar wystrzeliwuje z pępka dziewczyny. Niech rozbije nazistów na strzępy skóry. A potem zajmie się czołgami.

Augustyn także nie daje szansy faszystom. Miedziano-rude włosy dziewczyny Terminatora powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

A gołe, wyrzeźbione nogi rzucają bardzo mordercze prezenty śmierci. Aby ani żołnierze, ani czołgi Wehrmachtu nie dostały szansy.

W tym samym czasie wojowniczka wyrzuca ze swoich rubinowych sutków płonące kawałki magicznej plazmy, topiąc metal. I nie zapomnij ryczeć:

- Chwała Ojczyźnie - żyć w komunizmie!

A wtedy z jego okrągłego pępka uderzy jak błyskawica.

Svetlana także bierze udział w bitwie. To niezwykle fajna dziewczyna. A także bije nazistów mieczami. I bosymi, wdzięcznymi stopami rzucam całe sztylety śmierci. Że odcięli głowy nazistom i odcięli wieże pojazdów ciężkich i średnich.

A sutki truskawkowe nadal będą wytwarzać wyładowanie koronowe. A to jest naprawdę więcej niż zabójcze, szczególnie dla czołgów i samolotów.

Wojownik da także dar unicestwienia z jej pępka.

I zaśpiewa:

- Chwała wielkiej Rusi! Bóg może nas uratować!

A rosyjscy żołnierze strzelają do nazistów ze słynnego karabinu Mosin. Działa także kilka karabinów maszynowych. Pistolety strzelają. Działa także jeden z pierwszych rosyjskich moździerzy rakietowych dużej mocy "Andryusha".

Żołnierze armii radzieckiej byli dobrze przygotowani. Uderzają celnie i są bardzo zdyscyplinowani.

Oleg Rybaczenko, wycinając nazistów, zarówno piechotę, jak i czołgi, a nawet samoloty, myślał: jak nasi ludzie zdołali przegrać z nazistami w tej alternatywnej rzeczywistości?

To całkowicie wstyd! Ale Rosjanie są lepsi. Tak słowiańscy żołnierze przebijają bagnetami małych, białych i czarnych żołnierzy, a granatami wysadzają czołgi. Do zwycięstwa zostało już tylko trochę. A armia królewska jest bardzo bohaterska. Oto Rosjanka z gołym brzuchem, dziewczyna-strzelec maszynowy strzelająca do żołnierzy niemieckich. Ta dziewczyna ma na sobie krótką spódniczkę i jest bosa, ale strzela celnie.

A Oleg Rybachenko tnie mieczami. A potem rzuci też bumerang z gołymi dziecięcymi nogami, odcinając wroga i czołgi. A kiedy chłopiec gwiżdże...

I znowu wrony zaczną spadać na nazistów. Po tym naziści nie mają już szans. A także samoloty szturmowe.

Oleg Rybaczenko, ten wieczny chłopiec pisnął:

- Chwała mojej kosmicznej Ojczyźnie!

Margarita, ta wieczna dziewczyna jest również gorąca w walce. I tnie szablami, bardzo zuchwale. I jak to gwiżdże, że banda wron uderza z góry i przebija głowy nazistów i przez włazy wież faszystowskich czołgów. I bosymi, dziecięcymi stopami rzuca bumerangi, by wojownicy kraju piekielnego, faszystowskiego słońca padali dziesiątkami.

Małgorzata zagruchała:

- Moja droga Rosja jest przyjazną rodziną narodów!

Natasza ciąła nazistów mieczami. Gołymi palcami wystrzeliła całą masę igieł. Zabrali i rozwalili nazistów oraz wysadzili w powietrze tuzin czołgów. Dziewczyna jednak nie zapomniała wystrzelić wyładowania koronowego ze swoich szkarłatnych sutków.

I jak błyskawica zostanie wyrzucona z pępka ze śmiertelnym skutkiem, zwłaszcza dla czołgów i samolotów.

Dziewczyna pisnęła:

- Będę super!

Zoya również walczy zaciekle. A jej miecze błyszczą, jakby szalała burza, spadają strumienie ognistych iskier i przecinają czołgi jak gorący nóż masło. A bose stopy dziewczyny-terminatora rzucają igłami, które niczym jeż kropkują nazistów.

A z karmazynowych sutków wylatują śmiercionośne pulsary zagłady, od których płoną zarówno samoloty, jak i czołgi. Wojownik jest bardzo waleczny zarówno w wyglądzie, jak i w rzeczywistości.

Piękność tnie nazistów, samoloty i działa samobieżne, nie dając im litości.

A walcząca dziewczyna krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie!

Augustyn nie zna pokoju w bitwie, a jej wściekłość wzbiera w nim. I sieka wrogów jak kapustę szablami. A jej oczy błyszczą jak szmaragdy. A bose stopy niczym łopatki śmigła niosą ze sobą wiadomości o zagładzie, które rozrywają czołgi.

A rubinowe sutki wysyłają do nazistów takie strumienie magicznej plazmy, że nic nie jest w stanie się temu oprzeć.

Ale kiedy strumień magicznej błyskawicy wystrzeliwuje z pępka Augustyna. I zniszczy całą masę wrogów wraz z czołgami.

Dziewczyna ryknęła na całe gardło:

- Chwała Wszechmogącemu Bogu Rodowi!

Svetlana walczy z dzikim tłumem. A jak dziewczyna wykonuje uderzenie motylem? I bosymi stopami wystrzeli nowy bumerang, który odetnie wieże samochodów. Wojownik klasy hiper i naturalna blondynka.

I jak tsunami plam magii uwolni się z truskawkowego sutka. A ona wzięła go i zmiażdżyła wroga, jakby lód pękł pod ciosami miecza. I wyładowanie koronowe uderzyło ją w pępek. Stopiło się wiele czołgów, wiele samolotów spłonęło.

Swietłana napisała na Twitterze:

- Dziewczyna uwielbia zabijać,

Co za dziewczyna!

Oleg Rybachenko walczy jak prawdziwy tytan. Chłopiec Terminator to taki zdesperowany wojownik. I bosymi, dziecięcymi stopami wypuści kilka dysków, które przetną wrogów, metal czołgów jest jak rozżarzona do czerwoności igła lodu.

I jak dzieciak karate prowadzi młyn.

A jeśli weźmie to i gwiżdże na całe gardło. Że cała masa wron po prostu spadnie. I będzie staranować głowy bojowników Hitlera.

A potem pluje z tuby... I męska doskonałość całej setki faszystów i czołgów z samolotami została zerwana. Otrząsnęli się z szoku bólu i umarli.

Młody pisarz zapiszczał:

- O komunizm w Rosji!

Margarita w dzikiej wściekłości splunęła na nazistów, a z jej ust wyleciały strumienie magicznej plazmy. I pożerali nazistów aż do szkieletu. I czołgi stopiły się, a samoloty zaplątały się w ognistą sieć.

Wojownikiem jest dziewczyna o złotych włosach.

A jej bose stopy rzucają kłującymi i śmiercionośnymi rzeczami, tak że z nazistów wylatują tylko kawałki podartego mięsa i beczki z czołgów.

A dziewczyny też oszalały...

Zdjęli nawet majtki. Po czym niszczenie nazistów stało się znacznie skuteczniejsze.

Natasza przeprowadziła kaskadę ciosów na białych i czarnych żołnierzy. A teraz jej bose stopy rzucą kilka granatów i rozerwą cały batalion nazistów i dużą masę czołgów. A potem ze szkarłatnych sutków wypuści falę, która przyniesie nazistom zniszczenie, niczym kaskada żołnierzy tsunami, zarówno piechoty, jak i czołgów z samolotami.

A z pępka wystrzeli morderczy piorun i spali nazistowską kohortę, a jedyne, co po nich pozostanie, to zwęglone zwłoki i trzy tuziny czołgów wraz z nimi.

I na koniec, jak z łona pięknej dziewczyny Wenus, wyleciałby morderczy pulsar, który powiększając się, wystartował, przetoczył się i spalił cały pułk nazistów i sto czołgów, w tym kilka "Myszy" ," natychmiast.

Wojownik ryknął:

- Za wielki komunizm!

Zoya wzięła go i przeprowadziła kombinację, gwałtownie wyciągając miecze, odcinając wieże czołgów. I pozornie młody wojownik wziął go i wystrzelił dyskami zmieszanymi z bombą grochową. I rozerwie wielu Japończyków. A potem z karmazynowych sutków weźmie to dla siebie i wypuści nowy strumień błyskawicy. I rozerwij swoich wrogów na kawałki drobnymi wiórami. A ze zbiorników nic nie zostało.

A potem promienie lasera wystrzeliwują z pępka. A naziści dokonają masakry mas. A czołgi na ogół tracą wieże, odlatują z nich połamane rolki.

I na zakończenie, niczym z groty Wenus, wojownik o włosach w kolorze złotego liścia będzie emitował szalony przypływ energii. I zmiecie straże Hitlera oraz ogromną liczbę czołgów, samolotów i dział samobieżnych. To fajni wojownicy.

Wojownik krzyknął ile sił w płucach:

- Chwała komunizmowi Stalina i cara Aleksandra III!

A oto Augustyn w bitwie, wściekły jak agresywna i niepokonana kobra. A jej ogniste włosy błyszczą jak czerwone złoto.

I przeprowadzi kombinację mieczami, z których wycięto do korzeni potomstwo hitlerowskich batalionów i ogromną liczbą nowiutkich samochodów mieniących się metalem.

A potem ich bose palce wystrzeliły takie ostrza, że rozdrobnili nazistów na sałatkę mięsną i odcięli lufy dział samobieżnych i ogony samolotów szturmowych.

A z rubinowych sutków wyleci cały strumień morderczych błyskawic i rozbije nazistów.

Cóż, kiedy wylatuje plama magicznej plazmy i spala cały faszystowski pułk i tonę czołgów wraz z nimi, wraz z samolotami, oczywiście.

A gdy z łona Wenus wytrysnęła cała bryła energii, wyluzowana, rudowłosa dziewczyna, kilka tysięcy nazistów natychmiast przejęło kontrolę i rozsiewając apetyczny zapach całego stada smażonych na patelni mamutów, przejęło i stał się chrupiącym kebabem. I stopiło się kilkaset czołgów.

Wojownik ryczy:

- Aleksander Trzeci jest najlepszym z królów!

Swietłana jest bardzo agresywną dziewczyną. I przeprowadziła kombinację swoimi długimi mieczami. I kroiła wrogów, jakby kroiła kiełbasę w cienkie plasterki. A potem gołymi palcami odpaliła bombę śmierci. Rozerwał wrogów niczym kaskada śmierci, rozproszyły się jedynie gąsienice.

A wtedy z sutków truskawek wyjdzie poważna ilość zniszczenia. I niszczenie nazistów, ich czołgów, samolotów i innego sprzętu.

I jak błyskawica tryska z pępka i niszczy nazistów, bez litości i w dodatku nierzeczywista.

Ale najbardziej morderczą rzeczą jest grota Wenus. To naprawdę najbardziej zabójczy zabójca, niczym broń Hypertheorem!

I jak to dzikie tsunami magii przetoczy się przez nie i zamieni w popiół wiele tysięcy nazistów i setki czołgów. Oraz działa samobieżne, samoloty i działa szturmowe.

Dziewczyna mruknęła:

- Jestem mistrzem świata!

Oleg Rybachenko zgodził się z tym:

- Super mistrz!

Chłopiec przeprowadził potrójny młyn szablami. A potem bosą stopą rzucił granat wielokrotnego użytku. I tak rozerwali batalion armii kraju piekielnego słońca Hitlera, czołgi i działa samobieżne oraz wszelkiego rodzaju lotnictwo.

Karateka zaczęła gwizdać... Na nazistów zaczęła spadać dość duża chmura wron i sępów.

I ruszajcie dalej, rozerwijmy wrogów, a także wysadźmy samoloty i działa samobieżne.

Oleg pamiętał nawet, jak w jednym świecie troll pomógł Hitlerowi pokonać ZSRR. Rozmawiała z niemieckimi żołnierzami i stali się niezniszczalni. Naziści przejęli cały świat. I budujmy tam wszystkich... I ruszył projekt zazieleniania Afryki i lotów na Księżyc. A Krauci faktycznie wylądowali tam w 1953 roku, 20 kwietnia. To jest troll...

Następnie 20 kwietnia 1957 r. zabrali Hitlera z tego świata, porwali go i zamienili w chłopca-niewolnika, zmuszając go do zakręcenia kołem. Czego chciał Führer? Myślałeś, Rosjanki, po prostu klepną go po rogach? A może pozwolą nam zawładnąć całym światem?

Oleg Rybachenko wykonał kolejną kombinację pięciokrotnego młyna. Wyciął nazistów, wielu z nich, za pomocą czołgów, dział samobieżnych i samolotów szturmowych. Gwizdnął, powalając faszystów, i pisnął:

- Car Aleksander Trzeci jest doskonałością samą w sobie!

Margarita wzięła i trzymała szablami potrójnego orła i ścięła na kapustę stu nazistów i tuzin czołgów.

I bosymi stopami dziewczyna wypuściła bombę, która rozbiłaby tu faszystowskich żołnierzy i dwa tuziny czołgów.

A potem chłopiec i dziewczynka gwiżdżą zgodnie. I tyle wron spada z nieba, a ostrymi dziobami przebiją się przez głowy wszystkich tych nazistowskich pułków i przebiją się przez włazy czołgów.

Szóstka działała tak aktywnie, że wszystkie trzydzieści trzy dywizje kraju piekielnego Słońca Hitlera zostały zniszczone. Zostali zabici przez rosyjskich wojowników i wiecznego nieśmiertelnego chłopca.

W ten sposób zagrożenie ze strony Moskwy zostało odwrócone. I to jest oczywiście świetne.

Chociaż wojna nadal trwała. Ale szanse były już pięćdziesiąt pięćdziesiąt.


TURKI ATAKOWAŁY ZSRR

Na przykład niemieckim agentom udało się wciągnąć Turcję w wojnę z ZSRR. Jeden z generałów rozkazał otworzyć ogień do oddziałów granicznych. I skonfrontował kierownictwo z faktem wojny z ZSRR.

Armia turecka była dość liczna, w czasie mobilizacji osiągnęła milion. Chociaż jakość jest słabsza, ale niewiele...

Stalin musiał porzucić ofensywę pod Stalingradem i uratować Zakaukaz. Pod koniec grudnia Niemcy ostatecznie zajęli miasto nad Wołgą i umocnili się tam. Natarcie wojsk radzieckich w kierunku Rżewa zostało odparte przez Niemców. I utrzymywali front zimą.

Wojna z Turcją pochłonęła rezerwy, które były używane w prawdziwej historii pod Stalingradem.

Hitler miał jeszcze na tyle rozsądku, aby wypowiedzieć wojnę totalną i uzupełnić armię nowymi rezerwami oraz zwiększyć produkcję broni.

W Afryce Rommel został początkowo pobity, ale potem, otrzymawszy posiłki, był w stanie utrzymać swoją pozycję i przeprowadzić silny kontratak na Amerykanów.

Niemcom udało się przerzucić nieco więcej żołnierzy do Afryki i utrzymać się w Tunezji. Zimą, podobnie jak wiosną, walki były tam gorące. Jednak korzystniejszy przebieg bitew na wschodzie pozwolił Niemcom na użycie większej liczby sił na Morzu Śródziemnym. A grupa Stalingradu nie musiała być zaopatrywana.

Rommelowi udało się odeprzeć wszystkie ataki Brytyjczyków i Amerykanów, zadając im ogromne szkody. Pod koniec maja w Afryce zapanowała chwilowa pauza i spokój.

W czerwcu 1943 roku Niemcy, wykorzystując nowe czołgi Tygrys i Pantera, podjęli próbę ataku na Astrachań. Armia Czerwona była na to gotowa. Mimo to nazistom udało się pokonać około pięćdziesiąt kilometrów, zanim zostali zatrzymani.

Tygrys okazał się skuteczną maszyną, Pantera okazała się nieco gorsza. Zwłaszcza w ochronie boków zbiornika. Tak, a niemieckie samochody psuły się zbyt często. Jednak naziści, uniknąwszy katastrofy w Stalingradzie, mieli więcej sił i chociaż nie mogli przebić się przez sowiecką obronę, utrzymali front. Wojska radzieckie próbowały nacierać, ale "Pantera", "Tygrys", "Ferdynand" okazały się bardzo dobrymi czołgami w obronie.

Wkrótce pojawił się także "Maus". Maszyna jest jednak ciężka, trudna w transporcie i obsłudze, ale wytrzymała i wyposażona w mocne uzbrojenie. "Maus" pokazał jednak, że 150-milimetrowe działo było zbyt mocne i niewystarczająco szybkie. Chociaż "Maus" w bitwach obronnych jest postawą, podobnie jak "Tygrys" -2, ulegał ciągłym awariom. Pojawiła się także Panther-2, cięższy pojazd, ale lepiej chroniony.

Alianci zachowywali się wobec III Rzeszy raczej biernie. Wykorzystując fakt, że zimą 1943-1944 Armia Czerwona nie była w stanie osiągnąć znaczących sukcesów, w tym dzięki dobrej pracy niemieckiego wywiadu, w maju 1944 roku hitlerowcy szturmowali Gibraltar i rozpoczęli natarcie w Afryce.

Zdobyli Maroko i zaczęli nacierać przez Algierię. Niemieckie czołgi ciężkie zmiażdżyły aliantów i zdominowały pole bitwy. Szczególnie doniosły "Pantery", które szarpały jak zwierzęta. Latem Armia Czerwona próbowała nacierać w centrum, ale jej atak został ponownie odparty. Niemcy stworzyli potężną linię obrony.

Zimą 1944-1945 Armia Czerwona ponownie wkroczyła do centrum. Fritz utrzymał linię. W tym czasie rozpoczęli produkcję ME-262 na dużą skalę i przejęli dominację w powietrzu. Zwycięstwa w Afryce doprowadziły do zajęcia Egiptu i kontroli Morza Śródziemnego.

A po śmierci Roosevelta Truman ogłosił rozejm. Churchill, który był poważnie chory, zgodził się. Co więcej, Niemcy zajęli już Bliski Wschód i dysponowali bardziej zaawansowaną serią czołgów E - o kompaktowym układzie, niskiej sylwetce i mocnych silnikach. Dlatego walka stała się przerażająca. A nazistowski samolot odrzutowy został zablokowany. Hitler zachował się trochę mądrzej i wraz z rakietami FAA zainwestował w samoloty odrzutowe, co dało znacznie większy i bardziej efektywny zwrot. Naprawdę, jaki jest sens rakiet balistycznych? Gra nie była warta świeczki, ale zabrakło dokładności. Ale bombowce odrzutowe dręczą Wielką Brytanię i nie dają szans na ucieczkę. Alianckie myśliwce nie są w stanie ich dogonić. A duże bombowce nurkujące denerwują Brytyjczyków i Amerykanów.

Krótko mówiąc, zaproponowali rozejm i wymianę jeńców oraz przywrócenie handlu. Hitler zgodził się. Chciał szybko wywrzeć nacisk na ZSRR. W czerwcu 1945 roku rozpoczęła się nowa ofensywa niemiecka na Kaukazie. I cios zarówno z południa, jak i z północy, i razem z Turkami. W walkach brały udział nowe czołgi E-25, zwane także "Panterą" -3. Niemcy zagęścili układ, umieszczając silnik i skrzynię biegów razem i w poprzek, co zmniejszyło wysokość czołgu do mniej niż 1,7 metra. Zainstalowano mocniejsze działo 88 mm w 71 EL. Zwiększono nachylenie pancerza Panther-3. Czołg miał kadłub o grubości 100 mm z przodu, z boku i z tyłu o grubości 60 mm, wieże o średnicy 120 mm na dużym nachyleniu i ważył zaledwie trzydzieści ton. Co przy 700-konnym silniku zapewniało przyzwoitą mobilność. A po drodze pojawił się bardziej zaawansowany silnik z doładowaniem, przyspieszający do 1000 koni mechanicznych. Ale chociaż ten silnik nie jest gotowy. "Panther"-3 okazał się bardzo udanym czołgiem. I doskonale chroniony z boku, niepozorny, zwinny, z niszczycielskim działem, a jednocześnie lżejszy i tańszy w produkcji.

Wojska radzieckie nie były w stanie utrzymać Kaukazu nawet pod koniec 1945 r., naziści całkowicie go zdobyli.

A wiosną 1946 roku zaczęli atakować Moskwę i Saratów. Fritz otrzymał E-50, podobny układem do E-25, ale z większym działem i grubszym pancerzem. Czołg ważył 65 ton i był bliższy Tygrysowi 2, ale miał znacznie mocniejszy pancerz, zwłaszcza po bokach. Grubość przedniego pancerza osiągnęła 250 mm, boków 170 mm, a działo 105 mm w kalibrze 100 EL. Czołg ten miał wysokość niespełna dwóch metrów i silnik o mocy 1250 koni mechanicznych. Pojazd pokazał swoją skuteczność w bitwach. ZSRR miał IS-3 i IS-4. Ale T-54 nie wszedł jeszcze do produkcji. Musiałem więc walczyć ze starym bagażem. A IS-4 był prymitywnym i niedoskonałym czołgiem. A IS-3 jest dość trudny w produkcji, więc IS-2 nadal był produkowany. A T-34-85 pozostał najpopularniejszym pojazdem. Chociaż jego działo jest już całkowicie bezsilne wobec E-50 i cięższych pojazdów, a może walczyć jedynie z popularną wśród niemieckiej armii "Panterą"-3. Chociaż Hitler nakazał usunięcie wszystkich pojazdów lżejszych niż pięćdziesiąt ton, z wyjątkiem czołgów rozpoznawczych.

I tak te potwory pojechały do Moskwy. Są silni i jest ich wielu. A faszyści też wysyłali czarnych do maszyn. Dlatego dla ZSRR stało się to niezwykle przerażające.

Ale dziewczyny z obozu są całkiem gotowe do walki i zwycięstwa. A sam Oleg Rybachenko nagle zdał sobie sprawę, że to całkowicie fantazja. Ale w rzeczywistości naziści szturmują Moskwę i ten atak należy odeprzeć. Tak więc zespół i sześciu zawodników wylądowało, by walczyć ze Krautami.

Oleg Rybaczenko jak zawsze przed wszystkimi i na białym koniu. Ale nie wszystko jest takie proste. Tutaj lokalni bogowie już mówią - nie wtrącajcie się.

Jednak chłopaki posiekali trochę mieczami, ale dziewczyny wypuściły pulsary ze szkarłatnych sutków, błyskawice z pępków. Rzucali zabójczymi granatami i kawałkami antymaterii gołymi palcami. I na koniec dziewczyny z łona Wenus wyemitowały tornado magicznej energii.

Po czym wrócili... Niemiecka ofensywa na Moskwę zakończyła się fiaskiem. Ale i tak zajęli Saratów. I udało im się nawet dotrzeć do Kujbyszewa. W ostatnim mieście wybuchły walki, które trwały aż do zimy.

Ostatecznie już w styczniu 1947 roku hitlerowcy zajęli to miasto.

Nastąpiła chwilowa cisza. Obie strony poniosły poważne straty. Ponadto na terenach okupowanych przez nazistów toczyła się wojna partyzancka.

Do walki z partyzantami utworzono oddziały z lokalnych sił. Pojawił się rodzaj samorządu. I marionetkowe rządy.

Niemcy zmodernizowali także lotnictwo. Wypuścili także serię dyskietek, których zestrzelenie ze względu na przepływ laminarny było prawie niemożliwe. Latem 1947 r. hitlerowcy rozpoczęli ofensywę w centrum. Udało im się wreszcie odciąć i otoczyć Leningrad podwójnym pierścieniem. Ale znowu nie udało im się zdobyć Moskwy.

Znów Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova. Ci wieczni chłopcy i dziewczęta strzelali do nazistów z karabinów maszynowych z niezastąpionymi nabojami i bosymi stopami rzucali cząsteczki antymaterii.

A jednocześnie gwizdali, zrzucając wrony na głowy Krautów.

Pracowały także cztery dziewczyny: Natasha, Zoya, Augustina, Svetlana.

Ogniste, bardzo płonące pulsary zostały uwolnione ze szkarłatnych sutków. A ich bose, pełne wdzięku stopy rzucały śmiercionośny groszek z antymaterią. A pępki wysłały błyskawice, które usmażyły faszystów. A kiedy macica uległa falom magicznego tornada, nastąpiła śmierć.

Ale, niestety, cała szóstka działała tylko przez ograniczony czas. Ale było to bardzo owocne w odparciu faszystowskiego ataku.

Zima minęła. Leningrad upadł... Latem 1948 r., zgromadziwszy siły, naziści rzucili się do nowego ataku. Rzucili do walki wszystkie swoje rezerwy.

Ale znowu szóstka na nich czeka i całkowicie ich eksterminuje.

Następnie Oleg Rybachenko i dziewczyny stoczyli wielką bitwę z faszystami. I używali silnej magii. Dziewczyny nawet z łona Wenus wyrzucały strumienie magicznej energii i tsunami magii. I znokautowali faszystów jak kręgle piłką.

Oleg Rybachenko nie tylko siekał mieczami nazistowskie czołgi, ale także gwizdał. A wrony staranowały niemieckie samoloty. Zostały zrównane z ziemią.

Margarita Korshunova również będzie kierować młynem swoimi mieczami, odcinając nazistów. A potem bosymi stopami weźmie i wystrzeli potężny pulsar.

I niszczy Fritza metodą taranowania. I jak dziewczyna gwiżdże, a wrony spadają na nazistowskie samoloty.

Dziewczyna krzyknęła:

- Za komunizm na całym świecie!

Natasza także atakuje nazistów. Więc wezmą jej miecze i przetną je po przekątnej. A teraz jej bose stopy wystrzelą coś śmiercionośnego, co rozerwie pojazdy wroga.

Po czym dziewczyna wypuści ze swoich szkarłatnych sutków gorące, mordercze pulsary. I uderzą w hordy faszystowskie. A dziewczyna także strzela piorunami do nazistów z pępka. I naprawdę wszystkich zgrilluje i zamieni w szaszłyk.

Ale jest jeszcze chłodniej, gdy z łona Wenus wybucha strumień energii. I zmiecie wielką masę nazistów.

To kobieta o niebieskich włosach. I będzie ryczeć:

- Chwała Ojczyźnie!

I znowu, uwalniając dar zniszczenia ze szkarłatnego sutka, dodała:

- Kto ma duży brzuch, umrze z głodu!

Zoya także siekała swoich przeciwników jak kapustę. Obcięła je z wielką łatwością, jakby usuwała wióry. I gołymi palcami rzuciła bombę zagłady. I zniszczył wrogów.

A potem zagrzmi z karmazynowych sutków: z prawej strony w stronę czołgów, z lewej w stronę samolotów! I bardzo skutecznie miażdży przeciwników.

A potem z okrągłego pępka serią błyskawic. I spalić nazistów, zamieniając ich w skwarki.

A potem z groty Wenus wystartuje i wyleci całe tornado energii anihilacji.

Dziewczyna krzyknęła dowcipnie:

- Wysoko latający ptak, nie podnosi nosa, nie szybuje w chmurach!

Augustyn bezpośrednio uczestniczy w bitwie. Nie dziewczynka, ale po prostu tygrysica. I dosłownie rozdziera wrogów swoimi pazurami. I tnie nie dając szans swoim mieczem.

A teraz jej bose stopy rozpoczynają niezwykle morderczą prezentację zagłady. Rozdzieranie przeciwników na małe bibuły. I pozbawienie najmniejszej szansy na zbawienie.

Ale z rubinowych sutków wylatuje błyskawica, dosłownie spalając przeciwników jak papier.

Pulsar zostaje wyrzucony z pępka. I jak wcina się w nazistowskie czołgi. I zburzcie ich wieże.

A z łona Wenus wybucha kolejny strumień magicznej plazmy. A jeśli go spali, faszyści nie będą się tym zbytnio przejmować.

A wojowniczka mówi do siebie:

- Kto chce zostać lwem, nie mając uścisku wilka, pozostanie na prawach ptaka!

Svetlana znów jest w ruchu. Tnie metal mieczami. I gołymi palcami wystrzeliwuje mordercze granaty. Rozdziera i pali Krautów.

Jednocześnie dziewczyna nie zapomina wysyłać błyskawic ze swoich truskawkowych sutków.

Ale z pępka wybuchnie, niszcząc i topiąc metal.

Ale wiązka lasera wyjdzie z groty Wenus i wyleci, zabierając wszystkich i tnąc ich.

A potem warczy:

- Prawa ptaków najczęściej mają na myśli osły, a charakter owiec!

Oleg Rybachenko nadal walczył bardzo pewnie, demonstrując siłę tytana. Tutaj tnie faszystów mieczami. A potem gołymi palcami dziecięcych stóp wystrzeli bardziej niż zabójczy granat. Rozerwie masę nazistów.

Po czym chłopiec zagwiżdże, a przestraszone sępy i wrony zaatakują faszystowskie oddziały i położą się. I zaczęli bezlitośnie zestrzeliwać samoloty.

Oleg Rybachenko dowcipnie zauważył:

- Ten bezskrzydły to ten z mózgiem kurczaka!

Margarita Korshunova nadal kręciła talerzami swoimi mieczami. Bez wahania wycięła nazistów. A jednocześnie bosymi dziecięcymi stopami rzucała prezenty zagłady. I rozerwała go jak folię kafarem.

A kiedy kruk zagwiżdże i spadnie na wojska niemieckie. On ich wszystkich obmyje na proszek. I tak, kiedy faszyści zostali uderzeni przez ptaki, było to dla nich więcej niż trudne - rozpadli się.

A Margarita mówi:

- Nie udawaj orła z kurzym mózgiem i prawami ptaka!

Natasza podskoczy i będzie cięła mieczami. Posieka nazistów na kapustę. Rzuca dar zagłady swoją bosą stopą. Wytępi mnóstwo Krautów i będzie piszczał z całych sił:

- Jeśli z natury jesteś mokrym kurczakiem, wyschniesz z głodu!

A ze szkarłatnych sutków wypuści morderczy wyładowanie prądu. Wymaże wielu faszystów. A potem zaczyna poruszać się od pępka niczym pulsar. I wszyscy przeciwnicy zostaną rozerwani na kawałki.

A teraz z łona Wenus wybuchnie strumień tsunami, spalając wszystkich piekielną plazmą.

To jest dziewczyna.

A Zoya w swoim dzikim ataku pokonuje wszystkich bez zbędnych pauz. I tnie na najmniejsze części. Pozostawiają dosłownie zwęglone kawałki. I jak bosa stopa rzuci coś niesamowicie destrukcyjnego. A potem z szkarłatnych sutków wyleci coś, co przyniesie najbardziej imponującą śmierć i całkowite zniszczenie.

A wtedy taka dzika istota wyskoczy z pępka i rozerwie magiczną plazmę niczym tygrys.

I na zakończenie z groty Wenus dar, który bez szans przynosi nazistom prawdziwą śmierć.

Po czym dziewczyna krzyknęła:

- Nie można znosić złotych jaj z mózgami kurczaków!

Augustyn odciął mieczami wieże hitlerowskich czołgów. A potem, gołymi palcami, rzuciła dar śmierci. Ale z ich rubinowych sutków dziewczyny poleciała ognista błyskawica. I spalili bandę faszystów.

A wtedy z pępka wyleci całe tornado zniszczenia.

Ale z łona Wenus wylatuje zniszczenie, które przynosi całkowite zwycięstwo i zniszczenie.

Augustyn dowcipnie zauważył:

- Kogut nadal może znosić złote jajka, ale charakter kury wpędza cię tylko w kłopoty!

Svetlana jest także gorąca w bitwie. Jak tnie faszystów mieczami i miażdży ich na kiszoną kapustę. I swoimi bosymi palcami ześle dar zniszczenia. Zetrzyj swoich wrogów na pył.

I śmiercionośna błyskawica wyleci z sutków truskawek. Spalą nazistów na kawałki. Ale pępek wyśle falę totalitarnej eksterminacji faszystów.

Podsumowując, z groty Wenus wyleci bańka magicznej plazmy, która stopi wszystkich wrogów na raz. A czołgi będą dymić, a pociski w nich eksplodują.

A Swietłana jak ryczeć:

- Dlaczego trzymasz głowę w chmurach, bo masz kurzy mózg!

Oleg Rybachenko walczy z coraz większym zaciekłością. Zetnie swoich wrogów, gdy tylko to zdobędzie. Wszystkie zostaną zmiażdżone i pokrojone na małe kawałki.

A potem bosą stopą rzuci granat i rozerwie go na kawałki.

Potem chłopiec znowu zagwizdał i zestrzelił wiele samolotów.

Następnie przedstawił swój pomysł:

- Nawet jeśli masz siłę niedźwiedzia, pozostaniesz osłem z kurzym mózgiem!

Margarita Magnetic ciąła z całej siły mieczami. Następnie bosą stopą dziewczyna rzuciła morderczy dar śmierci. Rozerwała nazistów na kawałki kości i skóry. A potem gwiżdże i wrony padają gromadami na Krautów.

Po czym Margarita wypaliła:

- Jeśli masz mózgi kurczaka, to po spotkaniu z lisem polecią pióra!

Natasza niezwykle aktywnie walczy z Krautami. A teraz jej bose stopy rzucają coś diabelnie morderczego. I miecze ścinają wieże.

A potem piorun uderzy w pępek...

A szkarłatne sutki wypuszczą mordercze pulsary. A potem dziewczyna to weźmie i wypuści ogniste tornado z łona Wenus. I roztrzaskała swoich przeciwników na kawałki.

Po czym dziewczyna zaćwierkała:

- Aby uciąć świnię, trzeba mieć wilczy uścisk i zaradność lisa!

Zoya wzięła i prowadziła młyn swoimi mieczami. Przeciął wszystkie samochody, a rolki rozbiegły się we wszystkich kierunkach. A potem bose stopy dziewczyny-terminatora wystrzeliły bomby, zagładę. A ci, przelatując, zaczęli rozdzierać wrogów.

Ale szkarłatne sutki je zabiorą i wyemitują błyskawice zniszczenia. A potem promień lasera wystrzeli z pępka.

I tutaj z groty Wenus wybuchnie strumień twardego tornada, który miażdży wojska faszystowskie.

A dziewczyna krzyczy:

- Najprawdopodobniej wybierzesz pieczonego lisa z mózgami kurczaka!

Augustine też teraz walczy, więc jest nastawiona jak budzik. I tnie nazistów bez litości i żalu. Rzuca granaty bosymi stopami, rozdzierając przeciwników.

A z rubinowych sutków leci kaskada błyskawic. Ale z pępka zostanie wbite coś absolutnie zabójczego. I rozerwać nazistów na strzępy. I tutaj magiczne tornado śmierci i zniszczenia wyleci z groty Wenus.

Wtedy dziewczyna szczeka:

- Jeśli twój charakter jest jak mokry kurczak, wyschniesz na ulicy bez pieniędzy!

Svetlana również walczy bardzo zawzięcie. I sieka mieczami, a bosymi stopami rzuca mordercze dary śmierci. A potem go weźmie i wypluje kaskadę bąbelków magicznej plazmy z sutków truskawek.

A potem jedna błyskawica za drugą uderza w pępek.

Ale z groty Wenus wyleje się huragan całkowitego zniszczenia i całkowitego zniszczenia.

Swietlena krzyknęła:

- Mózgi kurczaka sprawiają, że jesteś bezskrzydły, postać kurczaka wysyła cię do zrywania!

Krótko mówiąc, naziści byli całkowicie wyczerpani i opadnięci. Ale Armia Czerwona nie miała siły, aby posuwać się naprzód.

Co więcej, w powietrzu Krauts utrzymali całkowitą dominację. Rok 1949 upłynął pod znakiem wojny w atmosferze i drobnych potyczek na lądzie. Pojawienie się w serii MIG-15 nie mogło zmienić przebiegu wojny. Niemcy mają więc własną odpowiedź: ME-2010 i ME-462. Który zachował przewagę w uzbrojeniu i szybkości nad pojazdami radzieckimi. Ale ZSRR miał już w swojej serii T-54 i IS-7. Ostatni czołg okazał się dość groźny i Armia Czerwona nie pozwoliła Krautom na awans.

Nadszedł także rok 1950. Niemcy próbowali powoli nacierać, ale wojska radzieckie stawiały opór. Przypominało to bokserów utkniętych w klinczach.

W tym roku nikt nie uzyskał przewagi i nie był w stanie naprawdę awansować.

Ale oto jest rok 1951... Hitler próbuje odwrócić losy wojny. Niemcy wprowadzają do produkcji nowe zbiorniki-piramidy. Pojazdy te mają zwiększoną przeżywalność przy ostrzale ze wszystkich stron.

Ale są problemy z podwoziem. Lżejszy IS-10 pojawił się w ZSRR, ale jak dotąd nie zaszły żadne znaczące zmiany. I ten rok minął.

Nadszedł rok 1952. Front pozostał nieaktywny. Wojska radzieckie i niemieckie szturchały się nawzajem. I całkowicie się zatracili.

Ale potem nadszedł rok 1953. W marcu zmarł Stalin i... Naziści, korzystając z zamieszania, jakie powstało w związku z walką o władzę, przeszli do ofensywy.

I znowu walcząca szóstka musiała walczyć z hordami nazistów.

Oleg Rybaczenko warknął i ciął mieczami zakrętami i zniszczeniem. I wziął nagie nogi dzieci i wystrzelił granat. Rozerwał wielu nazistów. A potem gwiżdże. A stado wron zmiażdży chmurę samolotów Luftwaffe.

Chłopiec ryknął:

- Kto w głębi serca jest kurczakiem, w chacie jest lisim jedzeniem!

Olegowi znudziło się nawet siekanie i rzucanie granatów w Krautów bosymi stopami. Chłopiec ponownie wypowiedział aforyzm:

- Jeśli chcesz żyć jak biały człowiek, bądź choć trochę rudy w przebiegłości!

Margarita Magnitnaya rzuciła morderczą kroplę zagłady gołymi palcami. Rozerwał wielu nazistowskich żołnierzy. A potem wystrzeliła laser z pępka.

A potem wzięła to, zagwizdała i zniszczyła kilka samolotów.

I sprawdziła:

- Prawdziwi biali ludzie nie bledną, gdy ponoszą porażkę!

Wtedy dziewczyna ponownie rzuciła dar unicestwienia gołymi palcami, ćwierkając:

- Jeśli jesteś kurczakiem z mózgiem, będziesz lisem z interesami!

Natasza wypuściła ze swojego szkarłatnego sutka pulsar zniszczenia i wypaliła:

- Bądź ptakiem lotu orła, ale nie miej lotu koguta!

Zoya zauważyła agresywnie, wyrzucając także dar całkowitego zniszczenia ze swojego szkarłatnego sutka:

- Ten, kto dużo fikuje, nie jedząc owsianki, będzie pił do wiadra!

Augustine wypuściła pulsar anihilacji z jej rubinowego sutka i wymamrotała:

- Jeśli polityk dużo gada, wyborcy wtedy wyją jak wilki!

Swietłana wypluła błyskawicę swoim truskawkowym sutkiem i syknęła:

- Polityk, który dużo szczeka, ale mało się stara, doprowadzi ludzi do psiego życia!

Oleg Rybachenko ciął, obracając mieczami. Rzucił granat bosą, dziecinną stopą i zauważył:

- Politycy robią psikusy jak dzieci, ale ich techniki są tak stare jak sama polityka!

Po czym chłopiec zagwizdał, strącając wrony z dżinsów jak piasek, i znów zamruczał:

- Polityk to wrona, która marzy o tronie orła, ale jego dziób nie jest jeszcze wystarczająco dojrzały!

Margarita racjonalnie zauważyła, także bosą stopą niosąc przesłanie zniszczenia:

- Polityk chce lwiego tronu, ale umysł to często tylko bezroga krowa!

Natasza wypuściła błyskawicę z pępka i szczeknęła:

- Lew nie powinien być owcą, ale przynajmniej mały lisek mu nie zrobi krzywdy, żeby nie trafił między osły!

Zoya wzięła go i gołymi palcami rzuciła dar śmierci. Potem wypluła pulsar swoimi szkarłatnymi sutkami i wypaliła:

- Nawet jeśli jesteś lwem, mając mózg kurczaka, masz gwarancję życia psa!

Augustyn wystrzelił z jej rubinowych sutków piorun śmierci i zapiszczał:

- Kto dużo szczeka na księżyc, życie umieszcza go w budzie!

Svetlana wykonała spinner. Potem wypuściła wydzielinę z truskawkowych sutków i pisnęła:

- Jeśli polityk obiecuje ci ciasto w niebie, to uważa wyborcę za dzięcioła!

Oleg Rybachenko, gwiżdżąc wrony, racjonalnie zauważył:

- Jeśli masz drewnianą głowę, to na pewno dasz dąb!

Margarita, ponownie mordując wrogów, wydała:

- Jeśli będziesz miał głowę jak dąb, wyrwą ją jak lepką!

Natasza dowcipnie zauważyła, uwalniając potężny dar śmierci ze swojego szkarłatnego sutka i niszcząc Krautów:

- Dla wyborców dębów polityk to kompletna lipa!

Zoya, siekając nazistów i wysyłając promienie śmierci ze szkarłatnych sutków, zauważyła:

- Jeśli jesteś głupi jak but, zawsze będziesz obuty!

Augustyn dowcipnie zauważył, wysyłając zagładę z jej rubinowych sutków:

- Nic nie stoi na przeszkodzie, aby codziennie jeść pieczeń tak, jak umysł kurczaka!

Swietłana wyruchała się w truskawkowe sutki i powiedziała:

- Jeśli masz pamięć kurczaka, zapomnisz, jak szybować jak orzeł!

Oleg rzucił dar zniszczenia bosą stopą chłopczycy i zapiszczał:

- Kura nie jest ptakiem - umysł kurczaka nie jest umysłem!

Margarita bosą stopą uruchomiła coś, co nie pozwoliło jej umrzeć bez bólu. Potem zagwizdała, bijąc Krautów wronami i pisnęła:

- Wyborcy z kurzymi mózgami wybierają koguty na prezydenta!

Natasza uderzyła gorący i bardzo płonący sutek ze szkarłatnego sutka i powiedziała:

- Polityk, który dużo pierdoli, przyciąga tylko tych, którzy mają kurzy mózg!

Zoya, strzelając do wrogów ze swoich szkarłatnych sutków, zauważyła:

- Komu schlebiała lisa mowa polityka, kurczak inteligencją, a owca charakterem!

Augustyn, bijąc płonącymi pulsarami z rubinowych sutków, zauważył:

- Dla polityka język to miecz, bicz i klucz, ale przede wszystkim zamyka wyborcę pod klucz!

Swietłana została uderzona piorunem z sutka truskawkowego. Zmiażdżyła wiele samolotów i czołgów, wydając:

- Puch z kurczaka jest miękki, ale na jakich twardych łóżkach śpią ci z kurzymi mózgami!

Oleg Rybachenko zgodził się, gwiżdżąc raz jeszcze:

- Łagodny charakter władcy często prowadzi do twardego upadku państwa!

Margarita wykańczając, gwiżdżąc i spuszczając wrony na głowy, dobijając ostatnich faszystów, dodała:

-Z mózgiem kurczaka i charakterem kurczaka, będzie jak kotlet schabowy!


ROMMEL W 1959 ROKU - SUPER!

Sędziwy, siwowłosy Rommel przygląda się mapie frontów. 2 września 1959. A wojna nadal trwa, a Moskwa nie została zdobyta. Nie ma już Stalina, a formalnie głównym przewodniczącym Komitetu Obrony Państwa jest Mołotow. Ale on jest po prostu pierwszym wśród równych. Stanowiska Stalina są podzielone, a Naczelnym Wodzem jest Żukow. I to właśnie przeciwko niemu walczy Rommel. Chociaż jest też minister obrony Wasilewski. Na czele partii stoi Nikita Chruszczow. A szefem rządu jest Malenkow. Jest też przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR i formalna głowa państwa Bułgarin.

Tak, pstrokata kompania zebrała się przeciwko Rommelowi. I trzeba to przełamać. Ale ZSRR nie poddaje się. A Trzecia Rzesza jest wyczerpana, podobnie jak Rosja.

Ale pokoju nie można zawrzeć. Rommel chce zdobyczy terytorialnych. Rząd radziecki uparcie obstaje przy opcji zerowej.

USA są obecnie w kryzysie i nigdzie się nie wybierają. A Wielka Brytania była pogrążona w wojnach kolonialnych. Nie ma więc końca drugiej wojny światowej.

A ona miała już dwudziesty pierwszy rok.

Pewne nadzieje wiązano z rodziną Leopardów. Ale ten czołg nie usprawiedliwił się. Inną opcją było opracowanie czołgu RE-50. Istotą nowego pomysłu jest stworzenie piramidalnej maszyny, która jest praktycznie nieprzenikniona pod każdym kątem. To może być dobre znalezisko. To właśnie w rodzinie piramidalnych RE Rommel pokładał nadzieje na zwycięstwo nad ZSRR.

Ale na razie stare czołgi wciąż walczą.

Ale mają dobrych zawodników.

Załoga Gerdy, Charlotte, Christiny, Magdy - cztery dziewczyny, po raz pierwszy próbowała swoich sił na T-3 podczas ataku na Polskę w 1939 roku. Niemiecki samochód był wówczas jeszcze dość słaby. Dziewczyny strzelały więcej do piechoty i użyły trzech karabinów maszynowych.

Gerda, strzelając do Polaków i rozbijając ich piechotę i kawalerię, gruchała:

- Jestem wojownikiem z tysiącem diabłów w głowie!

Podczas strzelania Charlotte zauważyła:

- To wszystko ciekawe, ale...

Gerda bosą stopą rzuciła w Polaków granat i pisnęła:

- Co ale?

Rudowłosa bestia odpowiedziała:

- Ale teraz staliśmy się czarownicami i co nam to daje?

Gerda, blondynka, zmiażdżyła Polaków serią ognia i logicznie odpowiedziała:

- Teraz nie zabiją nas tak łatwo!

Krystyna także uderzyła Polaków z karabinu maszynowego i zauważyła:

- Czy zachowamy wieczną młodość?

Magda, pewnie prowadząc samochód, odpowiedziała:

- Oczywiście, że tak! Sprawdziłem! Zraniła się, a on zniknął bez śladu!

Gerda, dobrowolnie wycinając Polaków, potwierdziła:

- Dokładnie! Nie jesteśmy już tylko ludźmi, ale staliśmy się nadludźmi!

Charlotte, wycinając Polaków, krzyczała:

- Jestem supermenem!

I znowu bosą stopą rzuciła zabójczy granat. Tak, dziewczyna oszalała i najwyraźniej już nie żartowała.

Krystyna odcinając się od Polaków, zauważyła:

- Ojczyzna jest bardzo dobra!

I gołe palce pięknej złotoczerwonej dziewczyny wypuściły cytrynę.

Magda też oddała serię, powaliła Polaków i pisnęła:

- Jestem typowym mistrzem!

A także bosą stopą rzuci morderczy i niszczący wszystko granat.

Cała czwórka dzielnie walczyła w Polsce, a nawet zajęła Warszawę. Ale to nie wystarczyło.

Po Francji Gerda i Charlotte udały się do Afryki, aby dołączyć do korpusu Rommla.

Kompania dziewcząt ze specjalnego batalionu SS "Barracuda Tigresses" poleciała samolotem transportowym Me-323 do Tunezji. Wszystkie wojowniczki były dobrze wybrane, młode i jeszcze niezamężne. Przeważnie wysokie, wysportowane blondynki, kolor narodu niemieckiego, jego krew i sok.

Wśród pozostałych wojowniczek wyróżniają się dwie dziewczyny, miodowa blondynka i ognista ruda, które swoją urodą i powagą w spojrzeniu również zasługują na podium. Gdyby wszyscy pozostali wojownicy byli stosunkowo doświadczonymi wojownikami, którym udało się wyczuć proch we Francji i na Bałkanach. Ale nie tak bardzo, że z powodu przejściowości działań wojennych i braku pragnień, wysyłanie dziewcząt w sam środek tego.

Walczyli już, wtedy ta dwójka była bardzo młoda, z wyglądu prawie dziewczynki, ostatnie, które zastąpiły zabitych podczas nalotu. Oczywiście, byli też wyszkoleni z całą niemiecką pedanterią, ale i tak byli tacy niewinni, przecież wyglądali na ledwie szesnaście lat. Prawdziwe róże porzucone na pustyni. Ale jednocześnie walczyli już prawie dwa lata.

Ognisto rudowłosa "tygrysica barakuda" zapytała swoją blond przyjaciółkę:

- W armii brytyjskiej jest wielu czarnych. Są bardzo niegrzeczni i okrutni, ale wyobraź sobie Gerdę, co się stanie, jeśli zostaniesz schwytany i zaczną się tortury?

Miodowa blondynka spokojnie odpowiedziała:

"Postaram się nie dać schwytać, Charlotte, ale jeśli taka jest wola Pana, nie oddam niczego wrogom!"

Rudowłosa Charlotte powiedziała szeptem:

- Krążą pogłoski, że wkrótce na wschodzie rozpocznie się wielka wojna z Rosją. A wojska są już gromadzone i koncentrują swoje siły. Nie bez powodu tak wielu piechoty zostało powołanych do wojska; dziewczęta mówią, że we wsiach prawie nie ma już mężczyzn!

Gerda zgodziła się z westchnieniem:

- Tak, to byłoby przerażające! Prowadzić wojnę z Rosjanami: okrutnymi i fanatycznymi, z ich niekończącymi się przestrzeniami i surowymi zimami... To będzie coś strasznego!

Rudowłosa sprzeciwiła się:

- Rosjanie nie byli w stanie pokonać nawet maleńkiej armii fińskiej, ale pokonaliśmy największe siły wroga! Cała Europa jest już pod nami, a Rommel miażdży Brytyjczyków w Afryce. Dlaczego myślisz, że przegrasz?

Gerda niechętnie odpowiedziała:

- Rosjanie mają dużą populację i niekończące się przestrzenie. Wchłoną zbyt wielu żołnierzy! A jeśli nie uda nam się zdobyć stolicy Rosji przed zimą, nasi żołnierze po prostu zamarzną, a nasz sprzęt się rozerwie i utknie w zaspach, będzie naprawdę strasznie!

Charlotte energicznie pokręciła głową.

- Och, nie ma co rozmawiać o takich paskudnych rzeczach, lepiej zaśpiewajmy jakiś romans. O miłości...

Gerda uśmiechając się niewinnie, zgodziła się:

- Oczywiście, najlepiej śpiewać!

Dziewczęta "Tigress-Barracuda" zaśpiewały swoim czystym, krystalicznym głosem:

Perłowa, drżąca fryzura,

Moja klatka piersiowa jest zmartwiona i drży!

Jestem dziewczyną jak nieśmiała brzoza,

Boję się ruszyć i oddychać!


A co szepcze Ci do ucha świeży wiatr?

Piasek chrzęści pod bosymi stopami...

I nie ma szczęśliwszej osoby na świecie,

Kiedy idę z tobą do lasu!


Zdradź mi, kochanie, wielką tajemnicę,

Jak udało ci się oczarować swoje serce!

Ale czy twoja twarz jest taka smutna?

Najcieńsza nić zmarszczek przebiegła po moim czole!


Młodzieniec odpowiada mi ze smutkiem;

Wojna rozdzieli Was na długi czas!

Aby znaleźć nam miejsce w rajskich lasach,

Szatana trzeba wrzucić do piekła!


W odpowiedzi smukła brzoza skinęła głową,

Jesteś dla mnie więcej niż drogim przyjacielem!

Choć wynik bitwy może być łzawy,

Ale Bóg Jezus Pasterz jest z nami!


Rozpędźmy piekło demonów - złe cienie,

Niech gaje zakwitną zielenią!

Pogłaszcz moje opalone kolana,

Trzymaj mnie mocno, kochanie!


A on odpowiedział dziewczynie jakby dla żartu:

Powiedział, słysząc dźwięk rozkładających się gałęzi;

- Czy poczekasz na mnie rok, kochanie?

Pokusa gorących żurawi jest silna!


W odpowiedzi powiedziałem mu tak surowo:

- Nie będę stał przy maszynie jako cywil!

A ja lubię drogę wojskową,

Chcę walczyć, pokonać złych!


Doszedłem do sedna - obciąć gałęzie, warkocze,

Dali mi nową maszynę z dyskiem!

Choć trawa płacze jak perły rosy,

Dlaczego niewinność - stała się jak żołnierz!


Zatem, że Ojczyzna jest mi droższa niż wszystko,

Ojczyzna nad gwiazdami płonie w duszy!

To nie wnętrze wpycha się na łóżko,

I spędź noc z karabinem w chatce!


Zwycięstwo nadejdzie, mocno w to wierzę,

W końcu nasza sprawa jest zawsze słuszna!

Cóż, uśmiechajcie się radośniej, chłopaki,

Czeka nas dobry los, uwierz mi!

Razem z nimi śpiewała cała rodzina, a dziewczyny kręciły głowami i klaskały w dłonie. Jednak ich idylla została przerwana, zawyła syrena i na niebie pojawiły się angielskie samoloty! Spitfire'y próbowały zaatakować karawanę zaopatrzeniową. ME-109 z konwoju eskortowego dzielnie ruszyły w ich stronę. Ognisto rudowłosa Charlotte nawet podskoczyła z radości:

- Tutaj zaczyna się bitwa w powietrzu! Będzie fajnie!

Gerda podekscytowana potwierdziła:

- Teraz są nasi, ustąpią im!

Było osiemnaście angielskich Spitfire'ów i piętnaście niemieckich Messerów, co nie stanowiło dużej różnicy. Zablokowano ogień z karabinów maszynowych i dział lotniczych. Charlotte zachichotała i wskazała palcem:

- Spójrz, jak nasi ludzie je młócą! Uroda!

Gerda powiedziała filozoficznie:

- W walce nie wygrywa najsilniejszy, ale na tyle podły, aby ją sprowokować i sam się nie angażować!

- Wojna to zawody, w których wszyscy są dyskwalifikowani przed startem! - wspierała Charlotte.

Jeden z angielskich Spitfire'ów zapalił się już i zaczął spadać, a za nim niemiecki... Bitwa zaczęła się zaostrzać z jeszcze większą zaciekłością. Samoloty brytyjskie były uzbrojone w karabiny maszynowe, a Niemcy w armaty, niektórzy z jednym działem 20 mm, inni aż z trzema działami 20 mm, ale takich maszyn były tylko dwie... Charakterystyka prędkości i zwrotność są takie same prawie tak samo, może nawet z ME-109 ma nawet mniejszą wagę i szybciej wykonuje zakręty. Ale Brytyjczycy nie są tacy prości, więc trzech ich wojowników rzuciło się w stronę transportu, nie zwracając uwagi na osłonowy ogień. Dziewczyny w środku krzyczały:

- No, chłopaki, nie przegapcie tego! Wymuszony ogień lub!

Charlotte będzie piszczeć:

- Forer! Forer!

Me-323 to ogromny transportowiec, mogący pomieścić do 200 żołnierzy, wyposażony w sześć karabinów maszynowych do broni defensywnej. Układają się w układ "jeża" i zaczynają bazgrać... Myśliwce strzelają, a kule dużego kalibru przebijają skórę i przebijają powłokę. Wojownicze dziewczęta odskakują, kwicząc jak świnie:

- Młode lwy są słabo rozwinięte.

Jedna z dziewcząt jest uzależniona i ma drgawki. Podbiega do niej lekarka i od razu stwierdza:

- To wiało! - I robi jej opatrunek. Uspokaja się i próbuje powstrzymać jęki.

Ale wtedy Messerschmitt podchodzi do tyłu angielskiego myśliwca, celne strzały, zapala się i spada. Dziewczyny krzyczą:

- Niesamowity! To jest nasz facet!

W tym momencie strzelec maszynowy zasłaniający kadłub (a to mężczyzna) upada, przestrzelony kulą. Gerda pędzi jak błyskawica, chwyta się drutu i upada, buty jej spadają. Młoda dziewczyna, błyskając nagimi, różowymi obcasami kilkoma skokami nad powalonymi ciałami, podskakuje do karabinu maszynowego i naciska spust. Ołów wypluwa się z lufy, a Spitfire traci kontrolę i zaczyna wpadać w korkociąg.

Wilcze dziewczęta piszczą z zachwytu i skandują:

- Puck! Krążek do hokeja! Niemcy vs Wielka Brytania dwa-zero!

Gerda nie zdążyła jednak zestrzelić drugiego myśliwca, został on zniszczony przez niemieckich pilotów. Bitwy powietrzne są krótkotrwałe, a Brytyjczycy uciekli, tracąc ponad połowę myśliwców. Wynik to 11 na 3 na korzyść Niemców. Dziewczyny w odpowiedzi wykrzyknęły radośnie i uścisnęły sobie dłonie. Pochwalili także Gerdę, która nie była zagubiona i jako swój atut zarejestrowała pierwszy zestrzelony samolot, swoją ofiarę! Dziewczyna zarumieniła się z wielkiego podniecenia i mruknęła:

- Tak, nie pamiętałem siebie! Czy to było coś takiego? Zupełnie nie do pomyślenia! jakbym był w transie...

Charlotte mruknęła z niezadowolonym uśmiechem:

- Ale nie mogę sobie wybaczyć opóźnienia. Więc po prostu to podniosłem i zwolniłem!

Dowódca kompanii Madeleine pocieszyła Charlotte:

- Przed nami jeszcze wiele walk! To jest Afryka!

Charlotte zachichotała i zażartowała:

- Małe dzieci, na litość boską, nie idźcie na spacer do Afryki! W Afryce są rekiny, w Afryce są goryle, a w Afryce są duże krokodyle! Ale Wielka Rzesza; Powiedział nam - nie dryfujcie!

Wszystkie dziewczyny roześmiały się zgodnie. Jak fajnie było...

Stolica Tunezji nosi również nazwę Tunezja, gdzie znajduje się główna baza nazistów w Afryce. Główny sojusznik Niemiec: Mussolini przystąpił do drugiej wojny światowej dopiero 17 czerwca, pięć dni przed kapitulacją Francji. Chciał "pokonać", a raczej kopnąć pokonanego już wroga, aby zyskać znaczne zdobycze terytorialne. Cóż, jeśli Niemcy zawiodą, sami otwórzcie drugi front południowy przeciwko III Rzeszy! Armia włoska nie działała zbyt skutecznie i mimo przeważającej przewagi liczebnej była w stanie przejść zaledwie kilka kilometrów kosztem ogromnych strat. Ale Mussolini nie przystąpił do wojny szczególnie pomyślnie. Następnie Włosi walczyli z niezwykle niewielkim sukcesem. Bije w Grecji, mimo przewagi liczebnej, w Etiopii, mając prawie pięć razy więcej sił niż Brytyjczycy, oraz w Libii, tracąc prawie całe terytorium z zaczętymi już szybami naftowymi. Ale Rommel, młody generał, który wstąpił do partii nazistowskiej jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy, przypuścił potężny kontratak na Brytyjczyków. Co więcej, rozpoczął ofensywę jeszcze przed przeniesieniem głównych sił, mając zaledwie dziesięć czołgów i pięćdziesiąt ciężarówek przebranych za czołg. W szybkim ataku najlepszy brytyjski generał Calico został schwytany, a prawie cała Libia wróciła pod kontrolę nazistów. Jednak dobrze ufortyfikowana twierdza Tolbuk, tak miernie poddana przez Włochów, wciąż się trzyma! Rommel ma tylko dwieście czołgów, wszystkie T-1 i T-2, czyli lekkie, a kolejne dwieście włoskich to kliny karabinów maszynowych o wadze 2,7 tony. Oczywiście przy takich siłach trudno walczyć z Matyldami: mając przedni pancerz 78 mm i 70 mm Cromwells. Podczas gdy front chwilowo się stabilizuje, obie strony kumulują siły...

Kompania SS wylądowała na lotnisku i od razu dmuchnęło na nią gorące afrykańskie powietrze. Gdyby tylko było lato, czerwiec i Afryka! Dziewczyny jednak starały się opanować i nie pokazywać, że jest im gorąco. A potem Madeleine rozkazała:

- Zróbmy marsz przez pustynię! A przy okazji będziemy testować filtry przeciwsłoneczne i skakać w strojach kąpielowych!

Dziewczyny skrzywiły się z niezadowolenia: znów poddano je eksperymentom. Chociaż oczywiście noszenie kostiumu kąpielowego w taki upał jest o wiele przyjemniejsze niż noszenie munduru, a nawet kamizelki kuloodpornej, do której noszenia też można zmusić.

Dziewczyny szybko przebrały się w łaźni w pustynne stroje i zaczęły nakładać krem ochronny, który swoją drogą powinien pomóc im szybciej się opalić. Gerda pomogła posmarować Charlotte i tę Gerdę. Rudowłosa zauważyła:

- Taka jest Tunezja, na obrzeżach slumsów, tylko w centrum jest pięćdziesiąt kamiennych domów i kilkanaście meczetów. Czytałem bajki i spodziewałem się zobaczyć wśród Arabów wspaniałe pałace z fontannami i ogrodami!

Gerda odpowiedziała z westchnieniem:

- Niestety, gdyby w naszym świecie było jak w bajce! Niestety, nasz świat jest bezlitosny, niesprawiedliwy i podstępny! Ciało wzdycha i cierpi w agonii!

Charlotta mówiła dalej:

- Ależ to mądry człowiek, chwalebny postęp! Choć zdaje się, że Pan o nim zapomniał!

Pozostawione w samych strojach kąpielowych i lekko opłukane w chłodnej wodzie przed nałożeniem kremu, piękne dziewczyny odczuły pewną ulgę. Jeśli w samolocie nie było tak gorąco, to na lotnisku i w mieście było po prostu piekło. Co prawda innym tygrysicom barakud udało się już walczyć w Grecji, gdzie w kwietniu jest ciepło, ale wciąż nie tak jak w Afryce latem.

Po prysznicu dziewczyny założyły skórzane klapki, ale Madeleine zamówiła:

- Weź w dłonie kolejny krem i dokładnie nasmaruj podeszwy! Będziesz musiał przejść przymusowy marsz przez pustynię boso! Jeśli mrugniesz, zrozumiesz, więc zaczynaj.

Dziewczyny bez większego entuzjazmu namaściły swoje zgrabne bose stopy, dziewczęce nogi. W końcu piasek Sahary to prawie gorąca patelnia. To prawda, że tutaj wciąż jest blisko wybrzeża i często są tam łąki porośnięte trawami. Ale bieganie z gołymi podeszwami po kamieniach, żwirze, piasku, które nagrzało afrykańskie słońce? To jest absolutnie dzikie!

Jednak dziewczęta nie są takimi maminsynkami, elitarny program szkoleniowy obejmuje przymusowe marsze dla dziewcząt z Niemieckiego Związku Kobiet, często boso i po nierównym terenie. Więc wojownicy się nie kłócą! Ogólnie rzecz biorąc, dla nazistowskich Niemiec postać była pragnieniem różnych eksperymentów. Hitler był zagorzałym wielbicielem teorii Nietzschego o nadczłowieku, czyli człowieku przyszłości. Musi być silniejszy, szybszy, mądrzejszy i bardziej okrutny niż współczesny człowiek. Prawdziwy niemiecki żołnierz musi być: silny, szybki, doświadczony - bo jest Aryjczykiem! Ale aryjki, które rodzą bohaterów, same muszą być bohaterami, a siłę należy kultywować! Dlatego najlepiej przygotowane dziewczyny są intensywnie szkolone, hartowane i wykształcone! Zatem ich życzliwe, genetycznie uzdolnione piękności muszą przejść ekstremalne hartowanie na afrykańskich pustyniach: aby udowodnić, że Aryjczyk i Aryjka poradzą sobie ze wszystkimi testami, a nie barierą nie do pokonania - niezwyciężony i waleczny żołnierz Trzeciej Rzesza!

I tak kompania opuszczając miasteczko wojskowe, biegnie wąskimi, skalistymi łowiskami Tunezji.

Bose obcasy dziewczyny kłują czarne, ostre kamyki drogi i pieką się mocno. Ale lubrykant faktycznie lekko łagodzi oparzenia, a przy szybkim biegu nie piecze tak bardzo, mimo że słońce minęło już od południa i temperatura jest maksymalna. Jednak brudne arabskie dzieciaki są coraz mniejsze, mają małe czarne szpilki, nie mają kremu i nawet nie marszczą się. Najwyraźniej mają odciski na podeszwach. Arabscy mężczyźni patrzą na prawie nagie dziewczyny w strojach kąpielowych i o dobrze rozwiniętych muskularnych ciałach; z otwartymi ustami, a kobiety szybciej rozchodzą się na boki, jeszcze mocniej otulając się czarną burką.

A dziewczyny biegają trzymając na ramieniu karabiny maszynowe, a każdy z plecakiem z zaopatrzeniem i granatami. A to w sumie dwadzieścia kilogramów... Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że dziewczyny zostały wybrane na mocne fizycznie i od kilku lat trenują w spartańskich warunkach, to i tak jest to waga, zwłaszcza jeśli upały się skończyły pięćdziesiąt stopni w cieniu i trzeba pokonać dystans maratonu.

Gerda biegnie, starając się oddychać jak najdokładniej, żeby starczyło jej sił na dłużej. Choć nie żyła długo, ostatnie osiem lat spędziła w szkole specjalnej dla dzieci elity genetycznej. Ale to nie znaczy, że żyli w komfortowych warunkach. Wręcz przeciwnie, wstawanie o piątej rano, kąpiel pod lodowatym prysznicem, wykonywanie ciężkich ćwiczeń, godzinny jogging, a potem kilka godzin pracy. Następnie ucz się, przed lunchem, więcej treningów, w tym sparingi bojowe. Szkolenie wojskowe, nauka, szkolenie, aż do dziesiątej, po czym gaśnie światło. To prawda, jedzenie było dobre, ale nie dano nam mięsa, warzyw, owoców, ryb, słodyczy i słodyczy, tylko na urodziny Führera, Boże Narodzenie i 1 maja. Czasu wolnego praktycznie nie ma, wszystko jest ściśle regulowane... Wykorzystywano je do przygotowania ludzi przyszłości, którzy mieli rządzić Ziemią. Sam Himmler, szef SS, nadzorował taki program.

Tutaj dziewczyny przerwały wspomnienia... Teraz strzelają do sowieckich pozycji na czołgu Leopard-100. I oczywiście boso i w samym bikini - tak walczą czarownice, które przez dwadzieścia lat wcale się nie zestarzały, a wciąż są młode i świeże jak wiosenne stokrotki.

Ten pojazd jest wyjątkowy - wyposażony w wyrzutnię rakiet i długolufowe działo przeciwpancerne.

Gerda strzeliła i pisnęła:

- Chwała Ojczyźnie!

Charlotte nacisnęła przyciski joysticka bosymi stopami. Zniszczono kolejny radziecki czołg T-54, nie wycofano ich jeszcze z produkcji.

Potem sprawdziła:

- Chwała Rommelowi!

Christina, również walcząca w Leopardzie-100, nacisnęła guziki gołymi palcami i zaćwierkała:

- Chwała Ojczyźnie!

Magda strzelając z karabinów maszynowych zauważyła:

- I chwała nam, dziewczynom z Barakud!

Tak, byli wojownikami najfajniejszych akrobacji.

Gerda ponownie nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami, rozbiła sowiecki pistolet (zła wiedźma, choć piękna!) i bełkotała:

- Zabiję wszystkich!

I znowu, jakby to było wczoraj, przebłysnęły przed nią wspomnienia;

Dystans pięćdziesiąt, a nawet trochę więcej kilometrów już przebyty, kolosalne obciążenie w takim upale i z obciążeniem dla takich małych dziewczynek. Gerda i Charlotte nie czuły już swoich ciał, biegały jak lunatycy, czując, jak coś rozdziera im mięśnie i tępy ból w głowie. Ale teraz pojawia się polecenie:

- Skocz o krok! Wystarczy na pierwszy raz!

Dziewczyny zwalniają i idą szybkim tempem. Pięty zaczynają swędzieć jeszcze bardziej. Gerda szepnęła do Charlotte:

- Z piekła do czyśćca!

Przyjaciel nie zgodził się:

- Z czyśćca do nieba!

Kamienista gleba się skończyła i bose, wyczerpane stopy dziewcząt stąpają po miękkiej, szmaragdowej trawie. Gerda zawołała:

- I jakże błogo, po męczarniach kłujących kamieni i płonących piasków pustyni, chodzić jak po aksamitnym naturalnym dywanie!

Tym razem Charlotte chętnie się zgodziła:

- Oczywiście, to prawdziwy raj! Po tak ciężkim, wymuszonym marszu! Myślę jednak, że będzie jeszcze trudniej.

Kiedy dziewczyny w końcu zeszły na podest, Madeleine zatrzymała je i kazała położyć się na plecach. Z grubsza dotknęła stóp pierwszych dziesięciu wojowników i powiedziała z wyraźną satysfakcją:

- Śliczny! A skóra nie złuszcza się, a na podeszwach nie ma pęcherzy. I nawet szpilki się nie zakurzyły, pozostały różowe, jakbyś dopiero wyszła z wanny! - Wysoka Madeleine przerwała, a jej przyjaciółka rzuciła sztyletem z prędkością błyskawicy. Ostrze rozbłysło jak promień słońca wystrzelony przez ucznia z lustra, a czubek przyszpilił dużego, czarnego skorpiona. Głos oficera SS stał się szorstszy, a piękne rysy twarzy dziewczyny ostrzejsze. - Jutro będziemy biegać od rana do wieczora. Dlaczego robisz miny - jesteś Aryjczykiem czy nie? Jeśli tak, to musimy przeżyć, tych, którzy ulegną, rozstrzelamy na miejscu! Zapłać za pierwszy i drugi.

Potem był sen, potem przebudzenie i znów uciekasz.

Gerda obudziła się, podskoczyła gwałtownie, a dziewczyny szybko ustawiły się w kolejce. Umyliśmy się, wyszorowaliśmy zęby i ponownie nasmarowaliśmy kremami ochronnymi z przymusowym marszem przez pustynię. Szli więc boso, w samych strojach kąpielowych i pędzili przez piaszczyste piekło.

Arabskie dzieci ze zdziwieniem wskazywały na nich palcami i gwizdały:

- Niemiecki Akbar!

Gerda rozejrzała się i tęsknie spojrzała na cofające się palmy, po czym szepnęła do Charlotte:

- Z powrotem do piekła!

Rudowłosa diwa odpowiedziała z uśmiechem:

- Wszyscy ludzie są grzesznikami, a podziemie jest naturalnym stanem grzeszników!

Gerda odwzajemniła mrugnięcie okiem.

- Człowiek nie może powstrzymać się od grzechu!

Charlotte skinęła swoimi ognistymi włosami i biegnąc zaczęła wyjaśniać:

- Zgadzam się! Zgadzam się nawet po tysiąckroć! Ogólnie rzecz biorąc, grzech jest pojęciem względnym i czysto ludzkim. Na przykład, jeśli weźmiemy pod uwagę moralność starożytnego świata, to dobrze, że przyniosła korzyść zarówno samej osobie, jak i jej klanowi plemiennemu. Na przykład cudzołóstwo uważano za coś dobrego, a nie za grzech!

Gerda chętnie się zgodziła:

- Prawidłowy! Sam Führer uważa, że lepiej dla kobiety zajść w ciążę od bohatera wojennego niż od nie zawsze walecznego męża. Zwłaszcza jeśli mąż również ma oznaki szkodliwej, nieczystej krwi.

Madeleine krzyknęła do dziewcząt:

- Ratujcie oddech, dziewczyny, tym razem pobiegniemy do wyczerpania!

Gerda uśmiechnęła się w odpowiedzi:

- Można się zmęczyć, ale nie można być wyczerpanym.

Przez pół godziny dziewczyny biegały w milczeniu, po czym Charlotte szepnęła:

-Wiesz jaki dziwny sen miała moja dziewczyna?

Gerda była zaskoczona:

- Tak, ja też się przyznaję! I co?

Charlotte uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Nic! To był sen, że byłem wojownikiem w armii wielkiego barbarzyńcy Attyli. I walczyliśmy z woskiem starożytnego Rzymu. I wszystko było takie piękne i okrutne jednocześnie...

Gerda w odpowiedzi zachichotała:

- Wiesz, właśnie o tym też marzyłem! W jakiś sposób niesamowity zbieg okoliczności. Widziałem cię we śnie!

Charlotte mrugnęła w odpowiedzi.

- I ja ciebie! Walczyłeś dobrze, chociaż wojownik o wąskich oczach i żółtej twarzy prawie cię zabił!

Gerda tym razem była poważnie zaskoczona:

- Nie może być! Czy możliwe jest, aby dwie osoby miały ten sam sen w tym samym czasie?

Charlotta odpowiedziała:

- Jeśli ludzie zbiorowo cierpią na grypę, sen może być taki sam. Tak się wszystko potoczy! Słyszałem, że w społeczeństwie Thule istnieją specjalne media, które piją mikstury i wdychają napary z ziół, a następnie pogrążają się w wizjach! I całkiem udaje im się być prorokami!

Gerda, przeskakując bruk, zgodziła się:

- Z pewnością! W zasadzie dar proroctwa nie wymaga mocy nadprzyrodzonych; w naturze mogą po prostu istnieć całkiem materialne i nierozwiązane jeszcze prawa fizyczne. Ale po co ten sen?

Charlotte wzruszyła ramionami i odpowiedziała:

- Nie wiem! Być może oznacza to, że za Leo III Rzesza pokona Wielką Brytanię i USA, a może... Można się tu długo domyślać!

Gerda już miała coś powiedzieć, gdy nagle do jej ucha dobiegł wciąż słyszalny odgłos silników. Mimo odległości było widać, że silniki samolotu hałasują i że zbliżają się znacząco... Madeleine rozkazała:

- A co z drugim etapem ćwiczenia: kamuflażem.

Dziewczyny zatrzymały się i wyjęły z plecaków płaszcze kamuflażowe, pomalowane na kolor pustyni. Potem zaczęli szybko kopać, tak aby z góry nie było widać niczego nienaturalnego. Tutaj Gerda dziękowała losowi, że mieli zarówno broń, jak i łopaty saperskie. W przeciwnym razie dziewczyny na pustyni mogłyby stać się łatwym łupem dla brytyjskich samolotów szturmowych lub bombowców nurkujących. Charlotte, skrobiąc piasek bosymi stopami, powiedziała:

- Wygląda na to, że w Tunezji będziemy musieli poczuć zapach prochu... Drogi Pana są tajemnicze!

Gerda sprzeciwiła się chytrym spojrzeniem:

- Brak dokładnej wiedzy jest zawsze zły, z jednym wyjątkiem, jeśli mówimy o planach Wszechmogącego!


ROMMEL był wściekły

Rommel otrzymał uprawnienia nadzwyczajne i większą niezależność we Francji przed lądowaniem aliantów w czerwcu 1944 r. Pozwoliło mu to umiejętnie dowodzić pięćdziesięcioma ośmioma dywizjami niemieckimi, w tym dziesięcioma dywizjami czołgów i pięcioma dywizjami SS.

Alianci zostali brutalnie pokonani, tracąc w niewoli ponad milion żołnierzy i oficerów. Ponadto naziści zdobyli dużą masę sprzętu.

Ale co najważniejsze, Hitler i jego świta przybyli do Francji, aby świętować swoje największe zwycięstwo. Tutaj, jakby "przypadkowo", znalazły się pod nalotem aliantów. Hitler, Himmler, Bormann i Goering zmarli. A Goebbels pospieszył z przysięgą wierności nowemu Führerowi i naczelnemu dowódcy Rommelowi.

Alianci pospiesznie zgodzili się na ogłoszenie rozejmu z III Rzeszą na pięć lat, tymczasowo zamrażając sytuację i terytoria. A także opuszczenie południa Włoch i Sycylii.

Następnie nastąpiła wymiana jeńców wojennych - wszyscy za wszystkich! Co znacznie wzmocniło wojska niemieckie, a zwłaszcza włoskie.

To prawda, że na froncie wschodnim Armia Czerwona przeprowadziła udaną operację Bagration, przedarwszy się aż do Niemna. Ale Rommel, zadając nieoczekiwany cios na południową flankę, w przeciwnym kierunku od Mołdawii i zachodniej Ukrainy, utworzył tam duży kocioł z armii radzieckich.

Stalin zdenerwował się i zaczął wyrzucać wojska na południe. Dzięki temu Niemcy uniknęli całkowitej porażki i pozostali na granicach Polski. Chociaż Armia Czerwona była w stanie wyzwolić prawie całą Białoruś i częściowo Litwę.

Produkcja czołgów i samolotów w III Rzeszy stale rosła, zwłaszcza po zaprzestaniu bombardowań aliantów.

Pantera nadal przewyższała T-34-85 pod względem przedniego pancerza i siły przebijania pancerza, a także szybkostrzelności działa. Pantera miała większe rezerwy pocisków, a dokładniej optykę.

Zatem niemieckie czołgi są mocne, a ich liczba wzrosła. A "Pantera" stała się poważnym problemem, zwłaszcza że jej liczba dramatycznie wzrosła. A Jagdpanther okazał się jeszcze potężniejszy; był prostszy w produkcji, ale potężniej uzbrojony i lepiej chroniony, szczególnie z przodu.

"Jagdpanther" stał się dużym problemem dla Armii Czerwonej. Ogólnie rzecz biorąc, po uwolnieniu na zachodzie, Niemcy pospiesznie zgromadzili siły. Rommel wziął pod broń zarówno Francuzów, jak i Polaków. Pojawiła się armia polska i jednostki francuskie.

A niemiecki karabin maszynowy był najlepszym MP-44 na świecie, a samolot TA-152 stał się najlepszą bronią wielofunkcyjną. Dużo doskonalszy niż Focke-Wulf.

Rommel obiecał odrodzenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów. I to zainspirowało Polaków do walki dla Wehrmachtu. A Francuzi walczyli wykorzystując swój kolosalny potencjał, przede wszystkim ludzki. Nazistom udało się także utrzymać pod kontrolą Rumunię i Węgry oraz wzmocnić pozycję Mussoliniego we Włoszech - tworząc nowe podziały.

Bitwy pokazały, że umiejętnie używany Tygrys-2 jest bardzo dobrym czołgiem. W szczególności jest bardzo wytrwały i uderza z dużej odległości.

Jesienią Niemcy ustabilizowali front. A zimą walki wznowiono z nową energią. Tym razem Armia Czerwona zaatakowała w centrum. W bitwach testowano działa samobieżne E-10 i E-25 oraz pierwszy radziecki SU-100. Radziecki samochód nie był zły, a niemieckie małe samochody o niskiej sylwetce były dość wydajne i zwinne.

Rommel odciął wojska radzieckie, które przedarły się atakiem z flanki i utworzyły parę dużych kotłów. Ogólnie rzecz biorąc, nowy dowódca III Rzeszy odgadł manewry sowieckie i zdołał podjąć skuteczne środki zaradcze.

Co więcej, na terenie Polski drogi były lepsze, a niemieckie czołgi nawet zimą były skuteczniejsze niż na rozległych obszarach ZSRR. A Fritz miał ich teraz mnóstwo.

Samolot odrzutowy Krautów również miał wpływ. ME-262 to wytrzymałe pojazdy, a HE-162 to najszybsze i najbardziej zwrotne pojazdy. A radzieckie samoloty nie były w stanie nawet dogonić bombowca Arado. Również problem. A na południu Niemcy odparli ofensywę radziecką, tworząc kieszenie.

Rommel zwabił Armię Czerwoną w pułapki i użył dużej liczby czołgów, a Pantera była całkiem skuteczna, jeśli była używana prawidłowo.

Stalin ryknął z wściekłości, ale ostatecznie został pobity. Niemcy zmobilizowali swoje siły. Zamiast wypuszczać bezużyteczne rakiety, jak FAA, polegali na samolotach odrzutowych. A teraz Armia Czerwona cierpiała dotkliwie zarówno na niebie, jak i na lądzie.

W maju 1945 roku, wykorzystując bardziej zaawansowaną modyfikację działa samobieżnego E-25, o przednim pancerzu o grubości 120 mm i bocznym o grubości 82 mm z armatą 88 mm, Niemcy rozpoczęli natarcie na Ukrainę.

Rommel prowadził bardziej elastyczną politykę okupacyjną, ogłaszając Ukrainę niepodległym państwem pod auspicjami III Rzeszy i zachęcając Banderę. Powstał także marionetkowy rząd Białorusi. Niemcy nazywali teraz Słowian Aryjczykami i byli przebiegli.

Dla Armii Czerwonej sytuację pogorszyło zaprzestanie dostaw w ramach Lend-Lease i nieurodzaj w ZSRR. Tak, a Stalin co jakiś czas ingerował w dowodzenie i kontrolę wojsk, i to miało charakter negatywny.

Jeśli Stalin miał już dobre rozeznanie w kwestiach strategicznych, to w kwestiach operacyjnych był raczej słaby i praktycznie nie rozumiał taktyki. Ale jednocześnie tak naprawdę nie chciałem słuchać rad profesjonalistów.

A Niemcy pod dowództwem genialnego dowódcy Rommla odnosili jedno zwycięstwo za drugim.

Latem Fritz zdobył cały Prawy Brzeg Ukrainy i Kijów. I także Białoruś została zdobyta potężnym ciosem. Trzeba było coś zrobić, żeby uratować ZSRR!

A potem pojawiła się Czarodziejka z Księżyca ze swoją bosą załogą w bikini.

A dziewczyny z japońskiego anime spotkały faszystów, którzy po pokonaniu Armii Czerwonej na Białorusi już przenosili się do Smoleńska.

Dziewczyny znalazły się na samej czele ataku i walczyły bardzo zaciekle.

Ich bose stopy rzucały granaty, a z pępków leciały błyskawice. A miecze, wydłużając się, ścinały faszystowskie samoloty. A potem wojownicy Seylon Moon wzięli to i gwizdali. Powalone wrony będą spadać na nazistów. A niektóre ptaki zostały złapane przez faszystowskie sępy odrzutowe. A ona je wzięła i powaliła.

Seylon Moon agresywnie obnażyła zęby:

- Jakich Krautów nie dają Wam Smoleńska?

Inna niebieska dziewczyna zagruchała:

- A my przypomnimy wam Stalingrad!

Trzecia żółta dziewczyna pisnęła:

- I Sewastopol!

A czwarty szczeknął:

- I Leningrad też!

A cały batalion bosych piękności w bikini wypuści błyskawice z pępków. I jak to zabije wielu faszystów.

Wydawało się, że przy takiej sile zwycięstwo Armii Czerwonej było nieuniknione. Ale...

Dziewczętom z japońskiego anime ukazał się demon i powiedział:

- Ale Rosjanie nie chcą zmiażdżyć Wysp Kurylskich!

Wojowniczki z Japonii krzyknęły z rozczarowaniem:

- Dlaczego nie chcą ściskać wysp? Okazuje się, że jesteśmy oszukiwani!

I błyskając bosymi, okrągłymi obcasami, zniknęły z przodu.

Ale udało im się już wyrządzić nazistom znaczne szkody i zatrzymać ofensywę.

Zimą Niemcy tylko się bronili. XE-162 działały na niebie bardzo skutecznie i trzymały się mocno. Na lądzie działo samobieżne E-25 mniej więcej zapewniało ochronę. Podobnie jak inne zbiorniki. Tygrys-2 został zmodernizowany, otrzymując mocniejszy silnik o mocy 1000 koni mechanicznych i ulepszoną skrzynię biegów.

Radzieckie pojazdy T-54 nie były jeszcze gotowe, a IS-4 miał wiele braków. A to negatywnie wpłynęło na zdolność bojową Armii Czerwonej.

Wiosną 1946 roku hitlerowcy próbowali posunąć się naprzód. Ale ich wojska ugrzęzły w rozwiniętej sowieckiej obronie. Wojna zaczęła coraz bardziej przypominać I wojnę światową, kiedy obrona jest silniejsza niż atak, a linia frontu jest nieaktywna. Latem Niemcy również próbowali nacierać, ale bez powodzenia. A jesień i zima już nadeszły, a Armia Czerwona również ugrzęzła w gęstej niemieckiej obronie. Co więcej, Krauci przystosowali się już do walki zimą, a ich sprzęt nie "unosił się" tak bardzo na mrozie. A czołg serii "E"-50 okazał się udanym i dość skutecznym pojazdem.

Co prawda samochód ważył prawie 65 ton, ale rekompensował to mocny silnik, a także bardzo skuteczne armaty 88 mm 100EL, przebijające pancerz, celne i szybkostrzelne.

T-54 nie wszedł jeszcze do produkcji, a Niemcy nadal mieli przewagę w jakości sprzętu. A w powietrzu ich przewaga rosła.

Po zestrzeleniu czterystu samolotów Huffman otrzymał Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze Złotymi Mieczami Liści Dębu i Diamentem. Po samolocie 500-tym Order Orła Niemieckiego z brylantami.

Czterdziesty siódmy rok minął we wzajemnych ukłuciach. Rommel działał ostrożnie, a Stalin próbował zebrać siły. I oto wreszcie nadszedł rok czterdziesty ósmy. Wiosną Armia Czerwona próbowała nacierać. Nie była jednak w stanie przebić się przez gęstą niemiecką obronę w centrum. Jesienią Niemcy przeprowadzili jedynie niewielką operację, prostując front na północy.

Rok 1949, wojska radzieckie próbowały głównie atakować. Niemcy siedzieli w zwartej obronie. Armia Czerwona ma już w serii T-54, podobnie jak IS-7 i MIG-15. Niemcy mają bardziej zaawansowane ME-362, HE-262 i ME-2010, a także TA-283.

Doszło do wymiany ciosów. E-50 stał się bardziej zaawansowany. Jej waga spadła do pięćdziesięciu ton, zmniejszyła się także wysokość i wzrosła ochrona czoła wieży. E-75 również został sprasowany, a jego waga spadła do zadowalającego poziomu i wszedł do produkcji.

E-100 nigdy nie wszedł do produkcji, ponieważ jego duża waga stwarzała zbyt wiele problemów dla wojska.

Niemcy utrzymali linię frontu i teraz rozpoczął się rok 1950 tej przeklętej wojny.

Rommel zaoferował pokój Stalinowi. Ale oczywiście żądając, aby III Rzesza opuściła te ziemie, które Niemcy już podbili. Stalin zgodził się na pokój dopiero w granicach 1941 roku. Ale Rommel nie mógł się na to zgodzić. Bo okazało się, że miliony Niemców zginęło na próżno.

Rok 1950 upłynął pod znakiem prób przebicia frontu przez Armię Czerwoną. Niemcy siedzieli w zwartej obronie.

Rommel pokładał pewne nadzieje w dysku. Wystartowały już w 1945 roku, ale okazały się nieodpowiednie do użytku bojowego. Ale w 1951 roku pojawiły się pierwsze samochody z prędkością czterech dźwięków, a dzięki przepływowi wokół strumienia laminarnego były praktycznie niewrażliwe na broń strzelecką.

W 1951 r. Armia Czerwona kontynuowała atak na nazistów. Ale jej próby były nieskuteczne. Linia frontu pozostała stabilna.

Rommel otrzymał jednak informację o zastosowaniu płaszczyzn dyskowych. Nie można ich było zestrzelić, ale oni sami nie strzelali, a mogli jedynie taranować cele powietrzne. Co jednak, biorąc pod uwagę ich prędkość, samo w sobie nie jest złe. Ale nie mogło to dać przewagi w powietrzu nad MIG-15.

Samoloty dyskowe były drogie i trudne w produkcji, a było ich niewiele.

Rok 1952 minął na wymianie ciosów, a kiedy Armia Czerwona próbowała napierać, ale nic to nie dawało, obrona Fritza była silna.

Co więcej, Niemcy wykorzystywali w wojnie także cudzoziemców. I dowodzili całkiem umiejętnie.

Stalin zmarł w marcu 1953 r. A to natychmiast spowodowało niezgodę w kierownictwie partii, ponieważ nie było oficjalnego następcy.

I musimy udostępniać posty. I tak Mołotow został przewodniczącym Komitetu Obrony Państwa, Malenkow przewodniczącym Rady Ministrów, Nikita Chruszczow pierwszym sekretarzem Komitetu Centralnego KPZR, jego stały zastępca Żukow Naczelnym Wodzem, a Wasilewski ministrem obrony.

Wkrótce Beria został aresztowany i zastrzelony.

Ale to aresztowanie spowodowało pewne zamieszanie w oddziałach wewnętrznych. A Rommel zadał miażdżący cios, odcinając Armię Czerwoną.

Niemcy mogli zająć Smoleńsk w 1953 roku i tereny aż do Rżewa, a samo miasto zajęły wojska radzieckie. Fritzom udało się także ponownie zablokować Leningrad, a na południu zdobyć Ukrainę i Krym, blokując Sewastopol i docierając do samego Donu. To właśnie wzdłuż Donu wojska radzieckie powstrzymały nazistów.

Zimą Niemcy byli całkowicie wyczerpani. Przewodniczący Komitetu Obrony Państwa Mołotow zapowiedział, że wojna będzie trwała do końca.

W 1954 r. armia Rommla ruszyła na Moskwę, ale wszelkie próby przebicia się Fritza zostały odparte.

Nie udało im się także szturmem zdobyć Leningradu.

!955 naziści znów posuwali się naprzód. Próbowali zdobyć Stalingrad, ale zostali tam pobici i wycofali się za Don. Próba zajęcia Moskwy również nie powiodła się. Atak na Leningrad również nie powiódł się. Straty nazistów były bardzo duże.

A w 1956 roku III Rzesza ponownie przeszła do defensywy. A Armia Czerwona już próbowała zaatakować pułki Rommla. Ale brakowało jej też sił. Straty też były ogromne. A w 1956 roku linia frontu nie uległa przesunięciu.

W 1957 roku Niemcy otrzymali nowe czołgi "Leopard", a ZSRR serię T-55. Maszyna ta posiadała mocniejsze działo kalibru 107 mm. Pojawił się także bardziej zaawansowany IS-12. IS-10 został zmodernizowany.

Niemiecki "Leopard" był bardziej zaawansowaną maszyną nowej generacji, ale wciąż niedokończoną. Pojawiły się także myśliwce ME-562. Z potężniejszą bronią niż poprzednie i dużą prędkością. Podobnie jak latarka HE-462. Poza tym bardzo przyzwoity wojownik i lekki. ZSRR do tej pory przeszedł modernizację MIG-15, nie wycofując z masowej produkcji najpopularniejszego radzieckiego samolotu w historii lotnictwa. Wojna się przeciągała.

Jest już rok 1958... To straszne, jak długo trwają ludzkie cierpienia.

Rommel w ogóle zgadza się na pokój, ale z zachowaniem wszystkiego, co zdobyli Niemcy. Mołotow i jego zespół nie zgadzają się z tym.

Znalazłem kosę na kamieniu. A straty rosną.

Armia Czerwona próbuje posuwać się naprzód, ale nie może przebić się przez gęstą obronę. Jesień Niemcy próbują ponownie zająć Leningrad, lecz ich ataki zostają odparte.

Teraz rok 1959 pędzi jak wilk. Tak, czas na wojnie płynie kroplami, ale mija niezauważony i nie ma o czym pamiętać. Rommel już się zestarzał. A Mołotow od dawna jest sowieckim przywódcą. Ale wojna nadal trwa.

Armia Czerwona nadal używa MIG-15, ale nadal go modernizuje. Pojawiły się także bardziej zaawansowane systemy rakietowe i przeciwlotnicze. A co najważniejsze, satelita był już w stanie wynieść się na niską orbitę okołoziemską. ZSRR miał już rakiety balistyczne zdolne uderzyć w Berlin. Jednak podobnie jak Niemcy.

Bomby atomowej nie opracowano, ponieważ Stany Zjednoczone nie wierzyły w jej realność i nie chciały marnować pieniędzy.

A III Rzesza i ZSRR nie były w stanie sprostać tak kosztownym projektom.

Stało się to już w 1959 roku, a świat nie ma jeszcze broni nuklearnej. Wielka Brytania pogrążona w wojnach kolonialnych, desperacko próbująca utrzymać swoje imperium, a w Stanach Zjednoczonych monopole naftowe i gazowe spowalniają rozwój energii nuklearnej.

Tak się złożyło, że świat wciąż jest bez bomby atomowej. Chociaż może to jej pojawienie się mogłoby zakończyć tę przeklętą, piekielną wojnę. W którym zginęło już wiele dziesiątek milionów ludzi.

Na innych frontach Stany Zjednoczone i Wielka Brytania toczyły wojnę z Japonią. W 1946 roku Stany Zjednoczone wysłały wojska do Krainy Wschodzącego Słońca, ale samurajowie wrzucili ich do morza.

Japonia nadal bombardowała i bombardowała. Nie zgodziła się jednak na kapitulację.

W 1950 roku Stany Zjednoczone ponownie wylądowały wojska, tym razem lepiej przygotowane i wykorzystujące znacznie większą liczbę statków, samolotów i innych sił.

Japonia stawiała opór przez kolejne półtora roku. Tokio było jednym z ostatnich, które upadło, a cesarz stał się hara-kiri. Ale nawet po tym spokój nie nastał. Japończycy zorganizowali prawdziwą wojnę partyzancką dla okupantów amerykańskich.

Wszystko to osłabiło Amerykę i Wielką Brytanię, które nie ingerowały w wojnę między ZSRR a III Rzeszą. Rommel ma jeszcze zasoby całej Europy. A biorąc pod uwagę okupowane terytoria w Rosji, zasobów ludzkich jest znacznie więcej. To prawda, że przeciwko nazistom toczy się zacięta wojna partyzancka. Nawet bardziej przebiegła i elastyczna polityka na terytoriach okupowanych nie pomaga Fritzom zdobyć tam przyczółka i stłumić partyzantów.

1 września 1959 roku minęło dokładnie dwadzieścia lat od wybuchu II wojny światowej. Armia Czerwona posuwała się w kierunku Leningradu. Niemcy po raz kolejny próbowali zająć Moskwę.

Jak długo możesz walczyć? To po prostu straszny koszmar.

W każdym razie w okopach siedzi batalion radzieckich dziewcząt. I odpiera kolejny atak Wehrmachtu.

Natasza Sokolowska strzela z karabinu szturmowego AK i mówi z irytacją:

- No cóż, jak długo ta szarańcza będzie się utrzymywać?

Zoya reaguje logicznie, odpalając granatnik i zacierając ślad niemieckiego pojazdu:

- Pewnie do ostatniego żołnierza!

Augustina, strzelając do faszystów, zauważyła:

"Taki koszmar nie może trwać wiecznie!"

A rudowłosa dziewczyna bosą stopą rzuciła bardzo śmiercionośny granat, rozrywając faszystów na drobne kawałki. Następnie zauważyła z uśmiechem:

- Nie, naprawdę musimy ich wszystkich zabić!

Svetlana, również bosa i z wyrzeźbioną stopą, wypuściła zabójczą cytrynę. Rozerwała Krautów na kawałki i zauważyła:

- Może cię zabijemy... Jeśli sami zawiedziemy!

Cztery wojowniczki walczą w bikini. Wyglądają na młode i bardzo piękne dziewczyny. Ale mają już wiele lat. Walczą od 1941 roku i są już całkowicie zmęczeni tą wojną. A wcześniej walczyli już w Hiszpanii. Tam też zostali nagrodzeni.

A teraz przez tyle lat - ponad osiemnaście - prowadzą nierówną walkę z faszyzmem. I wydaje się, że temu regionowi nie będzie końca.

Natasza pamiętała, jak jako dziewczynka niosła paczkę do batalionu armii carskiej podczas I wojny światowej.

Wygląda na to, że jej bose stopy są już przyzwyczajone do wszystkiego. I chodzisz pięćdziesiąt mil dziennie, bolą cię łydki, a podeszwy, mimo że są zrogowaciałe, zaczynają swędzić i podrażniać.

I jesteś też głodny. Tylko woda ze strumienia i jagody. Ale latem jeszcze nic. Ale spróbuj chodzić boso po śniegu przez dłuższy czas. Kiedy twoje palce robią się czerwone i niebieskie z zimna. I tylko ciągły ruch i nawyk utwardzania się od niemowlęctwa chronią przed odmrożeniami.

Natasza pamiętała także czasy carskie. Było w nich też coś dobrego. W szczególności rubel królewski byłby stabilną walutą, a ceny nie wzrosłyby za błogosławionego cara Mikołaja II. Przynajmniej przed wojną z Niemcami. I ta stabilność pomogła chłopom zaoszczędzić pieniądze na ten czy inny zakup. Prawie wszystko można było też kupić na kredyt. Nie jest więc faktem, że pod rządami sowieckimi było tak dobrze.

Augustyna rzuciła bosą stopą zabójczy dar śmierci. Rozerwała masę Niemców i ich najemników i powiedziała z irytacją:

- Wszystkie morderstwa i morderstwa! Ale dusza potrzebuje czegoś innego!

Augustina brała także udział w obronie Port Arthur. To taki rodzaj walecznej dziewczyny. A dziewczyna jest wieczna. Aby zachować młodość, czarownice nie noszą butów w żadnym, nawet najcięższym mrozie. I to jest ich uniwersalna zasada.

A kiedy jesteś boso, ani kula, ani starość cię nie zabiorą. A ty sam młócisz swoich przeciwników jak snopy zboża.

Pamiętała tę bitwę z Japończykami. Inna dziewczyna, prawie dziecko, strzela, chudymi, ale silnymi rękami celuje w samuraja.

A Japończycy wspinają się i wspinają, zapełniając wszystkie podejścia trupami. Boreyko jest świetny. Ściął samurajów szablami obiema rękami, jak legendarny Ilja Muromiec.

Wokół niego urosła cała góra trupów. Japończycy nadal ranili go bagnetami i porzucili. Ale Boreyko przeżył. Po powrocie z niewoli walczył z Niemcami w I wojnie światowej. A potem ślady niedźwiedzia giną. Jeśli żyje, to jest już dość stary. Ale Augustynowi nie trzeba żyć latami. Do tej pory wyglądała na muskularną i wysoką dziewczynę. I nawet po otrzymaniu rany jej skóra goi się bez blizn i śladów.

Augustyn pamiętał, jak bagnetem dźgnęła Japończyka w brzuch. I tak krzyczał. I jest ruda i młoda, ale już silna i dość wysoka, jakby bosą piętą miała uderzyć przyjaciela samuraja w brodę. Wziął go i upadł, ale upadł tak nieskutecznie, że japoński bagnet przebił mu plecy.

Następnie Augustine strzelił do Japończyków, nie chybiając. Ale było ich zbyt wielu. I pokonali Rosjan.

Augustyn został nawet schwytany. Zaczęła być przesłuchiwana. Po naoliwieniu jej zrogowaciałych stóp przyłożyli kociołek do jej bosych stóp.

Augustyn nie mógł powstrzymać krzyków. Wyobraziła sobie siebie jako Dziewicę Orleańską, która śmieje się i uśmiecha tylko podczas tortur. Augustyna wieszano na wieszaku i bito batem. Ale ona w odpowiedzi tylko się roześmiała.

W końcu samuraj zostawił ją w spokoju, a nawet zdjął łańcuch na znak szacunku dla jej odwagi. I Augustyn wykorzystał to, zabił dwóch strażników i uciekł.

Następnie walczyła w armii Kuropatkina. Bardzo liczyłem na zwycięstwo.

Wydawało się jednak, że Kuropatkin celowo chce przegrać. Samurajowie ponieśli dwukrotnie większą liczbę zabitych niż armia carska, ale ostatecznie Rosjanie zostali pokonani. Niestety, co to była za wojna - Rosjanie walczyli dzielnie, okazując się najlepszymi żołnierzami na świecie, pod najgorszym dowództwem!

Augustyna ponownie rzuciła w nazistów granatem gołymi palcami i ryknęła:

- Powodzenia będzie z nami!

Zoja sprawdziła:

- Wiedz, jak się odwdzięczyć!

Złocistowłosa dziewczyna również rzuciła cytrynę swoją zgrabną, bosą stopą, mrucząc:

- Chwała Ojczyźnie!

Zoya też widziała wiele rzeczy. Gdziekolwiek walczyłem. Walczył z Japończykami i brał udział w wojnie domowej. Spotkała tam Augustyna. I wiele się nauczyłem. Tam Natasza i Swietłana nękały ich. Tak pojawiła się legendarna czwórka. A Armia Czerwona to w dużej mierze dzięki nim i zaczęła zwyciężać.

Zoya ponownie rzuciła granat bosą stopą. Uderzył w Leoparda, a on zderzył się ze swoim kolegą.

Dziewczyna o złotych włosach zaćwierkała:

- Niech moja Ojczyzna będzie w wielkiej chwale!

I pokazała język Krautom. Ogólnie Zoya była zdumiona, ile problemów ma Rosja. Wszystko zaczęło się od wojny, kiedy Japonia zaatakowała Rosję.

Po czym na Rusi wpadła burza. Zoya nie dotarła do Port Arthur, ale walczyła w armii Kuropatkina. W pierwszej większej bitwie Rosjanie odparli wszystkie japońskie ataki i zadali im ciężkie straty. Ale potem samurajowie zaczęli omijać armię królewską, a Kuropatkin wycofał się.

Ale dlaczego nie pamiętać Aleksandra Suworowa, który sam zaatakował swoich wrogów. Suworow uważał, że atak jest silniejszy niż obrona. Kuropatkin okazał się nieodpowiedni do dowodzenia. A Zoya wykazała się odwagą i osobiście zabiła Japończyków pistoletem i dźgnęła bagnetem.

Ale szczególnie wielu samurajów była w stanie zabić karabinem maszynowym. To było takie wspaniałe. I kosiła je jak kosą.

Zoja znów rzuciła granat bosą, zgrabną stopą i zaśpiewała:

- Chwała mojej Ojczyźnie! Matka kocha swoje dzieci!

Swietłana jest najstarszą z nich. Naturalna blondynka o włosach białych jak śnieg. Brała także udział w wojnie krymskiej i broniła Sewastopola. Tak dawno to było!

Wtedy była jeszcze prawie dziewczyną, bosą, w podartej sukience i walczącą z przeważającymi siłami wroga. Swietłana i pierwsza z czwórki została czarownicą. I to bardzo jej pomogło w bitwie. Brytyjczycy, Francuzi i Turcy próbowali zaatakować. I strzelił do nich z prymitywnego karabinu i uderzył ich. A potem dźgnięty bagnetami. I zabiła swoich wrogów. I gołymi palcami rzucała bomby domowej roboty. W tej wojnie Rosjanie byli w stanie utrzymać Sewastopol przez prawie cały rok i wyczerpali aliantów do tego stopnia, że przerwali wojnę.

Ale wtedy Rosja oddała Deltę Dunaju. I po raz pierwszy od dłuższego czasu znalazłem się po stronie przegranej.

A potem sprzedali także Alaskę. Swietłanie wydawało się, że nadchodzi koniec świata.

Ale minęły lata. Rosjanie pokonali Turków i odzyskali Deltę Dunaju. Znów walczyła Swietłana, cudowna, bosa blondynka. I dobrze jest być czarownicą - ani kule, ani starość, ani choroba nie mogą ci zaszkodzić. I wygrywasz grając. A ty po prostu trzepoczesz na skrzydłach.

Swietłana ponownie rzuciła granat bosą stopą i ryknęła:

- Nadejdą nowe stulecia,

Nasza wola jest silniejsza niż stal...

Rozdarty głupiec

Chwała towarzyszowi Stalinowi!

Ale teraz Stalina już nie ma. Najważniejszy Mołotow. Chociaż nie jest takim dyktatorem jak Stalin. A Naczelnym Wodzem jest Żukow. A Rommel nadal jest tym dowódcą. Ale nie jest jeszcze w stanie przedrzeć się przez Armię Czerwoną!

Natasza również rzuciła bosą stopą zabójczy granat i zaćwierkała:

- Oddamy naszą duszę, nasze serce naszej świętej Ojczyźnie! Staniemy i wygramy i nie będziemy żałować naszego życia!

Wojownicy walczą. Nie, dzisiaj hordy Rommla nie przebiją się przez ich obronę. Będą walczyć desperacko i zwyciężyć. I wielka Ruś będzie uwielbiona.

Zoya zaćwierkała, rzucając cytrynę bosymi palcami:

- Jasne słońce nadziei,

Znowu wznosi się nad krajem...

Rus wygrywa jak poprzednio,

Jastrzębie Wehrmachtu biją!

Natasza dowcipnie zauważyła:

- Jesteś jak zawsze piękną dziewczyną o złotych włosach!

Zosia wzięła głęboki oddech. Przypomniałem sobie, jak udałem się na zwiad przeciwko Japończykom. I wziął pistolet. I wywalmy z tego samuraja.

Skosili je w szaleńczym szale. Dużo wtedy namieszałem. A jednak została schwytana.

Dziewczynę wciągnięto na wieszak, a jej obcasy przypalono gorącym żelazkiem. Ale Zoja dzielnie trzymała się, nie jęczała ani nie krzyczała. I nawet drut na jej plecach, biały od gorąca, nie zmuszał jej do mówienia.

Po torturach Zoya została zakuta w kajdany i zabrana do Tokio. Ale wojownikowi udało się uciec. Opowiedziała oficerowi, że rzekomo wie, gdzie wycofujący się Kuropatkin ukrył skarb armii rosyjskiej. No to kupił. Aby nie dzielić się z nikim, zabrał Zoję w kajdankach i łańcuchach do lasu. Dziewczyna nie jest taka prosta. Uchwyciła ten moment, kopnęła funkcjonariusza w brodę gołym, okrągłym obcasem i odciąła go. Potem wzięła klucze, rozpięła kajdanki i uciekła.

Chciwość nie prowadzi do dobra, a Zoya nadal zabijała Japończyków.

Ale teraz naziści są wyraźnie wyczerpani. Cztery czarownice sprawiły, że były znacznie rzadsze. Tak wiele czołgów pokonało. A potem zaczęła powalać samoloty szturmowe.

Dziewczyny zaśpiewały chórem:

- Rosyjski orzeł nad planetą,

Rozpościerając skrzydła, odleci...

Cóż, podstępny wróg,

Zostanie pokonany, złamany!


HITLER NIE ATAKOWAŁ W 1941 ROKU.

Rommel otrzymał nie jedną dywizję czołgów, ale cztery i dwie zmotoryzowane. Niemcy, nie związani planami Hitlera dotyczącymi walki z ZSRR, stłumili bazę brytyjskich sił powietrznych na Malcie. I dlatego mogli bez problemu zaopatrywać swoją grupę. A Jugosławia i Grecja zostały pokonane jeszcze szybciej niż w prawdziwej historii. Fritz zdobyli także Kretę, również z mniejszymi stratami niż w prawdziwej historii, dlatego przygotowali operację ostrożniej i podczas szturmu na Kretę wykorzystali więcej samolotów. W ten sposób odniesiono całkowicie przekonujące zwycięstwo.

Ofensywa Rommla była jeszcze skuteczniejsza. Niemcy pozostawili Tolbuk w otoczeniu i kontynuowali atak na Egipt, gdzie Brytyjczycy nie byli w stanie im się przeciwstawić. Rommel miał czterokrotnie więcej sił niż w prawdziwej historii i aktywne wsparcie powietrzne. Wielka Brytania w porównaniu z prawdziwą historią nie mogła dodać prawie nic, jej komunikacja była zbyt rozbudowana.

Tak, a geniusz Rommla jest oczywisty! Po pokonaniu Brytyjczyków w Egipcie Niemcy wkroczyli do Iraku, gdzie wybuchło antybrytyjskie powstanie i wkroczyli na Bliski Wschód. Sukces Rommla w Egipcie wpłynął również na Franco. Hiszpański dyktator wypuścił wojska niemieckie na Gibraltar. Szturm trwał dwa dni i zakończył się upadkiem twierdzy.

W tym samym czasie Niemcy przerzucili znaczne siły do Afryki Równikowej. Niemcy wzmocniły swoją flotę łodzi podwodnych. Ameryka nie ryzykowała wprowadzenia sankcji wobec Japonii i w obawie przed możliwym konfliktem z Niemcami poszła na ustępstwa: ograniczyła pomoc dla Wielkiej Brytanii i odmroziła niemieckie aktywa.

Stało się oczywiste, że Amerykanie za wszelką cenę starali się uniknąć wojny na dwóch frontach z Japonią i III Rzeszą. Sytuacja w samej Wielkiej Brytanii również stała się bardziej skomplikowana. Wzmocniło się stanowisko partii pokojowej, która skarciła Churchilla za to, że nie zgodził się na porozumienie z Niemcami w lipcu 1940 r., kiedy imperium nie poniosłoby strat terytorialnych. I teraz?

Hitler rozpoczął ofensywę w Afryce, przemieszczając się wzdłuż Nilu do Sudanu i przez posiadłości francuskie dalej do Republiki Południowej Afryki. Jednocześnie Krauci, otrzymawszy duże środki, zintensyfikowali ofensywę powietrzną przeciwko Wielkiej Brytanii.

Do maja 1942 roku: Niemcy podbili prawie wszystkie posiadłości afrykańskie Wielkiej Brytanii i wkroczyli do Republiki Południowej Afryki. Madagaskar upadł w czerwcu 1942 r.

Sama Wielka Brytania znalazła się pod presją bombardowań. Niemcy, wykorzystując dużą siłę roboczą na okupowanych terytoriach, gwałtownie zwiększyli produkcję bombowców i samolotów szturmowych. Najważniejszym elementem tej technologii były Do-217 i Yu-188. Dosłownie wypuścili krew z Wielkiej Brytanii. Stany Zjednoczone stopniowo ograniczały pomoc i już flirtowały z Niemcami.

W sierpniu 1942 Niemcy wylądowali w Wielkiej Brytanii. Walki trwały około trzech tygodni i zakończyły się kapitulacją największego imperium. Tym samym zakończył się pierwszy etap II wojny światowej. Ale to nie wystarczyło Führerowi. Niemcy chcieli rozbić ZSRR.

W tym celu pojawił się cały zestaw czołgów: "Pantera", "Tygrys", "Lew" i "Mysz". Wyprodukowała je cała Europa zdobyta przez Führera i prawie cała Afryka, z wyjątkiem posiadania Włoch, Portugalii i Hiszpanii. Oraz znaczna część Azji - w tym Indie, które dostały się pod okupację Niemców. W ten sposób Krauci wyprodukowali wiele tysięcy czołgów.

Ale do lata 1943 roku Stalinowi udało się także sformować i wyposażyć dwadzieścia nowych korpusów czołgów, produkując w tym celu: szesnaście i pół tysiąca najnowszych czołgów KV i T-34. Ponadto ZSRR przygotował także potężną flotę powietrzną! W ciągu dwóch lat ZSRR wyprodukował około dwudziestu tysięcy czołgów, z czego piętnaście tysięcy było najnowszych, zwiększył liczebność floty czołgów do czterdziestu pięciu tysięcy i utworzył sto dwadzieścia dywizji zmechanizowanych. Liczba lotnictwa sięgnęła pięćdziesięciu tysięcy - łącznie z najnowszymi samolotami.

To prawda, że Niemcy mieli Yu-288 i ME-309, które pod względem bojowym przewyższały radzieckie. ZSRR posiadał także czołgi: KV-4 i KV-5 o wadze ponad stu ton. Zatem było co spotykać menażerię.

Ale naziści mieli ogromną armię, rekrutując do niej zagraniczne dywizje i wojska kolonialne. Ponadto Führer zmobilizował swoje satelity: w szczególności, oprócz tych, które były w prawdziwej historii, ZSRR również otwarcie przystąpił do wojny: Hiszpania, Portugalia, Turcja, Szwecja. Ten ostatni kraj kupił w ten sposób swoją suwerenność. Nie ma już w Europie kraju, który nie byłby okupowany przez nazistów lub który nie stał się ich satelitą.

Krauci zajęli także Szwajcarię.

A SS utworzyło wiele zagranicznych dywizji. A w jednostkach regularnych Wehrmacht rekrutował Chivi z obcokrajowców. Prawie wszyscy mężczyźni zostali powołani do samej armii niemieckiej. Ponadto w III Rzeszy prawo wprowadzono poligamię - w celu szybkiej asymilacji okupowanych terytoriów.

Liczebność Wehrmachtu zwiększono do sześciuset dywizji i dwudziestu milionów żołnierzy i oficerów, z których połowę stanowili obcokrajowcy.

ZSRR po mobilizacji rozmieścił dwanaście milionów żołnierzy i oficerów. Jednak groźba japońskiego ataku pozostała realna. Cztery miliony samurajów osiedliło się w Mandżurii, gotowe pomścić Khalkhina Gola.

Ponadto na pierwszy szczebel wysłano za pomocą satelitów około dwóch milionów żołnierzy. Tym samym Wehrmacht przeznaczył na wojnę z ZSRR prawie piętnaście milionów żołnierzy i dwa miliony satelitów. Rosja Radziecka sprzeciwiła się im w swojej europejskiej części ośmiomilionową liczbą. Nie licząc żołnierzy na Dalekim Wschodzie i w okręgach wewnętrznych.

Tym samym Hitler miał podwójną przewagę piechoty nad Stalinem, przy większej mobilności sił.

Ale w czołgach była przybliżona równość. Co więcej, w najnowszych przewaga jest nawet po stronie Stalina, ponieważ "Pantery", "Tygrysy", "Lwy", "Myszy" weszły do masowej produkcji stosunkowo niedawno. To prawda, że niemiecki T-4 jest najpopularniejszym czołgiem, po modernizacji nie był zły, a nawet przewyższył najpopularniejszy nowy czołg ZSRR, T-34, pod względem działa przeciwpancernego, nie ustępując pancerzowi czołowemu. A "Pantera" była całkowicie lepsza zarówno od KV-1, jak i T-34, ale była gorsza od KV-3 w bitwie pancernej i, oczywiście, od cięższych czołgów radzieckich. Niemiecki czołg Lion miał działa lepsze od radzieckich Keveshki, z prędkością wylotową 1000 metrów na sekundę, a przedni pancerz niemieckiego czołgu był nieco cieńszy niż KV-4, ale grubszy niż KV-3 i miał około równy KV-5. "Maus" był najcięższym i najlepiej chronionym niemieckim czołgiem, miał mocny pancerz przedni i boczny, ale słabe właściwości jezdne i miał dwa działa, podobnie jak radzieckie KV-4 i KV-5, przewyższające je masą. Ale "Mysz" nie jest zbyt popularna, ponieważ dopiero niedawno wszedł do produkcji jako czołg.

W lotnictwie III Rzesza rozwinęła: siedemdziesiąt tysięcy samolotów w porównaniu z pięćdziesięcioma tysiącami samolotów radzieckich. A Niemcy mają większe doświadczenie bojowe i mają już całkiem sporo najnowszych samolotów. ME-309 przewyższa pojazdy radzieckie pod względem uzbrojenia i szybkości. Yu-288 przewyższa PE-8 pod względem charakterystyki lotu, przy mniej więcej takim samym ładunku bomb. A w drodze jest niezrównany Yu-488.

Obie strony mają też dużo artylerii. Ale ZSRR ma systemy wyrzutni rakiet. Alternatywą dla nich są niemieckie wyrzutnie gazu i platformy rakietowe. Ponadto Niemcom udało się opracować rakiety balistyczne. Ale z wojskowego punktu widzenia jest to wciąż broń niedoskonała.

Ogólnie rzecz biorąc, Niemcy mają przewagę w artylerii, ale nie za dużą. Ale mają mnóstwo dział dużego kalibru. Obie armie są nasycone karabinami maszynowymi. Nowy niemiecki karabin szturmowy MP-44 jest być może najlepszym na świecie, ale dopiero niedawno wszedł do armii. Inne pistolety maszynowe, gdzie gorsze, gdzie lepsze niż radzieckie. Karabin Mauser strzela celniej niż Mosin, ale gorzej w walce wręcz.

Poziom wyposażenia Niemców w samochody i motocykle jest około czterokrotnie wyższy niż poziom radziecki. Więc tutaj mają przewagę.

Jakość żołnierzy? Cóż, Fritz będą mieli więcej doświadczenia bojowego - zdobyli połowę świata. Jednak obce wojska są oczywiście gorsze od niemieckich. A ich duża liczba obniża jakość armii. Naturalnie gorzej w siłach zbrojnych satelitów. Przyzwoity poziom prezentują jedynie Finowie i Węgrzy. Reszta będzie niższa, m.in. Włosi, Rumuni i Turcy.

To prawda, że Japończycy są całkiem dobrymi i bardzo wytrwałymi wojownikami, pomimo pewnych słabości ich floty czołgów.

Obliczenia sił pokazują, że Niemcy i ich stado są silniejsi od ZSRR. Jeśli porównamy to z rzeczywistością 1941 r., Stalin wzmocnił się, ale prawie nie zwiększył liczby ludności i nie podbił obcych terytoriów. Hitler również stał się silniejszy, a co najważniejsze, całkowicie rozwiązał ręce i podbił wiele obcych terytoriów. Zatem hitlerowcy wykorzystali dwa lata opóźnienia wojny bardziej efektywnie i mogli zyskać więcej. Jeśli Stalin miał w czterdziestym pierwszym roku czterokrotnie więcej czołgów, przy jakościowej przewadze najnowszych i podobnych wskaźnikach przestarzałych, to w czterdziestym trzecim roku była już równość. I w przybliżeniu podobne wskaźniki jakości, w obecności nieprzeniknionych "myszy". W lotnictwie Stalin miał także czterokrotnie więcej samolotów. To prawda, że procent nowych samochodów wśród Krautów był znacznie wyższy, a ich jakość była być może lepsza. Teraz Niemcy objęli prowadzenie liczebnie, ale co z jakością? Trudno tu policzyć, ale najnowsze niemieckie samochody są mocniejsze od radzieckich, reszta ma zbliżone parametry. Poza tym Krauci mają w drodze samoloty odrzutowe.

W 1941 roku Niemcy mieli o trzydzieści procent więcej piechoty. Ale to dlatego, że Stalin nie ogłosił mobilizacji, a biorąc pod uwagę żołnierzy niemieckich satelitów, jest ich nawet półtora razy więcej. Teraz, nawet biorąc pod uwagę mobilizację Armii Czerwonej, ZSRR ma o połowę mniej sił. Niemcy mieli przewagę w mobilności ostatnim razem, mają ją nadal i przynajmniej nie zmniejszyła się.

W artylerii i moździerzach ZSRR miał w przybliżeniu podwójną przewagę, z trudną do obliczenia składową jakościową. Być może teraz w Wehrmachcie jest trochę więcej broni. Ale znowu trudno jest obliczyć cechy jakościowe.

Ale w każdym razie nawet tutaj równowaga sił zmieniła się na korzyść Krautów. W ten sposób Hitler był w stanie wydobyć więcej korzyści z dwuletniego opóźnienia.

To prawda, że \u200b\u200bjest mały niuans: Armia Czerwona jest lepiej przygotowana do odparcia ataku Fritza, a atak z zaskoczenia nie zadziała. Tak, a wiele linii obronnych na granicy ZSRR zostało już ukończonych.

Ale jednocześnie trzeba powiedzieć, że wzniesiono je zbyt blisko granicy. I to jest istotna wada. Ale armia rosyjska jest zmobilizowana i gotowa do bitwy.

Daje to pewne korzyści w porównaniu do czterdziestego pierwszego roku. Wojna rozpoczęła się 22 czerwca 1943 r. Dlaczego właśnie w tym dniu? Bo to dzień kapitulacji Francji, a to oznacza, że jest to szczęśliwa data. W każdym razie Führer w to wierzył. Niemcy rozpoczęli ofensywę w całej przestrzeni i bitwa zaczęła się gotować.

Na półkach znajdowały się wojska radzieckie, ale Stalin nie odważył się przeprowadzić ataku wyprzedzającego na nazistów. Zamiast tego wojska radzieckie ugrzęzły w walce. Początkowo Krautom udało się przebić formacje obronne wojsk radzieckich. Ponadto wpłynął również na błąd taktyczny: Czerwoni generałowie nie spodziewali się, że wróg zaatakuje natychmiast i z całej siły. I wierzyli, opierając się na doświadczeniach I wojny światowej, że najpierw będą potyczki graniczne, taktyczne.

Ale wróg natychmiast rzucił do bitwy wszystkie swoje rezerwy i siły. A Fritzowi udało się przebić przez obronę. Już w pierwszych dniach pojawiły się kotły lwowskie i białostockie. Armia Czerwona stawiała jednak uparty i bohaterski opór. Mińsk upadł trzy dni później niż w 1941 roku. Stopniowo jednak naziści posuwali się coraz dalej. Walka była straszna. Ale wpływ na nich miał zarówno brak doświadczenia wielu dowódców, jak i niewystarczające przeszkolenie bojowe w warunkach obronnych. Wróg był właściwie jeszcze silniejszy niż wcześniej, a radzieccy generałowie nie byli psychicznie przygotowani na taką wojnę.

Spróbuj zmienić swoją mentalność. Zwłaszcza w totalitarnym systemie stalinowskim.

Fritz ruszył naprzód i zajął okoliczne miasto za miastem. Japonia wahała się, czy przystąpić do wojny, czy nie. Jednak kodeks Bushido wymagał od nich szybszego ataku, aby nie zyskać reputacji padlinożerców.

Duże niebezpieczeństwo stwarzały także wojska tureckie, które wraz z Niemcami natychmiast zdobyły Batumi i otoczyły Erewan. Niemieckie bombowce podpaliły szyby naftowe w Baku. A w armii radzieckiej brakowało paliwa.

Po półtora miesiąca walk hitlerowcy wkroczyli do Smoleńska i rozpoczęli walkę o Kijów. Następnie Hitler nakazał rozmieszczenie wojsk na południe w celu odcięcia grupy ukraińskiej. Niemcy zamknęli, jak w prawdziwej historii, kocioł w Kijowie. A 1 września, pokonując wahanie, Japonia przystąpiła do bitwy.

Walka z przeciwnikiem stała się jeszcze trudniejsza.

W październiku hitlerowcy rozpoczęli atak na Moskwę. Jednak warunki pogodowe - błoto i śnieg - uniemożliwiły im natychmiastowe zdobycie miasta. Ale Armia Czerwona nie była w stanie przeprowadzić kontrofensywy. Za dużo energii zużyto na poprzednie bitwy. Leningrad znalazł się w całkowitym oblężeniu. Utrzymanie miasta było prawie niemożliwe.

Naziści posunęli się także na południe: zdobywając Charków, Woroszyłow Grad i Kursk. Sewastopol został zablokowany na Krymie. Powstała sytuacja niemal katastrofalna. Japończycy z kolei praktycznie otoczyli Władywostok i zablokowali dostawy radzieckich towarów na rynki amerykańskie.

Nadeszła zima i chwilowy zastój w menażerii. Niemcy nie mają się gdzie spieszyć. A wojska radzieckie kilkakrotnie przeprowadziły kontrofensywę w różnych miejscach, ale nigdzie nie odniosły znaczącego sukcesu. W maju 1944 r. Krauci ponownie rozpoczęli ofensywę przeciwko Moskwie i Kaukazowi. Zmobilizowali nowe dywizje afrykańskie i nie wzięli pod uwagę strat pereł w różnych kierunkach.

Utrzymanie pozycji było bardzo trudne. Japonia i Tajlandia naciskały od wschodu; katastrofalny brak rezerw do walki ze wszystkich stron.

Poza tym Amerykanie też chcieli wziąć udział w wojnie. Roosevelt złożył już rezygnację ze stanowiska ze względów zdrowotnych, a nowy prezydent USA już spoglądał na Syberię.

W każdym razie Amerykanie sprzedali Japończykom M4 Shermany z mocniejszymi działami i pozwolili im wzmocnić flotę czołgów. Zacięte walki o Moskwę trwały cztery miesiące. Ostatecznie pod koniec września Niemcy zakończyli okrążanie stolicy ZSRR. W tym czasie naziści dotarli także do Morza Kaspijskiego, Wołgi, Astrachania i zostali wciągnięci w bitwy o Stalingrad. Samo miasto Stalina na razie się broniło, ale... Kaukaz został odcięty drogą lądową od wojsk radzieckich. A jego sytuacja jest bliska katastrofy.


Po okrążeniu Moskwy Stalin przeniósł swoją siedzibę do Kujbyszewa. Ale odległość do linii frontu jest wciąż niewielka. Nowe niemieckie samoloty TA-400 i Yu-488 dosłownie przewiercają niebo nad Rosją. ZSRR odpowiedział myśliwcami Jak-3 i LA-7, ale naziści wprowadzili już do produkcji samoloty odrzutowe, z którymi radzieckie samoloty napędzane śmigłem nie były w stanie sobie poradzić. Moskwa, otoczona, stawiała uparty opór.

Niemcy początkowo nie szturmowali miasta - licząc na szybką kapitulację garnizonu. Ale Moskwa, pomimo głodu i zimna, nie zamierzała się poddać, a Leningrad również wykazał się odpornością. Niemcy bombardowali te miasta, strzelali i stopniowo ściskali szyjkę pętli. W grudniu 1944 r., zgromadziwszy siły, Stalin próbował otworzyć szyję i przedrzeć się korytarzem do Moskwy. W bitwach wzięły udział pierwsze radzieckie czołgi T-44, które nie ustępowały Panterom. To prawda, że Niemcy mieli już "Panterę"-2 w masowej produkcji, a "Lion"-2 pojawił się w bardziej gęstym układzie i był lekki.

Armia Czerwona była w stanie przejść sto kilometrów do Moskwy, ale zatrzymała się. Niemieckie odrzutowce już wywierały na nią zbyt dużą presję. Następnie Niemcy przywrócili linię frontu i w styczniu zajęli Stalingrad. W lutym 1945 r., po zaciętych walkach i strasznym głodzie, resztki garnizonu leningradzkiego skapitulowały. Moskwa znalazła się w beznadziejnej sytuacji. Pod koniec marca Niemcy przypuścili atak na Kujbyszew.

W kwietniu upadła trzecia stolica ZSRR, a sam Stalin został zmuszony do przeniesienia się do Swierdłowska. W maju, po zaciętych walkach, zdobyto stolicę Rosji, Moskwę. Naziści świętowali swoje zwycięstwo. Ale było jeszcze wcześnie. Stalin stwierdził:

- Rosjanie nie poddawajcie się!

I zapowiedział, że będzie walczył aż do całkowitego zwycięstwa nad faszyzmem. W czerwcu Niemcy zajęli Kazań, a w lipcu Orenburg. Ofensywa nazistowska trwała nadal. Armia Czerwona nie straciła całkowicie ducha walki, lecz liczba poddających się stale rosła. Zmieniało się coraz więcej nowych generałów. We wrześniu 1945 padł także Swierdłowsk. Stalin ewakuował się do Nowosybirska. I stamtąd próbowałem organizować ruch oporu.

Pomimo wszystkich trudności, w 1946 roku czołg IS-4, ostatni radziecki pojazd, wszedł do produkcji seryjnej. Zimą Niemcy nie odważyli się wyjechać na Syberię, a Armia Czerwona częściowo przywróciła jej skuteczność bojową.

Oprócz IS-4 pojawiły się pierwsze, choć niezbyt udane, pojazdy T-54. Ale lotnictwo odrzutowe pozostało w tyle. A Niemcy mieli już w swoim arsenale samoloty dyskowe. Które nie tylko miały wysokie właściwości lotne, ale także były praktycznie niezniszczalnymi urządzeniami do broni strzeleckiej.

Ponadto radzieckim czołgom przeciwstawiały się teraz niemieckie pojazdy z serii "E". Te czołgi nowej generacji miały wyjątkowe właściwości. Najpopularniejszy był niemiecki E-50 z silnikiem turbinowym o mocy tysiąca pięciuset koni mechanicznych. Najnowszy pojazd posiadał działo kal. 105 mm z lufą o długości 100 EL i szybkostrzelnością dziesięciu strzałów na minutę. Masa czołgu wynosiła 65 ton, a przedni pancerz miał 250 mm. Niemieckie działo przewyższało IS-4 pod względem przebijania pancerza i szybkostrzelności, ale było gorsze pod względem wielkości pocisku. Przedni pancerz jest w przybliżeniu taki sam, ale niemiecki czołg ma wyższy poziom racjonalnego nachylenia płyty.

Bitwy pokazały także, że Niemcy mają lepsze właściwości jezdne, a stal Krautów jest mocniejsza.

Ale IS-4 był także szczytem radzieckiej konstrukcji czołgów. Wyprodukowano niewiele czołgów T-54, które nie miały znaczącego wpływu na przebieg bitew.

Latem naziści po zaciętych walkach zdobyli Noworosyjsk i zjednoczyli się z Japończykami. Stalin i jego świta zniknęli w lasach. Ale Beria, nie chcąc się narażać, otruł Naczelnego Wodza i ogłosił kapitulację. Stało się to dokładnie 7 listopada 1946 roku. W ten sposób zakończyła się Wielka Wojna Ojczyźniana i rozpoczęła się krótka przerwa w II wojnie światowej.

Beria otrzymał od Hitlera status gubernatora z okrojoną autonomią. A III Rzesza i Japonia podzieliły między siebie półkulę wschodnią, zabierając jednocześnie Australię. Stany Zjednoczone zajęły także część ziem na Syberii.

Ale sytuacja pozostawała niezwykle napięta. Ameryka pozostała największą potęgą gospodarczą, choć wyprzedzała ją III Rzesza. Ale w USA w 1947 r. w sierpniu przeprowadzono test bomby atomowej. Broń nuklearna pojawiła się nieco później, ze względu na to, że Ameryka nie przystąpiła do wojny przez długi czas, a finansowanie projektu atomowego było wyraźnie niewystarczające. Miesiąc wcześniej w III Rzeszy miała miejsce próba atomowa. Hitler, przekonany o niszczycielskiej sile tej broni, zdecydował: musimy zniszczyć nuklearne Stany Zjednoczone, zanim będzie za późno!

W przeciwnym razie jakakolwiek wojna stanie się niemożliwa. A we wrześniu 1947 Niemcy wraz z Japonią przypuściły atak na Amerykę.

Najpierw ofensywa udała się na Czukotkę, a następnie na Alaskę. I rozpoczęły się bitwy. Niemcy korzystali z najnowszego czołgu piramidalnego, dwuosobowego załogi i ważącego sześćdziesiąt osiem ton. Taki pojazd jest praktycznie niezniszczalny przy ostrzale z przodu - trzysta milimetrów pancerza przy dużym racjonalnym nachyleniu, a na burcie i rufie - dwieście pięćdziesiąt milimetrów, także przy piramidalnym nachyleniu. Tak powstał pojazd, nieprzenikniony przez amerykańskie działa ze wszystkich stron. Oczywiste jest, że 90-milimetrowa broń Pershinga, a nawet najnowszego Patona, jest bezsilna wobec takiego pancerza. Ale Stany Zjednoczone nie miały jeszcze lepszych kalibrów.

W ten sposób Niemcy otrzymali pojazd niewrażliwy na broń przeciwpancerną. Które mogły zostać przebite jedynie przez armaty bardzo dużych kalibrów, a wtedy z dużym prawdopodobieństwem rykoszetu.

A celność dużych dział jest niska. Co jest oczywiście dużym minusem. Niemcy wprowadzili więc do produkcji bardzo niebezpieczną maszynę, zwaną Cesarskim Tygrysem.

Amerykanie byli także gorsi od Krautów w lotnictwie, ponieważ ich samoloty odrzutowe miały słabą zwrotność i ostatnio pojawiały się w małych seriach. Gdzie mogą stawić opór niemieckim armadom? A pistolety śrubowe wcale nie są konkurencją dla Trzeciej Rzeszy!

USA mają dużą flotę, ale Niemcy i Japonia też mają imponującą, zwłaszcza podwodną. A co najważniejsze, niemieckie okręty podwodne są o kilka rzędów wielkości lepsze od amerykańskich. Zarówno pod względem uzbrojenia, jak i osiągów.

Ale najbardziej niebezpieczne są dyskoteki. Pojazdy zdolne do taranowania zarówno samolotów, jak i marynarki wojennej. Prawdziwi bogowie wojny. I niezwykle trudno się im oprzeć. Dokładniej niemożliwe.

Mimo to walki przeciągały się. Przemierzanie Alaski oznacza wykorzystanie komunikacji do granic możliwości. I utrudnić zaopatrzenie żołnierzy. Jednak w ciągu trzech miesięcy Alaska została zajęta. Następnie rozpoczęła się ofensywa w Kanadzie. Rok 1948 minął na wymianie ciosów. Niemcy zbliżyli się do granicy z USA, ale napotkali uparty opór. Amerykanie okazali się całkiem dobrymi wojownikami, i to nawet z dużą liczbą czołgów Paton.

Ponadto pod koniec 1948 roku pojawił się nowy ciężki amerykański czołg Lincoln z mocniejszym działem kalibru 120 mm i początkową prędkością pocisku 1050 metrów na sekundę. Takie działo mogło przebić niemiecki czołg z bliskiej odległości, jeśli pocisk trafił pod dobrym kątem i nie odbił się rykoszetem. Niemcy natomiast dysponowali czołgiem "Królewski Lew" ważącym sto ton i o grubości pancerza czterystu milimetrów oraz działami 128 milimetrów 100 EL czyli 210 milimetrów, zmiatając wszystkich z powierzchni ziemi.

Maszyna ta była rozwinięciem E-100. Samoloty dyskowe stawały się coraz bardziej aktywne. Ich prędkość osiągnęła dziesięć prędkości dźwięku, co równa się już trzem i pół kilometrom na sekundę. Nie każda załoga jest w stanie wytrzymać takie obciążenie.

Niemcy przejęli dominację w powietrzu. Amerykanie nie mogli im się przeciwstawić. To prawda, że nowy czołg "Washington" został wypuszczony w USA na początku 1949 roku. Pojazd ważył dwieście ton i był uzbrojony w działo przeciwpancerne kal. 155 mm. Jednak ogromna waga i słabe właściwości jezdne sprawiają, że jest on mało przydatny w praktyce.

Bomba atomowa była bardziej niebezpieczna. Ale naziści praktycznie natychmiast zajęli Islandię, a Stany Zjednoczone nie mogły dotrzeć na terytorium Niemiec. Ponadto niemieckie myśliwce odrzutowe ME-362 i ME-1010 oraz TA-283 i Gotha przewyższały amerykańskie modele o rząd wielkości pod każdym względem.

A dyskoteki to generalnie zupełnie inny poziom broni. I oczywiście nie było nic, co można by porównać z Niemcami pod względem jakości. Do połowy 1949 roku Niemcy i Japończycy zajęli ponad połowę Stanów Zjednoczonych i całą Kanadę. Amerykanie jednak kilkakrotnie zrzucili bomby atomowe, ale otrzymali odwetowy cios ze strony Niemiec. Po czym obie strony potajemnie zawarły porozumienie: nie wymieniać ataków nuklearnych.

Jednak Stany Zjednoczone wciąż znajdowały się na krawędzi katastrofy. Filadelfia upadła w lipcu 1949 r. Niemcy zbliżyli się do Waszyngtonu i Nowego Jorku. W tych warunkach zwyciężył zdrowy rozsądek. A 6 sierpnia 1949 roku Ameryka poddała się. W ten sposób ostatecznie zakończyła się II wojna światowa.

Na świecie ugruntowała się hegemonia III Rzeszy, a także Japonii i krajów satelickich Niemiec.

Imperium okazało się pstrokate, istniało wiele lokalnych rządów marionetkowych. To trochę jak federacja. Ale pokój okazał się kruchy. Hitler miał niezmierzone apetyty. A 20 kwietnia 1953 roku nazistowskie Niemcy zadały Japonii miażdżący cios, masowo używając broni nuklearnej.

To już pachniało chaosem. Ale Hitler zdradził swojego głównego sojusznika. I jak bandyta uderzył mnie w plecy. Pragnął absolutnej władzy nad światem. I swędziały go ręce. W ten sposób rozpoczęła się nowa wojna. Niemcy były jednak znacznie silniejsze, ale imperium japońskie było również bardzo rozległe. Zatem walki przeciągnęły się na kolejne cztery miesiące. A to jednak nie jest tak dużo.

Japonia została pokonana. Wszystkie pozostałe kraje świata zostały zmuszone do przyłączenia się do wspólnego obszaru walutowego i wyrażenia zgody na hitlerowski projekt integracyjny. Oznacza to poświęcenie suwerenności i waluty, ale utrzymanie pewnego rodzaju samorządu.

W ten sposób powstało jedno światowe imperium. Kiedy to było, wysunięto hasło - jedna planeta, jedno państwo. To prawda, że Hitler nadal otrzymał karę. Jego samolot rozbił się 9 maja 1956 r., a w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat panowanie Führera zostało przerwane. Okazało się, że było chwalebnie i krwawo. W całej historii ludzkości nie było takiego złoczyńcy.

Jedyny tyran, któremu udało się zapewnić powstanie Cesarstwa III Rzeszy na skalę globalną.

Führerowi udało się nawet ustanowić nową religię, w której zamiast krzyża dominowała swastyka, spłodzono kilkuset potomków poprzez sztuczne zapłodnienie i zalegalizowano poligamię.

Niemcom udało się rozproszyć i zyskać siłę. Ale oczywiście poniósł znaczne szkody. Następcą Führera musi być w pierwszej kolejności Hermann Göring. Jednak nadużywanie narkotyków nadwyrężyło zdrowie nazisty nr 2 i został on spisany na straty.

Inną możliwą postacią był Himmler. Władza szefa SS była niezwykle wielka. Ale to właśnie przestraszyło Hitlera, dlatego oficjalnym następcą został stosunkowo mało znany Wolf Stefan, który zastąpił popadłego w niełaskę Bormanna.

Ale to brak sławy Wolfa Stefana sprawił, że kandydat ten wydawał się słaby. I nastąpił zamach stanu, w wyniku którego Himmler przejął władzę.

Szef SS formalnie pozostał regentem, a władzę miał przekazać jednemu z synów Hitlera. Ponieważ jednak następca nie został ustalony, Himmler mógł naprawdę uzurpować sobie władzę.

A fala terroru rozpętana przez szefa tajnej policji ogarnęła świat. To prawda, że nie wszystko jest tak jednoznaczne. W 1950 roku pierwszy człowiek poleciał w kosmos. A w 1960 roku ludzie wylądowali na Księżycu. Co więcej, ekspansja w kosmos postępuje. W 1971 roku astronauci wylądowali na Marsie. W ten sposób rozpoczęła się nowa era kosmiczna, w której ludzkość znajdowała się pod ścisłą kontrolą.


NINJA PRZECIWKO USA I ROSJI

. ROZDZIAŁ 1

Po klęsce amerykańskiej bazy w Australii ninja stali się bardziej aktywni. Ameryka mierzy się z fenomenalnymi wojownikami, którzy nie mają nic przeciwko. Zarówno ciężkie bombowce, jak i lotniskowce są bezsilne wobec armii niewidzialnych nadludzi. To duży problem, przed którym stoją stany i Wielka Brytania. Fire Tiger wraz z brutalnymi myśliwcami zaatakował bazę USA w porcie w Peru. Razem z nim w ataku wzięła także udział niezwyciężona wojowniczka Azumi. Urocza, rudowłosa Japonka. Azumi jest bardzo piękna, ma szerokie ramiona, wysoki biust i mocne biodra. Jej stopy są cały czas bose, zarówno w upale, jak i na zimnie, ale są bardzo piękne, wyrzeźbione i pełne wdzięku. Palce są długie i chwytne.

Azumi uwielbia rzucać dyskami bosymi stopami. Przerażająca kobieta, ognista tygrysica i namiętność w łóżku. Dziewczęta ninja są tradycyjnie bose, trenowane od niemowlęctwa i nie mniej niebezpieczne niż mężczyźni.

Amerykanie natychmiast to odczuli. Naśladując delfiny, ninja maluje pod wodą. Do zaminowania lotniskowców i pancerników używali specjalnych materiałów wybuchowych, tysiąc razy silniejszych od trotylu. Unosząca się pod samym brzuchem statku zaczęła pojawiać się mała kulka wielkości orzecha włoskiego z magnesem.

Ninja pływają niemal bezgłośnie. Nie można ich wykryć pod wodą. Nieuchwytne cienie. Następnie podkładają materiały wybuchowe o ogromnej sile, ale zwarte.

A potem następuje atak na bazę. Strażnicy zostają usunięci w ułamku sekundy. Lecą nieuchwytne, ostro zaostrzone dyski. I podcięli gardła i szyje. Amerykańscy żołnierze umierają, nie mając nawet czasu na krzyk. Potem znowu lot niewidzialnego. Dziewczyny rzucają grami gołymi palcami. Ich nogi są niezwykle zwinne.

Baza jest atakowana ze wszystkich stron. Samoloty eksplodują i wybuchają ogromne, kipiące płomienie. Cała witryna jest natychmiast nim objęta. Setki samochodów zaczynają się rozpadać w tym samym czasie. To było tak, jakby wystrzelił gigantyczny fajerwerk. Jednocześnie działał zapłon w silnikach gaźnikowych.

I wszystko syczy, wrze, eksploduje naraz... Ogniste gejzery wznoszą się wysoko w niebo. Słychać grzmoty diabelskich grzmotów... Wszystko momentalnie się jakoś pomieszało. Wydaje się, że Ziemia opuszcza orbitę i pojawia się nowe słońce. Ale nie pokojowy, ale wojskowy i piekielny. Ludzie płoną, samochody płoną i eksplodują. A dziewczyny ninja rzucają wybuchowy groszek gołymi palcami swoich wdzięcznych stóp. Ale to naprawdę jest wpływ demoniczny. I słychać eksplozje, panuje pandemonium. Kilka samolotów wciąż było w stanie oderwać się od betonowego pasa startowego, ale uderzyły w powierzchnię i zaczęły się rozdzierać. Pełne śmierci, bólu i zniszczenia.

Tysiące żołnierzy amerykańskich i brytyjskich zginęło w pierwszych minutach bitwy. A sama walka nie przypominała bitwy, ale totalną eksterminację. A śmierć i popiół padały i padały na amerykańskie pozycje...

Krążowniki i pancerniki również zostały rozerwane, a lotniskowce podzielone na pół. Totalna, absolutnie bezlitosna śmierć grała także za morzem. Spaliła każdego, kto wpadł w jej gorące uściski i zmieliła ich na proszek.

Gorące, czerwone języki lizały samoloty, stopiony metal, absolutnie wszystko się paliło. Nawet kamień...

Ninja stworzył prawdziwą ognistą trąbę powietrzną, a raczej nie trąbę powietrzną, ale huragan! Albo nawet tornado. Co pozostawia po sobie tylko spalone szkielety i popiół.

Azumi jest bardzo piękną kobietą, ale zabójczą. Rzuca igłami gołymi palcami i uderza przeciwników Japonii. Kto może się oprzeć ninja?

A kiedy eksplodują krążowniki i pancerniki, stal i tytan pękają. Tygrys ognia jest szczęśliwy. Wszystko idzie zgodnie z jego planem. Tutaj spada rząd amerykańskich żołnierzy.

Azumi wspiera swojego partnera. I sieje śmierć.

Jednocześnie młoda kobieta zauważa:

- Rosjanie mocno uderzyli Niemców pod Stalingradem. Jeśli nie pomożemy, nasi sojusznicy przegrają!

Piękna bosą stopą rzuciła trzy igły, które przebiły szyje dziewięciu żołnierzy armii amerykańskiej próbujących uciec z piekła. Na powierzchni oceanu, desperacko próbując uniknąć wciągnięcia w wir, roiło się od amerykańskich marynarzy.

Ninja wykończyli ich, tnąc dwoma mieczami na raz i rzucając dyskami. Japonki były bardzo aktywne: szczupłe i silne. I strzelali bosymi stopami.

Yamato odpowiedział pewnie:

- Uderzymy także w Rosję! Khalkhin Gol zostanie pomszczony!

A super ninja przeciągnął ręką w powietrzu i przeszła fala tsunami. Wzniósł się jak wicher huraganu i połknął swą zachłanną paszczę marynarzy błąkających się po powierzchni.

Bombowiec B-29 krążył nad ninja. Azumi wzięła go i bosymi stopami pociągnęła cięciwę miniaturowej kuszy. Uwolnił niebezpieczny materiał wybuchowy. Samochód został dosłownie rozerwany na kawałki... Fragmenty rozsypały się niczym zbiorniki z gazem zawierające materiały wybuchowe. I zestrzelili kilka myśliwców. Azumi zachichotała, potarła bosą, zgrabną stopą o trawę i zagruchała:

- Jestem świetną dziewczyną i super!

Ognisty tygrys wziął go i syknął:

- Naprawdę świetnie! Zmiażdżymy też tych Rosjan, tak jak Amerykanów!

Azumi zachichotała i pokazała kły...

Ninja wykończyli ostatnie samoloty i opuścili wyspę. Musimy zniszczyć także resztę baz. Amerykanie zapamiętają ten dzień na długo. Będą żałować, że nałożyli blokadę naftową na Kraj Kwitnącej Wiśni, co zmusiło Japończyków do walki. I nagle okazało się, że choć Japonia ekonomicznie jest dziesięciokrotnie gorsza od Ameryki, to ma tak wspaniałe siły specjalne, że nie ma się czemu sprzeciwiać!

Ninja zaatakowały inną siłę nośną. Przylecieli z powietrza na dronach i zrzucili małe, ale śmiercionośne bomby. Hotele z piekła rodem, które wleciały do kominów i palenisk statków.

I wysadzili w powietrze wszystkie statki z rzędu. Zniszczenia postępowały w huraganowym tempie. Oraz zatonięcie grupy lotniskowców osłanianych przez krążowniki i pancerniki. I pokryły się piekielnym groszkiem śmierci. Który przebił zbroję i rozdarł metal.

Nad morzem szalały pożary i wszystko dymiło. Gryzący dym uniósł się w powietrze i wirował niczym czarne pierścienie kobr, emitując jadowite zęby, gotowe przegryźć atmosferę.

A wszystko to tańczyło, wyginało się, wgryzało w powietrze... Ninja wystrzelili materiały wybuchowe i pozostawiając nieuszkodzony najbardziej zaawansowany i nowoczesny lotniskowiec, zaatakowali jego załogę. Używano tu mieczy katana, a dziewczęta ninja rzucały igłami gołymi palcami. I zrobili to tak po mistrzowsku, że jedna igła zabiła trzy lub cztery osoby na raz.

Atakujące dziewczyny zaśpiewały:

- Nie jesteśmy żałosnymi owadami, super ninja - tniemy tablice! Oczywisty talent - śmiało!

I naprawdę poruszali się jak grzbiet fali. Azumi przeciąła admirała swoim mieczem, tnąc ją na dwanaście kawałków trzema zamachami. Krew trysnęła obficie, zalewając pokład. Azumi zaćwierkała:

- Będziesz w trumnie! Zetnę cię!

I zabiła kolejnego admirała. A jednocześnie obnażyła zęby. Ninja nie bali się strzałów. Leciały z nich kule. Nie znali słabości, zmęczenia i litości. Byli jak ptaki na skrzydłach, a nawet silniki odrzutowe.

Azumi ochlapała swoje bose stopy, zostawiając pełne wdzięku ślady na pokładzie. Ona jest niesamowitą wojowniczką. Ale inne dziewczyny też są świetne.

Lotniskowiec zostaje schwytany i po zawróceniu zostaje przewieziony do portów japońskich. Tam też potrzebne jest żelazo.

Niezwykle trudno jest oprzeć się armii samurajów i ninja. Są nadludźmi. A ich atak jest nie do odparcia.

I znowu następują sukcesy i przechwytywania. Ninja zachowują się jak nieuchwytni rabusie morscy. W Ameryce panuje panika. Nie ma sposobu, aby oprzeć się niewidzialnemu.

Są to takie siły specjalne, że zarówno lotnictwo, jak i artyleria nawet nie zauważają zbliżania się dzielnych wojowników. Które wiszą jak czarne chmury i machają mieczami, rzucają dyski, które lecą kilometrami i przebijają każdy metal.

Ninja nie jest taki jak w średniowieczu. Najnowocześniejsze technologie ma na wyciągnięcie ręki. I niszczy każdego, kto stanie mu na drodze.

A na froncie radziecko-niemieckim panuje spokój. Niemcy przygotowują ofensywę na Wybrzeżu Kurskim. Atakowanie wcześniej ufortyfikowanych pozycji, gdy wróg ma przewagę liczebną, nie jest najmądrzejszym pomysłem. Ale Niemcy nie mają wielkiego wyboru.

Niemcy zostali pokonani w Afryce i zmuszeni są szukać zwycięstw na innych frontach.

Sukcesy Japończyków zmniejszyły jednak intensywność nalotów na obiekty wojskowo-przemysłowe III Rzeszy. Doprowadziło to do wzrostu produkcji broni w porównaniu do prawdziwej historii. Do czasu bitwy pod Kurskiem Fritz miał więcej Panter i Tygrysów, a także samolotów. Co stwarza pewien problem.

Ale Armia Czerwona jest wciąż silniejsza. Hirohito zadaje bardzo rozsądne pytanie:

- Czy pomożemy sojusznikowi Niemiec?

Większość japońskiej armii opowiadała się za otwarciem drugiego frontu. To prawda, z udziałem ninja. Ameryka straciła wszystkie swoje lotniskowce i duże statki nawodne. Prowadzenie operacji ofensywnych na Pacyfiku stało się niemożliwe. A ręce Japonii są rozwiązane. Co więcej, sami ninja porwali cztery lotniskowce bez uszkodzeń. I zniszczyli wiele samolotów. Zdobyto także kilka dużych statków. Ogólnie rzecz biorąc, firma okazała się sukcesem.

A raczej szereg firm. Które naznaczone były błyskotliwymi sukcesami. Ameryka wyszła z wojny. Mówiąc dokładniej, zaproponowała rozejm, na dowolnych warunkach.

Japonia żądała: zaprzestania bombardowań III Rzeszy i pomocy ZSRR. Stany Zjednoczone musiały także wpłynąć na Wielką Brytanię, aby również zaprzestała walk. Brytyjczycy zgodzili się tylko w połowie. Alianci zgodzili się na rozejm z III Rzeszą i wymianę jeńców.

Hitler ponownie odłożył ofensywę na Wybrzeżu Kurskim. Postanowił najpierw zebrać więcej sił i czołgów z frontu zachodniego. I wzmocnij swoje wojska.

Ale potem 15 lipca Stalin zarządził atak na Orzeł i Biełgorod.

Tymczasem ninja ukradli także amerykański transport nowymi czołgami Sherman. A Azumi wraz z dziewczynami była w stanie przeprowadzić znacznie śmielszą operację. Ukradła z angielskich fabryk trzysta pięćdziesiąt najlepszych brytyjskich czołgów Churchill ze wzmocnionym pancerzem i przetransportowała je do Niemiec. Anglicy zginęli pod mieczami dziewcząt. Ponadto piękności bardzo dokładnie rzucały ostrymi igłami gołymi palcami, zabijając wojowników. Więc co mogę powiedzieć? Brytyjczycy byli zszokowani.

Dziewczyny z Japonii ukradły także dwa pojazdy z benzyną. Jaki jest najlepszy prezent dla III Rzeszy?

Dlatego Armia Czerwona od samego początku napotykała zacięty opór.

W bitwach obronnych "Ferdynand" okazał się bardzo doskonałym niszczycielem czołgów. I jak "Tygrys" i "Pantera". Chociaż ostatni pojazd często się psuł, w bitwach obronnych nie miało to tak dużego znaczenia.

Tymczasem Azumi przybył na przód. I osobiście walczyła z Rosjanami w najniebezpieczniejszym kierunku Oryola. Tutaj radzieckie trzydziestoczterech wkroczyło do bitwy.

Japonka wraz ze swoim partnerem wyjęła drobne kawałki materiałów wybuchowych, przypominające ziarna jęczmienia. I swoimi dziewczęcymi, zwinnymi palcami zaczęli rzucać te ziarna w zbiorniki. Radzieckie pojazdy eksplodowały i przewracały się z ogłuszającym hukiem.

Azumi krzyknął:

- Banzai!

Jej bosa towarzyszka warknęła:

- Zamienimy planetę w raj!

I rzuciła malutki granat... Radzieckie pojazdy eksplodowały. Rozległ się trzask i poleciały iskry, gdy dwie trzydzieści cztery zderzyły się w powietrzu. A potem eksploduje zestaw bojowy. A samochody będą się rozpadać jak czarne perły.

Azumi ponownie nabrała kilka maleńkich nasion swoimi wyrzeźbionymi, gołymi palcami i zaćwierkała:

- Przynoszę śmierć!

Jej bosonoga przyjaciółka bełkotała, również rzucając śmiercionośne prezenty:

- W skrócie - banzai!

I obie piękności wybuchły śmiechem. I znowu, bosymi stopami, rzućmy te ziarna kumulującymi się materiałami wybuchowymi. I całkowicie wszystko zniszczyć. Oto kilkanaście większych HF, które się przewróciły. A podarte gąsienice i połamane rolki zaczęły się kręcić z góry. I turlają się, rozrywając. Podczas zestrzeliwania żołnierzy radzieckich jadących do ataku.

I obie dziewczyny ninja chichoczą. Tutaj używa się ostrych małych igieł, które bose dziewczyny rzucają stopami. A atak wojsk radzieckich traci impet. Jednostki rosyjskie, ponosząc zauważalne uszkodzenia, zatrzymują się i zamrażają.

A bosonodzy bandyci śmieją się... Uśmiechają się jak pantery!

. ROZDZIAŁ nr 2

Azumi, ognista i muskularna dziewczyna ninja, wraz ze swoją prawą ręką Agouti, blond wojowniczką, odparła rosyjski atak w najbardziej niebezpiecznym miejscu. Dwie piękności ninja spaliły setki radzieckich czołgów, używając swoich gołych, zgrabnych nóg. A teraz rozmawiali z młodymi mężczyznami z Hitler Jugent. Podziwiali wyczyny Japonek. Jest naprawdę świetnie!

Młody blondyn o wydatnych mięśniach zauważył:

- Nigdy nie widziałem czegoś takiego! Aby obie dziewczyny mogły stworzyć taką maszynkę do mięsa!

Azumi wygiął się w łuk. Obie Japonki miały na sobie to samo bikini, bardzo umięśnione i krągłe. I jakie mają uwodzicielskie nogi - kłęby mięśni toczące się pod brązową skórą. To jest naprawdę doskonałość kobiecej formy i siły.

Azumi uśmiechając się jak pantera, powiedziała:

- Jesteśmy ninja i to mówi wszystko!

Inny młody mężczyzna, brązowowłosy, ostrożnie zapytał:

- Dlaczego jesteś taką blondynką?

Agouti zachichotał i odpowiedział:

- A mój ojciec był Niemcem! Zgadzam się, pasuje mi!

Młodzi mężczyźni uśmiechali się szeroko. Azumi wyszczerzyła zęby jeszcze bardziej. Rosjanie próbowali zaatakować dziewczyny Terminatora z powietrza. Groźne Ił-2 ruszyły naprzód.

Dziewczyny ujęły gołymi palcami pełne wdzięku, rzeźbione nogi wachlarza. I zaczęli rzucać specjalne, maleńkie igły. I muł dosłownie rozpadł się w powietrzu. I zostały rozerwane na małe kawałki. Albo wybuchły, porastając ognistymi piórami.

Azumi machała nagą, wyrzeźbioną nogą, trzymając w palcach wachlarz, strąciła kaskadę sowieckich samolotów szturmowych i zachichotała:

- Rządź Japonią, morza będą Twoje!

Agouti również się trzęsła, trzymając gołymi palcami wachlarz tak luksusowy jak ogon pawia. Stamtąd spadły maleńkie igły. I to było tak, jakby tysiące dział przeciwlotniczych wystrzeliło jednocześnie w stronę radzieckich pojazdów. Muły rozświetliły się niczym smuga ognia na niebie.

Azumi, rudowłosa japońska piękność, dotknęła gołą piętą łopatki wentylatora i syknęła:

- Jestem kobrą!

Dziesięć sowieckich samolotów wystartowało jednocześnie. Oderwano im ogony i nosy. Silniki eksplodowały, a koła pękły. I wszystko płonęło, jakby zapalono tysiąc świec naraz.

Jasnowłosa piękność Agouti zasyczy, a gdy będziesz machać bosą stopą, wypuszczając maleńkie strzałki jak wachlarz i ćwierkać:

- Widzę słońce... I delikatny wiatr!

Zabójcze dziewczyny ninja. I uroczy. Mają takie delikatne twarze, jak kwiaty... Ale ich podbródki są odważne. Bikini odsłania jedynie wąski pasek na klatce piersiowej, lekko zakrywający sutki. I cienkie figi, które nie kryją wdzięków. Jak uwodzicielskie są Japonki i jaką mają ostrą definicję mięśni. Rzadko zdarza się spotkać taką dziewczynę. I dociśnij płytkami.

Pomimo świeżego wyglądu dziewczyny nie są tak młode, na jakie wyglądają. To najlepsi ninja z ogromnym doświadczeniem. I przeszli takie testy. Ich bose stopy biegły po gorącej lawie wybuchającego wulkanu. I pozostawili wdzięczne ślady uroczych kończyn.

Wojownicy są samą doskonałością zagłady. Jednocześnie służą czarnej, złej sprawie, zabijając żołnierzy Armii Czerwonej.

Dziewczyny rzucają igłami za pomocą wachlarzy. Jak, myśliwce o stosunkowo prostej konstrukcji, również eksplodują. I słynny PE-2. Ta ostatnia maszyna jest dość trudna w obsłudze i nie każdy pilot jest w stanie ją opanować.

A dziewczyny, trzymające fanów swoimi bardzo pięknymi i wdzięcznymi nogami, kibicują sowieckim samolotom.

Azumi cmokając i machając nagą, wyrzeźbioną nogą, agresywnie mówi:

- Jestem prawdziwą różą zniszczenia!

Agouti wystrzelił maleńkie, nasączone eliksirem igły z wachlarza trzymanego przez tak piękne i wyrzeźbione nogi. Lśniący pięknem i cholernym uwodzeniem. I mówi, zestrzeliwując radzieckie samoloty jak komary złapane pod miotacz ognia:

- Japoński ninja - na kolana dzikusy!

A dziewczęta, które mają już wiele lat, ale mają niesłabnącą świeżość, zaśpiewały:

- Zmieszczę wrogów Ojczyzny z powierzchni ziemi!

A teraz na niebie płoną ostatnie radzieckie samoloty... Atak zostaje odparty!

Teraz dziewczyny siedzą z chłopcami i rozmawiają. Azumi wyciąga do nich swoje nagie, umięśnione nogi i oferuje:

- A teraz zrób mi masaż!

Agouti popierał podobny pomysł. Blond terminatorka wyciągnęła swoje pełne wdzięku, wyrzeźbione kończyny i zaćwierkała:

- Podgrzej to! Ręce i więcej energii!

Młodzi mężczyźni zaczęli ugniatać muskularne i silne ciało dziewczyny. I to oczywiście jest przyjemne dla piękności.

Ale wszystko co dobre szybko się kończy. Znów radziecka artyleria otwiera ogień. A nowe rezerwy czołgów atakują. Siły zostają wrzucone do bitwy, zatem ten sektor frontu ma kluczowe znaczenie w przełamywaniu obrony.

Ale dziewczyny ninja, jak zawsze, są w pogotowiu. I znowu rzucają materiały wybuchowe bosymi stopami. I śpiewają...

Azumi rzucił kawałek Niszczyciela Super Mocy i zaśpiewał:

- I idą w morze ...

Agouti cisnął materiałami wybuchowymi z ładunkiem i potężnym anihilatorem. Zmiotła dwa tuziny radzieckich czołgów i zaćwierkała:

- Dziewczyny szaleją...

Azumi, nadal rzucając gołymi palcami, co odważy się przynieść, nadal śpiewała:

- Żywioł morski!

Agouti wysłała kulki wielkości ziaren jęczmienia i machając bosymi stopami, zaćwierkała:

- Z piekielnego żywiołu!

Za dziewczynami ukrywała się Pantera. Samochód czekał na swój cel. Lufa była długa i drapieżna.

Agouti dotknęła materiałów wybuchowych bosą piętą i mrugnęła do chłopców w zbiorniku. Wysadziła kilka sowieckich samochodów, gruchając:

- I to jest świetne!

Azumi wyrzuciła kilka ziaren jęczmienia gołą podeszwą. Wysadziła radzieckie czołgi i syknęła:

- I jest hiper!

Dziewczęta nadal rzucały we wroga śmiercionośnymi i niszczycielskimi prezentami. Wojownicy zademonstrowali najwyższą klasę zagłady. Els ponownie pojawili się na niebie. Ten najpopularniejszy samolot II wojny światowej miał na celu rozwiązanie problemów militarnych.

Ale Azumi ponownie ujęła wachlarz w gołe palce. Pomachała... I samochody radzieckie zaczęły pędzić w dużej odległości. I nie tylko rozdzierać, ale także przewracać się i zderzać ze sobą.

Bosonoga Azumi zaćwierkała:

- Zmiecimy wszystko w piasek!

Agouti też się rozkręciła... Machała bosymi stopami tak energicznie, że z jej bosych obcasów wychodziły promienie słońca...

A rosyjscy piloci dostali to za darmo.

Blond terminator zaśpiewał:

- Ninja - akrobacje! Do trumny załogi radzieckiej!

Wojownicy byli niezwykle zabawni i fajni.

Azumi pstryknęła palcami. I w jej dłoni pojawiło się lustro. Piękno rzuciło go na nogi. Nagie palce mocno trzymały klamkę.

I jak Azumi wypuści błyszczącego króliczka. Jak podpalić stop stali i duraluminium drewnem.

A sowieckie samoloty płoną... Dziesiątki z nich płoną na raz. Ich skrzydła i ogony są oderwane. A niektóre są wypaczone i skręcone w róg barani.

A rudowłosy diabeł trzyma w bosych palcach takie małe, ale bardzo przerażające lusterko. I nie ma od tego ucieczki. I może dosłownie wypalić stal i tytan. I pokruszyć i zdenerwować wszystko, zmiażdżyć w ciasto.

Azumi radośnie obnaża zęby, bosymi stopami wypuszcza promienie słońca i mówi:

- Najwyższy poziom duszy!

Agouti, która nadal używa tradycyjnego wachlarza, pokazując gołe, uwodzicielskie nogi. Ale też bardzo skutecznie spala sowieckie samoloty, grucha:

- No dalej, Stalin, tańcz!

A dziewczyny, bardzo zadowolone ze swojego żartu, śmieją się... Lotnictwo radzieckie ponosi ogromne straty, ale desperacko próbuje się przebić. Nie działa to jednak na dziewczyny-tygrysy. Są zbyt błyszczące i najfajniejsze z fajnych piękności. Wszystkie radzieckie samochody zostały zestrzelone. Jeden to lustro, drugi to wentylator.

Co więcej, lustro trzymane przez nagie, wyrzeźbione, opalone nogi Azumi jest jeszcze skuteczniejsze.

Radzieccy piloci umierają. Wielu z nich jest bardzo młodych. Są młodzi mężczyźni, którym dopiero zaczęły zapuszczać wąsy, i są dziewczyny. To prawda, że tych ostatnich jest niewiele. I latają głównie U-2. Pojazd ten jest szczególnie skuteczny w działaniach bojowych w nocy.

Radzieckie samochody płoną jak ćmy w pochodni. A Azumi, potrząsając gołą nogą, ryczy:

- Jestem ninja i nie ma piękniejszego zawodu!

Ta rudowłosa wiedźma skrywa wiele tajemnic. Jej włosy są bardzo gorące, jak ogień. Piękna dziewczyna i niebezpieczna uwodzicielka. Brała także udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Japonia nie miała szans w starciu z carską Rosją. Rosjanie są liczniejsi i mają doświadczenie wielu stuleci wojen.

A Japonia niedawno przekroczyła swoje granice. No bo jak mogła wygrać?

Ale... Czynnik ninja zmienił wszystko... Kilka dziewcząt z bosymi nogami rzuciło magię na rosyjskie wojska walczące pod Mukend. A przeważająca armia carska, już zdobywająca przewagę nad Japończykami, została trafiona gradem igieł.

Rosyjscy żołnierze padali, przebijani, setkami i tysiącami. Następnie Azumi użył magicznego lustra. Jego ciepło spowodowało pęknięcie luf karabinów i rosyjskich żołnierzy spalonych żywcem. To był dziki, szalejący ogień. Któremu nic nie było w stanie unieść ani się oprzeć. Zestawy bojowe zdetonowane. Baterie uległy zniszczeniu, wszystko niemal natychmiast się wypaliło....

Ninja stali się prawdziwą plagą rosyjskiej armii. Wygrali, używając umiejętności trącących magią.

Następnie Azumi wprowadził Kuropatkina w dziki strach, że nawet zaczął się jąkać. Ale ona go nie zabiła. I było to w pewnym stopniu podstępne posunięcie. Same dziewczyny ninja zdobyły także skarb armii rosyjskiej - kilka worków złota. To oczywiście miła niespodzianka.

Oprócz magicznych luster i wachlarzy piękności z gołymi nogami pracowały także z mieczami. Osobiście zamordowali wielu rosyjskich żołnierzy. I pokazali siłę ninja.

Agouti następnie zasłynął na morzu. Osobiście zabiła także następcę admirała Makarowa, odcinając mu głowę mieczem. A nawet rzucał go bosymi palcami.

Sam Makarov został wysadzony w powietrze przez swojego partnera i męża, Ognistego Tygrysa. Tak, ninja mają magię i nie mogą się starzeć. Jakże pewnie zazdroszczą im inni śmiertelnicy.

Siła ninja jest fantastyczna. A jeśli nie podbili reszty świata, to tylko dlatego, że rzadko ingerują w życie zwykłych śmiertelników. Ale nie mogli powstrzymać się od interwencji w wojnie z Rosją. Rosyjski niedźwiedź był zbyt duży i silny. Japonia od początku była skazana na porażkę. Co więcej, Rosjanie są bardzo biegli w sprawach wojskowych.

Ale nadludzka siła ninja radykalnie zmieniła równowagę sił.

Wojowniczki z bosymi nogami zdobyły statki od Rosjan. Ich statki zostały zatopione. Zadawali także porażki na lądzie. I odnieś wspaniałe zwycięstwo w Cuszimie! I tutaj nie dałoby się tego zrobić bez Azumi.

Ona osobiście i jej partnerzy zatopili trzy najnowsze rosyjskie pancerniki. Pokazał akrobacje.

Ninja mają taką moc! Co więcej, dziewczęta częściej niż mężczyźni wyjeżdżają na misje. Kto może się równać z kobiecą siłą i diabelskimi zdolnościami uwodzenia?

Teraz wojownicy spalili wiele sowieckich samolotów. Podzielili czołgi i zaatakowali piechotę. Radzieccy żołnierze biegną do ataku. A na nich z lustra.

Azumi mięsożernie oblizuje wargi. To cudowna suka. I używając swoich gołych palców u nóg, wysyła króliczki zagłady.

W tym samym czasie Japonka ćwierka:

- Spalimy ich wszystkich! Szatan jest naszym panem!

Następnie emituje nowy, śmiercionośny blask, który wypacza powierzchnię i zamienia rosyjskich żołnierzy w popiół.

Agouti również strzela agresywnie, wysyłając materiały wybuchowe jak wachlarz. Ale jednocześnie wojowniczka rzuca specjalnymi piłkami bosą piętą.

Latają i zestrzeliwują dziesiątki żołnierzy, łamiąc im piersi i łamiąc kręgosłupy.

Blond terminator woła:

- Uderz pancernik kamykiem! To jest bardzo fajne!

Atak wojsk rosyjskich dławi... Wszystko jest coraz bardziej zaśmiecone trupami i uszkodzonym sowieckim sprzętem.

. ROZDZIAŁ 3

Ofensywa na Orel w najbardziej niebezpiecznym sektorze została zawieszona. Ale wojska radzieckie przedarły się przez front z objazdu. Lepiej było dla Niemców na kierunku Biełgorod-Charków. Tam mieli więcej sił, a zwłaszcza czołgów. Mainstein manewrował zręcznie. Używał najnowszych "Tygrysów", "Panter", "Ferdynandów", które są dość skuteczne w bitwach obronnych. I być może są lepsze od samochodów radzieckich. W szczególności Tygrys nie mógł przebić trzydziestu czterech dział z przodu, a jego bok można było pokonać z odległości nie większej niż trzysta metrów.

"Pantera" również nie przebiła się czołowo, ale zajęła trzydzieści cztery z dwóch kilometrów. To prawda, że jest słabszy w pancerzu pokładowym. "Ferdynand" mógł generalnie penetrować radzieckie pojazdy na odległość do czterech kilometrów. A przedni pancerz ma 200 mm.

Na południu naziści wytrzymali. Ale na stronie Oryol zaczęli się poddawać.

Dziewczyny ninja rzuciły się, by przechwycić faszystów. To były bardzo charty, a te piękności były fajne. A kiedy ich bose stopy zaczęły machać wachlarzem i strzelać promieniami słońca za pomocą lustra. A nacierające radzieckie czołgi znalazły się pod igłami i promieniami. Samochody zostały podrzucone i przewrócone. Metal się topił. A piękne dziewczyny: ruda i blondynka pokazały nosy i uśmiechnęły się.

Wojownicy działali bardzo energicznie. Pomachali i pokazali zęby. I latają wszelkiego rodzaju małe igły. Które niszczą wroga.

Trzydzieści cztery są przewrócone, rolki schodzą z nich i toczą się same. Niektóre czołgi są rozcinane. I wypływa z nich stopiony metal.

Azumi macha bosą stopą wentylatorem i wyrzuca go w górę. Tym razem Agouti wypuszcza promienie słońca. I rozdzierają rosyjskie czołgi.

Obaj wojownicy ninja wyglądają tak źle i zabójczo. A jednocześnie prawie nago. Obijają rosyjskie czołgi. Potem pojawiła się Ilya. A potem do akcji wkraczają ich pięty, wystrzeliwując ciasta z materiałami wybuchowymi, które wstrząsają przestrzenią i rozrywają radzieckie samoloty. Odrywają sobie nosy i zwijają skrzydła.

Faszyści ryczą i machają rękami:

- Ruski Schwein!

Dziewczyny ninja chichoczą w odpowiedzi. Przesyłam bose, opalone stopy, dary śmierci.

Piękni wojownicy, włosy Azumi są tak rude, że wyglądają jak nazistowski sztandar trzepoczący na wietrze. A wojownicy młócą żołnierzy radzieckich. Dlatego użyli nowej broni. Zaczęli puszczać bańki, używając bosych, wdzięcznych stóp.

I wyszły przezroczyste, błyszczące kulki. Mogli nawet spalić tytan.

I zaatakowali radzieckie pojazdy, eksplodując i niszcząc je.

Azumi, ta rudowłosa diablica, zwana ognistą tygrysicą, rzucająca bańkami gołymi palcami, śpiewała:

- Ale mówiąc szczerze...

Agouti, używając lustra, które obracało jej gołe nogi, ćwierkając jak wróbel, powiedziała:

- Pokonuję wszystkich!

Azumi, wypuszczając tuzin bąbelków, które lśniły masą perłową z jej nagich, wyrzeźbionych palców, powiedziała:

- I pokonamy Stalina!

Agouti wysłała promienie słońca gołymi palcami, spalając kilkadziesiąt radzieckich samolotów, wydając:

- I to oczywiście prawda!

Azumi zachichotał. Podskoczyła, wykonując w powietrzu kilka salt i puszczając bańki bosymi stopami. Jednocześnie śpiewa swoim donośnym i jednocześnie dźwięcznym głosem:

- Ale cesarz wyda nam rozkaz...

Agouti krzyczy z całych sił, strzelając jasnymi kulami z bosych stóp, oślepiając żołnierzy radzieckich:

- Banzai i w oko!

Azumi agresywnie potwierdził, kołysze się kłami i zestrzeliwuje radzieckie samoloty szturmowe i bombowce pierwszej linii:

- Zagrajmy w jeżozwierza!

Wojownicy nadal żartowali i rzucali prezenty śmierci. Są tak błyszczące, że nie da się ich opowiedzieć w bajce, ani nawet opisać ich długopisem! A ciała dziewcząt ninja są tak umięśnione, ich skóra jest brązowa i błyszcząca, jakby naoliwiona.

Agouti weźmie to i syczy, rzuci kilka promieni słońca i ryczy:

- Wykończę cię pastą do butów...

Azumi gwizdała energicznie, masując, machając gołymi nogami i wysyłając bąbelki. I sklejała radzieckie samochody w płonące kule. Płomienie wznosiły się wysoko, pozornie gotowe do lizania gwiazd przez stratosferę.

Agouti z kolei przesłała promienie słońca i zaśpiewała, błyszcząc nagimi szpilkami:

- Unosił się nad nieszczęsną planetą...

Azumi kontynuowała z wielkim entuzjazmem, używając gołych, wyrzeźbionych nóg i bąbelków:

- Ciemność pełna gwiezdnych potworów!

Agouti, którego nagie obcasy odbijały się w lustrze, ćwierkał, zestrzeliwując promieniami światła radzieckie samoloty i pływające czołgi:

- Okupant nienawidzi swojego topora...

Azumi z wielkim entuzjazmem wystrzelił w powietrze bąbelki, wydzielając ciepło i palący napalm. I te bąbelki zestrzeliły radzieckie czołgi, piechotę i samoloty, wydała:

- Naostrz i obetnij głowę!

Agouti z entuzjazmem prawdziwego ninja, rozdając bosymi stopami promienie śmierci i gumki zagłady, wypaliła:

- To jednak człowiek, a nie pionek...

Azumi, błyszcząc nagimi, okrągłymi, różowymi szpilkami i pokrywając je pęcherzami, zaćwierkała:

- I nie możesz wiecznie chodzić pod jarzmem...

Agouti śpiewała z wielkim entuzjazmem, a jej promienie słońca odbijały się od jej gołych podeszew, spalonych czołgów, samolotów i piechoty. Robię kebaby od rosyjskich żołnierzy.

A dziewczyna energicznie zaśpiewała:

- Zamienia złych wrogów w głownie ognia...

Azumi, wysyłając blask słońca swoimi gołymi, bardzo wdzięcznymi podeszwami i bąbelkami wydzielającymi wszystkie kolory tęczy, zaćwierkała głosem samicy słowika:

- Zostanie nowym władcą światów!

Po czym obie piękności wirowały w powietrzu i śpiewały:

Cóż mogę powiedzieć, co mogę powiedzieć,

Tak są zbudowani ninja...

Że kochają zabijać słabych,

Zabiją cię, tylko gwiżdż!

Azumi syknęła z wielkiej przyjemności, a z jej gołych, okrągłych obcasów leciały wielokolorowe, falbaniaste i bardzo zabójcze bąbelki. Który zestrzelił samoloty i zniszczył wszystko z wielką intensywnością. Jak istota z podziemnego świata.

A jakie piękno i wdzięk miały nogi tych księżniczek piekła! Coś zupełnie niewyobrażalnego. To są dziewczyny, o których mówią - zamieniają swoich wrogów w piekło. A jeśli ktoś się im nie pokłoni, pozostaną bez głowy. Przecież ta para wyróżniła się podczas wojny rosyjsko-japońskiej. We wszystkich czterech bitwach z Kuropatkinem Japończycy wygrali wyłącznie przy pomocy ninja.

I te dziewczyny pokazały się za pomocą śmiercionośnej magii. I rozpoczęli taką zagładę, że nie da się tego opowiedzieć w bajce i opisać piórem.

Ale atak na górę Vysokaya w Port Arthur jest szczególnie warty zachodu. Tam dziewczęta mogły dokonać tego, czego nie potrafiła cała armia generała Nogi. Pospieszyli w górę.

Tylko my dwoje, prawie nadzy, w samym bikini. I otoczyli ich wichry balonów. Te dziewczyny są takie fajne. Rosyjskie kule odleciały od piłek. Zarówno karabiny maszynowe, jak i karabiny ucichły. Nastąpiła prawdziwa, dosłowna porażka armii samurajów. A wojownicy wykazali się nieugiętym duchem.

Dotarliśmy do okopów i zaczęliśmy wycinać rosyjskich żołnierzy. Wszystkie ich miecze błyszczały i uderzały jak błyskawice. To były takie dziewczyny, że w ogóle nie miały sobie równych.

Ninja przeszli przez okopy. A miecze przecinają rosyjskich żołnierzy na pół. Azumi ściął pięciu jednym uderzeniem i zaśpiewał:

- Krzyczymy banzai...

Agouti, ta blondynka o gołych, zgrabnych nogach, ścięła siedem jednym zamachem i wybełkotała:

- Odbijemy nasze Wyspy Kurylskie!

Azumi nadal tnie wszystkich. I jednym zamachem zmiażdżyła jednocześnie ośmiu rosyjskich żołnierzy, piszcząc:

- Zdobądźmy cały region o północy!

Agouti nadal niszczy i niszczy. Jeden zamach i natychmiast dziewięciu rosyjskich żołnierzy zostaje przeciętych na pół, zaćwierkała:

- Pokażemy siłę naszym sąsiadom!

Dziewczyny już się pokazały. Prawie nagi, opalony, muskularny. Bardzo piękny i mocny. Żołnierze boją się nawet do nich strzelać lub współczują im. A miecze wszystkich są ścinane bez ceremonii. I zamieniają się w krwawy bałagan.

Azumi ćwierka i ryczy:

- Banzai! Jestem supermanką!

Agouti będzie uderzać Cię bąbelkami z gołych pięt, wzdłuż rosyjskiej linii. I będzie kosił, rycząc:

- I nie ma problemu!

Wojownicy ciężko szli na górę Wysoki. I uchwycili ten kluczowy punkt. Japończycy zaczęli dominować w Port Arthur. Rosyjska eskadra próbowała się przebić. Ale tego tam nie było. Dziewczyny spotkały Rosjan na morzu i utopmy ich. I wywieraj presję.

Azumi wysłała swoim przodkom rosyjski pancernik i zaśpiewała, uderzając bosą piętą o metal:

- W skrócie...

Agouti wspierała swojego partnera. Praca z bosymi stopami i wysyłanie baniek na rosyjskie statki. A bąbelki totalnej zagłady, japoński ninja, wziął je i syknął:

- W skrócie...

I obie zabójcze dziewczyny gadają:

- Być cicho!

I tak dali się bąbelkom na gołych piętach, syczeli i krzyczeli ile sił w płucach, rycząc:

- Być cicho! Tutaj z sali...

Wysyłając bosymi stopami promienie, które odparowywały metal po rosyjskich statkach, wrzeszczeli:

- Wszyscy wyjdźcie z sali!

I taki dziki śmiech w odpowiedzi... Krótko mówiąc, rosyjskiej flocie Chana. A Japonia odniosła niesamowite zwycięstwo nad krajem, który ma więcej żołnierzy niż inne armie na świecie.

Azumi obecnie rozbijał armię radziecką, która się przedarła. Podpalał czołgi i wysyłał promienie na samoloty wroga. Wykazała się piekielnym naciskiem i nieugiętą wolą. A jej nagie obcasy, tak okrągłe i uwodzicielskie, wysyłały bąbelki, które błyszczały wszystkimi kolorami tęczy.

Azumi wziął go i zaśpiewał:

- Magia Ninja to nie żart!

Agouti z ogromną presją rzuciła nagimi obcasami kilka błyszczących promieni słońca i powiedziała:

- Magia Ninja to nie żart!

I obie piękności poddają się z kolosalnym rykiem:

- Nie możesz żartować z nami, ninja!

A dziewczyny ninja zwiększyły intensywność ostrzału. Płonęły setki radzieckich czołgów i eksplodowała duża liczba rosyjskich samolotów. Wszystko nabrało charakteru chaosu.

Azumi zaćwierkała z zachwytu, klepiąc bosymi stopami i wzbijając się w powietrze, ćwierkając:

- Nie żartują z ninja!

Agouti, wymachując nagimi kończynami i rzucając promienie zagłady palcami noży, pisnęła:

- Męczą razem z nami wodę!

Wojska radzieckie przeżywały coraz trudniejsze chwile. Prawie wszystkie radzieckie czołgi i samoloty zostały zniszczone. A wojownicy walczyli z piechotą. Zniszczenia narastały. Ale w bitwie wzięły udział tylko dziewice. Ale te dziewczyny to ninja!

. ROZDZIAŁ nr 4.

Ofensywa radziecka w końcu dobiegła końca, a jednostki rosyjskie zatrzymały się. W ten sposób wojna przewróciła kolejną kartę naznaczoną niepowodzeniem operacji Rumiancew. Niemcy otrzymali wytchnienie i próbowali sprowadzić dodatkowe siły. Nowy czołg Lew zaczął także pojawiać się na froncie. Na co w prawdziwej historii Panzvale nie miało wystarczających zasobów. Ale teraz Niemcom jest łatwiej, ponieważ nie ma frontu zachodniego: USA i Wielka Brytania, pokonane przez ninja, opuściły wojnę w niełasce.

I możesz wprowadzić do serii coś, czego w rzeczywistości nie było, gdy nie było ninja.

Czołg Lev jest bardzo groźny: waży dziewięćdziesiąt ton, ma pancerz przedni o grubości 150 mm, po bokach i czole 110 mm oraz armatę 70 EL kal. 105 mm. Co więcej, pancerz jest pochylony zarówno na czole, jak i po bokach, podobnie jak Pantera. Samochód, do którego trzydzieści cztery osoby nigdy nie będą w stanie przejechać. A działo jest na ogół najpotężniejszym z modeli przeciwpancernych. I jak bije. Gorzej jest z prowadzeniem pojazdu, ale 1000-konny silnik radzi sobie dobrze.

A "Lew" pokazał się w bitwie. A w samym czołgu walczy żeńska załoga. To jest bardzo fajne i seksowne!

Ech, dziewczyny, jakie jesteście piękne. I dobrze wyglądać na wojnie.

Zgrana czteroosobowa grupa, pierwsze kobiety-cysternie w historii III Rzeszy, jadą na czołgu Lion. Gerda jest dowódcą załogi, Charlotte jest strzelcem, Christina jest strzelcem maszynowym, Magda jest kierowcą. A wszystkie cztery dziewczyny wyszły walczyć boso i ubrane jedynie w bikini.

I że testują nowy czołg Lewa. Piękne dziewczyny prowadzą samochód. To ich pierwsza walka. Trzy radzieckie czołgi T-34-76 idą naprzód. Samochody nie trzeba dodawać: szybkie.

Ale dla Leo są całkowicie bezpieczne. Jeśli "Tygrys" nadal będzie w stanie przebić bok, a tym bardziej "Pantera", wówczas trzydzieści cztery nigdy nie przebiją "Lwa".

Gerda chichocze i kiwa głową rudowłosej Charlotte:

- Strzelaj do wroga!

Ognisty diabeł warknął agresywnie:

- Zmiażdżę ich wszystkich!

I opiera swoje bose pięty o metal. Trzeba się skoncentrować. Kiedy nosisz bikini, czujesz samochód znacznie lepiej. Dobrze, gdy ciało jest prawie nagie. A upał jest o wiele przyjemniejszy. A twoja skóra jest opalona i błyszcząca od potu. Charlotte oddaje pierwszy strzał. Ogień otwiera się z dużej odległości, ponieważ jej armata jest zabójcza. Ale spróbuj, dostaniesz to.

Pocisk leci z gwizdkiem. Przecinając powietrze... Charlotte przysięgała rozkosz - chybiła.

Gerda jest blondynką. Bardzo muskularny, piękny, opalony. Nerwowo pociera bosą, zgrabną stopą o rozgrzaną zbroję i ćwierka:

- Bystre oko - skośne ręce!

Charlotte ryczy wściekle:

- Jestem niemieckimi siłami specjalnymi!

I czerwony diabeł znowu strzela. Tym razem pocisk minął bardzo blisko małej wieżyczki trzydziestu czterech.

Christina też jest ruda. Tylko jeśli włosy Charlotte są czerwono-miedziane, Christina jest żółto-miedziana. Jest też bardzo piękna i krągła. Strzelec z karabinu maszynowego. Ale na razie sowieckiej piechoty nie widać i nie ma potrzeby strzelać. A "Lew" ma cztery karabiny maszynowe na zawiasach, a piąty jest współosiowy z lufą.

Christina położyła dłonie na gołych podeszwach Charlotte i zasugerowała:

- Pozwól, że cię wymasuję!

Charlotte syknęła podejrzliwie:

- Po co to?

Christina odpowiedziała z uśmiechem:

- Abyś stał się bardziej dokładny! Energia popłynie przez Twoje stopy!

Charlotte zgodziła się niechętnie:

- Zróbmy!

Działo czołgu Lev ma wyraźną wadę - mniejszą szybkostrzelność. Tylko pięć strzałów na minutę. Dlatego musimy otworzyć ogień z większej odległości. Spróbuj - trafisz!

Ale Charlotte skoncentrowała się. Christina masuje swoje napięte, ale pełne wdzięku podeszwy. Miedzianoczerwony diabeł uśmiecha się szeroko. I robi nowy strzał...

Pocisk trafia w sam środek wieży radzieckiego czołgu. I zdziera go z ciała. Metal pęka i rozpada się na kawałki. A zestawy bojowe są podarte.

Gerda mówi radośnie, oblizując pełne, szkarłatne usta:

- Poklepali Stalina po rogach!

Charlotte, podłączając nową obudowę, mówi z pasją:

- Na jego rogach i pomiędzy nim!

Christina, uderzając bosymi stopami o pancerną ścianę, ćwierka głośno:

- Pochodzę z Zanzibaru, moją ojczyzną jest Sahara!

Charlotte radośnie mówi:

- Trzy i więcej to moje stopy. Może jeszcze tam dotrę!

Christina uśmiechnęła się i napisała na Twitterze:

- Och, takie nogi, chętnie je masuję!

Magda odpowiedziała z westchnieniem:

- A moja praca jest najbardziej nieciekawa! Nasz czołg stoi, a Rosjanie idą na niego!

Gerda, pocieszając, zaćwierkała:

- Nadal będziesz ich tłumił!

Magda powiedziała z powątpiewaniem:

- Niedobrze jest miażdżyć ludzi!

Charlotte pisnęła wściekle i syknęła:

- Wróg jest wrogiem! I nie będzie dla niego litości!

Ognisty diabeł poczuł, jak masuję jej bose stopy. Charlotte będzie się śmiać i skieruje swoje prawie nagie piersi na muszkę. Potem wystrzeliła...

Pocisk prawie dotknął małej wieżyczki trzydziestu czterech i nadal przeleciał obok. A radzieckie czołgi odpowiedziały ogniem. I zwiększyli prędkość do limitu.

Gerda zauważyła z niepokojem:

- Ci szaleni Rosjanie mogą szaleć! Powinniśmy ich dobrze motywować!

Charlotte, sycząc z frustracji, napisała na Twitterze:

- Jeśli następnym razem spudłuję, uderz mnie w twarz!

Christina zagruchała:

- Guten morgen, guten ot tak! Uderzyli cię w twarz w tę i tamtą stronę!

Magda z zębami obnażonymi jak perły zauważyła:

- Uderzać czy nie uderzać - wszystko jest zgodne z wolą Boga!

Gerda zachichotała i warknęła:

- Dobra, strzelaj!

Charlotte mocno zacisnęła zęby. Trzęsła się z wściekłości. I próbował się skupić. Christina zaczęła coraz intensywniej masować podeszwy.

Ognisty diabeł wystrzelił. I jeszcze bardziej wyszczerzyła zęby. Tym razem pocisk uderzył w kadłub. Radziecki samochód zatrzymał się i wypuścił dym. Charlotte warknęła:

- Jestem Robin Hood!

Gerda potwierdziła z uśmiechem:

- Tak, nie jest źle!

Magda napisała na Twitterze:

- Okrutne, ale konieczne!

Christina połaskotała Charlotte w bosą piętę i pisnęła:

- To arcydzieło! Arcydzieło fotografowania!

Gerda powiedziała z uśmiechem:

- Ale został tylko jeden!

Charlotte syknęła jadowicie:

- Pochowam go ciepło!

Aryjska dziewczyna wycelowała. I strzeliła, delikatnie naciskając przycisk pistoletu. Radziecki samochód szarpnął i nadal się zbliżał. Najwyraźniej działo "Lwa" nie było zbyt udane.

Charlotte zaklęła, odsłaniając kły:

- Nadmierny kaliber! Więc nie będziemy w stanie się przez to przebić!

Gerda poprawiła partnera:

- Chciałeś powiedzieć: nie daj się złapać!

Rudowłosa suka drgnęła i syknęła:

- Powiedziałem co chciałem powiedzieć...

I znów zaczęła celować. Radziecki samochód również odpalił i podbiegł, aby się zbliżyć, ryzykując uszkodzeniem skrzyni biegów. W latach trzydziestych czwartych skrzynia biegów często się psuła, gdy rozwijano dużą prędkość. To nieco obniżyło wartość mocy silnika.

Ale samochody są nadal zwinne i trudno jest dostać się do małej wieży. Bosonodzy niemieccy wojownicy ponownie celują w zwinny radziecki czołg. Dziewczyny mają szczęście, że dzięki pracy ninja zginęło wiele radzieckich czołgów, a przeciwko niezdarnemu "Lwowi" walczą tylko trzy trzydzieści cztery.

Gdyby seria KV grała przeciwko Niemcom, byłoby im łatwiej. Ale najwyraźniej to nie przeznaczenie. Charlotte porusza wałem i uśmiecha się, gdy Christina masuje jej pięty. Dziewczyny często chodzą boso. A skóra na stopach jest szorstka i elastyczna, ale to nie czyni podeszwy mniej atrakcyjną. Christina masuje ją i uśmiechając się, mówi:

- Bose stopy biegną po ścieżce!

Charlotte uspokaja się. Radziecki czołg jest coraz bliżej. I łatwiej w to wejść. Chociaż 88-milimetrowe działo Tygrysa jest znacznie lepsze, a jeszcze bardziej 75-milimetrowe działo Pantery. Szczerze mówiąc, "Pantera" bardziej pasowała do dziewcząt niż "Lion". Jest bardziej mobilna i szybciej strzela. A "Lew"? Oprócz pancerza wszystko jest gorsze od Pantery. A nawet mocniejsza broń nie jest zbyt praktyczna. A co jeśli "Lew" będzie w stanie przebić trzydzieści cztery z odległości większej niż pięć kilometrów? A jeśli go trafisz, wypróbuj go w zwinnym i stosunkowo małym radzieckim czołgu! Szybkostrzelność jest trzykrotnie mniejsza niż Pantery.

Charlotte szepcze agresywnie i koncentruje się. I strzela, celując w ciało. Jest tam trochę łatwiej niż na wieży, która jest niewielka i kanciasta. Pocisk wylatuje z lufy i uderza w tor. Uderzenie jest silne, łamiąc kilka rolek na raz. Radziecki pojazd po otrzymaniu ciosu w brzuch zatrzymuje się i nie tracąc możliwości prowadzenia ognia, strzela do niemieckiego czołgu. I uderza w pochyłe czoło "Lwa". W środku trochę zadudniło. Pochylony i gruby pancerz odbił się rykoszetem. Należy zauważyć, że "Lew" był bardziej zaawansowany niż "Tygrys", jego zbroja została zainstalowana pod kątem, jak w "Królewskim Tygrysie". Ale to sprawiło, że czołg był nieco droższy i trudniejszy w produkcji. Póki co "Tygrys"-2 przechodzi jedynie testy. A opracowany przez Francuzów "Lion" trafił do serii wcześniej.

Jednak sam pomysł uzbrojenia czołgu w tak potężną armatę i zwiększenia jego masy o dziewięćdziesiąt ton jest zły. Chociaż trzydzieści cztery nie przebije go pod żadnym kątem, nadal może go staranować. I to oczywiście jest czynnikiem, który sprawia, że Lion nie jest najlepszym czołgiem w praktyce. Ale bardzo drogie i trudne w transporcie.

Charlotte, narzekając, że działo nie jest zbyt szybkostrzelne, wystrzeliwuje pocisk kończący w czoło radzieckiego pojazdu. Ponieważ trzydziestka cztery się zatrzymała, teraz znacznie łatwiej jest się do niej dostać. A ognisty diabeł przebija zbroję. Wieża rozpada się na kawałki jak pomidor pod toporem.

Gerda zachichotała i potrząsając bosą stopą, zauważyła:

- Jak zawsze, jest wspaniale!

Magda napisała entuzjastycznie na Twitterze:

- Wszystko niemożliwe... Kiedyś się stanie!

Charlotte powiedziała bardzo zadowolona:

- Wynik to trzy zero na naszą korzyść! Zgodzicie się, że jak na pierwszą bitwę nie jest źle... Chociaż działo naprawdę nie jest optymalne!

Christina zachichotała i zauważyła:

- Celownik jest dość celny... Jednak tutaj wiele zależy jeszcze od celności myśliwca.

Magda zapytała z troską:

- Wejdziemy głębiej w sowiecką obronę... Albo przeczekamy!

Gerda, pocierając gołą, różową podeszwę, powiedziała z powątpiewaniem:

- Jeśli będziemy tak deptać, nasz czołg zostanie całkowicie zniszczony. Lepiej to zamaskujmy!

Magda racjonalnie zauważyła:

- Trudno ukryć takiego kolosa!

Charlotte zgodziła się:

- Tak... Ech, lepiej byłoby mieć "Panterę", tylko z niższą sylwetką. A potem pojawiła się menażeria. Potężny, ale niezdarny!

Christina wyszła z włazu i zauważyła:

- Tak, naszym czołgom jeszcze daleko do doskonałości... Ale jak to mówią - początkiem są trudne kłopoty!

Dziewczyny szczęśliwie wyszły z gorącego zbiornika i zaczęły zasypywać go trawą i gałęziami. I rzeczywiście, nie zrobili tego zbyt przekonująco. A na niebie pojawił się potężny radziecki Ilyas...

Gerda zauważyła ze złością:

- To jest "Lew", może być łatwym łupem dla szturmowców!

Charlotte zachichotała i wskazała na niebo.

- A tam leci najnowszy ME-309. Teraz pokaże Sowietom swoje działa kal. 30 mm.

Magda ze złością tupnęła bosą nogą:

- Jesteśmy wściekłymi diabłami! I urodzony, aby zwyciężać!

. ROZDZIAŁ nr 5.


Po całkowitym wyczerpaniu Armii Czerwonej sami naziści rozpoczęli ofensywę. Naziści zaczęli posuwać się w kierunku Kurska, próbując utworzyć kocioł z kontratakami z północy i południa. Musieli jednak pokonać bardzo potężną obronę. Armia Czerwona przygotowywała się przez kilka miesięcy do odparcia ofensywy. I była w stanie całkowicie się wzmocnić.

Ale potem Japonia to przejęła i otworzyła drugi front na Dalekim Wschodzie. Oczywiście samurajowie nie mogli powstrzymać się od interwencji, wymagał tego ich honor.

Choć groźba agresji japońskiej była realna, agenci Mikado za pomocą przekupstwa i zdrady stanu przekonali dowództwo Władywostoku, aby nie doprowadzało wojsk do pełnej gotowości bojowej. W rezultacie miecz Damoklesa został już wzniesiony i ucztują w restauracji.

Major Winogradowa chwyciła młodego oficera za włosy, była od niego o głowę wyższa i wyraźnie silniejsza:

- Cóż to za prostak i pijak! Dlaczego Twój zespół jest tak zdezorganizowany? Ten facet bardziej przypomina chłopca pokładowego niż oficera. Może najpierw dobrze go nadmuchaj, żeby wyszły wszystkie chmielu.

Dubinin był zawstydzony:

- To jest Pasza Shoigu. Został wysłany na kursy bezpośrednio ze Szkoły Wojskowej Suworowa, według skróconego programu. To jeszcze chłopiec, za dwa miesiące jego urodziny - ma szesnaście lat.

Winogradowa skrzywiła się nieprzyjemnie:

- Wow! Masz piętnaście lat i już jesteś oficerem! Tak właśnie działa wojna! Nawet nie wiedziałem, że molokos już otrzymują pełnoprawne tytuły.

Dubinin wzruszył ramionami:

- Na wojnie dzieci wcześnie dorastają! Co więcej, przydarzyła mu się historia, wydaje się, że napisał najlepszą historię o obronie Moskwy, a Żukow to zauważył i poradził przenieść chłopca z kadetów do oficerów.

Vinogradova stała się milsza, słysząc te słowa:

- Cienki! Że nie jest głupcem. - Groziła, jakby uczyła się palcem w szkole. - Ogólnie nieźle, ale koniec z piciem! Czuję ten zapach, ale nos mam jak pies, tuż pod trybunałem! - Kobieta silna, dojrzała, ale nie tracąca atletycznej smukłości i świeżości, wskazała palcem na pułkownika. - Właściwie, ty też za to zapłacisz. Mężczyzna jest już w średnim wieku, ale tak się zachowuje.

Dubinin zakaszlał histerycznie:

- Właściwie mam trzydzieści trzy lata, ale byłem już siedem razy ranny, więc wyglądam na starą...

Winogradowa chciała coś odpowiedzieć, gdy nagle ciszę przed świtem przerwał potworny ryk. To było tak, jakby z nieba spadły ciężkie głazy, a szyba w oknie natychmiast pękła. Odłamki gradu uderzały o stół, a nawet lądowały w rękach i twarzach nietrzeźwych funkcjonariuszy. Winogradowa krzyknęła w sposób rozkazujący:

- Wszyscy natychmiast wyjdźcie.

Dubinin w odpowiedzi krzyknął tak głośno, że prawie rozdarł struny głosowe:

- To są muszle dwunasto- i osiemnastocalowe! Wygląda na to, że japońskie pancerniki o największym tonażu rozpoczęły polowanie, co oznacza.

Vinogradova z frustracji uderzyła butem w ścianę. Nawiasem mówiąc, szturchnięcie butem-trofeum spowodowało pęknięcie płytki:

- Zaczęło się, ale nie tak, jak planowaliśmy! Wcale nie tak! Do cholery, musimy natychmiast wyciągnąć eskadrę w morze i zatopić flotę kraju makaków o wąskich oczach.

Kapitan pierwszego stopnia (czyli pułkownik), który upadł na czworakach, mruknął:

- Broń jest tylko na moim niszczycielu i kilku innych małych korytach. Nie mamy nawet odpowiedzi.

Vinogradova pokazała ciężką pięść:

- Cóż, ty i osły! - warknął wojownik o niebieskich włosach, które wyglądały jak szalejące tsunami. - Ale powinniście mieć artylerię przybrzeżną! Nie wszyscy zostali wysłani na front zachodni, a także do lotnictwa. Przecież o tym, że Japonia może w każdej chwili przystąpić do wojny, mówi się już od kilku lat.

Chciał powiedzieć, że Dubinin był już dość ranny, ale rozległ się kolejny grzmot i posypały się odłamki. Zawyła syrena, ostrzegając o przybyciu samolotu. Dubinin z wielkim trudem wstał i przekrzykując hałas Winogradowej, krzyknął:

- Mamy baterie lotnicze i przybrzeżne, nawet jeśli nie są w pełni wyposażone. Będziemy mogli odpowiedzieć!

Pilot warknął, biegnąc ulicami:

- Muszę tylko pobiec do mojego zawodnika i uderzę tych Japończyków w ten sposób, nie będzie to wyglądało tak źle. Zapłacą także za Tsushimę i Mudouen.

Shoigu, któremu odcięto połowę ucha, zgodził się:

- Tak, zapłacą! A nawet z zainteresowaniem!

Słychać było eksplozje i spóźniony brzęk dział przeciwlotniczych. Ogólnie rzecz biorąc, większość obrony powietrznej Władywostoku została usunięta już w 1941 r., aby wzmocnić obronę Moskwy, więc wiele punktów obozu Kraju Kwitnącej Wiśni nie zdawało się zwracać szczególnej uwagi na taki "hałas". Japońskie bombowce nurkujące z przeszywającym piskiem zrzuciły wiosenne "prezenty". Atak przeprowadzono zarówno na miasto, jak i na flotę. Japońskie samoloty nie są zbyt duże, ale zwinne, ale pancerniki, wręcz przeciwnie, są mocne. Największy z nich jest nawet ciasny w oceanie, jego długość wynosi trzysta metrów, a armaty mają 460 milimetrów.Jak dotąd Amerykanom nie udało się zatopić żadnego z tych piękności, a ocaleni wraz z krążownikami zniszczyli Wybrzeże. Było to bardzo podobne do nikczemnego ataku na Krainę Wschodzącego Słońca, który miał miejsce 27 stycznia 1904 roku. Tylko wtedy nie było lotnictwa.

Dubinin czuł, że dusi się od biegania. Nie jest supermanem, ale prostym człowiekiem z chorymi płucami, który znajduje się w trudnej sytuacji. Ale w Victorii to nie on go wyprzedził. Zastanawiam się, ile ona ma lat, nie wygląda na więcej niż trzydzieści lat, ma duże piersi i szerokie ramiona jak u mężczyzny.

Winogradowa nagle odwróciła się i machnęła ręką:

- Nie uciekaj, stary, chodź za mną! "Krzyknęła z taką siłą, że fala dźwiękowa po prostu uderzyła ją w uszy. - Wyprowadź niszczyciel w morze tak szybko, jak to możliwe.

W pobliżu rozległy się eksplozje, gruz spadł, jeden z nich spadł bezpośrednio na Vinogradovę, a ona automatycznie złapała go rękami. Dziewczyna Terminatora czuła się jak bramkarz, któremu udało się zdobyć rzut karny, fragment był okrągły, ciepły i wyglądał jak piłka. Angelika nagle poczuła, że przez jej dłonie przepływa coś płynnego. Dziewczyna spojrzała na fragment i nawet tutaj, jako żelaznej wojownicy, zahartowanej trzema latami wojny (razem z hiszpańską), poczuła mdłości w gardle. Trzymała w rękach głowę dziecka. Biedna dziewczyna (widać to po jej krótkich kucykach, z wyłupiastymi oczami. Winogradowa ostrożnie położyła głowę na popękanym asfalcie i przeżegnała się:

- Nie miałeś czasu na grzech i życie! Nie ma jednak większego grzesznika niż Bóg, zatem nie ma większego grzechu niż obojętność na cierpienie dzieci.

Rozległ się kolejny ryk i odłamki, jeden uderzył dziewczynę w but, drapiąc ją po skórze. Vinogradova chciała zawrócić i jak najszybciej pobiec na pas startowy, gdzie jej MIG cierpliwie czekał na agresywnego właściciela, ale...

Wzrok wojownika, ostry jak ostrze sztyletu, dostrzegł nieznośny grymas bólu na twarzy kapitana pierwszego stopnia Wasilczikowa, gdy jego górna część odciętego ciała poleciała miotana przez falę uderzeniową. Sama dziewczyna ledwo uniknęła fragmentu. Chociaż jaka z niej dziewczyna, po raz pierwszy chwyciła za broń w życiu cywilnym. Któregoś razu została jakoś złapana w policzek, nawet podczas międzynarodowej bitwy w Hiszpanii. W rezultacie pozostała głęboka blizna, która na długi czas psuła jej wygląd. Do tego aresztowanie i wysłanie pułkownika do obozu koncentracyjnego. To prawda, że to na Syberii, w miejscu wyrębu, została przedstawiona jednemu bardzo potężnemu czarownikowi, który za pomocą nacierania i wzywania duchów zdołał uleczyć tę ranę i kilka innych, jakby nigdy nie istniała. Blizny otrzymane podczas bitew z Białymi Czechami, wojskami Kołczaka, Denikina, Wrangla. I wiele ją nauczyła, więc Vinogradova wydawała się należeć do wybranego gatunku ludzi.

Dostała możliwość wcześniejszego wyjścia, korzystając z kobiecych wdzięków, dlatego mimo ciężkiego oskarżenia objęto ją amnestią. Nie chodzi tu oczywiście o to, żeby przekonać mężczyznę, ale o to, żeby organizator imprezy się o tym nie dowiedział. A jest tak wielu informatorów wszelkiej maści, że informator narzuca informatora na informatora i jeszcze raz na informatora. Więc nie osiągniesz dużej prędkości, jeśli cenisz swoją karierę.

Oznacza to, że Japonia ma dużą przewagę w piechocie, lotnictwie, a nawet czołgach. Cóż, w czołgach z naszej strony rekompensuje to przewaga jakościowa, ale reszta jest znacznie gorsza. Chociaż, jeśli weźmiemy pod uwagę broń strzelecką, Japonia również pozostaje nieco w tyle pod względem liczby karabinów maszynowych; ma głównie strzelby. Jednak dywizje Dalekiego Wschodu są również słabo wyposażone w pistolety maszynowe. Nie ma wystarczającej liczby maszyn dla wszystkich. A więc... Piechota nie ma przewagi jakościowej, a nawet gorzej, na front sowiecki przenoszono wszystkich najlepszych oficerów, tutaj z reguły nie strzelano do najgorszych żołnierzy, posiadających minimum trening wojskowy. Oznacza to, że wojna rozpoczyna się w skrajnie niekorzystnej sytuacji dla ZSRR. I wiele nowo utworzonych rezerw zostanie wysłanych na wschód...

Vinogradova nagle wpadła w ogień. Zbombardowany szpital miejski płonął. Obraz jest naprawdę apokaliptyczny: kobiety, dzieci i starcy płoną żywcem. Tutaj niemowlę wpadło prosto w ogień, a dookoła rozległ się straszny ryk i jęki.

Winogradowa poczuła w głowie trąby archaniołów i rzuciła się w płomienie. Języki ognia lizały nagie dłonie i otwartą twarz dziewczyny, lecz pilot poruszał się tak szybko, że udało jej się podnieść dziecko, wyrywając je z objęć zagłady.

Dziewczynka wyskoczyła, czując jedynie lekkie swędzenie na skórze, i spojrzała na dziecko. Niestety, było już za późno, chłopiec udusił się, wciągając płomienie do płuc, a na jego okrągłej twarzy pojawiły się oparzenia. Takie poszarpane pęcherze na skórze są delikatniejsze niż pąki stokrotek. Winogradowa krzyknęła:

- To ludzki chaos!

Uderzyła butem w stertę śmieci, po czym pospieszyła na pomoc komu jeszcze udało się uratować. Przypominało to kobrę tańczącą między palnikami gazowymi, dziewczyna wiła się i tańczyła bardzo fantazyjnie. Spaliła się, stopiły jej się buty, tunika zwęglona, ale nadal uparcie walczyła o każdą łzę dziecka, o każde uderzenie małego serduszka, o każde kruche, ale jakże potrzebne życie ojczyźnie! Buty się rozpadły i teraz dziewczyna tańczyła wśród wichrów płomieni swoimi bosymi, czarującymi stopami. Była męczennicą, ale nie tylko zakonnicą torturującą się postami i biczami, na czym nie skorzystają ani Bogu, ani ludziom, męczennicą-wojowniczką ratującą konkretne życia. Nogi wojowniczej dziewczyny były pokryte warstwą małych pęcherzy, ale w bólu poruszała się jeszcze szybciej i dokładniej.

Kapitan służby medycznej wyjął z torby duże buty i krzyknął do niej:

- Weź je, załóż je szybko! Jeśli będziesz tańczyć w płomieniach, zostaniesz kaleką.

Wojownik w stopniu majora natychmiast odpowiedział:

- Lepiej zostać kaleką fizycznie, niż być dziwadłem moralnym! Ani sekundy dla siebie, wszystko dla frontu, wszystko dla zwycięstwa!

Kapitan medyczny odpowiedział:

- To prawdziwy radziecki człowiek!

Winogradowa, depcząc płomienie, przeklęła:

- Ile jesteś wart, ratuj ludzi!

Kapitan westchnął:

- Mam protezy zamiast nóg!

Vinogradova, wyciągając inną dziewczynę z na wpół poparzoną twarzą i nieprzytomną, krzyknęła ze złością:

- Jak okrutny jest Bóg!

Kapitan wzruszył ramionami:

- To nie jest wina Boga, ale ludzi!

Vinogradova sprzeciwiła się bardzo rozsądnie i pewnie:

- To to samo, co powiedzieć: to nie rodzice są winni, ale dzieci!

Kapitan chciał coś odpowiedzieć, ale kłęby dymu weszły mu do gardła i gwałtownie zakaszlał.

. ROZDZIAŁ nr 6.

Bombardowania ucichły, ale ostrzał trwał nadal. Działa okrętu mają przyzwoity zapas pocisków, chociaż ogień był teraz skierowany bardziej na rozbrojone radzieckie okręty. Yamamoto rozumiał, że dominacja na morzu na długi czas przekaże inicjatywę Japonii w tej wojnie. Ale budowa statków jest procesem kosztownym i czasochłonnym, chociaż na przykład łodzie podwodne są być może łatwiejsze w produkcji. To oczywiście również należy wziąć pod uwagę, ale ważne jest, aby rozbić konstrukcję. Admirał Yamamoto, najpotężniejszy człowiek w Japonii po cesarzu Hirohito, czuł się jak bóg. Prawdziwy bóg, więc religia Krainy Wschodzącego Słońca nauczała, że najlepszą drogą do deifikacji jest waleczność militarna! A teraz wielki dowódca mógł dowolnie dręczyć i zniekształcać otaczającą go przestrzeń. Nad Władywostokiem na przestrzeni wielu kilometrów unoszą się gęste, czarne kłęby dymu, płoną magazyny ropy i paliw. Płoną setki, tysiące ludzi, do cholery, jak można po tym nie czuć się jak bóg, mszcząc się na Rosjanach za wieki upokorzenia, wielkiego narodu zmuszonego do tłoczenia się na sznurze wysp tak małych w porównaniu z ogromem Rosji . Teraz rosyjska flota tonie i w przeciwieństwie do portu w Peru nie pozostawi po sobie więcej niż jednego statku.

Yamamoto zaproponował podczas bitwy pod Khalkhin Gol zadanie podobnego ciosu Władywostokowi, dla czego sporządzono szczegółowy plan. Ale Hitler nieoczekiwanie zawarł pokój ze Stalinem. Ogólnie rzecz biorąc , idiota Hitler rozpoczął masakrę Żydów i tym samym zwrócił się przeciwko sobie zarówno Polska, jak i kraje zachodnie. I dlaczego tego potrzebował? Chciałeś zdobyć żydowski majątek? Ale lepiej było najpierw zostać potęgą światową, pokonując ZSRR, a może potem inne kraje. Zachód łatwiej pokonać, bo jego mentalność w znacznie mniejszym stopniu charakteryzuje się fanatyzmem i skłonnością do poświęceń. Czy jest chociaż jeden znany przypadek taranowania amerykańskich pilotów? To prawda, było kilka kolizji, ale najprawdopodobniej był to wypadek. Rosjanie są fanatyczni, co jest dziwne, ponieważ wiara prawosławna nie aprobuje samobójstwa i wcale nie wierzy, że wyczyny zbrojne mogą zdobyć drogę do nieba. Ogólnie rzecz biorąc, nauczanie Chrystusa jest wyjątkowo głupie i niepraktyczne. Yamamoto czytał Biblię i był zdumiony głupotą ludzi, biorąc pod uwagę takiego pacyfistę jak Bóg. Uczy na przykład: jeśli uderzą cię w prawy policzek, nadstaw lewy, proszą o jedną koszulę, daj dwie, kochaj swojego wroga! Tylko osoba chora psychicznie może uważać Chrystusa za Boga. Taka religia jest dobra tylko dla niewolników, przymusowych wasali. I cała Europa i połowa świata musiała w to uwierzyć. To prawda, że nauczanie Jezusa, mimo że odrzuca zasadę Starego Testamentu "oko za oko" i uczy kochać nieprzyjaciół, nie przeszkodziło Brytyjczykom w podbiciu jednej trzeciej całej planety, tworząc najbardziej rozległe imperium w całej historii ludzkości. I to pomimo całej religijności Wielkiej Brytanii, gdzie Bóg jest nawet wspomniany w hymnie narodowym. To dziwne, że amerykańscy prezydenci przysięgają na Biblię, a mimo to bombardują japońskie miasta bombami napalmowymi, paląc żywcem tysiące kobiet i dzieci. Co więcej, zabili ludność cywilną nie przez przypadek, ale celowo; była to taktyka terroryzowania ludności cywilnej: osłabianie zasobów ludzkich i gospodarczych. Ale Japończycy nie zbombardowali jeszcze terytorium USA. Ale tak się stanie! Przypisują także samurajom szczególne okrucieństwo. On Yamamoto, gdyby chciał, mógłby przedrzeć się bombowcami do miast USA, zwłaszcza po klęsce floty Jankesów w pobliżu portu w Peru. Tak, Europejczycy to moralni dranie. Mają wypaczone zrozumienie, wiarę, nauczanie i niespełnianie! Nie tak w Japonii! To, czego uczymy, jest tym, co robimy. Nie ma czegoś takiego, że Bóg mówi "nadstaw drugi policzek", a jednocześnie Jego słudzy celowo zabijają małe dzieci. Ogólnie rzecz biorąc, wiara w to, że Bóg jest jeden i Wszechmogący, nie może być prawdziwa. Gdyby był sam, z pewnością zadbałby o to, aby ludzie czcili go właściwie, w wierze i prawdzie, oraz mieli jedną naukę. I tak każdy modli się jak chce, o co chce. A świat jest zbyt brzydki i zły, aby mógł go stworzyć jeden Wszechmogący Bóg. W końcu każdy odpowiedzialny władca dąży przede wszystkim do porządku i sprawiedliwości. Chce, żeby na pierwszym miejscu byli silni, mądrzy, szlachetni, uczciwi, a reszta albo się naprawiła, wzrosła fizycznie i duchowo, albo... Gdyby jednak Bóg był Wszechmogący i Stwórca wszechświata, to by nie powodować deformacje fizyczne i psychiczne. W końcu dlaczego cesarz jest czasami zmuszony znosić słabości ludzi jako coś oczywistego? Ponieważ nie ma innego wyjścia, nie jest w stanie w mgnieniu oka zamienić brzydkich ludzi w przystojnych mężczyzn, a tchórzy w odważnych. Ale gdybym mógł, zrobiłbym to natychmiast! Niestety, musimy zaakceptować to, co jest i zająć się tym, co ludzkie, które otrzymaliśmy jako dane. Ale od kogo to otrzymałem, to już inna kwestia. A sam cesarz ma słabości: jest tylko człowiekiem - starzeje się, choruje, zniedołężniaje. Dziwne, ale boski cesarz często żyje mniej niż zwykły sługa i dzierży broń gorszą niż większość generałów i wielu żołnierzy. Cóż, co w tym jest od Boga Wszechmogącego. Ale białe nie są lepsze! W całej historii Europy nie było bardziej strasznego i skutecznego zdobywcy niż Hitler. Jest prawdziwym symbolem waleczności militarnej białych ludzi! A jednak największy dowódca wszechczasów i narodów nie mógł nawet ukończyć szkoły średniej ani uzyskać wykształcenia średniego, które jest obowiązkowe w Japonii!

Ponadto Hitler nie został przyjęty do wojska ze względów zdrowotnych. Co ciekawe, ten wyznawca kultu siły, lew wojny, okazał się tak słaby fizycznie, że nawet w Niemczech, gdzie przy każdym filarze stoi wojskowy, nie został powołany do szeregowca. Tak, jak bardzo Europa uległa degradacji.

Jednak Stalin, kolejny z najwybitniejszych polityków naszych czasów, również nie miał wykształcenia średniego, był geniuszem. A co ciekawe, również ze względów zdrowotnych nie został powołany do wojska. Ciekawy zbieg okoliczności, dwóch złośliwych wrogów nie miało średniego wykształcenia, nie zostało powołanych do służby wojskowej ze względów zdrowotnych, miało ojców pijaków, a ojciec Hitlera też początkowo pracował jako szewc!

To taki zbieg okoliczności, dziwny, złowieszczy. Goering, prawa ręka Hitlera, taki nie jest. Pochodzi z rodziny arystokratycznej, przodkiem Góringa był zastępca faktycznego władcy Niemiec Bismarcka. Góring to biznesmen, oligarcha, arystokrata i pragmatysta. Widzą także możliwość zastąpienia opętanego Führera. Ameryka i Wielka Brytania także, choć w tajemnicy, chcą pozbyć się Rosji, niezależnie od reżimu rządzącego, ale chcą pozbyć się komunistów, którzy zaprzeczają samej koncepcji własności prywatnej do tego stopnia, że wręcz przymykają na to oczy. nadmierne wzmocnienie Niemiec.

Niemcy są jednak konkurentem geopolitycznym, ale konkurentem w ramach kapitalistycznych i arystokratycznych reguł gry, a Rosja bolszewicka jest absolutnie obca i wroga. Zaskakujące jest nawet to, że w 1941 roku sam Churchill zaoferował pomoc Stalinowi, pomimo całego jego antykomunizmu i tradycyjnej, angielskiej nienawiści do Rosji. Przecież Niemcy pod rządami Czerwonych to koń bojowy zaprzężony w radziecki rydwan, a ZSRR pod rządami Brownów to wieczna strefa partyzancka. Przecież fanatyczni bolszewicy nie pogodzą się i będą prowadzić przewlekłą wojnę partyzancką, która tak wyczerpie III Rzeszę, że wszelkie marzenia o dalszej ekspansji znikną jak tęcza po burzy! Rosja pod Niemcami jest lepsza niż Niemcy pod Rosją! Rozumiejąc to jasno, dlaczego USA i Wielka Brytania szukają wyjścia z wojny.

Yamamoto jest pragmatykiem, był w stanie wojny z USA i Wielką Brytanią. Ale te dwa imperia same sprowokowały Japonię, nakładając embargo na dostawy produktów naftowych. Przecież Kraina Wschodzącego Słońca nie ma własnych studni ani wielu innych surowców. Japończycy negocjowali, Amerykanie stawiali coraz bardziej upokarzające żądania.

Jednocześnie Jankesi, prowokując wojnę, wcale nie zadali sobie trudu doprowadzenia armii i marynarki wojennej do gotowości bojowej. Pokusa okazała się zbyt wielka, zwłaszcza że istniała nadzieja, że Moskwa upadnie, a Niemcy i ich sojusznicy przyjdą jej z pomocą. Do tego kalkulowano, że Stany Zjednoczone, będąc jeszcze krajem stosunkowo demokratycznym, w dużym stopniu zależnym od opinii publicznej, w przypadku przeciągania się wojny, nie będą chciały hojnie przelewać krwi na obcych wyspach. Rzeczywiście, dlaczego przeciętny obywatel amerykański miałby otrzymywać wraz z bliskimi cynkowe trumny, jeśli nie mówimy o ochronie terytorium samych Stanów Zjednoczonych, a także płacił dość duże podatki wojskowe! Może dlatego przegrała carska Rosja, mając więcej żołnierzy, ale naród rosyjski nie uważał Mandżurii za swoje terytorium i nie chciał płacić krwią i potem za abstrakcyjne interesy. Niestety, Hitler nie zajął Moskwy, częściowo ze względu na swoje nieprzygotowanie na srogą zimę, a częściowo z powodu charakterystycznego dla bolszewików fanatyzmu. Jednak nie tylko bolszewicy, Rosjanie to naród skłonny do poświęceń dla wielkich celów. W końcu pierwszy baran powietrzny przeprowadził Rosjanin Messer. Zaskakujące jest nawet to, że zrobił to nie ze względu na rajskie hurysy, ale ze względu na Ojczyznę. Choć... Messer jest po części głupcem, przecież jest mistrzem akrobacji, wynalazcą, projektantem i oczywiście, że żywy przyniósłby Ojczyźnie znacznie więcej pożytku. Może Jankesi nie mylą się tak bardzo, powtarzając zasadę: w bitwie najważniejsze jest przetrwanie! W końcu martwy człowiek nie może już zabijać!

Admirał Naumo zauważył:

- Zużyliśmy już ponad dwie trzecie amunicji. Pistolety bardzo się nagrzały, polewano je wiadrami wody!

Yamamoto zrobił krzyżyk w powietrzu i powiedział niskim, nieco ochrypłym głosem:

- Myślę, że działa wytrzymają ostatnią trzecią pocisków. Chociaż nie, znokautuj do dziewięćdziesięciu pięciu procent.

Admirał Naumo wzruszył ramionami i otarł pot z czoła:

- Czy warto dawać z siebie wszystko już pierwszego dnia?

Yamamoto zacisnął pięści:

- Koszty! Oczywiście, że warto! Zaskoczyliśmy Rosjan, jak to miało miejsce w 1904 r. i Niemców w 1941 r., ale Stalin surowo ukarze dowództwo i to się więcej nie powtórzy. Trzeba więc wykorzystać fakt, że ogon smoka zasnął. Właściwie rozumiem Stalina, wojna z Niemcami pochłonęła jego uwagę do tego stopnia, że przestał dbać o Daleki Wschód. A jego świta bez lidera boi się przejąć inicjatywę. Więc przegapili nasz cios. Swoją drogą, podobnie jak Amerykanie. Dla wszystkich było oczywiste, że czas się przygotować, zbierały się chmury, wkrótce uderzy grzmot, ale...

Naumo dotknął rękojeści miecza samurajskiego wiszącego u jego pasa, zwanego potocznie kataną:

- Rosjanie zawsze działają późno! Wojna nie będzie długa i dotrzemy do Uralu.

Yamamoto wzniósł oczy ku niebu:

- Niech bogowie nam w tym pomogą, ale nie sądzę! Szybko się uczą, Khalkhin Gol pokazał, że poziom rosyjski jest wyższy niż podczas wojny 1904-1905. Poza tym zdradzę ci jeden sekret. Nasz tajny agent we Władywostoku trochę pomógł, że dość potężna artyleria przybrzeżna nie miała pocisków, a samoloty nie były w stanie wystartować na czas. To jest tajna wojna.

Naumo był zaskoczony:

- Gdzie szukali SMERSZ i NKWD?

Yamamoto zachichotał, potrząsając palcami.

- Tutaj, na Dalekim Wschodzie, służy najgorszy personel Rosji, ci, którzy boją się zginąć na froncie radziecko-niemieckim, chętnie wybierają się do Władywostoku. Dlatego tutaj znacznie łatwiej jest znaleźć na szczycie zdrajcę lub głupca, a także osobę samolubną. A NKWD tak przyzwyczaiło się do odkrywania wyimaginowanych spisków, że nie zauważa już prawdziwych zdrajców. Więc praca jest całkiem możliwa. Nawiasem mówiąc, zauważ, że jeśli kilku generałów przeszło na stronę Niemców, mimo że ich rodzinom, krewnym i przyjaciołom grożono za to egzekucją, to całkiem możliwe jest przekupienie kogoś z góry. Lub używaj go w ciemności, co jest jeszcze lepsze. Wykonaliśmy więc mnóstwo pracy. Nas, Japończyków, cechuje na ogół dokładność w przemyśleniu operacji wojskowych i uwzględnianie wszystkich szczegółów.

Naumo potarł rękojeść swojej katany:

- Prawidłowy! Ale wstyd Khalkhina Gola wywołuje uczucie goryczy i skrajnej irytacji! Jak moglibyśmy...

Yamamoto pocieszył:

- Było tam więcej Mandżurów niż Japończyków i generalnie nie można cały czas wygrywać. Muszę jednak zaznaczyć, że po naszej stronie nie walczyły najlepsze jednostki, a Rosjanie mieli dużą przewagę w samolotach i czołgach.

Naumo do połowy wyciągnął katanę:

- To nas nie usprawiedliwia! Samuraj nigdy nie będzie polegał na tępym ostrzu, zmęczonym koniu, wielu wrogach lub słabej broni!

Yamamoto poprawił:

- Samuraj oczywiście nie, ale człowiek niestety tak! Ludzie popełniają błędy!

Yamamoto rozproszył się i krzyknął coś do telefonów, po czym mówił dalej:

- Samuraj nigdy się tak naprawdę nie ugnie! Płynie do taranowania i pod prąd.

. ROZDZIAŁ nr 7.

Naumo skinął głową:

- Naprawdę! Ale walczyliśmy z USA i brytyjskim lwem.

Yamamoto postukał palcem w sterownię:

- Tak! To prawda, ale USA dostały w zęby, Wielka Brytania straciła kolonie, a Niemcy miały kłopoty. Chcieliśmy wyciągnąć jak najwięcej sił z zachodu Rosji, aby ułatwić Wehrmachtowi przejście do ofensywy. Strajk planowano na maj, kiedy drogi wyschną, ale Amerykanie mu przeszkodzili.

Naumo wyciągnął katanę i ciął nią w powietrze:

- Śmierć USA! Zawsze niepokoją Japonię.

Yamamoto uśmiechnął się przebiegle:

- Nie zawsze oczywiście, np. kiedy po raz pierwszy walczyliśmy z Rosją, Jankesi bardzo nam pomogli pożyczkami, a także dostawami broni. Ponad połowa naszej floty powstała za pieniądze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz w ich własnych stoczniach. Zatem Ameryka nie zawsze jest zła, ale nie w tym przypadku.

Naumo zapytał zaskoczony:

- I dlaczego?

Yamamoto raczył wyjaśnić:

- Stado bombowców dalekiego zasięgu przedarło się do Tokio i przypuściło podstępny atak na stolicę przy użyciu bomb napalmowych. Spłonęły setki drewnianych domów, a cesarz nakazał za wszelką cenę przenieść strefę kontrolną ze stolicy. A przede wszystkim zdobądź najbliższy japońskim szkieletom kompleks bojowy amerykańskich baz na archipelagu Midway. I udało nam się!

Nauma machnął mieczem w powietrzu:

- Nadal wygraliśmy!

Yamamoto przerwał:

- Wśród białych też są mądrzy ludzie! Nic dziwnego, że cesarz umieścił w swoim gabinecie popiersie Napoleona. Ale był inny Cezar, powiedział: trudniej jest utrzymać to, co się zdobyło, niż zdobyć. W tym przypadku dotyczy to przede wszystkim nas. Nauma ułożył mieczem ósemkę:

- Rozumiem rozumem, ale sercem!

Yamamoto wstał i poklepał kolegę po ramieniu:

- Nie denerwuj się, w tym przypadku wyjeżdżamy, żeby wrócić. Pokonamy ZSRR i ponownie rzucimy go na USA i Brytyjczyków, ale razem z Niemcami i makaronem.

Admirał Nauma niemal niezauważalnym ruchem schował katanę do pochwy i sepleniąc, szepnął:

- Przyszłość jest dobra, ale teraźniejszość jest lepsza! Słyszeliście, że wyczerpał się cały zapas bomb na lotniskowcach i...

Yamamoto rozkazał krótko:

- Wyjdź na pokład i rozejrzyj się, za pół godziny zawrócimy i wyruszymy do najbliższej bazy.

Nauma gwizdnął przez nos:

- Jestem posłuszny, dowódco!

Admirał wyskoczył, przytrzymując drzwi, żeby się nie zatrzasnęły. Zanim jego kroki zdążyły ucichnąć, z drzwi ze ściany wysunął się cień, przeszedł na palcach i zrzucił kołdrę.

Po ataku Japonii na Daleki Wschód układ sił uległ zmianie. Stalin był zmuszony wycofać część rezerw gotowych do przeniesienia i wysłać je na wschód. Ta decyzja jest wymuszona i niebezpieczna.

Niemcy nieznacznie posunęli się na flanki. Ale opór wojsk radzieckich pozostał uparty. Mainsteinowi udało się zająć Prochorowkę na południu i dalej posuwać się na północ. Istniała groźba przełomu. A rezerw już prawie nie ma...

Ostatnie siły zostały rzucone do bitwy.

I znowu obie Japonki, Azumi i Agouti, rzuciły się do walki. Wojownicy witali radzieckie czołgi machając wachlarzami i puszczając bańki. I zachowywały się olśniewająco, jak kobry gotowe do skoku i uderzenia.

Azumi był w pełni odpowiedzialny - zły rudowłosy. Za nią szły niemieckie "Pantery". Szybkie czołgi z długimi lufami. Tylko że nie mieli czasu strzelać: dziewczyny ninja były na czele.

Wojownicy z bosymi nogami uwalniali dary śmierci i dużo chichotali. Naprawdę są takie żywe i wesołe. I bardzo fajne.

Azumi wypuściła kilka bąbelków mieniących się wszystkimi kolorami tęczy i zaćwierkała:

- Jestem wojownikiem marzeń!

I cała seria czołgów eksplodowała i zawaliła się. I wielu ludzi straciło rozum. Rolki innych radzieckich pojazdów stopiły się, a metal spłonął. Prawie jak koszmar. Tylko bąbelki i promienie słońca, które leciały z bosych stóp dziewcząt, były prawdziwe.

Agouti ćwierkała z całą stanowczością, paląc rosyjskie czołgi:

- Jestem dziewczyną - super!

I znowu podpaliła wszystko i zniszczyła. Po prostu totalna zagłada. Ze zniszczeniem i bez stworzenia. Ale opal!

Azumi z kolei rozbijając rosyjskie samochody zaśpiewa:

- Jestem Japonką... Co oznacza, że dziewczyna jest hiper!

I znowu dziewczyny zrobiły prawdziwy bałagan. Są tacy zaciekli i doświadczeni. A ich bose stopy są po prostu nieuchwytne i zabójcze! I uderzają niczym promienie laserowe.

Cóż, Japończycy walczą na tym terenie. A z drugiej Gerda, Charlotte, Christina i Magda wybrały siebie.

Te dziewczyny nikogo nie zawiodą. Teraz przeszli na Panterę, ponieważ czołg Lew został zniszczony przez radziecki samolot szturmowy. I zniszczmy wszystkich.

Charlotte wycelowała z armaty i wystrzeliła trzydzieści cztery na raz, rozbijając radziecki samochód i szczekając:

- To jest czołg! Wszystkie czołgi!

Wojownicy strzelali bardzo celnie. Charlotte z bliższej odległości opanowała szybciej strzelające działo Pantery. I tam dotarła. Ogólnie rzecz biorąc, dla Niemek jest to akrobacja. I chcą się wyróżniać.

Radzieckie trzydzieści cztery są całkowicie bezpieczne dla przedniego pancerza niemieckiego czołgu. A Niemcy do nich strzelają i się śmieją.

W nadchodzącej bitwie radziecka maszyna nie ma nic do złapania przeciwko niemieckiej. Ale w rzeczywistości trzydzieści cztery zbliżają się. I taranują bez problemu, jeśli coś się stanie. Albo próbują strzelać w bok. Zachowując się z całą arogancją.

Charlotte znokautowała trzydzieści cztery i zaśpiewała:

- Lew jest kaleką w myśleniu, tygrys jest przyczyną najróżniejszych kłopotów... A na świecie nie ma nic fajniejszego niż "Pantera"!

W każdym razie radzieckie czołgi czuły siłę sowieckich dziewcząt.

A wojownicy są naprawdę super. Mają dziką moc.

A ninja jeszcze bardziej. Uwielbiają niszczyć...

A kiedy chwycili za miecze... Nikt tu nie może się oprzeć! Cały metal będzie pęknięty! I pozwól ninja zniszczyć. I tnij stal. Dziewczyny ninja młotkują w radziecki sprzęt. I siekają na odległość i mieczami.

Azumi uśmiecha się i coś krzyczy... W tej rudowłosej jest tyle wściekłości. A jednocześnie łaska.

Dziewczyna jest naprawdę jak wieczna bogini. Brała także udział w schwytaniu admirała Rozhdestvensky'ego. Położyć kres Cuszimie. Następnie Japonia pokonała carską Rosję, choć niewielu w to wierzyło.

Mikado nigdy nie podjąłby decyzji o ataku na imperium rosyjskie, gdyby nie ninja. Z takimi wojownikami możesz pokonać każdego kolosa. I wygrali! Ninja mogliby to zrobić... Technika ninja jest wyjątkowa, a magia jest wszechmocna. Dopiero zwyczaj niewtrącania się w to, co światowe, pozwolił światu żyć samodzielnie. I tak ninja zdominowaliby całą planetę.

A może pobiegliby do innych światów! Oto nadludzka siła ninja! To wojownicy na najwyższym poziomie i super klasie!

Obie dziewczyny zajęły Port Arthur. Ale ninja stoczyli ograniczoną wojnę. Gdyby natychmiast wspięli się na tę fortecę, cytadela upadłaby. I wojna z Rosjanami dobiegnie końca. Ale ninja dali także zwykłym japońskim żołnierzom możliwość wykazania się. I osiągnęli, że armie zyskały sławę.

Kondratenko również został wykończony przez ninja, odpierając ostatnią wolę Port Arthur, by stawić opór. A reszta rosyjskich dowódców poddała się. I twierdza nie do zdobycia upadła. A Rosja przegrała wojnę, mając przewagę liczebną. Cesarstwo carskie rzadko przegrywało wojny. Od czasów Iwana Kality Moskwa niemal cały czas się rozwijała. I prawie w każdym królestwie dodawało terytorium. Ale wtedy to się stało... Po raz pierwszy ziemie zostały utracone. A car Mikołaj II okazał się ostatnim z rodziny Romanowów na tronie.

Potem przyszedł Rząd Tymczasowy i bolszewicy.

Azumi pomyślał, co by się stało, gdyby wtedy nie interweniowali ninja? Najprawdopodobniej Rosja pokonałaby Japończyków na lądzie. Ma więcej żołnierzy, a Rosjanie są być może lepszymi wojownikami niż Japończycy. Wtedy pokonałbym go na morzu.

Musieli oddać Wyspy Kurylskie, a wraz z nimi wszystkie swoje podboje w Azji, łącznie z Tajwanem. Rosjanie nie zdobyliby samej Japonii, ale mocno by ją przycisnęli!

W tym przypadku Rosja kontrolowałaby zarówno północne Chiny, jak i Koreę. Stanie się największym imperium światowym. Liczna armia carska - największa na świecie - mogła rozbić Niemców w XIV.

Podczas I wojny światowej obie dziewczyny pomogły w zdobyciu niemieckich twierdz na Pacyfiku. Reszta ninja nie przeszkadzała. I to wystarczyło. Jednak pierwsza wojna światowa nie była trudna dla Japonii! Udało nam się uchwycić nie za dużo, ale bez większego ryzyka. Wśród zwycięzców znalazła się Kraina Wschodzącego Słońca. Choć wielu mówiło: trzeba zawrzeć sojusz z Niemcami - wzięliby więcej.

Podczas II wojny światowej nie było innego wyjścia, jak tylko zagarnąć kolonie Wielkiej Brytanii i USA.

Azumi podszedł do młodego radzieckiego żołnierza. Został powalony przez falę uderzeniową, ale praktycznie nie odniósł obrażeń. Japoński ninja włożył mu bosą stopę w twarz i krzyknął:

- Pocałunek!

Posłusznie ucałował różową, niemal pozbawioną kurzu podeszwę wiecznej dziewczyny.

Rudowłosa piękność zagruchała z zadowoleniem:

- To jest fajne! A teraz poliżmy moją piętę...

Młody człowiek zaczął poruszać językiem. Skóra japońskiej podeszwy smakowała przyjemnie i pachniała kwiatami i polnymi ziołami. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety ninja są bardzo piękne i wysportowane. Azumi ma rude włosy, jest wysoka i duża jak na Japonkę. Jest bardzo krągła, a jej mięśnie przypominają mięśnie sportowca. Ale jednocześnie bardzo seksowna dziewczyna.

A kto może się z tym równać?

Młody człowiek całował jej bose stopy i był bardzo podekscytowany. Azumi się włączyła. A ona chciała coraz bardziej się cieszyć. Następnie Japonka rozłożyła nogi i usiadła tuż na twarzy młodego jeńca. Trzeba naładować akumulatory. I wyssaj całą energię z silnego, przystojnego młodzieńca.

. ROZDZIAŁ nr 8

Niemieckie czołgi ominęły Kursk i utworzyły kocioł. Tym razem, dzięki pomocy ninja, Operacja Cytadela zakończyła się sukcesem. Armia Czerwona została otoczona. Nie miała jednak zamiaru się poddawać. Stalin zawahał się. Z jednej strony przywódca nie chciał oddać terytorium nazistom. Z drugiej strony okrążonym żołnierzom groziła prawdziwa śmierć. I to nie tylko z głodu, ale także z szybkiego zużycia amunicji.

Morale nieco spadło, gdy szanse na wygranie wojny zaczęły maleć. Stalin nie chciał oddać Kurska i pozwolić Krautom na wyrównanie frontu.

Ale najwyraźniej nie było wystarczających rezerw, aby uwolnić okrążonych ludzi. Japonia, posiadająca liczną piechotę, przedarła się przez front sowiecki i rzuciła się na Primorye. Ofensywa rozpoczęła się na Mongolię. Stalin wysłał dodatkowe rezerwy do bitwy z samurajami. Przygotowany do obrony wschodnich granic.

Na froncie pojawił się także nowy niemiecki czołg Tiger-2. Samochód podobny do Lwa, ale o dwadzieścia dwie tony lżejszy. Z podobnym pancerzem na czole, nieco mniejszymi bokami i rufą, ale z armatą 88 mm. Tygrys-2 został wyposażony w silnik Leva o mocy 1000 koni mechanicznych, co pozwoliło osiągnąć zadowalające właściwości jezdne nowego niemieckiego modelu.

W ten sposób Krauci otrzymali dobry niszczyciel czołgów. W praktyce jest lepszy od "Leva", nieco lżejszy i co najważniejsze bardziej mobilny.

Stalin, przestraszony tym rozwojem wydarzeń, nie jest temu przeciwny i oferuje Führerowi pokój lub przynajmniej rozejm. Hitler po pewnym wahaniu zgodził się, ale zaproponował następujące warunki: powrót wszystkich więźniów, wypłatę odszkodowań, bezpłatne dostawy chleba, metali i ropy do III Rzeszy. No i koniec walk partyzanckich na okupowanych terytoriach.

Stalin pospieszył się zgodzić. Co mógł zrobić?

Niemcy wykorzystali chwilę wytchnienia, aby otworzyć drugi front przeciwko Wielkiej Brytanii i zająć wszystkie jej kolonie.

Kompania dziewcząt ze specjalnego batalionu SS "Wilczyca" przyleciała samolotem transportowym Me-323 do Tunezji. Wszystkie wojowniczki były dobrze wybrane, młode i jeszcze niezamężne. Przeważnie wysokie, wysportowane blondynki, kolor narodu niemieckiego, jego krew i sok.

Wśród pozostałych wojowniczek wyróżniają się dwie dziewczyny, miodowa blondynka i ognista ruda, które swoją urodą i powagą w spojrzeniu również zasługują na podium. Gdyby wszyscy pozostali wojownicy byli stosunkowo doświadczonymi wojownikami, którym udało się wyczuć proch we Francji i na Bałkanach. Ale nie tak bardzo, że z powodu przejściowości działań wojennych i braku pragnień, wysyłanie dziewcząt w sam środek tego. Oni już walczyli, wtedy te dwie były bardzo młode, prawie dziewczynki, ostatnie, które zastąpiły tych, którzy zginęli podczas nalotu. Oczywiście, byli też szkoleni z całą niemiecką pedanterią, ale i tak byli tacy niewinni, przecież mieli zaledwie szesnaście lat. Prawdziwe róże porzucone na pustyni.

Ognisto rudowłosa "wilczyca" zapytała swoją blond przyjaciółkę:

- W armii brytyjskiej jest wielu czarnych. Są bardzo niegrzeczni i okrutni, ale wyobraź sobie Gertrudo, co się stanie, jeśli zostaniesz schwytany i zaczną się tortury?

Miodowa blondynka spokojnie odpowiedziała:

"Postaram się nie dać schwytać Shellowi, ale jeśli taka jest wola Pana, nie oddam niczego wrogom!"

Rudowłosa Shella powiedziała szeptem:

- Krążą pogłoski, że wkrótce wznowiona zostanie wielka wojna na wschodzie z Rosją. A wojska są już gromadzone i koncentrują swoje siły. Nie bez powodu tak wielu piechoty zostało powołanych do wojska; dziewczęta mówią, że we wsiach prawie nie ma już mężczyzn!

Gertruda zgodziła się z westchnieniem:

- Tak, to byłoby przerażające! Prowadzić wojnę z Rosjanami: okrutnymi i fanatycznymi, z ich niekończącymi się przestrzeniami i surowymi zimami... To będzie coś strasznego!

Rudowłosa sprzeciwiła się:

- Rosjanie nie byli w stanie pokonać nawet maleńkiej armii fińskiej, ale pokonaliśmy największe siły wroga! Cała Europa jest już pod nami, a Rommel miażdży Brytyjczyków w Afryce. Dlaczego myślisz, że przegrasz?

Gertruda odpowiedziała niechętnie:

- Rosjanie mają dużą populację i niekończące się przestrzenie. Wchłoną zbyt wielu żołnierzy! A jeśli nie uda nam się zdobyć stolicy Rosji przed zimą, nasi żołnierze po prostu zamarzną, a nasz sprzęt się rozerwie i utknie w zaspach, będzie naprawdę strasznie!

Ognista Shella energicznie pokręciła głową:

- Och, nie ma co rozmawiać o takich paskudnych rzeczach, lepiej zaśpiewajmy jakiś romans. O miłości...

Gertruda uśmiechnęła się niewinnie i zgodziła się:

- Oczywiście, najlepiej śpiewać!

Dziewczęta "Wilczycy" zaśpiewały swoim czystym, krystalicznym głosem:

Perłowa, drżąca fryzura,

Moja klatka piersiowa jest zmartwiona i drży!

Jestem dziewczyną jak nieśmiała brzoza,

Boję się ruszyć i oddychać!


A co szepcze Ci do ucha świeży wiatr?

Piasek chrzęści pod bosymi stopami...

I nie ma szczęśliwszej osoby na świecie,

Kiedy idę z tobą do lasu!


Zdradź mi, kochanie, wielką tajemnicę,

Jak udało ci się oczarować swoje serce!

Ale czy twoja twarz jest taka smutna?

Najcieńsza nić zmarszczek przebiegła po moim czole!


Młodzieniec odpowiada mi ze smutkiem;

Wojna rozdzieli Was na długi czas!

Aby znaleźć nam miejsce w rajskich lasach,

Szatana trzeba wrzucić do piekła!


W odpowiedzi smukła brzoza skinęła głową,

Jesteś dla mnie więcej niż drogim przyjacielem!

Choć wynik bitwy może być łzawy,

Ale Bóg Jezus Pasterz jest z nami!


Rozpędźmy piekło demonów - złe cienie,

Niech gaje zakwitną zielenią!

Pogłaszcz moje opalone kolana,

Trzymaj mnie mocno, kochanie!


A on odpowiedział dziewczynie jakby dla żartu:

Powiedział, słysząc dźwięk rozkładających się gałęzi;

- Czy poczekasz na mnie rok, kochanie?

Pokusa gorących żurawi jest silna!


W odpowiedzi powiedziałem mu tak surowo:

- Nie będę stał przy maszynie jako cywil!

A ja lubię drogę wojskową,

Chcę walczyć, pokonać złych!


Doszedłem do sedna - obciąć gałęzie, warkocze,

Dali mi nową maszynę z dyskiem!

Choć trawa płacze jak perły rosy,

Dlaczego niewinność - stała się jak żołnierz!


Zatem, że Ojczyzna jest mi droższa niż wszystko,

Ojczyzna nad gwiazdami płonie w duszy!

To nie wnętrze wpycha się na łóżko,

I spędź noc z karabinem w chatce!


Zwycięstwo nadejdzie, mocno w to wierzę,

W końcu nasza sprawa jest zawsze słuszna!

Cóż, uśmiechajcie się radośniej, chłopaki,

Czeka nas dobry los, uwierz mi!

Razem z nimi śpiewała cała rodzina, a dziewczyny kręciły głowami i klaskały w dłonie. Jednak ich idylla została przerwana, zawyła syrena i na niebie pojawiły się angielskie samoloty! Spitfire'y próbowały zaatakować karawanę zaopatrzeniową. ME-109 z konwoju eskortowego dzielnie ruszyły w ich stronę. Ognisto rudowłosa Shella nawet podskoczyła z radości:

- Tutaj zaczyna się bitwa w powietrzu! Będzie fajnie!

Gertruda potwierdziła podekscytowana:

- Teraz są nasi, ustąpią im!

Było osiemnaście angielskich Spitfire'ów i piętnaście niemieckich Messerów, co nie stanowiło dużej różnicy. Zablokowano ogień z karabinów maszynowych i dział lotniczych. Shella zachichotała i wskazała palcem:

- Spójrz, jak nasi ludzie je młócą! Uroda!

Gertruda powiedziała filozoficznie:

- W walce nie wygrywa najsilniejszy, ale na tyle podły, aby ją sprowokować i sam się nie angażować!

- Wojna to zawody, w których wszyscy są dyskwalifikowani przed startem! - Wsparcie Shelly.

Jeden z angielskich Spitfire'ów zapalił się już i zaczął spadać, a za nim niemiecki... Bitwa zaczęła się zaostrzać z jeszcze większą zaciekłością. Samoloty brytyjskie były uzbrojone w karabiny maszynowe, a Niemcy w armaty, niektórzy z jednym działem 20 mm, inni aż z trzema działami 20 mm, ale takich maszyn były tylko dwie... Charakterystyka prędkości i zwrotność są takie same prawie tak samo, może nawet z ME-109 ma nawet mniejszą wagę i szybciej wykonuje zakręty. Ale Brytyjczycy nie są tacy prości, więc trzech ich wojowników rzuciło się w stronę transportu, nie zwracając uwagi na osłonowy ogień. Dziewczyny w środku krzyczały:

- No, chłopaki, nie przegapcie tego! Wymuszony ogień lub!

Ognista Shella krzyczy:

- Forer! Forer!

Me-323 to ogromny transportowiec, mogący pomieścić do 200 żołnierzy, wyposażony w sześć karabinów maszynowych do broni defensywnej. Układają się w układ "jeża" i zaczynają bazgrać... Myśliwce strzelają , a kule dużego kalibru przebijają skórę i przebijają powłokę. Wojownicze dziewczęta odskakują, kwicząc jak świnie:

- Suka ma młode.

Jedna z dziewcząt jest uzależniona i ma drgawki. Podbiega do niej lekarka i od razu stwierdza:

- To wiało! - I robi jej opatrunek. Uspokaja się i próbuje powstrzymać jęki.

Ale wtedy Messerschmitt podchodzi do tyłu angielskiego myśliwca, celne strzały, zapala się i spada. Dziewczyny krzyczą:

- Niesamowity! To jest nasz facet!

W tym momencie strzelec maszynowy zasłaniający kadłub (a to mężczyzna) upada, przestrzelony kulą. Gertruda pędzi jak błyskawica, chwyta się drutu i upada, spadają jej buty. Młoda dziewczyna, błyskając nagimi, różowymi obcasami kilkoma skokami nad powalonymi ciałami, podskakuje do karabinu maszynowego i naciska spust. Ołów wypluwa się z lufy, a Spitfire traci kontrolę i zaczyna wpadać w korkociąg.

Wilcze dziewczęta piszczą z zachwytu i skandują:

- Puck! Krążek do hokeja! Niemcy vs Wielka Brytania dwa-zero!

Gertruda nie zdążyła jednak zestrzelić drugiego myśliwca, został on zniszczony przez niemieckich pilotów. Bitwy powietrzne są krótkotrwałe, a Brytyjczycy uciekli, tracąc ponad połowę myśliwców. Wynik to 11 na 3 na korzyść Niemców. Dziewczyny w odpowiedzi wykrzyknęły radośnie i uścisnęły sobie dłonie. Pochwalili także Gerdę, która nie była zagubiona i jako swój atut zarejestrowała pierwszy zestrzelony samolot, swoją ofiarę! Dziewczyna zarumieniła się z wielkiego podniecenia i mruknęła:

- Tak, nie pamiętałem siebie! Czy to było coś takiego? Zupełnie nie do pomyślenia! jakbym był w transie...

Shella mruknęła z niezadowolonym uśmiechem:

- Ale nie mogę sobie wybaczyć opóźnienia. Więc po prostu to podniosłem i zwolniłem!

Dowódca kompanii Mercedesa pocieszał Shellę:

- Przed nami jeszcze wiele walk! To jest Afryka!

Shella zachichotała i zażartowała:

- Małe dzieci, na litość boską, nie idźcie na spacer do Afryki! W Afryce są rekiny, w Afryce są goryle, a w Afryce są duże krokodyle! Ale Wielka Rzesza; Powiedział nam - nie dryfujcie!

Wszystkie dziewczyny roześmiały się zgodnie. Jak fajnie było...

. ROZDZIAŁ nr 9.

Stolica Tunezji nosi również nazwę Tunezja, gdzie znajduje się główna baza nazistów w Afryce. Główny sojusznik Niemiec: Mussolini przystąpił do drugiej wojny światowej dopiero 17 czerwca, pięć dni przed kapitulacją Francji. Chciał "pokonać", a raczej kopnąć pokonanego już wroga, aby zyskać znaczne zdobycze terytorialne. Cóż, jeśli Niemcy zawiodą, sami otwórzcie drugi front południowy przeciwko III Rzeszy! Armia włoska nie działała zbyt skutecznie i mimo przeważającej przewagi liczebnej była w stanie przejść zaledwie kilka kilometrów kosztem ogromnych strat. Ale Mussolini nie przystąpił do wojny szczególnie pomyślnie. Następnie Włosi walczyli z niezwykle niewielkim sukcesem. Bije w Grecji, mimo przewagi liczebnej, w Etiopii, mając prawie pięć razy więcej sił niż Brytyjczycy, oraz w Libii, tracąc prawie całe terytorium z zaczętymi już szybami naftowymi. Ale Rommel, młody generał, który wstąpił do partii nazistowskiej jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy, przypuścił potężny kontratak na Brytyjczyków. Co więcej, rozpoczął ofensywę jeszcze przed przeniesieniem głównych sił, mając zaledwie dziesięć czołgów i pięćdziesiąt ciężarówek przebranych za czołg. W szybkim ataku najlepszy brytyjski generał Calico został schwytany, a prawie cała Libia wróciła pod kontrolę nazistów. Jednak dobrze ufortyfikowana twierdza Tolbuk, tak miernie poddana przez Włochów, wciąż się trzyma! Rommel ma tylko dwieście czołgów, wszystkie T-1 i T-2, czyli lekkie, a kolejne dwieście włoskich to kliny karabinów maszynowych o wadze 2,7 tony. Oczywiście przy takich siłach trudno walczyć z Matyldami: mając przedni pancerz 78 mm i 70 mm Cromwells. Podczas gdy front chwilowo się stabilizuje, obie strony kumulują siły...

Kompania SS wylądowała na lotnisku i od razu dmuchnęło na nią gorące afrykańskie powietrze. Gdyby tylko było lato, czerwiec i Afryka! Dziewczyny jednak starały się opanować i nie pokazywać, że jest im gorąco. A potem Mercedes zamówił:

- Zróbmy marsz przez pustynię! A przy okazji będziemy testować filtry przeciwsłoneczne i skakać w strojach kąpielowych!

Dziewczyny skrzywiły się z niezadowolenia: znów poddano je eksperymentom. Chociaż oczywiście noszenie kostiumu kąpielowego w taki upał jest o wiele przyjemniejsze niż noszenie munduru, a nawet kamizelki kuloodpornej, do której noszenia też można zmusić.

Dziewczyny szybko przebrały się w łaźni w pustynne stroje i zaczęły nakładać krem ochronny, który swoją drogą powinien pomóc im szybciej się opalić. Gertruda pomogła Shelli nałożyć olej i pomogła Gertrude. Rudowłosa zauważyła:

- Taka jest Tunezja, na obrzeżach slumsów, tylko w centrum jest pięćdziesiąt kamiennych domów i kilkanaście meczetów. Czytałem bajki i spodziewałem się zobaczyć wśród Arabów wspaniałe pałace z fontannami i ogrodami!

Gertruda odpowiedziała z westchnieniem:

- Niestety, gdyby w naszym świecie było jak w bajce! Niestety, nasz świat jest bezlitosny, niesprawiedliwy i podstępny! Ciało wzdycha i cierpi w agonii!

Shella mówiła dalej:

- Ależ to mądry człowiek, chwalebny postęp! Choć zdaje się, że Pan o nim zapomniał!

Pozostawione w samych strojach kąpielowych i lekko opłukane w chłodnej wodzie przed nałożeniem kremu, piękne dziewczyny odczuły pewną ulgę. Jeśli w samolocie nie było tak gorąco, to na lotnisku i w mieście było po prostu piekło. Co prawda innym wilczycom udało się już walczyć w Grecji, gdzie nawet w kwietniu jest ciepło, ale wciąż nie tak jak w Afryce latem.

Po prysznicu dziewczyny założyły skórzane klapki, ale Mercedes zamówiła:

- Weź w dłonie kolejny krem i dokładnie nasmaruj podeszwy! Będziesz musiał przejść przymusowy marsz przez pustynię boso! Jeśli mrugniesz, zrozumiesz, więc zaczynaj.

Dziewczyny bez większego entuzjazmu namaściły swoje zgrabne bose stopy, dziewczęce nogi. W końcu piasek Sahary to prawie gorąca patelnia. To prawda, że tutaj wciąż jest blisko wybrzeża i często są tam łąki porośnięte trawami. Ale bieganie z gołymi podeszwami po kamieniach, żwirze, piasku, które nagrzało afrykańskie słońce? To jest absolutnie dzikie!

Jednak dziewczęta nie są takimi maminsynkami, elitarny program szkoleniowy obejmuje przymusowe marsze dla dziewcząt z Niemieckiego Związku Kobiet, często boso i po nierównym terenie. Więc wojownicy się nie kłócą! Ogólnie rzecz biorąc, dla nazistowskich Niemiec postać była pragnieniem różnych eksperymentów. Hitler był zagorzałym wielbicielem teorii Nietzschego o nadczłowieku, czyli człowieku przyszłości. Musi być silniejszy, szybszy, mądrzejszy i bardziej okrutny niż współczesny człowiek. Prawdziwy niemiecki żołnierz musi być: silny, szybki, doświadczony - bo jest Aryjczykiem! Ale aryjki, które rodzą bohaterów, same muszą być bohaterami, a siłę należy kultywować! Dlatego najlepiej przygotowane dziewczyny są intensywnie szkolone, hartowane i wykształcone! Zatem ich życzliwe, genetycznie uzdolnione piękności muszą przejść ekstremalne hartowanie na afrykańskich pustyniach: aby udowodnić, że Aryjczyk i Aryjka poradzą sobie ze wszystkimi testami, a nie barierą nie do pokonania - niezwyciężony i waleczny żołnierz Trzeciej Rzesza!

I tak kompania opuszczając miasteczko wojskowe, biegnie wąskimi, skalistymi łowiskami Tunezji.

Bose obcasy dziewczyny kłują czarne, ostre kamyki drogi i pieką się mocno. Ale lubrykant faktycznie lekko łagodzi oparzenia, a przy szybkim biegu nie piecze tak bardzo, mimo że słońce minęło już od południa i temperatura jest maksymalna. Jednak brudne arabskie dzieciaki są coraz mniejsze, mają małe czarne szpilki, nie mają kremu i nawet nie marszczą się. Najwyraźniej mają odciski na podeszwach. Arabscy mężczyźni patrzą na prawie nagie dziewczyny w strojach kąpielowych i o dobrze rozwiniętych muskularnych ciałach ; z otwartymi ustami, a kobiety szybciej rozchodzą się na boki, jeszcze mocniej otulając się czarną burką.

A dziewczyny biegają trzymając na ramieniu karabiny maszynowe, a każdy z plecakiem z zaopatrzeniem i granatami. A to w sumie dwadzieścia kilogramów... Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że dziewczyny zostały wybrane na mocne fizycznie i od kilku lat trenują w spartańskich warunkach, to i tak jest to waga, zwłaszcza jeśli upały się skończyły pięćdziesiąt stopni w cieniu i trzeba pokonać dystans maratonu.

Gertruda biegnie, starając się oddychać jak najdokładniej, żeby starczyło jej sił na dłużej. Choć nie żyła długo, ostatnie osiem lat spędziła w szkole specjalnej dla dzieci elity genetycznej. Ale to nie znaczy, że żyli w komfortowych warunkach. Wręcz przeciwnie, wstawanie o piątej rano, kąpiel pod lodowatym prysznicem, wykonywanie ciężkich ćwiczeń, godzinny jogging, a potem kilka godzin pracy. Następnie ucz się, przed lunchem, więcej treningów, w tym sparingi bojowe. Szkolenie wojskowe, nauka, szkolenie, aż do dziesiątej, po czym gaśnie światło. To prawda, jedzenie było dobre, ale nie dano nam mięsa, warzyw, owoców, ryb, słodyczy i słodyczy, tylko na urodziny Führera, Boże Narodzenie i 1 maja. Czasu wolnego praktycznie nie ma, wszystko jest ściśle regulowane... Wykorzystywano je do przygotowania ludzi przyszłości, którzy mieli rządzić Ziemią. Sam Himmler, szef SS, nadzorował taki program.

Co Gertruda myślała o nazistach i Hitlerze? Tego właśnie nauczali, że Hitler jest największym geniuszem wszechczasów, niezwyciężonym dowódcą i przyszłym władcą Ziemi. A także, niczym pierwszy aryjski Jezus Chrystus, namiestnik Najwyższego Boga, który nakazał podbój tego i innych kosmicznych światów!

I rzeczywiście Niemcy odniosły zwycięstwo, a wiara w Fuhrera wzrosła! Ale teraz faktycznie jest w stanie wojny. Biegną, dziewczyny brązowe od tłuszczu, przez pustynię, bose stopy pieką mieszaniną piasku i żwiru i już zaczynają odczuwać rosnące zmęczenie; ból łydek, pleców i suchość w ustach. Ale ona jest prawdziwą Aryjką i nigdy się nie złamie! Niech jej serce pęknie, zamiast się poddawać. I to nie pierwszy raz, kiedy Gertruda ucieka. Pamiętam, że odbyli przymusowy marsz przez góry. Bosa dziewczyna Gertruda z pistoletem maszynowym na ramieniu biegła po ostrych kamieniach przełęczy, całkowicie rozcinając sobie podeszwy tak, że na kamieniach pozostały krwawe ślady, ale dotarła do końca. Czy więc zamierza się teraz poddać? NIE! I znowu nie! Będzie walczył do końca, dopóki nie pokona dystansu. Co prawda nigdy nie biegał w takim upale, ale... Od czegoś musiał zacząć, żeby przetrwać próbę do końca i wierzyć w przyszłe Zwycięstwo! I nie Niemcy: ona nie ma co do tego wątpliwości, ale zwycięstwo nad sobą!

Już jest łatwiej, a w wytrenowanych płucach otwiera się drugi oddech... Słońce już zachodzi, a duszący upał ustępuje. Powoli, prawie niezauważalnie, ale cofamy się!

Rudowłosa Shella również cierpi, ale jest coraz silniejsza. Ona i Gertruda były starymi przyjaciółkami, miały nawet łóżka obok siebie w baraku dziewcząt. Często sparingowali ze sobą. Dwóch przyjaciół pozbawionych dzieciństwa i wcześnie dojrzałych. Jednak życie to walka, odwieczna walka. A być może największą tragedią ludzkości i każdego człowieka będzie sytuacja, gdy nie będzie już o co walczyć!

Shella po raz pierwszy zobaczyła Hitlera na wiecu; gdy ona sama miała zaledwie pięć lat. Wtedy nie był jeszcze Führerem Wielkich Niemiec, a po prostu jednym z polityków opozycji. Ale można było poczuć coś wyjątkowego: nieopisaną charyzmę tego przywódcy z małym wąsem! Shella nie pamiętała, o czym dokładnie mówił przyszły Führer. Adolf Hitler mówił bardzo emocjonalnie, energicznie machał pięściami, często wypowiadał słowa: Wielkie Niemcy, męstwo, honor, rycerskość, siła, godność! A cały tłum po prostu ryknął z nieopisanego zachwytu. I jakie były brawa. I już wtedy Shella zdała sobie sprawę, że przed nią stał Bóg wcielony!

Tak zapamiętała ten dzień! Jej rodzice uwielbiali Fuhrera na długo przed dojściem Hitlera do władzy. Dołączyliśmy do partii pod koniec lat dwudziestych, kiedy szanse nazistów na dojście do władzy wydawały się iluzoryczne, a naziści otrzymali dwa-trzy procent głosów! No cóż, Fuhrer był już Fuhrerem i prawdziwym przywódcą! Ale dopiero poważny kryzys, który wstrząsnął wszystkimi podstawami społeczeństwa, aby Niemcy znalazły w nim swojego przywódcę. Dziewczyna dorastała w trudnych warunkach elitarnych koszar, w których spędziła osiem lat, ale nigdy w duszy nie nienawidziła Führera.

Nawet wtedy, gdy ona i pozostali przyjaciele okrutnika byli biczowani szerokimi pasami (aby nie przeciąć skóry!), albo trafiali do celi karnej, gdzie musieli pchać przed sobą koło. Kara wymyślona przez SS jest również wyrafinowana. Kręcisz kołami, a do Twojego ciała przymocowane są czujniki, z których płynie prąd. Im szybciej go kręcisz, tym słabszy prąd uderza, a silniejszy, gdy zwalniasz. Rodzaj mieszanki kary za występki i treningu fizycznego. Byli zahartowani i wyszkoleni w stylu starożytnej Sparty, który podziwiał Hitler, jego główny policjant i kat Trzeciej Rzeszy, Himmler!

Jak powiedział Fuhrer: "Niemiecki chłopiec musi znosić bicie od dzieciństwa i przyzwyczajać się do okrucieństwa!" Cóż, Himmler wysunął podobną tezę wobec dziewcząt! Dlatego uwielbiał cytować Nietzschego - okrucieństwo, okrucieństwo i jeszcze raz okrucieństwo cementujące naród!

Dystans pięćdziesiąt, a nawet trochę więcej kilometrów już przebyty, kolosalne obciążenie w takim upale i z obciążeniem dla takich małych dziewczynek. Gertruda i Shella nie czuły już swoich ciał, biegały jak lunatycy, czując, jak coś rozdziera im mięśnie i tępy ból w głowie. Ale teraz pojawia się polecenie:

- Skocz o krok! Wystarczy na pierwszy raz!

Dziewczyny zwalniają i idą szybkim tempem. Pięty zaczynają swędzieć jeszcze bardziej. Gertruda szepnęła do Chelle:

- Z piekła do czyśćca!

Przyjaciel nie zgodził się:

- Z czyśćca do nieba!

Kamienista gleba się skończyła i bose, wyczerpane stopy dziewcząt stąpają po miękkiej, szmaragdowej trawie. Gertruda zawołała:

- I jakże błogo, po męczarniach kłujących kamieni i płonących piasków pustyni, chodzić jak po aksamitnym naturalnym dywanie!

Tym razem Shella chętnie się zgodziła:

- Oczywiście, to prawdziwy raj! Po tak ciężkim, wymuszonym marszu! Myślę jednak, że będzie jeszcze trudniej.

Kiedy dziewczyny w końcu zeszły na podest, Mercedes zatrzymała je i kazała położyć się na plecach. Z grubsza dotknęła stóp pierwszych dziesięciu wojowników i powiedziała z wyraźną satysfakcją:

- Śliczny! A skóra nie złuszcza się, a na podeszwach nie ma pęcherzy. I nawet szpilki się nie zakurzyły, pozostały różowe, jakbyś dopiero wyszła z wanny! - Mercedes dorosła, zatrzymała się, a jej przyjaciółka rzuciła sztyletem z prędkością błyskawicy. Ostrze rozbłysło jak promień słońca wystrzelony przez ucznia z lustra, a czubek przyszpilił dużego, czarnego skorpiona. Głos oficera SS stał się szorstszy, a piękne rysy twarzy dziewczyny ostrzejsze. - Jutro będziemy biegać od rana do wieczora. Dlaczego robisz miny - jesteś Aryjczykiem czy nie? Jeśli tak, to musimy przeżyć, tych, którzy ulegną, rozstrzelamy na miejscu! Zapłać za pierwszy i drugi.

Po przeliczeniu dziewczyny zmuszano także do robienia pompek i ćwiczeń brzucha, a następnie litościwie kładziono je do łóżka. Na razie możesz odpocząć.

. ROZDZIAŁ nr 10.

Gertrudie śniło się, że jest wojownikiem w armii Attyli (Według nowego nauczania historii w III Rzeszy Attyla był Niemcem!). Oto nadchodzą do Rzymu, ogromna armia barbarzyńców. A główny trzon tej niemieckiej armii składa się z pięknych dziewcząt i atletycznie zbudowanych młodych chłopaków. Są mniej więcej równo podzieleni i idą ramię w ramię. Oprócz piechoty jest też kawaleria, a część wojowników występuje w zbrojach rycerskich, a inni, w tym wysportowane dziewczęta, są nadzy do pasa! A ta armia porusza się jak lawa wulkanu. Biją dobosze, to bardzo mali chłopcy w krótkich spodenkach i mundurkach Kinder Jugen, czyli sekcji juniorskiej, Hitler Jugent. Grają także trębacze, powiewają flagi z wizerunkami smoków i różnych zwierząt, ptaków, a nawet gadów! Mali perkusiści uśmiechają się, a ich rytm staje się częstszy.

Ale przed nami pojawiły się włócznie i stulecia armii rzymskiej. Stanie się to, o czym oni, barbarzyńcy, a jednocześnie nosiciele najwyższej kultury aryjskiej, od dawna marzyli. Daj bitwę tym nieudolnym i leniwym Włochom, a wtedy starożytny Rzym upadnie!

Atilla, ogromny i bohatersko zbudowany, niczym tytan wskrzeszony ze starożytnego greckiego posągu, rozkazuje:

- Atakuj moich dzielnych synów i córki!

Dziewczęta i chłopcy pędzą w stronę wroga: uderzenie w bębny osiąga najwyższy punkt. Gertruda biegnie, bose obcasy dziewcząt, zielone od trawy, błyskają z przodu i po bokach. Więc sam olbrzym Atilla ostrogami swego ognistego czerwonego konia. Potężne kopyta uderzają o ziemię tak mocno, że zaczyna drżeć.

Wojska rzymskie, nie zmieniając tempa, wyruszają im na spotkanie. Teraz obie armie zderzają się z siłą... Rozpoczyna się naprawdę piękna bitwa. Gerda, odpierając kilka ataków brodatego legionisty (a brody naprawdę nie lubi!), zręcznie wbiła mu ostrze w brzuch. Bestia upadła, a wojownik zawołał:

- Mężczyźni rodzą się, by przegrywać, chyba że są to Niemcy!

Dziewczyna rzuca się na kolejnego przeciwnika. Wykorzystując przewagę wzrostu i wagi, próbuje wyprzeć Gertrudę. Dziewczyna była nawet zaskoczona, jak szybko walczący rozpadli się na osobne wyspy, a formacja legionów upadła. Jest to jednak nawet na jej korzyść - jest mała, co oznacza, że jest zwinna. Wykonuje technikę "wiewiórczego ogona" i... ostrze miecza przecina szyję olbrzyma. Gerda uśmiecha się:

- Gruba, bycza szyja jest zwykle charakterystyczna dla ludzi, którzy nie są genialni i mają subtelny umysł!

Jednak jej potężny przeciwnik, wciąż w agonii, zamachnął się kilka razy, próbując dosięgnąć śmiałego zwycięzcy. Gertruda go wykończyła, a potem rzuciła się na trzeciego, po czym zauważyła, że dwadzieścia metrów od niej bosa Shella od razu walczyła z dwoma wojownikami. Rudowłosa przyjaciółka jest mocno popychana. Gertruda jest rozproszona i zostaje uderzona czubkiem w policzek, z przeciętego paska kapie krew. Dziewczyna uśmiecha się w odpowiedzi:

- Nie, tak łatwo się z tym nie uporasz! Kobieta może przegrać z mężczyzną we wszystkim, z wyjątkiem umiejętności litowania się nad nim! To już ostatni, nie skorzystam!

Gertruda wpadła we wściekłość i przeszła do ofensywy. Jej czarny przeciwnik (był to barczysty Maur) powoli się cofał...

To taka miła walka. Ale to taka drobnostka... To tylko sen. Ale dziewczyny ninja wykonują najważniejsze zadanie: szturmują Gibraltar.

To kluczowa twierdza. A jego zdobycie umożliwi III Rzeszy przerzucenie znacznych sił do Afryki najkrótszą drogą! Azumi podskakuje ze swoją przyjaciółką Agouti. Angielska artyleria strzela do dziewcząt. Piękności rzucają muszle gołymi piętami. Grają w coś w rodzaju ping-ponga! A to, co wysłała im brytyjska artyleria, leci z powrotem!

Azumi kopnęła pocisk gołą podeszwą i zaćwierkała:

- Czekam na ofiarę o północy!

W odpowiedzi Agouti, potrząsając śnieżnobiałymi włosami, zagruchała:

- Wróg obiecuje nieśmiertelność! I wciągnął nas do Gehenny!

A obie dziewczyny, bose i zabójcze, skoczą... No cóż, kto im się oprze?

Azumi ujęła wachlarz w bose palce i rzuciła jego igły w stronę brytyjskich murów... I zadziałało. Tyle zakłóceń i zamieszania. I płoną mury, i okopy zniszczone, i okopy zniszczone. A ta blond terminatorka Agouti wystrzeliwuje bąbelki gołymi palcami. I niszczą wszystko. Wszystko jest podarte i zmiażdżone.

Azumi energicznie podskakuje swoimi miedzianymi włosami, wydzielając ciepło. I wszystko z przodu świeci...

Dziewczyny zaśpiewały chórem:

Wojownik jest zawsze zdrowy

Wojownik jest gotowy na wszystko!

I nie przestawaj -

I nie zmieniaj nóg!


Nasze twarze lśnią

Przeciwnicy uciekają!

I znowu obnażyli zęby w ognistym uśmiechu. I potrząsają swoimi luksusowymi biodrami. To są naprawdę dziewczyny z Terminatora. A Brytyjczycy wycofują się przed nimi...

Gibraltar jest atakowany, piekielna magia ninja. To, co jest nieodparte i trywialne, jest niezrównane. To kobiety ninja, o których śnią wrogowie Japonii w swoich koszmarach.

Azumi zaśpiewał w pośpiechu, tnąc:

- Uroda! Uroda! Przetnę kota moim mieczem!

I jak potrząsa swoimi ognistymi włosami. I jak wszystko wokół niej stanie w płomieniach i rozwinie się wściekłym płomieniem. I czerwone języki wznoszą się na szczyt i kwitną szkarłatne pióra. Ogień powstaje tak szalony i szalony. Ani metal, ani kamień nie są w stanie wytrzymać takiego ciepła.

Azumi rozpryskuje bose stopy na piasku, powodując jego stopienie i zmianę w szkło!

Ta ognista dziewczyna jest taka agresywna. I bardzo piękna, seksowna i prawie naga. I to czyni ją tak cholernie atrakcyjną. I bardzo ikoniczna i charyzmatyczna postać. A Gibraltar zostaje zniszczony pod ciosami magii ninja. A ruiny się rozpadają, a angielscy żołnierze zamieniają się w szkielety. Dochodzi do totalnej masakry. Tylko same dziewczyny cięły swoich przeciwników niewidzialnymi mieczami. A ich piękno w agresywności jest niesamowite!

Azumi kręci swoimi rudymi włosami i ćwierka:

- Cholerny sport i mój rekord!

Dziewczyny zaczęły ciąć razem, wymachując mieczami. I lśniące, białe zęby i perłowe uśmiechy w kolorze kości słoniowej. I wysyłanie piorunów zniszczenia. Które usuwają wszelkie bariery. A czarni żołnierze Wielkiej Brytanii stoją w płomieniach. A wraz z nimi inni wojownicy.

Pożary w całej cytadeli. Obraz niebezpiecznej śmierci! A dziewczyny idą i sieją zniszczenie bez żadnych gwoździ i opóźnień.

Niemieckie czołgi poruszają się za pięknościami. Przestarzałe T-4 po modernizacji mogą nadal walczyć, a nawet przewyższać Shermany. Potężniejsze "Pantery", które demonstrują akrobacje w obliczu nadchodzącej walki. "Tygrys" ma nieco archaiczny kształt, ale jest potężny i odwrotnie, "Lew" jest dość nowoczesny, ale za ciężki. Hitler bardzo polubił ostatni czołg, a jego produkcja stale rosła. Niemcy poszli za ninja i nie ponieśli prawie żadnych strat.

A dziewczyny pobiegły do cytadeli, ich bose stopy stanęły w płomieniach i świeciły, a nawet błyszczały.

Piękni wojownicy i niosący śmierć masowo... Albo nawet zniszczenie i totalną zagładę!

Brytyjczycy, którzy przeżyli, zgodnie podnieśli ręce do góry. Lotnictwo brytyjskie zostało aktywnie zakłócone. Nie miała szans w starciu z ninja. A bąbelki wydobywały się z bosych stóp dziewcząt i wszyscy byli zdumieni ich fenomenalną mocą.

Wojownicy chodzili i latali, nie dając żadnych przystanków ani przerw żołnierzom angielskim.

Kobiety ninja przeszły przez ogień i wodę, uwalniając promienie słońca. A uśmiechnięte czołgi ruszyły wraz z nimi. Niektóre niemieckie samochody zostały zamalowane i przez to wyglądały znacznie gorzej.

Ale wojownicy, minąwszy płomienie i aktywnie kopiąc gołymi, wdzięcznymi nogami, wyszli na powierzchnię morza. Szli prosto po wodzie i gwizdali piosenki. To takie błyszczące i wspaniałe dziewczyny.

Azumi, podskakując na wzburzonych falach i wypuszczając gołymi palcami bąbelki, które zatapiały angielskie pancerniki i pancerniki, śpiewała głośno:

- Cesarz odrodzi się, imperium odrodzi się na nowo!

Blond terminator wypuścił promienie słońca i rzucił się na lotniskowiec. Podskoczy do niego i zaatakuje mieczem. Z potężnej maszyny odleciały tylko fragmenty. I dziesiątki samolotów na raz spadły do morza, opalizujące baranki. I rozstali się z sykiem i bulgotem.

Agouti weźmie to i zaćwierka:

- Jestem wróblem i jednocześnie orłem! Fajny wojownik osiągnął wielkość!

A blond terminator wyskoczy, podskoczy i przebije wodę swoimi szablami. I powierzchnia morza się zagotuje. I wzrosną fale tsunami . I wszystko rozpadnie się na kawałki i wiruje w ognistym wichrze. I będzie skakać i obracać się.

Azumi zakręciła swoimi ognistymi włosami i zaćwierkała:

- Śmierć chodzi po falach, będzie dla ciebie bardzo przerażająca!

I jak bosą nogą rzuci piłkę, i jak usmaży i wysadzi angielski krążownik...

Agouti wziął niszczyciel, stopił go jak promienie słońca i syknął:

- Ognista trąba powietrzna! Będzie więcej szaleństwa!

Azumi pisnęła, szczerząc zęby, i gołą piętą kopiąc huragan przez ocean:

- Ponad gwiazdami - wystartowała torpeda! Na rodzimej planecie będzie chłodniej!

Ognista terminatorka wyje i szczeka... A potem skacze i trzepocze na bosych stopach... Macha!

Agouti, ten blond terminator, pisnął:

- Jestem zabójczą pięknością! Uderzaj w wieżowiec jak miotacz ognia!

I obie dziewczyny popędziły przez morze. Z brytyjskich samolotów pozostał tylko popiół.

A brytyjscy więźniowie już byli ustawiani w kolejce. Czterej wojownicy: Gerda, Charlotte, Christina i Magda są właśnie tam. I pozwolili schwytanym żołnierzom klęczeć i zmuszać ich do całowania stóp dziewcząt. Więźniowie płci męskiej czołgali się. Całowali zakurzoną piętę i podeszwę Gerdy, a potem jej bose palce u nóg. Następnie więzień podczołgał się na piętach w stronę Charlotte.

I ona także całowała jej bose stopy, lekko zakurzone i wysmarowane olejem maszynowym. Co więcej, Anglik musiał zrobić to samo dla Christiny. Na zakończenie Magda, dziewczyna o złocistych włosach, ofiarowała swoją piętę i wyrzeźbione palce.

I jeden więzień poruszał innych. A także w krótkich spodenkach, a także całował gołe, zakurzone stopy dziewcząt. Aryjscy wojownicy celowo zanurzali stopy w oleju silnikowym, aby były brudniejsze i pachniały benzyną. Niech mężczyźni nie będą tak zadowoleni z ich całowania i niech piasek chrzęści w ich ustach.

A Gerda mówi z radością:

- Jestem blondynką i ześlę złą śmierć!

Charlotte kontynuuje z wielką pewnością siebie:

- Aby Rzesza mogła żyć, twój Churchill musi umrzeć!

Krystyna, wbijając bose, brudne stopy w twarz więźnia, syknęła:

- No cóż - życie niczego cię nie uczy!

Magda mówiła dalej agresywnie, ściskając gołymi palcami nos Anglika:

- Cóż, dlaczego, dlaczego!

I wszystkie cztery dziewczyny będą się śmiać... I obnażą swoje wielkie zęby! I ryczmy...

Ich "Pantera" jest już gotowa do walki. Skręca się swoim długim i mocnym pyskiem. Chociaż lufa czołgu nie jest gruba. I powiesił już na nim kilku angielskich oficerów.

I co? Źle się zachowywał!

Gerda wzięła go i krzyknęła:

- Powiesimy wszystkich... A gdzie jest twój Churchill!

Charlotte potwierdziła:

- Gibraltar, podwójne uderzenie!

. ROZDZIAŁ nr 11.

Upadek Gibraltaru umożliwił nazistom przerzucenie wojsk do Maroka na najkrótszą odległość. Na froncie radziecko-niemieckim zapanował spokój. Stalin zgodził się na rozejm i oszczędzał siły. Nacisk położono na rozwój nowych rodzajów broni. Przede wszystkim czołgi z rodziny IS oraz T-34-85. A także samoloty LA-7 i Jak-3. Miały one zastąpić te poprzednie, mniej doskonałe.

Jednak teraz Niemcy mają wolną rękę i pojawiła się szansa, aby wykorzystać wszystko, co się da. Przede wszystkim oczywiście Afryka. Ogromny czarny kontynent z kolosalnymi zasobami naturalnymi i ludzkimi przyciągnął faszystów. A Krauci oczywiście bardzo chcieli go złapać.

W tym samym czasie III Rzesza rozwijała także nowy sprzęt - w szczególności czołgi serii E, które miały stać się najlepszymi na świecie. Doszło więc do rywalizacji mózgów z innowacjami technicznymi. Niemcy liczyli także na samoloty odrzutowe. Co mogłoby wiele zmienić w bitwie powietrznej. Zwłaszcza biorąc pod uwagę opóźnienie w tej kwestii między Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią.

Pod tym względem niemiecka flota okrętów podwodnych była bardzo silna. I zadał wrogowi kłujące ukąszenia. Co więcej, wcześniej Wielkiej Brytanii bardzo obiecywano ninja. I co można zrobić przeciwko tym wojownikom?

Sami Brytyjczycy o tym nie wiedzieli. I otrzymywaliśmy coraz więcej ciosów ze strony III Rzeszy. Nastąpiła agresywna promocja produkcji broni.

Niemcom udało się wprowadzić do produkcji Panther 2, prawdziwą bestię maszynową! Ten projekt jest dobry dla każdego. I wydajność jazdy, broń i zbroja. Jednocześnie waga wcale nie jest wygórowana. Tylko pięćdziesiąt ton, z opancerzeniem i bronią Tygrysa-2. Oczywiście, dobra rzecz.

Pierwszy samochód tego typu został przekazany załodze Gerdy do wypróbowania. I że dziewczyny zawsze powinny być wyprzedzane. Oni naprawdę to bardzo kochają. I urzekają całymi armiami swoim pięknem. W końcu to właśnie robią dziewczyny, żeby faceci mogli mrugać oczami i podziwiać.

Podczas gdy "Pantera" 2 podróżuje po Maroku. Francuskie wojska de Gaulle'a są tutaj. Przed tobą znajduje się bateria, a Charlotte otwiera ogień.

Śnieżnobiała Gerda ćwierka:

- Fale i piasek - do świątyni Stalina!

Christina poprawia swojego partnera:

- Najprawdopodobniej nawet Churchill!

Gerda ćwierka, bosą stopą naciskając zamek pistoletu:

- Jeśli Churchill był szakalem, to Stalin jest tygrysem!

Dziewczyny strzelają do baterii. Przedni pancerz Pantery wytrzymuje dobrze, ale francuskie działa są ciche. Jeszcze kilka strzałów i wyrzucona biała flaga. Żołnierze De Gaulle"a poddają się. I pędzą do obozu.

Wojownicy ponownie wystrzeliwują Panterę i odjeżdżają, brzęcząc i skacząc.

Gerda śpiewa z zapałem:

- Och, jest gorąco, jest gorąco, nie smaż mnie!

Charlotte odpowiada strzelając z armaty i rycząc:

- Usiądę na koniu z białą grzywą!

Christina zachichotała, czołg obrócił wieżę. I strzelił do Shermana. Amerykański samochód zatonął i płonął jak świeca. Dziewczyny chichoczą i pokazują języki, krzycząc:

- Sherman, Sherman, gdzie byłeś!

I uderzając gołymi podeszwami, jeden o drugi, ryczą:

- Piłem wódkę za górą!

I piękne dziewczyny - z nimi wszystko staje się bogatsze i fajniejsze. A ich ciała są muskularne. W zbiorniku jest gorąco, a dziewczyny lśnią od potu.

Christina, gładząc swój wspaniały biust, mówi:

- Jednej rzeczy nie rozumiem... Jak mogliśmy, najwyższy naród aryjski, przespać Rosjan pod Stalingradem!

Magda w odpowiedzi zaśpiewała:

- Przeglądam stary notatnik... Generał stracony... Bardzo starałem się zrozumieć, jak mogłeś się poddać, aby wandale rozerwali cię na kawałki!

A dziewczyny będą się bić po głowach. To bardzo piękne charty.

Gerda wzięła go i zaśpiewała z zachwytem:

- Mój los nie szczędzi dobroci...

Bądź szczęśliwy, co oznacza, że będziesz miły!

A wojownicy uderzali jedną nogą o drugą. Wspaniałe dziewczyny. I ze znakiem jakości.

I zmiażdż wrogów wszystkich bez wyjątku. Tutaj natknąłem się na "Churchill". Maszyna z przednim pancerzem o grubości 152 mm. I został przebity. Anglik nie mógł nic zrobić. Charlotte naciśnie spust gołymi palcami i staranuje wroga. Nawet grube czoło nie pomagało.

Rudowłosa dziewczyna zaśpiewała:

- Finca, Finca i czarny kawior... Dinka, Dinka, zabrałeś żołnierza!

A wojowniczki chichoczą i szepczą agresywne słowa. A kto może się im oprzeć nawet we śnie?

Gerda obnaża zęby i mruga. Bardzo chce, żeby muskularny młody mężczyzna był obok niej i dotykał jej, głaskał, pieścił. Mimo wszystko

To jest takie słodkie. A szczególnie, gdy jesteś masowany.

Ale niestety marzyła. Trzeba walczyć i zabijać.

Ale ona jest nie tylko dziewczyną-terminatorem, ale także osobą. Ona też chce człowieka.

Gerda zadała Charlotte pytanie:

- Jak myślisz, jeśli istnieje Bóg, to jak odnieść się do cudzołóstwa?

Ognisty diabeł odpowiedział pewnie:

- Myślę bardziej pozytywnie niż negatywnie!

Gerda zachichotała i poprosiła o wyjaśnienia:

- Dlaczego tak myślisz? A co z Biblią?

Charlotte stwierdziła z przekonaniem:

- Naszym Bogiem jest Fuhrer, a nie Biblia! A kobieta powinna urodzić więcej dzieci dla Führera i Niemiec!

Christina chętnie się z tym zgodziła:

- I możesz to zrobić bez małżeństwa!

Magda, chichocząc, śpiewała, tupiąc bosymi stopami:

- I w zasadzie legalne małżeństwo,

Potrzebujemy tego do tego, potrzebujemy tego do tego...

Aby kobieta mogła kochać,

Nie więcej niż jeden! Nie więcej niż jeden!

Gerda zmarszczyła swoją śliczną twarz. A ona ryknęła:

- Ale chciałabym mieć kilku mężów. To byłoby wspaniałe! Mężczyźni są dobrzy, gdy są inni!

Charlotte chętnie się z tym zgodziła:

- Tak, mężczyźni powinni być inni! Jeden nadchodzi! A ja chcę przejechać się tym czy tamtym młodym mężczyzną!

Christina roześmiała się i zaśpiewała:

- Do czego, do czego... Bardzo tego chcę, bracia! Jeździj na człowieku, człowieku, żywym!

Magda zachichotała i zaćwierkała:

- Nie żywy, ale fajny!

Gerda potwierdziła:

- Człowiek z bronią! Brawo, wszyscy wygrywamy!

W odpowiedzi Christina zaśpiewała, potrząsając swoimi pełnymi i pięknymi piersiami:

- Szczerze chcemy ci powiedzieć! Nie patrzymy już na mężczyzn!

Charlotte, ten ognisty diabeł w odpowiedzi obnażyła zęby i syknęła:

- Dlaczego tak radykalnie? Możesz oglądać, a nawet jeździć na pulsującym jadeitowym pręcie! Nie ma co popadać w skrajności!

Gerda potwierdziła podobny fragment:

- Oczywiście, że nie jest to konieczne! Wszystkie skrajności się zbiegają, ale to tylko nas pogarsza!

Charlotte ostrzegła:

- Przed nami dwa Shermany.

Gerda w odpowiedzi tylko zachichotała i zauważyła:

- Nonsens! Są dla nas całkowicie bezpieczne!

Ognisty diabeł sprzeciwił się ostrożnie:

- Jak mogę to powiedzieć! Nadmierna pewność siebie tylko szkodzi!

Christina odpowiedziała na Twitterze:

- Nie tylko mieczem, nie tylko biczem...

Ale korona potrzebuje zbiornika...

Przecież bez Pantery przez dwie minuty...

Magda entuzjastycznie powtórzyła:

- Nie siedź na tronie!

W odpowiedzi Gerda w dalszym ciągu entuzjastycznie tweetowała:

- "Pantera" jest potężna we wszystkim...

Ognisty Diabeł potwierdził, nucąc:

- I umiejętnie wykonany...

Christina, nucąc z rozmachem i tupiąc nogami, ciągnęła dalej:

- I idziemy na świętą bitwę!

Magda mówiła dalej z zachwytem, coraz bardziej podekscytowana:

- Aby Wania była pusta!

A wojownicy śpiewali chórem, tupiąc gołymi, bardzo uwodzicielskimi i wdzięcznymi nogami:

Czołg nie jest bez powodu we wszystkich królestwach,

Szanowany przez cały czas...

Czołg może przydać się w walce,

A w bitwie on sam jest Szatanem!


Czołg nie jest bez powodu we wszystkich królestwach,

Szanowany przez cały czas...

Czołg może przydać się w walce,

A w bitwie on sam jest Szatanem!

Gerda, po czym śpiewała dalej, zwiększając tempo:

- Konstruktor, przeklinając czołg - krzywdzi swoich żołnierzy...

Charlotte potwierdziła to. Wystrzeliła, przebijając Shermana i zaśpiewała z intensywnością twardej diwy:

- W końcu, jeśli "Tygrys" będzie nie do zniesienia, nadejdzie kara!

Magda ćwierkała, kołysała się, taranowała:

- Czasem zbiornik to złom...

Christina śpiewała z werwą:

- A czasami się ślizga!

Gerda dodała w pośpiechu:

- Ale zorganizujemy, znamy przyjęcie...

Charlotte pisnęła z wściekłością:

- Na zbiorniku pojedziemy odwiedzić!

A ognisty diabeł znokautował także drugiego Shermana. Potem zapłakała.

A Brytyjczycy już się poddawali... Wojna była jednostronna. Jak się okazało, niemieckie czołgi są o rząd wielkości lepsze od angielskich. "Churchill" ma dość słabą broń i to jest jego główna wada. Ale Sherman jest słaby zarówno pod względem broni, jak i zbroi.

W ten sposób wojska hitlerowskie ruszyły na spacer. Ale nadal zawdzięczają swój sukces ninja. I przeciwko takiej sile... Gdyby ninja zaatakował Trzecią Rzeszę, on również nie byłby w stanie się oprzeć. I młócą Brytyjczyków.

Azumi i Agouti postanowili schwytać najlepsze brytyjskie pancerniki w stanie nienaruszonym. I poruszali się po pokładzie pancernym, machając mieczami. Dziewczyny pracowały bardzo energicznie, śmiejąc się.

- Jesteśmy wesołymi dziewczynami, jak małe diabły w morzu!

I siekali, dziesięć osób na raz. A jak siekali... Z całą łaską bogiń. A miecze błysnęły jak śmigło. I odcięli mięso, i rozerwali kości. Prawdziwy metal siejący śmierć, chaos i zniszczenie.

Azumi jednym zamachem przeciął tuzin żołnierzy i syknął:

- Blask sztyletu i złota jest ciekawszy, uwierz mi!

Blond Terminator Agouti zaćwierkała:

- Ninja organizuje jedną wielką grę! Ninja tworzy świetną grę! - Bosonodzy wojownicy zaćwierkali zgodnie. - A ta gra śmierdzi śmiercią!

A walcząca para wzięła to i syknęła, kręcąc ciałami:

- Nie, nie zabiję faszysty, nie, nie dźgnę go!

Pokazując nagie, muskularne nogi, para zaśpiewała:

- Tylko seks! Położę go do łóżka! Pójdę do łóżka!

A wojownicy znów będą się śmiać. Ale ich śmiech jest waleczny, a bębenki w uszach żołnierzy koalicji sprzeciwiającej się dziewczętom dosłownie pękają. Dokładniej, zespół pancerników umiera. A piękności nie biorą jeńców! Przebaczanie i oszczędzanie komuś nie jest w ich zwyczaju!

Azumi śpiewała entuzjastycznie, napinając mięśnie:

- Jestem krwiożerczy... Jestem bezlitosny! Jestem złym supermanem ninja!

Agouti, wykończywszy ostatnich zawodników, zakończył:

- I nie mamy żadnych problemów!

. ROZDZIAŁ nr 12.

Kampania afrykańska Trzeciej Rzeszy jest prawdopodobnie największą ze wszystkich przygód. Ale jak dotąd udany i całkiem atrakcyjny. Ale sam Hitler jest właśnie takim typem. Odrażająca osobowość i największy zbrodniarz wszechczasów.

Jednak na wschodzie Niemcy dokonali podbojów, zdobywając Kursk, a także Woroszyłowgrad i Krasnodon. Cała Ukraina i część Kubania znalazły się pod panowaniem Wehrmachtu. A w tej chwili faszyści podbijają Afrykę. Oznacza to, że Führer wcale nie jest głupcem. I zwycięzca wielu, nawet przy pomocy ninja.

Jednak tylko dwie dziewczyny pomogły Niemcom, a sama Trzecia Rzesza jest silna.

Speer złożył raport Führerowi, radośnie donosząc:

- Czołg Panther-2 okazał się bardzo udany. Udało nam się zagęścić jego układ i dzięki temu pojazd ma 150 mm pancerza przedniego przy dużym nachyleniu czterdziestu pięciu stopni i 82 mm boków przy masie zaledwie pięćdziesięciu ton i silnik o mocy 1000 koni mechanicznych . Czołg ten przewyższa mobilnością prawie wszystkie pojazdy koalicji antyniemieckiej. Nie ma sobie również równych pod względem ochrony czołowej i uzbrojenia. Jego zdolność przełajowa jest całkiem zadowalająca i pędzi przez pustynię jak pociąg ekspresowy.

Jeszcze bardziej obiecująca jest seria E. Tam pojazdy mogą być niezniszczalne i posiadać najpotężniejszą broń.

Führer warknął ze złością:

- Co powie Sauer?

Kurator lotnictwa z przekonaniem powiedział:

- Rozpoczęcie produkcji seryjnej najlepszego z najlepszych samolotów odrzutowych ME-262. Ma nie tylko dużą prędkość, ale ma także cztery działa powietrzne kal. 30 mm i rakiety.

Führer zapytał z kwaśną miną:

- A co z HE-162?

Sauer z przekonaniem powiedział:

- Jego produkcja również się rozwija! Mówiąc dokładniej, system kontroli jest wciąż finalizowany. Ale myśliwiec będzie miał najlepsze właściwości lotne na świecie, będzie bardzo lekki i zwrotny.

Himmler również chciał zabrać głos, ale spotkał się z chłodem.

Hitler odprawił szefa tajnej policji jak irytującą muchę:

- Konkurs powinien się rozpocząć! A ja już słyszałem o naszej wyższości!

Najpierw dziewczyny wbiegły na arenę. Po trzy z każdej strony. Pierwsze dziewczynki w czerwonych przepaskach na biodrach i wąskich paskach materiału na piersi. W dłoniach trzymali krótkie, proste miecze, a w lewej ręce małą prostokątną tarczę. Piękności nie miały już ubrań i zbroi, grabiły żwir bosymi, wdzięcznymi stopami.

Drugie dziewczyny miały na sobie niebieskie przepaski biodrowe, których pasek materiału ledwo zakrywał ich pełne piersi. W dłoniach krótkie zakrzywione szable, a lewą rękę zakrywa mała okrągła tarcza. Dziewczyny też są piękne.

Znam zamiłowanie Führera do nagości, dziewcząt z minimalną ilością ubrań i rozwiniętymi biodrami.

Hitler naprawdę uwielbia, gdy walczą dziewczyny, a gladiatorów wybiera się według jego gustu.

Führer składa swoją ofertę w tajemnicy. Do tego używa specjalnego joysticka. Komputery już powstają w Trzeciej Rzeszy. Kiedy umieści się naukowców z całego świata w obozie koncentracyjnym, pracują oni znacznie energiczniej. Powstał już pierwszy kolorowy telewizor i to nawet z ogromnym ekranem. Pokazuje zbliżenia dziewczyn siedzących na trybunach. Sam Hitler zagląda na ring przez specjalne urządzenie, aby lepiej widzieć.

Dziewczyny są opalone, a aby dodać uroku sylwetce i twarzy, są lekko przyciemniane. Musimy szanować estetykę walki gladiatorów.

Herold ogłasza:

- Zespół czerwonych maków na tle niebieskich chabrów!

Wszystkie dziewczyny są blondynkami, ale tylko jedna jest naturalna, pozostałe są przyciemniane. Rozlega się komenda i rozpoczyna się bitwa.

Dziewczyny zderzają się ze sobą i zaczynają walczyć. Z mieczy lecą iskry. Najważniejsze momenty są pokazywane na kolorowym ekranie monitora zawieszonego nad niemieckim Koloseum.

Führer zaczyna wygłaszać przemówienie:

- Doświadczenie bojowe pokazało, że kobiety potrafią walczyć nie gorzej niż mężczyźni! Musimy jednak chronić najlepszych przedstawicieli narodu niemieckiego przed śmiercią na polach bitew. Dlatego w III Rzeszy nie wykorzystywano kobiet, przynajmniej masowo!

Ranna została jedna z dziewcząt w niebieskiej przepasce biodrowej. Uklękła i ledwo odeprzeła atak wojownika w czerwieni. Jednak dziewczyna nieoczekiwanie skłoniła się i zaproponowała, że stanie ranna. Wstała i stanęła chwiejnie na muskularnych nogach.

Bitwę obserwowało kilku dużych Maurów. Zaczęto namawiać dziewczęta włóczniami i zapalonymi pochodniami - mówią: walcz! Pochodnia dźgnęła serdeczną dziewczynę w plecy. Stanik pękł, a na muskularnych plecach utworzyły się pęcherze. Dziewczyna krzyknęła i rozpaczliwie rzuciła się na niedokończonego przeciwnika. Kilka mocnych ciosów i głowa reprezentanta drużyny Chabrów odtoczyła się.

Dziewczyna, pokonawszy partnera, krzyczy:

- Niech żyje życie!

Następnie rzuciła się na pomoc swojemu partnerowi. Nie da się oprzeć dwóm wściekłym dziewczynom. A drugi, ranny, upada. Ciszy. Ale Maur przykłada pochodnię do bosej stopy dziewczyny. Dziewczyna krzyczy i ponownie podskakuje. Dostaje kolejną ranę, zatacza się i upada.

I znowu czarny wojownik przynosi pochodnię do swoich bosych stóp. Dziewczyna drży, ale nie jest już w stanie wstać. Ona jest w agonii.

Führer patrzy na tę scenę z podekscytowaniem. Lubi, gdy dziewczyny mają pieczone pięty. Nadchodzi ostateczny cios. Piękno całkowicie ucichło.

Tłum się raduje, słychać entuzjastyczne okrzyki.

Teraz dziewczyny atakują swoją ofiarę trójkami. Oczywiście nie da się oprzeć takiemu atakowi. Dziewczyna próbuje się wycofać, ale Maurowie palą ją ogniem. Rzuca się do przodu i natychmiast natrafia na dwa miecze, które przebijają jej pierś. A trzeci uderza w brzuch. Dziewczyna upada i umiera, krwawiąc. A Maurowie nie przegapią okazji, aby wypalić jej okrągłe obcasy. Obrzydliwe i okrutne. Po całej arenie roznosi się zapach przypalonego, delikatnego mięsa dziewczyny.

Hitler zaciska zęby z zadowolenia i mówi:

- Mój zakład wygrał! Brawo dziewczyny, przynieście im ciasto!

Himmler wzdycha szczerze:

"Szkoda, gdy umierają przedstawiciele tak pięknej płci". To prawda, że wszystkie sześć piękności jest mieszańcem z domieszką żydowskiej, a jedna z nich ma cygańską krew! To nie są takie żałosne!

Hitler krzywiąc się, zauważył:

- Czyste Żydówki rzadko są piękne. Chociaż są wyjątki! Oczywiście szkoda, gdy wszystko, co estetyczne, ginie. Ale dla sztuki, czemu nie. A teraz może być...

Na arenę wprowadzono pięciu czarnych wojowników. Były bardzo umięśnione i naoliwione. Nosząc jedynie przepaski biodrowe i sandały, trzymając miecze i sztylety. Wspaniali przedstawiciele narodu afrykańskiego.

Na spotkanie z nimi wysłano Chińczyków. Również wysoki, choć nieco niższy i umięśniony. Również ubrany tylko w przepaski na biodrach i sandały, z mieczami w prawej ręce i sztyletami w lewej. Teraz musieli zabawić Führera.

Hitlerowi nie podobało się, gdy mężczyźni walczyli, dlatego nawet nie postawił zakładu. Rozproszyła mnie rozmowa ze Speerem.

"Czy to prawda, mój ministrze, że dyski-samoloty są całkowicie niewrażliwe na ogień z broni ręcznej?"

Minister Rzeszy ds. Uzbrojenia i Amunicji odpowiedział radośnie:

- Podczas ruchu prądy powietrza tworzą laminarny strumień, który wydmuchuje wszystkie kule i pociski i faktycznie sprawia, że dysk Belonziego jest niewrażliwy na jakąkolwiek broń strzelecką. Ale właśnie podczas ruchu i lotu dyskiem.

Hitler zmrużył oczy i zauważył:

- Schauberger obiecał, że za pomocą takiego urządzenia polecimy na Marsa i inne planety! To jest ogromne! Trzecia Rzesza będzie się rozwijać, aż obejmie wszystkie zamieszkane światy wszechświata! I niezamieszkane też!

Speer zauważył z uśmiechem:

- To całkiem możliwe, mój Führerze! Ponadto nasi naukowcy stworzyli już reaktor wykorzystujący energię jądrową. Kwestia stworzenia bomby jest już kwestią nie dłuższą niż rok!

Führer wstając, zauważył:

- Nie potrzebujemy bomby atomowej! Jest zbyt brudna! Potrzebujemy samolotów i łodzi podwodnych o napędzie atomowym. A w przyszłości zimna synteza termojądrowa! Co pozwoli nam latać po całej galaktyce!

Speer odpowiedział entuzjastycznie:

-Jesteś taki mądry, Führerze!

Rozpoczęła się zacięta walka pomiędzy dwoma oddziałami gladiatorów. Spektakl z pewnością jest fascynujący. Co więcej, czarni i żółtoskórzy nie wahali się używać zębów. I krew popłynęła niemal natychmiast.

Hitler patrzył na tę rzeź, ale myślał o czymś innym. W dzieciństwie, a raczej w okresie nastoletnim, nie miał zbyt wiele szczęścia. Kiedy przyszły Führer był dzieckiem, był przywódcą i prowodyrem w swojej wiosce.

Kiedy jednak trafił do miejskiego gimnazjum, był odważny, arogancki, ale słaby fizycznie i szybko został postawiony na swoim miejscu. Pobili Hitlera całą klasą i prawie go okaleczyli. Dlatego Führer porzucił szkołę średnią, porzucając karierę biurokratyczną. I szczerze mówiąc, nie miał w tym serca. Praca urzędnika, związana z przekładaniem papierów, wydawała się zbyt nudna.

Ale Führer nie lubił siedzieć spokojnie, był przytłoczony energią. A chciałam rysować.

Pomimo oczywistych zdolności Hitler nie został przyjęty do akademii sztuk pięknych. Nie dlatego, że rysunki są złe, ale z powodu długiego języka. Nawet wtedy Adolf nie ukrywał swojej wyraźnej niechęci do Żydów. Więc go zawiedli. Szkoda, ile dziesiątek milionów ludzi pozostałoby przy życiu, gdyby Hitler stał się pokojowym artystą.

Ale co... Adolf przez jakiś czas utrzymywał się z emerytury ojca, a potem został zupełnie bez środków do życia, zarabiając jako artysta-rysownik. Oraz czytanie różnorodnej literatury, szczególnie okultystycznej.

Posiadając dobrą pamięć, Hitler wkrótce zdobył znaczną erudycję. I to pomimo tego, że nie miał nawet wykształcenia średniego. Jednak Stalin również nie ukończył seminarium duchownego.

Aż do samej wojny Hitler był wyrzutkiem i marginalizowanym. A w czasie I wojny światowej nie zrobił kariery, pozostając kapralem, choć otrzymał aż cztery rozkazy.

Tylko w polityce Führer znalazł swoje powołanie. Wykazał się także niezwykłymi umiejętnościami organizacyjnymi i oratorskimi. Hitler od samego początku zyskał popularność i wzmocnił partię. I on sam wkrótce zdobył znaczną władzę w organizacji. Ale pucz monachijski zakończył się porażką. A Hitler trafił do więzienia. W zamian za wcześniejsze zwolnienie Führer był zmuszony faktycznie porzucić swój sprzeciw i pojednać się z władzami.

Początkowo zmniejszyło to popularność Führera, ale partia nadal rosła. Do 1928 r. jego liczba przekroczyła sto pięćdziesiąt tysięcy osób, co jest całkiem przyzwoite jak na standardy niemieckie. Ale perspektywy zdobycia władzy są niejasne. W wyborach parlamentarnych zebrali zaledwie 2,8 proc.

Ale potem nadszedł Wielki Kryzys. Ludzie rozczarowali się starymi partiami i chcieli czegoś nowego.

Hitler bawił się upokorzeniem narodu niemieckiego przez ograniczenia wersalskie, obiecywał robotnikom góry złota i udawał lewicowca. I udało mu się przekonać biednych, że jest czerwony, a bogatych, że miał rację! Czerwony kolor flagi uwiódł wielu. Oraz apel: towarzyszu w partii!

Ogólnie rzecz biorąc, po dojściu do władzy polityka Hitlera była lewicowa. Gwałtownie zwiększono podatki nałożone na oligarchów, a robotnicy otrzymali wiele przywilejów. Chociaż czas pracy wzrósł.

Oceny Führera gwałtownie rosły przez cały rok. Już w 1930 r. w przedterminowych wyborach do Reichstagu zebrał 18 proc. głosów, zajmując drugie miejsce. Potem udało mu się nie stracić zdobytego kapitału, a wręcz przeciwnie, wzmocnić. Ale Führer nie wygrał wyborów prezydenckich. Ale odniósł sukces w Reichstagu, zajmując pierwsze miejsce. Wtedy to po raz pierwszy zaproponowano Hitlerowi stanowisko kanclerza. Führer zażądał uprawnień nadzwyczajnych i zostanie odrzucony.

W rezultacie rozwiązano Reichstag i przeprowadzono nowe wybory. Jeśli Hitler spodziewał się dodać jeszcze więcej, przeliczył się. Ludzie są zmęczeni faszystowską propagandą. A oburzenie szturmowców nie dodało popularności nazistom.

. ROZDZIAŁ nr 13.

Stracono dwa miliony głosów, ale komuniści dodali znaczną liczbę. Istniała szansa, że łącząc się z socjaldemokratami, utworzyliby lewicowy rząd. Ale komuniści nie chcieli kompromisów, oligarchowie lewicy nie chcieli jeszcze przybycia. Führer otrzymał stanowisko kanclerza Rzeszy. A uprawnienia nadzwyczajne odłożono na lepsze czasy.

Potem nowe wybory z wykorzystaniem środków administracyjnych i ze spaleniem Reichstagu. Pełnego zwycięstwa też nie było, ale naziści zebrali czterdzieści cztery procent głosów, co wraz z prawicowymi sojusznikami dało większość. Następnie aresztowali komunistów, przywłaszczając sobie głosy.

Udało im się przekonać socjaldemokratów i prezydenta, a Führer otrzymał nadzwyczajne uprawnienia. Potem nowe sukcesy - wyjście Niemiec z kryzysu, utworzenie Wehrmachtu, powrót kontroli nad Nadrenią.

Hitler zachował się bardzo rozważnie, wykorzystując strach krajów zachodnich przed komunizmem.

Führer obiecał położyć kres niebezpieczeństwu Czerwonych i wykorzystać Wehrmacht do marszu na Rosję. Co więcej, sojusznicy też to dostaną. Rzeczywiście Hitler chciał podbić ziemie rosyjskie i rozszerzyć imperium na wschodzie. Właśnie na to się przygotowywałem. Podpisano pakt antykominterski z Włochami i Japonią. Unia ta jest skierowana przeciwko ZSRR. Następnie Niemcy najpierw sprowokowały zamach stanu w Austrii, a następnie przeprowadziły Anschluss. W referendum za przystąpieniem do Niemiec głosowało dziewięćdziesiąt dziewięć procent głosujących. W rzeczywistości jest ich mniej, ale wciąż przeważająca większość.

Wielka wygrana! Ale Hitler chciał więcej! To prawda, że III Rzesza nie była jeszcze gotowa do wojny i konieczne było zwiększenie jej potencjału poprzez wchłonięcie krajów neutralnych. Następna była Czechosłowacja. Wszystko poszło dobrze. Chociaż Niemcy prawie wdały się w przedwczesną wojnę.

Szczególnie niebezpieczna była pozycja ZSRR. Ogólnie rzecz biorąc, Stalin nie był wiarygodnym partnerem. Jedynie w Rosji Sowieckiej prasa oficjalna potępiła Anschluss Austrii. I to ZSRR zaoferował pomoc Czechosłowacji. Jednak przede wszystkim chęć wzmocnienia siebie!

Ale Zachód w końcu ustąpił. Co więcej, Hitler dał do zrozumienia, że wojna z Rosją jest tuż za rogiem i III Rzesza podzieli się z nimi terytoriami. Polska i Węgry również stanęły po stronie Niemiec. Okazało się, że wojna z III Rzeszą będzie poważna. Gospodarka rosła pod rządami nazistów, podobnie jak populacja. Wojna zapowiadała się trudna.

W Monachium Hitler dostał to, czego chciał. Sudety pozostały przy Niemcach - Węgry i Polska otrzymały te ziemie. Wydawałoby się, że możemy udać się na wschód. Führer negocjował wspólną wojnę między Polską, Węgrami, Niemcami, Włochami i Rumunią z Japonią przeciwko ZSRR. Francja i Wielka Brytania również mogłyby pomóc.

Ale w tej sprawie interweniowali polscy Żydzi. Noc Kryształowych Noży oburzyła syjonistów. A Polska, gdzie ci ludzie kontrolowali główne przepływy finansów, wzrosła. Ponadto Wielka Brytania, Francja i USA sprzeciwiły się Niemcom. A sam Hitler zachował się zbyt bezczelnie. Okupował zarówno Czechy, jak i Kłajpedę. Zatem stanowisko Zachodu uległo zmianie.

Podczas gdy Führer myślał, bitwa się skończyła. Pięciu Chińczyków i czterech Czarnych zginęło zamordowanych. Tylko jeden Afrykanin ledwo stał na czworakach i również został ranny.

Walka się skończyła! Dokładniej masakra!

Hitler rozkazał chłodno:

- Zabierz go! I zdobądźmy nową partię!

Martwych mężczyzn zawieszono na hakach. I zaciągnęli mnie. Następnie na arenę zapędzono chłopców w wieku czternastu, trzynastu lat. W każdej drużynie było ich siedmiu. Jeden jest w żółtych spodenkach, drugi w zielonych. A także mieczami i sztyletami.

Aby było zabawniej, Maurowie zaczęli rozrzucać węgle na żwirze. Chłopaki próbowali stąpać ostrożnie, ale groty włóczni popchnęły ich w plecy. Jeden z nastolatków nadepnął bosą stopą na węgiel i krzyknął. Pobili go biczem.

Menażeria znów obstawiała zakłady. Chłopcy należeli do rasy białej. Muskularny i sądząc po śladach pobicia, wielokrotnie bity biczami. Hitler zauważył obojętnie:

- Chłopcy to najmniej wartościowy towar! Nie żałuj ich!

Zabrzmiała trąbka i chłopaki ponownie stoczyli zaciętą walkę. Führer patrzył na to bardziej obojętnie. I znowu przypomniał sobie swoje i tak już pełne wydarzeń życie.

Po skomplikowaniu stosunków z Polską Stalin zaprosił Zachód do utworzenia koalicji przeciwko Niemcom. W tym przypadku mogłoby to być niezwykle trudne dla III Rzeszy. Sam Hitler przez jakiś czas próbował przekonać Polaków. W tym momencie stosunki między ZSRR a Japonią stały się niezwykle skomplikowane i w Mandżurii rozpoczęła się ograniczona wojna.

Hitler był skłonny przyjść z pomocą Japończykom. W Polsce jednak przeważały nastroje antyniemieckie. Co więcej, w tym kraju było ponad dwa miliony Żydów i mieli oni ogromne wpływy. A Zachód podburzał Polaków przeciwko Niemcom, obiecując zarówno pomoc, jak i poszerzenie ziem nad Odrą.

Decyzja o zawarciu paktu o nieagresji z ZSRR nie była dla Hitlera łatwa. Ale już było oczywiste, że Japonia przegrywa i ma zamiar opuścić wojnę, a porozumienie z Polakami nie będzie możliwe. Ponadto Führer otrzymał informację o negocjacjach między ZSRR a Zachodem. Dane pokazały, że Rosja mogła rzucić od dziewięciu do dziesięciu tysięcy czołgów. W całych Niemczech jest ich zaledwie 3 tysiące. Stalin okazał się silniejszy niż Fritz myślał.

Tak więc umowa została podpisana. Wtedy Führer nie bez wahania zdecydował się na atak na Polskę. Istniało ogromne ryzyko, że Wehrmacht nie będzie zadowolony na zachodzie, a Niemcy stracą Zagłębie Ruhry. Intuicja podpowiadała jednak, że alianci najprawdopodobniej nie zaryzykowaliby większej ofensywy. Kalkulacja była uzasadniona. Polska, zgodnie z oczekiwaniami Hitlera, została szybko pokonana i wszelkie spory zostały zakończone.

A na zachodzie Francuzi i Brytyjczycy przejechali około trzydziestu kilometrów i zatrzymali się.

Tutaj Hitler zawahał się po raz pierwszy i rozpoczął negocjacje z Francuzami i Brytyjczykami. Walka z taką koalicją, z "neutralnym" Stalinem na tyłach, była niebezpieczna. Zachód był oburzony wojną Rosji z Finlandią i także chciał rozwiązać mu ręce. Führer negocjował, ale nie chciał ustąpić Polsce. I były spory co do poprzednich posiadłości we Francji.

Ostatecznie wróżki i czarodzieje przepowiedzieli jego zwycięstwo na Zachodzie, a Niemcy wylądowali w Norwegii. Potem były sukcesy za sukcesami. Mainstein zaproponował genialny plan, który Führer docenił. Niektóre pomysły, np. wykorzystanie strachów na wróble podczas lądowań, należały osobiście do Hitlera. Był Führerem o wielu zdolnościach. Półtora miesiąca i tylko trzydzieści tysięcy zabitych, a Niemcy dominują w Europie.

Sam Napoleon nigdy nie marzył o takim triumfie!

Wtedy jednak Wielkiej Brytanii nie wyszło. Tutaj sam Führer jest winien! Trzeba było wywrzeć większą presję na przemysł wojskowy i zmusić go do produkcji większej liczby samolotów. I nie było potrzeby spieszyć się do bombardowania miast i ludności cywilnej.

Ale nie ma problemu, to nie wszystko Maslenitsa dla kota. Klęski Mussoliniego zmusiły go do skierowania uwagi na południe. Rommel stał się swego rodzaju Napoleonem, który sprowadził Egipt do Europy. Bałkany znalazły się pod całkowitą kontrolą Wehrmachtu.

A potem zaczęła się rzecz najważniejsza i najstraszniejsza - wojna z Imperium Sowieckim.

Führer nawet nie podejrzewał, jak silny był Stalin. Już pierwsze dni pokazały, że ZSRR miał wiele tysięcy czołgów, w tym najnowsze KV i T-34. A Rosjanie mają znacznie więcej samolotów niż Niemcy. To prawda, jeśli lotnictwo Luftwaffe jest wyższej jakości, to jej czołgi... Niemcy nie mają porządnego czołgu. Musimy więc walczyć nie na równych zasadach.

Jednak dowództwo radzieckie nie zachowało się najlepiej. Wehrmacht stworzył wiele kotłów i zniszczył Rosję. Nawet jeśli było wolniej niż chcieliśmy to zrobić zgodnie z planem. Do grudnia wzięto do niewoli prawie cztery miliony więźniów. A regularna armia radziecka została zniszczona!

Zima okazała się jednak wyjątkowo sroga i uniemożliwiła Krautom zajęcie Moskwy. Wielka tragedia dla potężnego Wehrmachtu. I bardzo pomyślny przebieg wojny poszedł na manowce.

Führer, oderwany nieco od ponurych myśli, skupił swoją uwagę na arenie. Walczyły tam teraz dwie dziewczyny.

Jeden z mieczem i sztyletem, drugi z trójzębem i siecią. Obie piękności są prawie nagie, z jedynie wąskim paskiem materiału na biodrach i bose.

Tutaj wojownik z siecią rzuca ją. Gladiatorka wykonuje unik. W odpowiedzi gwiżdże także mieczem. Prawie uderzając przeciwnika. Wychodzi i machając trójzębem próbuje przebić się przez sieć. Ale wojownik z mieczem blokuje jej drogę. Wstała i potrząsnęła bronią. Podniosła dumnie głowę. Obie piękności zderzyły się. Trójząb kontra miecz.

Dziewczyna z mieczem zrobiła unik i czubkiem uderzyła przeciwnika w ramię. Ona z kolei uderzyła ją trójzębem w udo. Pas materiału pękł, a rywal z mieczami został zupełnie nagi.

Dziewczyny rozdzieliły się i zaczęły skakać w górę i w dół. Jeden ma na sobie przepaskę na biodrach, drugi jest zupełnie nagi. I węgle zaczęły spadać pod bose stopy dziewcząt.

Führer zachichotał - podobało mu się to. Co więcej, dziewczyny są takie muskularne i soczyste. Jakże mam ochotę zrobić z nich szaszłyk i zajadać się nim ze smakiem. Połknięcie pysznego mięsa. Och, jakie piękne dziewczyny. A jeśli jeszcze przyłożysz gorące żelazko do gołej pięty... Żeby pachniało grillem. A z sokiem z mango skosztuj ludzkiego mięsa...

Führer obnażył zęby. Jednak przyszły mi na myśl złe wspomnienia. Najpierw o tym, że Niemcy zimą ponieśli straszliwe zniszczenia. Potem wydawało się, że wojna przybierze zwycięski obrót. Udało nam się pokonać Rosjan na Krymie, niedaleko Charkowa i Leningradu. Ale Japonia przegrała bitwę o Midway i sytuacja znów stała się przerażająca. Prawdopodobieństwo otwarcia drugiego frontu gwałtownie spadło.

Hordy Hitlera dotarły do Groznego, Ordżonikidze i prawie zdobyły Stalingrad. Ale były zepsute. Generalnie wpadliśmy w oczywistą pułapkę. Führer często wyrzucał sobie, że tak głupio się postawił.

I nie słuchał ani danych wywiadu, ani swojej intuicji, która sugerowała, że szykuje się ogromne pobicie. Stalingrad to wielki policzek wymierzony osobiście Führerowi i jego geniuszowi. Mainstein nie był w stanie pomóc Paulusowi.

Ogólnie rzecz biorąc, konieczne jest powierzenie ataku na Stalingrad Mainsteinowi, który ma już udane doświadczenie w zdobywaniu Sewastopola. A Paulus okazał się łajdakiem. I nawet nie miał odwagi popełnić samobójstwa. Wyraźny tchórz!

Na arenie dziewczyny zaczęto poganiać z zapalonymi pochodniami, szturchając ich nagie plecy. Wojownicy ponownie się zjednoczyli i trysnęła z nich dość obficie krew.

Wojownikowi z trójzębem odcięto nawet piersi i szkarłatny sutek. Zawyła i uderzyła trzema ostrymi końcami prosto w brzuch. Dziewczyna wiła się i jęczała, puszczając krwawe bańki. Obaj wojownicy zostali ciężko ranni.

I krwawili...

Führer sądził, że w ten sposób niemieckie jednostki pod Stalingradem wykrwawiły się na śmierć.

I chciało mu się wyć i szczekać... Hitlera nawet zaczęły wiać trąby powietrzne. Nawet sapnął.

I zaczął ryczeć jak słoń;

Domy płoną i ziemia płonie,

I wkrótce będziesz moją księżniczką!

Zedrę z ciebie ubranie i wrzucę cię do łóżka,

A potem zbuduję zamek z kości!


Lud otrzyma tysiąc batów,

Otoczę stolicę szubienicą!

Będę cię gonić jak gołębie

Uczynię zarówno chłopca, jak i dziewczynę niewolnikiem!


Będzie cię mocno bolało pode mną,

Kat jest moim wiernym stróżem, przyjacielem, wsparciem!

Jestem najsilniejszy, najfajniejszy,

Okryję cię smutkiem i wstydem!

Rzeczywiście, to naprawdę delirium szaleńca...

Obie dziewczynki były tak ranne, że nie mogąc tego znieść, upadły i zaczęły wić się w konwulsjach.

Mauretańscy słudzy parzyli sobie bose pięty i ryczeli.

Führer zabulgotał:

- Taki ból! Taki ból!

Borman syknął z bardzo zadowolonym wyrazem twarzy:

- Niemcy przeciwko światu: sto - zero!


. ROZDZIAŁ nr 14.

Gertruda widząc, że jej przeciwnik, nie do końca się cofając, stoi stabilnie, nagle podskoczyła, uderzając go gołą nóżką pod kolano. A kiedy Maur zaczął upadać, czubek miecza przeszedł pomiędzy jego brązowymi płytami i żebrami. Bosonoga Shella również zaczęła machać mieczami znacznie energiczniej. Dziewczyny jednocześnie zakwiczały jak świnie. Chociaż ich miecze poruszały się inaczej, nadal istniało poczucie synchroniczności. Gertruda zmagała się z wielkim rzymskim wojownikiem, którego hełm okazał się ozdobiony pawimi piórami. Tym razem rzeczywiście miała bardzo doświadczonego i silnego przeciwnika. Złote paski mówiły także o jego doświadczeniu i zasługach. Po odparciu kilku ataków blondynki bandyta najwyraźniej szlachetny szlachcic przeszedł do ofensywy. Gertruda cofnęła się i zagwizdała:

- Nie jesteś Włochem!

Potężny patrycjusz odpowiedział:

- A ty jesteś tylko bosą dziwką! Jak myślisz, jak długo zdołasz wytrzymać starożytne rzymskie ostrze?

Gertruda odpowiedziała:

"Nie wiem, czy przeciwko ostrzu, ale jesteś brodaty i nie masz się czemu oprzeć!"

Jednak pomimo całego optymizmu, jaki emanowała bosa Gertruda, dziewczyna musiała się wycofać. Rzymianie wnieśli do bitwy świeże rezerwy, dziewczęta i chłopcy byli coraz częściej ranni lub padali zadźgani na śmierć. Chłopcy łucznicy natomiast próbowali strzelać ponad ich głowami, powalając zbliżające się kohorty.

Tymczasem bosonoga Shella ostrożnie położyła kolejnego przeciwnika, a innemu odciął nadgarstek. Wojownik zaśpiewał:

- Miecz nuklearny, chce cię pociąć! Promień lasera płonie jak ogień piekielny! Ale nie myśl o tym, jak uratować swoje życie, bądź wierny miłości do końca!

Gertruda była zaskoczona:

- I śpiewasz jak prawdziwy naukowiec!

Rudowłosa Shella zaśpiewała w relacji:

- To wspaniale, gdy na fizyce są piloci, którzy popychają swoją naukę do przodu! Ale główne problemy rozwiązuje się w szeregach, w szeregach, w szeregach!

Gertruda potwierdziła, odbierając:

- Miło jest żyć wśród ognia i dymu! I usłysz ćwierkanie karabinu maszynowego! Prowadź nas do bitwy, niezwyciężony, Fuhrerze! Do przodu, do przodu, do przodu!

Obsługiwana boso Shella:

- Kiedy pociski eksplodują dzień i noc, stopnie i rozkazy przychodzą szybko! Niech wściekle dudni nad światem - wojna, wojna, wojna!

Gertruda była zainspirowana, czując pulsującą energię w swoim wysportowanym ciele. I prędkość nagle stała się jak trzepot skrzydeł ważki. I tak wojownik starożytnego Rzymu nie trafił w punkt, w którym szturchnął go w nos. I on się rozproszył, a wojowniczka Gertruda rozcięła mu ścięgno prawej ręki:

- Nie waż się być niegrzecznym wobec tej pani!

Bestia, której dolna warga drgała od pawich piór, odpowiedział zdenerwowany:

- To był tylko żart! W końcu to był tylko żart!

Gertruda kpiąco, tnąc słabnącą rękę, odpowiedziała:

- Nie żartuj z wilczycą!

A kiedy rzymski bohater padł na kolana, wojownik uderzył go kolanem w podbródek. Ruda Shella zgodziła się:

- To całkiem w naszym stylu SS!

Gertruda otrzymała punkt w ramię i jęknęła:

- No cóż, jesteście głupcami!

Fire Shella poradziła:

- Zrób młyn! I machaj ostrzejszymi mieczami!

Tutaj do akcji wkroczyli rzymscy łucznicy; byli w ciężkich zbrojach, a ich broń była wielkości człowieka. Oczywiście strzały o długości półtora metra są zbyt niebezpieczną bronią przeciwko półnagim dziewczętom i chłopcom. Attyla najwyraźniej zdał sobie sprawę, że nie może już dłużej czekać; rzucił kawalerię do ataku, którą osobiście poprowadził do bitwy.

Ten olbrzym kręcił dwoma mieczami na raz, każdy tak długi jak rycerska włócznia turniejowa!

Gertruda uśmiechnęła się i mrugnęła:

- Wreszcie nadchodzi nasz przystojniak!

Bosonoga Shella zachichotała:

- Trzeba uderzać mocno i co najważniejsze, w odpowiednim momencie! W momencie, gdy efekt tego będzie maksymalny!

A z góry spadały wielkie strzały. Dziewczęta i chłopcy zręcznie odskakiwali na boki, a nawet krzyczeli:

- To będzie nasza droga! Możesz uciec przed kulą lub strzałą.

Ale strzały nadal trafiają niektórych ludzi. Co więcej, zginęli nie tylko przedstawiciele niemieckich pułków Attyli, ale także, i to w dużej liczbie, z własnych darów, rzymscy żołnierze. Jednak barbarzyńscy jeźdźcy, omijając swoje szeregi, zaatakowali piechotę wroga. Cóż, sam Attyla wyglądał po prostu bosko.

Gertruda kopnęła przylegającego pana:

- Nie łap, to nie twoje!

Sandała Shella potrząsnęła głową.

- A chłopaki tutaj nie są źli, chociaż nie dorównują naszym! Do naszych aryjskich sokołów!

Gertruda, ciąc Rzymianina mieczem, zgodziła się:

- Oczywiście, że nie pasuje! Niemiecka potęga nie może się równać z Rzymem! Zmiażdżymy Cię jak wesz, a Twoja ręka się nie zachwieje!

Shella potwierdziła:

- I nawet jeśli miecz nie jest zrobiony z badziewia!

Dziewczyny dodały żartobliwie, kręcąc mieczami precle i śpiewając:

- Walczymy w słusznej sprawie! Z piekielnym bagnetem nie ma kompromisów! Słońca nie zakryją chmury! Świt nie zakryje ciemności!

Wreszcie sam Attyla przedarł się do łuczników Rzymu. Sądząc jednak po rozmiarze, łuki te najwyraźniej zostały wykonane w Wielkiej Brytanii. Podczas walki Gertruda przypomniała sobie tę historię. Pod rządami Edwarda Trzeciego, zwanego przez Brytyjczyków Wielkim, to łucznicy stali się główną gałęzią armii... A niektórzy z nich dosiadali koni! Przeważające siły Francuzów zostały bezlitośnie pobite. Ogólnie rzecz biorąc, zarówno w Jungfoling, jak i w Związku Dziewcząt Niemieckich, nienawiść nie była mile widziana... Brytyjczyków uznano za niebezpiecznego wroga, który podbił więcej ziemi niż jakikolwiek inny naród w całej historii planety Ziemia!

Ale teraz barbarzyńscy jeźdźcy miażdżyli łuczników, przecinając ich potężnymi ciosami aż do obozu. Gertruda stanęła twarzą w twarz z wrogiem z Chin. Nie był zbyt wysoki, ale nogami trącił buty i ostrogi:

- Niemcy to pasożyty - na pewno zostaną pobici! - ryknął.

Gertruda odpowiedziała pchnięciem sztyletu:

- Daremnie wróg wierzy, że udało mu się obalić Niemców! Ten, kto odważy się zaatakować w bitwie, zaciekle pokona swoich wrogów!

Shella wtrąciła się:

- Żadna wielka katastrofa nie spadnie na planetę! I na próżno wróg włączył swoje siły do kampanii! Będziemy w stanie pokonać wroga w potężnej bitwie! Ciemność rozsypie się w pył - nadejdzie czas światła!

Gertruda pomachała ponownie z jeszcze większą energią, podsumowując:

- Słowo nie jest wróblem, ale słownictwo zamienia go w wronę!

Shella trzymała go:

- Kiedy język staje się płytki, używa się mąki, żeby zrobić grudkę w gardle!

Gertruda potężnym, wręcz w jakiś sposób niekobiecym, mocnym ciosem miecza odcięła głowę wojownikowi, który skoczył z lewej strony, a następnie ponownie zmagał się z Chińczykami. Blond wojownik krzyknął wściekle i głośno:

- Nie będziesz akceptować kłamstw!

Chiński wojownik odpowiedział:

"I nie ma potrzeby cię zabierać, wszyscy już jesteście przede mną".

Gertruda zachichotała w odpowiedzi:

- Łokieć jest blisko, ale nie ugryziesz!

Następnie czubek miecza podrapał dziewczynę niczym kobra, przecinając płytę pancerza i odsłaniając jej piersi: bujne i z karmazynowymi sutkami. Chińczyk ryknął smutno:

- A teraz wystarczy się modlić! Który kościół wolisz: katolicki czy ewangelicki?

Gertruda odpowiedziała ze złością:

- Różnica między kościołem a prostytutką jest taka, że błogość zawsze odkłada się na później!

Chińczyk obnażył krzywe zęby:

- Dlaczego twoje poczucie humoru się nie zmieniło? Och, dziewczyno, jak mi przykro, że okaleczam taką piękność jak twoja!

Gertruda obnażyła zęby.

- Nie jest mi przykro! Ogólnie szkoda pszczoły, ale pszczoła jest na drzewie, a drzewo jest w lesie! Gdzie jest las - na nosie!

Chińczyk warknął w odpowiedzi:

Niemcy mają wielu wrogów!

Gertruda zręcznie odpowiedziała:

- Zbyt wielu kucharzy psuje owsiankę!

Po kolejnym ataku wąskookiego wojownika na piersi dziewczyny pozostała krwawa smuga. Gertruda jęknęła i cofnęła się. Chińczyk warknął:

- To Co Dostajesz!

Dziewczyna odpowiedziała spokojnie:

- Ten, kto nie zostanie uderzony w mózg, nigdy nie zmądrzeje! Twój mózg jest jak portfel, aby go wypełnić, musisz zdobyć pieniądze!

Chińczyk warknął:

- Cóż, kochasz sofistykę! Pierwszy raz widzę tak wykształconą i erudycyjną dziewczynę. Wiesz, może lepiej dla ciebie będzie dołączyć do armii Wielkiego Rzymu. W naszym kraju każda osoba, niezależnie od narodowości, może zajmować najwyższe stanowisko pod rządami cesarza!

Gertruda odpowiedziała:

- Lepiej umrzeć, niż zdradzić!

Wojownik o wąskich oczach zauważył:

- To nie jest rozsądne, spójrz na naszą kawalerię jadącą do bitwy ... A kiedy zostaniesz schwytany, dosłownie będziesz wyć z bólu na stojaku!

Gertruda odpowiedziała chłodno:

- Lepiej spokojnie uderzyć raz, niż sto razy krzyczeć rozdzierająco!

Ale niestety wygląda na to, że Chińczycy mają rację, tysiące rzymskich jeźdźców, dowodzonych przez samego cesarza (jego zbroja wydaje się pokryta skorupą diamentów, rubinów i szmaragdów!), pędzą w stronę armii barbarzyńców. Jednak jeźdźcom Attyli udało się już zabić większość wrogich łuczników, a chłopcy z armii barbarzyńskiej sami zaczęli intensywnie wysyłać strzały w szeregi wroga. Desperacko siekając boso Shella zachęcała swojego partnera:

- Nie poddawaj się, Gertrudo! Nie daj się nabrać na jego obietnice! Lepiej zbierzcie się w sobie i wygrywajcie zdecydowanie!

Attyla wraz ze swoimi żołnierzami przedostał się do systemu rzymskiego. Jego gigantyczne miecze, niczym łopaty śmigła, biły krwawy mikser. A sam bandyta ruszył naprzód, próbując przedrzeć się do cesarza.

Gertruda zauważyła filozoficznie:

- Jeśli chcesz zostać pasterzem trzody, nie bądź owcą!

Ognista Shella zgodziła się:

-Każda owca chce zostać pasterzem, gdy wilk jest daleko, a karabin jest w pobliżu!

Tutaj Gertruda otrzymała kolejną ranę w brzuch. Dziewczyna ponownie się wycofała. Jej bosa stopa nagle stanęła na czubku wystającego sztyletu, a Gertruda pisnęła:

- Och, och! Jakie to bolesne!

Sama Bosonoga Shella otrzymała już kilka ran i cofnęła się. Wojownik krzyknął:

- Oszczędzaj siły, Rzymianie nie wytrzymają długiej bitwy!

Ale barbarzyńcom naprawdę było ciężko. Do bitwy wkraczało coraz więcej oddziałów Rzymian. Jeźdźcy w złotych zbrojach rzucili się do zaciętej bitwy. Nad nimi powiewały sztandary z głowami wilków. A przed nim jechał bohater, być może nawet większy od Attyli. W tym samym czasie Rzymianie próbowali nawet osłaniać armię barbarzyńców ze flanek, wystrzeliwując wokół głównego pola bitwy dwa potężne pułki z włóczniami i zbroją z brązu. Gertruda błagała:

- Kończą nam się siły, zaraz przegramy!

Shella zaproponowała:

- A ty śpiewaj! Piosenka pomaga nam budować i żyć! Marsz pod bębnem i czerwonym sztandarem! I ten, który idzie przez życie z piosenką; on nigdy i nigdzie nie zniknie!

Obie dziewczyny śpiewały chórem i mimo kontuzji zachowały głosy; był jak trąba:

Jest takie powołanie dla żołnierzy,

To nie jest zawód, to nie jest tytuł!

Przynajmniej czasami sto funtów automat,

Nie, żadnego marszu, męka ciała!


Ale idziemy, robiąc krok do przodu,

Bo służymy Ojczyźnie!

Uwierz, zły wróg zostanie pokonany,

Aby dobrze się bawić w życiu!


Uczono nas niemal od kołyski,

Walczcie odważnie za Ojczyznę!

Kiedyś były miecze ze stali,

A teraz RPG w mocnym plecaku!


Nie cofniemy się o krok,

Chociaż ciała leżą w grobie!

Wykosimy wielu przeciwników,

Niech Wszechmogący da nam siłę!


Czołgi poruszają się, samoloty latają,

Zrzucane są bomby i eksplodują pociski!

Nie bierz nas za podłe szczeniaki,

Żołnierze stali się zahartowani!


Tutaj towarzysz zginął jak bohater,

Pod krzyż nie można niczego kłaść!

Ludzie często igrają z losem

Ale będą cię kochać mocniej - uwierz mi!


Nawet w bitwie, gdzie paznokcie są twarde,

Pamiętajmy o naszych znamienitych przodkach!

Jak dawno temu pojechaliśmy do Rzymu,

Dlaczego nie jeść obrzydliwych resztek w niewoli!


Nie było czasu na kłanianie się,

Nie rzucajcie naszego świata na kolana!

Jesteśmy gyrfalconami - sami zabijamy zwierzynę,

Przedstawiciele wszystkich pokoleń!


Oto wysiłek i rzut,

Już widzimy wroga, lekko się trzęsącego!

Kula prawie trafiła w moją skroń,

Nasze Słońce zaćmiło się w naszych oczach!


Ale ruszyliśmy do ataku,

Zmiażdżymy podłych kolbą naszych bagnetów!

Jeśli będzie trzeba, spalimy Krautów ogniem,

Nasz myśliwiec stał się bezcenny - po prostu skarb!

. ROZDZIAŁ nr 15.

Dziewczyna ledwie skończyła śpiewać, gdy główny bohater armii rzymskiej w złotej zbroi padł od ciosu Atilli. A natchniona dziewczyna jeszcze wcześniej wycięła Chińczyków, a teraz zaatakowała przedstawiciela dowódcy piechoty. Wdał się w bitwę z prawdziwym, jednookim olbrzymem, a nawet zaczął go odpychać, machając mieczem:

- Ty potworze nie możesz sobie z nami poradzić! Bo jesteśmy Niemcami!

Tyran odpowiedział niegrzecznie:

- Niemiecka papryka! Naród kalek!

Gertruda była poważnie zła:

- NIE! My Niemcy jesteśmy a priori narodem wielkich wojowników. Naród przyzwyczajony do wygrywania i nieuginania się przed nikim!

Gigant wykrzywił wargę i natychmiast został uderzony czubkiem miecza w gardło. Z szyi byka bulgotała fontanna... Zachwiał się i natychmiast otrzymał zastrzyk pod serce... Gertruda wykrzyknęła:

- Bohaterstwo nie ma wieku!

Bosonoga Shella zachęcała swoją przyjaciółkę:

- Zgadza się, zmiażdż ich mocniej, kochanie... Presja będzie jeszcze większa!

W tym momencie jeden z bosych łuczników powalił rzymskiego cesarza celnym strzałem. I musiałem trafić strzałą prosto w oko!

Gertruda uśmiechnęła się i zaśpiewała:

- Wow! Nie w brwi, ale w oko!

Ognista Shella pokręciła palcem po skroni:

- I co! Lepiej uderzyć raz, niż przeklinać sto razy! Cóż, teraz wróg ucieknie!

Gertruda, zabijając innego wojownika, potwierdziła:

- Wróg zadrży ze strachu i ucieknie w skoku!

Rzeczywiście, szeregi Rzymian zachwiały się i zaczęły się poddawać. Ogólnie rzecz biorąc, kiedy armia ucieka, jest to przerażające. Nawet jeśli jest to armia tak zdyscyplinowana jak starożytny Rzym. Nic dziwnego, przecież Czyngis-chan, jeśli uciekł jeden tuzin, rozkazał rozstrzelać całą setkę... Choć wiarygodność ostatniego rozkazu jest kwestionowana, czy jest to wymysł historyków. Nawet w Rzymie co dziesiąta osoba została stracona podczas ucieczki. Wymachując gołymi nogami, dziewczęta i chłopcy rzucili się w pościg za wrogiem. I zaczęły grać trąbki...

Gertruda obudziła się, podskoczyła gwałtownie, a dziewczyny szybko ustawiły się w kolejce. Umyliśmy się, wyszorowaliśmy zęby i ponownie nasmarowaliśmy kremami ochronnymi z przymusowym marszem przez pustynię. Szli więc boso, w samych strojach kąpielowych i pędzili przez piaszczyste piekło.

Arabskie dzieci ze zdziwieniem wskazywały na nich palcami i gwizdały:

- Niemiecki Akbar!

Gertruda rozejrzała się dookoła i tęsknie spojrzała na cofające się palmy, po czym szepnęła do Shelli z gołymi nogami:

- Z powrotem do piekła!

Rudowłosa diwa odpowiedziała z uśmiechem:

- Wszyscy ludzie są grzesznikami, a podziemie jest naturalnym stanem grzeszników!

Gertruda mrugnęła w odpowiedzi:

- Człowiek nie może powstrzymać się od grzechu!

Bosonoga Shella skinęła głową ze swoimi ognistymi włosami i biegnąc, zaczęła wyjaśniać:

- Zgadzam się! Zgadzam się nawet po tysiąckroć! Ogólnie rzecz biorąc, grzech jest pojęciem względnym i czysto ludzkim. Na przykład, jeśli weźmiemy pod uwagę moralność starożytnego świata, to dobrze, że przyniosła korzyść zarówno samej osobie, jak i jej klanowi plemiennemu. Na przykład cudzołóstwo uważano za coś dobrego, a nie za grzech!

Gertruda chętnie się zgodziła:

- Prawidłowy! Sam Führer uważa, że lepiej dla kobiety zajść w ciążę od bohatera wojennego niż od nie zawsze walecznego męża. Zwłaszcza jeśli mąż również ma oznaki szkodliwej, nieczystej krwi.

Mercedes krzyknęła do dziewcząt:

- Ratujcie oddech, dziewczyny, tym razem pobiegniemy do wyczerpania!

Gertruda odwzajemniła uśmiech:

- Można się zmęczyć, ale nie można być wyczerpanym.

Przez pół godziny dziewczyny biegały w milczeniu, po czym ognista Shella szepnęła:

-Wiesz jaki dziwny sen miała moja dziewczyna?

Gertruda była zaskoczona:

- Tak, ja też się przyznaję! I co?

Ognista Shella uśmiechając się, odpowiedziała:

- Nic! To był sen, że byłem wojownikiem w armii wielkiego barbarzyńcy Attyli. I walczyliśmy z woskiem starożytnego Rzymu. I wszystko było takie piękne i okrutne jednocześnie...

Gertruda zachichotała w odpowiedzi:

- Wiesz, właśnie o tym też marzyłem! W jakiś sposób niesamowity zbieg okoliczności. Widziałem cię we śnie!

Bosonoga Shella mrugnęła w odpowiedzi:

- I ja ciebie! Walczyłeś dobrze, chociaż wojownik o wąskich oczach i żółtej twarzy prawie cię zabił!

Gertruda tym razem była poważnie zaskoczona:

- Nie może być! Czy możliwe jest, aby dwie osoby miały ten sam sen w tym samym czasie?

Fire Shella sprzeciwiła się:

- Jeśli ludzie zbiorowo cierpią na grypę, sen może być taki sam. Tak się wszystko potoczy! Słyszałem, że w społeczeństwie Thule istnieją specjalne media, które piją mikstury i wdychają napary z ziół, a następnie pogrążają się w wizjach! I całkiem udaje im się być prorokami!

Gertruda przeskoczyła bruk i zgodziła się:

- Z pewnością! W zasadzie dar proroctwa nie wymaga mocy nadprzyrodzonych; w naturze mogą po prostu istnieć całkiem materialne i nierozwiązane jeszcze prawa fizyczne. Ale po co ten sen?

Ognista Shella wzruszyła ramionami i odpowiedziała:

- Nie wiem! Być może oznacza to, że za Leo III Rzesza pokona Wielką Brytanię i USA, a może... Można się tu długo domyślać!

Gertruda już miała coś powiedzieć, gdy nagle do jej ucha dobiegł wciąż słyszalny odgłos silników. Mimo odległości widać było, że silniki samolotów pracują głośno i że zbliżają się znacząco... Potężny mercedes dowodził:

- A co z drugim etapem ćwiczenia: kamuflażem.

Dziewczyny zatrzymały się i wyjęły z plecaków płaszcze kamuflażowe, pomalowane na kolor pustyni. Potem zaczęli szybko kopać, tak aby z góry nie było widać niczego nienaturalnego. Tutaj Gertruda dziękowała losowi, że mieli zarówno broń, jak i łopaty saperskie. W przeciwnym razie dziewczyny na pustyni mogłyby stać się łatwym łupem dla brytyjskich samolotów szturmowych lub bombowców nurkujących. Ognista Shella, skrobiąc bosą stopą piasek, powiedziała:

- Wygląda na to, że w Tunezji będziemy musieli poczuć zapach prochu... Drogi Pana są tajemnicze!

Gertruda sprzeciwiła się przebiegłym spojrzeniem:

- Brak dokładnej wiedzy jest zawsze zły, z jednym wyjątkiem, jeśli mówimy o planach Wszechmogącego!

Nad zakamuflowanymi dziewczynami przeleciało dwa tuziny angielskich samolotów, które prawdopodobnie niczego nie zauważyły, a już zaczynały znikać za horyzontem, gdy nagle rozległy się nowe podejrzane dźwięki. Mercedes rozkazał:

- Wszyscy leżcie i nie ruszajcie się!

Dziewczyny zamarły, na coś czekały. A potem zza wydmy pojawiły się lekkie transportery i ciężarówki. Sądząc po projekcie, jest produkowany w Anglii i Ameryce. Powoli ruszyli w stronę stolicy Tunezji. Mercedes był trochę zdezorientowany. Uważała, że linia frontu jest jeszcze daleko, co oznacza, że Brytyjczycy nie zdążą jeszcze się pojawić. A raczej nie powinny się pojawiać. A tu pędzi cała kolumna. Chociaż może mniej niż batalion... Kim oni są, jakaś grupa bojowa, omijając pustynie wcale nie ciągłego frontu, chce szperać z tyłu. Wydaje się to logiczne, choć dzięki technologii łatwo je dostrzec na pustyni. W każdym razie musisz komunikować się ze znajomymi przez radio, ale nie otwierać ognia. Co więcej, jest ich tylko stu, a Brytyjczyków jest ponad trzystu!

Gertruda szepnęła boso do Chelle:

- To Anglicy! Pierwszy raz widzę je tak blisko!

Rudowłosa przyjaciółka, również dość zdenerwowana, odpowiedziała:

- Nic specjalnego! A wśród nich jest tak wielu czarnych!

Rzeczywiście, co najmniej połowa Anglików była czarna. I kolumna poruszała się powoli, a czarni wciąż coś wyli... Zbliżają się coraz bliżej...

Tutaj nerwy jednej z dziewcząt nie mogły tego znieść i wystrzeliła z pistoletu maszynowego. W tej samej sekundzie reszta wojowników otworzyła ogień, a Mercedes szczeknęła z opóźnieniem:

- Ogień!

Jednorazowo wykoszono kilkudziesięciu Anglików, jedna z ciężarówek zapaliła się. Reszta Brytyjczyków bezkrytycznie otworzyła ogień. Mercedes, korzystając z chwili, krzyknął:

- Rzucajcie razem ofensywne granaty!

Dziewczyny z elitarnego batalionu SS "Wilczyca" rzucają granatami daleko i celnie. I że byli szkoleni od dzieciństwa, a także przeszli specjalne techniki. Dzieje się tak, gdy trenujesz z porażeniem prądem, rzut jest trochę powolny i jesteś zszokowany. Gertruda i bosa Shella również wyrzuciły swoje prezenty. A Brytyjczycy są po uszy po uszy i do góry nogami... To takie zabawne. Strzelają na chybił trafił, a czarni wciąż krzyczą w niezrozumiałym języku. To na pewno dranie...

A Gertruda strzela i rzuca, jednocześnie śpiewając:

- W uczniach SS jest koszmar! Jeden skok - jedno trafienie! Jesteśmy wilczycami - nasza metoda jest prosta! Nie lubimy ciągnąć kota za ogon!

Ognista Shella również ryczy w odpowiedzi. Wystrzelone przez nią kule rozbijają czaszkę na kawałki. A potem wyłupują sobie oczy. Oto przestraszony czarny mężczyzna dźgający bagnetem swojego blond partnera w bok. W odpowiedzi splunie krwią. Bosonoga Shella śpiewa razem z nami:

- Anioły gwiaździstego ciemnego piekła! Wygląda na to, że wszystko we wszechświecie zostanie zniszczone! Musisz polecieć w niebo jak szybki sokół! Aby chronić dusze przed zagładą!

Brytyjczycy działają w sposób niezorganizowany, większość z nich to żołnierze kolonialni: Murzyni i Hindusi, Arabowie. Albo upadają, marzną, albo wręcz przeciwnie, gwałtownie podskakują i zaczynają pędzić jak szalone zające. Jednak dziewczyny strzelają celnie, a granaty, choć odłamki nie lecą daleko, ale gęsto! Wrogów zostało już niewielu. Mercedes krzyczy po angielsku, jej głos jest tak ogłuszająco donośny, że nie trzeba nawet używać ustnika:

- Poddajcie się, a oszczędzimy wam życie! W niewoli będziesz miał dobre jedzenie, wino i seks!

Zadziałało natychmiastowo, a kiedy się poddali... Ręce do góry i...

Zebrali pięćdziesięciu więźniów, z czego połowa była ranna. Madeleine rozkazała:

- Wykończ rannych!

"Wilczyce" bezceremonialnie strzelały w skronie tym, którzy nie mogli ustać na nogach, a resztę ładowano do samochodów i wywożono do najbliższej bazy.

Po gorącym piasku pustyni bose stopy Gertrudy są bardzo zadowolone z dotyku miękkiej gumy. Nawet jęczy błogo... Amerykańskie ciężarówki są bardzo wygodne i nie trzęsą się w czasie podróży. Po zwycięstwie dziewczyny są wesołe. Charlotte zapytała Gerdę:

- Ilu zabiłeś?

Dziewczyna wzruszyła ramionami ze zdziwieniem:

- Nie wiem? Nie tylko ja strzeliłem... Ale myślę, że było ich wielu!

Bosonoga Shella obliczyła:

- Jest nas setka, zabił około trzystu, czyli po trzech na brata, czyli na siostrę! Imponujący początek wojny!

Gertruda obojętnie machnęła ręką:

- To nie jest dla mnie ważne! Najważniejsze, że nie zginął ani jeden przyjaciel. Chociaż to oczywiście statystyki, trzystu wrogów zostało zniszczonych, a po naszej stronie tylko dwóch wilczych wojowników zostało lekko rannych. Dziwię się nawet, że z takimi wojownikami nie podbiliśmy jeszcze całkowicie Afryki.

Bosonoga Shella natychmiast zepsuła nastrój:

- Przecież w XVIII przegraliśmy z tymi nieszczęsnymi wojownikami!

Gertruda ze złością potrząsnęła blond głową, jakby obsypana noworocznym śniegiem:

- To z powodu zdrady! Ale tak naprawdę byliśmy bliżej zwycięstwa niż kiedykolwiek i było to oczywiste dla każdego, kto nie jest ślepy! Niestety, przerwano nam!

. ROZDZIAŁ nr 16.

Ognista Shella zgodziła się, zręcznie drapiąc palcami bose stopy za lewym uchem:

- Tak, zdrada, sabotaż, przeciętność wojska... Ale i tak złamaliśmy Rosjan, zmuszając ich do kapitulacji w 1918 roku! Och, miło byłoby wybrać się na spacer po bezkresach Rosji, tam jest fajnie, ale tutaj jest gorąco!

Gertruda zachichotała radośnie:

- Ale w Rosji są takie mrozy... Ale kiedy biegałem boso po śniegu w górach, wiem, co to za męka.

Bosonoga Shella obnażyła zęby:

- Mała Gertruda biegnie boso po płonącym śniegu... To jest symboliczne, jak w bajce... Bajki o czystym, jeszcze dziecięcym i wcale nie egoistycznym...

Gertruda mrugnęła radośnie do przyjaciółki:

- To tak, jakbyśmy musieli iść do Führera?

Fire Shella potwierdziła:

- Prawie! Po prostu jedziemy, a nie biegamy boso po gorącym pustynnym piasku. I nawet po zwycięstwie.

Związany Murzyn mruknął po niemiecku:

- Straszne anioły, jestem gotowy, aby wam służyć! Jesteś boginią, ja jestem twoim niewolnikiem!

Rudowłosa Shella głaskała lekko chropowatą stopą brązowe kręcone włosy czarnej więźniarki:

- Wy, czarni, jesteście już z natury niewolnikami! To oczywiście z jednej strony dobrze, ktoś musi ciężko pracować od świtu do zmierzchu, wykonywać prace służebne... Ale niewolnik ze swojej natury, ze swojej podłej natury jest zdrajcą i nie można mu powierzyć broni . My, Niemcy, jesteśmy z kolei najbardziej kulturalnym i najlepiej zorganizowanym narodem na Ziemi. Wielki naród wojowników i nie bez powodu niemieccy najemnicy służyli we wszystkich armiach europejskich, a nawet w Rosji, najczęściej na stanowiskach dowodzenia!

Gertruda powiedziała ostro:

- Tak, będziesz nam służył jako niewolnik. Mamy specjalne menażerie dla czarnych. A na razie jedyne co musisz zrobić to...

Ognista Shella zasugerowała:

- Niech całuje nasze stopy. Przecież będzie nam miło, a Niger się poniży.

Gertruda energicznie pokręciła głową.

"Nie wiem, jak się masz, ale to obrzydliwe, gdy czysta skóra Aryjczyka dotyka ust śmierdzącego Nigru". Więc...

Bosonoga Shella nie zgodziła się z tym:

- Nie bardzo! Wręcz przeciwnie, bardzo by mi się to podobało. Dobry wygląd...

Ognisto rudowłosa piękność pchnęła swoją małą nogę w stronę czarnego mężczyzny. Z entuzjazmem zaczął całować długie, gładkie, wyrzeźbione palce bogini. A dziewczyna w odpowiedzi uśmiechnęła się tylko czule, a grube wargi czarnego mężczyzny łaskotały jego opaloną skórę. Język więźnia przesunął się po elastycznej, lekko zakurzonej stopie dziewczyny. Nadal miło jest poniżać silnego, prawie dwumetrowego mężczyznę.

Gertruda była zaskoczona:

- To dziwne, ale nie czujesz obrzydzenia?

Ognista Shella uśmiechnęła się:

- Nie bardzo! Dlaczego miałbym być zniesmaczony?

Gertruda zdecydowała się milczeć: dlaczego miałaby wtrącać się w sprawy przyjaciółki? Tak naprawdę wychowywano ich, aby Niemka była nie tylko wojowniczką, ale także kochającą, delikatną żoną i zdrową matką. Ale ona sama nie myślała jeszcze o facetach, może z powodu dużego wysiłku fizycznego lub po prostu nie znalazła jeszcze swojej partnerki. Jednak bosa Shella również wydawała się tym zmęczona. Uderzyła czarnego mężczyznę w nos kostką tak mocno, że zaczął mu płynąć nos i zasugerowała Gertrudie:

- Może zaśpiewamy?

Gertruda skinęła głową:

- Oczywiście, że zaśpiewamy! Inaczej będzie smutno!

Dziewczyny zaczęły śpiewać, a ich przyjaciele przyłączyli się, tak że piosenka płynęła jak wodospad:

Moja droga i ja wychodzimy z zarośli,

Ukrywając nieziemski smutek!

I zimno, palące, drżące,

Zepsuty motyw przebity!


Bosymi stopami w śniegu,

Dziewczyny stają się białe!

Złe zamieci ryczą jak wilki,

Niepokojąc stada ptaków!


Ale dziewczyna nie zna strachu

Ona jest potężną wojowniczką!

Koszula ledwo zakrywała ciało,

Na pewno wygramy!


Nasz wojownik jest najbardziej doświadczony,

Nie da się tego zgiąć młotem!

Tutaj klony poruszają się delikatnie,

Płatki śniegu spadają na twoją klatkę piersiową!


Nie mamy w zwyczaju się bać,

Nie waż się drżeć z zimna!

Przeciwnik jest gruby i ma byczy kark,

Jest lepki i obrzydliwy jak klej!


Ludzie mają taką siłę

Co osiągnął święty obrzęd!

Dla nas i wiary i natury,

Wynik będzie zwycięski!


Chrystus inspiruje Ojczyznę,

Każe nam walczyć do końca!

Aby planeta stała się rajem,

Wszystkie serca będą odważne!


Wkrótce ludzie będą szczęśliwi

Niech życie czasami będzie ciężkim krzyżem!

Kule są brutalnie zabójcze

Ale ten, który upadł, już powstał!


Nauka daje nam nieśmiertelność,

A umysły poległych powrócą do obowiązków!

Ale jeśli stchórzymy, uwierz mi,

Wróg natychmiast schrzani wynik!


Dlatego przynajmniej módlcie się do Boga,

Nie musisz popełniać błędów, bądź leniwy!

Sędzia Wszechmogący jest bardzo surowy,

Przynajmniej czasami może pomóc!


Ojczyzna jest mi najdroższa,

Święty, mądry kraj!

Trzymaj naszego przywódcę mocniej niż wodze,

Ojczyzna rodzi się, by rozkwitać!

Dziewczyny z elitarnego batalionu SS "Wilki" zaśpiewały pięknie, a słowa były szczere. W ogóle panuje stereotyp, że SS-man to kat! Ale nie jest. Istniały oczywiście specjalne jednostki karne, najczęściej w ramach oddziałów bezpieczeństwa, które przeprowadzały operacje specjalne, ale większość dywizji SS była po prostu elitarną strażą Wehrmachtu. Generalnie trzeba stwierdzić, że czerwona, totalitarna propaganda nie jest najpewniejszym źródłem informacji o II wojnie światowej. Przecież jasne jest, że komunistyczni przywódcy Agitpropu nie mogli nie być bezstronni i obiektywnie relacjonować wydarzenia. Trudno więc rzetelnie ocenić, gdzie była prawdziwa prawda, o okrucieństwach nazistów, a gdzie fikcja. W każdym razie ci, którzy poważnie zajmują się badaniami historycznymi, zmuszeni są przyznać, że nie każdy żołnierz SS jest katem i potworem. Ponadto przed atakiem na ZSRR; Naziści na okupowanych terenach na ogół zachowywali się tolerancyjnie, źródła zachodnie nie wspominają o masowych okrucieństwach i represjach.

A teraz dziewczęta pomogły więźniom wydostać się z samochodów; przyjaźnie poklepywali nieśmiałych mężczyzn po szerokich ramionach. Po czym dziewczyny zostały zaproszone na odświeżenie się...

Obiad był skromny, ale na pustyni zastrzelono zebrę, a każda dziewczynka dostała kebab ugotowany po arabsku. Ogólnie rzecz biorąc, Arabowie, przynajmniej na zewnątrz, byli przyjaźni, a ci, którzy znali niemiecki, próbowali nawet żartować lub delikatnie głaskać dziewczyny po nogach.

Gertruda odepchnęła lepkiego Araba i powiedziała:

- Nie jestem dla ciebie!

Bosonoga Shella poszła w jej ślady:

- Załóż sobie harem!

Gertruda uśmiechnęła się i zaproponowała:

- Ale powiedz mi, fajna Shella, co byś zrobiła, gdybyś została żoną sułtana?

Rudowłosa przyjaciółka zauważyła z powątpiewaniem:

- To właściwie szczęście dyskusyjne... Choć to zależy od żony sułtana. Gdyby wielkie Imperium Osmańskie przeżywało swój rozkwit, to... Byłoby nawet bardzo miło... Zreformowałbym armię turecką, udoskonalił broń... I pewnie najpierw zwróciłbym wzrok na wschód.

Gertruda zgodziła się:

- Prawidłowy! Ale szkoda dla Turcji, że nawet w czasach swojej świetności nie potrafiła podbić Iranu. Było to całkiem realistyczne, zwłaszcza że armia perska była zacofana. Zastanawiam się, Wielki Fuhrerze, jaką decyzję podejmie: podbić Turcję, czy włączyć go do swojej koalicji, rzucając Osmanom kość, w tym część niezbyt cennych ziem Iranu?

Ognista Shella w zdumieniu wzruszyła ramionami:

- Nie wiem! Rzeczywiście, ostatnio krążyły pogłoski, że znowu wystąpimy przeciwko ZSRR... Mówią, że naprawdę potrzebujemy rosyjskich bogactw i bogatych ziem Ukrainy!

Gertruda ujęła czubkami bosych stóp kubek z herbatą i całkiem zręcznie podniosła go do brody, wlewając w siebie brązowy płyn. W tym samym czasie dziewczyna zdołała porozmawiać:

- Ukraina ma bardzo bogate, bogate ziemie. Pod mądrym niemieckim przywództwem i dzięki naszej wysokiej kulturze rolniczej osiągną rekordowe zbiory. A wtedy nasz chleb będzie tańszy od wody. I to będzie z korzyścią dla samych Ukraińców, bo rząd radziecki ich po prostu okrada, zmuszając do głodu!

Ognista Shella skinęła głową:

- Nauczymy tych Słowian naszej wielkiej kultury germańskiej! Oświećmy ich!

Tutaj rozmowę przerwały niegrzeczne krzyki, czas odpoczynku dobiegł końca.

Ale po obiedzie dziewczyny znów ustawiono w kolejce i zmuszono do maszerowania przez pustynię. Po jedzeniu ciężko było biegać i dziewczyny nawet lekko jęczały, aż jednak ich ciała się rozgrzały. I tak pomknęli jak skoczki.

W międzyczasie pułkownik SS Dess potajemnie wysyłał Brytyjczykom nową notatkę szyfrującą. Wydawało się, że dlaczego Dess miałby zdradzić III Rzeszę, ryzykując, że trafi do Gestapo? Są pieniądze, przyzwoita pensja, plus łupy wojenne, czego jeszcze potrzeba... Ale są ludzie, którzy mają naturalną skłonność do zdrady. Zdradzając, po prostu podniecają się i naćpają, jakby byli na zielu. A teraz Dess zapisywał do brytyjskich informacje o przeniesieniu nowych wojsk i pojawieniu się dodatkowych samolotów. A także to, co wiedział o terminie przybycia wojsk niemieckich. Oczywiście, czasami czuł też wstyd, że jego towarzysze umierają z jego winy i bał się potencjalnego zdemaskowania... Ale może jest już dla niego za późno na odwrót, chyba że III Rzesza przegra, to... Ostatnio doszło do uporczywe pogłoski o zbliżającej się operacji na wschodzie. I nie tylko plotki, do Polski i Rumunii przerzucono wojska, zwłaszcza czołgi. Choć prestiż armii rosyjskiej nie był szczególnie wysoki, to dopiero cios carskiej armii rosyjskiej przerwał blitzkrieg w 1914 roku. Poza tym radzieccy ochotnicy walczyli dobrze w Hiszpanii, czy uderzenie pięścią czołgu w Mandżurii. Prawdopodobieństwo, że Wehrmacht utknie tam i nie dotrze przed zimą, było bardzo wysokie. A wtedy Wielka Brytania wraz ze Stanami Zjednoczonymi będzie miała czas na rozmieszczenie sił. Być może jednak ZSRR nie wytrzyma do zimy, zwłaszcza jeśli atak na niego będzie nagły, a Rosjanie nie będą mieli czasu na podjęcie działań mających na celu odparcie agresji. Japonia też pomoże...

. ROZDZIAŁ nr 17.

Po ujawnieniu swoich sekretów Dess zapalił papierosa, wyciągając z paczki amerykańskie papierosy. Chociaż to nie na jego tajne konto w szwajcarskim banku wpłynęła porządna suma, już jest biedny. W szczególności jeden z szejków ukrył zapas złota i kamieni. Arabski informator dał im jednego i sługę tego szejka, który mógł wiedzieć, że jego szef ukrył skarb. Cóż, nie zaszkodzi zapytać więźnia bardziej szczegółowo, co i jak, jeśli oczywiście wie.

A Dess poszedł do kazamaty tortur, do którego wkrótce dołączył arabski informator. Dass mrugnął do niego przebiegle:

- Cóż, mamy trop.

Kazamata SS była bogato wyposażona. Było nawet dynamo porażenia prądem. I tutaj przywieźli więźnia. Kiedy Dess go zobaczył, wydał z siebie gwizdek rozczarowania: zwykły arabski chłopak, niewiele starszy niż czternaście lat. Jest ciemny i chudy, ale stara się wyglądać prosto i nie okazywać strachu. Jednak ciekawscy chłopcy z reguły mogą wiele dowiedzieć się, podsłuchując sekrety dorosłych. Dess, któremu brakowało czasu, rozkazał:

- Na stojaku arabskiego chłopca!

Już podarty garnitur służącego chłopca został szybko zdarty. I tak po prostu, nago, wyciągnęli mnie na wieszak. Bransoletki zamknęły się na dłoniach chłopca i zaczęli wyciągać jego ramiona od tyłu. Arabski chłopiec zaczął się pochylać, jego bose stopy wciśnięto w kolby ciężarkiem. Chłopiec sapnął, stawy w ramionach się poruszyły, chłopiec zaczął ciężko oddychać. Dess zapytał niegrzecznie:

- Jak masz na imię, szczeniaku?

Tłumacz powtórzył po arabsku.

- Ali! - wydusił chłopak drżącym głosem.

Dess powiedział bardziej czule:

- Powiedz mi, gdzie twój właściciel ukrył skarby. Jeśli tak powiesz, otrzymasz wysoką nagrodę, a my uczynimy cię szejkiem. Ale nie, będziemy cię torturować, aż oddasz ducha.

Chłopiec bełkotał:

- Nic nie wiem!

Dass uśmiechnął się ironicznie:

- Nie wierzę! Co za chłopak z tak przebiegłą twarzą, że nic nie wiedział. Cóż, dlaczego sam nie sprawisz nam przyjemności?

Ogromny esesman zdjął ze ściany skórzany bicz z gwiazdami. Specjalnie obecny lekarz w białym fartuchu i fartuchu podszedł do chłopca i położył mu dłoń na prawej stronie klatki piersiowej. Osłuchał puls i z uśmiechem powiedział:

- Ma wyjątkowo zdrowe serce. Potrafi wiele znieść, ale jest bardzo cierpliwy. Może się to okazać twardym orzechem.

Dass uśmiechnął się kpiąco:

- Tym lepiej... Chociaż będziesz musiał pracować.

Kat SS i zdrajca pracujący na pół etatu zadał mocny cios w muskularne plecy arabskiego nastolatka. Pojawiła się krwawa smuga, chłopiec zaczął ciężko oddychać, jego twarz wykrzywiła się, ale stłumił wydobywający się z niego jęk. Dess uderzył ponownie, uśmiechnął się obrzydliwie i uśmiechnął się mięsożernie. Właściwie dla wielu tortury są przyjemnością... Może ma to też związek ze zwierzęcym instynktem, chęcią pokazania swojej wyższości, tego, że jesteś nadczłowiekiem, a ofiara to gówno. Fryderyk Nietzsche wierzył także, że nadczłowiek przyszłego "szczęśliwego" świata będzie znacznie bardziej okrutny zarówno wobec innych, jak i wobec siebie. Dess nie był zbyt szybki w okrucieństwie wobec siebie, ale wobec innych...

Ciosy następowały po ciosach, chude, ale żylaste plecy chłopca zamieniły się w krwawą plamę, po czym bicz zaczął chodzić po jego nogach. Trzeba przyznać, że Ali, choć pod koniec zaczął cicho jęczeć, udało mu się powstrzymać głośne krzyki. Dess przerwał lanie i kpiąco zapytał:

- Czy lubisz łaźnię niemiecką?

Pobity chłopak jęknął:

- NIE!

Pułkownik SS zapytał najsłodszym tonem:

- Jeśli chcesz zdradzić sekret, zrób to teraz. Inaczej cię okaleczymy i nie będziesz już mógł służyć w SS.

Ali znalazł odwagę, aby odpowiedzieć:

- Nic ci nie powiem! Przysięgałem w imię Allaha!

Dess uśmiechnął się jak lis:

- Kontynuujmy! Zadowolisz nas. Czego powinienem teraz użyć?

Sadystyczny lekarz zasugerował:

- Grill! Ta tortura jest również dobra, ponieważ można ją stosować w połączeniu z innymi.

Dess zaśmiał się złośliwie:

- Oczywiście, brytfanna! Teraz delikatnie usmażmy Twoje pięty.

Pułkownik SS nie pogardził i sam zaczął smarować zgniłe już podeszwy chłopca olejem palmowym, który już zgnił, ale przed torturami obmyty z kurzu przez popleczników oprawcy. Lekarz pokiwał głową z aprobatą:

"W ten sposób stopy nie spalą się od razu, a "niebiańską przyjemność" torturowanego człowieka przedłużymy na długo!

Po czym dwóch arabskich asystentów przyniosło kocioł wyposażony w automatyczne sterowanie, umieszczając go około pół metra od bosych stóp ciemnoskórego, przystojnego chłopca. Po czym Dess osobiście zaczął rozpalać ogień.

Płomienie drapieżnie trawiły brykiety węglowe. Chłopiec sapnął i zaczął konwulsyjnie kręcić głową...

Pułkownik SS Dess powiedział kpiąco:

- No cóż, chłopcze... Jeśli chcesz złagodzić swój los, powiedz nam, gdzie ukryte są skarby szejka. Nie pozostaniemy zadłużeni, sam zostaniesz szlachetnym szejkiem.

Ali drgnął konwulsyjnie. Na bosych piętach znajduje się wiele zakończeń nerwowych, a ogień to silny ból. W powietrzu unosi się coraz silniejszy zapach spalenizny. Chłopiec sapał coraz bardziej, pot i łzy spływały mu po policzkach:

- Nie wiem... nie wiem...

Dess pstryknął palcami w powietrzu.

- Nie kłam, widzę kłamstwa! Poza tym sam powiedziałeś, że nie powiesz. Zamęczymy cię na śmierć i...

Ali wciągnął się i rozciągnął swój chudy, ale z dość wytłoczonym brzuchem. Próbował powstrzymać krzyki, żeby nie pokazać, że cierpi, ale jego zdradzieckie ciało nie chciało tego znieść. Łzy mimowolnie popłynęły z jego oczu, a arabski chłopiec wstydził się, że płacze jak dziewczynka. Ale, niestety, nie jest w stanie powstrzymać łez i jęków, choć z jego konwulsyjnie zagryzionej wargi wypływa strużka krwi. Dass tymczasem, aby zintensyfikować ból; chwycił szczypce z gorącymi końcówkami i chwycił chłopca za chude żebro. Ostrożnie ścisnął swoje silne łapy i zaczął się kręcić. Ali jęknął znacznie głośniej, ból był nie do zniesienia i z gardła wybuchł:

- Nie ma potrzeby! Proszę nie!

Dess jakoś krzywo, uśmiechnął się po azjatycku i zapytał:

- Powiesz mi? Teraz mówisz.

Chłopcy potrząsali głowami i jęczeli, plując krwią:

- NIE! Nie powiem!

Dess odezwał się nagle znowu cicho i przymilnie:

- No cóż, dlaczego miałbyś umrzeć tak młodo. Po co? Spójrz, jakie piękne jest życie, jak miło jest oddychać świeżym powietrzem i kochać dziewczyny. A twoje oszpecone zwłoki będą leżały w śmieciach, a kości będą wyciągane przez szakale.

- Ale dusza wyląduje w Jildze! - wydusił Ali.

Pułkownik uśmiechnął się drapieżnie:

- NIE! Owiniemy twoje zwłoki w świńskie skóry, a piekielny świat podziemny będzie na ciebie czekał, jakbyś został zbezczeszczony!

Tutaj chłopcy naprawdę zaczęli płakać:

- Nie ma potrzeby! Proszę nie!

Dess warknął zastraszająco:

- Mówić...

Ali odpowiedział jękiem:

- Nie da się tego tak łatwo wytłumaczyć. Muszę sama pokazać Ci to miejsce.

Pułkownik zmarszczył szerokie, choć bynajmniej nie wysokie czoło. Być może chłopak chce po prostu zyskać na czasie i spróbować uciec. W takim przypadku zostaną jedynie odciągnięci od innych, nawet niezbyt dochodowych biznesów. Ale z drugiej strony... Dess ryknął:

- Cienki! Zdejmij go z wieszaka, ale skuj mu nogę łańcuchem i załóż blokadę na szyję, żeby nie uciekł! Sprawdźmy tego szczeniaka pod kątem wszy!

Kiedy chłopiec został wypuszczony z wieszaka, znów jęknął. Wstał niepewnie i sapnął; skóra na jego stopie była spalona. Ali starał się jednak utrzymać wyprostowaną pozycję i nawet zmusił się do męczeńskiego uśmiechu. Pułkownik nagle mimowolnie poczuł szacunek do młodego Araba: trzymał się, chciał pokazać, że jest mężczyzną. Co może, gdy skarb znajdzie się w jego rękach, zwerbować chłopca? Przecież nadal nie będzie miał drogi powrotnej do swoich ludzi. Krewni Szejka nie wybaczą służącemu oddania skarbów i tylko niemal wszechmocni SS mogą uchronić chłopca przed zemstą.

Pomimo oczywistej niemożności ucieczki więźnia, do gołej, na wpół spalonej nogi chłopca przykuto łańcuch z kulą armatnią, a w bloku zabezpieczono także jego głowę i ręce. Po czym pułkownik zdecydował się zabrać ze sobą tylko kilku zbirów SS, którzy jednak doskonale radzili sobie z bronią, oraz arabskich tragarzy, na wypadek, gdyby było dużo skarbów. Potem oczywiście się ich pozbędą, ale na razie obiecują góry złota...

Cóż, tymczasem dziewczyny zakończyły swój kolejny marsz, zanim zrobiło się zupełnie ciemno. Z gołymi nogami i opalona Shella zachęcała Gertrudę:

- Na treningu jest trudno, w walce jest łatwo!

Gertruda odpowiedziała:

"Trudno żyć na treningu, ale łatwo jest zginąć w bitwie!"

Po ukończeniu biegu do końca wyczerpane dziewczyny przecisnęły się jeszcze trochę, po czym umyły się i poszły spać. Cóż, jak bardzo można się przekręcić do punktu chaosu! Gertrudo, marzyła mi się bardzo dramatyczna kompozycja...

Początkowo dziewczyna widziała wroga, we śnie wydawało jej się, że jednocześnie obserwuje ogromną przestrzeń.

Armia wyruszyła z miasta. Żołnierze ustawili się w prostokąt, który w miarę poruszania się coraz bardziej przypominał szczura. Jak zwykle takie zwierzęta mają najbardziej obrzydliwy pysk! Z przodu melozaury i pięć tyranozaurów, za nimi kawaleria, wielbłądy z rycerzami w zbroi, kawaleria z lżejszymi myśliwcami. Następna jest piechota lekka w zbrojach skórzanych, miotacze oszczepów i ciężka w zbrojach z brązu. Najliczniej było też łuczników. Kokardy są różne, małe czarne i duże pomalowane na żółto. Część żołnierzy była uzbrojona we włócznie i tworzyła rodzaj falangi. Ogólnie rzecz biorąc, dość duża armia jak na średniowieczne standardy. Dinozaury ryczą i budzą strach. W ruchu przypomina błoto, nieubłagane, może tylko nie tak szybkie. Brzmią trąby, biją bębny. Z tyłu konie i woły ciągną katapulty i balisty. Te ostatnie jednak nie są zbyt przystosowane do bitew polowych. Za murami miasta dym unosi się w niebo, pracują kuźnie, wykuwają kajdany dla niewolników. Na samym ogonie żołnierzy stoją kaci w czarnych szatach, gotowi brutalnie torturować rebeliantów. Kleszcze były już nagrzane, wiertła nagrzane.

I to, co ich czeka: półnadzy, przypadkowo uzbrojeni niewolnicy, wśród których jest wielu chudych nastolatków, z ostrymi łopatkami i czarnymi obcasami, powalonych o kamienie. No ale z jakiego rodzaju armii można się śmiać? Sama Gertruda jest półnaga i bosa, ale wcale się nie wstydzi:

- Śmierć jest pojęciem względnym w czasie, życie ma znaczenie absolutne!

Ale co dziwne, nastolatki i inni niewolnicy, spotkawszy dużą armię, nie uciekli. Wręcz przeciwnie, w dinozaury rzucano rzutkami i kamieniami. Przede wszystkim próbowali znokautować jeźdźców siedzących na potworach.

A oto ognista partnerka Shella, sądząc po diamentowej uprzęży na koniu, jest osobą szlachetną. Widziała zbliżające się wojska, liczniejsze, niż spodziewał się mądry wojownik, ale nie doświadczyła uczucia paniki.

- I są pewni siebie! Oczekują, że będą nas torturować. Co powiesz na to, Sokoli Dziobie?

- Niespodzianka gotowa! Nieważne, jak prymitywne są dinozaury, ponad dwieście z nich, uciekając, zmiażdży całą armię! - Młody człowiek, pomalowany na wzór Indianina, z czerwono-żółtymi piórami, uśmiechnął się szeroko.

Książę Lotek w towarzystwie kilku pułkowników, wszyscy ubrani w złoto i klejnoty, jechał pośrodku kawalerii:

- Cóż, jeszcze trochę, a wróg zostanie zmiażdżony, co było nieuniknione. Oto królowa, zostanie zgwałcona przez stu wojowników, a jeśli przeżyje, zrobię jej to!

. ROZDZIAŁ 18

No cóż, tutaj wyobraźnia aroganckiego księcia zawiodła. Co zrobi z królową, chciałam, żeby było mocniej, żeby potomkowie drżeli nawet wieki później, ale pomysłów było mało.

Dinozaury rzuciły się już na szybko przepływających niewolników. Złapał najmniej zwinnego. Kilku zbyt odważnych chłopców skoczyło na nich, wspięło się na ich usta i wbiło im włócznię w zęby. Ale nie mogąc utrzymać się na muszli, odleciały i zostały brutalnie zdeptane.

Dziób sokoła zagwizdał głośno, a potem, zdając sobie sprawę, że nie zrozumieli, ryknął ogłuszająco:

- Teraz czas!

Rozległ się hałas i w stronę dinozaurów poleciały bąbelki. Wyglądały na bardzo duże, kolorowe, przypominające lustro, ale kiedy uderzyły w twarze dinozaurów, zapłonęły płonącym płomieniem.

Urządzenie wynalezione przez Dziób Sokoła i Królewnę Śnieżkę Terminator było bardzo proste. Zwykłe to po prostu duże dmuchawy do baniek, takie jak te, którymi bawią się dzieci. Tylko zamiast roztworu mydła prosta, ale skuteczna mieszanka wybuchowa. Same balony zostały nadmuchane przez lekki wietrzyk, który został odtworzony za pomocą zaklęcia. W przeciwieństwie do sztucznego huraganu nie wymagał zbyt dużej ilości energii. Zatem broń dzieci okazała się bardzo skuteczna przeciwko pędzącym przed nimi potworom. Wyglądało to spektakularnie, bąbelki mieniące się wszystkimi kolorami tęczy wpadały w wyszczerzone pyski. Efekt jest jak bomba napalmowa, najważniejsze jest to, że znajdujący się w środku gaz podrażnia nosogardło stworzeń, wywołując paniczne uczucie strachu. A płomień jest szczególnie palący, wyciągając zwierzęcą duszę. Potwory ogarnięte ogniem zaczęły uciekać. To wszystko było takie przerażające i niezwykłe.

Bosonoga Shella zadęła w róg, wzmocniony rezonansowymi platynami:

- Rozkaż atak!

Kawaleria rebeliantów, która była już dość liczna, rzuciła się w pościg za słabnącą armią. Do bitwy włączyli się także łucznicy. Wydawało się, że nieubłagane szczypce ściskają się, przygotowując się do zmiażdżenia z trzaskiem podobieństwa szczura utkanego z szeregów żołnierzy.

Z przodu, jak zawsze, jak zwykle przecinając powietrze, rzuciła się bosonoga Shella. Założyła cienką, ale bardzo mocną kolczugę krasnoludzkiego dzieła. Jednak zarysy jej uwodzicielskiego ciała wcale nie były ukryte, wręcz przeciwnie, każdy rys był widoczny: od klatki piersiowej po biodra. Jednocześnie korona błyszczała znacznie jaśniej, niż potrafią prawdziwe diamenty.

- Saryn na kiczku! - krzyknęła dziewczyna, naśladując Stenkę Razin. Przypomniała sobie jedną powieść z kategorii pulp fiction, niemal zakazaną w III Rzeszy, gdzie legendarny wódz walczył z armią statków kosmicznych. To była siła i jednocześnie rycerskość. A fabuła jest bardzo ciekawa, w której wystąpiły księżniczki i piekielny demon Skelentor, który zdobył główne źródło uniwersalnej energii...

W tym momencie Gertruda zaczęła się zastanawiać, jak zachowałaby się na miejscu przywódcy rebeliantów. Zwłaszcza, gdy jesteś w niewoli i poddawany torturom. W tym przypadku zachowałaby odwagę i honor i nie cofnęłaby się w rękach katów. Przecież ataman żartował na stojaku sarkastycznie, wykazując się niezachwianą wolą i kozackim poczuciem humoru.

- Wierzę, że się nie cofnę! - powiedziała sobie wilcza dziewczyna.

Dinozaury zaatakowały własną kawalerię. Rozrywali, deptali i przewracali wielbłądy, konie i innych wojowników. Panika ogarnęła kawalerię, rozprzestrzeniając się na piechotę. Wyobraź sobie, jak wygląda wściekły dinozaur. Tusza ważąca kilka słoni, z metrowymi zębami i szponiastymi łapami rozdziera wszystkich na strzępy. Armia niemal natychmiast zamieniła się w przestraszony tłum, który został rozszarpany przez niewolników i żołnierzy, którzy przeszli na stronę prawowitej królowej.

Bosonoga Shella osobiście nadzorowała cięcie i pościg. Kilku jeźdźców zaatakowało ją i natychmiast ich wykończono. Duke Aileron z wybranym oddziałem strażników próbował zatrzymać szalejący napływ. Szybka Shella spadła na niego. Obracając jednocześnie obydwoma mieczami, wojownik nieustannie rąbał strażników, nie pozostawiając żadnych szans.

Przeciążony goblin na wielbłądzie próbował się jej przeciwstawić.

Bosonoga Shella uśmiechnęła się drapieżnie i zauważyła:

- I myślisz, że wzrost przewyższa umiejętności?

- Słoń depcze mrówkę! - warknął futrzany olbrzym.

- I poddaje się myszy! Duzi ludzie mają wielkie tęsknoty! - Po kilku szybkich ciosach dziewczyna znalazła szczelinę w wizjerze i uderzyła we wroga.

- Muzyka nie grała długo! Uderzyłem w wizjer! A zło zabrało sługę do jego piekła! - Wojownik wysunął jej język.

Ognistej Shelli spodobał się ten żart, zwłaszcza rym i gra słów. A jeśli tak, to wycinanie stało się przyjemniejsze. Królewna Śnieżka Terminator zrzuciła z powietrza koktajle Mołotowa, zwiększając panikę.

- To dopiero początek! Och och! - Powiedziała wojownicza wróżka.

Bosonoga Shella przedarła się do księcia Elerona. Otaczali go strażnicy: cztery gobliny na ośmionogich wielbłądach, które ze względną łatwością mogły unieść masę potworów.

Książę wydał rozkazy generałowi Chichihu.

- Spróbuj zebrać garść mniej wartościowych żołnierzy, aby zatrzymać rebeliantów, i szybko wycofaj się do bramy.

- Więc będziemy musieli zamknąć się w mieście? - zapytał generał z wyraźną irytacją.

- Prawdopodobnie tak! Nie twój interes! - warknął Książę.

- Szkoda przy kimkolwiek! Jakieś szmatławce nas tłoczą! - Generał wypuścił zza ust strumień pomarańczowego płomienia.

- Niestety, co to jeszcze jest! - Nagle książę zachrząknął ze strachu.

Ognista Shella dzikim skokiem odcięła goblina i dwóch kolejnych żołnierzy. Rzuciło się na nią trzech bandytów.

Lotka krzyknęła:

- Zabij sukę!

Strzała wystrzelona przez Gertrudę (ona też walczyła desperacko i starała się dotrzymać kroku przyjaciółce) powaliła jednego z napastników. Drugi potwór został dobity przez ognistą Powłokę.

- Przepraszam, przystojniaku, byłem pierwszy, bo jestem człowiekiem.

Goblin, który przeżył, zaskrzeczał:

- Ludzie to pasożyty! Zostaną pokonani przez gobliny!

Dziewczyna w odpowiedzi kopnęła go pod kolanem i uderzyła głową w brutalną twarz.

- A co ze złamanym nosem?

Od straszliwego ciosu piękna głowa potwora zatrząsła się, a potwór spadł z wielbłąda. Bosonoga Shella wiedziała, jak uderzać, więc jej ciosy paraliżowały duże zwierzęta wielkości słoni. Aby to zrobić, musisz wybrać żądany punkt i pokonać kod pod ostrym kątem, gdy chrząstki nosa wchodzą do płata czołowego mózgu.

- Wbijam wam prawdę do głów! - krzyknęła dziewczyna.

Książę Aileron próbował zastrzelić dziewczynę zatrutym sztyletem ze sprężyną.

Bosonoga Shella złapała lot ostrza i powaliła je mieczem. Metal zetknął się z metalem i odleciał. Dziewczyna zeskoczyła z siodła, podleciała i opuściła ostrze na hełm.

- Proszę bardzo, kapitalisto!

Od szoku hełm roztrzaskał się wraz z głową. To, co pozostało z księcia, spadło z konia. Sandał Shell wystawał jej język, był długi i różowy i pokazywał go wszystkim.

- To, co tak torturujesz, może dostaniesz.

Śmierć księcia złamała morale armii. Żołnierze albo uciekli, albo masowo się poddali. Szok był zbyt duży. Jedynie najemnicy i szlachta próbowali zorganizować pozory oporu. Ale takie ogniska szybko zgasły.

Bosonoga Shella zachęcała żołnierzy, nawet prawie nieuzbrojone nastolatki odważnie rzucały się i być może nawet trzeba było je powstrzymywać. Dziewczyna powaliła kilkudziesięciu wojowników, ale nie było już nikogo, kto mógłby zabić dalej.

Nie zdążyli zamknąć bramy, w dodatku część mieszczan zbuntowała się, zaczęło się wysypisko.

Baron de Capricorn, dowiedziawszy się o zamieszkach w mieście wywołanych przez niewolników, zażądał:

- Rozstrzelać wszystkich niewolników, wprowadzić masowe egzekucje.

Jednak Królewna Śnieżka Terminator okazała się bardziej zwinna, rozpędzając strażników ognistym strumieniem i ustawiając sztandar królowej tuż na wieży.

- Dlaczego chciałeś, żebyśmy stali się liberałami? A może nawet się poddali.

Zbuntowani mieszczanie i liczni niewolnicy przedarli się do pałacu namiestnika. Ognista Shella wdarła się do bramy, wszystkich pobiła i zniszczyła.

Gertruda otrzymała kilka zadrapań, ale tylko się z tego powodu rozzłościła, jego miecz powalił kaprala trolla, po czym szybko wspięła się na górę.

Wojownik podskakując jej nogą wbił goblina w pierś, ten odleciał od ściany, wpadając na włócznie wbite w bruk.

- Zastanawiam się, jak grubo smakujesz!

Jej miecze ponownie znalazły mnóstwo pożywienia, gdy starły się ze strażnikami. Jednak większość garnizonu nie stawiała oporu. Trudniejszym orzechem do zgryzienia okazał się dopiero pałac z wybranymi jednostkami, głównie żołnierzami najemnymi. Sam Falconclaw zaatakował okładkę. Tymczasem Bosonoga Shella dosłownie wzleciała wyżej, spotykając Koziorożca twarzą w twarz. Wokół barona pozostało zaledwie tuzin ludzi; wojownikowi zajęłoby to dwie lub trzy sekundy. Potem wpadł na szlachcica.

Tak naprawdę do bitwy nie doszło, wojowniczka dotknęła palcem ramienia barona i go sparaliżowała.

- Możesz liczyć na miłosierdzie królowej. Jednak sąd ludowy nie zna litości!

Skoczył na nią facet wyglądający jak faun.

-Jakie zwierzę chcesz pobić w mózgu? - Wojownik zaklął.

Choć poruszał się szybciej niż zwykły człowiek, ognista Muszla sparowała atak, a w odpowiedzi ciosem zdjęła brzydką głowę:

- A potem jest faun. Cały wszechświat jest pełen tych stworzeń. A może inny typ goblina.

Wojownik ruszył w stronę pałacu, ale nie miał czasu; buntownicy i mieszczanie rozprawili się z garnizonem, zanim przybyła ta diwa.

Gertrude udało się wykończyć tylko dwie kolejne szumowiny. Obróciła się wokół własnej osi, mówiąc filozoficznie:

- Nie możesz pokonać wszystkich, nie pokonując siebie - nie możesz pokonać siebie, nie ucząc się od wszystkich!

Gubernator miał czas dźgnąć, zanim wojownik interweniował. Oszczędziło to jednak kłopotów z procesem, a dostojnik, jak się wydaje, był niezłym draniem, jeśli sami mieszkańcy sobie z nim poradzili. Tłuste ciało posiekano w kapustę, nie pozostawiając całej kończyny.

Dziewczyna skarciła nadgorliwych buntowników.

- Pamiętaj, najważniejsza jest umiejętność życia według sprawiedliwych praw. Najwyższy czas zaprowadzić porządek w społeczeństwie.

Miasto szybko usunęło zwłoki, nie było ich wiele, zamiatali ulice i przycinali drzewa. Władze lokalne wybierano m.in. spośród byłych niewolników. Jednak większość ludności stanowili niewolnicy, do których zaliczano wszystkich, przede wszystkim biednych.

Lenastala jako pierwsza złożyła przysięgę. Młoda królowa pociemniała, zniknęła bladość wynikająca z zamknięcia, jej ramiona i biodra rozszerzyły się, a jej gładko umyte włosy zalśniły perłową bielą. Była bardzo piękna i kobieca, ale nie pozbawiona dobrej siły. Kapłani chętnie składali ludowi przysięgę. Było jednak jasne, że ministrowie czarnego kultu nie byli zadowoleni: królowa była bardzo sprawiedliwa, zakazała składania ofiar z ludzi i obniżyła podatek kościelny. Nawet teraz ludzie są skazani na stosy, szczególnie często poświęcane są niewinne dzieci, zwłaszcza chłopcy. Nawet w piekle człowiek powinien być na czele.

Z okazji przysięgi Murzynów ksiądz zaproponował:

- Zabijmy tuzina chłopców i sześć dziewcząt!

Lenastala powiedziała niegrzecznie:

- Nie ma nikogo lepszego od ciebie! Do ognia sadysty!

Ksiądz został podniesiony i zaniesiony do wcześniej związanego drewna opałowego i gałęzi. Gertruda tymczasem wytarła ostrze i stanęła obok bosej Shelley, pytając ze zdziwieniem:

- To dziwne, dlaczego wybuchło to powstanie.

Jej partner odpowiedział z uśmiechem:

- Aby zwrócić prawowity tron królowej. Lena stała się prawowitym dziedzicem, a na tronie zasiada uzurpator.

Gertruda wciąż miała wątpliwości:

- Nie często zdarza się, że prawowici następcy tronu zwracali się o pomoc do tłumu.

Fire Shella powiedziała całkiem logicznie:

- Przyjaźń z tłumem nie poniża, jeśli prowadzi na wyżyny władzy! Cóż, w tym przypadku może to być ostatnia szansa królowej.

. ROZDZIAŁ nr 19.

Gertruda podrapała czubkiem miecza swoją nagą, dziewczęcą piętę. Przeciwnie, Fire Shella założyła buty i teraz miała na sobie sandały ozdobione perłami. Nagle złapała zabawnego chłopca za rękę. Chłopak najwyraźniej miał ochotę wyciągnąć sakiewkę zza pasa wojownika. Silna Shella podniosła chłopca na swoje wyciągnięte, muskularne ramię. Jednak dziecko wyglądało na około dziesięć lat, nie więcej, i wybuchnęło płaczem:

- Och, nie potrzeba ciotek! Jestem bardziej taki...

Gertruda przerwała ostro:

- Sam to wiem - nie zrobię tego! Dość jednak, złodzieja trzeba jeszcze ukarać, bo inaczej przyzwyczai się do nieodpowiedzialności! Co radzisz, droga Shello?

Wojownik zrobił minę:

- Myślę, że klaps wystarczy! Nie okaleczaj dziecka poprzez odcięcie ręki.

Gertruda zgodziła się:

- Więc oddajmy go strażnikom i niech zostanie wychłostany!

Mały chłopiec nagle zaczął ze łzami w oczach pytać:

- Nie, lepiej będzie, jeśli weźmiesz mnie na swojego giermka.

Bogata Shella parsknęła pogardliwie:

- Złodziej jako giermek... Jaki ze mnie głupiec! Jesteś za młody, żeby nosić mój arsenał, po prostu się przewrócisz. Więc... - krzyknęła dziewczyna. - Ma strażników, złodzieja trzeba ukarać...

Gertruda nagle zachichotała:

- Więc nie ma strażników, uciekli... Będziemy musieli zaprowadzić chłopca do królowej, żeby mogła osądzić!

Ognista Shella pokręciła głową negatywnie:

- Nie ma potrzeby odwracać uwagi królowej tak drobnostką jak próba banalnej kradzieży. W dodatku Lenastala jest zbyt uprzejma, zapewne każe go wypuścić. Lepiej więc będzie, jeśli ukarzemy go na miejscu. Myślę, żeby po prostu trzepać go gałązką po piętach...

Gertruda nie zgodziła się z tym:

- NIE! W takim przypadku będzie mu trudno chodzić, a nawet jeśli złamiemy go do tego stopnia, że zacznie krwawić, złapie infekcję. Lepiej jak zwykle dać klapsa niegrzecznym dzieciom!

Rudowłosa Shella podrapała się po głowie i skinęła głową:

- Niech będzie!

W czasie klapsów chłopiec zaczął krzyczeć, a Gertruda zakryła mu usta, tak aby nie było go słychać. Ale tłum ciekawskich ludzi wciąż się gromadził. Podpowiadali, jak chłostać złodzieja. Następnie kopnęli go w pobity tyłek, puszczając go na wszystkie cztery strony. Po czym dziewczyny poszły do najbliższej tawerny. Ale od razu napotkali problem: okazało się, że jest przepełniony, ponieważ wielu rebeliantów zdążyło już zdobyć pieniądze i spieszyło się, aby je wydostać.

Gertruda zauważyła:

- Szerokie gardła są charakterystyczne dla wąskiego spojrzenia!

Dowcipna Shella dodała:

- Dla tych, którzy na pierwszym miejscu stawiają napełnienie brzucha, oczyszczenie sumienia jest na ostatnim miejscu!

Dziewczyny odwróciły się i zdecydowały, że po prostu idą ulicą. Wtedy z alejki wyskoczyły trzy gobliny z maczugami i jeden wielkonosy troll z zakrzywionym mieczem. Zwinna Shella zręcznie uniknęła zamachu maczugą i dźgnęła ostrzem włochate, obrzydliwie śmierdzące stworzenie w brzuch. Nawet nie zwolniła, zwalając wojownika z nóg. Gerda zręcznym zamachem odcięła maczugę i głowę:

- Mam cię, kto ugryzł!

Ognista Shella z trudem wyciągnęła miecz i ryknęła:

- Być precyzyjnym! Jeśli stracisz głowę, zyskasz tylko ból głowy!

Po czym wojownik ciął ciało stworzenia, niemal przecinając je na pół. A Gertruda chciała zabić trzeciego goblina, ale wtedy troll skrzyżował ostrze razem z nią. Nie wydaje się być zbyt duży, mniej więcej wielkości przeciętnego człowieka, może gęściejszy, ale jest szybki jak... cholera.

Gertruda wypowiedziała nawet zdanie z sentymentalnej powieści:

- Zwinny i szybki, zostaniesz ministrem!

Troll odpowiedział zjadliwie:

- Z honorem i mieczem zostaniesz włóczęgą! A ty, bosonoga dziewczyno, skakaj jak króliczek i wpadaj w pułapkę.

Gertruda znowu wypaliła:

- Jeśli nie pozbędziesz się serca zająca, będziesz wył jak wilk, z psiego życia!

Goblin próbował wykorzystać fakt, że wojownik miał trudności z odparciem ataków trolla i próbował podejść z boku. Ale ognista Shella miała się na baczności. Szybka jak samica geparda, dosłownie rozerwała na kawałki to paskudne, śmierdzące stworzenie. Po czym wojownik mrugnął do Gertrudy:

- Teraz wszystko jest w porządku!

Troll zaśmiał się i powiedział:

- Dlaczego szlachetność jest tak rzadka wśród ludzi, ponieważ nie mają podłości - liny ratunkowej w wirze ewolucji!

Gertruda zręcznie odpowiedziała:

- Podłość, choć ratunek w walce o przetrwanie, ale nękana przez rodzące się przez nią robaki nieufności!

Troll odpowiedział atakiem jeszcze bardziej wściekłym:

- Elokwencja zwykle kwitnie, gdy zanika możliwość fizycznej ochrony!

Gertruda w odpowiedzi próbowała sama złapać wroga w nadchodzącym ruchu, lecz istota ciemności zaatakowała w zupełnie inny sposób. W dodatku można było nawet odnieść wrażenie, że celowo bawił się z dziewczyną, nawet kilkakrotnie drwiąco drapiąc wojownika po nosie. Dziewczyna wpadła we wściekłość i natychmiast otrzymała bardzo mocny zastrzyk w klatkę piersiową, w wyniku czego zaczęła płynąć krew. Gertruda próbowała przeskoczyć nad trollem, ale ten lekko rozciął jej opaloną skórę na brzuchu. A kiedy próbował kopnąć go w pachwinę, uderzył mieczem w bose stopy, boleśnie.

- Jeśli chcesz żyć, kochaj się ze mną! - Dziwak mruknął. - Nadal nie masz szans!

Gertruda warknęła:

- Bez szans! Teraz to zobaczymy!

Przepiękny bosy blond wojownik śpiewał głośno:

Kat powiedział: szczęśliwych dni nie będzie,

Będziesz prześladowany przez wszystkich i przez obcego!

Ale armia bojowników miłujących wolność,

Rozpraw się z niezliczoną hordą!


Widmowe oblicze śmierci: towarzysz wiecznej wędrówki,

Ale my też nie potrzebujemy snu i odpoczynku!

Kto jest leniwy, wszędzie jest wygnańcem,

Jak trudno jest mieć marzenia!


A czym jest sen - miłość eteryczna,

Droga do tego jest czasami fałszywa!

Paweł jest twardy, to obrzydliwy, nie oczerniaj,

Czasami nieostrożny błąd w obliczeniach jest okrutny!


Wtedy lata rozpłyną się w młodą chwilę,

A bitwa będzie brzmieć jak uczta!

Tutaj wiatr wiruje okrągłe wiry,

Jak deszcz padał namiętnie i wściekle!


Uwierz mi, pola uprawne będą w pełnym rozkwicie,

Złoty chleb będzie rósł i będzie zbierany!

Cóż, a z ikon świętych migoczące twarze,

Wynagrodzą cię łaską za tę pracę!


Ale jak wichura - Szarość z pustyni,

Na Ziemię przyszła straszna wojna!

Dzieci biegają z bosymi stopami,

Choć śnieg już spadł, zima króluje!


Wrogowie zamienili domy w ruinę,

I ktoś, smutek, stracił swoje dzieci!

Zawieszaj ciężary na szyjach ludzi,

Taniec bezdusznych katów płonie!


Nie da się wyrazić żalu ludziom, to takie trudne,

Żadnego schronienia, żadnego jedzenia, żadnych ciepłych łóżek!

Gwiżdżąc jak kobra, wściekła zamieć na polu,

Gdzie jest prawda, szlachetność - do diabła z kłamstwami!


Nadejdzie jasny dzień - chwalebna godzina zwycięstwa,

Orzeł Ojczyzny poleci wyżej niż skały!

Niech wyśpiewywane będą wyczyny żołnierzy,

Mamy ostry miecz i mocną tarczę!

Na ostatnią sylabę wojownika brzydki troll upadł, a odcięta głowa odleciała dobre dwadzieścia metrów. Nagle wystrzelił z niego oślepiający snop płomieni, a na miejscu brzydkiej głowy pozostała tylko garść popiołu.

Niestety, przyjemny sen Gertrudy okazał się krótki. Wstawaj i znowu ćwicz. Jednak dziewczęta nawet nie pomyślały o tym, żeby mieć kompleksy z tego powodu. Nawet pracowali ze szczególnym zapałem. Madeleine tymczasem postanowiła nieco urozmaicić aktywność fizyczną i dziewczynki... zostały zaprzęgnięte do specjalnych wozów, na których stały czołgi. Dowódca kompanii SS powiedział z radością:

- Tutaj, dziewczyny, zaoszczędzimy rzadkie paliwo i będziemy was szkolić. Nowy rodzaj ładunku o praktycznym znaczeniu!

Kiedy dziewczyny w strojach kąpielowych ciągną zbiorniki, a nawet pocą się w palącym słońcu, jest to fajny widok. Ale dziewczyny muszą oprzeć bose stopy na piasku i ostrych kamieniach. Płacz i nie poddawaj się....

Gertruda, z trudem łapiąc oddech, zauważyła filozoficznie:

- To oczywiście urocze, ale... Tak teraz przypominamy niewolników starożytnego Egiptu. My też ciągniemy bardzo duży ładunek, ale przynajmniej nie biją nas batem!

Bosonoga Shella zgodziła się:

- Oczywiście, że cię nie biją, ale to nie ułatwia sprawy! Choć nie - to po prostu fitness połączony z podnoszeniem ciężarów!

Gertruda próbowała przenieść rozmowę na inny temat:

- Czy myślisz, że gdyby Aleksander Wielki nie umarł w tak młodym wieku, zdobyłby Rzym, a potem cały świat?

Bosonoga Shella odpowiedziała po chwili, otrząsając się z potu:

- Trudno powiedzieć... Przecież planował kampanię przeciwko krnąbrnym Arabom... Ale oczywiście miał szansę! Chociaż powinniśmy się cieszyć, że mu się nie udało!

- Dlaczego?! - zdziwiła się Gertruda, poprawiając pasek, który ocierał się o jej ramię.

Ognista Shella uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Ponieważ w tym przypadku Hitlerowi byłoby zbyt trudno go prześcignąć. I tak miną kolejne dwa tysiące lat, a pytanie, kto był najlepszym i największym dowódcą wszechczasów i narodów, będzie miało jednoznaczną odpowiedź - Führer Niemiec!

Gertruda mocniej zacisnęła pasek:

- Tak, Adolf Hitler przewyższył już Napoleona... Stanie się to szczególnie oczywiste: kiedy zdobędziemy Egipt, Napoleonowi się to nie udało! A potem aż do Indii... Ale najważniejsze jest oczywiście lądowanie w Wielkiej Brytanii...

Shella z gołymi nogami stanowczo potwierdziła:

- Czego nie udało się Napoleonowi: wkroczyć do Londynu, zrobi to Wehrmacht pod wodzą Adolfa Hitlera! Zastanawiam się tylko, czy przeprowadzimy kolejną inwazję zemsty na Rosję, przed czy po?

Gertruda powiedziała z powątpiewaniem:

- Myślę, że będzie lepiej po... Notabene Napoleon zrujnował całą armię w Rosji. Ale nie jesteśmy Francuzami. Płetwonurkowie nie są zbyt zdolnymi wojownikami!

Do rozmowy włączyła się potężna blondynka, która ciągnęła razem z nimi za pasek. Jej głos wydawał się bardzo niski, przypominający męski, choć jej sylwetka była kobieca i atrakcyjna:

- Tak, Francuzi są nieco tchórzliwi, ale ich technika wcale nie jest zła. Widziałem, jak Ziz-35 bezkarnie przebijał pancerz niemieckich T-4. Wstydziłem się nawet naszego sprzętu... Podobnie jak "Matyldy" Brytyjczyków. Granat może rozbić ich gąsienice, ale przebić się przez pancerz... Zajęły go działa 88-milimetrowe, ale mamy ich bardzo niewiele. Pozostaje tylko trafić na tory i unieruchomić... Generalnie Brytyjczycy też są silni w lotnictwie...

Gertruda zadrżała i mimo upału poczuła chłód:

- Żeby mogli nas znaleźć na pustyni i zrzucić bomby na nasze czołgi!

Jasnowłosa kobieta-bohater pocieszała:

- Tylko bombowce nurkujące z doświadczonymi asami mogą naprawdę dostać się do czołgu. Zatem prawdopodobieństwo, że się na nie natkniemy, jest niewielkie. Poza tym wierzę w nasze szczęście.

. ROZDZIAŁ nr 20.

Nastąpiła bolesna pauza. Do każdego wozu ze zbiornikiem zaprzężono kilkanaście wilczych dziewcząt. Poruszały się w dwóch małych kolumnach, takie opalone, muskularne dziewczyny... Jakie to było piękne... A wydmy wydawały się różowe w kolorze słońca. Niesamowity krajobraz....

Niedaleko dziewcząt pułkownik SS Dess z tuzinem arabskich kierowców i dwoma dużymi bandytami jechał przez pustynię. Stopy chłopca przewodnika zostały opalone i na szczęście posadzono go na ośle. Pułkownik Dess skrzywił się z obrzydzeniem; z powodu braku wody koczowniczy kierowcy byli niemyci i śmierdzieli. A dzień okazał się upalny, nawet jak na standardy afrykańskiego wybrzeża, gdyż wiatr przyniósł piekielny oddech znad Sahary. Więc musiałem się pocić. A droga wydawała się długa. Dess czuł się jak kompletny idiota. Może stracić kilka dni przez chłopaka, który kłamie z trzech pudeł. I też otrzyma karę dyscyplinarną za nieobecność... To prawda, że wojska niemieckie nie planują ataku w nadchodzących dniach i nawet tu, na granicy z Libią i Tunezją, tył jest dość głęboki. Cóż, zawsze możesz wymyślić powód nieobecności... Ale to nadal ryzyko i... Nie, chciwość jest silniejsza niż rozsądek.

Dess jeździ w cieniu na wielbłądzie i popija niskoalkoholowy arak daktylowy. Choć trunek ten może być mocniejszy od sznapsa, to w taki upał to samobójstwo. Krajobraz wokół jest nieciekawy i kilkumiesięczna służba stała się już nudna. Dess próbuje sobie wyobrazić, ile skarbów mógł posiadać szejk... Tunezja leży obok Algierii, a piraci często ukrywali tam skarby. Otóż sami szejkowie byli często piratami, a dokładniej korsarzami na usługach tureckiego sułtana. Ponadto w Tunezji znajdują się kopalnie złota i wydobywano szmaragdy. To prawda, że wraz z przybyciem Francuzów wydobycie szmaragdów zamarło... Dlaczego? Monopol angielski spowodował niechęć do obniżania cen indyjskich szmaragdów, co wymusiło zamrożenie rozwoju kolonii francuskich. Ale złoto wydobywano głównie w łatwych miejscach, a oni byli zbyt leniwi, aby kopać głębokie kopalnie... Dess pomyślał, że mimo wszystko Francuzi są prawdopodobnie najbardziej leniwym i niepoważnym narodem w Europie. Choć nie można powiedzieć, że są to źli wojownicy... Napoleon Bonaparte na przykład podbił Europę, a tego nie da się osiągnąć bezużytecznymi żołnierzami.

Ale tak naprawdę, na czym polegał geniusz Napoleona? Prosta taktyka, szybkie przejście, uderzenie wszystkimi siłami, ominięcie flanki i próby przejścia na tyły... Jeśli Fryderyk Wielki opracował najnowszą i najskuteczniejszą taktykę liniową, to Napoleon po prostu naśladował Aleksandra Wielkiego... Tak, taka taktyka przyniosła sukces, ale kto wie? - szybko poruszające się wojska Macedonii czy Napoleona wpadną w zasadzkę lub zostaną zmiażdżone i zabite w marszu. W końcu pod Waterloo Blucher i Wellington złapali Bonapartego na jego ryzykownym manewrze. To jak krótki cios w spotkanie szeroko wymachującego boksera. A Napoleon zostaje znokautowany... Nawiasem mówiąc, wojska rosyjskie nie pokonały Bonapartego w bitwie, ale zabrały go przy pomocy generała Frosta, epidemii i partyzantów.

Co myśli o Hitlerze? Na początku oczywiście pojawiały się myśli, że Fuhrer był tylko kapralem i dorobkiem, synem byłego szewca... W wyborach prezydenckich wolał starego Hindenburga, choć rozumiał, że osiemdziesięcioletni mężczyzna po prostu nie mógł fizycznie podołać obowiązkom dyktatora! Ale nie lubił żebraka Hitlera, który przyszedł z dołu! Ale kiedy Adolf został mianowany kanclerzem Rzeszy, nadal oddał swój głos na narodowych socjalistów, ponieważ nie było już innej solidnej siły prawicowej. Tak, szturmowcy zaimponowali mu całą armią. Istniały jednak wątpliwości, czy Hitler utrzyma władzę, zwłaszcza w czasie kryzysu, strasznej depresji, czy Niemcy nie ulegną całkowitemu upadkowi.

Ale Hitler od samego początku przystąpił do twardego przywracania porządku, zakazując komunistom, a potem innym partiom. Rozproszył związki zawodowe, zastępując je frontem robotniczym. Stał się prawdziwym dyktatorem, z systemem jednopartyjnym. Pobudził gospodarkę i przezbroił armię. Ale nadal Dass nie zgadzał się ze wszystkim, co zrobił Führer. Dlaczego na przykład tak duże środki warto przeznaczyć na program: "Pracuj przez radość!" i zabieraj pracowników na wakacje do Norwegii, Francji, a nawet na Wyspy Kanaryjskie. Czy nie byłoby lepiej za te fundusze zbudować kilka dodatkowych fabryk czołgów lub przedsiębiorstw produkujących samoloty? Albo weźmy projekt Volkswagena, samochodu ludowego - ile czołgów można by zbudować... Ogólnie rzecz biorąc, Hitler próbował usiąść na dwóch krzesłach, podnieść poziom życia i zmodernizować armię. Jeśli jednak gonisz dwie zające, żadnej nie złapiesz.

Dess był krewnym głównego ekonomisty III Rzeszy Stacha i doskonale zdawał sobie sprawę z ogólnej charakterystyki gospodarki niemieckiej. Niemcy przystąpiły do wojny z Polską mając zaledwie trzy tygodnie amunicji (!) intensywnej walki. Gdyby wtedy alianci uderzyli, Trzecia Rzesza zostałaby z głowniami ognia. Hitler rozpoczął ofensywę przeciwko Francji z mniejszą liczbą czołgów, broni, personelu i samolotów! Ale on zniszczył brodziki bez mrugnięcia okiem. Potem atak na Anglię... Tu Hitler się przeliczył, trzeba było wykończyć Wielką Brytanię pod Dyuker, a potem już w lipcu, wykorzystując statki niemieckiej floty handlowej (a nie małej), wylądować wojska na Wyspy. Wtedy stałby się panem sytuacji. Ale Führer nie odważył się, być może w obawie, że transport z żołnierzami zostanie zatopiony przez angielskie pancerniki... Rzecz jednak w tym, że w Wielkiej Brytanii w tym momencie panowała taka panika i zamieszanie, a monitorowanie morza było tak zdezorganizowane, że Istniała wówczas bardzo duża szansa na szybkie lądowanie z zaskoczenia. Cóż, na lądzie nie było nic specjalnego, co mogłoby przeciwstawić się Anglii. Przynajmniej jakościowo... Ale Hitler stracił czas i we wrześniu Churchill wypowiedział historyczne zdanie: Stanowisko Hitlera jest genialne i... beznadziejne. Następnie sam Dess udał się do brytyjskiego wywiadu. Choć Führer przegrał bitwę o Anglię, stosunek strat wynosił mniej więcej jeden do jednego, a jeśli weźmiemy pod uwagę, że około dwadzieścia pięć procent było skutkiem zestrzelenia samolotów przez artylerię przeciwlotniczą, to niemieckie asy były jeszcze lepsze od Brytyjski. A samoloty nie są gorsze, może nawet ME-109(F) i lepsze od stada lwów. W każdym razie w Afryce bilans sił i strat w powietrzu jest jeszcze korzystniejszy niż w Wielkiej Brytanii. Rok 1940, który rozpoczął się znakomicie, przyniósł w końcu wiele rozczarowań. Stracili wiele silnych asów i samolotów, a nawet sojusznicy Mussoliniego zostali haniebnie pokonani w Grecji. Miał jednak ogromną przewagę w sile. A potem na początku roku doszło do totalnej klapy, Włochy straciły Etiopię, Somalię, większość Libii, a we wszystkich bitwach Brytyjczycy mieli znaczną (kilkakrotnie!) przewagę liczebną. Schwytano setki tysięcy producentów makaronu. No cóż, jak nie wierzyć w rychły upadek III Rzeszy, zwłaszcza na tle rosnącej pomocy ze strony Stanów Zjednoczonych dla wrogów Niemiec. Ale potem znowu szala przechyliła się na stronę Trzeciej Rzeszy. Rommel pokonał Brytyjczyków i zdobył Collencourt, następnie w ciągu dwóch tygodni Jugosławię, Grecję, a po nich upadła Kreta. Dess był nawet szczęśliwy z powodu Niemców, ale istniała też obawa przed zdemaskowaniem. Jednak teraz inną obawą jest to, czy Niemcy zaatakują ZSRR. Stach powiedział, że Hitler podjął już zasadniczą decyzję, ale ostateczne daty nie są jeszcze znane. Najczęściej nazywają 22 czerwca datą kapitulacji Francji...

Jest mało prawdopodobne, że Niemcy wytrzymają wojnę na dwóch frontach, chyba że zakończy się ona w czterdziestym pierwszym i przed zimą... A zimą Niemcy w ogóle nie są gotowi do walki... Ale jeśli Stalin kapituluje zatem... Jednak nawet jeśli nie mają czasu. Jeśli Niemcy zajmą Moskwę, Rosjanie raczej nie będą w stanie stworzyć wystarczająco potężnego technicznie ugrupowania. Ile broni wyprodukowali podczas I wojny światowej? W porównaniu z Niemcami to zupełnie nic! Jest więc mało prawdopodobne, aby Rosjanie zaskoczyli nas czymkolwiek innym niż dużymi masami piechoty.

Co jeszcze mogłoby to być? Najprawdopodobniej wojna potrwa jeszcze kilka lat i zakończy się remisem. Wielka Brytania nigdy nie będzie w stanie zgromadzić wystarczającej liczby żołnierzy, aby pokonać wspaniałe i dobrze wyszkolone jednostki Wehrmachtu, a Niemcy prawdopodobnie nie będą w stanie stłumić niedostępnych wysp za pomocą lotnictwa i marynarki wojennej, a Stany Zjednoczone ograniczą się do pomocy gospodarczej. W końcu Amerykanin na ulicy nie zrozumie, dlaczego Jankesi mieliby ginąć z powodu jakiejś Europy. Cóż, Rosjanie to naród uparty, będą partyzanci, wojna będzie się przeciągać, ale nie mają dość sił, aby przejść do zdecydowanej ofensywy. Wielka Brytania najprawdopodobniej nie będzie w stanie utrzymać Afryki Północnej... Krótko mówiąc, najbardziej prawdopodobny wynik jest taki, że Trzecia Rzesza jest wielkim imperium, ale nie światowym, ale tam...

Dokładnie tego chciał Dess: porażka Wielkiej Brytanii i zajęcie wysp wiąże się z ujawnieniem (chociaż tajne służby mogą mieć czas na zniszczenie akt i wszystkich dowodów, ale zależy to od twojego szczęścia!). Nie chciałem oczywiście, żeby III Rzesza utraciła, czyli ojczyznę, wraz z reżimem, co esesmanowi bardzo odpowiadało. A wynik remisowy był najlepszy!

Mała karawana czołga się po piasku. Jeden z arabskich kierowców zaśpiewał żałobną piosenkę. Jednocześnie często wspominajcie Allaha. Dess zastanawiał się, dlaczego muzułmanie uważają za słuszne i dobre wymawianie imienia Allaha tak często, jak to możliwe? W chrześcijaństwie jest odwrotnie - nie wymawiajcie imienia Bożego na próżno! Żydzi zapomnieli nawet o prawdziwym imieniu swego Boga - wszak Jehowa to późniejsza forma wymowy... W ogóle Dess nie lubił Biblii i słabego Chrystusa, był nawet zdziwiony, jak wojowniczy Rzymianie, wielkie imperium wyznający kult siły, mogliby zaakceptować tak zasadniczo pacyfistyczną naukę? Nawet jeśli pacyfizm chrześcijaństwa nie przeszkadzał w prowadzeniu wojny, to sama podstawa nauczania... Kochaj swojego wroga - należało odrzucić elitę rzymską i nie tylko elitę.

Ale chrześcijaństwo zakorzeniło się i nawet upadek Cesarstwa Rzymskiego nie miał na to wpływu: barbarzyńcy również przyjęli tę doktrynę, pomimo całej jej nienaturalności. Chociaż oczywiście nie specjalnie za nim podążali. Na przykład pacyfizm nie ingerował w istnienie zakonów bojowych. W szczególności włóczęgi, którzy, notabene, również posługiwali się swastyką i uważali, że pieniądze są ich bogiem! Więc mówią jedno, a robią drugie! Hitler był w tym względzie znacznie bardziej konsekwentny! Co mówi, to robi! Bez obłudnych stwierdzeń, o miłości bliźniego!

Zadziwiające jest jednak, że system kościelny zbudowany na oszustwie i kłamstwach przetrwał tyle stuleci! I nawet postęp tylko nieznacznie zdołał zachwiać jego fundamentami.

Gdzieś w oddali słychać było odgłos silników; sądząc po tonie, były to samoloty. Dess spodziewał się jednak, że skoro założą peleryny, Brytyjczycy wezmą ich za Arabów i nie otworzą ognia. Duży ochroniarz Hans pokazał karabin przeciwpancerny, z którego, notabene, czasami można zestrzelić myśliwca (choć nie bez trudności, jeśli chodzi o trafienie!).

Ale samoloty się nie pojawiły, przeleciały obok... Po czym Arabowie znów zaczęli żałośnie śpiewać... Dess wystrzelił z pistoletu tak mocno, że ciemnoskóry trafił w ucho. Arab upadł ze strachu. A pułkownik SS zaklął:

- Przestań wyć szakali! Cicho, zachwycaj się i bądź szybszy!

Koczowniczy kierowcy zabrali swojego pechowego partnera i kontynuowali podróż. Choć ich twarze pociemniały, nikt nie odważył się mruczeć... Pułkownik SS pogłaskał lufę swojego pistoletu (zrobionego zresztą na specjalne zamówienie!), cóż to za doskonały argument... W każdym razie!

Zastanawiam się, czy jeśli Rosjanie zaatakują ich pierwsi, Niemcy będą w stanie odeprzeć taki atak armii azjatyckiej? Podczas I wojny światowej Rosjanie ponieśli ogromne straty, w większości przypadków postępowali wyjątkowo głupio, a mimo to przygwoździli duże siły cesarskich Niemiec... A potem pod Brusiłowem dali Austriakom światło do zabicia.. .. Czyli wojna nie była dla nich całkiem zła kotku... A jeśli pamiętacie siedmiolatka... Nawet Fryderyk Wielki poddał się armii łykowej Rosji! Nie, Rosjan w żadnym wypadku nie należy lekceważyć, totalitarny reżim komunistyczny uczynił ich jeszcze silniejszymi! Stalin podniósł poziom dyscypliny wojsk radzieckich, produkcji przemysłowej i zaopatrzenia. Mocno naciskana korupcja, czyli to nie czasy Mikołaja II! Oznacza to, że ZSRR jest wrogiem bardzo niebezpiecznym, być może nawet śmiertelnym, zwłaszcza jeśli uderzy pierwszy!

. ROZDZIAŁ nr 21.

We współczesnej wojnie czynnik zaskoczenia ma ogromne znaczenie, podobnie jak miało to miejsce podczas wojen starożytnych. Cóż, jeśli przegramy, to w przeciwieństwie do pierwszej wojny światowej nie będzie zemsty! Zwycięskie kraje nie pozwolą już na to... Choć jeśli między ZSRR a Zachodem zaczną się tarcia, bo ekspansja jest nie mniej charakterystyczna dla komunizmu niż dla faszyzmu, to będzie... Na trupach danych kapitalistami i komisarzami wschodnimi, rozkwitnie nowa cywilizacja niemiecka. Ktokolwiek jest przeciwko nam, nadal będzie z nami! I być może powstanie duża koalicja antybolszewicka!

Hans, milczący aż do wsi, nagle zapytał pułkownika:

- Może zatrzymaj się i jeszcze raz przesłuchaj uzależnionego chłopca?

Dess pokręcił głową przecząco.

- To nie ma sensu! Nie powie nic nowego.

- To może zjemy lunch, w brzuchu wyje zamieć?

Pułkownik SS był zaskoczony:

Co masz ochotę zjeść w ten upał?

Hans skinął głową.

- Zawsze chcę jeść!

Dess spojrzał na słońce, minęło już zenit, rzeczywiście była już czwarta i czas było zarządzić postój. Arabowie jedli osobno w kręgu, hitlerowcy jedli razem, nie gardząc mięsem i piwem. Tak się bawili i Dess nawet na krótki czas zapadł w sen...

I zobaczyłem coś szalonego... Niektóre owady, początkowo małe, potem rosnące i coraz bardziej przerażające... A ich szczęki są na ogół potworne, totalna deformacja! Pułkownik poczuł, że się dusi, szarpnął konwulsyjnie i obudził się. Nie, wszystko było spokojne, dwóch żelaznych wojowników esesmanów było w pogotowiu, a potem znów ruszyli w drogę.

Gertruda i bosonoga Schella przez cały dzień pracowały najciężej, a potem zasnęły jak zabite i zanurzyły się w swój świat.

Pojawił się ogromny hologram ze stadionem, na którym toczyły się współczesne walki gladiatorów. Stadion był ogromny i widział wiele milionów ludzi. Pstrokate morze szalało. Nadeszła bitwa pomiędzy gladiatorką Gertrudą a półinteligentną istotą z ligi ciemnych światów, mgławicą pyłową.

Gertruda wyszła pierwsza. Była ruchliwą, elastyczną dziewczyną, o śnieżnobiało-perłowej fryzurze. Wojownik wykonał potrójne salto, kręcąc się po arenie. Zgodnie ze zwyczajem miała na sobie jedynie cienki stanik i majtki, specjalnie po to, aby nie dało się ukryć broni. I tak półnaga musiała walczyć tylko jednym mieczem świetlnym. Jednak taka broń jest również dość skuteczna. Warunki bitwy nie są najwygodniejsze, pod wdzięcznymi, bosymi stopami dziewczyny świecą półradioaktywne kamienie. Ona oczywiście się uśmiecha, starając się nie zdradzać bólu.

Gertruda przepełniona energią, ponownie podskakuje i wykonuje pięciokrotne salto.

- To ja!

A jej niespokojna bosa przyjaciółka Shella wyjaśnia swojemu chłopakowi:

"Przed walką ta dziewczyna została dokładnie przeskanowana; nie powinno być w niej ani jednego chipa ani niczego elektronicznego. Dziewczyna jest również sprawdzana pod kątem obecności magii innych ludzi. Oznacza to, że gladiator może polegać tylko na swoim ciele lub na swoim bystrym umyśle. Jednak Gertruda nigdy nie była głupcem ani prostakiem.

- Dlaczego zwątpiłem? - zapytał wyglądając jak młody człowiek Apolla.

- NIE! Ale pięciokrotne salto bez elektroniki jest wskaźnikiem dobrej kondycji. Dlatego wszyscy są zachwyceni, czy twoi gimnastycy mogliby zrobić coś takiego? Shella z bosymi nogami mrugnęła chytrze.

- Mogli mieć trzy, ale nie pięć! Tak, a ona skoczyła bardzo wysoko w krótkim biegu! - Młody bohater rozłożył szerzej ramiona.

- Taka jest moc! Potęga III Rzeszy także w innych światach.

W międzyczasie odbywały się zakłady. Będąc ślepym, dopóki nie pojawi się wróg. Wydaje się, że Gertruda była dobrze znana i kochana niezależnie od rasy i gatunku.

Gladiatorka podbiegła i wykonała najpierw sześciokrotne salto, a potem siedmiokrotne. Następnie ukłoniła się publiczności. Jej mięśnie kołysały się jak fale na morzu, ogólnie dziewczyna wyglądała spektakularnie: typowa Amazonka. Jednak łatwiej jest powalić gwiazdę kamieniem niż znaleźć brzydką dziewczynę w Wielkim Imperium Kosmicznym Niemiec.

- Są w naszych wioskach kobiety, dla których miłość i honor zatrzymają galopującego konia i wejdą do płonącej chaty. - zaśpiewała Ognista Skorupa.

Zdecydowana większość nieuwzględnionych zakładów była na korzyść Gertrudy. To prawda, że większość publiczności czekała na pojawienie się jej przeciwnika.

I czekało. Gigantyczne wrota otworzyły się i na platformę zaczęło wypełzać potężne zwłoki. To był prawdziwy dinozaur, podobny do drapieżnika, tylko że miał więcej macek


NAJPIERW STALIN, PÓŹNIEJ NERON TOTALITARYZM

Tak się złożyło, że Stalinowi udało się zniewolić cały świat. Ten alternatywny rozwój historii świata był wynikiem przemieszczenia niewielkiej ilości przypadku w jednej kwestii.

Kiedy w kwietniu stosunki między Jugosławią a III Rzeszą stały się napięte, a potem rozpoczęła się prawdziwa wojna i rozpoczęła się agresja Wehrmachtu, Stalin podjął rozsądną decyzję. Mianowicie przyszedł z pomocą Jugosławii, która już w tym czasie zawarła traktat o przyjaźni z Rosją Radziecką.

6 kwietnia 1941 roku, po masowym bombardowaniu głównych miast, węzłów kolejowych i lotnisk, Niemcy i Węgry napadają na Jugosławię. W tym samym czasie wojska włoskie, przy wsparciu Niemców, prowadzą w Grecji kolejną ofensywę. Do 8 kwietnia siły zbrojne Jugosławii zostały podzielone na kilka części i faktycznie przestały istnieć jako jedna całość. 9 kwietnia wojska niemieckie, przechodząc przez terytorium Jugosławii, wkroczyły do Grecji i zdobyły Saloniki, zmuszając grecką armię wschodnio-macedońską do kapitulacji. 10 kwietnia Niemcy zdobywają Zagrzeb.

11 kwietnia Związek Radziecki wypowiada wojnę Niemcom, a jego wojska przekraczają granicę III Rzeszy.

Taktyczne zaskoczenie, jakie osiągnęły wojska radzieckie, oraz znaczna przewaga w czołgach i samolotach były odczuwalne już od pierwszych dni ofensywy.

Początkowo Niemcy nie bardzo wierzyli w realność ofensywy. A potem okazało się, że Armia Czerwona walczyła bardzo dobrze.

Ale Niemcy nie wiedzą, jak się właściwie bronić. I wcale nie nadają się do wojny obronnej.

A radzieckie czołgi KV-2 i T-34 są naprawdę najlepsze na świecie. "Trzydzieści cztery" może i ma słabą widoczność, optyka jest dość słaba, a w pierwszych modelach wieża obraca się ręcznie, ale pod względem uzbrojenia i pancerza nie mają przeciwnika.

Ale najważniejsze jest to, że naziści nie mieli map, a Rosjanie zdobyli mosty bez zniszczenia, a główne magazyny z amunicją i paliwem znajdowały się w pobliżu granicy.

Dopiero nad samą Odrą Niemcy, przenosząc znaczne siły z Francji i mobilizując wszystkie siły, byli w stanie powstrzymać natarcie armii radzieckiej.

Ale do tego czasu ich sytuacja stała się niemal beznadziejna: Rumunia i Węgry zostały utracone w pierwszym miesiącu, Bułgaria przeszła do ZSRR, a Niemcy zostali pokonani w Jugosławii. Utrata kontroli nad Słowenią i Czechosłowacją.

Nie udało im się jednak od razu zdobyć Berlina. Niemcy utrzymywali miasto jeszcze przez prawie trzy miesiące, które zajęli dopiero w sierpniu. Same Niemcy pogrążały się w agonii przez kolejny miesiąc, a utrata Zagłębia Ruhry skapitulowała 25 września.

Związkowi Radzieckiemu udało się dotrzeć do kanału La Manche, Churchillowi udało się jednak wylądować w Normandii, ale Armia Czerwona jako pierwsza wkroczyła do Paryża.

A potem okazało się, że nic się jeszcze nie skończyło.

Potem przez długi czas Brytyjczycy szukali wymówek i spierali się, kto pierwszy otworzył ogień.

Ale historię piszą zwycięzcy. Stalin pokonał Brytyjczyków na lądzie i wraz z Japonią rozpoczął wojnę z Lwem Brytyjskim i Stanami Zjednoczonymi.

Początkowo Anglia, a tym bardziej Ameryka, wydawały się nie do zdobycia za morzami i oceanami, osłoniętymi ich ogromną flotą. Ale Japonia kawałek po kawałku pokonała amerykańską armadę. Pierwszy mocny cios: Port Peru, potem nastąpiły kolejne miażdżące ciosy.

Japończycy wygrywali tak szybko, że Stalin ledwo zdążył wysłać wojska do Indii i Bangladeszu, gdzie Armię Czerwoną powitano z wielką radością.

Klęska Ameryki i wojna podwodna rozpoczęta przez ZSRR osłabiły potęgę Wielkiej Brytanii. Czerpiąc z zasobów całej Europy, a następnie Afryki i większości Azji, Stalin rozpoczął wielką ofensywę powietrzną przeciwko Wielkiej Brytanii.

Tysiące, dziesiątki tysięcy sowieckich bombowców obróciło w pył angielskie miasta. Trwało to aż do zniszczenia floty.

7 listopada 1942 r. rozpoczęło się lądowanie w metropolii. Wielka Brytania przetrwała tylko kilka tygodni.

W 1943 r. przez Alaskę doszło do inwazji, w wyniku której Japończycy zdobyli Przesmyk Panamski.

Wojna ze Stanami Zjednoczonymi stała się przewlekła i zaciekła. Każdy krok stawiany był z wielkim trudem.

W 1946 upadł Nowy Jork i Waszyngton. Amerykanom udało się jednak w końcu głośno zatrzasnąć drzwi - używając broni nuklearnej. Ale spalili tylko kilka dywizji sowieckich i kilkaset tysięcy własnych obywateli.

Koniec II wojny światowej nastąpił 5 września 1946 roku. Cztery lata później Stalin był zmuszony pokonać Japonię, która groziła zdobyciem broni nuklearnej.

Wojna trwała kolejne pięć miesięcy, a ZSRR ustanowił ostateczną dominację na świecie.

Józefowi Wissarionowiczowi udało się włączyć wszystkie kraje świata do ZSRR. Największy przywódca wszechczasów i narodów żył do 1971 roku. W rzeczywistości Stalin został otruty. Tutaj przekazał tron swojemu wnukowi Aleksandrowi Stalinowi. Oczywiście nie obyło się bez rozlewu krwi, a moloch represji działał bez przerwy. Za Aleksandra Wasiljewicza nastąpiła pewna liberalizacja. Ale nie na długo.

Związek Radziecki z sukcesem badał przestrzeń kosmiczną. Ludzkość jest zjednoczona i dąży do innych światów. Astronauta postawił już stopę na Marsie, Wenus, Merkurym i wylądował na satelicie Jowisza. Na Księżycu powstają prawdziwe miasta.

Podczas powrotu kosmonauty z Plutona doszło do zamachu na Aleksandra Stalina. Kiedy doszedł do władzy, miał zaledwie trzydzieści lat. Do czasu zamachu Salomon miał zaledwie siedemdziesiąt czterdzieści lat pomyślnego panowania.

Na Ziemi skończył się głód, terroryzm prawie się skończył, nie ma wojen, a nawet więzienia są w połowie puste i bardziej przypominają obozy harcerskie niż strefy przestępcze. Narkomania prawie zniknęła, alkohol nie jest zbyt popularny, choć nie jest zabroniony, podobnie jak tytoń, który stracił na popularności. Pełna umiejętność czytania i pisania, bezpłatna edukacja i medycyna.

Nawet w kwestii przedłużania życia poczyniono już postępy.

Cóż, to nie pachnie prawdziwą demokracją. Wybory, szczerze mówiąc, są fikcyjne, w najlepszym razie rywalizacja pomiędzy dwoma lub trzema wcześniej ustalonymi, sprawdzonymi kandydatami.

Przez długi czas zarówno Stalin, jak i sam Aleksander byli wybierani bez alternatywy. Ale ostatnio pojawili się także kieszonkowi opozycjoniści. Mimo to wnuk przywódcy z pewnością przejął dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Zatem próba zamachu, która miała miejsce w 2011 roku, jest bzdurą. I zostało to zwieńczone sukcesem.

Aleksander nie pozostawił po sobie żadnych synów, a władzę przejął szef wszechpotężnego bezpieczeństwa planetarnego, Nero ibn Totalitaryzm. Imię Nero jest prawdziwe, ale Totalitaryzm to pseudonim.

Samo słowo totalitaryzm nie było brzydkim słowem. ZSRR, zjednoczony na całej planecie, był uważany za przykład pozytywnego państwa kontrolującego wszystko i wszystkich. Ideologia jest komunistyczna, choć nie wszystko pozostało po Marksie, ale rozwija się zgodnie z planem. Pieniądza jednak jeszcze nie zniesiono, więc ludzie jeszcze nie dojrzeli.

Religia była formalnie ateizmem z kultem przywódców, ale... z domieszką mitu. Na przykład wierzyli już w istnienie duszy i niektórych sił nadprzyrodzonych. Chociaż zbliżało się to już do mieszanki pogaństwa.

A Stalin jest wielkim idolem.

Neron w ogóle nie zniszczył kultu swoich poprzedników, lecz przelał strumienie krwi, wzmacniając swoją moc.

Masowym represjom na górze towarzyszyły czystki na dole. Ponadto planeta Ziemia była już w obliczu przesiedleń. Wskaźnik urodzeń jest wysoki, a śmiertelność znacznie niższa niż w rzeczywistości.

A Neron wprowadził odpowiedzialność karną od piątego roku życia i okrutną praktykę zamykania dzieci w więzieniach, albo na podstawie jednego donosu, albo w ogóle - zgodnie z planem. I dorośli oczywiście też. Setki milionów ludzi na całej Ziemi trafiło do obozów, a dziesiątki milionów zostało zastrzelonych. Co więcej, sadystyczny totalitarysta uzasadniał to koniecznością oszczędnego korzystania z zasobów planety. Loty do gwiazd nadal pozostawały fantazją, a eksploracja Układu Słonecznego była przedsięwzięciem niezwykle kosztownym.

Ale więźniom wystarczało niewiele, potrzebowali znacznie mniej zasobów, a GUŁAG na skalę planetarną produkował wszystkiego w dużych ilościach.

I oczywiście najważniejsza jest droga do podboju innych światów. Ale na razie machina represji działa jak Moloch.

Piekielny kopniak MAINSTEINA

Dowództwo słynnego przełomu grudnia 1944 w Anderze powierzono Mainsteinowi. Hitler postanowił odwdzięczyć się swemu najzdolniejszemu feldmarszałkowi, który miał duże doświadczenie w prowadzeniu działań ofensywnych, hańbę.

Modelowi zaś powierzono dowództwo Grupy Armii Wiślanej w centrum niemieckiej obrony na froncie wschodnim. Wydawało się, że to nie będzie decydujące, a jednak...

Oto opinia amerykańskiego dziennikarza Ralpha Irgensolla. Jak opisuje przełom;

Wydawało się, że Niemcy mają wszystko - zaskoczenie, szybkość, siłę ognia i wysokie morale. Patrząc na mapę rankiem 17 grudnia, wydawało się, że nie da się ich powstrzymać - przedarli się przez naszą linię obronną na pięćdziesięciomilowym froncie i wlali się do tego przełomu jak woda do wysadzonej tamy. A od nich, wzdłuż wszystkich dróg prowadzących na zachód, Amerykanie uciekali na oślep!

Oznacza to, że jasne jest, że porażka wcale nie była z góry przesądzona, a naziści mieli wszelkie szanse na sukces.

Mainsteinowi udało się, stosując taktykę skoncentrowanych ataków, zdobyć Bastogne w ruchu. Do sukcesu przyczyniło się oszustwo, którego Mainstein próbował niejednokrotnie na froncie wschodnim. Niemcy rozpoczęli atak pod amerykańskimi flagami, a Jankesi pomylili nazistów z własnymi wycofującymi się oddziałami. Niemcy wykorzystali niewielką liczbę zdobytych pojazdów w stylu zachodnim i w trywialny sposób zamalowali swastyki, rysując białe gwiazdy.

Zdobycie Bastogne, które było objęte 101. Dywizją Powietrznodesantową, doprowadziło do tego, że nazistom udało się dotrzeć do rzeki Mozy nawet przed terminem i zająć niewysadzone w powietrze mosty. Następnie zajęto niezniszczone magazyny w Liege i Namur. Naziści znaleźli tam ogromne zapasy paliwa i amunicji.

Królewskie Tygrysy wyróżniły się w walkach, a zła pogoda przyczyniła się do tego, że samoloty alianckie opuściły grę. 23 grudnia Antwerpia została zdobyta, a duże siły alianckie zostały otoczone. A 25 grudnia, przed Bożym Narodzeniem, Niemcy zdobyli stolicę Belgii, Brukselę. Po raz pierwszy od 1941 roku hitlerowcy mogli pochwalić się zdobyciem stolicy.

Ofensywa, niespotykana w swojej skali, szaleńczym tempie i obfitości zdobytych trofeów, a także wielu dziesięciu tysięcy jeńców wojennych, wstrząsnęła aliantami do głębi. Wydawało się, że wydarzył się cud. Niemcy poczuli natchnienie i coraz więcej Amerykanów i Brytyjczyków poddawało się.

W tych warunkach Wilson Churchill zaproponował nieoczekiwane posunięcie: rozejm na okres stu dni. Roosevelt był już poważnie chory i powiedział, że niech w tej sprawie zadecydują generałowie. Wśród dowódców nie było jedności.

Jednak groźba całkowitej katastrofy i ogromnych strat zmusiła amerykańskich generałów do poparcia rozejmu 1 stycznia 1945 roku. Teraz to słowo pozostało przy Hitlerze.

Führer ożył po doniesieniu o dużych sukcesach na Zachodzie. Wrócił mu wigor i dosłownie stał się młodszy. I początkowo był wrogo nastawiony do tej propozycji.

- Jak można zatrzymać tak błyskotliwą ofensywę, skoro jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek całkowitego zwycięstwa!

Jednak generał całkiem racjonalnie wyjaśnił Führerowi, że Amerykanie mają populację prawie równą ZSRR i armię trzynastomilionową, a Wielka Brytania wraz z wojskami kolonialnymi i dominacjami jest jeszcze większa. Zatem nawet biorąc pod uwagę morale wroga, sojusznicy szybko wyruszą i rozpoczną kontrofensywę. A Rosjanie, według najnowszych danych, przygotowują potężny cios w centrum i Prusy Wschodnie. Następnie Führer zaproponował rozejm na okres roku i całkowitą wymianę jeńców wojennych.

Biorąc pod uwagę, ilu więźniów schwytali Krauci, jest całkiem zrozumiałe, że Churchill i amerykańscy oligarchowie nie spierali się. Co więcej, niemieccy jeńcy wojenni dołączą do Wehrmachtu i nie pozwolą Stalinowi zdobyć Europy w ciągu roku.

Gdzie powinni spieszyć się sojusznicy? Ameryka wkrótce przetestuje bombę atomową, a Japonię pokonacie wolną ręką. A jednocześnie jeszcze bardziej wykrwawić III Rzeszę i ZSRR. A potem weź je na ciepło...

Churchill sam podjął tę decyzję, a Roosevelt, chory i słaby na ciele, nie sprzeciwił się.

A naziści natychmiast postanowili przenieść 6. Armię Pancerną SS i szesnaście najbardziej pełnokrwistych dywizji na front wschodni. Nie udało się całkowicie ukryć koncentracji wojsk radzieckich na przyczółkach na Wiśle, a Modelowi udało się wzmocnić obronę. Ponadto ten lew obrony wycofał rezerwy z ostrzału artyleryjskiego wojsk radzieckich i najsilniej wzmocnił drugą i trzecią linię obrony.

Udało mu się także przekonać Hitlera do przeniesienia części sił zarówno na Węgry, jak i na Słowację. Führer zdecydował, że jeśli we Włoszech nie należy spodziewać się ofensywy, wówczas można stamtąd wycofać część żołnierzy.

Stalin nagle znalazł się sam na sam z Wehrmachtem, który nadal kontrolował znaczną część Europy i... zawahał się. Sytuacja zmieniła się diametralnie, Józef chciał się z nią uporać pierwszy.

Ofensywę w centrum zaplanowano na 20 stycznia. W prawdziwej historii zaczęło się to 8 dni wcześniej i przy niezbyt sprzyjających warunkach pogodowych.

Jednak Churchill nie poprosił teraz Stalina o atak, a zwykle ostrożny radziecki szef GKO poczuł pewne zamieszanie. Oczywiście najbardziej logiczną decyzją było jak najszybsze rozpoczęcie ofensywy, aby uniemożliwić Niemcom wzmocnienie obrony jednostkami przeniesionymi z Zachodu. Ale jedną z wad Stalina było niezdecydowanie w obliczu nagłych zmian sytuacji i niejasnych sytuacji.

Przywódca na przykład nie odważył się jako pierwszy uderzyć Hitlera w 1941 roku. Stalin nie odważył się zająć Berlina już w lutym 1945 r., choć ze względu na brak paliwa i amunicji było mało prawdopodobne, aby niemiecki kontratak z Pomorza był skuteczny. Naczelny Wódz nie odważył się także podjąć bezpośredniej inwazji militarnej na Jugosławię przeciwko znienawidzonemu Tito, aneksji terytoriów w Iranie czy narzucenia reżimu komunistycznego w Finlandii.

Stalin w polityce zagranicznej jest zawsze bardziej powściągliwy niż w polityce wewnętrznej. Nie ma już bezczelności wobec obcokrajowców, wiele strachu, a nawet odrobiny szacunku. Wbrew logice lider naprawdę się zawahał i zdecydował się na razie odłożyć ofensywę w centrum.

Gwałtownie rosła liczebność oddziałów niemieckich Grupy Armii "Wisła". W ciągu miesiąca liczebność piechoty podwoiła się z 800 tys. do 1650, czołgów i dział samobieżnych z 1136 do 3870 pojazdów, artylerii z 4103 do 8000 tys., a lotnictwa z 270 do 2100 samolotów.

W ten sposób Niemcom udało się sprawić, że przewaga wojsk radzieckich nie była tak katastrofalna jak wcześniej. Ponadto Model zbudował bardziej realną obronę.

Po ustaniu bombardowań Niemcy zwiększyły produkcję sprzętu. Zwłaszcza myśliwce odrzutowe ME-262. Najnowsze auto stawało się coraz bardziej niezawodne technicznie, a jego masa spadała. Bardzo obiecujący był także HE-162, najlepszy myśliwiec na świecie pod względem właściwości lotnych.

Zwiększyła się liczba bombowców odrzutowych Arado i pojawiły się nowe modyfikacje. Stopniowo lotnictwo niemieckie zaczęło zdobywać przewagę jakościową nad lotnictwem radzieckim. Podczas gdy radzieccy projektanci samolotów są wciąż bardzo dalecy od pojawienia się pełnoprawnego samolotu odrzutowego. Przypomnijmy, że MIG-15 zaczął latać dopiero w 1948 r., a do produkcji wszedł w 1949 r. I to w czasie pokoju i przy pomocy niemieckich projektantów i inżynierów.

Biorąc pod uwagę szybki wzrost produkcji potworów odrzutowych, wyższość ZSRR w powietrzu została zakwestionowana.

W budowie czołgów było trochę lepiej, ale nazistom udało się wprowadzić do masowej produkcji działo samobieżne E-25, które miało całkiem przyzwoity pancerz z armatą 88 mm oraz niską sylwetkę i masę. Możliwość pojawienia się pojazdów serii E mogłaby zapewnić Niemcom przewagę jakościową w budowie czołgów.

Jednakże "Pantera" nadal zachowała przewagę w walce czołowej nad T-35-85, głównie dzięki bardziej przebijającemu pancerz armatce, a "Panzer"-4 miał przedni pancerz i uzbrojenie, które pomimo niskiej sylwetki , był całkiem zadowalający. Działo Pantery radziło sobie ze wszystkimi radzieckimi czołgami, a pancerz o grubości 80 mm pod kątem 45 stopni zapewniał zadowalającą ochronę. Dzięki wysokiej jakości opancerzeniu dało to Niemcom przewagę w starciu z T-34-85.

A ponieważ walki na Zachodzie ustały, kapitaliści zaczęli dostarczać pierwiastki stopowe, co oznaczało, że jakość zbroi zaczęła się poprawiać.

Opracowane już czołgi Lev oraz bardziej zaawansowana i kompaktowa Panther-2 są w drodze. Krauci próbują wprowadzić je do serii. Okazało się, że Wehrmacht miał czas na skorygowanie niektórych swoich słabości i osiągnięcie przewagi.

Stalin po serii spotkań zarządził atak 5 lutego. Nie było już sensu zwlekać.

Jednak Niemcy zbudowali już gęstą obronę i mieli dość siły, aby wytrzymać atak dzięki umiejętnej obronie. Zacięte walki trwały ponad miesiąc. Wojska radzieckie były w stanie przejść od 15 do 30 kilometrów bez przebijania linii frontu. Kamienna ściana nie ustąpiła.

W połowie marca Niemcy rozpoczęli już ofensywę w kierunku Budapesztu. Udało im się osiągnąć pewne sukcesy taktyczne, a nawet stworzyć kilka kotłów. Skuteczne okazało się wykorzystanie noktowizorów i ataki w ciemności.

Wojska radzieckie zostały zmuszone w bitwie wyrwać się z okrążenia i wycofać za Dunaj.

Jednak pomimo sukcesu taktycznego Fritzom nie pozwolono rozwinąć ataku na Budapeszt przez nowe strategiczne rezerwy radzieckie. To prawda, że naziści wyrównali front i byli w stanie poprawić swoje zdolności obronne.

Alianci także nie mieli jeszcze szczęścia w walce z Japonią. Lądowanie na Filipinach zakończyło się niepowodzeniem. Japońskie pancerniki dowodzone przez giganta Yamato były w stanie przechwycić i zniszczyć statki desantowe i kilka krążowników.

W związku z tym postęp Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii na Pacyfiku uległ spowolnieniu. Jednak Kraina Wschodzącego Słońca nie miała już siły, aby samodzielnie atakować.

Ale wojna wciąż się przeciągała i nie było śladu blitzkriegu.

A Stalin próbował trzymać faszystów na dystans. W związku z wymianą jeńców wojennych Krauci uzupełnili swoją flotę powietrzną doświadczonymi pilotami i nadal wzmacniali lotnictwo odrzutowe. A czołg Panther-2 w końcu wszedł do masowej produkcji i okazał się pojazdem całkowicie udanym, przewyższającym pod względem bojowym wszystkie radzieckie marki. Jednocześnie drapieżnik ma doskonały silnik o mocy 900 koni mechanicznych i królewskie działo tygrysie zdolne do przebicia pancerza 158 mm z odległości 1500 metrów, przy przednim pancerzu nachylonym do 150 mm.

Czołg Lion był ogólnie marką innowacyjną - wieża została przesunięta do tyłu, silnik i skrzynia biegów znajdowały się w jednym zespole, a skrzynia biegów znajdowała się na samym silniku. W ten sposób rodzina "Lwów" okazała się mieć zwarty układ i doskonałe proporcje: pancerz, uzbrojenie, waga.

Nazistom, choć z opóźnieniem, udało się zaprojektować dobre, udane czołgi, które były w stanie przewyższyć marki radzieckie.

15 kwietnia, zgromadziwszy 2,5 miliona żołnierzy i wiele czołgów, marszałek Żukow rozpoczął ofensywę. Sprzeciwił mu się ten sam Mobel. Mainstein za swoje sukcesy w Ander otrzymał diamenty do Krzyża Kawalerskiego i został drugim po Goeringu marszałkiem Rzeszy.

I to jemu Hitler powierzył dowództwo nad południowym odcinkiem frontu. Cios Żukowa był mocny, ale Model wycofał swoje wojska z pierwszej linii obrony i zdołał zatrzymać sowiecki natarcie na drugiej linii.

Wehrmacht do tego czasu stał się silniejszy. Niemcy wzmocnili się przy pomocy licznych uwolnionych jeńców wojennych i uzbroili się w doskonały karabin szturmowy MP-44, którego produkcja stale rosła.

Wzrosła produkcja czołgów i dział samobieżnych... Ale co najważniejsze, w wojsku niemieckim wzrósł duch walki, byli oni gotowi walczyć do końca.

Kosztem ogromnych strat Żukowowi udało się do 22 kwietnia przebić linię obrony w centrum, jednak pojawienie się w przestrzeni operacyjnej poobijanych wojsk radzieckich nie pozwoliło ominąć Warszawy. Południowa grupa pancerna wroga przeprowadziła silny kontratak i 26 kwietnia zostały otoczone znaczne siły Armii Czerwonej.

W powietrzu panowała niepewna równowaga, ale niemieckie bombowce odrzutowe, ze względu na swoją prędkość, mogły bombardować praktycznie bezkarnie, zakłócając dostawy. Ponadto Fritz użył sterowanych radiowo bomb rakietowych, które wylądowały bardzo celnie i zniszczyły przejścia.

Stalin wściekły zabronił wycofania się otoczonym wojskom radzieckim. Jednak szybko zużywając amunicję i paliwo, bohaterskie jednostki radzieckie nie mogły wytrzymać zbyt długo.

Na początku maja większość wojsk radzieckich w kieszeni została zlikwidowana: częściowo zniszczona, częściowo wzięta do niewoli. Ofensywa pod dowództwem Żukowa zakończyła się poważną katastrofą militarną, zmuszając wojska radzieckie do wycofania się za Wisłę.

Stalin wykazał się jednak uporem i za wszelką cenę nakazał zachować przyczółki.

Trzecia Rzesza na Zachodzie kontrolowała Holandię, a Francuzi - Elsarz i Lotaryngię wraz z Luksemburgiem. Zatem Fritz nadal mają wystarczające zasoby, aby zwiększyć produkcję broni w przypadku braku bombardowań. Szczególnie łatwy i tani HE-162.

Tak więc przewaga w powietrzu stopniowo przechodziła na nazistów. Najbardziej utytułowany niemiecki as, Huffman, otrzymał 8 maja stopień majora i wraz z nim HE-162.

Jak szybko stało się jasne, nowa maszyna idealnie wpisywała się w styl Huffmana: atakowanie wroga z bliskiej odległości. Charakteryzuje się bardzo dobrą zwrotnością i szybkością.

A najbardziej produktywny as II wojny światowej nadal zdobywał wyniki. Cóż, Mainstein rozpoczął ofensywę na Węgrzech. Niemcy ponownie zastosowali taktykę nocnych ataków i manewrów w ciemności, a także bombowców odrzutowych.

Poruszali się jednak stosunkowo wolno i ponieśli ciężkie straty. Armia radziecka nie była już tym, czym była kiedyś. Żołnierze zdobyli doświadczenie bojowe i stawiali opór, desperacko wykazując niezłomność i masowy bohaterstwo w obronie. A dowództwo Armii Czerwonej zadziałało dość szybko i niemal na czas wprowadziło rezerwy do bitwy.

Kosztem ciężkich strat Niemcy przeszli sto kilometrów i nie dochodząc trochę do Budapesztu, zatrzymali się. Co więcej, dowództwo radzieckie próbowało kontratakować. Ale jak dotąd niezbyt udany.

Niemieckie działo samobieżne e-25 sprawdziło się doskonale w obronie. Niska sylwetka i mocny pancerz przedni umożliwiły wykazanie wyższości na polu bitwy, w tym SU-100.

Nadeszło upalne lato 1945 roku. Obie strony zostały poważnie pozbawione krwi w poprzednich bitwach. Hitler był zmuszony zawiesić ofensywę na Węgrzech. Stalin z kolei próbował utrzymać przyczółki. W powietrzu zaczęła wrzeć wielka bitwa.

2 lipca 1945 roku Huffman zestrzelił swój 400. samolot, za co został odznaczony Złotymi Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego. Stając się tym samym drugim pilotem, który otrzymał takie zamówienie. Pierwszy

Okazało się, że był to legendarny Rudel.

Wśród asów radzieckich Kozhedub pewnie zajął pierwsze miejsce, otrzymując 19 sierpnia trzecią gwiazdę Bohatera ZSRR za 75. zestrzelony samolot wroga. I to pomimo faktu, że przewaga jakościowa w coraz większym stopniu przechodziła na Luftwaffe.

Stopniowo Niemcy ograniczali produkcję pojazdów napędzanych śmigłem, zastępując je silnikami odrzutowymi. Jesienią 1945 roku pojawił się najnowszy model ME-262 ze skośnymi skrzydłami i prędkością do 1100 kilometrów na godzinę.

Lato minęło na atakach i potyczkach. W sierpniu Sowieci próbowali przebić się przez pozycje niemieckie w Prusach Wschodnich. Walki trwały około miesiąca, jednak nie udało się pokonać potężnej obrony niemieckiej.

Niemcy z kolei nie przeprowadzili ofensywy. Zwiększyli liczbę nowych czołgów Panther-2 i Lev i próbowali przejąć całkowitą przewagę powietrzną.

Związek Radziecki utracił dostawy w ramach Lend-Lease, co negatywnie wpłynęło na produkcję wojskową. Decyzja o utrzymaniu przyczółków na Wiśle była dla Armii Czerwonej zbyt kosztowna. I nie opłaciło się.

A Niemcy też mieli dyskoteki...

Stalin po pewnym wahaniu zdecydował się na atak na Węgrzech. Tam jest wygodniej. Ale ogólnie trzeba przyznać, że coraz bardziej przypominało to I wojnę światową. Kiedy linie ucichły, a strona atakująca straciła znacznie więcej niż strona broniąca.

A dowództwo radzieckie natrafiło na silne formacje Fritza. Walki przeciągnęły się do późnej jesieni. Stalin tym razem zażądał ofensywnego i zdecydowanego sukcesu.

Ale sił było za mało, a raczej wróg nie był słabszy. Niemcy wreszcie dzięki samolotom odrzutowym przejęli inicjatywę w powietrzu i wykorzystali w obronie najnowsze, bardzo skuteczne działa samobieżne i czołgi. A przeciwstawić się można było jedynie masowemu bohaterstwu żołnierzy radzieckich.

Czołg T-44 okazał się zbyt prymitywny i zawodny, aby można go było wprowadzić do masowej produkcji, dlatego głównym pojazdem pozostał T-34-85.

Wyprodukowano małą partię IS-3. Ale ten samochód, pomimo doskonałej ochrony przedniej, okazał się mało skuteczny, szczególnie pod względem właściwości jezdnych.

Wojska radzieckie próbowały zaatakować także w Prusach Wschodnich i nad Wisłą, lecz nigdzie nie były w stanie przebić się przez front wroga. A sami Niemcy ograniczali się do aktywnej obrony.

Hitler był chory, a faktyczne obowiązki Naczelnego Wodza pełnił szef SS Himmler. A ten w okularach kat był ostrożny. Góring również z powodu nadużywania narkotyków uległ całkowitemu rozkładowi. W ten sposób Himmlerowi udało się przejąć niemal nieograniczoną władzę.

Ale szef SS czekał i mocno liczył na nowe rodzaje broni. Fritzom udało się już uruchomić reaktor jądrowy, korygując błąd grafitem, a poza tym bardzo pomyślnie zademonstrowali samoloty nowej generacji - samoloty dyskowe. Więc ten dziwak liczył na cudowną broń i wolał oszczędzać siły.

Ponadto jest mało prawdopodobne, aby alianci wznowili działania wojenne przeciwko III Rzeszy. Po niepowodzeniu desantu na Filipinach Amerykanie ponownie powrócili do ostrożnej taktyki wypychania Japończyków z wysp. Następnie przenieśli się przez Ocean Spokojny, ale niezwykle powoli. Nic dziwnego, że taktykę Nimitza zaczęto nazywać: od dłoni do dłoni.

Broń nuklearna zdała egzamin, ale na razie sama Japonia jest prawdopodobnie trudna do zdobycia. We wrześniu 1945 roku Amerykanie próbowali, ale wpadli w zasadzkę i stracili obie bomby nuklearne. Na razie Hiroszima i Nagasaki stoją.

A Japończycy, zdobywszy doświadczenie, skuteczniej wykorzystują swoje pancerniki, zmuszając Amerykę i Wielką Brytanię do zachowania maksymalnej ostrożności. Tym samym Truman, który zastąpił Roosevelta, nie otrzymał jeszcze atutów pozwalających wywrzeć presję na ZSRR i III Rzeszę.

W połowie listopada 1945 roku Armia Czerwona zawiesiła ofensywę, a walki przeszły na fazę powietrzną i ostrzał na małą skalę.

Dla Stalina stało się oczywiste, że walki osiągnęły impas pozycyjny. A najlepszym wyjściem z tego jest zawarcie pokoju. Ale... Himmler i Hitler chcieli przynajmniej pewnych zdobyczy terytorialnych od ZSRR i nadal wierzyli w cudowną broń.

Dlatego w styczniu 1946 roku Stalin postanowił jeszcze raz spróbować przełamać grzbiet faszyzmu.

W styczniu 1946 r. rozpoczęła się wielka ofensywa Armii Czerwonej. Niemcy byli dobrze uzbrojeni, ale ich zasoby ludzkie były złamane. Ale ZSRR był bardzo wyczerpany i zniszczony przez wojnę.

Gęstość ostrzału artyleryjskiego w głównym obszarze przełomu została zwiększona do pięciuset dział na kilometr. To prawda, że naziści zwykle budują głęboką obronę, a ich główne siły znajdują się w pewnej odległości od linii frontu.

Ponadto dowództwo radzieckie rozpoczęło ofensywę w jeszcze jedenastu różnych miejscach. Stosowano taktykę słynnego przełomu Brusiłowa, gdy atakowano na szerokim froncie i jednocześnie koncentrowano się w rejonie głównego przełomu.

Hitler był poważnie chory i Himmler nadal stosował taktykę obronną. Ale Niemcom udało się już wprowadzić do masowej produkcji kilka mocnych nowych produktów. A w szczególności bardziej zaawansowany E-50, pełnoprawny czołg nowej generacji i kilka modyfikacji całkowicie nowego czołgu Lion.

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że głównym radzieckim czołgiem pozostał T-34-85, wówczas wojska radzieckie musiały stawić czoła jakościowej przewadze wroga. Plus także samolot odrzutowy Wehrmachtu. Pojawił się już TA-400, sześciosilnikowy, najpotężniejszy bombowiec na świecie o zasięgu lotu ponad 8 000 kilometrów. A ME-262 w modyfikacji "X" jest w stanie osiągnąć prędkość prawie dwukrotnie większą niż radzieckie jaka.

Bardzo zachęcające testy przeprowadzono także na płaszczyznach dyskowych. Co więcej, nowe maszyny nie tylko osiągały prędkości cztero-pięciokrotnie wyższe od prędkości dźwięku, ale także, co ważne, dzięki przepływowi laminarnemu, okazały się praktycznie niewrażliwe na broń strzelecką.

Gdy płaszczyzna dysku się poruszała, prądy powietrza mogły przenosić kule i pociski, a płaszczyzna dysku mogła przejść przez najgęstszy ogień przeciwlotniczy bez otrzymania uszkodzeń.

To prawda, że ten sam przepływ laminarny nie pozwolił niemieckiemu pojazdowi na oddanie ognia. Co najwyżej można było na krótki czas wyłączyć dopływ i zrzucić bomby.

Ale w każdym razie dysk jest całkowicie nową bronią, która ma silny wpływ na psychikę nacierającego żołnierza.

Stalin nazwał tę operację bardzo żałośnie: "Władimir Lenin". Były już operacje "Rumiancew", "Kutuzow", "Suworow", ale tak naprawdę nie ma nikogo i nic lepszego niż Władimir Iljicz! Zatem życzę powodzenia Armii Czerwonej i czas rozbić Krautów.

Naziści poczynili ogromne przygotowania do obrony, a kiedy 15 stycznia rozpoczęła się ofensywa, stawili jej czoła w pełnym uzbrojeniu.

Nazistom udało się odeprzeć ofensywę radziecką we wszystkich jedenastu kierunkach pomocniczych i dopiero w miejscu głównego przełomu wojska radzieckie przedarły się przez nazistowską linię obrony.

Mimo to Stalin zdecydował się zadać główny cios na Węgrzech. W Prusach Wschodnich Niemcy mają zbyt silną obronę. W Chorwacji teren nie jest zbyt dobry do ofensywy - góry, przeprawy. W Polsce trzeba przeprawić się przez Wisłę, ale górskich przeszkód jest mnóstwo.

Była też Słowacja. Tam zadano drugi najpotężniejszy cios, a także dokonano obliczeń na przełom. Jednak Fritz zebrał zbyt wiele czołgów i zdołał naprawić sytuację kontratakiem.

Ale na Węgrzech wojska radzieckie dokonały przełomu! Stalin był bardzo zadowolony. Jego marzenie o przecięciu III Rzeszy na pół wydawało się bliskie realizacji.

W ciągu pierwszych dziesięciu dni wojska radzieckie pokonały ponad sto kilometrów, co napawało optymizmem.

Przebiegły Mainstein nie spieszył się jednak z załataniem luki stworzonej przez Armię Czerwoną, lecz czekał i gromadził siły na flankach. Pamiętał ofensywę wojsk radzieckich pod Charkowem i na Charków, kiedy Rosjanie też początkowo zwyciężyli i natarli, a potem zostali po mistrzowsku odcięci przez cięcie.

A potem naziści zaplanowali podobną pułapkę. Doświadczeni marszałkowie Żukow i Wasilewski zwrócili uwagę Stalinowi na możliwość takiego sabotażu flankowego, ale zmęczony Naczelny Wódz stanowczo odmówił przegrupowania wojsk. Stalin nie chciał wypuścić ptaka szczęścia z rąk i zażądał jak najszybszego zajęcia Wiednia i położenia kresu nazizmowi.

5 lutego, gdy wojska radzieckie przeszły już ponad 250 kilometrów i zbliżały się już do Wiednia, rozpoczął się kontratak Tartaru "Pysk Tygrysa".

Potężne niemieckie kliny czołgowe ściskały flanki wojsk radzieckich. I dosłownie za trzy dni odcięli komunikację sowiecką.

Stalin był wściekły i zakazał wycofywania wojsk, żądając zwolnienia blokady. Walka była straszna. Po raz pierwszy Niemcy masowo użyli swoich niezniszczalnych helikopterów dyskowych, a także helikopterów w kształcie dysku opracowanych przez Kurta Tanka.

Nazistowskie samoloty odrzutowe, w tym samoloty szturmowe, całkowicie zdominowały powietrze. A to utrudniało wojskom radzieckim manewrowanie i przeprowadzanie kontrataków.

Próby przebicia się przez okrążenie nie powiodły się. Grupa radziecka została rozbita, choć poszczególne jednostki walczyły jeszcze do początków marca.

Ale naziści niestety zmienili układ sił i byli w stanie najpierw otoczyć, a następnie odbić Budapeszt. I w ten sposób odzyskać kontrolę nad większością Węgier.

W rezultacie powstał występ...

Na froncie japońskim alianci w końcu wylądowali na Filipinach. Kraj Kwitnącej Wiśni tracił impet i nawet indywidualne sukcesy taktyczne nie mogły spowodować przełomu.

Brytyjczycy i Amerykanie, zdobywszy siły, wyparli Japończyków z Birmy i rozpoczęli atak na Indochiny. W bitwach naziemnych czołgi brytyjskie i amerykańskie były lepsze od lekkich czołgów japońskich, a alianci posuwali się naprzód, choć powoli, ale dość równomiernie. Kontrataki samurajów nie mogły spowodować znacznych szkód

A oni po prostu udławili się krwią. W ten sposób Japonia stopniowo słabła.

A w kwietniu 1946 roku zatopiono krążownik Yamato. Co stało się ważnym, symbolicznym krokiem...

Ale Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nie uwolniły jeszcze rąk. A bomba atomowa nie została wystrzelona. Ale arsenały nuklearne są powoli, ale skutecznie uzupełniane!

Więc Wujek Sam nie może się spieszyć. Co więcej, podczas gdy zarówno ZSRR, jak i Niemcy są dalekie od pokoju.

Rzeczywiście, po sukcesach na Węgrzech dotknięty chorobą Parkinsona Hitler wyraźnie się ożywił i zażądał ataku na pozycje wojsk radzieckich.

Mainstein zadał cios w kierunku Rumunii, który był nieoczekiwany dla sowieckiego dowództwa. Fritzowi udało się dotrzeć do Morza Czarnego pod koniec maja.

Dowództwo radzieckie również poniosło straty. Stalin doznał udaru, ale nie ufając nikomu, odmówił przekazania władzy któremukolwiek ze swoich zastępców. Z tego powodu kontrola nad wojskami radzieckimi została zakłócona, a nazistom udało się zdobyć Rumunię i odciąć wojska radzieckie walczące na Bałkanach.

Król Micheasz i jego świta pośpieszyli ponownie złożyć przysięgę wierności III Rzeszy. A faszyści, którzy już otrzymali ropę od sojuszników, przejęli także kontrolę nad rumuńskimi polami.

Niemcy stracili trochę czasu w walkach o Bałkany, Führer nie chciał zostawiać na tyłach dużych sił sowieckich i pragnął ukarać Tito i zdrajców z Bułgarii.

Lato spędziliśmy na walkach na Bałkanach. A jesienią Stalin wycofał się i próbował kontratakować. Niemcy w niektórych miejscach dotarli do granicy sowieckiej i wkroczyli do Mołdawii, ale jak dotąd terytorium ZSRR pozostawało dla nich niedostępne.

A Amerykanie w końcu użyli broni nuklearnej przeciwko Japonii. Ale nie w sierpniu 1945, ale we wrześniu 1946. W tym czasie alianci zbliżyli się już do Singapuru i wyzwolili większość Indochin. Kraina Wschodzącego Słońca straciła wiele wysp, a alianci już planowali atak na Okinawę.

Wykorzystując słabnącą siłę militarną Japonii, dwie bomby atomowe spadły na Hiroszimę, a jedna na Nagasaki. Pięć kolejnych bomb nuklearnych zniszczyło myśliwce odrzutowe Kraju Samurajów i Ninja. Ale efekt był niesamowity. Chociaż Japonia po tym nie skapitulowała. Ale zrobiło to wrażenie na wszystkich krajach świata.

Jesień minęła z różnym powodzeniem, ale linia frontu zmieniła się niewiele.

Niemcy wykończyli swoich przeciwników na Bałkanach i nadal wzmacniali swoje siły pancerne. Czołgi piramidowe stały się bardzo skuteczne, zapewniając doskonałą ochronę i wysoki poziom racjonalnego nachylenia pancerza pod każdym kątem.

Opracowanie godnego następcy czołgu T-54 zostało opóźnione, a radziecki T-34-85 w dalszym ciągu był koniem pociągowym, choć był oczywiście przestarzały. Ani broń, ani pancerze trzydziestu czterech nie mogły konkurować z pojazdami radzieckimi.

A naziści nadal mają monopol na lotnictwo odrzutowe. Zatem Stalin już zgodził się na pokój, naziści jeszcze nie.

Zimą Wehrmacht wbrew tradycji niespodziewanie przeszedł do ofensywy. Armia Czerwona walczyła bohatersko. Wykorzystano nawet oddziały zaporowe i zastosowano surowe środki wobec dowódców wycofujących się jednostek i samych żołnierzy.

Ale przewaga Krautów w powietrzu i lepsza jakość czołgów przełomowych miały wpływ. Ponadto niezniszczalne samoloty dyskowe miały ciężki i przygnębiający wpływ na żołnierzy radzieckich. Oni - latające talerze - wyglądali jak demoniczna broń, przeciwko której nie było środków ani środków zaradczych.

Wojska radzieckie zostały zmuszone do opuszczenia Polski i wycofania się nad Niemen. Naziści zdołali otoczyć Lwów. Miasto pozostawało pod całkowitym oblężeniem przez ponad cztery miesiące. Zdobyto także Białystok, a hordy niemieckie wkroczyły na Litwę. Sytuację pogorszyło przystąpienie Szwecji i Finlandii do wojny po stronie III Rzeszy.

Wiosną 1947 roku nastąpił chwilowy zastój. Obie strony poniosły ciężkie straty. Stalin uchylił własny rozkaz zakazujący dzieciom poniżej szesnastego roku życia udziału w bitwie, a także zwiększył liczbę oddziałów kobiecych.

Do Niemców werbowano także nastolatki, dziewczęta i obcokrajowców. Teraz znów kontrolują prawie całą Europę.

Tymczasem Amerykanie ostatecznie zmusili Japonię do kapitulacji do maja 1947 r. Ale żeby tego dokonać, musieli zdobyć Okinawę, Singapur i zrzucić kolejny tuzin bomb atomowych.

Zatem ręce aliantów były całkowicie rozwiązane. A teraz nadszedł czas, aby rozpocząć negocjacje pokojowe.

Ale warunki panujące w USA i Wielkiej Brytanii wymagały oczywiście zarówno Stalina, jak i Hitlera wprowadzenia zmian politycznych w swoich krajach. Obaj dyktatorzy nie chcieli tego zrobić. Ponadto Führer nakazał ponowne rozpoczęcie ofensywy pod koniec maja.

Niemcy zaczęli teraz stosować taktykę ataku na różnych sektorach frontu i w mieszanych kombinacjach. Dało to określone rezultaty.

Stany Zjednoczone wolały na razie nie wtrącać się w sprawy Niemców.

Naziści zajęli Kiszyniów w czerwcu, w lipcu podeszli do Mińska, w sierpniu zajęli Wilno i oblegli Rygę. Jesień minęła bardzo dynamicznie. Ryga nadal się broniła, ale na początku października hitlerowcy zajęli Mińsk i Żytomierz. A pod koniec listopada wojska radzieckie wycofały się do Berezyny. A hitlerowcy poszli nad Dniepr i do Kijowa.

Przewaga technologiczna III Rzeszy była odczuwalna, zwłaszcza w powietrzu. Dominowały samoloty odrzutowe i samoloty dyskowe, na które nie wynaleziono jeszcze niedrogiego antidotum.

W dziedzinie budowy czołgów T-54 dopiero zaczął pojawiać się na froncie, a T-35-85 pozostał najpopularniejszym czołgiem. Czołg IS-4 okazał się nie do końca udany i był produkowany starannie, jedynie w małych partiach.

Niemieckie karabiny maszynowe były lepsze od sowieckich. Co więcej, Kałasznikow nie został jeszcze opracowany, a celność ognia AK nie jest w porządku.

Sukcesy nazistów doprowadziły do tego, że Stany Zjednoczone zaczęły domagać się podziału ZSRR.

Rozpoczęły się nawet tajne negocjacje w sprawie otwarcia przez USA drugiego frontu na Dalekim Wschodzie.

Jednak takie pomysły, choć kuszące, mogą spotkać się ze sprzeciwem opinii publicznej w Stanach Zjednoczonych. A ZSRR nadal się trzymał. Ale Amerykanie najwyraźniej nie chcieli przerywać wojny i otwierać frontu na zachodzie.

Rok 1948 rozpoczął się od prób Stalina zmiany przebiegu wojny. Wzrosła produkcja nowego czołgu T-54, chociaż cięższy niemiecki czołg piramidalny "E"-50 pozostał potężniejszy. Pewne nadzieje wiązano także z IS-7. Ale samochód, pomimo wszystkich swoich zalet, w szczególności potężnego przedniego pancerza, okazał się technicznie zawodny. Ciężar około siedemdziesięciu ton wymagał silnika o mocy co najmniej tysiąca koni mechanicznych. I taki mastodont nadal wymagał debugowania i debugowania.

Podobny problem występuje w przypadku T-54 - silnik wysokoprężny o mocy 520 koni mechanicznych narzucił ograniczenie masy. A przy wadze trzydziestu sześciu ton nie uzyskasz żadnej przewagi nad piramidalnym 65-tonowym niemieckim E-50.

Pierwszy seryjny myśliwiec odrzutowy MIG-15 przeszedł pomyślnie testy. Ale jego masowa produkcja również wymagała czasu. Ale stopniowo w ZSRR pojawiały się nowe rodzaje broni, a naród radziecki nadal walczył z technologicznymi potworami III Rzeszy.

Rok 1948 zastał ZSRR w alarmującej sytuacji. Niemcy dotarli do linii Rygi, wzdłuż rzeki Dźwiny, następnie prawie do Dniepru i wzdłuż rzeki Berezyny. Zdobyli prawie całą prawobrzeżną Ukrainę z wyjątkiem Kijowa.

Cała Europa nadal walczyła po stronie Niemiec. Co więcej, zarówno Franco, głowa Hiszpanii, jak i Salazar, dyktator Portugalii, rozpoczęli otwartą wojnę z Rosją. Finowie również otworzyli swój front, a Szwecja wysłała ochotników.

Jednak sytuację szczególnie skomplikowało przystąpienie Turcji do wojny. Teraz na Zakaukaziu otworzył się kolejny front. Poza tym Amerykanie i Brytyjczycy pomagają Wehrmachtowi i zaopatrują go ekonomicznie, mając nadzieję, że wykrwawią zarówno Europę, jak i ZSRR.

Obliczenia opierają się jednak na fakcie, że wojska radzieckie zaczęły otrzymywać nowy sprzęt. Oczywiście ważący 36 ton T-54 nie może być tak potężny pod względem uzbrojenia i pancerza jak niemiecki E-50 ważący 65 ton, ale... Radziecka maszyna nie jest już tak beznadziejnie gorsza od Niemców jak T- 34-85. Waga wzrosła tylko o cztery tony. Jednak radzieccy projektanci sprawili, że układ był wyjątkowo kompaktowy, a czołg stał się o pół metra niższy. Pozwoliło nam to zmniejszyć liczbę zarezerwowanych miejsc. Ponadto zmniejszono liczbę członków załogi z pięciu do czterech. Umożliwiło to również zmniejszenie wielkości pomieszczenia w zbiorniku. W ten sposób przedni pancerz wieży wzrósł do 200 milimetrów z 90, kadłub do 100 milimetrów z 45, boki i rufa do 100 milimetrów z 45. A działo z 85 milimetrów stało się 100 milimetrów, przy początkowej prędkości pocisku 893 metrów na sekundę. To prawda, że niemiecki 105 mm z początkową prędkością pocisku 1300 metrów na sekundę zachował swoją przewagę.

Ale niemiecki czołg piramidalny jest szczególnie mocny, ponieważ nie ma dachu, a pancerz ma racjonalne kąty nachylenia ze wszystkich stron. A stal cementowa odbija rykoszet pod każdym kątem. Czoło niemieckiego czołgu ma 250 milimetrów, a boki 200.

Jednak armata 100 mm nie wystarczy, aby przebić Niemców, których zarówno IS-2, jak i IS-3 nie zajęły. Tak więc czołg T-54 okazał się nieco gorszy w prowadzeniu, ale bez zdecydowanej przewagi na polu bitwy. Tak więc nawet w 1948 roku najpopularniejszym czołgiem nadal był T-34-85. Chociaż produkcja T-54 stopniowo rosła z miesiąca na miesiąc.

W zasadzie radzieccy projektanci stanęli przed trudnym do rozwiązania dylematem. Masa 36 ton nie wystarczy, aby przewyższyć niemiecki czołg o masie 65 ton. Nie chciałem jednak pogarszać właściwości jezdnych ani zwrotności. A ZSRR nie miał w masowej produkcji innego niezawodnego silnika niż silnik wysokoprężny o mocy 520 koni mechanicznych. Inne opcje nie były zbyt udane i wprowadzenie ich do produkcji jest ryzykowne. Przykładowo IS-4 o masie 60 ton ma mniej więcej przyzwoity pancerz, ale silnik jest zawodny, a samochód produkowany był tylko w małych seriach, co nie na tyle, aby zmienić przebieg wojny.

Tak więc T-54 stał się kompromisem pomiędzy mobilnością i wydajnością.

Pewne nadzieje wiązano z rozwojem IS-7. Dopuszczalny ciężar został podwyższony do 70 ton i zaangażowani zostali najlepsi projektanci. Planowali także konwersję silnika z morskiego oleju napędowego na 1050 koni mechanicznych. Wtedy ten samochód mógłby konkurować z E-50, który ma silnik o mocy 1200 koni mechanicznych.

Jednak czołg nigdy nie wszedł do produkcji - to silnik był zawodny, a jego rozwój wymagał zbyt wiele czasu. Chociaż działo 130 milimetrów i początkowa prędkość pocisku 900 metrów na sekundę mogło przebić E-50 w cieńszą tylną część pancerza, a nawet miał szansę wbić przedni pancerz jeszcze blisko. Chociaż nominalnie wydawało się, że brakuje mu mocy przebijania pancerza. A sam pancerz IS-7, zwłaszcza przedni, jest bardzo dobry. Ale boki i rufa są zauważalnie gorsze niż niemiecki projekt piramidy.

Ale IS-7 nie jest seryjny. Wiążą się pewne nadzieje z MIG-15. Nowy myśliwiec ma dobre właściwości lotne. Ale miało też wiele wad.

Podczas prób państwowych zespół napędowy, uzbrojenie i systemy samolotu działały niezawodnie, jednak pomimo wykonanych prac sprawność lotek była nadal niewystarczająca, a sterowanie utrudnione. Klapy hamulcowe z jednej strony zwiększały manewrowość samolotu, z drugiej strony po ich otwarciu występował silny efekt pochylania, który utrudniał namierzenie celu. Zwrócono także uwagę, że samolot oskarżonego nie posiadał identyfikacji państwowej, radaru oraz sprzętu umożliwiającego wykonanie lądowania na ślepo. Jednak pomimo stwierdzonych niedociągnięć, jako standard do masowej produkcji zalecono "S-3".

Niemieckie myśliwce nadal zachowały przewagę jakościową nad radzieckimi samolotami.

Ale szanse były wyrównane. A uzbrojenie to jedna armata 37 mm i dwie armaty 23 mm, co jest w zupełności wystarczające. Chociaż ME-362 jest uzbrojony i potężniejszy, jest to pojazd dwusilnikowy. Ale z HE-262 jest całkiem porównywalnie.

Chociaż niemieckie samoloty są lepiej wyposażone i dużo łatwiej latać.

Tak, produkcja samolotów odrzutowych w III Rzeszy istnieje od dawna. Pierwsze samochody przyleciały w 1939 roku. Ale na razie seryjna produkcja MIG-15 również dopiero się rozpoczyna.

Zimą wojska radzieckie nie były w stanie osiągnąć znaczących sukcesów, a w maju hitlerowcy przeszli do ofensywy. Główny cios został zadany w środek. Wszyscy Führer mieli nadzieję zdobyć Moskwę. Ponadto na południu wojska radzieckie mogły wykorzystać Dniepr jako naturalną barierę wodną.

I utrzymać linie obronne na południu.

Samoloty dyskowe stały się niebezpieczną bronią dla Krautów. Mogli już zrzucać bomby i rakiety niekierowane, a sami byli pokryci dyszami laminarnymi.

Nie było nic, co mogłoby sprzeciwić się takiemu atakowi. Co więcej, prędkość latających spodków jest 7-8 razy większa niż prędkość dźwięku, a zasięg lotu jest w dowolnym miejscu w kraju.

A to umożliwiło przeprowadzenie ataków rakietowych na rosyjskie fabryki oddalone od frontu.

Całkowita liczba broni produkowanej w ZSRR wynosi około stu czołgów dziennie i sto pięćdziesiąt samolotów dziennie. A na szczycie było ich sto pięćdziesiąt dwieście.

Istnieją jednak ograniczenia dotyczące masowej produkcji i często nie ma wystarczającej liczby przeszkolonych załóg.

Trzecia Rzesza także pozbywa się ostatnich rezerw. Prawie wszyscy robotnicy i chłopi zostali powołani do wojska. Zastępowali ich zagraniczni pracownicy gościnni i nadzorcy, którymi były kobiety i nastolatki. W ten sam sposób kobiety stawały się strażniczkami w obozach koncentracyjnych lub wchodziły do biur urzędników.

Oficjalnie powoływano do wojska już od czternastego roku życia, a często ochotników przyjmowano jeszcze wcześniej. A oficjalnie do sześćdziesięciu pięciu lat, a ochotnicy i starsi. Pojawiły się całe pułki pilotek i snajperek. I bardzo wiele oddziałów zagranicznych, a także jednostek mieszanych. Nawet legiony polskie, alternatywnie - Wojsko Polskie.

Fritzom kończyła się para, ale pomoc z Zachodu wzrastała. Zasadniczo alianci karmili nazistów żywnością i surowcami, a także dostarczali sprzęt dla fabryk wojskowych. Ponieważ technologia nazistowska była już znacznie lepsza niż technologia zachodnia. A piramidalny czołg jest rodzajem doskonałej formy maszyny, której w swojej czystości - rozmieszczeniu pancerza pod racjonalnymi kątami - nie można przekroczyć.

Miotacze bomb stały się kolejnym niebezpiecznym rodzajem broni III Rzeszy. Przynajmniej nie były gorsze od radzieckiej artylerii rakietowej, na Sturmtigerach i Sturmlevach stały się potężną lawiną.

A poza tym TA-400 i TA-500 wraz z bezogonowymi bombowcami siały grozę zniszczenia na tyłach ZSRR. A to już wpłynęło na produkcję broni. Wiele fabryk zeszło do podziemia, co zmniejszyło ich produktywność i zwiększyło koszty produkcji sprzętu.

Naziści, rozpoczynając ofensywę 5 maja, byli w stanie przedrzeć się przez linię frontu. Ale dowództwo radzieckie nauczyło się już budować silną, dogłębną obronę. Cofając się nieco ponad sto kilometrów, wojska radzieckie na Białorusi ufortyfikowały się nad Dnieprem. A Ryga została całkowicie odcięta lądem od głównej grupy sowieckiej.

Niemcy próbowali wykorzystać swój sukces, ale ponieśli znaczne straty. Wojska radzieckie były mocno rozmieszczone wzdłuż linii Dniepru. Lato minęło wśród zaciętych bitew pozycyjnych. We wrześniu jednak hitlerowcom, po wielomiesięcznym oblężeniu, udało się wreszcie zająć Rygę. Ich hordy oblegały Tallinn, a wojska radzieckie musiały wycofać się do Narwy i dawnych granic Linii Stalina, wzniesionej przed redystrybucją w 1939 roku.

Jak dotąd nie udało się zdecydowanie przejąć inicjatywy, a produkcja odrzutowego MIGA w 1948 roku pozostawała niewielka. Ale Krauts, pomimo przewagi technicznej, nic nie osiągnęli. Na prawobrzeżnej Ukrainie Kijów nadal bohatersko stawiał opór. A próba wylądowania wojsk na Krymie zakończyła się ciężką porażką nazistów.

To prawda, że na morzu okrętów podwodnych flota nazistowska była wyraźnie silniejsza. Okręty podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru, które wyglądają jak orki, są w masowej produkcji. Osiągają prędkość do 35 węzłów na godzinę, co jak na flotę nawodną jest bardzo przyzwoite. Ponadto atomowe okręty podwodne są już aktywnie rozwijane.

Zaleta tego typu broni jest oczywista. A w samej Trzeciej Rzeszy działa już kilka reaktorów jądrowych i otrzymanie pałki atomowej nie jest daleko. Ale w ZSRR trwają aktywne prace na ten temat. Chociaż trudności wojenne spowalniają rozwój takiego programu.

W 1948 roku Niemcom udało się zająć państwa bałtyckie, zbliżyć się do Pskowa, a Białorusi udało się dotrzeć do Dniepru, zajmując Witebsk i Orszę. Ale to był obszar, w którym ich sukces był ograniczony. Kijów pozostał przyczółkiem nie do zdobycia. To prawda, że wojska radzieckie nie osiągnęły jeszcze znaczącego punktu zwrotnego w wojnie.

Ale potem nadszedł rok 1949.

Radzieckie myśliwce odrzutowe MIG-15, LA-15, YAK-23 stały się maszynami seryjnymi i wreszcie zaczęto je produkować masowo. Tym samym pokazanie, że monopol faszystów na powietrze dobiegł końca.

I tak bombardowania zdewastowały sowiecką ziemię. To prawda, że naziści nie stali w miejscu. TA-383 stał się pierwszym myśliwcem na świecie, który znacznie przekroczył prędkość dźwięku - około dwukrotnie.

Ale przewaga technologiczna nazistów w powietrzu nie była już przytłaczająca. To prawda, że Jak-23, lekki i zwrotny pojazd, podobnie jak LA-15, nie stał się myśliwcem masowym. Przede wszystkim ze względu na słabszą broń. Natomiast Niemcy woleli samoloty klasy ME-362 z pięcioma działami powietrznymi kal. 37 mm i czterema armatami powietrznymi kal. 30 mm.

Ta maszyna jest bardzo trwała i naprawdę potrzebowała kalibru co najmniej 37 mm. Nie wspominając, że TA-400, TA-500 i najnowszy TA-600 to bardzo wytrzymałe i doskonale chronione pojazdy o napędzie odrzutowym. Produkcja Yu-488 została już wycofana, ale pojawił się Yu-487, bardzo potężny bombowiec odrzutowy.

Ale radzieccy projektanci nie spali, rozwój technologii wzrastał.

W czasie gdy MiG-15 wchodził do masowej produkcji, kontynuowano jego dalsze udoskonalanie. Aby wyeliminować wady stwierdzone w prototypowym samolocie "S-3", trzeci seryjny MiG-15 nr 101003 został wysłany z zakładu nr 1 do Biura Projektowego Mikojan, gdzie otrzymał kod "SV".

Oczywiście o wyniku bitew w dużej mierze decydowały biura projektowe, a nie tylko na polach bitew.

W konstrukcji seryjnego MiG-15 wprowadzono następujące zmiany: wymieniono armaty NS-23 na NR-23, wyeliminowano wibracje podczas strzelania z armaty N-37D, poprawiono zaczepy ogniwa, wytrzymałość zwiększono konstrukcję samolotu, a na lewej lotce zamontowano trymer. Otóż w skrzydle zamontowano przeciwtrzepotanie, zamontowano wzmacniacz hydrauliczny B-7, zastosowano generator-rozrusznik GS-3000, zamontowano nowy amortyzator przedniego podwozia, a także celownik ASP-1 został zastąpiony przez ASP-3N.


13 czerwca 1949 rozpoczęły się państwowe próby MiG-15 "SV", które jednak 10 sierpnia zostały przerwane ze względu na niewystarczającą sztywność instalacji dział NR-23. Samolot wrócił do biura projektowego w celu modyfikacji, a 19 października SV ponownie wysłano na testy państwowe, choć uzbrojenie nigdy nie zostało ukończone. Główne wysiłki projektantów skupiły się na poprawie sterowności i możliwości uruchomienia silnika w powietrzu.

Ale nie cała praca projektantów zakończyła się sukcesem; duża część z nich nie zakończyła się sukcesem.

Tylko niewielka część ulepszeń testowanych na MiG-15 SV została zastosowana w seryjnych samolotach z silnikiem RD-45F. Obejmowały one nowy celownik ASP-3N, panel PS-2, ulepszony system rozruchu silnika i wspomaganie sterowania lotkami. Inne innowacje pojawiły się w serii już w MiG-15bis, wyposażonym w silnik VK-1.

Zimą 1949 r. dowództwo radzieckie rozpoczęło ofensywę w centrum. I choć jego sukces okazał się nieznaczny, straty ogromne, a Niemcy utrzymali linię, oczekiwanie na uszczuplenie ZSRR nie spełniło się. To prawda, że oblężony Tallinn upadł w lutym. Armia Czerwona jest nadal silna.

A wiosna minęła na wymianie ciosów... Latem hitlerowcy włożyli całe swoje siły w szturm na Kijów. Kosztem kolosalnych strat i masowego ostrzału nadal zajęli miasto. Podczas szturmu naziści po raz pierwszy użyli superdużych czołgów: "Monster" i "Szczur". Ich zdolność do przełamywania silnych i zaprojektowanych linii obrony okazała się stosunkowo zadowalająca.

W obliczu "Potwora" przetestowano także największe bombowce świata, rzucające pociski o masie do 10 ton. I podczas przełomu pokazali wszystkie niebezpieczeństwa związane z taką bronią.

Ale Niemcy wyczerpali już swój potencjał ofensywny. A ich machina wojenna osłabła. 1 września 1949 roku minęła dziesiąta rocznica wybuchu II wojny światowej. A było się czego bać. Niemcy i Europa zostały wyludnione.

Jednak Związek Radziecki także. Ich pokolenie mężczyzn w wieku wojskowym pozostawiło maksymalnie trzy do czterech procent. W armii było pełno chłopców bez brody, siwowłosych starców, a także kobiet. Armia Czerwona również doznała kolosalnych zniszczeń i osłabła.

Ale przemysł, choćby siłą, kontynuował pracę, a straty niemieckiego lotnictwa rosły. Na uzbrojeniu ZSRR pojawiły się także rakiety przeciwlotnicze.

Jesienią Sowieci sprawdzili siłę Niemców. Niestety, niemiecki czołg piramidalny nadal był najlepszym pojazdem II wojny światowej. Ponadto Niemcy zamontowali bardziej zaawansowany silnik turbogeneratorowy o mocy 1500-1600 koni mechanicznych i niemiecki samochód poprawił swoje właściwości jezdne, skutecznie walcząc zarówno z jesiennym błotem, jak i zimowymi zaspami. A brak palety zwiększył jej zwrotność. Zatem na razie faszyści nie stracą okazji do przeprowadzenia kontrataku.

7 listopada 1949 roku zarówno w ZSRR, jak i w Niemczech, jak na ironię, tego samego dnia przeprowadzono próbę broni nuklearnej. Teraz monopol nuklearny Stanów Zjednoczonych wreszcie się skończył. Ale wojna wciąż trwa... Stalin jest już poważnie chory, Hitler też nie czuje się dobrze. Ale obaj dyktatorzy są uparci.

Faszyści wciąż mają niebezpieczny i nierozwiązany atut: dyskoteki, które są coraz lepsze i stają się coraz bardziej niebezpieczne. Jednym z osiągnięć projektowych był pomysł wyposażenia "latających spodków" w lasery napędzane energią jądrową.

Hitler nadal wierzył w cudowną broń i możliwości swoich żołnierzy. Ale linia frontu stała się nieaktywna, jak podczas I wojny światowej. Zimowe najazdy Armii Czerwonej nie powiodły się, z drugiej jednak strony na Zakaukaziu rozpoczęto ofensywę przeciwko Turcji. Słabsze wojska osmańskie uległy atakom. Rosjanie zdobyli Kars, Erzurum i wiele innych miast.

Jednak interwencja Wielkiej Brytanii, która groziła przystąpieniem do wojny z USA wraz z Sowietami, a także przybycie dużych posiłków z Wehrmachtu, powstrzymały sowiecką ofensywę.

Ale w każdym razie: Armia Czerwona jest nadal silna. A za oceanem narasta antyradziecka histeria. Jednym z pomysłów jest nastawienie proamerykańskich Chin przeciwko ZSRR. Czang Kaj-szek wcale nie jest przeciwny poszerzaniu swoich granic kosztem Rosji.

To prawda, że armia chińska nie jest zbyt gotowa do walki, ale jest niezwykle liczna.

Prawdą jest, że Mao Zedong nadal toczy wojnę, nawet jeśli ostatnio został mocno wypchnięty. Ale Amerykanie obiecują zwiększyć pomoc przeciwko Mao, a nawet użyć swoich wojsk.

Naród amerykański nie chce walczyć z ZSRR, ale Amerykanie są całkiem zdolni do stłumienia barbarzyńskiego Mao. A oddziały chińskiego rządu będą dla nich jak mięso armatnie.

Tym samym w następnym roku 1950 nad ZSRR zawisło nowe, niebezpieczne zagrożenie. Stalin o tym wiedział i starał się temu zapobiec. Jednocześnie ponownie próbowali negocjować pokój z III Rzeszą.

Ale Hitler był przeciwny jakiemukolwiek pokojowi, w którym Niemcy nie dotarliby do Uralu.

A sojusznicy wywierali presję na Niemcy i ich satelity, żądając kontynuacji wojny do zwycięskiego zakończenia. Sami chcieli zdobyć własne kolonie w Rosji.

Nie udało się więc osiągnąć porozumienia. Choć Stalin był gotowy oddać wiele - nawet Donbas i Krym.

Sędziwy Naczelny Wódz nie był jednak zbytnio zmartwiony:

- My, Rosjanie, pokonaliśmy wszystkich! Wygrajmy i tym razem!

Ale na razie sytuacja jest bardzo trudna. W czerwcu 1950 roku marionetkowy reżim chiński, uzbrojony przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, otworzył nowy front.

Miliony żółtych żołnierzy przekroczyło granicę radziecką na Daleki Wschód i najechało Mongolię.

Bitwa tytanów rozgorzała z nową, szaloną siłą...


WALKA WŁADIMIRA KLICZKI I WŁADIMira ZELEŃSKIEGO

A chłopiec-Twórca rzucił Władimira Zełenskiego, wrzucając na ring jego bosą, dziecięcą stopę. W miejscu wielobarwnych zarośli winnicy natychmiast wyrosły listy bokserskie. I na rozkaz małego Boga Stwórcy pojawili się trybuni, a wraz z nimi hałas i hałas. Wielu przedstawicieli innych światów, gatunki od pomarańczowych skorpionów po nieradioaktywne meduzy.

Gwizdały, sapały, piszczały, tupały, rechotały, a nawet pluły ogniem i plazmą! Istna kakofonia, a Władimir Zełenski poczuł się, jakby dosłownie uderzono go po uszach.

Jednak od góry na pierścień opadała przezroczysta osłona, przypominająca akwarium. Szczelnie zakrywał dość trywialny ring bokserski i blokował wszelkie dźwięki.

Odmłodzony i silniejszy Władimir Zełenski poczuł się bardzo pewnie. Wyprostował szerokie ramiona i dumnie uniósł dużą głowę.

No cóż, gdyby góra nie trafiła do Mahometa, to... Prezydent Ukrainy zobaczył swojego przeciwnika, który wydawał mu się boleśnie znajomy. Charakterystyczna krótka fryzura z czarnymi włosami, groźne spojrzenie... Czy to naprawdę Witalik Kliczko?

Nie, ten ma nieco węższą twarz i wygląda jak młodszy bokser. Cóż, Władimir Władimirowicz (co za dziwna zbieżność nazwiska i patronimiki z Prezydentem Rosji!) Kliczko - osobiście! No cóż, dlaczego Władimir Aleksandrowicz znalazł się na szpic sztyletu? Jednak nie ma strachu. Co więcej, dorosły prezydent Ukrainy jest co najmniej pięć do siedmiu centymetrów wyższy od Władimira i od dwudziestu do trzydziestu kilogramów cięższy.

Rolę sędziego na ringu pełni goła, czekoladowa, muskularna i wysoka miodowa blondynka.

Ona ma ładną twarz, ale mocną szyję, on jest prawie nagi, dopóki jej skąpe bikini jest mniejsze niż listek figowy. Władimir Zełenski mimowolnie spojrzał na sędziego i nie trafił w pierwszy cios Władimira. Najwyraźniej obowiązywały tu pewne wyjątkowe zasady, walka rozpoczęła się bez gongu.

Dziewczyna wykonała gest, mówiąc: kontynuuj. Cios Władimira Kliczki był mocny, ale lewą ręką w dodatku trafił dużego faceta, a nie było na tyle siły, żeby powalić potwora Zełenskiego.

Władimir Aleksandrowicz zacisnął pięści, mięśnie nabrzmiały w kulki. Wyglądał na znacznie bardziej napompowanego i bardziej przypominał zawodowego kulturystę niż Władimir Kliczko, ale... Pan komik Zełenski jako dziecko ćwiczył judo, a gdy był już dorosły, w ogóle nie przepadał za sportem. I okazało się, że bardzo trudno mu było zrozumieć technikę walki na ringu.

Wołodymyr Zełenski popełnił oczywiste błędy: z całej siły zacisnął pięść, uderzał napiętą ręką po całej trajektorii, z czego jego ciosy okazały się pchające i nie niosły ze sobą niszczycielskiej siły, jaką niemal półtora centa wysokości -jakościowa masa mięśniowa może dać.

Władimir Zełenski znalazł w równoległym świecie nowe, piękne, napompowane ciało, ale wcale nie umiejętności sztuk walki. Zatem mniejszy, choć i dość duży przeciwnik wyraźnie go przewyższył.

Władimir Kliczko pracował jako numer dwa, zmuszając giganta Zełenskiego do spudłowania lub stawiania bloków. Jednak ciosy ciężkiego i silnego sportowca, nawet jeśli nie wie, jak uderzać zawodowo, są dość zauważalne. Dlatego Władimir wolał przenosić lub instalować elastyczne bloki.

W przeciwnym razie na pewno zostaniesz znokautowany przez takiego tyrana, jakim stał się były prezydent Ukrainy.

W tym samym czasie były mistrz świata nieustannie kłuł Władimira Zełenskiego lewym, natrętnym i szybkim dźgnięciem. Tradycyjnie w pierwszych rundach nie inwestował w ciosy, ale lewa ręka Kliczki jest szybka i elastyczna.

Walka toczyła się według unikalnych zasad. Pierwsza runda wyraźnie ciągnęła się dłużej niż wyznaczone trzy minuty i wydawało się, że podobnie jak w zapasach, nie było w ogóle rund ani przerw, po czym nastąpiła minutowa pauza.

Władimir Zełenski nie jest zbyt zmęczony, jego ciało jest w doskonałej formie, a Kliczko właśnie się rozgrzał.

Pamiętając, że Władimir Władimirowicz był nazywany "szklaną szczęką", potężny Zełenski desperacko próbował złapać przeciwnika jednym ciosem. Włodzimierz w odpowiedzi, najwyraźniej uznając, że ma dość zabawy w kotka i myszkę, zaatakował bohatera Zełenskiego lewą ręką do brody.

Władimir Aleksiejewicz poczuł szok i zdążył odpowiedzieć, uderzając Kliczko w klatkę piersiową. Władimir zachwiał się, ledwo mógł utrzymać się na nogach, aby uniknąć przewrócenia. W oczach Kliczki widać było strach. Rzeczywiście, nietechniczny przeciwnik okazał się wytrwały, podobnie jak Polak Wach za swoich czasów, uderza mocno.

W odpowiedzi Kliczko wycofał się i zrobił dwójkę. Uderzył Władimira Zełenskiego w brodę. Ale Prezydent Ukrainy jest bardzo silny ciałem i głową. I podchodzi do Włodzimierza niczym niemiecki czołg "Królewski Tygrys" albo dzielny rosyjski żołnierz, nie zwracając uwagi na ciosy.

Władimir Kliczko odsuwa się i rzuca dźgnięciami i dwójkami. Z ochroną Władimir Zełenski, który ma bardzo niejasne pojęcie o boksie, nie przejmuje się tym. Ale dzięki umiejętności przyjęcia ciosu, wytrzymałości i brutalnej sile wszystko jest w porządku. We wszechświecie, w którym czas płynie w przeciwnym kierunku - zaatakował były prezydent Ukrainy. A kto by powalił takiego tyrana? Nawet ktoś, kto w sumie jest mistrzem od dwunastu lat, wyraźnie ustępuje - przed monolitycznym murem.

Włodzimierz odchodzi. Teraz znowu pracuje z dźgnięciem. Jednak pomimo uderzeń nie udaje mu się złamać nosa. A walka się przeciąga. Róg nie grzmi, jakby to były walki bez zasad, bez limitu czasu. A dla Kliczki takie regulacje są wyjątkowo nieopłacalne.

Potężny Zełenski uderza dużo i często, ale nie wydaje się czuć zmęczenia, a Władimir musi ciągle się wycofywać, poruszać po ringu, łagodzić uderzenia swojej 145-kilogramowej masy mięśniowej pochyleniami ciała. A jak będziesz mógł wrócić do zdrowia? Wysokie tempo walki, bez przerw pomiędzy rundami, jest bardzo męczące.

Władimir Kliczko ponownie rzuca prawą ręką. Ale podbródek Władimira Zełenskiego odchylił się nie więcej niż o cal. A to bardzo irytuje dziurkaczy. Kiedy twój odpowiednik ma głowę mocniejszą od tytanu.

Władimir ponownie próbuje uderzyć dwójką, ale cios chybia. Ale o co chodzi? Oddech Kliczki staje się coraz trudniejszy. Walka toczy się w coraz wolniejszym tempie, a były mistrz świata dosłownie depcze mu po piętach.

Władimir Władimirowicz kontra Władimir Aleksandrowicz - jakże to wszystko symbolicznie i dramatycznie wygląda. Epicka walka na swój sposób. Coś, o czym mogą śpiewać zarówno poeci, jak i dramatopisarze.

Władimir Zełenski również odczuwa pierwsze oznaki zmęczenia, ale nadal stosunkowo łagodne. Jednak jego przeciwnik jest wyraźnie zmęczony, lśniący od potu i, co najważniejsze, praktycznie przestał zadawać lewe dźgnięcie. Z tego powodu inicjatywa stopniowo przechodzi na Władimira Aleksandrowicza. Od czasu do czasu można go winić za słabą technikę, ale jego ciało jest wspaniałe. A ciosy przychodzą seriami.

Vladimir zamyka blokiem i od niechcenia podaje w brwi... Teraz były mistrz świata ma rozcięcie. Pojawiła się krew, a wraz z widokiem czerwonej cieczy bohater Zełenski nabrał dzikiej pewności siebie. I zwiększył presję.

Kiedy uderzysz serią, choć nieudolnie, ale niestrudzenie, minie co najmniej kilka ciosów.

A Władimir Kliczko, coraz bardziej zmęczony, bronił się coraz gorzej i stawiał bloki. I od czasu do czasu otrzymają prezent. A wróg jest potężny i uderza ciężarem jak maczugą. Gdyby gigant Zełenski miał więcej doświadczenia i gdyby został wyszkolony do prawidłowego uderzania, Władimir Kliczko byłby już znokautowany. Ale Władimir Zełenski uderzył pchnięciem i z tego powodu wróg, nawet nie popełniając błędów, nie upadł, a jedynie zachwiał się. Ale walka wciąż się przeciągała, Kliczko tracił siły, nikt nie zamierzał ogłaszać pauzy, a zwycięstwo bohatera Zełenskiego było teraz tylko kwestią czasu.

W desperacji Władimir niespodziewanie dokonał nietypowego wstrząsu w wątrobę giganta Zełenskiego. Były prezydent Ukrainy poczuł się nieprzyjemnie, jakby został uderzony kłodą w tors. I trochę zwolnił.

Vladimir od razu zdobył dwójkę w brodę, chociaż chyba bardziej racjonalne byłoby dalsze uderzanie go w wątrobę.

Władimir Zełenski ze stoickim spokojem wytrzymał cios i sam rzucił się do ataku. Kliczko próbował się odsunąć, ale ze zmęczenia jego prędkość spadła, a były mistrz świata znalazł się pod gradem ciosów. Gdy uderzysz mocno, blok pęka i rękawice spadają. Władimirowi zaczął krwawić nie tylko z brwi, ale także z nosa. Desperacko trzymał się Władimira Aleksandrowicza, próbując wciągnąć go do walki.

Potężny Zełenski ze wściekłością otrząsnął się z Kliczki, przez co upadł na podłogę, zbyt dużą na profesjonalny ring bokserski. A potem, gdy Władimir próbował wstać, nastąpił miażdżący kopniak w twarz. Władimir Aleksandrowicz wiedział, jak dobrze grać w piłkę nożną, dzięki czemu potrafił poruszać nogami znacznie bardziej profesjonalnie niż rękami. I oczywiście silniejszy.

Zza ust Władimira Kliczki wyleciał zakrwawiony ochraniacz na zęby, a były mistrz świata upadł, szeroko rozłożył ramiona i zamilkł...

Zabrzmiała trąbka i uroczysty głos oznajmił:

- Zwycięstwo odniósł... Władimir Kliczko, na skutek dyskwalifikacji przeciwnika za zabroniony cios!


ROMMEL PRZYGOTOWAŁ PUŁAPKĘ

Następny punkt rozdwojenia: bitwa z armią Rommla w Libii. Tym razem pułapka zadziałała, dywizja indyjska zatonęła pod atakami niemieckich czołgów, a Brytyjczycy znaleźli się w kotle. Bitwa zakończyła się całkowitą porażką armii Imperium Leo. Nie miało to wpływu na moskiewską kontrofensywę. Ale reputacja Rommla jako niezwyciężonego dowódcy zauważalnie wzrosła. W Wielkiej Brytanii optymizm gwałtownie spadł.

A w styczniu wojska Rommla szturmem zdobyły Tolbuk. Podczas szturmu Niemcy wykorzystali kurtynę dymną i udało im się ograniczyć straty. W lutym nastąpił atak na Egipt. Korzystając z zamieszania Brytyjczyków, Rommel bił ich kawałek po kawałku. Stało się to na tle japońskich sukcesów i względnych porażek na froncie radziecko-niemieckim. W marcu Rommel zajął Aleksandrię, a Niemcy zwycięsko pomaszerowali do Kanału Sueskiego.

Na tle porażek z Niemcami i Japonią Churchill doznał poważnego stresu psychicznego, a na początku kwietnia doznał udaru mózgu. Porażka tak bystrego i silnego polityka miała negatywny wpływ na przebieg działań wojennych.

Rommel nadal zwyciężał, wkraczając do Iraku przy aktywnym wsparciu miejscowej ludności. Tam Brytyjczycy zostali zaatakowani przez samych mudżahedinów. Rommel wkroczył triumfalnie do Bagdadu. W Iraku proklamowano kalifat bagdadzki, walczący po stronie Niemiec.

Sytuację pogorszyła porażka wojsk radzieckich na froncie wschodnim. Klęska Armii Czerwonej zarówno na Krymie, jak i pod Charkowem, pod Rżewem, a nieco później pod Leningradem.

Ale co najważniejsze, Rommelowi udało się przejąć kontrolę nad całym Bliskim Wschodem za pomocą platform wiertniczych. I odpowiedź na to pytanie okazała się ZSRR trudna. Na domiar złego Stany Zjednoczone przegrały z Japonią bitwę o Midway i ostatecznie straciły inicjatywę w bitwie z Krainą Wschodzącego Słońca.

Istniało realne zagrożenie otwarciem drugiego frontu ze strony Japonii. A na polach bitew szczęście jeszcze nie zdradziło Niemców. Rommel, uzupełniwszy swoje wojska Arabami, wraz z Turcją zaatakował radzieckie Zakaukazie. A to dramatycznie pogorszyło sytuację.

Przewaga wojsk niemiecko-tureckich przedarła się przez front. Bitwa o Batumi trwała pięć dni i nocy. W ciągu trzech dni Erewan został otoczony. Niemcy, Turcy i Arabowie wyraźnie zeszli głębiej. Dowództwo radzieckie próbowało wzmocnić kierunek zakaukaski, ale osłona Stalingradu osłabła, co wykorzystali Niemcy. Naziści niemal całkowicie i natychmiast zdobyli miasto.

Wojska radzieckie próbowały jednak kontratakować... Ale zabrakło im sił. A Niemcy wprowadzali do bitwy coraz więcej nowych rezerw. Co najważniejsze, Japonia otworzyła drugi front i musiała zostać na niego skierowana. Niemniej jednak bitwy o Stalingrad zostały nieco opóźnione, a przede wszystkim z powodu bohaterstwa żołnierzy radzieckich.

Ale potem miasto upadło i w październiku Fritz dotarł szerokim frontem do Wołgi.

Nawet rozkaz: "ani kroku wstecz" nie pomógł. Katastrofalny brak rezerw. Stany Zjednoczone utraciły Archipelag Hawajski i faktycznie ograniczyły dostawy w ramach Lend-Lease, Wielka Brytania bez Churchilla praktycznie nie prowadziła wojny z Niemcami. Japonia napierała ze swoją dużą, fanatyczną i dobrze wyszkoloną piechotą.

Sytuację zaostrzyły nieporozumienia w kierownictwie partii radzieckiej. Mołotow został wyeliminowany, ale Beria nie cieszył się długo poparciem. Niemcy dotarli do Morza Kaspijskiego w listopadzie i zaczęli nacierać wzdłuż wybrzeża. Trudno było zatrzymać ich lawinę. Dowództwo radzieckie zostało rozdarte na trzech frontach, a Stany Zjednoczone i Wielka Brytania faktycznie opuściły grę.

W grudniu Niemcy, Turcy i Arabowie zjednoczyli się na Kaukazie. I faktycznie przejęli kontrolę nad tym najbogatszym regionem. Stalin ogłosił wojnę totalną.

W styczniu wybuchły walki o studnie w Baku....

Oleg Rybachenko śnił, że jako dziewczynka strzelał z karabinu snajperskiego. Piękności praktycznie nie zostało już nic ubrania, ale w związku z tym, że w Baku płoną studnie, wokół jest gorąco, a nawet śnieg topnieje.

Wokół wszystkiego pojawia się straszliwa mgła, powodując syczenie wody i unoszenie się pary.

Przyciśnięti do ziemi Oleg Rybaczenko i partnerka Akuliny strzelają do Fritza i Arabów. Baku zabrało już prawie wszystko, ale duch rosyjski jest silny i nic nie jest w stanie go złamać. Snajperko, nie przegap. A teraz urósł cały kopiec trupów. Dwie piękności strzelają z broni.

To podnieca dziewczynę Olega, która zaczyna śpiewać, tupiąc bosą stopą:

- Ładny...

Akulina, oddając celny strzał, kontynuuje:

- Na żywo...

Oleg Rybachenko strzela ponownie, zabijając Araba i śpiewa:

-Wśród...

Akulina wystrzeliwuje kulę i mówi dalej:

- Ogień!

Oleg Rybaczenko natychmiast podnosi:

- I palić!

Akulina strzela ponownie, nie przestając śpiewać:

- I słuchaj...

Oleg Rybaczenko zręcznie klika migawkę, uwalniając prezent i mówi:

- Jak!

Akulina, odcięwszy Niemcowi, kontynuuje:

- Karabin maszynowy!

Oleg Rybachenko ponownie wysyła kulę i gwiżdże:

- Prowadzić!

Akulina splunęła w stronę Niemców i mówiła dalej:

- Nas!

Oleg Rybachenko, ofiarowując faszyście hojny prezent, powiedział:

- Prezydent!

Akulina, wysławszy śmiercionośny prezent, ryknęła:

- Niezwyciężony!

Oleg Rybachenko, znowu kurwa, mówił dalej:

- Do przodu!

Akulina wspierała przejście:

- Do przodu!

Oleg Rybachenko strzelił ponownie i warknął:

- Gdy!

Akulina z wściekłością biła nazistę, bosą stopą rzuciła granat i mówiła dalej:

- Muszle!

Oleg Rybachenko wysłał kulę i jak gwizdnął:

- Łzawią!

Akulina strzeliła celnie i szczeknęła:

- Po południu!

Oleg Rybaczenko po strzale ze snajperki mówił dalej:

- I w nocy!

Akulina zaćwierkała głośno i wystrzeliła:

- Spieszyć się...

Oleg Rybaczenko strzelił i dodał entuzjastycznie:

- Nadchodzą!

Akulina wystrzeliła ponownie i zagwizdała:

- Podbródki!

Oleg Rybachenko, uderzając karabinem snajperskim, mówił dalej:

- I rozkazy!

Strzelająca Akulina syknęła iskrzyco:

- Pozwalać...

Oleg Rybachenko, wystrzeliwszy kulę, ryknął ogłuszająco:

- Powyżej!

Akulina wypluła to, co sprowadziło śmierć i powiedziała:

- Pokój!

Oleg Rybaczenko ponownie przybił i warknął:

- Wściekle!

Akulina oddała pojedynczy strzał, powalając na raz dwóch Fritza, zaćwierkała:

- Ryczy!

Oleg Rybachenko ogłuszająco krzyknął podczas strzelania:

- Wojna!

Dziewczyna za pomocą nagiej, wyrzeźbionej nogi powtórzyła strzał, powtórzyła:

- Wojna!

Oleg Rybachenko, zmieniając klip, ponownie strzelając, przebijając głowę faszysty, śpiewając:

- Robi się ciemno...

Dziewczyna, strzelając celnie, dowcipnie i z promiennym uśmiechem, powiedziała:

- Akselbant....

Oleg Rybachenko strzelił w hak i mówił dalej:

- Z...

Akulina wystrzeliła i trafnie powiedziała:

- Spokojny!

Generał-pisarz wystrzelił i warknął:

- Życie!

Akulina blada, dodała:

- Kłamliwy...

Oleg Rybachenko, rzucając kulę jak katapulta i rzucając granat stopą dziewczyny, mówił dalej:

- Robi się ciemno...

Akulina, ściąwszy Fritza, zaćwierkała:

- Świecić...

Oleg Rybaczenko, zręcznie rzucając kulę za zasłonę i powalając Niemca w transporterze opancerzonym, mówił dalej:

- Sztandar!

Akulina strzeliła ponownie i zagruchała:

- A ten...

Oleg Rybaczenko, strzelając radośnie, ryknął:

- Kto!

Snajperka, bosymi stopami odganiając dym i ponownie wbijając kulę w gardło faszysty, warknęła:

- Mówi!


FANTASTYCZNE BITWY ERY KOSMICZNEJ

Pomimo całego szoku Anfisa zdała sobie sprawę, że cała ta militarystyczna fasmagoria była prawdopodobnie kontrolowana z jednego centrum. Świadczy o tym zarówno kierunek uderzenia, jak i oczywista konsekwencja w działaniach gigantycznych rozmiarów stworzeń.

Wojownik zdał sobie sprawę: mogłaby wyłączyć centrum kontroli całej tej fantastycznej armady i wtedy... Może wszystko by się zatrzymało!

Ale oto, jak to zrobić, jeśli nie należysz do siebie, a dach trzepoczący jak piórko jest całkowicie niekontrolowany.

Z jakiegoś powodu przez głowę przeszła mi zupełnie nieodpowiednia w tej sytuacji piosenka:

- Drapieżna Bagheera ma teraz dziewczynę. Bez wątpienia szpital psychiatryczny za nią płacze! Ona jest cudzoziemką i skrada się blisko! To małpa ksiwa - Anfiska!

A krajobraz poniżej, całkowite zniszczenie, rosnące ruiny na raz i wiele kraterów powstałych po upadku grud magicznej energii.

I nawet ruiny, jakby żywe, jęczą i drżą. I to jest przerażające.

Anfisa spojrzała w niebo, mając nadzieję, że przynajmniej tam znajdzie pocieszenie i wsparcie.

Ale co za obrzydliwość? Nawet słońce się zmieniło. Zaczął wyglądać jak szkarłatny karzeł, z którego wydobywały się wyładowania wieńcowe, piłując źrenice oczu.

Anfisa ponownie się przeżegnała, była już naprawdę przerażona: kto mógłby zniekształcić i zniekształcić Słońce? Czy jest to w ogóle możliwe, nawet jeśli założymy, że magia istnieje w rzeczywistości? Nawet król Sulejman w całej swojej chwale nie może tego zrobić!

A może to iluzja? Jak się mają te wszystkie stworzenia?

Smoczy kruk o krwawym upierzeniu wyrzucił czterdziestopięciotonowy czołg.

Samochód obrócił się kilka razy, po czym eksplodował. Zerwana wieża przeleciała obok trzepoczącego dachu Anfisy. Nawet podmuch wiatru wstrząsnął dziewczyną, niemal przewracając ją na ziemię.

Wojownik podniósł się i z siłą tytana wspiął się z powrotem na górę. Jeden z butów spadł z wyrzeźbionej nogi piękności. Padając całkiem zwyczajne, wojskowe buty zamieniły się w kolejnego potwora.

W szczególności na skarpetce wyrosła głowa lwa z rogami, a z dziury wyłoniły się płatki tulipanów. Po bokach niczym w kreskówce z plastelinowymi postaciami wyrzeźbiono pazury kraba i skrzydła nietoperza.

Anfisa wypuściła z siebie powietrze:

- Wszyscy śpijcie! Wszechmogący Bóg może stworzyć wszystko, ale nawet On nie jest w stanie urzeczywistnić wszystkich ludzkich fantazji i nonsensów!

But motywacyjny, który nagle urósł do rozmiarów trzypiętrowego budynku, głosił:

- Człowiek może spełnić każdy nonsens, ale tylko realiści mogą spełnić marzenie!

Anfisa przeżegnała się, szepcząc:

- Cholerne włosy Borisovny!

Boot odpowiedział:

- Wielki człowiek może być łysy, ale tylko nicość jest bezzębna!

Anfisa z trudem oparła się chęci rzucenia w niego drugim butem: nie ma drugiego tak zawiłego rozmówcy, którego nie mogłaby znieść. Aby choć na chwilę oderwać się od tej zabawy w zwoje mózgowe, dziewczyna zaśpiewała piosenkę skomponowaną na święto 9 maja. Zdaje się, że całkiem niedawno obchodzili to święto, tak okrutnie zdeptane przez juntę kijowską.

Blond piękność wystąpiła pełnym głosem;

Złożyliśmy przysięgę na linii,

Zgadza się, służcie Świętej Ojczyźnie!

Komunizm dał światło słońca,

Nić wiatrów złotej pieśni!


Członkowie Komsomołu nie ustąpią chłopakom,

A kiedy grzmot wojny...

Dziewczyny załamały ręce,

Teraz stoją przy maszynie!


A inni boso za pługiem,

Aby dostarczyć pachnący chleb...

Przecież zbyt trudno jest walczyć, gdy jest się głodnym,

Niech więc nasza praca będzie warta pięciu!


Te, które są fajniejsze - zdecydowały dziewczyny

Wojna nie ma kobiecego uśmiechu...

A młodzi dołączyli do wojska,

Aby Fritz nie krzyczał na więźniów!


Giganci walczyli o Moskwę,

Faszyzm dostał cios w brzuch!

Jesteśmy zjednoczeni z Ojczyzną Rosyjską,

Duch, wierz mi, nie zginął w bitwie!


Stalingrad, gdzie krew płynęła strumieniem,

Gdzie domy płonęły świecami...

Stał się wielkim kamieniem milowym - punktem zwrotnym,

Wyprostuj ramiona, mój kraj!


Czołgi tygrysie nie są przeszkodą dla odważnych,

Wieża Pantery odpadła!

Przyjechał pociąg z Katiuszem,

Rozdzieramy nazizm, rozpadamy się!


W tej walce biorą udział także pionierzy,

Partyzanci dzielnie wysadzili most...

Krauci stali się jak psy,

A presja wojowników marzeń wzrosła!


Oto Berlin, ostatnia bariera,

Ile okopów wykopał ten podły drań!

Strzelam celnie z karabinu maszynowego,

Miażdżymy Niemców jak żałosne wszy!


Nad Reichstagiem wisi sztandar w kolorze słońca,

Hitler jest jak szczur - martwa padlina!

Nasze serce bije jak bęben,

I zadmijcie w róg zwycięstwa!


Przeżyliśmy smutek i smutek,

Całą wojnę przeszliśmy bez litości...

Aromat bujnych bzów w maju,

Wiosnę przywitaliśmy całusami!

Oleg Rybachenko opamiętał się z zamieszania, z faktu, że został uderzony dłońmi w twarz. Elfka szybko się obudziła i poczuła euforię. Przed Olegiem Rybachenko stał znajomy już elf i kolejna dziewczyna z diamentowym wiankiem na głowie. Była tak piękna, że dawnemu pisarzowi wręcz zaniemówił ze zdumienia. Takie włosy dosłownie błyszczą jak gwiazdy.

Oleg Rybachenko zapytał ze zdziwieniem:

- Kim jesteś?

Dziewczyna odpowiedziała ze śmiechem:

- Jestem najstarszy z lokalnych elfów. Lub jak mnie nazywają - patrzący.

Oleg Rybachenko powiedział ze zdumieniem:

-Jesteś taka piękna, naprawdę masz sto tysięcy lat?

Elfka odpowiedziała ze śmiechem:

- Tak, nawet więcej... Dzięki posiadaniu silnej magii udało mi się oszukać śmierć. Więc moje życie może być jeszcze bardzo długie.

Oleg Rybachenko tupał bosą, dziewczęcą stopą i gwizdnął... Dziewczyna wyglądała tak młodo i świeżo. Zupełnie jak nowo kwitnący kwiat. Tak bardzo chciałem się z nią spotkać i z kumplem. I kochajcie się z pasją, niemal bez przerwy. Z tak promienną urodą.

Pochwyciła jego spojrzenie i szepnęła:

- Czy masz duszę mężczyzny?

Oleg Rybachenko odpowiedział szczerze:

- W poprzednim życiu byłem wielkim wojownikiem!

Elfka uśmiechnęła się i zagruchała:

- Chętnie przyjmę twoje uściski... Ale widzę, że chcesz mnie o coś zapytać?

Oleg Rybaczenko agresywnie pokiwał głową:

- No właśnie... Moje pytanie brzmi: dlaczego kolorowe elfy z równoległego wszechświata przestały otrzymywać nasiona?

Promiennie wyglądająca elfka pomyślała przez chwilę, po czym odpowiedziała:

- Czarnoksiężnik Kaspar chce eksterminować twoją rodzinę. Najprawdopodobniej to on zrobił coś, co uniemożliwiło reprodukcję twoim przedstawicielom!

Zaciekawił się Oleg Rybaczenko, podszedł bliżej obserwatora i zapytał:

- Co dokładnie? Jak temu zapobiec?

Elfka podskoczyła i obróciła się trochę. Jej nagie nóżki wirowały w powietrzu, tworząc złotą ósemkę. Wtedy dziewczyna odpowiedziała:

- Sam nie wiem do końca... Gdybym mógł, same elfy już dawno położyłyby kres temu czarownikowi. Ale... Wygląda na to, że jesteś wybrańcem i z naszą pomocą jesteś w stanie pokonać tego potwora!

Oleg Rybaczenko ożywił się i wypiął pierś, mówiąc:

- Jak? Jestem gotowy na wszystko!

Dziewczyna skręciła lekko biodra i nie odpowiedziała od razu... Szepnęła:

- Najpierw musimy się trochę pokochać. To doda sił zarówno mnie, jak i Tobie...

Oleg Rybachenko cmoknął z rozkoszy, podskoczył do piękności i pocałował ją w pierś, mówiąc:

- To najmądrzejsza rzecz!

Dziewczyna pochyliła się w jego stronę, a ciała kobiet splatały się w zmysłowej ekstazie. I stało się tak cudownie. Wykwintne pieszczoty i burzliwy strumień orgazmu. A szalejące burze zdają się rzucać cię na sam szczyt fali. I oto jesteś, ślizgasz się po tych stromych zboczach, kręcąc koła i wiry. Następnie znowu jesteś kołysany i rzucany, jakbyś był piłką do ping-ponga. I możesz poczuć wulkany miłości i wiry zmysłowości wybuchające w głębinach wód. A dziewczyny przeżyły bajeczną rozkosz. I przyjemność, która wznosi się wyżej niż Mount Everest.

To niesamowite i niezliczona kaskada wzajemnych orgazmów.

Niekończące się szczęście trwało wiele godzin, ale w końcu i ono się skończyło. Dziewczęta rozproszyły się i wydobywała się z nich słodka para. Pomimo czasu trwania maratonu Oleg Rybachenko czuł się wypoczęty i pełen sił oraz energii witalnej.

Nigdy nie doświadczył tyle przyjemności na raz. A ja byłam w siódmym niebie.

A obserwująca dziewczyna powiedziała:

- A teraz powiem ci jak mam na imię! To da wojownikowi niezmierzoną siłę.

Oleg Rybachenko energicznie pokiwał głową:

- Zgadzać się! Czuję, że mogę przenosić góry!

Elfia dziewczyna, która mająca ponad sto tysięcy lat, powiedziała:

- Nazywam się Elfamunuel!

Oleg Rybaczenko tupnął bosą, wyrzeźbioną dziewczęcą stopą i szczerze odpowiedział:

- Cudowne i piękne imię!

Przyglądająca się dziewczynie zapytała:

- A ty jako szlachetna istota?

Dziewczyna szturmowiec-pisarka z miasta odpowiedziała:

- Jestem Johann-Oleg Rybachenko!

Elfamunuel odpowiedział entuzjastycznie:

- Cudowne imię! Znamy się już! A teraz mamy siłę, aby przeciwstawić się Kasparowi!

Oleg Rybaczenko skrzywił się gwałtownie, napinając swoje silne, dziewczęce mięśnie:

- Mogę zrobić wszystko! I wygraj też!

Elfamunuel odpowiedziała mrużąc szmaragdowo-szafirowe oczy:

- A teraz czas na walkę z Kasparem. Dopóki ta przebiegła bestia nie wymyśliła w odpowiedzi jakiejś sztuczki. - Dziewczyna wzięła Olega Rybachenkę za rękę i krzyknęła na elfa i hobbitkę. - Prowadzę go! Musimy walczyć z potworem, a ty zostań tam, gdzie jesteś.

Hobbitka nieśmiało zauważyła:

- Jednak ten czarodziej ma wielką moc... Nie wiadomo, czy w ogóle sobie z nim poradzisz?

Elfamunuel zacisnęła pięści i stwierdziła zdecydowanie:

- Mamy tylko jeden wybór - albo wygrać, albo zginąć! Nie ma trzeciego!

Nie mniej zdecydowanie Oleg Rybachenko zauważył:

- Sto razy patrzyłem w oblicze śmierci - nawet teraz nie będę się bać!

Hobbitka nawet pisnęła:

- Nie sto, ale znacznie więcej!

Elfamunuel prowadził za sobą bosonogą dziewczynę Olega. Znalazła się niedaleko lustra i zdecydowanie wkroczyła w jego powierzchnię. Dziewczyna-szturmowiec poszła za nią. Miałeś wrażenie, jakbyś wszedł do wody - ciepłe i łaskoczące gołe podeszwy, dziewczęce, wyrzeźbione nogi. Oleg Rybachenko ponownie zapragnął pieścić swoje wrażliwe kobiece ciało, ale niestety musiał podążać za patrzącym.

Dobrze jest być dziewczyną, czerpiesz tyle przyjemności - nie da się tego porównać z mężczyzną.

Szli po czymś śliskim, przypominającym powierzchnię meduzy. Oleg Rybachenko zobaczył na korytarzu zaskakującą liczbę gwiazd. To było tak, jakby byli w jakimś miejscu, w którym astronauci przechadzają się po przestrzeni kosmicznej. A gwiazdy są wielokolorowe i takie jasne... Kilka z nich oderwało się od powierzchni i przeleciało.

Elfamunuel szepnął do Olega Rybachenki:

- Bądź przygotowana na wszystko, kochana dziewczyno!

Były dzielny wojownik Rzeszy Literackiej odważnie odpowiedział:

- Strach jest słabością - ci, którzy się boją, są już pokonani!

Ich para poleciała... Jak Piotruś Pan, a bujne fryzury dziewcząt powiewały w powietrzu. Ale wtedy przed nami pojawił się krwistoczerwony księżyc.

Elfamunuel zaćwierkał dziewczynie Olegowi do ucha:

- To jest królestwo czarnoksiężnika Kaspara!

Oleg Rybachenko szepnął zaskoczony i schował głowę w ramionach:

- Wygląda złowieszczo!

Elfamunuel zachęcał dziewczynę-szturmowca:

- Musimy zanurkować w najczarniejszy krater! Wtedy znajdziemy się w labiryncie, który dotrze do legowiska Kaspara!

Oleg Rybaczenko niczym pionier położył rękę na głowie i powiedział:

- Zawsze gotowy!

Para zaczęła opadać, celując w szyję krateru. Wtedy dziewczyny poczuły pod stopami prądy ssące powietrza. A kiedy już byliśmy w środku...

Elfamunuel zachęcał Olega Rybachenkę:

- Teraz przejdziemy prawdziwy tor przeszkód. Ale przed nami będzie sam cholerny czarnoksiężnik...

Szturmowiec już miał ruszyć do przodu, gdy nagle poczuła, jak ogarnia ją dziki horror. To jakby coś strasznego, jak lodowa ośmiornica, krępuje twoje kończyny.

Elfamunuel, wyczuwając niepewny nastrój, szepnął do niej, a może do niego:

- Nie bądź nieśmiały, partnerze! To po prostu magiczna elektronika.

- Skąd pomysł, że jestem nieśmiały! - Johann-Oleg Rybachenko był odważny, ale zęby szczękały mu zdradziecko.

- To jest szczególne promieniowanie, budzi w nas strach! To tak, jakbyśmy zapomnieli, że nie jesteśmy zielonymi nowicjuszami, ale doświadczonymi wojownikami! - Partner delikatnie gładził nagie piersi dziewczyny-szturmowca-pisarza rubinowymi sutkami. Oczy płonęły.

"Nie tylko walczyłem dwadzieścia pięć godzin dziennie, ale przez całe życie trenowałem zabijanie!"

Oleg Rybachenko przyznał się mimowolnie. Jednak w jego słowach była duma.

. Początkowo ze wszystkich broni udało im się wyczarować jedynie mały, solidny sztylet laserowy. Dokładniej, wyczarował to Elfamunuel. Niestety, tutaj jej magiczna moc jest bardzo ograniczona.

Ten mały sztylet nawet nie wyglądał szczególnie poważnie.

Prawda była lekka i można ją było nieco rozszerzyć. Pierwszy wróg przypominał kolczastego ślimaka z dziobem wystającym ze skorupy. Początkowa ścieżka wiodła wzdłuż obracającej się powierzchni, która w niektórych miejscach była śliska. Dlatego dziewczyna-szturmowiec-pisarz Oleg, oddalając się od ataku wroga, prawie upadła.

Jego przyjaciel uderzył chrząszcza, przecinając go na dwie części, kawałki odpadły.

- Pracuj ze sztyletem! - krzyknął Elfamunuel. - Nie są tak przerażający, jak chcą.

- Zauważyłam to! - Powiedziała dziewczyna-pisarka-szturmowiec. - Choć z organizmem dzieje się coś dziwnego. To tak, jakby zakończenia nerwowe zostały zamrożone!

Blond wojowniczka Elfamunuel krzyczała z całych sił:

- Zobaczysz, uderzaj! To wszystko "rozmrażanie"!

Zaatakowały je wirtualne potwory, niektóre podobne do ludzi, inne z wieloma mackami. Tym razem wojownik Johann był w pogotowiu. Kontratak wstrząsnął najbliższym wrogiem. Następnym, którego położyła, był mężczyzna-hermafrodyta. Jednak wcale nie jest mi żal takiego dziwaka. Ale podobieństwo kałamarnicy z mieczami prawie zdjęło głowę dziewczyny-pisarza-szturmowca Olega.

Po złapaniu mieczem ciało kobiety zaczęło boleć i boleć.

- To obrzydliwe, on mnie skrzywdził! - Oleg Rybachenko przeklął z wściekłości. - Nie sądziłem, że jestem aż tak niezdarny.

-Czy kiedykolwiek walczyłeś z wirtualnymi potworami? - zapytał Elfamunuel.

Superace pochodzi z rasy ludzkiej i teraz dziewczyna pośpieszyła odpowiedzieć z ironią charakterystyczną dla zaawansowanych pisarzy demiurgów:

- Z małpą ananasową! Goniła mnie i prawie umarłem. Choć zdarzają się ekscentrycy, którzy twierdzą, że wszystkie małpy są miłe i kochają ludzi, bo są ich braćmi.

Blond wojownik patrząc na elfy powiedział rozsądnie:

"Nasi przeciwnicy nie są ani dobrzy, ani źli. Są obojętni jak morze, po którym pływają piraci.

- Bardziej jak próżnia. Morze jest ciepłe i łagodne. - Dziewczyna-szturmowiec pisarka uderzyła mieszanką banana i tygrysa, z rakietami zamiast kłów, która na niego skoczyła. - Jeżdżę na tych torach przeszkód, wepchnąłem sobie czarną dziurę w głowę. Niech nie będą one aż tak absurdalne. To prawda, że \u200b\u200bteraz z ciałem dzieje się coś niedobrego.

Elfamunuel zgodził się:

- Szczerze mówiąc, dla mnie to też jest przerażające i próżnia!

Pisarka-szturmowiec i dziewczyna, która ją obserwowała, nadal się poruszały. Początkowo potwory nie były szczególnie szybkie, co ułatwiało zadanie. Jednak de Johann-Oleg i Elfamunuel zostali lekko złapani przez wyładowania. Sytuacja się pogorszyła, bo potwory zaczęły pluć ogniem. Umięśniony brzuch Rybaczenki płonął i odczuwał prawdziwy ból.

- Mam ochotę się przewrócić! - Powiedziała dziewczyna-pisarka-szturmowiec.

- I nie jest mi to łatwiejsze! Blond dziewczyna wskazała na swoją prawą, odsłoniętą klatkę piersiową. Kapała z niej krew. Znów opluli Olega Rybaczenkę, dziewczyna-pisarka-szturmowiec spóźniła się, uderzono ją w ramię, wyraźnie łamiąc kości. A kiedy kości zwykłego człowieka są połamane, boli tak bardzo, że można umrzeć z szoku. Choć Oleg, pochodzący ze szlacheckiej rodziny baronów polskich i rosyjskich, nie był zwykłym człowiekiem, w tej chwili czuł się nie na miejscu. Poczuł szczególne, niezwykle szkodliwe fale, które paraliżowały jego zdolności.

- Źle się czuję! - Johann-Oleg zemdlał. Blondynka profesjonalnym ruchem przetarła swoją piękną twarz.

- Nie zanurzaj się w czarną dziurę, moja droga bohaterko.

Wróciła świadomość, ale wraz z nią ból. Johann-Oleg jęknął, jej dziewczyna dławiła się słabością:

- Już nie pójdę.

Elfamunuel mruknął ze złością:

- Nie mocz się! Znajduje się tu apteczka.

Rzeczywiście, tor przeszkód przypominał grę komputerową. Istnieją dodatkowe życia i najważniejsza jest energia powodująca natychmiastową regenerację. Tak, było to trudne, ale doświadczone dziewczyny uczyły się z biegiem czasu. Mimo ogromnego doświadczenia bojowego wciąż musieli się wiele nauczyć.

- Najważniejsze to nie wycofywać się i nie poddawać się! - powiedział Elfamunuel. Ona także nie czuła się swobodnie, od czasu do czasu popełniając błędy, otrzymując bolesne ciosy. Potem para przyzwyczaiła się do tego i zaczęła działać znacznie bardziej harmonijnie.

W kolejnym etapie musieli skakać po unoszących się w powietrzu grzybach, unikać latających noży i czołgać się po drutach kolczastych.

Bitwa stawała się coraz bardziej zacięta, a przeciwnicy poruszali się coraz szybciej. To prawda, że można było używać zdobytej broni, także wirtualnej, ale pod względem właściwości dość podobnej do prawdziwych nosicieli śmierci.

Oleg Rybachenko, który opamiętał się, szczególnie wypróbował wielolufowy miotacz wibracyjny! Stworzył małe pęknięcia w przestrzeni. Co prawda po trzech strzałach rozpadł się, ale skosił kilka szeregów przeciwników.

- Nieźle! - powiedziała dziewczyna-szturmowiec-pisarka.

- Spróbuj zdobyć bąbelkowy pistolet plazmowy! - poradził Elfamunuel - Będzie znacznie skuteczniejszy.

Były as pilot i niezwykle wpływowy pisarz science fiction ożywił się i zamrugał.

- Cóż, to też nie jest zły pomysł. A gdzie on?

Blond wojownik chętnie zasugerował:

- To taka mała fajka, że przypomina róg pionierski. Dmuchnij w niego, a zobaczysz szybki lot kaskady hiperplazmatycznej.

Dziewczyna-szturmowiec-pisarz ledwo uniknęła salwy, czołgała się trochę po wyszczerbionej powierzchni i została podniesiona przez kuźnię. Strzał.

Bąbelki spadały po krętej linii, odbijając się ostrożnie, a trafione stworzenia eksplodowały - rozsypane jak świąteczne konfetti.

- Co! Nie jest aż tak źle! - powiedział Elfamunuel. - Wystarczy nacisnąć go niżej, aby mniej bąbelków poleciało w niebo.

Dziewczyna-szturmowiec-pisarz ryknęła, wkładając rękę pod przyłbicę:

- Próbuję jak najlepiej potrafię!

Elfamunuel dodał:

- Spróbuj i nie daj się zaskoczyć!

Czarodziejka również podniosła silną broń i użyła jej, okazując nieugiętą moc.

Walka stawała się coraz ciekawsza. Tutaj walczą na planecie, gdzie najpierw pod ich stopami leje się strumień wody, a potem płynie strasznie śliski ciekły hel, a z góry i z dołu strzelają potężne lasery, eksplodują granaty anihilacyjne.

Dziewczyna-szturmowiec-pisarka odpowiedziała ogniem, używając obu rąk jednocześnie, a nawet zatańczyła precla.

Została złapana kilka razy, odcinając jej lewą nogę. Dzięki mojej partnerce pomogła mi dostać się do apteczki ratującej życie. Noga pięknej dziewczyny, ucieleśnionej przez Olega Rybachenko, urosła.

Piękna powiedziała entuzjastycznie:

- Jesteś fajny, Elfamuluelu.

Blond wojownik parsknął pogardliwie:

- A pan jest słabeuszem, panie Johann-Oleg. Niemowlęta znoszą taki dziki ból, a ty jęczysz!

Dziewczyna-szturmowiec-pisarka nie była sobą, coś zniekształcało jej bosą urodę:

- W tej chwili postrzegam wszystko znacznie ostrzej!

Po ułożeniu kolejnego rzędu potworów Elfamunuel uśmiechnął się i powiedział:

- Mimo wszystko bądź cierpliwy!

Szturmowiec-pisarka, stuletnia, a nawet młodsza w porównaniu ze swoim partnerem, westchnęła, mówienie stało się niezwykle trudne:

- Musisz, jestem mężczyzną!

- To dokładnie ten człowiek! - Na chwilę ich usta się złączyły. Piękny Oleg Rybachenko poczuł miodową słodycz pocałunku młodej kobiety.

Pisarka pisnęła:

- Bogini!

- Lucyfer! - odpowiedziała żartobliwie elfia dziewica.

Następnie weszli w stale zmieniającą się atmosferę z silnymi wiatrami. Albo wieje od przodu, albo wręcz przeciwnie, napiera na tył. A wrogowie ciągle się zmieniają, czasem latają jak osy, czasem pełzają jak jadowite węże lub skaczą jak króliczki.

Ale ciągle przychodzisz walczyć, skacząc z jednej platformy na drugą, a nawet chwytając sztuczne muchy i jaszczurki za nogi, wylatując z pułapek z ich pomocą. Niektóre okazy, zwłaszcza hybrydy motyli i kwiatów: oszałamiająco piękne. A mieszanka ważki i tulipana mieni się wszystkimi kolorami tęczy i ma odrętwiający zapach... Kwazar! Obnażone usta klikają od tyłu jak elektroniczne pułapki na myszy, a metrowe zęby błyszczą błyskawicami.

Istnieją również większe, pięciometrowe, a nawet dziesięciometrowe kły. Zwinny Oleg Rybachenko zdołał się prześliznąć obok nich. Jeden z potworów: hybryda czołgu i skorpiona, eksplodował z rykiem, rozrzucając palące cukierki:

- Nie jesteśmy fotografowani! Nie łapią kwarków! - śpiewał odważny, choć nieśmiały, były as wojowników i wielki pisarz.

Po raz kolejny dziewczyna-szturmowiec otrzymuje obrażenia od flar anihilacyjnych. A elfce jest teraz jeszcze gorzej, znowu oderwano jej nogę. Ona jednak zręcznie skacze na jednej kończynie, nie myśląc o odwrocie. Jednak nie ma dokąd pójść.

- Mamy jeden sposób, albo przetrwać, albo zginąć! - powiedział Elfamunuel z nieco banalnym patosem.

Potwierdzono pisarkę-szturmowczynię:

- I tylko razem! Czarna dziura jest jaśniejsza w lodowatym eterze: płonie para płonących serc!

Kosztem niewiarygodnych wysiłków i nieludzkiego napięcia udało im się przez to przejść, choć na ich ciałach nie było już przestrzeni życiowej.

Kolejny etap to pustynia: przy brutalnie wsysającym zielony piasek nie można usiedzieć ani chwili w miejscu, nogi utykają, a trzeba jeszcze strzelać i dźgać. Tutaj bojownicy w maskach, niektórzy w zbrojach, walczą z nimi. Są różne typy wojowników, są zarówno ludzie, jak i hybrydy skorpiona z kaktusem, robakiem i kluczem!

Lecą samoloty grawitacyjne, przed którymi nie da się ukryć ani uciec, promienie laserowe rozsypią piasek. Kiedy uderza w ciało: piekielny ból, wnętrzności zdawały się być wyciśnięte wałkiem i wypełnione gorącym olejem. Tetralety nurkują, zrzucają bomby w kształcie obrzydliwych czaszek z wieloma palącymi oczodołami i wypluwają promienie wściekłych promieni w swym pragnieniu zniszczenia!

Wojownik od Boga, Oleg Rybachenko, nie jest jednak stracony. To dziewczyna-szturmowiec wykonująca coś w rodzaju tańca, przechodząca między strumieniami.

Elfamunuel nawet zażartował:

- Biedny wist: skrzydła szybują obok ciebie!

Wtrąciła się pisarka-szturmowiec:

- Komendancie, nasze pułki są w szeregu!

Razem szturmowiec-pisarz i wyglądająca na blondynkę dziewczyna uderzają nożyczkami, używając techniki "strumień wodospadu", układając wrogów w bujne wiązki. Tak wiele różnych stworzeń zostało rozdzielonych, zmiażdżonych lub stanęło w płomieniach.

To porażająca groteska - nie pozbawiona humoru, zwłaszcza gdy tetralet w postaci latawca i topora po uderzeniu zamienia się w opadający strumień gąsienic nakrapianych złotymi i turkusowymi plamkami:

- Kiedy strzelasz, stań na palcach, twoja mobilność będzie większa. - zasugerował Elfamunuel.

Oleg Rybaczenko, dziewczyna-pisarka-szturmowiec, automatycznie zauważyła:

- Mniejsza stabilność.

Blondynka o lśniących włosach sprzeciwiła się temu:

- Jakby to powiedzieć, dynamika jest zawsze silniejsza niż statyka!

Na potwierdzenie swoich słów dziewczyna przecięła belką pędzącą konstrukcję przypominającą puszkę z beczkami. Rozbił się na kawałki i upadł, rozsypując się na kawałki. Już w locie kawałki pokonanego celu zamieniły się w stado fioletowych mieszańców: trzmieli i szympansów.

Te dziwne istoty walczyły ze sobą: z każdą chwilą stawały się coraz mniejsze, rozpływając się w atmosferze wirtualnej bitwy:

- No cóż, jak? Kwazar? - zapytała Elfamunuel, marszcząc brwi.

- Bardzo fajnie, najważniejsze, że jest przyzwoite! - zauważyła dziewczyna Oleg Rybachenko. - Miło jest żyć wśród laserów i plazmy! I usłysz eksplozję planety!

Szefowa roześmiała się:

- I przeżyj orgazm w walce ze mną! I wybierz się na spacer i igraszki do woli! To, co cenię u mężczyzn, to poczucie humoru.

Wojownik Oleg Rybachenko teraz gra: zniszczył kolejny prezent. Przypominał kłodę pokrytą stalą. Nie eksplodował natychmiast; potrzebnych było kilka kolejnych ładunków. Z kolei promienie wydobywające się z szponiastych haków złamały rękę genialnego młodzieńca.

- To jest otchłań kosmosu! - krzyknęła zirytowana dziewczyna-pisarka-szturmowiec. - Musimy pomyśleć o czymś takim.

Elfamunuel jakby kpiąco wypalił:

- O czym mówisz?

- Uderz mnie cegłą w twarz. - Jedna ręka nie działa. - zauważył Oleg Rybaczenko. - Och, gdzie jest moje dziewczęce super ciało!

Elfamunuel pocieszał ją, jak tylko mógł:

- Nie martw się, wkrótce będzie więcej, regenerujących się ciał życiowych.


KROKI PRZESTRZENI

Zawodnik poruszał się bardzo szybko. Kolorowa elfka i wampirzyca pracująca na pół etatu. Uwielbiała grać w komputerowe symulatory magii i czuła się jak ryba w wodzie. A emocje związane z walką sprawiły, że zapomniałem, że w przeciwieństwie do cybernetycznej "strzelanki" tutaj można doświadczyć prawdziwego odcieleśnienia. Tutaj jej samochód został zaatakowany przez wrogi mini-lotnik, statek kosmiczny wroga wzbił się w powietrze i stanął w płomieniach, po czym się rozpadł.

- Pierwsze owoce już są! - Elroza stwierdziła z podziwem, wzdychając. Zakręciło jej się w głowie - wykonała swoje pierwsze zadanie, co oznacza, że jest w stanie walczyć i zwyciężać nie tylko w wirtualnej grze czarnoksiężnika.

Salwy czarnoksiężników z dział magogravio zmyliły pozycję, mieszając statki grobork, powodując ich rozpad na fotony lub żywiołaki. Nawet kilka fantomów bezpieczeństwa zostało zniszczonych na raz. Wygląda na to, że orki trumienne naprawdę wpadły w poważną dystrybucję śmiercionośnych prezentów. To prawda, że ich działa grawitacyjne i karabiny maszynowe gamma wkrótce zaczęły strzelać w odpowiedzi, a kosmiczne kruszarki ryczały, obficie zmieszane z już przestarzałymi magolaserami, spotykanymi tylko na starych statkach. Tysiące rakiet i dziesiątki tysięcy pocisków przebiło statki lub widma kwiatowych orków. W tym samym czasie wirowały magiczne pąki plazmy, plamy, twarze dżinów, ósemki i trójkąty. Wyleciały z nich chaotycznie poruszające się koraliki energii. Oczywiście pewne rzeczy umknęły, zadziałały także antyrakiety czarnoksiężników, a także salwy magicznych promieni z przyspieszeniem hiperkwarkowym. Coś odzwierciedliły pola siłowe i środki przestrzennej cyberobrony, a także magiczne matryce.

Jej uderzenia powodowały uwolnienie lustrzanych, wielobarwnych fal, zakrzywiając przestrzeń, tworząc pierścień próżni. Ten rodzaj ochrony okazał się bardzo gorący i mobilny, przypominając fale cieczy obmywające korpusy statków kosmicznych. Ale co najmniej jedna trzecia "gadżetów" osiągnęła swój cel. Przeszedłem jak pięść dziurkacza przez głuchą ochronę magicznej matrycy.

Setki, a potem tysiące olśniewających kul ognia wystrzeliły w przestrzeń jednocześnie, a następnie rozwinęły się w olśniewające fioletowe, pomarańczowe i zielone płatki. Fragmenty połamanych kadłubów różnych stacji i statków kosmicznych rozrzucone w dziwacznym kalejdoskopie sprawiały wrażenie, jakby ktoś rozrzucił szkło po przestrzeni. A potem kręci kalejdoskopową tubą, powodując ich wymieszanie. Elementy statków kosmicznych średniej i dużej klasy przewróciły się, spaliły i nadal miażdżyły oraz eksplodowały, rozpraszając się we wszystkich kierunkach. Nawet gruz zdetonował i eksplodował, jakby zawierał beczki z benzyną zmieszaną z fosforem i siarką.

Zderzyło się jednocześnie osiem statków kosmicznych Groborka, jednym z nich był pancernik z wielotysięczną załogą na pokładzie. Rakiety termokwarkowe zdetonowały, nie bez pomocy atakującej magii, i wybuchła supernowa, rozpraszając inne statki w odległych i różnych kierunkach. Dwie latające brygantyny uderzyły w drednot i powaliły wieże oraz bluszcz trumien.

Oto kilka poparzonych zwierząt desperacko walczących o prawo do wyskoczenia z modułowej łodzi ratunkowej. Jedna z baz naprawczych zaczęła się rozpadać, dwa statki kosmiczne, które nie zostały jeszcze w pełni zbudowane, zmiażdżyły się jak akordeon, miażdżąc roboty naprawcze i personel składający się z goblinów, kocich hipopotamów i szeregu ras pokonanych przez grobowe orki.

Elrose walczył dalej. Został zaatakowany, jakby łapiąc motyla pęsetą, przez dwóch wojowników jednocześnie. Wampirzyca zanurkowała między nich, mijając się na boki jak przecinak drewna. Siedem magicznych laserów z emiterami uderzyło jednocześnie. Płonącą miotłą zmiótli samochód, który chaotycznie dryfował w prawo. Elrosa powtórzyła ruch potrójnej lufy i uderzyła w ogon statku, który próbował zsunąć się w lewo. Magoplazma rozprysła się i wrogi myśliwiec poleciał do góry nogami, niczym niedopałek papierosa wyrzucony mu z ust, pozostawiając za sobą wąską smugę dymu.

- Lubię to! Tańcz Hopaku! - Powiedziała wampirzyca.

Następną ofiarą był nieporęczny, groźnie wyglądający dwumiejscowy samolot szturmowy. Elrosa, korzystając z lepszej zwrotności, przemknęła obok swoich dwunastu broni, chociaż promienie magicznych laserów tańczyły niemal obok jej przezroczystej zbroi. Dziewczyna poczuła nawet rozdzierające ciepło emanujące z spalającej próżnię hiperplazmy. Specjalny skaner czarnoksiężników wykrywa luki w zabezpieczeniach magicznej matrycy samolotu szturmowego. (Elroza wyobrażała sobie nawet, jak działa taka maszyna, pędzi i pali całe bloki dużych miast!) Na skrzyżowaniu wyłania się dziewczyna i wtyka prezent w szew. Promienie przenikają do generatora i samochód eksploduje. To prawda, że pilotowi udaje się wyskoczyć. Wow, to wygląda na samicę szczurzego chwastu, całkiem uroczą białą mysz z siedmioma płatkami kwiatów wokół talii, szyi i bardzo małymi na frędzlu ogona. W końcu w przezroczystym skafandrze kosmicznym ciało kwiatu jest nadal bardzo wyraźnie widoczne. To wstyd zabić tak przystojnego faceta. Elrose macha do niej łapą i odlatuje:

- Mam nadzieję, że spotkamy się ponownie! - I dodaje czule. - Każde spotkanie na wojnie jest jak randka z ukochaną osobą, nie możesz zapomnieć, nie możesz się spóźnić i nie możesz tego uniknąć bardzo podle!

Łodzie, kontrniszczyciele, mahomery - statki bojowe o zwiększonej mocy, z mega-akceleratorem na pokładzie, poruszały się z maksymalną prędkością. Wystrzelili huraganowy ogień, wypluwając grudki magoplazmy i antymaterii. Aktywność czarnoksiężników wzrosła; misterne precle, ośmiornice składające się z kulek i wielościany wirowały w próżni z coraz większą prędkością. A podekscytowane dziewczyny ścigały się na łyżwach, wymachując maczugami w kształcie szabli i toporów bojowych skandynawskich bogów.

Czasem widma zderzały się ze sobą i ta walka w przestrzeni przypominała średniowieczne bitwy, gdzie rycerze spotykali się i przecinali zimną stalą. A szkarłatna krew rozproszyła się po próżni, a następnie zwinęła w kulki i tak unosiła się w błyszczącej pustce. Odcięte dłonie i urocze nóżki widmowych dziewcząt unosiły się jeszcze przez kilka minut w przestrzeni, by następnie rozpłynąć się bez śladu niczym zwłoki w wirtualnej rzeczywistości.

Następnie kosmiczni Avengersi przeskoczyli przez formację wrogich statków kosmicznych i zatoczyli łuk, omijając obszar bitwy, tworząc drugi krąg. Niektóre statki kosmiczne prześlizgiwały się niczym duchy, natychmiast znikając wzdłuż paraboli, gdy tylko pojawiły się ciężkie rakiety hiperkwarkowe. Platformy uderzeniowe wykonały kontratak, przemieszczając się od końca do końca, stłoczone statki, gdzie zaczęły wypluwać gigantyczne fontanny zagłady ze wszystkich systemów. To było tak, jakby tysiące wielorybów wynurzyło się z dna oceanu, próbując swoimi strumieniami wypalić irytujące statki myśliwych morskich. Nośniki rakiet weszły w przerzedzoną formację statków gwiezdnych-orków, przypominających opadłą pianę, kłoski powalone kosą i wysłały "prezenty" bez szczególnego ryzyka otrzymania ich w zamian.

Czterystu osiemdziesięciu ulepszonych i zmodernizowanych antyczarodziejów, napompowanych technomagią, zaczęło pochylać się wokół frontu wroga w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara w stylu Aleksandra Wielkiego. Te najnowsze statki kosmiczne są pięknem i dumą floty kolorowych elfów. Szybki, wysoce zwrotny, uzbrojony w rakiety osiemnastej generacji, czyli przyspieszenie magograwitacyjne oraz wściekłą magię, zmodernizowane torpedy i systemy artyleryjskie. Niezwykłe rodzaje broni, które zostały przetworzone przy użyciu magicznego utwardzania przez najlepszych czarnoksiężników imperium. Z pewnością są w stanie stawić czoła najpotężniejszym statkom wroga. Doskonały wielopoziomowy system obrony, pracowało tu kilka rodzajów czarodziejów, pozwolił im oczywiście przetrwać pod zmasowanym ostrzałem, oczywiście, do pewnego limitu.

Sama Elrosa czuła tę granicę: wyrzuciła swoje prezenty, zachowując pewną ostrożność; kilku wojowników kolorowych elfów walczyło z nią w tandemie. Tutaj błysnął hologram dziewczyny z dziewięciokolorową fryzurą, dając odblaski w zakresie ultrafioletu. Uśmiechnęła się słodko na twarzy i powiedziała:

- Może spróbujemy oszukać wroga na hulajnodze?

- Jak to? - zapytała Elroza zdumiona.

- Teraz zobaczysz! - Olśniewająca piękność mrugnęła. - Czy interesujesz się tańcem towarzyskim?

- Tylko kilkadziesiąt lekcji! - Jak na standardy kolorowych elfów, które mają obsesję na punkcie artystycznego wdzięku, a właściwie całkiem sporo.

Jej partnerka, szczerząc zęby, zasugerowała:

- A zatem odtwórzmy technikę sompramu.

Naprawdę ciekawiej jest niszczyć razem. Tutaj wydajesz się być pięściarzem, który rzuca nokautami w obie ręce, mając nadzieję po prostu złamać wroga. Zasyp energetyczną kaskadą ciosów. Słychać eksplozje, wojownicy rozsypują się jak domek z kart. A oto znacznie większy cel: łódź. Możesz zobaczyć, jak oboje uderzali ogonem przez dość długi czas, zanim udało im się podpalić reaktor.

Kilkakrotnie zostali nawet złapani przez działa powietrzne systemu "Jeż", które zasłaniały ogon i uniemożliwiały zbliżenie się do samolotu. Wojownik Elrosa zwrócił się do wróżki:

- Mam dość tej drobnej strzelaniny. Chcę silniejszej broni, takiej jak bomba hiperkwarkowa.

Wróżka potrząsnęła głową z wyrzutem:

- Jest zbyt nieporęczny, można przenosić tylko jeden ładunek na raz.

Elrose zastanawiała się przez chwilę, a potem dotarło do niej:

- Więc użyj magii, aby nadawał się do ponownego użycia. Jak na przykład nabój wybuchowy wielokrotnego użytku z komiksów. - Wampirzy elf nie mógł powstrzymać się od dziecięcego żartu. - Albo jesteś słaby!

Wróżka, która była poruszona do żywego, poczuła się urażona:

- Oczywiście, że mogę to zrobić, ale czy będzie to sprawiedliwe?

Elroza bardzo logicznie i trafnie stwierdziła:

- Przebiegłość i kalkulacja: jak mąż i żona rodzą zwycięstwo - uczciwość to trzecie koło!

Wróżka zgodziła się:

- OK, przekonałem cię! Zdobądź rakietę termokwarkową wielokrotnego użytku.

W dodatku Elrosa uzbrojona po zęby w zaklęcia zaczęła atakować jeszcze zacieklej. Teraz jej ofiara stała się dość dużą fregatą. W rzeczywistości atak na solidny statek z załogą liczącą tysiąc pięćset myśliwców jest ryzykowny dla zwykłego myśliwca. Nawet nie licząc robotów bojowych żołnierzy, statku i rakiety hiperkwarkowej, jest to piętnaście miliardów bomb zrzuconych na Hiroszimę. Jest w stanie rozerwać statek kosmiczny zarówno za pomocą ochrony matrycy, jak i pól siłowych.

Grobo-orkowie okazali się mistrzami wojny, cechuje ich instynkt drapieżników, którzy wspięli się po szczeblach ewolucji od zabawnego dziwaka zagnieżdżonego na skraju drzew, gatunku pretendującego do supercywilizacji. Już potężne typy, ale różnica jest taka, że kolorowe elfy nikogo nie szanują. I pozyskali wsparcie równych sojuszników Jagodowych Hobbitów. A hobbici jagodowi od chwili urodzenia byli przyzwyczajeni do poruszania się w próżni, a przestrzeń nie wydawała się Groborkom ich naturalnym środowiskiem, niemniej jednak oddziały bękartów mastodontów były doskonale wyszkolone. Berryhobbity rozmnażają się nawet przenoszone przez prąd kosmiczny z miejsca na miejsce, jakże zwodniczy może być czasem wygląd stworzeń nie mających pojęcia o łączeniu się w pary.

Ale mają też najsilniejszych przeciwników. Te same gepardy kobry trenowały na specjalnych magicznych wirtualnych maszynach i karmiono je specjalnym narkotykiem, który wyłączał uczucie strachu, pozwalając im zapamiętywać wszelkie czynności i polecenia. Cóż, trollowe jaguary wyróżniają się wysoką inteligencją, ale orki-grobowce, nie ufając stworzeniom tak wykutym jak one, trzymały ten gatunek na dystans. Ogólnie rzecz biorąc, była to pstrokata armia wielkiego imperium nastawionego na podbój wszechświata. Którego ideologią było pragnienie magicznej i czarnoksięskiej dominacji seksualnej. Nie byli jednak w stanie udzielić natychmiastowej odpowiedzi.

Elrosa wykorzystała to, umieszczając ładunek termokwarkowy na statkach klasy średniej. Niszczyciel zapalił się i rozpadł, a za nim brygantyna porwana przez falę uderzeniową. To prawda, że \u200b\u200bdziewczyna też musiała manewrować. Kilka razy promienie paliły ciało, uratowała ją tylko doskonała ochrona, ale temperatura wzrosła, dziewczynie nawet oderwał się nos.

- Po prostu mnie pieką! - wymamrotała dziewczyna. - Czy można wzmocnić ochronę, tak jak w grach komputerowych, aby przełączyć ją w tryb magicznego boga!

Wróżkowy dowódca odpowiedział jej:

- Oczywiście, że możesz, ale w tym przypadku nie będzie to interesujące. Podobnie jest z ryzykiem i uwalnianiem adrenaliny do krwi. Poza tym manewr. Użyj techniki pętli z króliczkiem gwiazdą!

- Spróbuję!

Kilka cennych minut zamieszania i paniki zostało okupione łzami rodzin, które ze złością opłakiwały zmarłych.

Elrose zapytała z drżeniem w głosie:

- Że nie wierzą w spotkanie w lepszym świecie.

Wróżka wyjaśniła:

- Łzy były tym bardziej gorzkie, że zaawansowane orki grobowe, podobnie jak niektóre nadmiernie rozwinięte kolorowe elfy, okazywały się prawie wszystkimi ateistami i nie wierzyły w niebo. "Czarodziejka wysokiego szczebla zachichotała, wyrzucając iskrę z lewego oka. - To prawda, spirytualizm jest niezwykle modny, wielu komunikowało się ze swoimi duchami, aż wpadli w międzywymiarowe dziury wystające w obszarze zawalenia. Tam przenieśli się gdzieś, ciasno, skąd nie było powrotu. Oczywiście śmierć nie jest końcem, ale zrozumiałe jest, że jest się lepszym w ciele niż w duchu. Co więcej, w tym upadku nie ma możliwości poznania nowego, pięknego świata ani piekła!

Elrosa wybuchła śmiechem.

- Może! Przyjąłem magolicyzm wbrew większości moich magosłowiańskich rodaków. Chociaż niewinna dziewczyna usłyszała, że starszy brat-patriarcha jest Antychrystem.

Dowódca wróżek roześmiał się:

- Każda rasa ma swoją religię, lecz wszyscy bogowie mają jedną wspólną cechę, cechy charakterystyczne dla rasy, która je wyznaje.

Wampirzy elf powiedział, perło:

- Więc wyznam je najpotężniejszą rakietą rozdzierającą niewiarę.

A Elrose nadal zbierał obfite żniwa. Zniszczył wszystkich, ponieważ rakietę można było odtworzyć nieskończoną liczbę razy i zniszczyć jednocześnie dziesięciu myśliwców.

Ludzie nacierali, stłoczyli wrogów, zmuszając ich do odwrotu. Jednakże szok szybko minął i ponura rasa grobowych orków zaczęła wściekle reagować. Ich dowódca, kosmiczny supermarszałek, sapnął strasznie, machając zmutowaną trąbą:

- Rozpylę go na fotony, zmielę na kwarki, wyostrzę na czarne dziury, potnę na kombinezon! - A on był coraz bardziej zły. - Natychmiast uderzaj głupców najpotężniejszą bronią! Używaj czarnoksiężników-nekromantów!

Niszczyciele w zewnętrznej formacji wyrzucili kontenery z minami samonaprowadzającymi i otworzyli ogień do łodzi i antyczarodziejów. Krążowniki po zakończeniu manewru oddały pierwsze salwy z wyrzutni rakiet, celując w Magosoidery i platformy uderzeniowe. A lotniskowce otworzyły brzuchy, z których wyleciały całe stada czarnoksiężników-nekromantów. Wydaje się, że nie są to duże, ale charakteryzujące się super zwrotnością statki kosmiczne pozbawione masy bezwładnościowej, zdolne do przyspieszania do prędkości nadświetlnych nawet w zwykłej przestrzeni trójwymiarowej. O co chodzi, a dla zwykłych ciał jest to niemożliwe - miażdży grawitacja. Moduły anihilacji rozwinęły żądła i zaczęły wypluwać dary anihilacji. Rzeczywiście przypominały trzmiele, tyle że nie proste, ale wściekłe, opętane przez maleńkie duchy podrzędne. Jednakże, z pomocą czarnoksiężników-nekromantów, niższe duchy kontrolowały te maszyny.

Johann obudził się z tego potężnego nacisku iluzji. Nigdy wcześniej nie widział takiego przepływu. Statek kosmiczny wylądował na innej planecie. Nawet grawitacja była inna i można było to poczuć. Ale powaga jest wciąż taka sama.


MOŻLIWY ZWROT W TWARDEJ WOJNIE

I tak Niemcy zajęli Kaukaz pod koniec czterdziestego trzeciego roku. Zimą ograniczyli się do obrony, ale rozwinęli ofensywę w Afryce i Iranie.

Stalin oczywiście nie siedział bezczynnie. Sowieci rozpoczęli operację ofensywną w pobliżu Leningradu i w obwodzie Woroneża.

Podwójne uderzenie, chybiło celu. W pobliżu Leningradu Fritz używał Panther-2 i myśliwców odrzutowych. W kierunku Woroneża Rosjanie wystrzelili już IS-2. Jak się okazało, nowy czołg nie jest do końca doskonały.

Początkowo Armia Czerwona odniosła sukces w przełamaniu Woroneża, ale potem Niemcy przeprowadzili silny kontratak z południowej flanki i stworzyli cały kocioł dla pojazdów radzieckich. W tym samym czasie naziści po raz pierwszy użyli działa samobieżnego E-10, lekkiego, niskiego, szybkiego i zwrotnego ze stosunkowo mocnym pancerzem.

Po klęsce wojsk radzieckich pod Woroneżem nastąpiła przerwa operacyjna. Stalin zaczął działać ostrożniej, a Niemcy przerzucili się na Afrykę i Iran.

Hitler próbował całkowicie zawładnąć czarnym kontynentem, aby uwolnić ręce i zyskać dodatkowe zasoby. Ponadto Krauci chcieli pomóc Japonii, dla której walki nie przebiegały zbyt dobrze.

Główną rolę odegrała niemiecka flota okrętów podwodnych, której liczebność stale rosła. Nowe okręty podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru wykazały całkowitą przewagę nad statkami podobnych klas. Niemcy mieli także torpedy wykrywające dźwięk i ciepło.

W ten sposób flota aliantów zaczęła ponosić ogromne szkody. Do połowy czerwca Niemcy zajęli Afrykę Południową, a w lipcu Madagaskar, ostatecznie podbijając cały czarny kontynent.

To prawda, że 22 czerwca Stalin ponownie zaczął posuwać się w kierunku Rżewa-Sychowa, masowo wykorzystując najnowszą technologię. Nowy czołg T-34-85, gorszy od Panther-2 pod względem uzbrojenia i opancerzenia, był jednak lepszy od poprzednich trzydziestu czterech modeli.

Niemcy usiedli w silnej linii obrony i odparli ofensywę, opierając się na samolotach odrzutowych, nowych karabinach maszynowych i karabinach maszynowych, a także wyrzutniach gazu. Sam atak nie był taktycznie nagły, dlatego też okazał się łatwiejszy do odparcia. Mimo to po dwóch tygodniach walk wojska radzieckie wcisnęły się na pozycje Fritza.

A Niemcy skierowali zbyt dużo energii na afrykański teatr działań. Ale w bitwach wzięły udział nowe dywizje francuskie, portugalskie, hiszpańskie, a nawet szwedzkie. W Szwecji narodowi socjaliści wygrali wybory parlamentarne, a kilka dywizji ochotniczych wyszło na front.

Ponadto po utracie Kaukazu Armia Czerwona doświadczyła niedoborów paliwa i w rezultacie nie była tak gotowa do walki.

Dwa tygodnie później Stalin zawiesił ofensywę i nieoczekiwanie zaproponował Hitlerowi negocjacje pokojowe. W tym czasie stało się oczywiste, że Krauci mieli zamiar całkowicie rozwiązać ręce w Afryce i będą w stanie z całych sił zaatakować ZSRR.

Führer zgodził się na rozejm ze Stalinem. Rzeczywiście, Japonii również należy pomóc, ale co ZSRR może zrobić w tym czasie?

Niemcy rozpoczęli ofensywę w Iranie i Indiach w sierpniu 1944 r. W ciągu miesiąca niemieckie czołgi były w Delhi, łącząc siły z Japończykami. A miesiąc później całe Indie znalazły się pod kontrolą Niemiec.

Führer wydał rozkaz przygotowania się do lądowania w Wielkiej Brytanii. Bombardowanie Anglii, w tym rakietami balistycznymi, zauważalnie wzrosło.

Japonii udało się niespodziewanie odnieść wielkie zwycięstwo w listopadzie 1944 r., przechwytując amerykańską próbę lądowania na Filipinach z pomocą niemieckich strzelców. Tutaj po raz pierwszy potężne pancerniki Kraju Wschodzącego Słońca mogły pokazać się w pełnej chwale.

Klęska Amerykanów była dotkliwa. Przy wsparciu niemieckiej floty okrętów podwodnych Japonia rozpoczęła kontrofensywę na Pacyfiku.

Tymczasem Stalin i Hitler prowadzili negocjacje. Nie udało się dojść do porozumienia w sprawie osobistego spotkania obu dyktatorów. Ale od samego początku było jasne, że obie strony są zbyt dumne. Stalin nie chciał oddać Leningradu, Hitler nie chciał oddać miasta Petra.

A Fritzowie chcieli zachować Kaukaz całkowicie dla siebie, a Stalin nalegał na wspólne zarządzanie.

Ale obie strony nie przystąpiły jeszcze do działań wojennych. Hitler planował przejąć Wielką Brytanię i uwolnić ręce. Stalin pokładał nadzieje w nowych osiągnięciach w czołgach i samolotach. Ale nowa maszyna T-44 okazała się niewystarczająco niezawodna i wymagała udoskonalenia technicznego, a radzieckie samoloty napędzane śmigłem beznadziejnie pozostawały w tyle za niemieckimi samolotami odrzutowymi.

Zimą Niemcy wraz z Japończykami zepchnęli kilku Amerykanów na Pacyfik i wyrządzili Jankesom kolosalne szkody łodziami podwodnymi.

W marcu 1945 roku Niemcy zintensyfikowali bombardowania Wielkiej Brytanii, używając znacznie zwiększonej liczby samolotów odrzutowych. Jak się okazało, bombowiec jest nadal lepszy od rakiety balistycznej, ponieważ ta ostatnia jest zbyt droga i niewystarczająco celna.

Nazistowska flota łodzi podwodnych również pokazała się coraz silniej. Zdesperowani, by pokonać Niemców drogą powietrzną, alianci również zaczęli badać proces negocjacji. A jednocześnie próbowali przekonać Stalina do ponownego otwarcia frontu.

Ale przywódca wszystkich czasów i narodów wciąż czekał. Nie chciał znowu wyciągać kasztanów z ognia. Co więcej, tworzenie własnego samolotu odrzutowego zostało opóźnione, a rozwój nowego czołgu T-54 zapowiadał się na zbyt długi czas. Tak, faszystom udało się stworzyć marionetkowe rządy z lokalnych zdrajców na okupowanych terytoriach.

Armia radziecka musiała więc walczyć z milionami swoich byłych obywateli. I to nie jest zbyt wspaniałe.

Tak, a Japonia w takim przypadku dała do zrozumienia, że jeśli Stalin naruszy rozejm, otworzy front na Dalekim Wschodzie.

Aby Niemcy mogli przygotować się do lądowania w Wielkiej Brytanii bez ingerencji. To prawda, że były pewne trudności: w metropolii znajdowało się wiele nie tylko angielskich, ale także amerykańskich żołnierzy lądowych. Do tej pory Stany Zjednoczone walczyły głównie na morzu i mogły sobie pozwolić na wzmocnienie wojsk w samej Anglii.

To właśnie powodowało trudności. Ponadto alianci, będąc gorszą jakością lotnictwa, mieli zbyt wiele samolotów - rekompensując przewagę technologiczną ilościową.

Dlatego Oleg Rybachenko, oprócz uderzania w cele naziemne, polował także na samoloty wroga.

Następnie dziewczyna-cudowny samolot szturmowy wyobraziła sobie siebie za sterami samolotu. Oto odrzutowiec ME-262, najnowsza modyfikacja ze skośnymi skrzydłami. Z dużą prędkością atakuje zarówno cele powietrzne, jak i naziemne.

Bosonoga piękność Oleg Rybachenko w swoim dziewczęcym ciele zręcznie radzi sobie z wojownikiem. Otwiera ogień, aby zabić, używając bosych stóp. I brytyjskie samoloty stanęły w płomieniach, a Amerykanie rozbili się.

A po prawej stronie pięknego Olega jest dziewczyna Arabella. Który jest także świetnym asem pilota. I prowadzi, strzelając pociskami w powietrzu jak wachlarz, jak skrzydlata Walkiria.

Oleg Rybaczenko pokazuje jej pięść, klepie ją po nagiej, wyrzeźbionej dziewczęcej nodze i krzyczy:

- Tak trzymaj!

Dziewczyna odpowiada entuzjastycznie, pokazując w odpowiedzi pięść:

- Tak trzymaj!

Czterosilnikowy bombowiec startuje w kierunku Olega Rybaczenko. Pilot Terminatora powala go z 30-milimetrowych działek powietrznych, wrzeszcząc.

"Lepiej zabić jednego mamuta niż sto szczurów, lepiej zabić jednego bohatera niż tysiąc tchórzy!"

Arabella odpowiada strzelając z półobrotu w technice "beczki" i woła:

- Dwóch żyjących przyjaciół to dobrze, czterech martwych wrogów, jeszcze lepiej!

A od jego trafień eksplodują, jak samoloty ustawione w linii!

Oleg Rybachenko obnaża śnieżnobiałe zęby w dziewczęcym uśmiechu. I znowu strzela...

Chce śpiewać, co jest bojowe.

Jestem nadczłowiekiem, stwórcą wszechświata,

Postanowiłem, że będę rządził przez wieki!

A pod moją piętą jest wiele stworzeń,

W rzeczywistości każde marzenie!


Twórz pięknie i bogato tkaj

Czy mogę mieć promienne dywany...

Nieposłusznych spotka surowa kara -

Dzieci Szatana pójdą do Gehenny!


A dzieci kochają mnie całym sercem,

Do pępka dostanie wszystko, czego zapragnie!

Jedna nagroda jest przyznawana tylko przez sędziów,

Kto miał dość zdrowego rozsądku!


Uwielbiam budować pałace w kosmosie,

Społeczności we wszechświecie obiekt....

Ale jak kapryśni są, Bóg jeden wie,

To drobnostka, aby przerwać twoją nić życia!


Będzie dla niego prezent i premia,

Aby głupi człowiek nie czołgał się...

To drobnostka w stworzeniu i nie jestem zainteresowany,

Niech Sekretarz Generalny również stanie się pomidorem!


Tkam sieć z konstelacji,

Potrafi powalić kwazara swoim małym palcem...

Nie potrzebuję świecy, dziesięciny -

Sam hojnie odwdzięczę się temu człowiekowi!


Będzie nieśmiertelność i w pięknej sukni,

Oblubienica przyjdzie do ciebie w wieczności...

Będziesz jak król wielkiej szlachty,

I bez przerwy niebiański wynik w tabernakulach!


Haremy i seraje to drobnostka,

Rzeczywistość, po prostu zapytaj Boga...

Ale ludzie muszą sami zadbać o swoje szczęście,

I nie krzycz, tylko: Panie, ratuj mnie!

Z każdym słowem ktoś padał, wysadzany w powietrze lub zestrzeliwany. A piękna Arabella, wymachując gołymi nogami, biegła wraz z nim i bawiła się gołymi palcami, naciskając spusty wiatrówek. A także coraz...

Strzelili więc do swoich zestawów bojowych i odlatują z powrotem.

Arabella pyta Olega, bosą piękność o wspaniałych piersiach i luksusowych biodrach:

- Jesteś uroczą dziewczyną... Zawsze chciałam być taka jak ty!

Cudowna dziewczyna-szturmowiec chętnie odpowiada:

- A ja marzyłbym o tym, żeby stać się taki jak ty! Chociaż...

Wtedy Oleg Rybachenko zdał sobie sprawę, że mówi bzdury. I ogólnie, jak mężczyzna może starać się być jak kobieta?

Arabella jednak nie zmartwiła się i wydała nieśmiertelny aforyzm:

- Lepiej być kobietą niż kobietą!

Oleg Rybachenko zgodził się:

- Nie każdy w spodniach to mężczyzna, nie każdy w spódnicy to kobieta!

Arabella skinęła głową i zauważyła:

- Łatwiej uwieść sto kobiet, niż dać jednej uwodzicielski sen!

Już na lotnisku obie dziewczyny przytulały się i całowały - jakie one są urocze. Pieścili się trochę, pocierali szkarłatne sutki i złączyli usta jasne jak płatki róż. Jak miło jest pieścić kobiece ciało.

Ale nie ma czasu na prawdziwe przytulanie - musimy się spieszyć na nowy lot. I ponownie przeprowadź miażdżące ataki powietrzne na Anglię. Aż do ostatecznego pokonania brytyjskiego lwa!

Oprócz celów powietrznych ulubionym zajęciem Olega Rybachenko jest niszczenie czołgów. Uderzasz ich z powietrza. Szczególnie kuszącym celem dla tortilli jest maszyna ważąca osiemdziesiąt ton! Prawdziwy potwór - potwór dla wszystkich potworów!

Jednak Niemcy mają już w służbie seryjny E-100, coś w rodzaju Mausa, ale z gęstszym układem, niższą sylwetką i lżejszą. Nowy pojazd mógł już osiągać prędkości wystarczające do walki.

Ogólnie rzecz biorąc, Oleg Rybachenko wyobrażał sobie, że nowe czołgi serii "E" będą gotowe do maja 1945 roku. Z układem skrzyni biegów na samym silniku: przysadzisty, z długimi lufami.

Najpopularniejszy pojazd, E-50, jest porównywalny pod względem masy i uzbrojenia do Panther-2, ale ma znacznie niższą sylwetkę i grubszy pancerz, zwłaszcza po bokach. Zarówno "Sherman", jak i "Churchill" oraz "Pershing" są dalekie od tego niemieckiego pojazdu pod względem właściwości taktycznych i bojowych.

A kiedy pojawi się na polu bitwy, po prostu nie będzie miała sobie równych!

I są już gotowe, "E"-50 i "E"-75. Drugi pojazd z armatą 128 mm to po prostu cud budowy czołgów. To tak szalone, że nawet Tortilla nie wydaje się wystarczająca.

A teraz bosy wojownik Oleg Rybachenko jest już w zbiorniku wraz z załogą pięknej dziewczyny. Potężny "E"-100 jest przystosowany do poruszania się nawet pod wodą. Oto powóz z elfami, Oleg Rybachenko jest w nim piąty , a cztery dziewczyny o spiczastych uszach nurkują w głębiny Oceanu Atlantyckiego. I tam płynie, przecinając powierzchnię morza, to łódź podwodna na gąsienicach.

Trzeba przeprawić się przez kanał La Manche w jego najwęższym miejscu. Wyskocz na wybrzeże, przeprowadź ostrzał i wróć.

Ech, niemiecki geniusz wiedział, jak tworzyć arcydzieła myśli wojskowej. Na przykład cysterny do robót ziemnych. Demokratyczna forma rządów okazała się dla Niemiec nieskuteczna. Jaki kryzys pojawił się w ostatnich latach? Zatem wszelkiego rodzaju terroryści i emigranci szaleli! A kto jest winien? Przede wszystkim słabość władz!

Ale teraz ich samochód z dwoma działami wyskakuje z głębin morza.

Oleg Rybaczenko gołymi palcami dolnych, dziewczęcych kończyn strzela pociskami odłamkowymi do dział angielskiej baterii przybrzeżnej. Anglik zostaje wyrzucony wyżej i przewrócony do góry nogami.

To naprawdę totalny szyk!

Z jakiegoś powodu w głowie Olega Rybachenko przemknęła rosyjska piosenka:

- Rok fatalny, nie musisz mi wierzyć - tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć! Diabeł przewróci swoje złote rogi, trzy dziewiątki do góry nogami!

A potem w osobie żołnierzy Hitlera diabły wkroczyły na angielską ziemię. Oto pomarańczowy elf strzelający z ciężkiego działa kal. 128 mm.

A eksplozja trzydziestokilogramowego pocisku uniosła bunkier wroga do piekielnego nieba.

Za pomocą bosych palców Oleg Rybachenko strzela ze swojej krótkiej armaty i patrzy na dziewczyny. Jakie one są piękne w swoich skąpych bikini. Nie dziewczyna, ale po prostu cud natury. Więc chcesz się z nimi kochać... Nie, Karol Marks nie ma do końca racji. Tutaj ma kobiecą naturę i ciało uroczej dziewczyny, ale wciąż pociągają go kobiety. Do ich cycatych, błyszczących ciał.

W głębi serca jest mężczyzną i pozostanie nim na zawsze, bez względu na pokusy, w jakie bezlitosny los go prowadzi.

A tu, w półśnie, wędrując i marząc, jest tak przyjemnie... Wyobrażasz sobie w swojej bogatej wyobraźni zwycięstwo III Rzeszy...

To jeszcze nie koniec, ale wszystko się zbliża!

Tutaj strzelasz do baterii, a dziewczyna o niebieskich włosach strzela z karabinu maszynowego, niszcząc brytyjską piechotę. Martwi czarni padają i wylewa się z nich ta sama szkarłatna krew, co z białych. Wojna jest naturalnym stanem człowieka...

Lub jak powiedział jeden z filozofów: walka jest trudniejsza niż oddychanie, ale o wiele bardziej naturalna!

Co ciekawe, dziewczyny bardzo lubią używać swoich długich, zgrabnych palców u nóg podczas strzelania. Cóż, nie ma znaczenia, jakiego koloru jest kot, ważne, że łapie myszy. Podobnie jest z dziewczynami - nieważne, jakie części ciała, byle były piękne.

Elfi wojownik precyzyjnym strzałem oderwał stosunkowo małą wieżę Churchilla.

Nie, Oleg Rybachenko zdecydowanie chciał skomponować piosenkę, a cudowny szturmowiec zaczął pisać sylabę;

Od kołyski marzyłem o zostaniu fajnym żołnierzem,

Lataj samolotami i strzelaj...

A może chłopiec okrętowy i wielki pirat,

Chociaż na morzu jesteś tylko złodziejem!


Chciałem zajmować się sprawami wojskowymi - jako chłopiec,

Najpotężniejsze uznanie, jakie można mieć...

Nie musisz uczyć się walki z książek,

Inaczej staniesz się głupi jak niedźwiedź!


Czytałem w dzieciństwie o dziko żyjących korsarzach,

O wejściach na pokład i nagłych skokach...

Choć możesz stać się ofiarą komisarzy,

Ale tchórzostwo, chłopiec jest poza jego zasięgiem!


To, czego pragniesz, zawsze osiągniesz,

Każda firma zawsze się kłóci...

I słońce świeci także nad piratem,

A jeśli będzie burza, to też nie ma znaczenia!


Tak, szubienica też grozi

Okrutny kat odkłada szafot...

A zbójca nie znajdzie miejsca w raju,

Piekło czeka go w podziemiach!


Kiedy mnie złapali do Jezusa

W desperacji poprosiłem o...

Uległem, żałuję, tej podłej pokusy,

Chciałem dziewczyny, kolorowe samochody...


Bóg odpowiedział: Nie ma dla ciebie przebaczenia,

I tylko szatan czeka...

Kat uderzył natychmiast i bez zwłoki,

I głowa spadła z bloku!


I jestem w piekle, ale wiesz, nie cierpię,

Z diabłami można też pić wódkę...

A teraz ze smakiem połykam ten trunek,

Które popijają ciastem i dziczyzną!


Tak, to miejsce to tylko piraci,

Są diabły - laski z hukiem...

To była tutaj zemsta,

Szampan, wino, grill o poranku!


Bawiłem się w piekle przez pięćset wieków,

Ale wtedy przyszedł Wielki Jezus...

I piekło skończyło się bez żadnych wtrąceń,

Byłem w podziemiach w szczęściu - teraz jestem pusty!

W Gehennie teraz bardzo cierpię,

Tak, jest już za późno na pokutę w piekle...

Chciałem ubrać się stylowo z damą,

Nie wiedziałem, że dzisiaj będę w piekle!


To nauczka dla innych piratów

Żyj uczciwie, będziesz celami...

Chociaż, niestety, pensja jest niska,

Jak możemy uwolnić się od potrzeby łańcuchów?

Dobra piosenka i świetna walka... Wyładowali zestaw bojowy i wracają. Elfy zawołały zgodnie:

- Niech Moc będzie z nami!

Znów świetny, nowoczesny czołg wyrusza w morze. I niewielka głębokość, która nie stanowi przeszkody dla samochodu zasilanego nadtlenkiem wodoru.

Jeśli chodzi o rozwój bomby atomowej, Niemcy pozostają nieco w tyle, ale reaktor ciężkowodny został już uruchomiony. Dodatkowo uzyskano także moderator na bazie parafiny.

A oto sam Hitler... Opętany Führer spaceruje po swoim biurze. Wygląda na to, że postanowił się trochę zabawić.

Hitler uderzył pięścią w stół, a szklanka soku z mango wylała się na garnitur Führera. To spowodowało wybuch złości. Hitler groził niebu:

- Jak śmiecie, Boże, brudzić mnie, wielkiego Fuhrera! Kto wkrótce będzie panował nad wszystkim!

Goebbels odpowiedział żałośnie:

- Bóg jest najważniejszym despotą na planecie!

Hitler skinął głową:

- Otóż to! Bóg jest okrutny, co oznacza, że my też możemy być okrutni! Faszyzm zabija miliony, dziesiątki milionów dla wielkiego celu! Bóg zabija miliardy, absolutnie wszystkich, w imię nie wiadomo czego! Większość naszych ofiar umiera szybko, a większość z miliardów umierających ze starości cierpi przez długi czas i to strasznie! Kościół uczy, że większość ludzi po śmierci będzie się palić w piekle, ale jeśli kogoś torturujemy, to tylko w celu uzyskania informacji i to trwa najwyżej kilka miesięcy!

Bóg dręczy, wiedząc wszystko z góry, miliardy miliardów lat! A dla tych, którzy zostaną zbawieni, będzie mało radości - wieczna nuda w niewoli Pana! Kościół naucza, że Jezus jest Bogiem Wszechmogącym, co oznacza, że Hitler jest milszy od Jezusa! Czyż nie!

Goebbels odpowiedział:

- Tak to prawda! Chrześcijaństwo jest zarówno "pokojowe", jak i superokrutne! Gwarantuje męki za życia i duchy po śmierci!

Hitler skinął głową:

- Dlaczego w Europie jest tak mało pięknych kobiet! Bo w średniowieczu każdą piękność uważano za czarownicę, palono i torturowano! Dlaczego w Skandynawii jest tyle pięknych kobiet? Inkwizycja katolicka nie przeniknęła tam aż tak bardzo. Nie byłoby źle, gdyby SS brało za drugie żony piękne blondynki ze Skandynawii i rodziło zdrowe, wysokie dzieci.

Himmler zauważył:

- Prowadzone są już udane eksperymenty dotyczące sztucznego zapłodnienia kobiet! Korzystamy z nasion najwybitniejszych ludzi!

Hitler podskoczył z krzesła:

- Tak, to interesujące i są rezultaty!

Himmler skinął głową:

- Oczywiście, mój Fuhrerze! Urodziło się pierwsze tuziny dzieci metodą in vitro! Ważą znacznie więcej niż zwykłe dzieci! I wydaje mi się, że jest silniejszy. Trzymałam dzieci na rękach, a one mocno walczyły.

Hitler uśmiechnął się:

- To jest dobre! W ten sposób możemy ulepszyć rasę! Czy można urodzić dziecko poza macicą?

Himmler odpowiedział:

- To bardzo trudne, mój Führerze! To prawda, że wprowadzono pewne zmiany, ale będą one kosztować zbyt dużo! Staroświecki sposób jest o wiele lepszy!

Hitler zgodził się:

- I to prawda! Rządź Niemcami!

Ribbentrop dodał:

- Najbardziej uzdolnione genetycznie Słowianki mogły być także żonami żołnierzy SS. I miej dzieci!

Hitler skinął głową:

- I to prawda!

Himmler odpowiedział:

- Właściwie Słowianie są dla nas jakby krewnymi! Ci sami carowie Rosji mieli więcej krwi niemieckiej niż rosyjskiej!

Hitler warknął:

- Wiem to! Dlatego Rosja stała się taka ogromna! Niemcy wychowali prymitywnych ludzi!

Goebbels zaproponował:

- Trzeba szerzyć bajki, że pod naszą kontrolą Rosjanie będą żyli znacznie lepiej niż za bolszewików!

Führer krzyknął zaskoczony i powiedział głębokim głosem:

- Dlaczego nie zrobiono tego teraz?

Goebbels odpowiedział entuzjastycznie:

- Powstaje wielki przywódca! Pracujemy z językami tak samo, jak pracujemy z bombowcami w Wielkiej Brytanii. Wylali mnóstwo swojej propagandy zarówno na Rosjan, jak i na Brytyjczyków i Amerykanów!

Führer uśmiechnął się zadowolony i głaszcząc się po brzuchu, powiedział:

- Kłam z umiarem, zachowując honor, aby nie dać się złapać na słowie... Przecież są kłamstwa zbawienne, ale są kłamstwa puste!

Po czym Führer znów zaczął chodzić, wygłaszając jeden ze swoich zwykłych monologów:

- Kiedy w 1933 roku doszedłem do władzy, nie było wielkich Niemiec. Był to kraj wyczerpany, zrujnowany i upokorzony. W kraju, w którym produkcja spadła o połowę, było dziesięć milionów bezrobotnych.

Państwo, które zostało zniszczone w wyniku I wojny światowej, tracąc wszystkie kolonie i znaczną część swojego terytorium. Kiedy doszedłem do władzy, nikt nie wierzył, że czekają nas wielkie osiągnięcia. Ale mały kraj, przecięty wojnami, zaczął się rozwijać i zwyciężać. Najpierw zająłem strefę zdemilitaryzowaną. Wtedy Austria, widząc nasz dobrobyt, dobrowolnie dołączyła do nas.

Wtedy Zachód przestraszył się naszej rosnącej potęgi i udał się do Monachium - oddając ją Sudetom. Potem rozpoczęła się druga wojna światowa. Prawie cały świat był przeciwko nam i ani jednego wiarygodnego sojusznika. Bo Mussolini okazał się po prostu tchórzliwym szmatą.

Ale w ciągu trzech tygodni Polska została pokonana. Ale sojusznicy nie odważyli się zaatakować. Potem upadła Dania i Norwegia. Następnie w ciągu półtora miesiąca w cudowny sposób podbiliśmy Francję, Belgię i Holandię oraz pokonaliśmy Brytyjczyków pod Dyuker.

Ale wojna na tym się nie skończyła, chociaż bardzo na to liczyliśmy! Musieliśmy uderzyć w Jugosławię i Grecję i przedostać się do Afryki. Nie chciałem tego, ale na naszej wschodniej granicy zgromadziło się dziesięć tysięcy stalinowskich czołgów. Musieliśmy rozpocząć wojnę z najsilniejszym, a także totalitarnym imperium na planecie, takim jak my.

Szybkie zwycięstwo nie było skazane, ale po kilku latach wojny udało nam się obezwładnić rosyjskiego niedźwiedzia, zdobywając najważniejsze i najbogatsze regiony Rosji.

Poddała się nam Afryka i połowa Azji wraz z Indiami. W wyniku wojen powstało imperium dwukrotnie większe od Czyngis-chana, czterokrotnie większe od Macedońskiego i pięciokrotnie większe od Rzymu za panowania Trojana.

Osiągnęliśmy wiele... Ale wojna się jeszcze nie skończyła! Moskwa stoi niezachwianie. Które zdecydowanie powinieneś zabrać. Londyn nadal nie jest zdobyty. Ale najważniejsza jest Ameryka! To nasz najpotężniejszy i najniebezpieczniejszy wróg. Jego siła ekonomiczna jest zdumiewająca, ale jego duch jest słaby! Ale z miesiąca na miesiąc stajemy się silniejsi. Miliony niewolników pracują dla nas, produkując coraz więcej broni. Wprowadziliśmy wiele nowych rodzajów broni. Samoloty odrzutowe, rakiety balistyczne, podziemne czołgi i wyjątkowe dyskoteki o unikalnych cechach lotu.

Nigdy wcześniej w całej historii ludzkości nie było tak silnej i wyposażonej technologicznie armii jak nasza. I jesteśmy teraz bliżej świętego celu - dominacji nad światem!

Führer zatrzymał się i skrzyżował ramiona na piersi, po czym dokończył. -

A nasze zwycięstwo nastąpi w ciągu najbliższych miesięcy, a nawet tygodnia.


REKIN DZIEWCZYNA

Egzaminy na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym zostały zdane. Snezhana Koroleva, urocza, naturalna blondynka, zrzuciła buty na wysokim obcasie i pobiegła boso po ciepłym asfalcie.

Jest prostą wiejską dziewczyną i uwielbiała dotykać twardych powierzchni gołymi podeszwami. I nie przejmuje się tym, że patrzą na nią, jakby była trochę szalona, a jednocześnie ją podziwiają.

Snezhana jest bardzo piękna, jej włosy są trochę kręcone i lekko złociste, a twarz wręcz przeciwnie, opalona, z męskim podbródkiem i wyrazistym profilem. Choć urodziła się na wsi, ma niezwykły wygląd, jakby naprawdę była księżniczką. Ma wielu fanów, ale Snezhana ma praktyczny wiejski umysł.

Ona chce poślubić oligarchę! I o tym marzy. Ona jest taka młoda i wspaniała.

Szkoda, że miliarderzy, nawet w Moskwie, nie leżą na ulicach. Ale Mishka poszedł za nią. Przystojny młody mężczyzna, wysportowany, muskularny. Dziewczyny szaleją za nim. Ale on się w niej zakochał. Po co jej ten żebrak? Cóż, nawet jeśli nie jest żebrakiem, to nadal jest przeciętnym facetem.

Miś trzyma w rękach kwiaty: białe róże. Pachną tak ładnie. I idą do jej włosów.

Młody człowiek podskoczył do niej i trzymając róże, zamruczał:

- Moja wyobraźnia została uderzona

Twój obraz pojawił się przede mną.

Uderzyłeś mnie jak błyskawica -

Ze swoim nieziemskim pięknem!

Snieżana roześmiała się i poklepała młodzieńca palcami po nosie:

-Naśladujesz Puszkina? Ale nie to jest najważniejsze!

Młody człowiek zapytał zdziwiony:

- Co jest najważniejsze?

Śnieżana odpowiedziała chichocząc:

- Pieniądze! To jest najważniejsze!

Niedźwiedź odpowiedział westchnieniem:

- Cóż, ukończę Moskiewski Uniwersytet Państwowy i otworzę własną firmę. Nadal nieźle zarabiam, na przykład wymyślam scenariusze i gry!

Dziewczyna zachichotała i tupnęła bosą stopą:

- Ja wiem! Piszesz także beletrystykę do magazynów. Ale to wszystko to drobnostka!

Młody człowiek logicznie zauważył:

- Dlaczego masz za dużo pieniędzy? Mamy w planach wyjazd do Europy i czasami możemy wybrać się do restauracji. Jesteśmy młodzi, zdrowi, piękni - będziemy mieć cudowne dzieci!

Śnieżana pokręciła głową negatywnie:

- NIE! Piękno to dar bogów! I trzeba to wykorzystać praktycznie! Poślubię tylko kogoś, kto ma fortunę co najmniej miliard dolarów!

Młody człowiek zapytał cicho:

- Bez miłości?

Śnieżana stwierdziła ostro:

- Miłość nie istnieje! Istnieje tylko brudna żądza mężczyzn i kobiet!

Mishka pokręcił głową negatywnie:

- NIE! Kocham Cię i tylko Ciebie! Nie mogę bez ciebie żyć!

Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała bezczelnie:

- Zarób miliard dolarów, a potem licz na wzajemność, bo inaczej... Kwiaty właściwie nic, ale wolę szkarłatne, w kolorze krwi!

Młodzieniec westchnął ciężko i zaśpiewał:

- Nie ma czegoś takiego jak fałszywa miłość

Gwiazdy na niebie mienią się rubinami.

Zerwij kajdany wstydu -

Niech Twoje uczucia będą głębokie i silne!

Snezhana zachichotała i odpowiedziała:

- Cóż, skomponuj to. Właściwie, możesz iść ze mną. Jesteś mądry jak na osiemnaście lat. Opowiedz nam, jakie historie zgłosiłeś na konkurs?

Mishka westchnął jeszcze mocniej i odpowiedział:

- Trudno mi się skoncentrować. Myśle o Tobie cały czas. O twoich pięknych włosach i twoich... Młody człowiek spojrzał w dół i zapytał czule:

"Nie boisz się nadepnąć na drzazgę, a twoje podeszwy się zabrudzą!"

Śnieżana odpowiedziała szorstko:

- Nie jestem taką maminsynką. We wsi chodziłem boso od mrozu do mrozu, po kłującej ścieżce, kamyczkach i szyszkach. A ty jesteś miejski. Nie masz prawdziwej odwagi!

Miszka zauważył:

- Boso Ci pasuje, a przecież chodzenie po ulicach miasta w ten sposób... Zbyt ekstrawaganckie!

Snezhana uśmiechnęła się, jakie miała duże, perłowe zęby. Dużo bielsza niż opalona, czekoladowa skóra. Mishka był nawet zdziwiony, że naturalne blondynki potrafią się tak opalić jak Arabka. Być może wynika to z faktu, że od dzieciństwa przebywała na świeżym powietrzu.

Dziewczyna niechętnie założyła buty i natychmiast stała się wyższa od Michaiła. Snezhana jest wysoką dziewczyną. To nawet trochę ją dezorientuje i powoduje uczucie irytacji - nie każdy chce tak dużej żony. Co więcej, wielu miliarderów jest niskich.

Snezhana marzyła o pieniądzach. Miliardy dolarów przemawiały do jej wyobraźni. A ja też chciałem władzy. Wydawać rozkazy i rządzić światem. Lub nakręć kilka własnych filmów. Co również byłoby kuszące. Aby wyrazić coś wyjątkowego i niepowtarzalnego.

W butach na wysokim obcasie nie czujesz się komfortowo. Właściwie po co tak pięknej dziewczynie buty, zanim spadnie śnieg? Ale w Moskwie jest naprawdę strasznie...

Snezhana zapytała młodego mężczyznę:

- Kochasz mnie?

Misza odpowiedziała ciepło:

- Całym sercem i duszą!

Dziewczyna zaśmiała się i zapytała:

- Następnie napisz historię, w której Rosja pokonała Japonię pod rządami Mikołaja II.

Niedźwiedź odpowiedział westchnieniem:

- Już to miałem. Był nawet konkurs tematyczny na ten właśnie temat!

Snezhana uśmiechnęła się i zasugerowała:

- No to kup mi lody!

Miszka skinął głową:

- Z przyjemnością, jaką?

Śnieżana oświadczyła, szczerząc zęby:

- Truskawka w czekoladzie!

Młody człowiek pobiegł do straganu i kupił dwie porcje w szklankach ze złoconego papieru.

Michaił podał szklankę Śnieżanie. Dziewczyna wzięła go w dłonie i powoli polizała swoim różowym, uroczym językiem. Po czym zagruchała:

- Tak, nie jest źle! Lody są pyszne! Kiedy go zjesz, w Twojej duszy zakwitną niezapominajki!

Misza skinęła głową i zauważyła:

- Z tobą nawet do Oceanu Arktycznego!

Dziewczyna milczała. Jej myśli były teraz o czymś innym. Dziewczyna sama próbowała zarobić i napisała fantastyczną historię o ocalałym z II wojny światowej. Dokładniej, o dwóch ofiarach - chłopcu i dziewczynie. Próbowali ostrzec przed atakiem, ale nikt im nie uwierzył. I trafili do więzienia. A 22 czerwca 1941 roku i tak rozpoczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Biegu historii nie dało się zmienić.

Historia Snezhany zebrała pewną liczbę polubień i wyświetleń, ale dziewczyna nie otrzymała za to pieniędzy. Co bardzo rozczarowało pisarza kupieckiego.

Śnieżana czytała Miszkę. Ten młody człowiek pisał w drodze na swoim smartfonie. I zrobił to z sukcesem. Ogólnie rzecz biorąc, pieniądze są wydawane łatwo. A są one trudne do zdobycia. Snezhana myślała nawet o pójściu na panel. Jej wygląd zapowiadał duże pieniądze. Ale nie chciałam stracić dziewictwa, wtedy szansa na poślubienie miliardera gwałtownie spadła. Z jakiegoś powodu oligarchowie kochają dziewice. Tak, to jest harmonogram. Snezhana chciała dużych pieniędzy. Nie ma jednak konkretnego planu, jak osiodłać miliardera. Oligarchowie nie spotykają się przez Internet. Ale jest tam wielu chłopaków. I każdy jest taki inny. A ciało tak pragnie pieszczot i namiętności.

Snezhana musiała wiele wysiłku, aby nie stracić dziewictwa. Ale ona wytrzymała. Chociaż śniło mi się to w nocy!

Piękno zapytało Mishkę:

- Czy jest wam trudno, mężczyźni, bez dziewcząt?

Młody człowiek odpowiedział szczerze:

- Bardzo trudny!

Śnieżana wzdrygnęła się i odpowiedziała:

- I chcę mieć miliardera za męża! Pomóż mi proszę!

Niedźwiedź zagwizdał, kręcąc głową:

- Jestem w Tobie zakochany po uszy! I nikomu tego nie oddam, a zwłaszcza brzuchatemu oligarsze!

Snezhana mrugnęła i powiedziała chytrze:

- I uczynię cię moim kochankiem! Będziesz mnie kochać i pieścić!

Młody człowiek roześmiał się i odpowiedział:

- Trzeba szukać oligarchów tam, gdzie ich można znaleźć! Może w najdroższej restauracji w Moskwie!

Śnieżna obnażyła zęby i agresywnie zażądała:

- Zabierz mnie tam!

Miszka zauważył:

- Nie ma tam ani jednego dania za mniej niż tysiąc dolarów!

Snieżana żartobliwie zauważyła:

- Tym lepiej, przynajmniej spróbuję czegoś egzotycznego. Nie masz tysiąca dolarów?

Młody człowiek chętnie odpowiedział:

- Będzie jeden dla ciebie, ale dla nas dwojga potrzebujemy dwóch.

Śnieżana stwierdziła stanowczo:

- Tak, pójdę sam! I tak będzie lepiej!

Niedźwiedź zawstydził się i milczał. Dziewczyna tymczasem dokończyła lody. Wyrzuciła pustą szklankę do kosza na śmieci. I gwizdnęła. Jest w zabawnym nastroju.

Wręcz przeciwnie, Mishka posmutniał. Marzenia o małżeństwie ze Śnieżną okazały się iluzją. Tak, nie ma do niej szczęścia. Ale on jest po uszy zakochany w dziewczynie.

Młodzieniec zaśpiewał smutno:

- Nie jesteś aniołem, ale dla mnie, ale dla mnie stałeś się świętym.

Snieżana przerwała młodemu człowiekowi:

- Irytuje mnie słowo "święty"! Od razu można wyczuć w nim obłudę i obłudę! Ogólnie rzecz biorąc, jak mówią mądrzy: jeśli polityk żegna się energicznie, oznacza to, że jego ręka szuka twojego portfela! - Dziewczyna stuknęła obcasami i zaśmiała się, śpiewając. - Portfel, portfel, na sznurku. Wiszące na krawędzi lśniącej otchłani! A los czai się za rogiem, trzymając niewidzialną linę!

Dziewczyna spotkała innego faceta. Nadchodzi Sławka. Poza tym przystojny młodzieniec. Tutaj możesz trafić w dziesiątkę.

Śnieżna zabulgotała do Mishki:

- Więc dasz mi tysiąc dolarów?

Młody człowiek zawahał się. A Śnieżna podskoczyła i pobiegła do Sławki. Młody człowiek również niósł w rękach bukiet kwiatów, tyle że tym razem były szkarłatne. Śnieżna podskoczyła do niego i zagrzechotała:

- Witaj, Slaviku! Może zabierzesz mnie do restauracji Emperor?

Młody człowiek pokiwał głową na znak zgody:

- Z pewnością!

Na jego dłoni błyszczał szmaragdowy pierścionek. Ojciec Slavika jest milionerem i zawsze ma pieniądze. To prawda, że lubi za bardzo puszczać ręce, ale Snezhana pokonała chłopaków. Ona, dziewczyna, jest bardzo silna fizycznie i ćwiczyła sztuki walki. To prawda, że preferuje karate bezdotykowe, bojąc się, że ktoś zepsuje jej nienaganną urodę.

Ale zarówno jej siła, jak i rozciąganie są doskonałe. Potrafi poruszać pięścią i nogą.

Slavka krzyknął do Mishki:

- Wynoś się stąd!

Mishka zacisnął pięści:

- Obniż ton!

Śnieżana wyszczerzyła zęby i mruknęła:

- Tak, Mishka, idź, a potem do ciebie zadzwonię!

Slavka zmarszczył brwi i syknął:

- Jak zadzwonisz?

Duża dziewczynka warknęła:

- Nie waż się być o mnie zazdrosny! Spotykam się z kim chcę! Idź Mishka, twój czas minął!

Młody człowiek wycofał się z westchnieniem. Snezhana mrugnęła do Slavki. Jest także przystojnym młodym mężczyzną o rudych włosach i odnoszącym duże sukcesy u dziewcząt. I zakochał się w niej po uszy. Gajówka jest bogatsza i można ją doić. Ale nadal może spać z kimś innym - ci mężczyźni to mężczyźni.

Sławka powiedział:

- Pisałem dla ciebie wiersze!

Snezhana zachichotała i odpowiedziała:

- Poezja? Coś przyciągnęło Was do tych tekstów!

Warbler skinął głową i zaśpiewał;

Miłość jest niebezpieczna, cudowna ścieżka,

Wiedzą o tym wszyscy, którzy dołączyli...

Nie możesz od tego uciec, nie możesz skoczyć -

Otello udusił Desdemonę!

Snieżana roześmiała się i zauważyła:

- To jest zabawne! Chciałbym posłuchać czegoś ciekawego. I zjedz przekąskę w tym samym czasie!

Sława zauważył z powątpiewaniem:

- Ubrałeś się zbyt skromnie jak na restaurację Cesarz, o najwspanialsza!

Śnieżana stwierdziła stanowczo:

- Więc ubierz mnie!

Slavka skinął głową ukochanej:

- Wszedł! Tam, za rogiem, czeka na nas mój kierowca i samochód!

Śnieżana odpowiedziała chichocząc:

- To cud nad cudami, twój sześciosetny mercedes!

Sławka poprawił:

- To już ósmy setny! Ogólnie rzecz biorąc, mamy wspaniałe marki!

Śnieżana podskoczyła i zakręciła wiatrakiem w powietrzu, śpiewając:

- Dziewczyny są różne - żółte, białe, czerwone. Ale każdy chce tego samego - luksusowego samochodu!

Mercedes nie jest ulubionym samochodem dużej, krągłej dziewczyny Snezhany. To byłby Cadillac albo coś jeszcze większego. Usiedli, kierowcą był czarny Afrykanin i wesoło mrugnął do właściciela.

Po drodze dziewczyna zapytała:

-Próbowałeś robić jakieś interesy?

Slavka podał jej drogie piwo palmowe i zabulgotał:

- Próbowałem tego. W szczególności możesz się wzbogacić sprzedając gry komputerowe!

Śnieżana zgodziła się z tym:

- Popyt tworzy podaż! Mishka pisze wszystkie historie, ale komu one potrzebne?

Sława skinął głową na znak zgody:

- Nigdy nie wiesz. To nie czas na książki. Gry i filmy rządzą teraz! I grafika komputerowa!

Snezhana popijała piwo palmowe z kokosów. Jest smacznie i przyjemnie. Nie jak tanie pomyje. Śnieżna nie lubiła piwa, bała się przytyć. Jest już mięsista. Gdzieś na tej linii balansuje fakt, że dieta nie jest już zbędna. Snezhana dużo je, ale też dużo trenuje. Ma mięśnie brzucha i druciane mięśnie.

Slavka próbuje zapalić papierosa, ale Śnieżana marszczy brwi i mruczy niezadowolenie:

- Po co ci to gówno! Niszczysz swoje zdrowie!

Młody człowiek gasi cygaro i zauważa:

- Moim zdaniem trochę przybrałeś na wadze! Chodzisz na siłownie?

Śnieżana warknęła:

- Nie mam tłuszczu, ale mięśnie! Ale tobie, Slavko, nie zaszkodziłoby się podkręcić. Niedźwiedź cię znokautuje, a ty go znęcasz się!

Slavka prychnął pogardliwie:

- Pisarz niedźwiedzi i botanik!

Śnieżana sprzeciwiła się:

- Nie, jego mięśnie są znacznie większe i bardziej wystające niż Twoje! Jesteś trochę chudy!

Slava odpowiedział poważnie:

- To z natury! Jem dużo. Ogólnie nie podoba mi się, że spotykasz się z Miszką, Wołodią i Saszką. Niewłaściwe jest, aby dziewczyna spędzała czas z różnymi facetami!

Snieżana skrzywiła się i odpowiedziała:

- Wszyscy to przystojni młodzi mężczyźni i jest trochę pieniędzy. Tylko u mnie zachowują się przyzwoicie! Proszę bardzo, też możesz się ze mną umówić.

Sława zauważył ostro:

- Cholera. Może chociaż pogłaszczę cię po nodze?

Śnieżana odpowiedziała stanowczo:

- Jeśli zabierzesz mnie do restauracji, niech tak będzie, pozwolę!

Oboje poszli do sklepu z modą. Slavka jest nieco krótsza od Mishki i zauważalnie cieńsza. W porównaniu do Snezhany ogólnie wygląda na małego, dziewczyna ma szerokie ramiona i jak dużą jest jej klatka piersiowa? Slavka to zauważa i cały czas próbuje się przeciągnąć i stanąć na palcach.

Przeciwnie, Śnieżna zaczyna się garbić. Jest dość wysoka jak na dziewczynę i nie podoba jej się to. Nie wszyscy mężczyźni lubią duże dziewczynki, zwłaszcza miliardery. To prawda, że \u200b\u200bjasne piękno to rekompensuje, chłopakom nie ma końca.

Ale czasami Snezhana zaczyna rozwijać kompleksy.

Tak naprawdę jest już doświadczoną dziewczyną. W wieku dwunastu lat udało jej się trafić do szkoły specjalnej za złamanie jednemu chłopcu nosa, a drugiemu wybicie oka. Spędziłem tam prawie rok. Cóż, nie było tam nic szczególnie strasznego. O ile dziewczyny nie są zbyt zdenerwowane, jest wiele kamer wideo. Ale jedzenie było dobre, a dla bezpretensjonalnej wiejskiej dziewczyny siedzenie jest normalne. W szkole specjalnej jest sala komputerowa i basen, zabierają cię na wycieczki i tylko dwie godziny terapii zajęciowej dziennie. W domu Snezhana pracowała znacznie więcej.

Jej rodzina popadła w duże długi, a dzieci wbrew prawu musiały żyć jak za czasów carskich.

Snezhana odsiedziała wyrok, a nawet się nim afiszowała. Podoba mi się, jest super. Była zdolną dziewczyną i wstąpiła na Moskiewski Uniwersytet Państwowy bez kumoterstwa. Wyróżniała się absolutną pamięcią, a Snezhana, przeczytawszy raz podręcznik, odpowiedziała bez wahania.

Ale jednocześnie bardzo zdolna dziewczyna nie lubiła się uczyć. Opuszczałem wykłady i ogólnie starałem się jak najmniej chodzić na uniwersytet.

Ostatnio Snezhana zainteresowała się grami komputerowymi. I co? Weź swojego iPhone'a i graj, nawet podczas pływania.

Slavka sam wybrał jej ubrania. Młody człowiek wypłacił pieniądze z karty, wybierając rzeczy modne, drogie i piękne.

Snezhana podziwiała się w lustrze. Wyróżniała się urodą wojownika. Muskularne ciało, wąska talia i luksusowe biodra z wysokim biustem. Może za szerokie ramiona i mocna szyja - typowa amazonka.

Twarz o nieskazitelnych rysach, jak posąg starożytnej greckiej bogini. Prawdopodobnie tak rzeźbiarze z Hellady przedstawialiby Artemidę lub Atenę.

Śnieżana westchnęła. Niestety, wielu mężczyzn kocha delikatne i drobne kobiety. Ma też urodę wojownika.

A nie jest łatwo wybrać dla niej suknię balową, która będzie dobrze pasować!

Ale jakoś, jakoś ją ubrali.

A Slavka przyniosła jej nawet naszyjnik ze sztucznych diamentów. Do cholery, chciwy gościu, mógł być zrobiony z prawdziwych kamieni!

Snezhana trochę się podziwiała. Więc jeszcze bardziej przypomina księżniczkę ze średniowiecza. Chyba, że twarz jest zbyt ciemna.

Sławka zauważył:

- Nie zaszkodzi trochę wybielić twarz! I ma ciemną karnację, jak Azjatka!

Śnieżana sprzeciwiła się:

- Mam aryjskie rysy twarzy. Nigdy nie używałam kosmetyków i nie zamierzam!

Slavka odpowiedział z westchnieniem:

- OK. Wiesz lepiej.

Spryskali Śnieżnę drogimi perfumami, a ona, tak elegancka i luksusowa, poszła za Sławką. Przebrał się także w smoking z muszką i założył cylinder. Jednak to sprawiło, że wydawał się jej mniej szanowany - chłopiec w dżentelmeńskim garniturze.

Powoli opuścili lokal i wsiedli do pięknego samochodu.

Slavka logicznie wspominał:

- Najbogatszy tłum w restauracji będzie znacznie później, w ciągu dnia mają sprawy do załatwienia. Może na razie się zabawimy?

Śnieżana odpowiedziała niepewnym tonem:

- Jeździjmy po Moskwie!

I włączyłem iPhone'a. Nie mogła się doczekać, kiedy zacznie grać. To rzeczywiście postęp: pobierasz dowolne gry z Internetu i skaleczysz się. To prawda, że istnieje niebezpieczeństwo. Uzależnia bardziej niż alkohol.

Śnieżna odgrywa swoją ulubioną rolę: jest królową, która podbija inne państwa. Oczywiście musimy zbudować armię, pobudzić gospodarkę i tak dalej. A to wymaga pieniędzy i zasobów. Ale dzięki Mishce - zasugerował kod oszusta. A teraz stworzyła dla siebie zasoby, wyprodukujmy wojska i przenieśmy je do innych stuleci.

Na przykład walczą z tobą za pomocą karabinów na koniach i archaicznych armat. I bombardujecie ich bombami atomowymi i ogromnymi czołgami. Bez żadnych wątpliwości i uzasadnień.

Śnieżna nie lubi dużego wysiłku. Rzuca armadę XXI wieku na armie XVI wieku. I cieszy się z bicia. Czego jeszcze potrzebuje? To dama najwyższej kategorii sportowej.

Snezhana zdjęła buty i zapytała Slavkę:

- Masuj mi stopy, ale nie waż się trzymać rąk powyżej kolan, bo cię uderzę!

Slavka wpadła już w gorącą rękę Śnieżny. Ma heroiczną siłę.

I skromnie masuje jej podeszwy.

Dziewczyna gra dla siebie. Założyłem specjalne wirtualne okulary. Dzięki temu będziesz mógł lepiej widzieć bitwy.

Iluzja całkowitej obecności i tysiące jednostek. A twoje wojska posuwają się naprzód. Tutaj zrzucają bomby atomowe na pozycje wroga. Kiedy jeden z nich upadnie, tysiące wojowników zostaje zwęglonych na raz. Interesująca jest tu także broń chemiczna. On także dymi i unosi się, to są demony, które tańczą.

Snezhana rozbija wroga. Siły są nierówne, choć i tak udało mi się stracić kilka czołgów i kilka helikopterów. I szturmem zdobywa stolicę. Kolejny stan został zdobyty.

Snezhana śpiewała z przyjemnością:

- Jestem jedną z tych królowych, które kochają radość i śmiech, tylko przy zwykłym błaźnie całowanie jest grzechem!

I znowu gra. Kolejna moc do zdobycia. I znowu to samo, jakby w nas uderzyły bomby atomowe.

I zainstaluj lasery w myśliwcach.

Tymczasem Slava masuje twarde podeszwy dziewczyny. Widać, że uprawia sztuki walki i rozbija cegły gołym obcasem. Slavka uważała, że taka żona mogłaby nawet okaleczyć męża. No i bije samego siebie.

Ale młody człowiek naprawdę lubił Śnieżnę. Dzięki niej czujesz się niezawodnie chroniony. Taka kobieta nie pozwoli, aby jej mąż się obraził!

Slavka pomyślał, co by było, gdyby Śnieżana została zahipnotyzowana? Ogólnie rzecz biorąc, hipnoza jest taką tajemnicą, że zawsze go pociągała. Władza nad światem - tego chcę!

Jak w jednym filmie: gdzie genialny, choć nieco szalony naukowiec próbował ujarzmić świat wydając polecenia za pomocą fal mentalnych.

Oczywiście byli bohaterowie, którzy mu przeszkodzili. Ale Slavka chciałby się nauczyć, jak podporządkować sobie wszystkich w szeregu.

I zostań cesarzem świata! A co ze Śnieżną - ile ona myśli o sobie!

Snezhana na razie kontynuował grę. Przejęła jeszcze kilka krajów. Wykorzystaj swoją przewagę techniczną. A potem walczyła na morzu. Co też jest naprawdę fajne.

Pancerniki z bronią atomową przeciwko żaglówkom. A z daleka dochodzi bicie. Statki toną, płoną setkami.

Nagle Śnieżnie zrobiło się smutno. Przypomniałem sobie porażkę Japończyków pod wodzą Mikołaja II. I tak, nastrój jest zły. Więc wtedy przegraliśmy.

A dziewczyna zdecydowanie przerwała grę i zaczęła przeszukiwać Internet w poszukiwaniu strategii historycznych.

Cóż, teraz wszystko naprawi. Oto na przykład wojna rosyjsko-japońska z lat 1904-1905.

Slavka lekko odwrócił jej uwagę całując jej nagą, różową piętę. Snieżana potrząsnęła palcem:

- Uważaj, mały draniu! Inaczej to zrobię!

A dziewczyna zręcznie chwyciła Sławę za nos gołymi palcami. Młody człowiek jęknął:

- Och, to boli! Puścić!

Śnieżana roześmiała się:

- No cóż, jesteś maminsynkiem! Ech, niewłaściwi goście już odeszli!

Slavka zgodził się z tym:

- Tak, nie te!

Dziewczyna puściła nos chłopaka i przeciągnęła się od tyłu. Była szczęśliwa i wesoła!

Zasugerował:

- Zjemy przekąskę!

Slavka, znając gusta Śnieżny, zamówiła: ciastka z kremem czekoladowym i koktajl mleczny z kokosami i ananasami.

Dziewczyna chętnie jadła. Snezhana uwielbiała dobre jedzenie.

Beauty jednak zauważyła:

- Zastanawiam się, czy żywność wytwarzana jest z dwutlenku węgla?

Slava zaśmiał się i odpowiedział:

- To jest fantastyczne!

Snezhana logicznie zauważył:

-A iPhone'y są fantastyczne i używamy ich bardzo dobrze!

Slavka odpowiedział niezbyt chętnie:

- Postęp, wiesz. Postęp!

Snieżana we śnie powiedziała:

- Czy polecimy na inne planety?

Slava stwierdził stanowczo:

- Na sam skraj wszechświata!

Snieżana roześmiała się i zauważyła:

- Tak, naukę światła zimą i wiosną powtarzam bez wyjątku wszystkim złym duchom lasu!

Slavik potwierdził:

- Dowcipny. Co nie podoba Ci się obecnie w naszym świecie?

Śnieżana odpowiedziała szczerze:

- Stare kobiety! To po prostu okropne, jakie brzydkie są starsze kobiety!

Slavik zgodził się z tym:

- Tak, brzydki. Chociaż niektórzy po siedemdziesiątce nadal wyglądają wow!

Snezhana błysnęła zębami:

- Kto na przykład?

Slavik odpowiedział chętnie:

- Sofio Rotaru!

Snezhana roześmiała się i logicznie zauważyła:

- To jest chirurgia plastyczna! Fajnie byłoby naturalnie wyglądać na dwadzieścia lat w wieku osiemdziesięciu lat!

Slavik zgodził się:

- Tak, fajnie. Nieśmiertelność to w ogóle cudowna rzecz. Czasem zaczynasz myśleć o starości i zaczynasz się bać!

Śnieżna pisnęła i syknęła:

- Nie rozmawiajmy o smutnych rzeczach. Zastanówmy się lepiej, czy nie powinniśmy na przykład nakręcić jakiegoś filmu?

Slavik odpowiedział z westchnieniem:

- Zrobienie dobrego filmu jest drogie!

Śnieżana zasugerowała:

- Jest to możliwe i niezbyt kosztowne. Na przykład o więzieniu dla kobiet. Podobnie jak fakt, że miliarder zgwałcił dziewczynę, a następnie wsadził ją za kratki, żeby uciszyć!

Slavik logicznie zauważył:

- Nie jest to nowy temat. Chociaż to naprawdę nie jest takie drogie! Czy myślałeś kiedyś o samodzielnym występie w filmach?

Śnieżana odpowiedziała szczerze:

- Jeszcze nie, ale co?

Slavik logicznie zauważył:

- Masz taki wygląd... Grać różne królowe i wojownicze księżniczki. Jednocześnie zarabiałbym pieniądze! Tak bardzo kochasz pieniądze!

Śnieżana skinęła głową, zgadzając się:

- Więcej niż chłopaki! Dobry pomysł, muszę spróbować!

Dziewczyna wyobrażała sobie siebie w roli wojowniczej księżniczki. Albo przywódca barbarzyńców. Jak rzuca sztyletem bosymi stopami i przybija czarnego księcia do deski. Tak, to jest piękne. I inne role.

Slavik zasugerował:

- Może weźmiemy pożyczkę i nakręcimy film? Jakiś niedrogi. Tutaj na przykład chodzi o miłość. Romantyczny związek.

Snieżana roześmiała się i odpowiedziała:

- Oczywiscie ze bedziemy! To naprawdę można zrobić za darmo!

Dziewczyna znowu bawiła się strategią. Tym razem historyczny: Rosja przeciwko Japonii. Jednak Śnieżna jakoś bezskutecznie rozpoczęła wojnę i zaczęła marnować jedną bitwę za drugą. Przewinąłem to z powrotem. Byłoby miło podłączyć kod oszusta, ale w czym problem - ona go nie zna do tej gry. Ale uczciwie pokonać Japończyków nie da się.

Dziewczyna jednak potrafi być przebiegła. Lub skorzystaj z otwarcia akademii. Ale jeśli ulepszysz oddziały, będzie to wymagało zasobów, co oznacza, że będzie produkowane mniej piechoty. Zatem wojna rosyjsko-japońska nie może trwać bez sztuki dowodzenia i kontroli.

Snezhana też nie jest zbyt doświadczona w grach. Po raz pierwszy grała na komputerze w szkole specjalnej, rodzina jej na to nie pozwalała. Ogólnie rzecz biorąc, dziewczyna uznała to za zabawne, że w więzieniu dla dzieci okazało się lepsze niż na wolności. Ale czasy są oczywiście humanitarne. Ale sama Snezhana pracowała od wczesnego dzieciństwa, żyła w biedzie, a jej miłość do pieniędzy jest całkiem zrozumiała.

I hobby związane z grami. Widocznie za mało się bawiłem jako dziecko. Ale wszystkie gry są inne i bardzo kolorowe. Podłączasz okulary do iPhone'a, łączysz się z Internetem i czujesz się jak w bajce.

Okulary zapewniają trójwymiarowy obraz gry, a miniaturowe słuchawki zapewniają dźwięk. Możesz nawet grać, co chcesz podczas wykładu.

To naprawdę postęp!

A teraz Śnieżna chce wygrać bitwę morską i nie potrzebuje niczego więcej... A statki są widoczne w kolorze, trójwymiarowo, z dymem, eksplozjami pocisków i biegnącymi marynarzami. Doskonała grafika komputerowa. Bitwę można oglądać zarówno z daleka, jak i z bliska. Wydajesz polecenia, wskazujesz kierunek ognia lub uderzasz strzałą. Można oczywiście skorzystać z doradcy wojskowego, ale to nie to samo. A doradca nie jest najlepszy w dowodzeniu. Nie mogą wygrać, jeśli nie ustawisz gry na minimalnym poziomie trudności.

Po kilku niepowodzeniach Snezhana właśnie to zrobiła. Bardzo łatwy poziom i już korzystając z doświadczenia w grze, zdecydowałem się na niego. Udało jej się więc nieco urozmaicić grę i ostatecznie pokonać Japończyków.

Nadal jest fajną dziewczyną. I są przeciwko niej takie siły. Aby nie uległa wrogom. Przynajmniej Śnieżana tak uważa, chociaż na bardzo łatwym poziomie wygrywa z trudem. Gra to nadal gra. I dochodzi do śmiertelnej bitwy.

Dziewczyna przestawia statki i napiera z rozpaczą kobry złapanej w pułapkę. I przechodzi do ofensywy. Przekaż i zyskaj. I przekaż darowiznę ponownie. Więc dochodzi do taranowania. Japończycy przegrywają. Ponieważ na bardzo łatwym poziomie ich statki są zbyt delikatne i podatne na ataki. Przebijają się przez nie dokładnie. Rosyjskie pociski penetrują obie strony jednocześnie. I mniejsza dokładność.

Na lądzie jest tak samo i możesz cieszyć się swoimi sukcesami. Chociaż nawet tutaj trzeba ciężko pracować, aby wygrać.

Śnieżana wyszczerzyła zęby i zauważyła:

- W historii świata są różne rzeczy... Ale ja wygrywam!

Dziewczyna po kilku zwycięstwach na morzu i lądzie wylądowała w samej Japonii i trochę cieszyła się grą i zwycięstwami na obcym terytorium. Stało się możliwe podejmowanie bardziej optymalnych decyzji i wykonywanie manewrów obejściowych.

Snezhana nawet się rozweseliła. I zaczęła skakać w górę i w dół na krześle. I śpiewaj z wściekłością:

- Potężny "Varyag" pokonuje wrogów i nie okaże litości samurajom!

Slavka nie jest tak pasjonatem gier jak Snezhana. Tak naprawdę od najmłodszych lat grał we wszystko. I nie ma z tego powodu żadnych kompleksów. Jeśli musisz coś zrobić, to musisz to zrobić!

Jednak Slava nie jest przeciwny dobrej zabawie. Im więcej możesz masować podeszwy dziewczyny.

Młody człowiek także założył okulary dla siebie... I tym razem zabawa była kosmiczna.

I bardzo interesujące... Wiele dziewcząt w bikini walczy i wchodzi na pokład statku kosmicznego.

Wśród bohaterek: Natasha, Zoya, Aurora, Maria. Słynna czwórka to córki bogów. Walczą w kosmosie, używając magii i najnowocześniejszej technologii. Wycięli orków w korytarzach pancernika i przebili się przez czołgi abordażowe. Idą naprzód i pokonują wroga uśmiechami i jasnymi uśmiechami. Promienie słońca wylatują z perłowych zębów wirtualnych dziewcząt, uderzając w różne stworzenia.

Slava działał, ciesząc się grą i pięknem ciał dziewcząt...

Czy statki kosmiczne same szturmują? Tak, takie dziewczyny rozpracują diabła w ciągu dnia!

Bitwy kosmiczne są zawsze ekscytujące i przyciągają klientów. W branży gier można zarobić mnóstwo pieniędzy. Zwłaszcza, gdy magia i technologia są mieszane. A kiedy w grze jest wiele pięknych dziewczyn. To najlepszy smak wszechczasów!

Slava grał, a dziewczyny gołymi palcami rzucały bumerangi, które wirowały i rozrywały wrogów na kawałki. Wojownicy uderzają orków w skoku i rozbijają im wyszczerzone usta.

Sława syknął z wściekłości:

- Nikt nas nie zatrzyma, nikt nas nie pokona! Złe dziewczyny miażdżą wroga! Złe Dziewczyny - Pozdrowienia dla Bohaterów!

Jeden pancernik zostaje schwytany, a wojownicy przeskakują na następny. W tle przemykają nagie, okrągłe szpilki wielu dziewcząt. Wszystkie są tak różne, a jednocześnie wspaniałe.

Ogólnie rzecz biorąc, zapotrzebowanie na gry zauważalnie wzrosło, gdy zaczęli wypuszczać seriale z dziewczynami w bikini. Mężczyźni, zwłaszcza nastolatki, lubią, gdy dziewczyny noszą minimum ubrań... Zwłaszcza jeśli jest wielu wojowników z różnych stron.

Zgłodniały Slava zrobił sobie przerwę od gry... I zamówił kilka hamburgerów i kebabów.

Żarłoczny Snezhana również był rozproszony. I użyła swoich ostrych zębów. Zaczęła rozrywać świeże mięso i gwizdać:

- Moja słodka i delikatna bestia! Kocham Cię bardzo - uwierz mi! Moja słodka i delikatna bestia!

Dziewczyna rozkoszowała się soczystym mięsem, rozdarła je i zjadła. Slavka zauważył z miłością:

- Jesteś taką uroczą tygrysicą!

Śnieżana potwierdziła:

- Jestem potworem z piekła rodem!

I polizała srebrny szpikulec. Uwielbiała jeść i mogła jeść dużo. Nic dziwnego, że ma w sobie tyle energii i siły. Ale jednocześnie dziewczyna wyróżniała się wdziękiem i szybkimi ruchami. Miała już czarno-czerwony pas w karate bezkontaktowym i łamała ciężkie deski. Można podzielić na trzy cegły. Ma siłę konia pociągowego. Nawet Snezhana wystąpiła ostatnio kilka razy w programie strongwoman wśród kobiet i otrzymała trochę pieniędzy.

W ogóle Śnieżna oszczędzała dla siebie... Mogła wejść do restauracji Cesarz na własny koszt, ale jak mogła nie wykorzystać swoich licznych fanów. Ogólnie rzecz biorąc, dobrze jest mieć do czynienia z młodymi mężczyznami. Możesz je promować za pieniądze, nie chodząc spać. Starsi mężczyźni są bardziej praktyczni i mają tyle czasu, że nie da się ich doić, nie sprzedając ich ciał!

Wiele dziewcząt zachowuje się w ten sposób. Faceci są dojeni i uwodzeni z uczuciem, ale nie spieszy im się z miłością. Chociaż oczywiście chcesz.

Śnieżna nie może się powstrzymać. Jej młode, bardzo silne ciało jest tak spragnione uczuć. Trzeba nawet brać pigułki, żeby obniżyć podekscytowanie. Nie, tylko te panie, które grają ciężko, aby zdobyć duże pieniądze!

Można to zobaczyć w filmach i powieściach. Drażnij chłopaków, a dadzą ci wszystko na srebrnej tacy.

Snezhana poprosiła o więcej grilla:

- Daj mi więcej!

Slavka zauważył z niepokojem:

- Ile ważysz?

Śnieżana odpowiedziała szczerze:

- Dziewięćdziesiąt kilogramów!

Sławka gwizdnął:

- Wow! Dlaczego jesteś taki gruby!

Śnieżana poczuła się urażona:

- Widziałeś mnie w bikini! Nie mam ani kropli tłuszczu, tylko mięśnie!

Slava spokojnie zauważył:

- Musimy przejść na dietę!

W odpowiedzi Śnieżana zaśpiewała:

- Czasem uczucia wpędzają nas w depresję,

Ale opinia ludzi jest znana od dawna...

Kto jest duży, jest dziełem sztuki,

A powinno być dużo dobrego!

Slavka zamówił przez komórkę więcej grilla. Następnie wypili drogi napój, a Śnieżna zjadła szaszłyk i popiła go czerwonym płynem.

Dziewczyna rozweseliła się i zaśpiewała:

- Woda ognista

Napełnij swoją szklankę...

Razem z szatanem -

Wypijmy za metal!

Slavka zapytała Śnieżanę z uśmiechem:

- Nie boisz się Boga?

Dziewczyna odpowiedziała stanowczo:

- NIE!

Sława uśmiechnął się:

- I dlaczego?

Śnieżana odpowiedziała poważnie:

- Nie boję się postaci z bajek! Boisz się Koszczeja czy Baby Jagi?

Slavka racjonalnie zauważył:

- Cóż, tylko najmniejsze dzieci wierzą w Koszczeja lub Babę Jagę, ale wiele, nawet bardzo wysokich rangą osób, wierzy w Boga!

Snieżana zauważyła cynicznie:

- Politycy to pretendenci! Dla nich religia to albo biznes, albo flirt z elektoratem. Pod rządami sowieckimi publikowano dobre książki, w których Biblia była eksponowana od dawna!

Slavka skinął głową na znak zgody i potwierdził:

- Prowadzenia działalności gospodarczej! Każdy chce zarabiać pieniądze i nie można temu zaprzeczać! Taka jest ludzka natura!

Śnieżana zaśpiewała z wściekłością fragment pieśni Karabasa:

- Ale żeby tylko zgarnąć wszystko ku twojej wielkiej radości! Ale żeby tylko zgarnąć wszystko ku Twojej wielkiej radości! Ku Twojej wielkiej radości!

Slavka też poważnie przypomniał:

- Ale ściśle rzecz biorąc, nie ma stuprocentowego dowodu na to, że Boga nie ma!

Śnieżana stwierdziła stanowczo:

- A ateiści nie mają nic do udowodnienia! Ciężar dowodu powinien spoczywać na wierzących!

A dziewczyna znów zaczęła jeść tłuste mięso. Grube piękno. Jest w niej tyle wdzięku i dzikości - aż po parter.

Slavka skromnie zauważył:

- Na świecie jest oczywiście mało sprawiedliwości, a szczęście często sprzyja złu!

Śnieżana zgodziła się z tym:

- Najbardziej udanym władcą jest Czyngis-chan. Ale on nadal jest bestią! I nie dotrzymał słowa!

Sława potwierdził:

- I wjechał konno do meczetu! Tak, to jest mocny cios dla każdej religii!

Snezhana napisała na Twitterze:

- Ziemia jęknęła pod piętą Czyngis-chana, nie ma na świecie odważniejszego niż rosyjski Iwan!

A dziewczyna roześmiała się i bardzo zręcznie przekręciła bosymi stopami srebrny szaszłyk w ósemkę, pokazując po raz kolejny swoją niezwykłą siłę.

Slavka, patrząc na to, poczuł zdenerwowanie. Kiedy tak potężna dziewczyna jest obok ciebie, mimowolnie czujesz się zawstydzony i boisz się, że zostanie przez nią uderzony!

Snieżana zauważyła z powagą:

- Wszystko, co istnieje na świecie, zależy od wysokości nieba! Ale nasz sukces, ale nasz sukces zależy tylko od nas!

Slavka sprzeciwił się temu:

- Nie, wiele w naszym świecie zależy od trywialnego szczęścia! Niektórzy to miliarderzy o przeciętnych zdolnościach, inni to geniusze umierający w biedzie!

Śnieżana wypaliła:

- Van Gogh!

Sława potwierdził:

- Otóż to!

Dziewczyna zapytała z powątpiewaniem:

- Czy myślisz, że istnieje przeznaczenie?

Sława wzruszył ramionami:

- Może!

Beauty zmarszczyła brwi i zapytała ponownie:

- To znaczy, że istnieje Bóg?

Slavka odpowiedział kręcąc głową:

- Jedna połowa mnie w niego wierzy, a druga nie... Ale może nie wszystkie scenariusze naszego życia zostały napisane przez nas!

Snezhana śpiewała z rozmachem:

Wyobraź sobie tę sytuację

To, co się spełni, jest nam znane z góry ...

I po co więc wątpliwości, zmartwienia,

Wszystko na świecie zapewni - harmonogram!

Dziewczynka wygięła plecy w łuk i dalej śpiewała przebojową piosenkę z filmu dla dzieci:

I przeciwstawiamy się burzom,

Z tego i dlatego...

Żyć w świecie bez niespodzianek -

Niemożliwe dla nikogo!

Niech szczęście, porażka,

Na huśtawce - w górę i w dół,

Tylko w ten sposób, a nie inaczej!

Tylko w ten sposób, a nie inaczej!

Niech żyje niespodzianka!

Niespodzianka! Niespodzianka!

Niech żyje niespodzianka!

Slava szczerze zauważył:

-Masz taki piękny i mocny głos. Może jeśli chcesz pieniędzy, powinieneś wyjść na scenę?

Śnieżana odpowiedziała z westchnieniem:

- Nie słyszę!

Sława był zaskoczony:

- Tak? Gdybyś nie miał słuchu, nie śpiewałbyś tak dobrze!

Dziewczyna roześmiała się i mruknęła:

- Tak, dobrze słyszę! Ale jakoś nie udało się zostać piosenkarzem. Chociaż może, jeśli ukończę Moskiewski Uniwersytet Państwowy, spróbuję pójść do szkoły teatralnej!

Slavka zauważył, ściszając głos:

- Masz wiele talentów!

Śnieżana odpowiedziała marszcząc brwi:

- Niestety, nie jestem zbyt dobry w granie w gry komputerowe! Na normalnym poziomie nieustannie niszczę strategie komputera!

Slavka zaproponowała:

- Użyj kodu oszustwa!

Dziewczyna zauważyła kapryśnie, ponownie kręcąc zakrzywionym szaszłykiem gołymi palcami u nóg:

- Niestety nie znam wszystkich kodów!

Slava uśmiechnął się i zaproponował:

- Poszukaj kodów oszustwa w Internecie. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę kody i nazwę gry!

Śnieżana powiedziała poważnie:

-Spróbuję!

A dziewczyna ponownie założyła wirtualne okulary i weszła do Internetu. Jest mnóstwo rzeczy, których nie ma w internecie. I możesz oglądać i odtwarzać wszystko. Trzeba tylko umieć korzystać z wyszukiwarki. Inaczej nie znajdziesz wszystkiego. I tak wszystko, co międzynarodowe i chwalebne, jest dostępne.

Dziewczyna zaczęła szukać kodu do gry cywilizacyjnej. Miała dość japońskiego towarzystwa. A oto taka gra: cywilizacja historyczna. Zaczynasz z wyboru: Księstwo Moskwy, Mongolia, Mandżuria, Rzym, Egipt i tak dalej... A potem, dopóki nie podbijesz świata, bawisz się sobą. Snezhana po prostu nie była w stanie zebrać potrzebnych pieniędzy. Strategia jest złożona. Kopalń złota nie ma tu pod nogami, trzeba je jeszcze zdobyć. A głównym źródłem dochodów na początku są podatki, a także handel.

Ale podatki zostaną podniesione, populacja zmniejszy się, wzrośnie przestępczość, a pieniądze zostaną skradzione ze skarbca. A jeśli zrobisz niewiele, zabraknie pieniędzy. Łącznie z armią, co oznacza, że sąsiedzi zaatakują.

Ogólnie strategia tutaj jest bardzo złożona, a wrogowie pochodzą z epidemii, policja z przestępczości, architekci z zawalenia się budynków. I akademie, i uniwersytety, i szkoły skrybów, i biblioteki. A rozrywki wciąż jest mnóstwo. A jednocześnie podboje.

Moja głowa pęka od nadmiaru obowiązków. No i jest jeszcze opinia publiczna na temat miasta i poziom zamożności. Im wyższy poziom zamożności, tym więcej zbierasz podatków. A do poziomu dobrobytu potrzebujemy tak wielu różnych towarów i gałęzi przemysłu.

Tak, nie możesz obejść się tutaj bez kodu oszustwa. Plus kolejna wpłata środkami na postęp i przejście do kolejnych stuleci. To złożona strategia, próbowała grać Śnieżna, zdejmując buty dla Księstwa Moskiewskiego z czasów Iwana Kality. Wszystko zaczynasz z minimalnymi zasobami i pięcioma ciężkimi pracownikami. Budujesz domy i przyciągasz imigrantów. I poszerzasz swoje imperium. Możesz grać w tę strategię przez kilka dni. Jakie to skomplikowane. I rozszerzanie. Z różnymi domami i mapami świata.

Ale handel to także delikatna sprawa. Trzeba zapłacić za dostawę, za otwarcie trasy. Im dalej zajdziesz, tym trudniejsza będzie gra, droższy handel i mniejsze korzyści!

Zwykle dziewczyna szybko się załamywała, nie mając czasu na rozwój i ginęła pod ciosami nomadów już w pierwszym nalocie, nie mogąc stworzyć armii.

Snezhana znalazła kod oszustwa i pobrała go dla siebie... Włączyła minimalną prędkość. Pieniądze pojawiły się na koncie. A teraz jest łatwiej, kupuj żywność, opieczętuj pracowników i domy. Przyciągaj imigrantów. Wszystko będzie bardzo fajne!

Śnieżana zaczęła budować drogi i nową Moskwę, a następnie koszary z żołnierzami. Łucznicy, włócznicy i ulepszeni muszkieterowie. Wszystko da się zrobić dość szybko.

Jest po prostu zbyt wiele różnych opcji. Nadążanie za wszystkim jest niezwykle trudne.

Śnieżna jednak nie tylko uwielbia walczyć, ale także zarządzać i poprawiać standardy życia ludzi. Oto przykład: poprawa rolnictwa. Sam len, żyto, pszenica, jęczmień, groch, dynie. Rybołówstwo, produkcja mięsa itp.

Zabawiaj ludzi muzykami, budkami, żonglerami, tancerzami, graczami w senet i ogrodami zoologicznymi. Krótko mówiąc, zrobić coś na wzór prawdziwego życia na wsi. Gdzie powinny być kostnice i dentyści. I muszkiety, i piski, armaty i inne części. Gdzie lepią naczynia z gliny i warzą piwo. I wiele, wiele innych!

I oczywiście, gdy kraj się rozwija, dokonujesz podbojów. I Snezhana odnosi sukcesy pod tym względem. Po pierwsze, aneksja sąsiednich miast. Dziewczyna jest zwinna.

Nieuczciwy kod działa ponownie. Ogólnie rzecz biorąc, na początku jest to trudne, ale potem gra staje się łatwiejsza. Trzeba tylko wiedzieć, jak kontrolować wojska. Można jednak także używać liczb. Rzucasz ich do ataku... I zasypujesz wroga trupami. Ale mur został podważony i miasto zostało zdobyte.

Śnieżnę pochłonęła gra i niechętnie przerwała, gdy Slavka dotknął jej nogi i powiedział:

- Już zbliżamy się do restauracji! Załóż swoje buty!

Snieżana niechętnie odeszła od tej strategii. Właśnie zbudowała katedrę i nadal chciała się wyróżniać i popisywać.

Tak, możesz w ten sposób podbić cały świat, nawet w grze. No dobrze, o czym ona marzyła?

Miliardera należy złapać - to najważniejsze!

A gry poczekają!

Już z zewnątrz restauracja Emperor zachwycała swoim luksusem. Prawdziwy pałac w stylu barokowym. Bardzo bujny i genialny. Przy wejściu strzeżona jest ochrona z rasowymi psami. Na straży stoją potężni faceci w kamizelkach kuloodpornych i z walkie-talkie.

Śnieżna wyglądała na nieco wymiętą, choć luksusową. Poza tym jej sylwetka jest zbyt wysportowana jak na damę. Jednak spojrzenie dziewczyny jest bardzo aroganckie.

Pewnie znali już Slavkę. Ogromny ochroniarz zażartował nawet na temat zbyt dużej dziewczyny, która została jego dziewczyną, i chudego Slavika, który wyglądał jak nastolatek. Odpowiedział całkiem przyjacielsko:

- To jest mój dach i bezpieczeństwo!

Potem weszli po marmurowych schodach. Taka walcząca i potężna para. Zwłaszcza dziewczyna o szafirowych oczach. To piękno, które przyciąga uwagę każdego.

W restauracji znajdują się stoły wykonane z drogiego drzewa sandałowego i wiele luster. Akwaria ze złotymi rybkami, pięknymi tańczącymi dziewczynami, a nawet wojownikami bez zasad. Można usiąść i bawić się meczami bokserskimi, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Podziwiaj różnorodność ryb i stworzeń morskich. Była nawet klatka z tygrysem i piękna dziewczyna w bikini tańcząca z drapieżnikiem.

Slavka usiadła przy osobnym stoliku i złożyła pierwsze zamówienie. Służącymi były dziewczyny w krótkich spódniczkach, z półodkrytymi piersiami, w luksusowych sukienkach i na wysokich obcasach. Naturalnie bardzo piękna, choć z nadmierną ilością makijażu.

Coś w rodzaju hologramu z migającym menu. Wybór jest oczywiście kolosalny - przyprawia o zawrót głowy. Śnieżana jednak niemal natychmiast powiedziała:

- Trąba słonia z przyprawami, kiełbaskami wężowymi i filetem z rekina! A także kotlety z żyrafy! I najdroższe wina, leżakujące dwieście lat!

Sławka potrząsnął głową:

- Wow! Spowoduje to opróżnienie karty elektronicznej, będzie mnie to kosztować pieniądze od mojego ojca!

Snezhana zachichotała i odpowiedziała:

- A mężczyzna czasami myśli o całych fortunach dla dobra kobiet! Czy nie jesteś mężczyzną? - Głos dziewczyny stał się marudny. - No cóż, bardzo chciałem spróbować trąby słonia, zwłaszcza gdy czytałem Plutonię.

Sława był zaskoczony:

- Co jeszcze czytasz?

Śnieżana odpowiedziała szczerze:

- Kiedy w szkole specjalnej pozbawiono mnie możliwości uczęszczania na zajęcia komputerowe w szkole specjalnej za uderzenie dziewczynki w głowę, przeczytałem to z nudów. A wiadomo, czytanie też ma swój urok!

Sławka gwizdnął:

- Byłeś w szkole specjalnej?

Śnieżana skinęła głową:

- Tak, prawie rok... Zraniłem kilku chłopaków!

Slavka zapytał ze zdziwieniem:

- I po co?

Śnieżana odpowiedziała chętnie:

- Śmiali się, że przyszedłem do szkoły boso! I ogólnie jakoś nawet wieśniacy mnie nie lubili. Nasza rodzina była zbyt biedna. Jako jedyna w klasie nie miałam smartfona ani nawet banalnego telefonu komórkowego. Chodziła boso, dopóki nie spadł śnieg, a czasem po śniegu. I w ogóle, do cholery, nawet jak na wieś byłem zbyt... wiejski!

Sława skinął głową na znak zgody:

- Cienki! Dam ci wszystko, o co poprosisz!

Śnieżana dodała:

- A także język kangura w sosie bananowym!

Slavka z ciężkim westchnieniem znokautował rozkaz. Z jej konta wypłynęło dwanaście i pół tysiąca dolarów. Tak, ta Śnieżna to droga drobnostka.

Dziewczyna wybrała sztućce wykonane ze złota płatkowego i bardzo dobrego wykonania. Widelec w jednej ręce, nóż w drugiej. Zamówienie dotarło szybko...

Trąba słonia była przyprawiona i pachniała wyśmienicie. Kiełbaski wężowe zmieszane z owocami, faszerowany filet z rekina i kotlety z mięsa żyrafy.

Nieco później w galarecie pojawiły się języki kangurów. Jedzenie wystarczyłoby dla tuzina dorosłych mężczyzn. Szczególnie długa trąba słonia. Ale dla Śnieżny nie ma uprzedzeń. Zaczęła jeść z całych sił. I nawet zamruczała z przyjemnością:

- Cudowny słoń!

Rzeczywiście smak pnia nasączonego przyprawami jest niepowtarzalny. Snezhana smakowała to. Slavka siedział ponury i z lękiem myślał o tym, w co się wpakuje dzisiejszego wieczoru. Tak, dziewczyna jest chciwa.

Wypiwszy połowę kufra, Śnieżna zaczęła jeść wolniej i ze smakiem zaczęła popijać z kryształowego kieliszka dwustuletnie wino, które było niezwykle smaczne. Lepiej nie spieszyć się z jego spożyciem i przepuszczeniem przez język.

Dziewczyna zapytała Slavkę:

-Czy czytałeś "Plutonię"?

Młodzieniec odpowiedział ze smutkiem w głosie:

- NIE! Właśnie przeczytałam w internecie streszczenie, że opowiada o podróży do wnętrza Ziemi. Ale nie miałam czasu tego przeczytać!

Śnieżana mruknęła:

- Książka podobała mi się. To prawda, zakończenie jest złe. Ale ogólnie, może w centrum Ziemi rzeczywiście jest pustka?

Slava odpowiedział z powątpiewaniem:

- Znaleźliby pustkę. Teraz wiedzą, jak to zrobić!

Snieżana roześmiała się i włożyła do ust kawałek mięsa. Przeżuła i zaproponowała:

- Zróbmy film o "Plutonii" i nowym świecie!

Slavka zauważył z powątpiewaniem:

- Film o nowym świecie potrzebuje dużego budżetu!

Snezhana zachichotała i zauważyła:

- A co jeśli użyjemy grafiki komputerowej?

Slavka wątpił:

- Gdyby wszystko było takie proste, nie wydano by milionów dolarów na hity kinowe.

Śnieżna zjadła kotlet z żyrafą. Wydawało jej się, że jest lepsze od wieprzowiny, a w każdym razie droższe. Nie tak tłusty, ale soczysty. Dziewczyna oblizała wargi i zaproponowała:

- A gdybyś zrobił film o kanibalach... byłby i tani, i wesoły!

Slavka zauważył z uśmiechem:

- Dlaczego w Ameryce filmy o seryjnych mordercach i maniakach cieszą się taką popularnością?

Śnieżana skinęła głową, zgadzając się:

- Właśnie dlatego?

Sławka wyjaśniła:

- Budżet takich filmów jest bardzo mały, ale są pewne opłaty. Tanie i smaczne!

Snieżana uśmiechnęła się i powiedziała nosowym głosem:

- A co z maniakalnym wampirem? W roli głównej ja!

Slava zauważył z uśmiechem:

- Coś jest w tym pomyśle... Możesz spróbować! Może przy tak kolorowej damie jak Ty będą spore opłaty!

Śnieżana zauważyła:

- Na przykład film "Bashka" był bardzo niskobudżetowy, ale dzięki Valuevowi zebrał tyle pieniędzy!

Warbler odłamał część kiełbasek wężowych. Jest drogi, ale smakuje jak kurczak, z tą różnicą, że przyprawy nadają mu szczególny smak. Egzotyczny. Ech, dziewczyny są dziś drogie. A królowie byli poddanymi, z nimi było znacznie taniej i łatwiej!

Śnieżana, widząc, że Sławka milczy, zaczęła dokładnie przeglądać salę. Gdzie znaleźć klienta, który nie jest na ostatnim miejscu magazynu Forbes? Póki co na sali są głównie młodzi ludzie. Cóż, to jasne. Starsi ludzie nie mają wystarczająco dużo czasu i energii, aby spędzać czas w restauracjach. Jednak nawet młodzi ludzie mogą być bogaci. Ale Snezhana chciała tylko starszego klienta. Aby szybko się poddał i pozostawił ją bogatą wdową. W przeciwnym razie cierpienie z młodym mężczyzną będzie zbyt długie.

Dziewczyna wyobrażała sobie, jak na przykład kręci filmy. Jak Armagedon Lucyfera.

Istnieją wspaniałe bitwy kosmiczne i ogromne światy gwiezdne. Produkt dużej wyobraźni. Ach te Gwiezdne Wojny. Mają takie kuszące epizody. Ale chcę nakręcić coś własnego. A najlepiej bardziej seksualnie i szczerze. I w ogóle zostać... Nie tyle prezydentem, ile nieformalną królową Rosji. Aby miała realną władzę, ale nie była za nic odpowiedzialna! I zrób to po swojemu. Na przykład, aby oglądać erotykę przez całą dobę i na wszystkich kanałach.

Aby w ogóle panowała wolna moralność i wolność we wszystkim! I żeby prezydent został wyśmiany i uznany za bufona. A co jeśli prezydent jest jak król. Nie powinno być króla - tylko ona powinna zostać królową. I wszyscy się do niej modlą i całują jej bose stopy. Dokładniej, nie jej stóp, ale śladów jej bosych podeszew, a one spadają na ich twarze.

I jest jak bóstwo, drugi Budda w bikini! Snezhana sobie to wyobraziła.

Miliony ludzi na całym świecie klękają przed nią i kłaniają się.

Pojawiło się nawet poczucie wyższości.

Ale gdzie może znaleźć miliardera, który dałby jej górę złota? Ludzie są głodni pieniędzy. Kiedy nadejdzie jej czas. I rozwinie skrzydła na całym świecie. Kiedy przyjdzie jej mężczyzna? Niekoniecznie przystojny, ale bajecznie bogaty - miliarder!

Dziewczyna znów zaczęła jeść kiełbaski wężowe i delektowała się nimi z przyjemnością.

Tak, chciałbym nakręcić coś fajniejszego niż Avatar. Żeby były efekty specjalne i coś tak pięknego.

Snezhana nagle zauważyła dwumetrowych facetów wchodzących do sali restauracyjnej. Cztery na raz. A wraz z nimi siwy starzec w ciemnych okularach, a po jego prawej ręce młoda dziewczyna.

Śnieżna szepnęła nawet drżącym głosem:

- Tylko nie moja żona!

Dziewczyna jest jednak ubrana zbyt skromnie jak na żonę miliardera. Najprawdopodobniej jest to sekretarz. A miliarder Snezhana nie miał wątpliwości, że starzec wyglądał na około siedemdziesiąt do siedemdziesięciu pięciu lat, na jego palcach były pierścionki z prawdziwymi diamentami wielkości orzecha włoskiego. On sam jest oczywiście ubrany we frak, a na rubinowym sercu wisi złoty łańcuszek.

To jest mężczyzna jej marzeń!

Właśnie tego chciała dla siebie: stara, bogata, a najlepiej także nieuleczalnie chora!

Śnieżana zaczęła się uśmiechać, Sławka, zauważając zmianę jej nastroju, zapytała:

- Czy pamiętasz coś szczęśliwego?

Dziewczyna odpowiedziała z radością:

- Tak! Przypomniałem sobie, że muszę zarabiać duże pieniądze!

Slava w pełni się z tym zgodził:

- Pieniądze nigdy nie bolą!

Śnieżana zauważyła rozsądnie:

- Nie możesz żyć na świecie bez pieniędzy! W nich jest majowe słońce, jak powiedział poeta!

Slavka zapytała piękność:

- No cóż, co zamierzasz zrobić?

Snieżana szepnęła do młodzieńca:

- Wyobraź sobie, że się nie znamy! Widziałem ofiarę i rozkazuję ci, żebyś mi nie przeszkadzał!

Młody człowiek natychmiast odgadł:

- Widziałem tego miliardera!

Śnieżana zauważyła ze złością:

-Jeśli spróbujesz się wtrącić, zabiję cię!

Slavka odpowiedział obojętnie:

- To mnie nie przeraża! Po prostu go znam! To Aron Rabinowicz, osiemdziesiąt dziewięć lat, który właśnie pochował swoją piątą żonę! Czy podoba Ci się ten?

Snieżana chętnie potwierdziła:

- To jest właśnie ten moment!

Slava mrugnął i odpowiedział:

- Tak, wyjdź za niego! Następnie swoim temperamentem wprowadź go w śpiączkę!

Dziewczyna roześmiała się i szczerze odpowiedziała:

- Na pewno cię zawiozę!

I chwiejąc się, luksusowe biodra Śnieżny skierowały się w stronę miliardera. Była świetna. Jak prawdziwa Pani Wszechświata. A przy tym kobieta zdrowa jak krowa.

Ochroniarze miliardera zwrócili się przeciwko niej. Dziewczyna zatrzymała się i pisnęła:

- Przepraszam...

Aron Rabinowicz powiedział ochryple:

- Przepuść dziewczynę! Niech zasiądzie przy moim stole!

I usiadł z sekretarzem. Ochrona pozostała na miejscu. Jedna dziewczyna jest z jednej strony bardziej delikatna i drobna, a druga z drugiej. Ale jest mało prawdopodobne, aby ktokolwiek uznał zdrową i dużą Śnieżnę za miniaturę. Jest typową, zdrową kobietą ze wsi.

Aaron zapytał ją:

- Kim jesteś?

Nadmuchała biust i powiedziała:

- Jestem Śnieżka!

Miliarder z uśmiechem ewidentnie sztucznych zębów - bardzo dużych, jak u konia, powiedział:

- Jestem Aron! I masz cudowne imię! Chciałbyś trochę wina?

Śnieżana z dumą odpowiedziała:

- Co pił Napoleon!

Aron skinął głową:

- Niech będzie! Najlepsze wina już czekają na mój przyjazd! Więc wypijesz to, co najlepsze!

Snezhana zachichotała i zauważyła:

- Najlepsze życzenia? To jest zabawne!

Aron potwierdził, kłaniając się piękności:

- Tak, mam najlepsze!

Snezhana wzięła to i zaśpiewała:

- W naszym świecie wszystko niemożliwe jest możliwe, choć trzeba żyć ostrożnie, jak na strzelnicy!

Kelnerki zaczęły serwować nowe pyszne dania. W tym rzadkie zwierzęta.

Śnieżna znów zaczęła jeść i bosymi stopami kręcić złotym widelcem. Jest dziewczyną po prostu ucieleśnieniem zdrowej siły.

Aronowi się to spodobało i wykrzyknął:

- Cóż, jesteś po prostu piękna i kochana!

Snezhana zachichotała i odpowiedziała:

- Mój kolosalny potencjał zawsze będzie poszukiwany!

Dziewczyna nalała do wysadzanego diamentami kryształowego kieliszka wino, które uwielbiał pić Napoleon Bonaparte. Snezhana piła z przyjemnością, delektując się przyjemnym płynem.

Tak, teraz siedzi z prawdziwym miliarderem. Taki, o jakim zawsze marzysz. Stary, bogaty, jeśli Bóg da, nadal byłby beznadziejnie chory!

Aron spojrzał na Śnieżanę i zauważył:

-Masz takie piękne nogi i bardzo zwinne palce! Jesteś taki seksowny i egzotyczny!

Dziewczyna zgodziła się z tym:

- Jestem bardzo seksowna, zwłaszcza gdy szarpię nogami! To jest w każdej żyle mojego ciała!

Aron zgodził się, patrząc na piękność:

- Jesteś pełnią mądrości i koroną piękna!

Śnieżna wsunęła bosą stopę pod nos miliardera. I pocałował ją z przyjemnością. Całował delikatną skórę dziewczyny.

Śnieżna nawet straciła panowanie nad sobą. Dziewczyna zaśmiała się i zauważyła:

- I ty też masz się dobrze! Gorący młody człowieku!

I drapieżnik wybuchnął śmiechem.

Tymczasem Slavka, żeby nie wypalić się z zazdrości, uderzał w klawiaturę iPhone'a, wypuszczając kolejne arcydzieło.

Gerda Kronshtein była zaangażowana w prace nad stworzeniem "Pantery"-2. Słynna i bardzo piękna wojowniczka z trzema partnerkami: Charlotte, Christiną i Magdą. Dziewczyna umieściła silnik i skrzynię biegów razem, w poprzek i przed czołgiem, utrzymując w ten sposób dobre prowadzenie pojazdu i zmniejszając jego wysokość do dwóch metrów. W rezultacie okazało się, że "Pantera"-2 ma pancerz "Tygrysa"-2 tylko z dużymi nachyleniem płyt pancernych i jego bronią, ale waży tylko czterdzieści pięć ton. Umożliwiło to wprowadzenie Panther-2 do masowej produkcji jesienią czterdziestego trzeciego roku, zanim nowa elektrownia była gotowa.

Dodatkowo, ze względu na brak armat 88 mm 71 EL, Panther 2 został wypuszczony z armatą 75 mm, ważącą zaledwie 42 tony, o niskiej sylwetce i mocnym pancerzu. Tym samym Niemcy mieli doskonale chroniony czołg. Czoło kadłuba ustawione było pod kątem 40 stopni od poziomu, a jego górna część o średnicy 150 mm nie została przebita żadną bronią przeciwpancerną, podobnie jak dolna część o średnicy 120 mm. Czoło 185-milimetrowej wieży było nachylone pod kątem 50 stopni, było dość niskie i wąskie, a także nie dało się przez nie nic przebić.

To prawda, że boczny pancerz ma 82 mm, choć jest nieco słaby na zboczach. Ale pojazdy były dość mobilne i dobrze chronione, a wieża wykonała pełny obrót w ciągu dziesięciu sekund! Oznacza to, że dziewczyny stworzyły czołg, który prawie pasował do wojska. Wystarczy dodać trochę więcej boków, ale... Tutaj możesz zainstalować w terenie płyty pancerne 90 mm. I zdecydowanie nie można wziąć "Pantery" pod żadnym kątem.

Nowy czołg wykazał przeżywalność i skuteczność w bitwach. Już podczas kontrataku pod Żytomierzem Krauci byli w stanie dać Panterze-2 drugie życie.

Maszyna ta okazała się skuteczna i stosunkowo mobilna. Zwłaszcza, gdy 900-konny silnik był na to gotowy. Załoga czołgu Gerda brała udział w bitwach.

Mimo mrozu cztery Niemki walczyły boso i w bikini.

Gerda wystrzeliła z armaty 88 mm. Z daleka przebiła przedni pancerz radzieckiego czołgu i syknęła:

- Niech kobra będzie gotowa do skoku!

Wtedy Charlotte też strzeliła. Zmiażdżony trzydzieści cztery. Zdarła z siebie wieżę i napisała na Twitterze:

- Chwała Ojczyźnie.

Następnie Christina strzeliła bardzo celnie. Uderz w radziecki czołg. A ona zaćwierkała:

- O unicestwienie wrogów!

Wtedy Magda strzeliła, używając bosej stopy. Uderzyła w radziecki samochód i zaśpiewała:

- Sen o gołych nogach! Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

I mrugnęła do swoich partnerów.

Cała czwórka walczyła bardzo skutecznie. Już w pierwszej bitwie znokautowała ponad trzydzieści radzieckich czołgów. Wojownicy to bardzo zagorzali wojownicy, których można uważać za nadludzi.

Gerda tak mocno uderzała w radzieckie czołgi, że nawet ryczała:

- Jestem wilczycą ze stalowymi zębami!

Niemiecki kontratak był potężny i tnący. I nowe czołgi odegrały pewną rolę.

Ponadto Krauci wycofali więcej sił z Francji, więc jasne jest, że zimą nie będzie desantów.

W rezultacie udało im się odbić Kijów, a nawet stworzyć kilka kieszeni, odcinając wojska radzieckie od Dniepru.

Sytuację pogorszył fakt, że alianci w obawie przed dużymi stratami zawiesili ofensywę we Włoszech i nie szturmowali Neapolu. Pozwoliło to również Fritzowi przeznaczyć znacznie większe siły na kontratak.

W rezultacie wojska radzieckie poniosły poważną klęskę, a Niemcy zapewnili sobie przyczółek nad Dnieprem.

Zima minęła stosunkowo spokojnie. Wojska radzieckie próbowały nacierać w pobliżu Leningradu, ale już tam czekały. I udało im się odeprzeć atak.

Wiosną alianci rozpoczęli ofensywę we Włoszech. Spotkali się jednak z potężnym kontratakiem wroga. I w końcu znokautowany z kontynentu.

Pojawienie się ME-262 w serii poważnie zmieniło równowagę sił.

Pojazd ten wyróżniał się dużą prędkością przekraczającą 900 kilometrów na godzinę, potężną bronią i wytrzymałością, a także miał mocny pancerz. Stosunkowo duża masa zmniejszała zwrotność pojazdu, ale jego prędkość umożliwiała ucieczkę w przypadku uderzenia w tył, a potężna broń umożliwiała zestrzelenie wroga za jednym zamachem.

Do czerwca 1944 r. w służbie było już ponad tysiąc takich myśliwców i okazali się prawdziwymi bestiami. Dręczyli w powietrzu amerykańskie i brytyjskie samoloty niczym gazele pantery.

Sytuację pogorszył fakt, że Stalin na tle prac wojskowych ciężko zachorował i stracił determinację. Armia Czerwona przeszła do defensywy, co pozwoliło Niemcom przerzucić więcej sił do Francji.

A można było się tylko spodziewać ofensywy aliantów i lądowania w Normandii i Port de Calais. A najmądrzejszy Rommel, który otrzymał od Hitlera nadzwyczajne uprawnienia, przygotował podstępną pułapkę na swojego sojusznika.

Ponadto na niebie pojawił się wielozadaniowy samolot TA-152, będący dalszą ewolucją Focke-Wulfa. Maszyna ta charakteryzowała się także lepszymi właściwościami lotnymi: była szybsza i bardziej zwrotna niż Focke-Wulf, a jednocześnie silnie uzbrojona i dobrze chroniona. Dosłownie dręczyła swoich sojuszników na niebie.

Pojawiło się także działo samobieżne E-10. Tutaj także Gerda i jej zespół dali z siebie wszystko. Samochód okazał się mieć zaledwie 1,1 metra wysokości, ważyć dziesięć ton z silnikiem o mocy 400 koni mechanicznych, a grubość przedniego pancerza pod bardzo dużym kątem wynosiła 82 milimetry. Taki pojazd mógłby nawet odbijać czołowo pocisk IS-2. I spróbuj wpaść w takiego małego diabła dla dwóch członków załogi.

Niewielkie rozmiary działa samobieżnego, słaba widoczność, duża prędkość i zwrotność sprawiły, że pojazd był bardzo skuteczny. A jednocześnie był prosty i tani w produkcji.

A członkowie załogi znajdowali się w nim w pozycji leżącej.

W Normandii alianci wpadli w pułapkę przygotowaną przez Rommla. Ponieśliśmy druzgocącą porażkę. W pojedynkę schwytano ponad milion żołnierzy i oficerów. Kompletny nokaut.

Po czym Churchill złożył rezygnację. A Roosevelt miał atak serca i zachorował.

Po czym alianci, coraz bardziej nękani przez niemiecką flotę okrętów podwodnych, zawarli rozejm z Krautami. Ale Stalin spóźnioną ofensywę w centrum rozpoczął dopiero we wrześniu. Ale Krauci już się tego spodziewali.

Wysłali duże siły.

I nawet zakład na IS-2 nie uzasadnił się: ponieważ Panther-2 stał się bardziej zwrotny i szybszy po zainstalowaniu silnika o mocy 900 koni mechanicznych. Wyposażony był także w ekrany o średnicy 90 mm, które odbijały wszelkie pociski z radzieckich czołgów.

Oczywiście działo samobieżne E-10 jest bardzo dobre. Ma wszystko na swoim miejscu i szybko się odwraca. Zastępując każdorazowo najbardziej chronioną część czołową. A boki mają 52 mm plus rolki. Ale możesz zawiesić ekran 90 mm w terenie. A wtedy nie zdobędziesz jej tak łatwo.

I oczywiście Gerda i jej załoga czołgu na Panterze 2 biorą udział w odparciu natarcia Armii Czerwonej.

To są prześliczne dziewczyny.

Walczą jak zwykle boso i w bikini. To ich wizytówka.

Tutaj Gerda wysłała pocisk, używając gołych palców u nóg. Zmiażdżyła T-34 z dużej odległości i zaśpiewała:

- Jestem wielką wilczycą!

To półnaga lisica!

Wtedy Charlotte strzela, dziewczyna też jest bosa i bardzo fajna. Celnym trafieniem powala radziecki samochód i piszczy:

- Chwała mojej wojowniczości!

To tutaj Christina wkracza do walki.

Po czym naciska dźwignię bosymi palcami i ponownie wypuszcza pocisk. Uderz wroga. Złamał pancerz radzieckiego działa samobieżnego.

I wtedy Magda na ten widok usiadła. Dziewczyna jest bardzo silna i piękna. Użyje także bosych stóp, aby wycelować pistolet w siebie i go pobić. Tym razem zniszczy przedni pancerz IS-2.

I że ma tylko 100 milimetrów długości i nie ma przechyłów pod racjonalnymi kątami.

Dziewczyny są tutaj szalone. I nie pozwalają, żeby orły Stalina upadły. Atak wojsk radzieckich zakończył się fiaskiem.

Gerda po rozbiciu SU-85 żartobliwie zauważyła:

- Nasza armia jest silna, podbija świat!

A bosymi stopami może naciskać przyciski joysticka.

Ale teraz sami Fritz posuwają się naprzód, ale wojska radzieckie również są w silnej obronie. Niemcy przeszli trzydzieści do czterdziestu kilometrów i zatrzymali się. Nastąpiła wymiana nowych ciosów. Przelała się masa krwi. W styczniu Armia Czerwona ruszyła w centrum, ale nie udało jej się tego zrobić.

W marcu 1945 roku Fritz rozpoczął ofensywę ze środka na południe, omijając siły za Dnieprem.

I tutaj Fritzowi poniekąd się udało. Zebrali dużo sprzętu, zwłaszcza czołgi serii E. Szczególnie E-50 okazał się bardzo udany. Z armatą 105 mm i lufą o długości 100 EL, o wysokości mniejszej niż dwa metry i przednim pancerzu 250 mm i bokach 170 mm, pod racjonalnymi nachyleniami. Czołg to potwór, ale jednocześnie dzięki geniuszowi Gerdy masa samochodu nie przekroczyła sześćdziesięciu ton, a silnik został wyposażony w turbinę gazową o mocy 1500 koni mechanicznych.

A w ofensywie to załoga Gerdy testowała pierwszą z najnowszych maszyn.

Oczywiście Panther-2 jest nadal głównym czołgiem III Rzeszy, a takich maszyn jest wiele. I włamują się do sowieckiej obrony.

Gerda jest dumną i twardą dziewczyną, bardzo dziką w ataku. Jest też czterech z nich boso i w bikini.

Piękna wojowniczka, ogólnie super, ale bardzo wstrętna, bo chce zabić naród radziecki.

Gerda strzelała, używając gołych palców u nóg. Uderzyła z daleka w czołg IS-2, penetrując radziecki pojazd.

Po czym piękność wychrypiała:

- Za moją wściekłość!

Charlotte oddała kolejny strzał z dużej odległości. A także przy użyciu bosych stóp. Uderzył sowieckiego trzydzieści cztery. Zerwała swoją wieżę i zapiszczała:

- Jestem najstraszniejszą z Niemek!

I jak ta rudowłosa lisica pokaże język.

Następnie Christina uderzyła pociskiem. Dziewczyna jest bardzo waleczna. A także boso. Radzieckie działo samobieżne zostało trafione pociskiem. Uderz wroga. I zaśpiewała:

- Jestem najstraszniejszy na świecie

Zabijam wszystkich ludzi jak pęd,

A dla tych, którzy nie chcą żyć w pokoju,

Robimy im hara-kiri!

Magda, ta piękność o złotych włosach, również ją uderzyła. Rozbiła samochód, najnowszym SU-100, i zabulgotała lisico:

- Zmierzmy się z naszymi wrogami i zmielmy ich na proszek!

I oczywiście ta Niemka strzela gołymi palcami.

Tak, cała czwórka jest bardzo agresywna i waleczna. Nie da się tego tak łatwo zatrzymać.

Naziści przedarli się przez front i zdołali przedostać się na tyły wojsk radzieckich.

Armia Czerwona opuściła lewobrzeżną Ukrainę i Donbas. Następnie podczas jesiennych bitew Armia Czerwona została całkowicie zmuszona do wycofania się za Don. Tam z wielkim trudem udało się ustabilizować linię obrony.

Najpopularniejszym radzieckim mastodontem, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, był SU-100.

To działo samobieżne jest dość skuteczne i łatwe w produkcji. A jego działo mogło sprawić przynajmniej pewne problemy niemieckim czołgom.

Zatem nazistom nie udało się wykorzystać swojego sukcesu. Zima 1945 roku minęła spokojnie. Potem wiosna.

W maju 1946 r. hitlerowcy przenieśli się do Moskwy. Była to desperacka próba jak najszybszego zakończenia wojny. Tymczasem Japonia była pod ostrzałem nuklearnym armii amerykańskiej. Zrzucono już siedem bomb atomowych i wszyscy byli przekonani, jak poważna jest ta broń nuklearna. Hitlerowi więc spieszyło się, aby jak najszybciej zakończyć wojnę na wschodzie.

Oczywiste jest, że po zajęciu Japonii Stany Zjednoczone zmierzą się także z Niemcami. Tak więc 15 maja rozpoczęła się zdecydowana ofensywa przeciwko Moskwie.

I oczywiście Niemcy rzucili Gerdę i jej załogę do ofensywy. Na Krautów czekała jednak niemiła niespodzianka.

Tak więc oprócz niemieckiej czwórki do bitwy weszła czwórka radziecka.

Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana siedziały na pierwszym w historii ZSRR czołgu IS-7 i przygotowywały się do bitwy.

Te dziewczyny były boso i w bikini, były bardzo piękne i seksowne!

I ta czwórka zabrała się za niszczenie niemieckich pojazdów, nawet potężnego E-50.

Natasza oddała pierwszy strzał, używając gołych palców, dziewczyna entuzjastycznie wykrzyknęła:

- Za ZSRR!

A jej pocisk przebił niemiecki czołg.

Następnie odezwała się Zoya. Dziewczyna o złotych włosach wystrzeliła nowy pocisk za pomocą bosej stopy. Zmiażdżył faszystowskiego mastodonta.

Po czym dziewczyna krzyknęła:

- Za Stalina!

I jak piękność będzie się śmiać na całe gardło.

Wtedy dobrze wycelowany Augustyn chwycił i strzelił. Ona jest tą rudowłosą wojowniczką, która strzela do wroga. Oderwie wieżę z Panther 2 i gruchnie:

- Chwała Rosji!

I pokaże swój język.

Ale za pomocą gołych palców, gdy Swietłana uderzy. Dziewczyna jest bardzo fajna i piękna. Rozbiła pancerz E-50 i zagruchała:

- Za moje osiągnięcia i ZSRR!

Dziewczyny wydają się być bardzo fajne i mają poczucie humoru. Młócą tych faszystów bardzo energicznie. Jest więc jasne, że wrogowie nie mogą oprzeć się IS-7.

Natasza strzelała do wroga swoimi gołymi palcami. Rozbiła Fritza na kawałki i podarła na kawałki i pisnęła:

- Za Wielką Rosję!

Zoya jest także mądrą dziewczyną. Wzięła go i uderzyła bardzo celnie we wroga. Zmiażdżyła wieżę E-50 i napisała na Twitterze:

- Za Rosję Radziecką!

I zrobiła to oczywiście bosymi palcami.

Potem Augustyn strzelił, uderzyła nazistów. A potem bosą stopą posłała kolejny, śmiercionośny pocisk.

Następnie napisała na Twitterze:

- Chwała Ojczyźnie!

Następna w walce była Swietłana. Była ciepłą i piękną dziewczyną. Wycelowała broń bosymi palcami. Strzeliła, rozbiła faszystę na kawałki i zaśpiewała:

- I pierwsza rozmrożona łata, we śnie widzę Stalina, a na mojej rodzimej Rusi pełno trupów!

Dziewczęta walczyły z wielkim zacięciem. I zachowali się wyjątkowo agresywnie.

Natasza strzelała do nazistów gołymi palcami i wypaliła:

- O wielkość komunizmu!

Zoya również kopnęła wroga, rozbiła Fritza bosymi stopami i pisnęła, obnażając zęby:

- Za Wielkiego Stalina!

Augustine strzeliła do wroga, przebiła czołg serii E. Użyła też bosych stóp, wołając:

- Za Największą Rusę!

Swietłana, kontynuując strzelanie, zauważyła i nacisnęła bosą piętą spust, który zapalił się automatycznie:

- Za zwycięstwa ZSRR!

Dziewczęta walczyły bardzo zawzięcie na czele ataku wroga. Niemcy również byli w tym momencie dość wyczerpani. Krótko mówiąc, ich atak na Moskwę zakończył się fiaskiem.

Stracili wiele setek tysięcy żołnierzy i czołgów. Jednak Armia Czerwona również była wyczerpana. Obie strony były niezwykle wyczerpane. A późną jesienią 1946 r. rozpoczęły się negocjacje pokojowe.

Stany Zjednoczone zaproponowały opcję: każdy zachowuje dla siebie to, co udało mu się uchwycić.

Hitler, obawiając się bomby atomowej i pod presją zmęczonego środowiska, zgodził się. Zmęczony wojną Stalin również wyraził chęć zawarcia tego rodzaju kompromisu.

Obydwa kraje były wyczerpane i zmęczone... Ale Stalinowi udało się jeszcze wynegocjować dla siebie kilkadziesiąt kilometrów w centrum, gdzie Niemcy utworzyli niebezpieczne kliny. Ale Krauci utrzymali swoje podboje na południu wzdłuż rzeki Don i na północy wzdłuż Leningradu.

Nastąpiła wymiana. Rosja przedarła się korytarzem do Leningradu, w zamian za część terytoriów w Karelii za Finów.

Tak zdecydowały obie strony. Ponadto Hitler został zmuszony do uchylenia antysemickich praw i przyznania okupowanym terytoriam ograniczonego samorządu. W zamian przywrócono więzi gospodarcze. Jednak w Trzeciej Rzeszy w dalszym ciągu narastały sprzeczności.

Po śmierci Hitlera w listopadzie 1956 r. w III Rzeszy wybuchły walki o władzę i wojna domowa. ZSRR zwrócił wcześniej utracone ziemie pod rządami Chruszczowa, przywrócił poprzednie granice, a imperium faszystowskie upadło.

Ogólnie rzecz biorąc, historia AI się skończyła. Jak widać faszyzm nie zakorzenił się na świecie, ale ZSRR istniał nawet dłużej niż w prawdziwej historii. Nikita Chruszczow sprawował władzę dłużej, gdyż stał się bohaterem narodowym, który zwrócił Stalinom utracone wcześniej ziemie. I udało mu się przeprowadzić reformy, ustanawiając stanowisko powszechnie wybranego prezydenta ZSRR. A po Nikicie odniósł sukces nie Breżniew, ale Szelepin, a w ZSRR wszystko poszło znacznie lepiej niż w prawdziwej historii. I stał się najpotężniejszą i najsilniejszą supermocą. Ale Chiny pozostały kapitalistyczne i upadły pod rządami proamerykańskimi. Północne części Cesarstwa Niebieskiego stały się częścią ZSRR i wiele się zmieniło.

Ale to wymaga osobnej historii...

Slavka wymyślił to na swoim iPhonie, a dziewczyna i miliarder kontynuowali rozmowę. Było oczywiste, że starzec lubił wiejskiego prostaka.

Śnieżna położyła bose stopy na stole i przy ich pomocy jadła bez zbędnych uprzedzeń.

Aaron zapytał ją:

-Zawsze masz taki apetyt?

W odpowiedzi Śnieżana nawet zaśpiewała, zapożyczając od Wysockiego:

- Oraz w bufecie zamkniętym dla innych,

Kucharz uspokajał: nie wstydź się...

Masz taki wspaniały apetyt -

Połkniesz wszystkie jego konie na raz!

Aron wsparł żartobliwy ton dziewczynki i zagruchał:

Tak, usiądź przed odległą drogą,

I weź plecak z jedzeniem...

Widzę, że twój chłopak jest genialny,

Ale jedz, jedz, nie jesteś głupcem!

Snieżana, śpiewając i bawiąc się żyłami jak stalowym drutem, powiedziała:

- Dla niej jesteś mięśniami ze stali,

Silne mięśnie pleców...

Och, rzeźbione, malowane,

Drewniane słonie!

Po czym Aron ponownie pocałował nagą, okrągłą piętę dziewczyny. Zagruchała z rozkoszy.

Tak, nastała idylla.

Snieżana zauważyła z uśmiechem:

- Chciałbym zagrać w filmie!

Aron z uśmiechem zębów z kości słoniowej zapytał:

- Który konkretnie? Jaka rola by Cię pociągała?

Śnieżana zasugerowała:

- No cóż, powiedzmy, że jestem dziewczyną z XXI wieku, znalazłam się w czasach Spartakusa i pomogłam zbuntowanym niewolnikom pokonać Rzymian!

Aron mrugnął do dziewczyny i odpowiedział z zachwytem:

- I co? Fabuła jest bardzo elegancka! Podoba mi się to - może przynieść ogromne zyski!

Snieżana mrugnęła i zauważyła:

- Jesteś świetnym sponsorem!

Aron uśmiechnął się i odpowiedział:

- Zależy mi przede wszystkim na zysku. Film o Spartaku będzie drogi, jeśli w roli statystów wykorzysta się prawdziwych ludzi. Ale w tym przypadku będzie grafika komputerowa i tylko kilku artystów.

Dziewczyna skinęła głową i zauważyła:

- A Spartak będzie blondynem i kulturystą!

Arona potrząsnęła głową:

- NIE! Ponieważ sama jesteś blondynką, dla kontrastu druga główna bohaterka powinna mieć czarne włosy!

Snezhana roześmiała się i zasugerowała:

- A co jeśli Spartak będzie chłopcem?

Aaron roześmiał się i zauważył:

- Zabawne... Ale nie naturalne! Okazuje się, że niewolnicy byli posłuszni dziecku?

Dziewczyna zauważyła całkiem racjonalnie:

- I można to uznać za parodię Spartaka! I będzie całkiem zabawnie!

Aaron uśmiechnął się szeroko i trzasnął złotym widelcem w stół:

- Tak myślisz?

Snieżana energicznie pokiwała głową:

- Tak! Plus oszczędności na honorarium bohatera! Chłopiec będzie trochę kosztować!

Aron pokręcił przecząco głową:

- Właściwie to chciałem, żebyś i Spartak mieli sceny seksu!

Śnieżana odpowiedziała chichocząc:

- Nie mam nic przeciwko przytulaniu dobrego mężczyzny! Ale wtedy dzieciom nie będzie wolno oglądać filmu. Więc lepiej zrobić zdjęcie bez seksu, ale zabawniej!

Aron skinął głową na znak zgody i poklepał dziewczynę po ramieniu. Wykazanie, że pomimo swojego wieku nie utracił sprawności ruchowej:

- Tak to prawda! Jakoś o tym nie pomyślałem! Zróbmy komedię! W międzyczasie może zaśpiewasz!

Śnieżana odpowiedziała z chytrym uśmiechem:

- Zaśpiewam, ale tylko jeśli w zamian dasz mi pierścionek z brylantem!

Miliarder uśmiechnął się i zauważył:

- A ty jesteś dziewczyną biznesu!

Śnieżana skinęła głową, zgadzając się:

- Życie uczy cię być tak pragmatycznym, jak to tylko możliwe!


MŁODY KSIĄŻĘ JEST ZMUSZONY BYĆ MĘŻEM

Chłopiec, książę Oleg, jechał złoconym powozem. Pomimo jasnego, słonecznego dnia chłopiec Oleg był bardzo smutny w duszy. Był żonaty ze starą, brzydką królową o bardzo złym humorze. W przeciwnym razie okrutna babcia-tyran zagroziła podbiciem ich stosunkowo małego królestwa. A jakie to uczucie dla małego chłopca, prawie dziecka... Straszne!

I nawet wspaniała letnia przyroda wcale nie była przyjemna. Nagle na drodze pojawiła się dziewczyna. Bardzo piękna, ze złocistymi włosami, ale w worku odsłaniającym gołe, zakurzone nogi powyżej kolan. Ale nawet w łachmanach była piękna, miała anielską twarz, a na głowie umiejętnie utkany wianek z kwiatów. Książę uprzejmie zapytał lokaja:

- Proszę zatrzymać powóz. Jestem spragniony i niech ta dziewczyna nabierze czystej wody ze strumienia.

Lokaj wątpił:

- Mamy doskonałe wino, książę... A czy ta obdarta kobieta w łachmanach nie jest obrzydliwa?

Chłopak Oleg sprzeciwił się, kręcąc negatywnie głową:

- NIE! Jest cudowna i niech przyniesie mi puchar!

Dziewczyna skłoniła się, przyjęła z rąk księcia złoty kielich i na okrągłych obcasach połyskujących szarością od kurzu pobiegła do strumienia.

Lokaj z powątpiewaniem pokręcił głową:

- Zabierze cenną rzecz. Czy możesz ufać bosonogim obdartusom?

Książę odpowiedział obojętnie:

- Niech choć trochę o mnie pamięta!

Stary służący chciał dodać coś jeszcze, ale pojawiła się dziewczyna. Szła szybko, ale z wdziękiem, nie uroniwszy ani kropli z wypełnionego kubka.

Książę wyskoczył z powozu. Ubrany w szpilki i modne marokańskie buty, chłopiec okazał się tego samego wzrostu co bosa dziewczyna. Przyjął kubek z jej pięknych, opalonych dłoni, ale z odciskami na dłoniach.

Woda wydawała się zimna, nawet bolały mnie zęby. Książęta upili dwa łyki, po czym nalali płynu z kielicha. Odwrócił twarz w stronę dziewczyny i szepnął:

- Jest tak zimno, rozgrzej moje usta pocałunkiem!

Książę Oleg był nadal chłopcem bez brody i z ładną twarzą. Miał już doświadczenie w całowaniu dam dworu, ale nigdy nie spotkał się z tak soczystymi i słodkimi ustami. Pijany chłopak położył rękę na ramieniu dziewczyny i powiedział:

- Wszystko! Biorę cię za żonę! I żadnych rozmów!

Lokaj próbował sprzeciwić się:

- Jesteś zaręczony z królową Katarzyną. Będzie bardzo zła, jeśli książę nie przyjdzie!

Chłopak zdecydowanie potrząsnął głową:

- Wyrzekam się tronu, zaszczytów, przywilejów i bogactwa! Będę prostym wieśniakiem jak ona i pójdę po pług!

Książę zdecydowanie zdjął marokańskie buty z diamentowymi ostrogami i kosztowny kaftan z przekrzywionym kapeluszem. I bosy, w samej koszuli, chłopak poszedł z dziewczyną w głąb lasu.

Dobrze jest chodzić po takiej miękkiej trawie, bez obcisłych butów, odrzucając wszelkie konwenanse. Czujesz się wolny. Chłopak zdjął nawet koszulę, a wiatr wiał po jego nagim torsie.

Dziewczyna zaproponowała, że popływa... Zanurzyli się w wodzie i bawili się...

Potem pojechali do wsi... Dziewczynka okazała się sierotą, a książę musiał naprawdę wziąć się za pług.

Romans pierwszych godzin ustąpił miejsca rutynie pracy. Co nieprzyzwyczajonemu do pracy chłopcu bardzo się nie podobało. Rzeczywistość okazała się mniej romantyczna. A książę już myślał o wyjściu z siły roboczej.

Ale pojawili się strażnicy. Poszukiwali uciekającego chłopca Olega i otoczyli wioskę.

Schwytano ich więc i związano razem z dziewczyną lassami do końskich ogonów.

I ponaglając ich biczami, wjechali na teren królowej. A tam, na wieszaku, książę i jego córeczka byli brutalnie torturowani. Po torturach, już na szafocie, wyczerpani nastolatkowie się całowali. Dzieciństwo się skończyło...

Ksiądz przeszedł przez nich obojętnie. Chłopiec i dziewczynka pochylili głowy na bloku.

Ich nagie podeszwy, pokryte pęcherzami od oparzeń, sterczały bardzo wzruszająco. Książę i dziewczyna z wielkim trudem wykonali znak krzyża. Ich ramiona są skręcone na stojaku i bardzo bolą. Silnie bolące ścięgna. Chłopiec został podniesiony na górę, a lina została gwałtownie opuszczona w dół. I kości wyciągnięto z obojczyków. Całe plecy chłopca i dziewczynki są rozcięte. Biczowano ich brutalnie, najpierw biczem, a potem rozżarzonym do czerwoności drutem na kominku.

Nie zadawano im nawet pytań - tortury były rodzajem kary.

A teraz nieszczęśni nastolatkowie patrzyli na śmierć - jakby pozbywali się męki. Spalona skóra była bardzo obolała i ani jedna krew ani żyła nie pozostały nietknięte bólem. Już samo wykonanie kilku kroków w stronę szafotu, na nogach spalonych na stosie, było wyczynem.

Kat był ogromny i szeroki w ramionach. Jego ramiona są grube jak udo grubasa. Naprawdę potrzeba siły, żeby odciąć głowę jednym ciosem. A książęta, zgodnie ze zwyczajem, humanitarnie odcięli im głowy na desce do rąbania. A potem kot uniósł nad głowę topór z ogromnym ostrzem i zamarł na sekundę, celując, jak obciąć dostojnego człowieka.

Nieszczęsny chłopiec klęczał, pokryty otarciami, siniakami, poparzeniami - biedne czternastoletnie dziecko. Ale nawet w tej formie zachował pewien ofiarny urok. A anielska twarz pozostała nietknięta rozżarzonym do czerwoności żelazem ani kolczastym biczem.

Skrzypiący, nieprzyjemny, stary głos zabrzmiał:

- Biedne dziecko... Chcesz żyć?

Książę Oleg westchnął ciężko. Młode ciało było tak chore, że niczego nie pragnąłem bardziej niż zostać uderzonym i przenieść się do innego świata. Jak bardzo możesz cierpieć? Nie każdy zrozumie, co to znaczy dotykać delikatnej skóry gorącym żelazkiem. Albo gdy bicz potrząsa całym ciałem albo maszyna wykręca stawy na specjalnej maszynie.

Książę jęknął niewyraźnie:

- Tak, jakoś nie bardzo!

Chrapliwy głos mówił dalej z przesadną czułością:

- Drogie dziecko... Bardzo mi przykro, że musiałem cię oszpecić... Ale blizny się zagoją... Zostań moim mężem, a dam ci życie, a nawet postawię cię obok tronu!

Książę chciał przecząco pokręcić głową, ale dziewczyna zagruchała:

- Musisz żyć, nie chcę, żeby moja miłość umarła!

Chłopak westchnął ciężko i zapytał:

- Czy moja dziewczyna zostanie oszczędzona?

Nastąpiła ciężka pauza. Ludzie współczuli pięknym, wyczerpanym nastolatkom. Rozległy się krzyki:

- Oszczędź ich! Niech będzie życie!

- Dajmy żyć dzieciom!

Stara królowa zawahała się. Była w cieniu, a jej twarz była zakryta czarnym welonem. Według plotek nadal wyglądała dobrze jak na swój wiek. W każdym razie sylwetka jest szczupła i pomimo dziewięćdziesięciu lat prosta. Chociaż oczywiście to obrzydliwe, że czternastoletni chłopiec w ogóle myśli o takiej żonie.

Po krótkiej pauzie królowa powiedziała:

- Dam życie temu plebsowi. Ale pod warunkiem, że będzie musiała opuścić królestwo!

Dziewczyna znalazła siłę, by wstać z kolan i nawet niemal bez krzywienia się wyprostować pasiastą biczami i łańcuchami talię:

- Nie chcę kupować życia za taką cenę!

Królowa roześmiała się i zauważyła:

- Nie doznałeś jeszcze nieodwracalnego uszczerbku na zdrowiu. Czarownicy uwarzą miksturę, która uleczy wszystkie Twoje blizny. Znalazłabym innego, szlachetnego męża z taką urodą... Ale ty jesteś głupia! Dlatego pozwól katowi cię zabić, ale najpierw odetnij ci ręce i nogi!

Książę ryknął rozpaczliwie:

- NIE! Nigdy nie będę twoim mężem... Lepiej, żeby mnie też razem z nią zakwaterowali!

Królowa nagle zmieniła głos. Stało się mniej skrzypiące, ale bardziej dźwięczne i dziarskie:

- Głupi chłopak... Po co ci ten biedny wieśniak? Będziesz rządzić ze mną ogromnym imperium. Wiele milionów ludzi będzie ci posłusznych w największym kraju na świecie. Będziesz miał wszystko - absolutnie wszystko, czego chcesz!

Książę wyjawił tajemnicę:

- I dziel łóżko ze starą kobietą!

Głos królowej stał się jeszcze głośniejszy, a ona odpowiedziała ze śmiechem:

- Ze starą kobietą? Przynajmniej mnie widziałeś!

Królowa wyszła z cienia. Miała na sobie czarną, skromną suknię, której jedyną ozdobą był łańcuszek z dużych diamentów. I zdecydowanie zrzuciła welon. Tłum wstrzymał oddech ze zdziwienia.

Przed nimi pojawiła się twarz kobiety nie starszej niż trzydziestka, z mocnym podbródkiem i piękną, odważną twarzą. Czarne włosy, żadnych oznak siwizny, dziewczęca figura... Ale nie wygląda na starą kobietę. Jest raczej młodą wiedźmą o wyrazistej twarzy, o nienagannych, regularnych rysach, ale złych oczach. To kobieta urodzona, by rozkazywać. A jednym słowem potrafią przenosić góry!

Książę, nie spodziewając się tego, był zagubiony. A skąd wzięły się pogłoski o brzydkiej królowej, która rządziła przez siedemdziesiąt lat?

Chłopiec zawstydził się i zarumienił... A królowa uśmiechnęła się perłowymi zębami i powiedziała przekonująco:

- Zostań moim mężem, a będziesz mógł żyć, w przeciwieństwie do zwykłych śmiertelników, przez wiele stuleci!

Książę zawahał się. Jako nastolatek bardzo chciał żyć. Śmierć naprawdę nie wydawała się już tak kusząca. Co więcej, wszelkie blizny i owrzodzenia zostaną zagojone. I znów stanie się piękna i silna. A łóżko trzeba będzie dzielić z ładną, choć starszą, ale doświadczoną zakochaną kobietą.

Co więc zrobić? Ale nie może zdradzić swojej bosej wieśniaczki. Książę stwierdził stanowczo:

- Oszczędź Alyonushkę, a ja będę twoim mężem! Inaczej po co mi takie życie?

Czarnowłosa wiedźma zawahała się. Ogarnęła ją zwierzęca żądza, półnagi, pobity chłopak wydawał się bardzo uwodzicielski. A jego odporność na tortury tylko dodała mu atrakcyjności. Ale zazdrość... Nie będzie tolerować swojej rywalki.

Królowa powiedziała ostro:

- Albo bolesna śmierć, albo wygnanie! Nie ma trzeciego!

Dziewczyna skrzywiła się z bólu spalonych pięt. I z uśmiechem powiedziała:

- Aby mój ukochany mógł żyć i być szczęśliwy, zgadzam się opuścić królestwo!

Królowa uśmiechnęła się, odsłaniając idealnie białe, ale za duże zęby. Zagruchała z uczuciem w głosie:

- No cóż... Nasmaruj te dzieci eliksirem leczącym rany i rozdziel je tak, aby nigdy się nie widziały! A potem natrzyj księcia kadzidłem i wyślij go do mojego łóżka!

Chłopak zwrócił się do swojej przyszłej żony:

-Możemy się pocałować na pożegnanie?

Królowa odpowiedziała ostro:

- Nie więcej niż minuta, a to będzie twój ostatni pocałunek!

Młody mężczyzna i dziewczyna spotkali się swoimi ustami. I pili nawzajem odurzający aromat. Jak cudownie jest całować ukochaną osobę.

Królowa skrzywiła się, przez co jej piękna twarz o silnej woli stała się niemal brzydka. A ona powiedziała ostro:

- Minuta minęła! Rozdziel ich!

Czterech potężnych pomocników kata miało trudności z rozdzieleniem dwojga nastoletnich kochanków. Niestety, książę i żebraczka rozstali się na zawsze.

A przynajmniej tego chciała tyrańska królowa. Księciu odebrano odpowiedź w pałacu. Tam został dokładnie umyty i namaszczony leczniczym eliksirem.

Wrzody i rany zaczęły się goić i goić na naszych oczach. Wyschły w ciągu kilku minut. A po kilku godzinach pozostały tylko ledwo zauważalne blizny. Następnie chłopiec został ponownie leczony, tym razem innym eliksirem i po chwili najmniejsze ślady zniknęły.

Dziewczyna została również przywrócona do zdrowia po torturach. Pocałowali się ostatni raz i rozstali się, machając do siebie dłońmi.

Następnie książę został ponownie umyty i namaszczony. Nagiego chłopca, niczym młodą konkubinę, okryto przezroczystym welonem i pod eskortą wysportowanych dziewcząt zabrano ich do luksusowo wyposażonej sypialni królowej.

Władczyni była prawie naga, jedynie cienkie majtki zakrywały jej luksusowe biodra. Ma atletyczną, umięśnioną sylwetkę, rozwinięte, jędrne piersi, wąską talię i mocne, luksusowe biodra. Kobieta atrakcyjna, dojrzała, ale bez oznak blaknięcia. Mocna i kobieca jednocześnie.

Książę jednak nie odczuwał niczego poza nienawiścią do twardego władcy. Nie tylko zniszczyła jego miłość, ale także upokorzyła go na oczach wszystkich. A chłopiec czuł się jak młoda konkubina, którą przyprowadzono do znienawidzonego despoty. Albo niewolnikiem.

Trzeba przyznać, że królowa była między innymi okrutnym tyranem: prowadziła ciągłe wojny, dokonywała brutalnych egzekucji i systematycznie stosowała tortury, nawet wobec dzieci. Rządy despotyczne: prawda, przy ciągłej ekspansji imperium!

Książę westchnął ciężko, gdy zasłona została zerwana i zarumienił się pod mięsożernym spojrzeniem władcy połowy świata.


DZIAŁANIA WALKA Z WYPADKAMI

Bitwa ta okazała się chwalebna w momencie zwrotnym I wojny światowej. Strażniczki i młody generał zniszczyli ponad 170 tysięcy piechoty i kawalerii, ponad tysiąc dwieście dział i wiele karabinów maszynowych wroga, ponad czterysta samolotów. W najlepszych częściach Austro-Węgier i Niemiec wyrządzono kolosalne szkody. Udało się udaremnić punkt zwrotny, który zadecydował o wyniku kampanii wojskowej 1915 roku i - jak się wkrótce okazało - całego carskiego imperium rosyjskiego. Najbardziej wrażliwy punkt konstrukcji rosyjskiej konstrukcji wojskowej okazał się niezawodnie pokryty, a klin został zniszczony.

Wszystko to znacząco zmieniło układ sił na frontach. Choć na pierwszy rzut oka spadek w porównaniu z ogólną liczebnością wojsk niemieckich i austriackich nie jest zbyt znaczący. Ale tak się akurat złożyło, że spadł w miejscu, gdzie załamała się cała obrona armii carskiej. Rzeczywiście, nawet po tym, jak Niemcy i Austro-Węgry skoncentrowały połowę swoich sił przeciwko Rosji, Mikołaj II nadal miał znaczną przewagę liczebną w piechocie i kawalerii, przy bliskim stosunku artylerii i karabinów maszynowych.

Ale lotnictwo nie odegrało jeszcze znaczącej roli. W każdym razie armia carska mogła utrzymać swoje stanowisko. Co więcej, główny cierń, Przemyśl, został już zabrany, a ręce armii carskiej są rozwiązane.

Niemcy i Austriacy byli zszokowani użyciem tak potężnej broni, jaką jest czołg. Morale w ich szeregach uległo znacznemu obniżeniu. A różnego rodzaju pogłoski ograniczały zdolność bojową zwłaszcza wojsk austriackich.

W połowie maja armia carska rozpoczęła nową ofensywę w Karpatach. Oddziały rosyjskie inspirowały się pogłoskami o pomocy sił boskich, podczas gdy Niemcy i Austriacy wręcz przeciwnie, pogrążyli się w panice. Cios armii rosyjskiej, która otrzymała znaczne uzupełnienie, tym razem okazał się skuteczny.

Oddziały austriackie, składające się ze Słowian, masowo poddawały się, uciekały, a nawet otwierały ogień do formacji niemieckich. A same jednostki niemieckie w sektorze południowym były zauważalnie mniejsze liczebnie od armii rosyjskiej. Bez austriackiego wsparcia byli nieustannie otoczeni i zmuszeni do walki w niesprzyjających dla siebie warunkach.

Obrona zdezorganizowanych i zdemoralizowanych Austriaków została przełamana, wojska rosyjskie ostatecznie wybiły Austriaków z przełęczy i faktycznie natychmiast zdobyły Kraków. Oprócz tego było wielu schwytanych nie tylko austriackich, ale także niemieckich jeńców.

Wojska rosyjskie mogły zejść z Karpat i wkroczyć na terytorium Węgier. Sytuacja na południu była katastrofalna. Armia austriacka dosłownie rozpadała się na naszych oczach, a wojska niemieckie miały zbyt dużą przewagę liczebną nad Rosją, aby stawić znaczący opór.

Aby ratować sytuację, Niemcy zmuszeni byli zrezygnować z planowanej ofensywy z Prus Wschodnich na odcinku Bug-Wisła, a także odciąć występ warszawski.

Aby jednak unieruchomić rezerwy, Prusacy próbowali posuwać się w kierunku Kurlandii, nie skupiając dużych sił.

Ofensywa ta zakończyła się niepowodzeniem i spowodowała jedynie znaczne straty niemieckie.

Ale Niemcy pilnie przenieśli znaczne siły na południe i desperacko próbowali zakryć tam luki.

Kryzys zaopatrzeniowy dla wojsk rosyjskich został częściowo zrekompensowany dużą liczbą zdobytych trofeów i amunicji, co pozwoliło utrzymać skuteczność bojową jednostek armii carskiej.

Pod koniec czerwca wojska rosyjskie, wykorzystując osłabienie pozycji niemieckich w centrum, rozpoczęły ofensywę w kierunku Poznania. Główne siły niemieckie rozmieszczone były w samych dobrze ufortyfikowanych Prusach Wschodnich, a w centrum utworzyła się stosunkowo słaba i cienka linia formacji niemieckich. Ponadto sytuację Niemców pogorszyło rozpoczęcie poważnych operacji ofensywnych na froncie zachodnim, gdzie Fritz musieli utrzymać swoje pozycje. I nie było możliwości nakręcenia dodatkowych części na wschód.

Przełom w centrum stworzył zagrożenie, wojska rosyjskie ruszyły do Berlina. Niemcy musieli pilnie wycofać swoje siły z Prus Wschodnich i spieszyć z powrotem na południe i do centrum.

Wojska rosyjskie pod energicznym dowództwem Brusiłowa były w stanie otoczyć Budapeszt. Próba kontrataku wojsk niemieckich nie powiodła się. Najzdolniejszym z generałów carskich udało się wymusić na Prusach bitwę, zmuszając ich do walki na niekorzystnych dla siebie warunkach. Wprowadzanie żołnierzy do bitwy fragmentarycznie.

W rezultacie Niemcy nie byli w stanie zorganizować niebezpiecznych kontrataków i walczyli w niesprzyjających warunkach. A brak amunicji rekompensowały trofea.

Desperacko kontratakując i znacznie osłabiając grupę zachodnią, Niemcom udało się jeszcze ustabilizować sytuację w centrum. A nawet odzyskać niektóre zdobyte niemieckie miasta. Armia carska opanowała jednak Poznań. Ponadto wojskom rosyjskim udało się przedostać do Prus Wschodnich, odnosząc tam szereg zwycięstw.

Po uruchomieniu dużych sił Niemcy rozpoczęli kontrofensywę na południu, aby złagodzić blokadę Budapesztu. Część sił niemieckich okazała się jednak odwrócona przez front włoski, a także bułgarski i serbski.

Bułgarzy racjonalnie argumentowali, że Ententa jest silniejsza, co oznacza, że nie było sensu rozpoczynać wojny po stronie Państw Centralnych. Ponadto rosyjscy dyplomaci obiecali zwrócić Bułgarii utracone wcześniej ziemie tureckie.

Wspólna ofensywa Bułgarów i Serbów okazała się na tyle niebezpieczna, że Niemcy zmuszeni byli przerzucić aż cztery korpusy na południe.

Przez to kontratak mający na celu odblokowanie Budapesztu stracił na sile. W trakcie niezwykle zaciętych bitew Niemcy kosztem kolosalnych strat przeszli dwadzieścia do dwudziestu pięciu kilometrów i zabrakło im pary. We wrześniu jednostki rosyjskie otrzymały dodatkowe posiłki i rozpoczęły kontrofensywę. Sytuację Niemiec pogorszyło przystąpienie Rumunii do wojny, co pozwoliło im wraz z Rosjanami przeprowadzić skuteczną ofensywę na Bukowinę. A 25 września na Zachodzie rozpoczęła się wielka ofensywa francuska i brytyjska.

Już na początku września Ententa przygotowała nową ofensywę na bardzo dużą skalę, której zadaniem było wyzwolenie północnej Francji.

Na szczęście dzięki sukcesom wojsk rosyjskich wojska niemieckie zostały osłabione. Zatem teraz, w odróżnieniu od przełomu majowego, istniały poważne szanse na sukces.

Ofensywa rozpoczęła się 25 września i toczyła się jednocześnie w dwóch sektorach oddalonych od siebie o 120 km - na 35-kilometrowym froncie w Szampanii (na wschód od Reims) i 20-kilometrowym froncie w Artois koło Arras. To tu rozegrała się legendarna "Trzecia bitwa pod Artois". W przypadku powodzenia wojska nacierające z obu stron miały zamknąć się w promieniu 80-100 km od granicy francuskiej (w Mons), co doprowadziłoby do wyzwolenia Pikardii. W porównaniu z ofensywą wiosenną w Artois skala została zwiększona: w ofensywie wzięło udział 67 dywizji piechoty i kawalerii, do 2600 dział; Podczas operacji wystrzelono ponad 5 milionów pocisków. Wojska anglo-francuskie zastosowały nową taktykę ataku w kilku "falach".

Osłabione jednostki niemieckie nie wytrzymały przełamania i w ciągu kilku dni ich front został przełamany.

Wywołało to prawdziwą panikę w niemieckim Sztabie Generalnym. Próby odblokowania Budapesztu zostały wstrzymane. Na wschodnim odcinku frontu Niemcy ostatecznie przeszli na obronę strategiczną.

W międzyczasie Brusiłow rozpoczął niespodziewaną ofensywę w kierunku południowym, aby połączyć się z Serbami i Bułgarami.

Siły sprzymierzone odniosły sukces i planowały zwarcie szeregów pod Mons. I stwórz kocioł w Pikardii. I to niewątpliwie jest dużym sukcesem.

Niemcy jednak wprowadzili do bitwy część sił przeniesionych ze wschodu oraz nowo utworzone rezerwy, powstrzymując tym samym dalszy natarcie aliantów.

Tak czy inaczej Niemcy całkowicie stracili inicjatywę, a wojska rosyjskie dotarły do granic Serbii, tworząc w ten sposób nowy kocioł. I uczynienie sytuacji Austrii krytyczną.

W Niemczech podział w elitach pogłębił się. Groźba porażki w wojnie stawała się coraz bardziej oczywista. Wojska rosyjskie, pomimo jesiennych deszczy, a może dzięki nim, zadały Niemcom nową miażdżącą klęskę i odcięły Prusy Wschodnie od reszty Niemiec.

A w grudniu upadł Budapeszt, uwalniając tym samym znaczne siły armii carskiej do dalszych działań ofensywnych.

Wojska tureckie również poniosły porażki, tracąc Erzerum i Tanrog. Stworzyło to krytyczną sytuację także dla tego sojusznika Niemiec.

Początek następnego roku dla Niemców upłynął pod znakiem upadku Królewca i nowej ofensywy rosyjskiej w kierunku Odry.

A w marcu rozpoczęła się ofensywa Brusiłowa w kierunku Wiednia. Niemcy trzepotali przez jakiś czas. Ale w maju Wiedeń upadł, a armia rosyjska dotarła do Odry.

Wojska alianckie dotarły do Brukseli i otoczyły stolicę Belgii.

25 maja cesarz Niemiec ogłosił swoją kapitulację. Dalsza wojna dla Niemców straciła sens. Tym bardziej, że w kwietniu Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny. Skazując w ten sposób II Rzeszę na całkowity upadek.

I dlaczego po tym Niemcy nadal stawiają opór? Przecież można powiedzieć, że sytuacja jest całkowicie beznadziejna.

Tydzień później Turcja skapitulowała. Co więcej, wojska rosyjskie zaatakowały już Stambuł i zajęły prawie całą Azję Mniejszą.

Tak zakończyła się I wojna światowa. Rosja, Francja, Wielka Brytania i Włochy były w stanie poszerzyć swoje posiadłości. Rozszerzyły się także Bułgaria i Serbia. Ten ostatni otrzymał dla siebie i większości Bośni i Hercegowiny. Bułgaria odzyskała podbite wcześniej ziemie Turcji. Ponadto Serbowie zwrócili Bułgarom także kawałek, który zabrali podczas wojny bałkańskiej w 1913 roku. Serbia mogła to zrobić, ponieważ znacznie rozszerzyła swoje terytorium poza zasięg światła Austriaków.

Imperium Osmańskie zniknęło z politycznej mapy świata. Została podzielona przez Rosję, Francję i Wielką Brytanię. Car rosyjski otrzymał także Galicję, Bukowinę, Ziemię Krakowską, Słowenię, część Węgier i Czechy.

Ponadto Rosja otrzymała Poznań, Kłajpedę i jej region, część Prus Wschodnich i Gdańsk.

Od Imperium Osmańskiego Rosjanie otrzymali Konstantynopol, Azję Mniejszą oraz cieśniny Bosfor i Dardanele. Francja Syria, Anglia Irak i Palestyna.

Bliski Wschód także został podzielony na strefy wpływów. W ten sposób imperium królewskie Mikołaja II rozszerzyło swoje granice. Wzrósł także autorytet osobisty króla, który w realnej historii okazał się przegranym. I to nie w wyniku ani rewolucji lutowej, ani tym bardziej rewolucji październikowej.

Tak więc kwartetowi wojskowemu udało się zmienić układ sił, a tym samym zapobiec wielu nieprzyjemnym skutkom rewolucji. Jednak na tym ich rytualna misja się nie zakończyła. W końcu historia imperium królewskiego trwała dalej.

Najpierw armia rosyjska brała udział w wojnie w Afganistanie. Anglia najechała od południa, a wojska królewskie od północy. W bitwach polowych przeważały jednostki rosyjskie. Zajęli Kabul, Herat oraz północ i środek Afganistanu. Anglia dostała Kandahar i południe kraju. W ten sposób podzielili kraj islamski.

Przez pewien czas trwał partyzancki dżihad, który ostatecznie zakończył się pokonaniem islamistów i wzmocnieniem wpływów rosyjskich na południowych granicach.

Nadszedł czas na ostateczny podział niepodległych terytoriów na świecie. W szczególności Bliski Wschód. Powodem wkroczenia wojsk angielskich, rosyjskich i francuskich było powstanie wahabitów i pogromy wiosek chrześcijańskich.

Rozpoczęła się sama kampania podboju ziem arabskich. Trwało to kilka lat, aż zakończyło się ostatecznym włączeniem Półwyspu Saudyjskiego do imperium. Chociaż linie okazały się dość kontrowersyjne. Ale carska Rosja ponownie rozszerzyła swoje granice.

Nieco później, w 1926 r., w Iranie wybuchło powstanie. Ostatnie niepodległe państwo islamskie próbowało wydalić cudzoziemców ze swojego terytorium.

Rosja i Wielka Brytania podzieliły Iran, ustanawiając w ten sposób wspólną granicę. W ten sposób na rosyjskich przestrzeniach powstała tymczasowa stabilność.

Po zawarciu zwycięskiego pokoju: Rosja zyskała szereg okręgów przemysłowych Polski, Galicji, Słowacji, Czech i ziem osmańskich, poszerzając swój potencjał. Świat doświadczał wzrostu przemysłowego przez dwanaście lat. Co więcej, najbardziej burzliwy w imperium Mikołaja II. Gospodarka rosła średnio w tempie 9,8 procent rocznie. Rosja carska zajęła drugie miejsce na świecie po Stanach Zjednoczonych, przed Niemcami, Wielką Brytanią i mniej więcej równą Francją.

Przeciętna pensja w carskiej Rosji sięgała 50 rubli, a cena butelki wódki wynosiła 25 kopiejek. A za cztery ruble można było kupić krowę. Za 185 rubli można kupić, a na kredyt dobry samochód. Maksymalny dzień pracy został skrócony do 10,5 godziny. 25 maja pojawiło się nowe święto. We wszystkie dni przedświąteczne i przed weekendami maksymalny dzień pracy nie mógł przekraczać 9 godzin.

Edukacja i medycyna stawały się coraz bardziej dostępne. Choć usługi lekarskie pozostały płatne, były dotowane, ponadto wielu lekarzy, zwłaszcza zemstvo, pracowało za darmo. Działo się dużo więcej. W szczególności wprowadzono stypendia w instytutach dla najzdolniejszych dzieci chłopskich i zwolniono je z czesnego. Pojawiły się przedszkola, spadła śmiertelność wśród rosnącego pokolenia.

Wskaźnik urodzeń w imperium carskim w dalszym ciągu utrzymywał się na wysokim poziomie, ale spadła śmiertelność, głównie z powodu przeziębień. Rozwinęła się farmakologia. Przyrost naturalny ludności wzrósł z przeciętnie 1,7 proc. w latach przedwojennych do 2,8 proc.

Asymilacja przedmieść trwała nadal. Mikołaj II zdecydował się nawet na bezprecedensowy krok i pozwolił rosyjskim książętom mieć kolejną cudzoziemkę w małżeństwie cywilnym. Aby w ten sposób ściślej powiązać nowe islamskie przedmieścia ze starożytnymi rosyjskimi rodzinami książęcymi.

Liczebność armii znacznie wzrosła. W sumie carska Rosja liczyła obecnie na stałe tysiąc pułków i trzy miliony żołnierzy. To największa armia lądowa na świecie. W tym samym czasie zbudowano dużą flotę.

W 1929 r. carska Rosja posiadała już 14 procent światowego potencjału gospodarczego i nadal pewnie się rozwijała.

Duma Państwowa, rozwiązana na początku wojny, nigdy nie została ponownie zebrana. Wybory zostały odwołane, a car-ojciec osobiście otrzymał prawo do publikowania ustaw.

Ogólnie rzecz biorąc, Rosja carska pozostała potężną, autorytarną potęgą.

Ale potem wybuchł kryzys 1929 roku, który przerodził się w wielki ogólnoświatowy kryzys. Recesja dotknęła wszystkie kraje. Najbardziej ucierpiały Ameryka i Niemcy.

Jednak w carskiej Rosji skutki kryzysu były słabsze. Po pierwsze, rolnictwo nadal odgrywało bardzo ważną rolę. Po drugie, gospodarka carskiego imperium autorytarnego była bardziej scentralizowana i kontrolowana. Doprowadziło to do tego, że wiele zjawisk kryzysowych można było stłumić dekretami królewskimi. Tak, a kraj był ogromny, z populacją trzystu milionów ludzi na jednym kontynencie.

A to nieco złagodziło przejawy upadku i panujących w nim kapitalistycznych sprzeczek. I znaczna część gospodarki pracowała na siebie.

Niemniej jednak w Rosji wybuchł kryzys. Nasiliły się nastroje antymonarchistyczne.

W tym czasie Lenin wycofał się już z aktywnej działalności rewolucyjnej. Poznał Walesa i zaczął z nim pisać dzieła science fiction. Na czym zarobił dobre pieniądze i wyrobił sobie markę.

Więc Lenino miał dość pieniędzy, uznania i sławy. Doskonale radził sobie z pisaniem wszelkiego rodzaju baśni, od oper kosmicznych po opowiadania szczerze naiwne i dla dzieci. Ponadto Włodzimierz Iljicz wyróżniał się ogromną płodnością. I oczywiście, uniknąwszy kontuzji Kaplana, ten inteligentny łysina żył znacznie dłużej.

Trocki dostał pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i udało mu się awansować do rangi Tajnego Radcy.

Wręcz przeciwnie, Stalin stał się bardziej radykalny i powrócił do taktyki indywidualnego terroru, wcześniej odrzuconej przez bolszewików. A jednym z pomysłów Koby był pomysł wyeliminowania monarchy.

Co więcej, następca tronu jest poważnie chory i jest mało prawdopodobne, aby był pełnoprawnym królem.

W grudniu 1931 roku wybuchła wojna między Rosją a Japonią. Powodem była inwazja samurajów na Chiny i utworzenie imperium mandżurskiego. Ponadto Mikołaj II naprawdę chciał zemścić się za swoją poprzednią porażkę w wojnie rosyjsko-japońskiej.

Walki rozpoczęły się od ofensywy wojsk rosyjskich na lądzie. A bohater I wojny światowej, Kołczak, został mianowany dowódcą eskadry Pacyfiku.

Japonia miała pewną przewagę pod względem liczby statków. Ale rosyjska eskadra działała dość umiejętnie i energicznie. Po kilku potyczkach równowaga sił zbliżyła się do równości. I duża eskadra poszła na pomoc Bałtykowi. A Flota Czarnomorska nie spała.

Stany Zjednoczone i Wielka Brytania były zbyt pogrążone we własnych problemach wewnętrznych, aby zapewnić Japończykom znaczącą pomoc. Po kilku brutalnych bitwach lądowych armia rosyjska wypędziła samurajów z Mandżurii i zablokowała Port Arthur.

W bitwach lądowych odczuwalna była przewaga armii rosyjskiej i carskiej w czołgach i samolotach.

W bitwach brały udział nawet pierwsze na świecie helikoptery bojowe, opracowane przez genialnego Sikorskiego i innych projektantów.

Wzrosła skuteczność bojowa piechoty, wielu oficerów przeszło doskonałe szkolenie i przeszło brutalną szkołę na frontach wojny światowej.

W każdym razie była to już inna, rosyjska armia. W maju pod dowództwem Denikina rozpoczął się szturm na Port Arthur. Po raz pierwszy w historii świata masowo użyto setek rosyjskich czołgów.

I właśnie w szczytowym momencie szturmu z Piotrogrodu nadeszły żałobne wieści. Car Ojciec Mikołaj II został zabity. W ten sposób Stalin wraz z Sannikowem popełnili straszliwą zbrodnię.

Nowym monarchą został Aleksiej II. Ale chorowity dziedzic nie rządził długo. Co prawda udało mu się zostać koronowanym i zmarł w styczniu 1932 roku, nie pozostawiając potomstwa płci męskiej.

Nowym carem został ogłoszony Cyryl Romanow, gdyż jego starszy brat Michaił utracił wszelką legitymację z powodu nierównego małżeństwa.

Ale Cyryl również się poprawił, pochylając się na krótki czas sześć miesięcy później i przekazując tron swojemu synowi Włodzimierzowi. Nowy następca tronu był jeszcze nieletni, a rada regencyjna otrzymała realną władzę.

Ale to nie miało wpływu na przebieg wojny z Japonią. Port Arthur został zajęty. Flota samurajska poniosła kolosalne szkody w wyniku działań lotniczych. Rosyjskie czołgi nie mają sobie równych i nic nie jest w stanie im się przeciwstawić.

W lipcu Japończycy zostali ostatecznie wypędzeni z Korei, a port w Pusanie został zdobyty jednym atakiem.

W ten sposób Kraina Wschodzącego Słońca utraciła posiadłości ziemskie w północnych Chinach. A w sierpniu przybyła eskadra bałtycka, ostatecznie zapewniając Rosji przewagę na morzu.

Po dwóch dużych bitwach morskich Japonia straciła większość swoich statków i wystąpiła o pokój.

Chory Aleksiej zgodził się... Rosjanie odzyskali Port Arthur i Południowy Sachalin, zajęli grzbiet Kurylski i utworzyli własny rząd w Korei. Mandżuria i Mongolia ostatecznie weszły w strefę wpływów rosyjskich.

W 1933 roku Rosja włączyła Mandżurię i Mongolię jako prowincje. A w 1935 roku Korea również stała się częścią imperium carskiego. W ten sposób powstała Żeltorossia. Coś, o czym marzyło się pod koniec XIX wieku.

Włodzimierz Trzeci jest pełen ambitnych ambicji. A Hitler doszedł do władzy w Niemczech. Kto też marzy o zemście. W tym czasie Wielka Brytania osłabła, ale jej kolonie były nadmiernie rozległe. I nie zaszkodzi zarobić. Co więcej, stosunki między Rosją a Anglią są niezwykle napięte. A Francja nie jest już sojusznikiem.

Katalizatorem konfrontacji była wojna w Hiszpanii. Włochy, Rosja, Niemcy stanęły po stronie Franco, a Wielka Brytania i Francja po stronie lewicowej koalicji.

Uczestnicy nie walczyli więc otwarcie, ale jako ochotnicy; wojna przeciągnęła się do 1939 roku. Ponadto Führerowi udało się przeprowadzić Anschluss i odzyskać ziemie zamieszkałe przez Niemców. W szczególności Sudety. A same Czechy stały się prowincją rosyjską.

Włochy, Niemcy i Rosja utworzyły własną koalicję. Reżim Mussoliniego podbił Etiopię i marzył o nowych podbojach.

A potem w maju 1940 roku wybuchła II wojna światowa: Francja, Wielka Brytania, Belgia, Holandia z jednej strony, a Rosja, Niemcy, Włochy z drugiej.

Hiszpania, wyczerpana wojną domową, zachowała na razie neutralność. Ale Japonia, pomimo długotrwałych skarg historycznych, zaatakowała Anglię.

Okazało się to poważną pomocą dla Rosji. Tam, podobnie jak na Dalekim Wschodzie, pozycje są chronione, a na zachodzie sprawy potoczyły się nawet niespodziewanie pomyślnie.

Armia rosyjska swoją główną ofensywę przeprowadziła w Indiach, Pakistanie, południowym Iranie i Afryce.

Niemcom niespodziewanie, dzięki genialnemu planowi Mainsteina, w półtora miesiąca udało się pokonać Francję, Belgię i Holandię.

Okazało się to największym sukcesem. I nieoczekiwane. W tym dla carskiej Rosji.

Jednak próba lądowania w sierpniu zakończyła się niepowodzeniem. Niemcy stracili około pięćdziesięciu poległych żołnierzy i około dziesięciu tysięcy jeńców. Ale natychmiastowe zdobycie Wielkiej Brytanii nie było możliwe.

Ale armia rosyjska bez większego oporu zajęła Indie, południowy Iran i Pakistan. Następnie przeniósł się do Indochin, gdzie Japończycy wylądowali już swoje wojska.

A zimą armia rosyjska wraz z Włochami zajęła Egipt i przeniosła się przez Afrykę. Wojna przebiegła łatwo i prosto. Wojska kolonialne Imperium Brytyjskiego nie mogły przeciwstawić się armii rosyjskiej. Nie mogli nic zrobić i w zasadzie nie chcieli. Zatem miejscowi tubylcy muszą umierać jak dranie w imię interesów innych.

Niemcy też nie spali. Krauci szturmem zdobyli Gibraltar i wkroczyli do Maroka. Walki toczyły się tam ze średnią intensywnością. Nie ma nikogo szczególnego, komu można by się oprzeć.

A Roosevelt był wyjątkowo pasywny. Bardzo bałem się nowej wojny, i to nawet z tak potężną koalicją. Ogólnie rzecz biorąc, Anglia nie miała już nic do zatrzymania swoich kolonii. Jeśli cokolwiek stawiało opór postępowi, była to afrykańska dżungla, pustynny piasek i rozbudowana komunikacja.

W kwietniu 1941 roku w Australii wylądowały wojska rosyjskie i japońskie.

Wielka Brytania stawiała opór aż do nowego, tym razem znacznie bardziej udanego, desantu na terytorium Anglii właściwej, który miał miejsce 25 czerwca 1941 roku.

Dwa tygodnie zaciętej walki. Londyn upadł i wojna prawie się skończyła. Ale... Churchill ucieka do Kanady i ogłasza kontynuację wojny.

Japonia atakuje Amerykę w porcie w Peru w grudniu 1941 r. Rozpoczyna się nowy etap II wojny światowej.

Imperium carskie pamięta o Alasce, którą Amerykanie oszukańczo zdobyli za grosze, i 12 grudnia przyłącza się do wojny wypowiedzianej przez Stany Zjednoczone Japonii. 15 grudnia Niemcy i Włochy wypowiedziały wojnę Stanom Zjednoczonym. 17 grudnia marionetkowy reżim króla Dua w Anglii również formalnie rozpoczął operacje wojskowe przeciwko Kanadzie i Ameryce.

W ten sposób powstała ogromna koalicja przeciwko USA i Kanadzie. 22 grudnia Hiszpania również wypowiedziała wojnę Ameryce. 25 grudnia tylko Brazylia zaryzykowała wystąpienie po stronie Stanów Zjednoczonych. Reszta krajów Ameryki Łacińskiej wolała zachować nieśmiałą neutralność.

Co jeszcze mogliby zrobić? Armia rosyjska rozpoczęła oczywiście ofensywę przez Alaskę. I w sumie nie ma nic przeciwko temu. Rosyjska flota czołgów pancernych jest zbyt silna, a flota amerykańska słaba.

Jednak Stany Zjednoczone szybko nadrabiają tę różnicę. Już w 1941 roku amerykański przemysł wyprodukował prawie trzy tysiące dział samobieżnych i czołgów. A w drugim kwartale 1942 roku produkcja czołgów osiągnęła już tysiąc sztuk miesięcznie. Po początkowych sukcesach, podczas których wojska rosyjskie i niemieckie zajęły całą Alaskę, natarcie nieco spowolniło, a opór amerykański stał się silniejszy.

W czwartym kwartale 1942 roku produkcja czołgów i dział samobieżnych w Stanach Zjednoczonych osiągnęła dwa i pół tysiąca miesięcznie i dwieście samolotów dziennie. Tym samym Stany Zjednoczone wyprzedziły carską Rosję w produkcji czołgów i samolotów i zbliżyły się do nich w produkcji artylerii.

W Niemczech produkowano miesięcznie tylko około sześciuset czołgów i dział samobieżnych, w Wielkiej Brytanii i Włoszech oraz w Hiszpanii mniej więcej tyle samo. W Japonii jest około trzystu samochodów. A lotnictwa jest w sumie około dwustu. Jak dotąd koalicja przoduje pod względem ilości wyprodukowanej broni, ale wciąż musimy walczyć za oceanem.

Społeczność dyktatorów miała znaczną przewagę pod względem liczebności piechoty i liczebności personelu wojskowego.

Stany Zjednoczone wciąż przegrywały bitwę. Pod koniec 1942 roku Kanada została utracona w trzech czwartych, a walki przeniosły się do właściwych Stanów Zjednoczonych.

W pierwszym kwartale 1943 roku produkcja czołgów i dział samobieżnych w stanach zjednoczonych przekraczała trzy tysiące sztuk i 260 samolotów dziennie. Ale częściowo brak wyszkolonej załogi zmniejszył efekt rosnącej produkcji broni. Siły koalicji dyktatorów zdobyły pod koniec kwietnia Toronto i Quebec. W maju i czerwcu na północy Stanów Zjednoczonych toczyły się zacięte walki.

Straty po obu stronach byłyby ogromne. Ale koalicja dysponowała ogromnymi zasobami ludzkimi i kontrolowała znacznie większe terytorium niż Stany Zjednoczone.

Dlatego pomimo stabilizacji frontu pozycja Stanów Zjednoczonych pozostała niezwykle trudna.

W trzecim kwartale 1943 roku produkcja czołgów i dział samobieżnych w stanach zjednoczonych osiągnęła cztery tysiące miesięcznie i 350 samolotów dziennie. Ale to były już liczby ograniczające. Dalsze zwiększanie produkcji broni nie ma sensu, ponieważ załogi czołgów i samolotów nie mają czasu na przygotowania.

W drugiej połowie 1943 roku linia frontu uległa niewielkim zmianom. Ale bitwy były niezwykle zacięte, wiele osad przeszło dziesięć razy z rąk do rąk. To prawda, że koalicja jako całość przeniosła się na południe przez pięćdziesiąt do sześćdziesięciu kilometrów.

I kolejny rok bitwy, nie zwracając uwagi na zimę. Armia rosyjska i Niemcy wyprodukowały nowe typy czołgów, z mocniejszymi działami i potężnym pancerzem. Stany Zjednoczone odpowiedziały na to Shermanem - 4 M. Jednak pojazd ten był nadal gorszy od głównego czołgu koalicji, Niedźwiedzia. Rosyjski pojazd został zunifikowany z niemieckim i otrzymał armatę 107 mm o początkowej prędkości pocisku 890 metrów. Tym samym "Niedźwiedź" trafił Shermana z dużej odległości, pozostając nieprzeniknionym dla amerykańskiego pojazdu. Drugi rosyjski czołg "Wilk" stopniowo wycofywał się z produkcji. Chociaż jego właściwości jezdne były imponujące.

A w powietrzu przewaga jakościowa była po stronie koalicji. A Amerykanie nie mogli już tego znieść samą ilością. Ilość też stoi po stronie potęg półkuli wschodniej.

Latem 1944 roku Amerykanie nieznacznie się wycofali. Ich siła słabła w tej przedłużającej się wojnie na wyniszczenie. A wróg mobilizował coraz więcej nowych korpusów. Tworząc je z Indian i Chińczyków. Pod koniec 1944 roku pozycja Ameryki ponownie się pogorszyła, a koalicja pokonała kolejne kilkaset kilometrów.

Rok 1945 upłynął pod znakiem wycofania się Brazylii z koalicji, która pospiesznie opuściła Stany Zjednoczone. Ale Argentyna, Chile i Portugalia wypowiedziały wojnę Ameryce.

W pierwszej połowie 1945 roku linia frontu pozostawała nieczynna, choć walki charakteryzowały się rzadkim rozlewem krwi. Ale w drugiej połowie USA zatonęły. Zasoby ludzkie i materialne Ameryki były zbyt wyczerpane, aby kontynuować dalszy opór. Pala Filadelfia, Chicago. W grudniu otoczono Nowy Jork i Waszyngton. A w styczniu, po upadku stolicy USA, Ameryka w końcu straciła serce i skapitulowała.


PRZYGODY DZIECI OLEGA RYBACZENKI

Przygody wiecznego chłopca Olega Rybachenko w zbiorze hiperwenicznych wszechświatów Sfero są na tyle interesujące, że należy je rozpatrywać osobno.

-Ach! - Krzyknął chłopak. Igły kłuły go bezlitośnie, jednak jego elastyczna skóra dobrze zniosła cios. Ciernie jednak zdawały się być obciążone napiętą sprężyną, wystrzeliły w chmurach, a Oleg Rybachenko dostał tego całkiem sporo. Chłopiec zaklął głośno i wydostał się z pułapki, gryząc zachłannie. Na ciele pozostały ślady sików.

Komputer w bransolecie grzecznie powiedział chłopcu:

-To niebezpieczne, ich igły przepalają się na wylot, nawet gdybyś był odważnym rycerzem w prostym ciele, umarłbyś.

Oleg Rybachenko kopnął płonącą piłkę, wzbierała w nim wściekłość. Chłopak zacisnął pięści i zaczął uciekać. Nie, młody wojownik nawet nie myślał o ucieczce, pobiegł do swojego hiperskafandra. Gołe, okrągłe obcasy błysnęły bardzo szybko, chłopak mógł z powodzeniem konkurować z mistrzynią olimpijską. Jednak ta prędkość mu nie wystarczała, więc zaczął szybciej skakać, aby szybciej biegać. Każdy skok jest jak skok kangura - jego prędkość wzrosła.

Chłopiec warknął niczym tygrysiątko:

-Trzymaj się, bandyto, dwanaście rozdziałów i wszystkie puste.

Latająca dziewczyna uśmiechnęła się, pokazując zęby. Następnie wypuściła falę grawitacyjną, wyrównując ścieżkę przed chłopcem. Oleg Rybachenko z radością pluskał bosymi, dziecięcymi stopami na rozgrzanej powierzchni. Podbiegając i szybko zakładając nieprzeniknioną zbroję, chłopiec-rycerz nabrał prędkości rakiety.

Dzieciak Terminatora zaatakował wściekle, próbując spłaszczyć smoka. Niewidzialna, ale z tej jeszcze straszniejszej pięści gotowa była spaść na obcego gada. Jednak jakaś nieznana siła go powstrzymała.

Oleg Rybaczenko trząsł się z napięcia, napinał się do granic możliwości, ale jego ogromna ofiara, jakby nic się nie stało, przeżuła resztę ciasta.

Chłopiec był gotowy płakać z rozpaczy:

-To jest diabeł. Czy on naprawdę jest w stanie postawić ekran?

-NIE! To ja go chroniłem. - Dziewczyna potrząsnęła swoimi złotymi włosami i ze swoich perłowych zębów wypuściła gwiazdorskie króliczki, odbijające wszystkie kolory tęczy. - Nie pozwolę ci tego zniszczyć.

Oleg Rybachenko próbował warczeć tak mocno, jak to możliwe:

-On jest potworem.

Anionowa dziewczyna stanęła z klatką piersiową, aby chronić mastodonta:

-NIE! I znowu nie! To nieszkodliwy chłopiec. Poza tym spójrz, jaki jest duży, to znaczy, że pojawił się całkiem niedawno.

Chłopiec-rycerz był bardzo zaskoczony:

-Dlaczego są jeszcze małe?

Potwierdzono wiecznie młody anion:

- Oczywiście, będzie stopniowo maleć.

Oleg Rybachenko z frustracji uderzył się mocno w czoło. Jakby uderzony młotem w krzem, gęsto posypały się iskry.

-O tak, zapomniałem gdzie jestem. OK, nie zabiję go.

Potężna demiurga powiedziała pojednawczo:

-No to uspokój się i zrelaksuj.

Chłopiec opuścił ręce i dezaktywował pole. Potem się uśmiechnął.

-On jest słodki. Tak! Prawie zapomniałam. Jak masz na imię.

Dziewczyna odpowiedziała w nieprzyjazny sposób:

-A ty tego potrzebujesz.

-Naturalnie. - Jestem Oleg Rybachenko i wszyscy o tym wiedzą.

Młoda dama złagodziła swój głos.

- Cóż, mów mi Aurra Charlie.

Chłopak wyciągnął rękę do dziewczyny.

-Orra to dobre imię. - Zostańmy przyjaciółmi.

Wątpiła:

-Mówisz poważnie?

Młody odkrywca z żarem ognia na wietrze powiedział:

- To nie mogło być poważniejsze!

Charlie zawołał radośnie:

- Oczywiście, że aniony nie kłamią. A jeśli się zbliżymy, będzie to trwało wiecznie, aż wszystkie gwiazdy we wszystkich wszechświatach zgasną... Ale nie wszystkie mogą zgasnąć, ponieważ stale zapala się coraz więcej nowych luminarzy!

Oleg Rybachenko lekko wątpił:

-No nie wiem, dziewczyny rzadko mają lojalne przyjaciółki.

Orra na takie wątpliwości odpowiedziała zdecydowanie i z wyraźną urazą w głosie:

-Nie jestem dziewczyną, ale doświadczonym anionem. Jednak nie martwcie się, nie mam jeszcze dość życia. No cóż, hiperplazmiczny bohaterze, będziemy się jeszcze trochę bawić, czy pójdziemy do miasta?

Chłopiec podniósł wzrok nieco znad powierzchni i prychnął z umyślną pogardą:

-A co tam jest? Chociaż pamiętałem - nowy człowiek nauki, opracował coś w rodzaju słowa czekolada w platynie.

Charlie powiedział bardzo poważnym tonem:

- Może nam pomóc - poza tym zdradzę ci tajemnicę, nad naszym bractwem wisi poważne zagrożenie.

Oleg podskoczył jak oparzony kot:

-Który?

Anionka po ludzku przyłożyła palec wskazujący do ust i zauważyła:

-Może lepiej ci jeszcze nie mówić.

Kłótliwy chłopiec lekko się rozzłościł:

- Po co milczeć, lepiej powiedzieć od razu. Inaczej dowiem się od innych. Czy istnieją tajemnice, do których nie ma kluczy?

Orra przyłożyła drugi palec do ust i szepnęła:

Cóż, nie wszyscy o tym wiedzą. I kto wie, nie zdaje sobie sprawy z niebezpieczeństwa.

Oleg Rybachenko wybrzmiewał poważnie i warknął groźnie:

-Co więcej, lepiej wiedzieć wcześniej, niż chować się za mgłą niewiedzy. - A potem dzieciak wygłosił godny aforyzm. - Możesz ukryć się za mgłą ignorancji, ale nie możesz się ukryć!

Orra delikatnym ruchem odrzuciła włosy do tyłu, które splatały się w małe warkoczyki.

-OK, ogólnie rzecz biorąc, zdradzę ci sekret. - Ostentacyjnie przyłożyła trzeci palec do ucha. A jej włosy na rozkaz mentalny przybrały kolor zielonożółtego khaki:

-W naszym wszechświecie czas nie wszędzie płynie w przeciwnym kierunku. Wszechświat w swojej strukturze przypomina wielokrotnie wklęsły i skręcony pryzmat podzielony na strumienie. Oznacza to, że w różnych galaktykach obowiązują różne prawa.

- Oczywiście, to niesamowite. - Oleg Rybachenko celowo rozszerzył oczy. - Ale czy to grozi?

Dziewczyna zmieniła kolor khaki we włosach, zmieniając żółty na pomarańczowy, a zielony na niebieski. I mówiła dalej insynuującym tonem:

-Słuchaj dalej. W Galaktyce Gong pojawiła się rasa chrząszczy oddychających fluorem. Te koszmarne stworzenia przejęły wiele galaktyk i stworzyły swoje ogromne i agresywne imperium. Jedyne, co powstrzymuje ich przed uderzeniem, to strach, że atakując w odwrotnym czasie, spowodują nieodwracalne szkody w ich organizmie.

-I równie dobrze mogłoby tak być. - przerwał Oleg Rybachenko i powiedział dowcipnie. - Wojna jest słodka jak miód, mdląca jak melasa i powoduje mdłości jak kac!

Charlie wcale nie popierał zabawnego i radosnego nastroju chłopca, którego do bohaterskich czynów zdawała się inspirować jedynie możliwa gra wojenna. Powiedziała bardzo poważnym tonem:

-Więc te chrząszcze są bardzo okrutne, barbarzyńsko wyzyskują inne ludy i rasy. Technologicznie stawonogi są wysoko rozwinięte i wojna z nimi niesie za sobą fatalne dla nas konsekwencje. Jednak nie są one jedyne. Istnieje również rasa gąsienic oddychających siarką, również nie cukru, ale oprócz nich wspaniałe bractwo piratów, nie wspominając o wielu mniejszych światach zdominowanych przez reżimy barbarzyńców. - Dziewczyna pokazała palce, a jej paznokieć zaświecił się płomieniem, jak z zapalniczki benzynowej. - Na większym dystansie jest więcej - stanów agresywnych lub po prostu niedoskonałych. Oznacza to, że nasz wszechświat nie jest zbyt dobry i doskonały, a wokół jest wielu wrogów.

Rycerz nadął się i przedstawiając się jako Aleksander Wielki, powiedział:

-A jak na to reagujesz? - Tutaj Oleg Rybachenko ponownie błysnął swoim ekstremalnym dowcipem. - Cisza jest złotem, tylko ci, którzy są przyzwyczajeni do milczenia, dają złote monety mówiącym, bez rozmowy!

Orra Charlie z patosem i z wdziękiem niczym taniec motyla, gestykulując, zaczęła wygłaszać przemówienie:

-Jak myślisz, całkiem niedawno rada starszych braci zdecydowała się na utworzenie własnej, dużej armii, ale na razie proces ten przebiega zbyt wolno. Przecież nasze jednostki tworzą się z ochotników. Jest też armia zbawienia - jest liczna, ale jej credo to pomagać słabszym, a nie walczyć wielomilionową, a nawet wielomiliardową flotą zastrzyków - tak same nazywają się chrząszcze. Powiem szczerze, zastrzyki są śmiertelne i mogą powodować alergie. - Orra, przeciągnęła się w uśmiechu o pół metra, wydawało się, że jest bardzo zadowolona ze swojej gry słów.

Rycerz całkiem szczerze powiedział coś niezwykle kontrowersyjnego, ale po części prawdziwego:

-No wiesz, wojna jest najciekawszą i najbardziej fascynującą rzeczą we wszechświecie.

Głos Charliego stał się bardziej surowy, a jego ogromny, promienny uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy:

-Jeśli chodzi o grę, może zainteresować małego chłopca, ale w rzeczywistości jest to krew, łzy, eksplodowane światy, okaleczone planety. Byłem kiedyś we wszechświecie, w którym używano superbomb. To był przerażający widok. Całe galaktyki to zniszczone, mroczne obłoki bilionów eksplodowanych gwiazd. - Teraz oczy anionowej dziewczynki urosły do wielkości włazu w zbiorniku. A te zenki błyszczały jak reflektory w kalejdoskopie. - Niewielu z tych, którzy przeżyli, twierdziło, że tak potężne ładunki stosowano głównie podczas procesu łączenia ultraminicząstek - tubylcy nazywali je tsuwaronami. Oznacza to, że eksplodowały takie otchłanie mikroświata, że do użycia potrzebnych było dwieście czterdzieści wymiarów. Taka reakcja jest sekstylion razy silniejsza niż reakcja nuklearna. Jeden atom, a raczej cząstka elementarna takiej bomby jest w stanie rozpylić w fotony wielokilometrową skałę tytanową.

-Wow! - Zaskoczenie Olega Rybachenko absolutnie nie było fałszywe. - Mam nadzieję, że pokażesz mi ten wszechświat.

Aurra zmieniła kształt swoich dużych oczu z okrągłych na trójkątne i zaćwierkała jak na skrzypcach:

- Mój chłopcze, okropności, które widziałem, trudno opisać słowami. Przechodzi mnie dreszcz, że myślące istoty mogą doświadczyć takiego okrucieństwa. Co więcej, jest to całkowicie pozbawione sensu, ponieważ po takim rozwiązaniu nie było zwycięzców ani przegranych.

Oleg Rybachenko mruknął z nieśmiałą nadzieją:

-Ale mam nadzieję, że nie wszystko umarło - coś przetrwało. W przyrodzie nie ma absolutnej pustki, jedynie ludzka głupota niszczy umysł, na sto procent!

Dziewczyna zamieniła trójkąty w sześciokąty i zagruchała bez bezczelności:

-Być może, ale nie miałem odwagi się dowiedzieć. Jednakże niektóre gwiazdy płonęły, ale mogły zostać wysadzone w powietrze i mogłem dostrzec światło, które dotarło do nas z opóźnieniem.

Oleg Rybachenko był zachwycony możliwością pokazania swojej erudycji.

-I wiem, że fotony poruszają się z prędkością trzystu tysięcy kilometrów na sekundę. Oznacza to, że w ciągu dwóch tysięcy sześciuset lat pokonują odległość tysiąca parseków. I dziesięć tysięcy w ciągu dwudziestu sześciu tysięcy lat. I milion za dwoje...

Aurra zmniejszyła rozmiar swoich oczu i nabrała bardziej ludzkiego wyglądu. Powiedziała pojednawczo:

-Ja też to wiem. Czy masz system dziesiętny?

Chłopiec, były pionier, chętnie potwierdził, podskakując jak bocian na patelni:

- Tak, i to jest naturalne - według liczby palców. Ale oceny w szkole wystawiane są na dwanaście punktów.

Charlie zachichotał i zapiszczał jak komar:

- Tak czy inaczej, próbowałem uciec stamtąd tak szybko, jak to możliwe. Jak ultrafoton w hiperlaserze!

Młody badacz zauważył marszcząc brwi:

- To na próżno.

A Oleg Rybachenko ponownie poczuł się zainspirowany, mówiąc:

"To nie śmierć jest straszna, ale utrata nieśmiertelności!" Nie ciało jest ważne, ale dusza w świetle!

Anionowa dziewczyna z zupełnie normalnym, ludzkim uśmiechem odpowiedziała:

- Nie ma problemu, podrzucę cię tam, zobaczysz sam. W międzyczasie chciałem ci powiedzieć. Dotarła do nas informacja, że zastrzyki wytwarzają nową, potężną broń i gdy będą gotowe, zaatakują nas. Ich największe monopole potrzebują dodatkowych zysków, a wojna to deszcz złota w ich spuchniętych kieszeniach.

-Monopole i korporacje. - Oleg Rybachenko udawał, że wygląda wyjątkowo mądrze. - Handlują krwią, sprzedają broń, amunicję, amunicję, grają na giełdzie, bo notowania albo spadają, gdy zostaną pokonani, albo odwrotnie, rosną, gdy ich wojska zdobywają przewagę.

Orra, która najwyraźniej miała spore doświadczenie w komunikowaniu się z małymi dziećmi, była nieco zaskoczona:

-Nie jesteś głupi, skąd to masz?

Chłopiec-badacz odpowiedział szczerze:

-Uwielbiam czytać poważne książki i dosłownie je pożeram. Łatwo jest iść przez życie z głową pełną wiedzy, ale pustka w głowie tylko odciąża Twój portfel!

Oleg Rybachenko widząc, że anionowa dziewczyna chciała, żeby więcej się wypowiadał, zauważył:

- Tutaj, w imperium sowieckim, są tylko bożki i nie ma Boga! I co jest atrakcyjnego w ateizmie: pustka jest najłagodniejszym mentorem, próżnia jest najbardziej nieodpowiedzialnym ojcem!

I dodał jeszcze trochę dla pikanterii:

- Ateista, wytrącając spod nóg fundament wiary, nie zauważa, że jego gardło jest w bezlitosnej pętli Boskiej siły wyższej!

-I masz zdolność szybkiego przyswajania informacji i dowcipnego dosypywania aforyzmów. - Aurra złapała piasek za pomocą pola siłowego, wznosząc chmurę pomarańczowo-fioletowego pyłu. - A teraz chodźmy, a raczej lećmy.

Oleg Rybachenko zwiększył swój wzrost, czując, że jego nowe ciało jest w stanie się rozciągnąć. Chłopiec bardzo chciał zagrać w Piotrusia Pana.

-OK, ale najpierw zrobię jeszcze jedno kółko.

Chłopiec z rozłożonymi ramionami obrócił się i zaczął wrzeć w powietrzu wypełnionym wieczną wiosną.

Orra, obserwując chłopięcy piruet, wtrąciła się dowcipnie:

- Co jest atrakcyjnego w ateizmie - pustka nie może dać klapsa niegrzecznym dzieciom!

Ale wtedy interweniował Wszechmogący, Wszechobecny i Wszechwiedzący Chłopiec-Stwórca Sphero. Żartobliwie wyciągnął Olega Rybaczenkę ze swoich światów i znaleźli się na ogromnym, skrzydlatym smoku. Strumienie złego powietrza owiały twarze chłopców. A skrzydła smoka składały się z długich śrub i dziewięciu boków nakrętek.

Sfero za pomocą mentalnego porządku stworzył rzekę z bąbelkowej fanty, zmuszając ją do unoszenia się w powietrzu, a sam zaczął polować na pływające stworzenia. Oleg Rybachenko również wystrzelił na falę magicznego impulsu telepatycznego. Chłopcy świetnie się bawili podczas polowania. Eksplodowały zarówno pancerniki, jak i ogromne kaszaloty z kłami Everestu. Sama rzeka zamieniła się w niekończący się ocean i naprawdę można było pomylić, gdzie się w niej znajdować, w górę, a gdzie w dół. Rozpryskały się liliowe, czerwone, żółte i szmaragdowe strumienie szampana. Sphero chichotał i atakował różnymi futurystycznymi broniami. I w muzyce nagle pojawiły się litery z twarzami i bronią. Pędził po niebiosach, słynnie składając się w dziwaczne i pojemne aforyzmy;

Mądre słowa są dobre - dobre uczynki są lepsze!

Życie jest zawsze wspaniałe, ale śmierć jest przeciętna!

Nauka to nie wszystko, najbardziej zaawansowana broń wymaga zręcznych rąk i elastycznego umysłu! Duch pokonuje materię!

Każda chwila przestaje być zachwycająca, gdy tylko zamarza, zamarza jak kawałek lodu!

Ruch to prawdziwe szczęście!

Ojczyzna jest najcenniejszą rzeczą, jaką ma człowiek, bez niej życie nie ma sensu!

Człowiek bez ojczyzny jest jak ciało bez duszy!

Religia jest pocieszeniem dla słabych - wszelkie nieszczęścia wydają się nieistotne, jeśli są przejściowe!

Jeśli technologia jest aniołem stróżem, to duch walki jest Bogiem wojny!

Łatwiej zgarnąć ocean łyżką niż kłócić się z ateistą!

Komputer, jak dziewczyna, kocha młodych i wytrwałych!

Śmierć różni się od ukochanej tym, że zawsze starają się odłożyć spotkanie z nią!

Śmierć różni się od kochanka tym, że zawsze przychodzi w niewłaściwym czasie, ale nikt nie wini jej za spóźnienie!

Ci, którzy oszczędzają na bezpieczeństwie, zbankrutują na pogrzebie!

Dobrze odżywiona armia jest kluczem do dobrobytu!

Na wojnie dobre przygotowanie jest jak powietrze dla płuc: zła mieszanina gazów okalecza i zabija!

Kiedy ktoś sztucznie stwarza groźny wygląd, jest to niezawodna oznaka duchowej słabości.

Straszny jest wilk w owczej skórze, a nie owca w wilczej skórze!

Dla człowieka nie ma nic ważniejszego, sztuka wojny jest synonimem godnego życia! Śmierć tygrysa jest lepsza niż życie psa!

Śmierć na wojnie jest usprawiedliwiona tylko wtedy, gdy wróg kupi ją za wygórowaną cenę, a dawanie wrogowi prezentów jest równoznaczne ze zdradą stanu.

Wykryty wróg jest prawie pokonany, musisz tylko nie pozwolić, aby Twoje szanse się zmarnowały!

Zwłoki wroga są drogie, ale żywe będą nadal kosztować więcej!

Zwycięzca jakości Stealth!

W ogóle życie bez trudności jest jak zupa bez przypraw: za dużo - smakuje gorzko, ale za mało - nie przechodzi Ci przez gardło!

Człowiek przynajmniej raz w życiu musi kogoś zabić i ocalić! Co więcej, jeśli pierwszy będzie miał szczęście, drugi jest niezbędnym sprawdzianem odwagi!

Komputer jest lepszy niż bomba atomowa, to najpewniejszy sposób na podbój narodów i sprawienie, by pracowały dla zwycięzcy! Poza tym nie boję się pokus! Każda wiara jest wtedy coś warta, jeśli potrafi się bronić!

W młodości krew przepływa szybciej, a "czajnik" gotuje cieplej!

Powolny osioł, gorszy od świni, też śmierdzi, ale mięsa nie daje!

Automatyczny ogień i ryk pocisku to najlepsze rzeczy, o których warto pamiętać!

Wiara bez dowodu: że sokół bez skrzydeł może drapać, ale nie pozwoli mu wzbić się w powietrze!

Dyskusja religijna jest najbardziej bezowocna - skoro obaj kłócący się nie mają pojęcia na temat, o który się kłócą!

W wyścigu postępu naukowo-technicznego i moralności ta ostatnia jest skazana na rolę outsidera! Chociaż ludzkości grozi wpadnięcie w otchłań między nauką a moralnością!

Kto oszczędza na nauce, okrada swoich potomków, a kto okrada swoich potomków, na zawsze pozostanie biedny!

Okradając potomków, możesz zarobić kapitał, ale nie możesz się wzbogacić!

! Polityka to brudna sprawa, którą robi się w czystych garniturach!

Prawda jest zawsze wieloaspektowa, ale błąd jest jednolity!

Piękno to pojęcie dialektyczne - uniwersalna jest tylko brzydota!

Nowoczesna broń, w przeciwieństwie do wina, kocha młodość!

Oszczędzić wroga to jak siedzieć na sztylecie - stal nie zna uczucia empatii!

Najlepszą bronią jest pomysłowość, nie wymaga wydatków, ale jest droga!

Kiedy liczba zwłok jest większa niż jeden, tragedia staje się statystyką!

Morderstwo jest jak utrata dziewictwa po raz pierwszy i boli, ale z każdym nowym czynem jest coraz więcej przyjemności!

Zły zwiadowca to taki, który nie potrafi przewidzieć wyjścia w przypadku niepowodzenia!

W każdej innej dziedzinie błąd może kosztować życie i zdrowie i tylko wtedy, gdy popełnisz błąd w religii, ryzykujesz utratę nieśmiertelności!

Bestia ma kły, człowiek ma broń, zwierzę polega na mięśniach, a człowiek na umyśle! Próby tępią zęby, ale wyostrzają umysł - dlatego umysł jest nieśmiertelny, postęp, jak maszyna perpetuum mobile, doprowadzi do dobrobytu!

Nawet najstraszniejsze wieści stają się powszechne w wyniku ich powtarzania!

Kiedy agent pracuje dla dwóch agencji wywiadowczych i przydziela dziecko, które próbuje włożyć do ust dwa smoczki, ryzykuje rozerwaniem ust!

Ruch to deszcz, pod którym rosną kwiaty zdrowia, i motyka, która wyrywa chwasty chorób!

Niewidomi nie widzą niewidomych - idą, gdzie chcą!

Niewidomy nie może wyprowadzić drogą wiernego przechodnia!

Ale nie czekaj na widzącego podróżnika - pomóż biednym niewidomym!

Człowiek łatwo się łamie, z trudem poddaje się i bardzo rzadko osiąga miłość z natury!

W kartach szczęście zależy od bystrej głowy, zwinnych palców i spokojnego serca!

Ogólnie rzecz biorąc, przestępczość to nie czekolada; jeśli się ubrudzisz, nie będziesz żył słodko, ale na pewno dopadnie cię otyłość serca!

Brak siły może zrekompensować nadmiar inteligencji, ale żaden nadmiar siły nie zrekompensuje braku inteligencji!

Talent może zastąpić brak wykształcenia, ale żadna edukacja nie zastąpi braku talentu!

Diament jest klejnotem bez wypolerowania, ale żadna ilość polerowania nie zamieni węgla w diament!

Śmierć kogoś innego jest zabawna, ale twoja własna śmierć sprawia, że twoje serce pęka, a dusza zapada się w buty!

Pieniądze są jak brud, przyklejają się do zakrwawionych rąk i śliskich dusz!

Ze wszystkich form fanatyzmu religijna jest najbardziej irracjonalna i samolubna, dlatego ma na celu przede wszystkim osiągnięcie osobistej nieśmiertelności!

Miłość od gwałtu różni się tylko formą zapłaty - zapłatą w naturze za to drugie działanie!

Lepiej stracić na sprawiedliwości, niż zyskać na grzechu!

Strata sprawiedliwego jest zyskiem w niebie, zysk grzesznika jest grabieżą duszy!

Wypierając się Boga, komuniści włożyli na barki człowieka nieuzasadniony ciężar! Chcąc zająć miejsce Wszechmogącego, człowiek nie był w stanie przeciwstawić się bólowi Golgoty i pokusom diabła!

Bez mocy Jezusa ludzie zamiast budować królestwo dobra i sprawiedliwości, wpadli w sadzawkę występku!

Niezliczone skarby w ludzkiej duszy, jeśli zaczniesz je plądrować, szybko wyschną, nie przynosząc żadnego bogactwa!

Każdy akt seksualny, skarb, który dzielicie między dwojgiem i żaden złodziej nie ukradnie go z waszego serca!

Każdy człowiek ma coś wspólnego z naczelnym, dobrze jest mieć siłę, ale częściej inteligencję!

Byłoby śmieszne, gdyby nie było prawdą!

Niestety, mamy więcej niż porządnych ludzi i uczciwych polityków!

Kto zdradza swą duszę, zawsze pozostaje zagubiony - daje nieśmiertelność śmiertelnikowi!

Zwycięstwo nad silnym przeciwnikiem zwykle kosztuje więcej, ale nie oddasz go za darmo!

Morderstwa nie można usprawiedliwiać własnym interesem i zyskiem - tylko honor, wolność i Ojczyzna są zwolennikami przemocy!

Dobrze powinno być z karabinem maszynowym,

Uderzaj jak wściekła stal!

Aby krew płynęła jak wodospad,

Zło nie ma litości, zabijcie wszystkich!

Ze wszystkich dzieł sztuki to arcydzieła militarne najsilniej zapadają w pamięć ludzi i wywołują najwięcej łez!

- Obraz namalowany krwią: jaśniejszy niż obraz olejny i blaknie znacznie wolniej!

Przyzwoity człowiek stawia sprawiedliwość ponad rodzinę i przyjaźń! Musi istnieć jedno prawo dla wrogów i przyjaciół, tak jak mąż dla swojej żony!

Obecność różnych praw zamienia sprawiedliwość w prostytutkę!

Silny przeciwnik wzmacnia twoje ciało i wolę, czyni cię silniejszym - słaby psuje twoją duszę i osłabia twoje ciało, czyniąc cię słabszym!

Zatem trudna ścieżka daje znacznie łatwiejsze zwycięstwo!

Żołnierz otrzymuje ręce do strzelania i mózg do zatrzymania się na czas!

Zabić głupca: to tak samo, jak dźgnąć go igłą, zastrzelenie mądrego faceta jest jak trafienie go muszlą!

Natura jest matką człowieka, a matka wielkiego wynalazcy nie może być kompletną idiotką! Chociaż brakuje jej praktycznej pomysłowości!

Kula to najskuteczniejsza metoda edukacyjna w komunikacji z młodzieżą, a także z osobami starszymi!

Spada tylko skuteczność uderzenia! Często wiarygodność spada, a jeśli tam dotrzesz, będziesz musiał przywołać zombie!

Religia obniża dumnego człowieka do poziomu zwierzęcia - dając wybór między owcą a kozą!

Lepiej oddać swoją skórę ludziom jak owca, niż wiecznie syczeć jak wąż!

Generalnie koncepcja pracy z głową to nie tylko dosłowna interpretacja, nawet jeśli chodzi o sztuki walki!

Jeśli chcesz się wzbogacić, daj się ochrzcić jako Żyd; jeśli chcesz zbankrutować, pożyczaj od Żyda!

Ołów wspomaga trawienie, szczególnie jeśli pigułka jest w formie wkładu!

Urzędnik, który nie bierze łapówek, jest jak dziewica prostytutka!

Zazwyczaj, aby ocalić jednego, trzeba zabić drugiego! Jest to niewątpliwie okrutne prawo, ale przywraca naturalną równowagę gatunków!

Nie ma na świecie lepszego wojownika niż rosyjski żołnierz i większego tyrana niż rosyjski generał!

Nadmierny luksus jest oznaką frywolności, frywolność jest zwiastunem rychłej ruiny!

Mądre słowa z ust drania, jak fontanna ze śmietnika!

Ty masz przewagę długością, ale ja mam przewagę w umyśle!

Czasem można zabić, ale nigdy nie można odebrać nadziei!

Jeśli na wojnie przegapisz sekundę, możesz stracić wieczność!

Zwykła wieża jest żałosna wśród drapaczy chmur, ale majestatyczna wśród chat!

Człowiek poddaje się przemocy, szanuje okrucieństwo, gardzi łagodnością i nie ceni dobroci!

Seks jest najlepszym lekarstwem na wszystkie choroby psychiczne, niestety jest drogi i trudno dostępny!

Kto nie kocha seksu, nie kocha życia i nie docenia radości ciała!

Poezja ma to wspólnego z winem, że jej wartość rośnie z czasem, ale nawet stulecia nie pozwalają, aby linie zgasły, a iskry zgasły!

Żołnierz jest jak komputer - liczy jeden lub zero, ale wojownik jest przyjacielem i wrogiem!

Człowieka od zwierząt różni humanizm i umiejętność działania wbrew instynktom!

Przemoc wobec kobiet czasami rodzi zdrowe dzieci, ale przemoc wobec natury rodzi tylko potwory!

Jeśli matka jest okrutna, to i dzieci! Jaka jest natura, takie jest jej potomstwo - człowiek!

Przyjaźni szuka się u silnych, pożywienia u bogatych, a oddania okazuje się nieustraszonym!

Atak to najlepszy sposób na zneutralizowanie przewagi liczebnej wroga - zmuszanie go do walki to jak odcięcie mu połowy ramion!

.Dla kobiety miłość to przyjemność i dochód, dla mężczyzny to przyjemność i wydatek!

Wynalezienie nowej broni dla niemoralnej osoby jest jak odpiłowanie nóg krzesła, gdy na szyi owinięty jest sznur!

Zarówno te frazy, jak i poszczególne litery walczyły ze sobą. Wyobraź sobie szermierkę G i X z hybrydą skrzypiec i rapieru. Lub A i B rzucają w siebie granatami. Ja i M wypuściliśmy hybrydę samowara i łopaty, a Sh i Sh użyli samolotów z wiszącymi dźwigami nad przestrzeniami piany mydlanej. A kiedy powiedzonko nagle zaczyna wić się jak grzechoczący pyton z kłami? Litery walczyły i jednocześnie grały na bałałajkach nabijanych gwoździami. A stworzone przez Sfero ogromne dziewczyny podniosły je bosymi, wdzięcznymi palcami i rzuciły wyżej w chmury waty cukrowej.


NIE MÓW O BRONI na próżno

Wtedy jakiś diabeł pociągnął za język Wiktorię, bezlitosną córkę Czarnoboga:

- Mam jeszcze jedną dziwniejszą rzecz: broń hipernadjądrową!

Po tych słowach ognisty diabeł bardzo zbladł, a jej kończyny ugięły się. Dziewczyna o kasztanowych włosach upadła, a jej bose stopy zwisały w powietrzu. Okrągłe, różowe szpilki Victorii nagle pokryły się pęcherzami, a powietrze wypełnił zapach spalonego mięsa.

Reszta wojowników również podskoczyła, ostre kamyki skalistego grzbietu, po którym nieustraszenie stąpały ich bose stopy, nagle stały się tysiąc razy gorętsze niż płonące węgle. Podeszwy były przypalone, a dziewczynki niczym króliczki szybko podskakiwały, próbując unieść swoje ciała wyżej.

To naprawdę boli do tego stopnia, że w całym ciele pojawia się obrzydliwy brud. Victoria złamała niewypowiedziane tabu: nie wspominając na próżno o czymś takim jak: broń hipernadjądrowa. Doprawdy, jedna bomba hipersupratheonuklearna jest w stanie zniszczyć i zamienić w najbardziej potworny z potwornych koszmarów, nie tylko wszechświaty, ale hiperwszechświaty, a nawet zagrozić istnieniu nie tylko Bogów Demiurgów, ale także Superbogów.

To bardzo przerażające, broń gorsza niż przerażająca broń. Nic dziwnego, że kiedy to powiedział, dziewczyny Supermana podskoczyły, jakby oparzone hiperplazmą.

Ale nie tylko oni ucierpieli. Jak zawył cały pułk japońsko-chiński, a raczej trzy pułki z czołgami i działami samobieżnymi! Żółci żołnierze o wąskich oczach zostali nagle wyrzuceni przez grawioplazmę, a małe, przypominające pudełka samurajskie czołgi rozgrzały się niemal do białości. Żołnierze w nich zostali usmażeni żywcem i jak bezlitosna śmierć ich dopadła.

A pozostałym Japończykom i Chińczykom zwęglono stopy i buty, a wszystko spaliło się aż po szyję. I jeszcze nie umarli, ale cierpieli okrutnie z powodu potwornego, absolutnie nie do zniesienia bólu. Ci goście mieli wielkiego pecha. Doświadczyli konsekwencji używania różnych poziomów rdzenia i byli przerażeni konsekwencjami! Okazało się, że wcale nie jest tym, czym jest... Ale tylko nieporównywalnie mniejszym od tego wyłupiastego nosa, jakim jest w rzeczywistości

Broń hipernadjądrowa!

Piętnaście tysięcy chińskich i japońskich żołnierzy zginęło natychmiast lub umierało w bolesnych chwilach przez kilka kolejnych minut. A dziewczęta, które miały mocno oparzone pięty, pobiegły do najbliższego strumienia.

Jednak zamiast zimnej wody na ich zaczerwienione nogi, pokryte małymi i średnimi pęcherzami, czekała wrząca woda. A wrząca woda w pobliżu strumienia jest niezwykle stroma, w przeciwieństwie do zwykłej wody. Tak więc oprócz nóg dziewczyny oparzyły także prawie nagie piersi.

Cała czwórka zaczęła tańczyć i galopować gwałtowniej niż dzicy z plemienia Tumba-Yumba. I tak dziewczyny poczuły się zranione.

Zoya zaczęła nawet śpiewać z zapałem;

Stwórco Wszechświata, jesteś okrutny,

To właśnie powiedziały usta milionów!

I nawet z przerażenia moja świątynia stała się tak szara -

Gdy problemów jest niezliczona ilość - legiony!


Kiedy nadchodzi starość, zła śmierć,

Kiedy jest wojna, tornado, firmament się trzęsie!

Kiedy chcesz po prostu umrzeć

Ponieważ pod światem Słońca nie ma ciepła!


Kiedy dziecko płacze, jest morze łez,

Kiedy są całe bukiety chorób!

Jedno pytanie - dlaczego Chrystus cierpiał?

I dlaczego śmieją się tylko komety?


Co się wydarzyło na tym świecie, dlaczego -

Czy głodujemy, marzniemy i cierpimy?

I dlaczego gówno się wkrada?

Ale dlaczego Kainowi się to udaje?!


Po co nam blaknięcie starych kobiet,

Dlaczego chwasty zaśmiecają ogrody?

I dlaczego cieszą nasze uszy -

Same okrągłe tańce obietnic?!


Pan odpowiedział również zasmucony:

Jakby nie znał lepszego losu...

O człowieku Mojej miłości - dziecko...

Które chciałam zaszczepić w raju!


Ale nie wiesz - dziecko jest głupie,

Jest w Tobie tylko jedna mała myśl!

Ponieważ światło łaski przygasło,

Abyś zimą nie spał jak niedźwiedź!


W końcu, aby poruszyć ludzi,

Wysyłam próby na udręki!

Mieć na obiad tłustą dziczyznę,

Wymaga odwagi, przebiegłości i wysiłku!


Cóż, byłbyś jak Adam w tym raju,

Szedłem bez celu, zataczając się jak duch!

Ale nauczyłeś się słowa - kocham,

Komunikowanie się z duchem nieczystym Szatanem!


Rozumiesz, na tym świecie toczy się walka,

A jednocześnie sukces i szacunek!

Dlatego los ludzi jest trudny,

I, niestety, musimy znosić cierpienie!


Ale kiedy już osiągnąłeś swój cel,

Udało się przełamać bariery i kajdany...

Aby Twoje marzenia się spełniły,

Chcesz nowych bitew!


Dlatego zrozum, panie człowieku,

W końcu nawet ja czasami czuję się urażony!

Że żyjąc w błogości przez całe stulecie -

Ludzie są jak dziki i wstyd mi za nich!


Dlatego nowe światło w walce -

Bitwy będą trwały w nieskończonej wieczności...

Ale w modlitwie znajdziesz pocieszenie,

Bóg zawsze czule przytuli nieszczęśliwego!

A konsekwencje słów beztrosko wypowiedzianych przez Victorię rozprzestrzeniły się na setki kilometrów, stopniowo słabnąc w miarę oddalania się od epicentrum.

Zwłaszcza tam, gdzie żołnierze byli zabijani od razu, gdzie zostali poparzeni, a z dużej odległości po prostu topnieli im pięty. Ci, którzy chodzili boso, cierpieli, jakby ich pięty poparzono gorącym żelazem. Poważne uszkodzenia, nawet w odległości tysiąca mil, otrzymały gąsienice czołgów. Wiele samolotów w powietrzu straciło kontrolę i rozbiło się, a te, które stały przygnębione na lotniskach, trywialnie się psuły.

Skrzydła były szczególnie delikatne. Są lepsi i lepsi...

Ucierpiały także wojska amerykańskie. Szczególnie wiele B-29, bombowców "superfortecy", zawiodło. Oczywiście jest to poważny cios w zdolności bojowe armii amerykańskiej. Co więcej, dziewczyny znalazły się tylko na nieznacznym japońskim tyłku.

Tym samym od samego początku stanął pod znakiem zapytania cel, jakim jest spowolnienie najazdu "Wielkiej Żółtej Armii" od południa. Dziewczyny drgały z bólu i tańczyły, jakby były zaplątane w sieć błyskawic.

Córka Beloboga, Zoya, próbowała wymyślić, jak pozbyć się tego kokonu i uwolnić od niego dziewczynki?

Belobog to wszystko, co jest dobre i jasne we wszechświecie. Jako produkt Najwyższego Boga Bogów Rodzica, Rodziny - występuje w dwóch głównych podstawowych hipostazach: światło i ciemność, dobro i zło! Co więcej, podział ten nie jest absolutny. A Belobog i jego słudzy stosują przemoc i karzą winnych. Czarnobog hojnie nagradza swoich oddanych sług i jest w stanie osobiście lub z pomocą swoich wyznawców leczyć choroby, budować i tworzyć.

Wielu bogów demiurgów nosi w sobie część zarówno dobra, jak i zła. Co więcej, pojęcie dobra jest warunkowe - względne. Jak samo zło... Na przykład, jeśli ktoś biegnie w stronę otchłani, a ty go odepchnąłeś i złamałeś mu rękę: co mu zrobiłeś? Zło i dobro w jednej butelce lub zło w imię dobra!

Pod tym względem Hiperwszechświat jest jednocześnie dość prosty i złożony. Jedyny Bóg Wszechmogący to także Imię - On jest Rodziną, Rodziciem, Najwyższym. Hindusi czcili Roda jako Najwyższego lub Vichy. Potem jednak dodali: Bramę - symbolizującą Beloboga i Śiwę - blisko Czarnoboga.

Ale Nadkoshchey - stworzenie Czarnoboga jest naprawdę prawdziwym złem podobnym do hinduskiego Kali. I to właśnie jego mięsożerny geniusz doprowadził do stworzenia broni hiperteonuklearnej... A ta broń była już używana i obsługiwana.

A coś takiego jak hipernadteonuklearna właściwość Anihilacji jest całkowicie tabu! Raz wybuchniesz głośno i ty i inni zrozumiecie to, za rogi!

A choćby za rogi!

Zoya szepnęła cicho do Eleny Mądrej:

- Potrzebujemy Emitera Hipermagii!

Najbardziej techniczny z wojowników mrugnął do przyjaciółki i warknął:

- Niech Emiter Hipermagii zadziała!

A potem dodał żartobliwie, delektując się słowami:

- I Emiter Hiperteomagiczny też!

Potem wydarzył się cud - nici sieci opadły, skalisty grzbiet zadzwonił i spadły fragmenty kamieni.

Dziewczyny z supermenów pozbyły się ubrań śmierci i zachichotały przenikliwie... Wyszło bardzo fajnie!


JAK GWIEZDNE WOJNY

Artos Vaderos Wspaniały zbliża się do Pasoki ciężkim, mechanicznym krokiem. Po prawej i lewej ręce czarnego pana poruszają się wojownicy Szkarłatnej Straży, skacząc jak pantery. Pasokka z Toronto stanęła na palcach i stoi w miejscu. W wyniku modyfikacji przedstawicielka rasy Toroguta straciła przydatki na głowie, nabrała ludzkich rysów twarzy, pozostawiając jedynie wielobarwną skórę niczym boa dusiciel Kaa.

Bardzo piękna jak na ludzkie standardy dziewczyna, Ahsoka, o idealnie proporcjonalnej sylwetce, prawie naga dziewczyna, jedynie jej umięśnione uda przesłonięte są paskiem khaki. Po jej prawej i lewej stronie stoją bliźniaki: chłopiec i dziewczynka. Dzieci Steelkillera Mallofeta są niezwykle zdolne, choć wciąż są małe i nie osiągnęły jeszcze świtu mistrzostwa.

W każdym razie piękni wojownicy ze Szkarłatnej Gwardii Cesarskiej uśmiechają się do nich drapieżnie. Szkarłatna Gwardia Imperialna nazywana jest także Zakonem Mrocznych Jedi. Opanowują techniki siły i mają ogromne zdolności. Prawie wszyscy członkowie tego imperialnego porządku to młode i piękne kobiety: najwyraźniej cesarz Palpatine wierzy, że kobiety będą wobec niego bardziej lojalne i nie w takim stopniu, jak mężczyźni będą starali się zająć królewskie miejsce!

Do tego czasu galaktyka została już całkowicie oczyszczona z rebeliantów. Hetyci zostają zniszczeni, światy, które wcześniej zachowały niezależność, zostają podbite. Druga, jeszcze potężniejsza Gwiazda Śmierci została ukończona.

A cesarz Parparatin z radością znajdzie powód, aby wprawić w ruch najbardziej niszczycielską machinę. Rzeczywiście w sąsiedniej galaktyce jest bardzo silny wróg: Rozostan. Imperium składające się wyłącznie z wiecznie młodych, pięknych dziewcząt. Rodzą się wojownicy, którzy są szkoleni do walki nawet wtedy, gdy zarodki wykluwają się w specjalnych, cybernetycznych inkubatorach. A potem walczą od dzieciństwa, pokonują tory przeszkód, walczą między sobą i innymi światowymi ludźmi.

Ich gwiezdne imperium Amazonii nie ma ludności cywilnej. Wszyscy wojownicy od urodzenia aż do śmierci są częścią jednej armii. Wszyscy wojownicy od urodzenia do śmierci, z liczbami, pozycjami i stopniami wojskowymi.

To prawda, że stanowiska dowódców są ustalane na podstawie konkursu, w wyniku testów, a także konkretnych zasług na polu bitwy lub froncie naukowym. Obie cesarzowe determinują także bardzo trudne, wielopoziomowe egzaminy. I co roku odbywają się nowe konkursy, więc aby pełnić funkcję cesarzowej przez kilka kadencji, naprawdę trzeba mieć niezwykle wybitne zdolności.

Ale jest jedno ograniczenie i zasada: cesarzowe muszą należeć do dwóch partii: "Sprawiedliwych" i "Patriotów". Ci pierwsi są milsi i spokojniejsi, drudzy są bardziej agresywni i wojowniczy. Tak więc dziewczyny reprezentujące w swoim imperium jedną armię i integralną machinę wojenną - również są podzielone na dwie partie mniej więcej równej wielkości.

I nie ma między nimi jedności: "patrioci" opowiadają się za natychmiastową inwazją na sąsiednią galaktykę, aby zapobiec wzmocnieniu się Imperium Zła. Ale "sprawiedliwi" uważają, że bycie agresorem jest niemoralne i nie można być pierwszym, który rozpocznie wojnę kosmiczną na dużą skalę.

Jednak sztywność rządów Sithów może przekonać także "sprawiedliwych" do konieczności prowadzenia wojny wyzwoleńczej przeciwko zbrodniczemu reżimowi. Jedności nie ma, ale Rozostan intensywnie przygotowuje się do wojny. Kosmiczna flota Amazonek, w której każdy żyjący wojownik, a nawet małe dziewczynki są uważane za młodych żołnierzy, znacznie przewyższa eskadry imperium oraz liczbą i jakością broni.

W przypadku wojny Palpatine nie ma szans na zwycięstwo. A można liczyć tylko na przejawy siły i nowej broni.

Chociaż jasne jest, że nowa Gwiazda Śmierci nie jest panaceum na Amazonki. Co więcej, ich statki kosmiczne są znacznie szybsze od imperialnych i mogą zalewać miejsca, w których nie ma takiego technologicznego potwora.

Pozostaje więc polegać wyłącznie na sile tematycznej strony siły. Co więcej, dziewczęta, genetycznie zmodyfikowawszy swoje ciała, stały się wojowniczkami, zdolnymi do walki bardziej gwałtownie niż Jedi i Szkarłatna Straż, ale w jakiś sposób, za technologią i doskonałością fizyczną, uruchomiły rozwój przejawów siły.

I Darth Vader jest tego świadomy. I jest mniej zainteresowany walką ze swoją byłą uczennicą Pasoką Tano. Co więcej, Finakin, tracąc znaczną część swojego ciała, zmniejszył o połowę swoje fenomenalne zdolności, a wręcz przeciwnie, jego podopieczny, przetrwawszy modyfikację bioinżynieryjną, dodał wiele razy. Zatem otwarta walka z nią to samobójstwo.

A dzieci, które wyglądają, jakby miały zaledwie sześć lub siedem lat, mają energię... Mają w sobie coś, co nazywa się teomagią. Nawet jeśli ta Teomagia jest wciąż w powijakach. Jednak temu, kto ją opanuje, może dać taką moc, o jakiej nie śniło się żadnemu Sithowi ani Jedi w historii.

Magochloriany mogą występować w mniejszych ilościach w komórkach nawet zwykłych ludzi, ale teochloriany... Są bardzo rzadkie, nawet w znikomych ilościach, ale jeśli potrafią się rozmnażać, to... Ich nosiciel staje się podobizną Boga Wszechmogącego, zwłaszcza jeśli nastąpi poród z teochlorianów, hiperteochlorianów.

Wtedy absolutnie wszystko stanie się mu podporządkowane i dostępne... lub prawie wszystko!

Artos Vader czytał wiele ciekawych rzeczy w czarnej bibliotece. Pasoka Tana, podobnie jak sam Finakin, została poczęta sztucznie z magochlorianów. A to otworzyło drogę do pojawienia się mikroistot na znacznie wyższym poziomie.

Ale, niestety, Dart nie był w stanie tego w sobie rozwinąć, ale Pasoka przeszedł na wyższy etap rozwoju.

Czarny pan wykonał gest w stronę podległych mu wojowników: mówią, okażcie powściągliwość. I skłonił się lekko Pasoce.

Odwzajemniła ukłon, a jej dzieci dygnęły. Potomstwo jest również podobne do matki, z wyglądu ludzkie i wielokolorowe, a nawet w zależności od nastroju zmienia kolor skóry. Jednak w razie potrzeby mogą łatwo, podobnie jak kameleony, wtopić się w teren i stać się prawie niewidoczne.

Spotkanie odbyło się w dżungli. I bez świadków - trzy na trzy! Darth Vader nadal formalnie pozostaje drugą osobą w kosmicznym imperium. To prawda, że czarny lord czuje, że Lord Sithów coraz częściej uważa Finakina za niezbędnego dla niego. Ma w niewoli Luke'a Skyrockera i księżniczkę Leię, która została ponownie schwytana przez Imperium po oczyszczeniu Tatlin.

A co najważniejsze, cesarz ma własną parę dzieci: chłopca i dziewczynkę, tego samego diabła Pasokę Tano. A dzieci cesarza, starsze od nich, zapewniają tak fenomenalną moc i zdolności, że czarny władca może tylko o czymś takim marzyć.

Tak więc historia Artosa Wspaniałego, który uniknął śmierci i upadku kosmicznego imperium, może zakończyć się zdradliwym piorunem w plecy.

Wrażliwa Pasoka podchwyciła myśli swojego byłego mentora i powiedziała cicho:

"Nie zdradzę Cię..." Po czym dodała głośniej i stanowczo. - I nie pozwolę nikomu zabijać!

Artos Wspaniały po raz pierwszy od wielu razy pokazał przynajmniej jakieś, ludzkie uczucia:

- Dziękuję!

Ahsoka Tano spojrzała na swojego mentora i powiedziała szeptem:

- Wiesz... Nie wszystko stracone... Wcale nie!

Czarny Pan powiedział smutnym tonem:

- Ja osobiście straciłem zbyt wiele. Ladvu, twoje ciało, zdolność do reprodukcji... I nawet perspektywa zdobycia absolutnej władzy nad galaktyką nie jest zbyt pocieszająca!

Pasoka rzuciła gołymi palcami ostry liść w szczuro-skorpiona (jest to hybryda gryzonia i stawonoga-pasożyta, z wyglądu bardzo paskudna i przerażająca!), Stworzenie zostało przebite na wskroś.

Terminatorka, stojąca po jej prawej stronie, machnęła mieczem i przecięła mięsożernego owada.

Wojownik odpowiedział z westchnieniem:

- Możesz zwrócić ciało... Jeśli duch nie umarł!

Artos Wspaniały wyczuł w jej słowach coś więcej niż brawurę. Coraz trudniej było oddychać w spalonych płucach i krztusząc się, ciemny sinth zapytał:

- Zwróć ciało...

Pasoka mrugnął radośnie i zaćwierkał:

- Tak, to prawda.... I nie tylko ciało, ale ze wszystkimi machochlorianami!

Obie piękności ze Szkarłatnej Straży poruszyły się przerażająco. Najpotężniejsza z Zakonu Mrocznych Jedi, Mirra, syknęła złowieszczo:

- To pułapka, mój panie!

Chłopak, który miał już doświadczenie w dowodzeniu statkiem pirackim, machnął mieczem i zacisnął zęby:

- Moja mama jest ucieleśnieniem uczciwości i dobroci!

Mirra zrobiła krok w stronę bezczelnego chłopca, ale czarny pan ją zatrzymał i skinął głową szkarłatnym wojownikom:

- To wielka szansa dla nas wszystkich!

Mirra, która nie wykonała rozkazu Palpatine'a i nie zabiła Luke'a Skywalkera, sama czuła, że Imperator Sithów oznaczył ją już linią - do wyczerpania. Skinęła więc głową swojemu przyjacielowi Lasso.

- Słuchaj pana! To niezbędna rzecz!

Pasoka postukała bosą stopą Artosa Wspaniałego w czarną zbroję i gruchała:

- Wyglądasz niesamowicie jako półcyborg... Ale kiedy znów staniesz się człowiekiem, będziesz jeszcze piękniejsza!


CAR WIELKI MIKOŁAJ II

Brat cara Mikołaja II, Michaił, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, działał zdecydowanie. Gwardia Cesarska otworzyła ogień do rebeliantów próbujących szturmować Pałac Zimowy. Następnie do bitwy wkroczyli Kozacy, faworyzowani przez władcę, i pułki szlacheckie.

Kilkuset rebeliantów zginęło, a inni uciekli. Policja aktywnie pojmała rebeliantów i ich przywódców. Przedstawiciele Dumy Państwowej, rodzin książęcych, kupców i członków elity finansowej pospieszyli z przysięgą wierności carowi Mikołajowi i przysięgali wierność. Podczas bitwy zginęło ponad sześciuset rebeliantów, a półtora tysiąca zostało rannych. Strażnicy stracili około dwudziestu ludzi, Kozacy kolejnych pięćdziesiąt.

Poważne starcie, ale autokracja przetrwała. Spiskowcy na górze nie mieli ani jednego zdania, ani jednego przywódcy. I ogólnie wielu z nich uważało, że podczas wojny nie da się zmienić formy rządu.

Niezadowoleni z cara Mikołaja II jest wielu, ale trudno zaproponować alternatywę dla reżimu cesarskiego. Co więcej, bogaci poważnie obawiają się, że republikańska forma rządów okaże się zbyt słaba i luźna, aby chronić kapitalistów przed głodnym i zbuntowanym proletariatem, a obszarników przed chłopami.

Ale sami ludzie nie zorganizują poważnej rewolucji. Bolszewicy są jeszcze zbyt słabi i nieliczni, eserowcy w większości uważają, że rewolucja jest dobra, ale lepiej najpierw wygrać wojnę światową.

Krótko mówiąc, doszło do zamieszek i wszyscy wyszli! Powtórzyło się coś w rodzaju krwawego zmartwychwstania... I cisza!

Mikołaj II za zdecydowanie nagrodził swojego brata Orderem Jerzego pierwszego stopnia i awansował do stopnia naczelnego generała, mianując Michaiła na dowódcę frontu zachodniego. A fronty południowy i rumuński zostały podporządkowane Brusiłowowi.

Liczebność armii rosyjskiej wzrosła do prawie dziesięciu milionów ludzi, a jej utrzymanie stanowiło duże obciążenie dla imperium. Powinien był przyjść.

Gdy tylko wyschły drogi, armia carska uderzyła w Galicji. Przewaga liczebna była po stronie wojsk rosyjskich. Austriacy osłabli pod względem morale, a pułki składające się ze Słowian masowo dezerterowały lub poddawały się. Jednostek niemieckich było za mało, aby powstrzymać wroga.

Na domiar złego w kwietniu Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny z państwami centralnymi. A zatem wynik konfliktu był już z góry przesądzony. Niemcy próbowali zwiększyć swoje siły na Zachodzie, aby pokonać aliantów, ale nie byli w stanie udzielić znaczącej pomocy Austro-Węgrom.

Wojska rosyjskie zajęły Lwów i szereg miast w Galicji. Powstało nawet kilka małych kotłów. Austriacki, patchworkowy, połamany front rozpadał się zbyt szybko, dlatego Niemcy musieli przejść do ślepej obrony na zachodzie i wrzucić wojska w powstałe luki.

Rozwijając swój sukces, Rosjanie podeszli do Przemyśla, a nawet otoczyli miasto. Jednak problemy z zaopatrzeniem i wprowadzenie do bitwy bardziej gotowych do walki jednostek niemieckich spowolniły natarcie. Ale do ofensywy przeszedł Front Rumuński, a po pewnym czasie także Front Zachodni. Ten ostatni stanął przed trudnym zadaniem: przebić się przez potężną, głęboko zakorzenioną niemiecką obronę.

Brat cara Michaił nie uważał tego za wstyd, uczył się od Brusiłowa i stosował podobną taktykę. Zaczął przygotowywać ofensywę w dwunastu różnych miejscach jednocześnie, tak aby Niemcy nie mogli określić kierunku głównego ataku. Ponadto aktywnie korzystali z kurtyny dymnej i ofensywy w nocy.

Wojska rosyjskie na południu wyzwoliły Bukareszt, a atak w centrum spowodował przełomy na południe od Wilna.

Niemcy musieli ponownie wzmocnić swoją południową flankę. Oddziałom niemieckim blokującym Rygę groziło okrążenie. W tych warunkach cesarz podjął trudną decyzję o opuszczeniu krajów bałtyckich i wycofaniu wojsk na pruską linię obronną.

Sprawy nie potoczyły się pomyślnie dla Unii i Turcji. Rosjanie i Brytyjczycy posuwali się naprzód w Azji Mniejszej, Francuzi wywierali presję na Palestynę w Syrii. Turcy słabli i ich upadek był niedaleko. Poza tym Bułgarzy się zmienili. Zdając sobie sprawę, że Prusacy przegrali już wojnę, a wojska rosyjskie, wyzwoliwszy większość Rumunii, dotarły do granicy, król słowiański wypowiedział wojnę Austrii, Turcji i Niemcom.

To oczywiście przysporzyło Niemcom jeszcze więcej bólu głowy. Nie mogli już utrzymać linii frontu na wschodzie i zostali zmuszeni do wycofania się w stronę Wisły. Mając nadzieję, że naturalna bariera wodna opóźni wojska rosyjskie.

Sojusznik na zachodzie odniósł jedynie częściowe sukcesy, choć już aktywniej korzystał z czołgów. Ale na razie Niemcy utrzymały front, choć musiały się nieco cofnąć. Część południowa wymagała wiele wysiłku.

Cóż, carska Rosja jesienią i zimą przeniosła ciężar walk na Imperium Osmańskie.

Atak na Konstantynopol, zarówno od strony lądu, jak i morza, zakończył się triumfem broni rosyjskiej. Turcja upadła, a wraz z nią Rosja otrzymała duże terytoria, Konstantynopol i cieśniny z dostępem do Morza Śródziemnego.

Co prawda nie udało się zakończyć wojny w 1917 r., ale oddech zwycięstwa poczuli już wszyscy, znacznie bardziej niż w 1916 r.

Zima minęła w Rosji drobnymi strajkami i demonstracjami, ale pomimo trudności militarnych nie doszło do poważnych starć. Być może rubel za bardzo stracił na wartości, ale za wcześnie jest mówić o głodzie.

Nadszedł jednak czas zakończenia wojny i wszyscy to zrozumieli. Awansowany na feldmarszałka Brusiłow zaproponował zadanie głównego uderzenia na południu, gdzie wróg był słabszy, a następnie skierowanie się na północ.

Niemcy mieli już swoje pierwsze czołgi. Ich liczba jest jednak zbyt mała, aby mieć znaczący wpływ na przebieg wojny. Rosja ma również własne pojazdy, w szczególności czołgi Mendelejew. Ale znowu przemysł carski nie może jeszcze prowadzić produkcji masowej.

Ale masową produkcję czołgów zapoczątkowali Brytyjczycy, Amerykanie i Francuzi. Oznacza to, że pojawił się nowy, potężny środek przełamania obrony, który powinien przebić się przez pozycje niemieckie.

Alianci również chcą jak najszybciej zakończyć wyniszczającą wojnę. A od końca marca zaczęli próbować przebić się przez głęboko zakorzenioną niemiecką obronę.

Ofensywa wojsk rosyjskich rozpoczęła się, gdy tylko wyschły drogi na południu. Wojska rosyjskie po poprzednich zwycięstwach ożywiły się, ale Austriacy ledwo się utrzymali. Budapeszt został otoczony już na początku maja. Następnie rozpoczął się ruch w kierunku Wiednia i omijając Wisłę.

Włosi również przeszli do ofensywy. Nawet Japonia wysłała siły ekspedycyjne do Europy. Niemcy naciskali ze wszystkich stron.

Kiedy wojska rosyjskie zbliżyły się już do Wiednia, Austro-Węgry skapitulowały. Ostatni sojusznik Niemiec w końcu upadł. Na Zachodzie, stosując taktykę uderzeniową w różnych częściach frontu, alianci powoli, ale pewnie posuwali się naprzód. A wojska rosyjskie wkroczyły od południa na tyły frontu niemieckiego obejmującego Wisłę.

W tych warunkach kanclerz Wilhelm, zdając sobie sprawę z całkowitego, beznadziejnego położenia Niemiec, ogłosił 22 czerwca 1918 r. zaprzestanie wszelkich działań wojennych. Faktycznie Niemcy skapitulowali.

Austro-Węgry przestały istnieć. Rosja otrzymała Galicję, Ziemię Krakowską, Bukowinę, część wschodniej Słowenii i Węgry. Rumunia Transylwania. Z Austro-Węgier pozostała tylko mała Austria i znacznie zredukowane Węgry. Czechosłowacja powstała pod auspicjami Rosji.

Cesarstwo carskie otrzymało od Niemiec Kłajpedę, Poznań i dostęp do mórz, odcinając Prusy Wschodnie od samej metropolii przez Gdańsk.

Niemcy musiały oddać to, co podbiły wcześniej w XIX wieku, na rzecz Danii i Francji. Skazano ją na coroczne płacenie ogromnych odszkodowań i ograniczono potencjał wojskowy do stu tysięcy ludzi.

I oczywiście, jak w prawdziwej historii, strefa zdemilitaryzowana.

Rosja carska rozszerzyła swoje posiadłości na południu. Imperium Osmańskie, podobnie jak Cesarstwo Austriackie, przestało istnieć. Wielka Brytania zajęła Irak, Francję, Syrię i wraz z Brytyjczykami Palestynę. Rosja dostała Armenię, Azję Mniejszą i Konstantynopol.

Na strefy wpływów podzielono także Bliski Wschód i Iran. W ten sposób carska Rosja osiągnęła znaczące zdobycze materialne.

Ale wojna kosztowała życie ponad dwóch i pół miliona żołnierzy, nie licząc zabitych cywilów, ogromne wydatki. Finanse popadły w chaos, a kraj popadł w długi.

Co prawda sojusznicy pobłażliwie zgodzili się na umorzenie odsetek od pożyczek, ale mimo to dług okazał się dość duży - około dziesięciu miliardów rubli w złocie.

Można było jednak znacjonalizować przedsiębiorstwa będące wcześniej własnością Niemców.

Sytuacja polityczna w Rosji carskiej ustabilizowała się, a władza cesarza wzrosła.

Mikołaj II wykorzystał to, odwołując swój własny manifest w Dumie Państwowej. Ponownie przywrócono autokrację, a władza ustawodawcza przeszła w całości w ręce cara.

Spowodowało to jedynie nieśmiałe próby protestu. Kraj był zbyt zmęczony wojną i nie chciał nowych wstrząsów.

A gospodarka rozpoczęła szybkie, powojenne ożywienie! Wzrost wyniósł średnio około 9 procent rocznie i był wyższy niż w Stanach Zjednoczonych.

Powstały nowe zaawansowane gałęzie przemysłu i rozwinęła się inżynieria mechaniczna. Wzrosły wynagrodzenia.

Ustawa carska skróciła dzień pracy z 11,5 do 10,5 godziny. Oraz w dni przedświąteczne i przed weekendami do godz. 9.00. Ponadto dzień pracy został skrócony do dziewięciu godzin, jeśli przynajmniej jego część przypadała na noc.

Po wymianie pieniędzy przywrócono całe saldo złota rubla. W 1929 r. płaca robotnika sięgała 50 rubli miesięcznie, a cena wódki wynosiła 25 kopiejek za butelkę. Czyli 200 butelek miesięcznie. A jeśli wziąć to w przeliczeniu na złoto, to jest to aż 37 gramów czystego złota.

Kraj ten zajął drugie miejsce, ustępując jedynie Stanom Zjednoczonym pod względem produkcji przemysłowej. Perspektywy dla imperium rysowały się bardzo różowo, lecz... nastąpił wielki kryzys.

Upadek dotknął cały świat, w tym Rosję. Prawda najbardziej zaszkodziła Niemcom i USA. Ale carska Rosja była zbyt uzależniona od pożyczek zewnętrznych i dlatego nie mogła uniknąć wstrząsów i recesji.

Partia bolszewicka w latach dwudziestych przeżywała kryzys. Lenin faktycznie wycofał się z praktycznej, rewolucyjnej walki, zanurzając się w teorii... i pisząc science fiction.

Władimir Iljicz poznał Herberta Walesa w Wielkiej Brytanii i poczuł zamiłowanie do science fiction. W szczególności spod pióra Włodzimierza Iljicza wyszła duża, futurystyczna powieść: "Komunizm jest drogą do szczęścia"! Oraz szereg innych prac. Lenin już nieźle zarabiał na fantastycznych dziełach.

Bolszewicy podzielili się na trockistów i stalinistów. Stalin postanowił powrócić do taktyki indywidualnego terroru charakterystycznej dla Narodnej Woli. Trocki zajął bardziej umiarkowane stanowisko.

Socjalistyczni rewolucjoniści są nadal aktywni, chociaż w latach dwudziestych nie było już głośnych morderstw politycznych. Stopniowo umacniały się pozycje Republikanów i Kadetów. Rzeczywiście monarchia absolutna wydawała się wszystkim przestarzałym reliktem. Zatem niepokoje, strajki, demonstracje rozpoczęły się na nowo, a tron królewski zaczął się trząść.

Monarcha mógł zapamiętać wiele...

Rząd Mikołaja II znalazł wyjście... z wojny! Co więcej, generałowie pragnęli zemsty za porażkę z Japonią. I to jest zrozumiałe...

Po I wojnie światowej carska Rosja przeprowadziła kilka małych kampanii wojskowych. Na Bliskim Wschodzie, gdzie oni i ich sojusznicy dopełnili świat arabski. W Afganistanie.... Tam toczyła się wojna wraz z Wielką Brytanią. Rosja przejęła północne regiony Afganistanu, zamieszkane głównie przez Uzbeków i Tadżyków, a także Herat. Mimo to Brytyjczycy po okrutnych wojnach podbili południe. W centrum Afganistanu pozostał samorząd.

Iran nadal zachował pozory suwerenności, ale jego podział też nie był odległy.

Ale główne zderzenie interesów miało miejsce w Japonii. Co więcej, w 1931 roku Japończycy utworzyli marionetkowy rząd w Mandżurii i rozpoczęli ofensywę w Chinach.

Co stało się przyczyną nowej wojny.

Do tego czasu armii rosyjskiej udało się zaktualizować flotę czołgów i stworzyć bardzo silne lotnictwo. W powietrzu Japonia była zauważalnie gorsza, a rosyjska armia lądowa była znacznie liczniejsza i być może bardziej gotowa do walki.

Flotą Pacyfiku dowodził legendarny admirał Kołczak. Rycerz Zakonu św. Andrzeja Pierwszego Powołanego Brusiłow już nie żył, ale pozostali jego zdolni uczniowie.

Wojna od samego początku zakończyła się niepowodzeniem dla Japonii. Rosyjscy generałowie: Denikin, Wrangel, Kaleidin pod ogólnym dowództwem brata cara Michaiła Romanowa działali energicznie i umiejętnie. Nie bez znaczenia było doświadczenie I wojny światowej, wzięto pod uwagę błędy w konflikcie z lat 1904-1905.

Całkiem dobre okazały się także czołgi lekkie Prochorowa, które są po prostu niezastąpione w wojnie manewrowej. W każdym razie była to już inna armia rosyjska i zupełnie inna wojna.

Gdyby jednak podczas pierwszej bitwy z samurajami zastąpił Kuropatkina bardziej utalentowany i zdecydowany dowódca, wynik wojny byłby oczywiście zupełnie inny.

W każdym razie w ciągu dwóch miesięcy Port Arthur został oblężony przez wojska rosyjskie, a Japończycy zostali pobici. Dwa miesiące później cała Korea została wyzwolona, a miasto-cytadela zostało szturmem zdobyte.

Na morzu toczyły się także bitwy, które kończyły się różnym powodzeniem. Do czasu przybycia eskadr z Bałtyku i Morza Czarnego. Kraina Wschodzącego Słońca została całkowicie pokonana, a oni nawet wylądowali na Hokkaido. Japonia została zmuszona do podpisania upokarzającego pokoju. Oddajcie Mandżurię, Port Arthur, część posiadłości zdobytych przez Niemców, południowy Sachalin i grzbiet Kurylski. A jednocześnie zapłacić odszkodowanie, porządną sumę - miliard rubli w złocie.

Zwycięstwo chwilowo wzmocniło pozycję autokracji, a następnie Wielki Kryzys ustąpił miejsca szybkiemu ożywieniu gospodarczemu.

W Niemczech, jak w prawdziwej historii, Hitler doszedł do władzy, ale nie pozwolono mu szaleć. W szczególności próba przywrócenia powszechnego poboru do wojska spotkała się z ostrym oporem ze strony Rosji i Francji. Chociaż poczyniono niewielkie ustępstwa w zakresie potencjału militarnego. Pozwolono zwiększyć liczebność armii ze stu tysięcy do dwustu pięćdziesięciu. Ponadto Hitler zwrócił Niemcom kontrolę nad strefą zdemilitaryzowaną.

W carskiej Rosji narastały problemy dynastyczne. Zmarł następca tronu carewicz Aleksiej... Brat cara Michaił Romanow został pozbawiony praw do dziedziczenia. A Kirill Władimirowicz Romanow naprawdę został spadkobiercą. Ale ten facet jest pogrążony w pijaństwie i rozpuście. Całkowicie zdegradowany...

Kto zatem zostanie następcą cara Mikołaja II? Brat cara Michaił po zwycięstwie nad Japonią otrzymał stopień generalissimusa i cieszył się ogromną popularnością. Został pierwszym członkiem rodziny królewskiej w historii imperialnej Rosji, który otrzymał tak wysoką rangę. I wielu chciało go zobaczyć na tronie królewskim.

To prawda, że sam Mikołaj II - niepijący, bez złych nawyków, regularnie uprawiający gimnastykę - był nadal dość silny i wydawało się, że jego panowanie będzie najdłuższe w historii Rosji. Ale Stalin wymyślił najbardziej ambitny zamach od czasów Aleksandra II. Chociaż wydawało się, jaki jest tego sens?

W każdym razie rok 1937 okazał się rokiem złowieszczym. Zginął car Mikołaj II, a wraz z nim dwóch ministrów i trzydziestu dworzan, a część Pałacu Zimowego zawaliła się.

Terroryści wykorzystali kanalizację do wydobywania minerałów i zasadzili ponad tonę aminolonu.

W ten sposób w bieg historii wpłynął agresywny incydent. Tak zakończyło się panowanie cara Mikołaja II. Monarchę nie zaczęto nazywać wielkim ani budzącym grozę. Ci, którzy nie kochali cesarza, nazywali go krwawym, gdyż w jego królestwie przelano wiele krwi. Kto jest traktowany z szacunkiem, jest Zdobywcą. Zwiększyła się więc liczba podległych mu ziem na Rusi. W Chinach pojawiła się nawet duża prowincja: Żeltorosja.

W sumie królestwo trwało 43 lata. Tylko Iwan Groźny rządził dłużej i nominalnie. Biorąc jednak pod uwagę, że objął tron na trzy lata, faktyczny okres kontroli okazał się krótszy.

Jednak prawowity następca tronu, Cyryl Władimirowicz Romanow, wstąpił jednak na tron. Nie rządził długo - około roku, ale udało mu się wywrzeć pewien wpływ na bieg historii. W szczególności pozwolił Adolfowi Hitlerowi przeprowadzić Anschluss Austrii. Rzekomo nawiązując do prawa narodów do samostanowienia i rzekomo w ten sposób zapanuje większy porządek. Zgodził się na Anschluss Austrii i Mussoliniego.

W ten sposób Niemcy rozszerzyły się, a ich populacja przekroczyła osiemdziesiąt milionów. Nie wspominając już o tym, że Hitler zachęcał do rodzenia dzieci. Pod Adolfem Demonikiem urósł półtorakrotnie.

W Hiszpanii wybuchła wojna domowa, która zakończyła się jednak znacznie szybciej, gdyż nie było Związku Radzieckiego, który udzieliłby pomocy lewicowej koalicji w Madrycie.

Ale Franco stał się sojusznikiem Führera. A nowy car Włodzimierz Trzeci stanął przed Wielką Brytanią.

Sytuacja rzeczywiście jest skomplikowana. Zagadka obarczona II wojną światową. I nowa runda konfrontacji. Iran nie jest podzielony i jest to właściwie ostatni formalnie niezależny kraj islamski. Zarówno Rosja, jak i Wielka Brytania mają co do tego plany. Sytuacja na Bliskim Wschodzie jest bardzo skomplikowana. Terytoria Rosji, Francji i Wielkiej Brytanii są mieszane i trudne do zarządzania.

Anglia gospodarczo coraz bardziej pozostaje w tyle zarówno za Rosją, jak i coraz potężniejszymi Niemcami. Ale największe kolonie nadal są brytyjskie. Ale moc korony lwa słabnie, Kanada jest prawie niezależna. Republika Południowej Afryki jest także dominium, podobnie jak Australia. W Indiach pozycja Wielkiej Brytanii słabnie. Oczywiście istnieje chęć popchnięcia lwa.

Hitler stara się grać na dwóch frontach. Albo pozyska wsparcie Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Japonii. Aby wszyscy razem zwalili na carską Rosję i podzielili jej rozległe posiadłości.

Albo szukajcie przejęć terytorialnych na Zachodzie, ale w sojuszu z Rosją.

Hitler jest człowiekiem podłym i pozbawionym zasad i w ogóle jest mu obojętne, z kim wchodzi w koalicję, byle było to dla niego korzystne.

Nowy młody car Włodzimierz także marzy o zapisaniu się w historii jako wielki zdobywca i pragnie odebrać kolonie Wielkiej Brytanii i Francji. Ściśle mówiąc, Niemcom nie można już niczego odebrać. Zatem koalicja z Niemcami jest całkiem logiczna.

Włochy zdobyły Etiopię i także chcą nowych wyczynów. Mussolini jest niezwykle ambitny. Nie obchodzi go, dokąd pójdzie na wschód czy na zachód. Ale we Francji nie ma wśród ludu wielkiej chęci do walki. Panuje tam pacyfizm, a rząd jest wybierany. Nie jest więc konieczne pozyskiwanie tak silnego sojusznika. A carska Rosja, z tradycyjnie wysokim wskaźnikiem urodzeń i stale malejącą śmiertelnością, jest bardzo silnym przeciwnikiem. Populacja carskiej Rosji rośnie o około trzy procent rocznie. Zmniejszyła się śmiertelność noworodków, ale moda na rodziny wielodzietne jeszcze nie minęła i nawet rodziny pracujące są płodne. Uwzględniając nabytki terytorialne, m.in. w gęsto zaludnionych Chinach i słabo zaludnionej Mongolii oraz w Europie i Turcji, ludność carskiej Rosji w 1940 r. przekroczyła 400 mln w porównaniu z 1913 r., kiedy wynosiła 180 mln. I to jest potęga kontynentalna... Wielka Brytania i Francja mają niecałe 50 milionów w swoich metropoliach i koloniach. Ale wojska kolonialne są słabe pod względem morale i mają niewielkie możliwości bojowe. Siły lądowe Zachodu są więc znacznie słabsze.

Führer wybiera sojusz z Rosją przeciwko Zachodowi.

W 1939 roku doszło do podziału Czechosłowacji. Niemcy obejmowały także Sudety. Niemcy wzmocnili armię i utworzyli kolumny czołgów. Carska Rosja również nie stała w miejscu, mając w czasie pokoju armię składającą się z pięciu milionów i pięciuset dywizji personalnych.

W carskiej Rosji od dawna produkowane są czołgi ciężkie i samoloty strategiczne, w tym samoloty z ośmioma silnikami. Francja ma tylko około trzydziestu czołgów ciężkich i są one przestarzałe. W Wielkiej Brytanii nie ma ciężkich pojazdów. No cóż, Niemcy też, ani jednego cięższego niż dwadzieścia ton. USA mają nieco ponad czterysta czołgów.

Hitler uznał, że nie warto zwlekać i uderzył 15 maja 1940 r. Pogoda sprzyja i wszystko jest gotowe. Albo mniej więcej gotowe.

Rosja carska rozpoczęła atak na Indie i inne posiadłości kolonialne. Armia rosyjska zaatakowała słabo bronione pozycje. Oddziałów składających się z samych etnicznych Brytyjczyków i Francuzów jest stosunkowo niewiele, a jednostki kolonialne tak naprawdę nie chcą umierać za obcą im ideę czy imperium. Kim właściwie są dla nich Anglicy? Wyzyskiwacze, zniewoleni, rabusie lub niewierni. Jest mało prawdopodobne, aby Rosjanie byli od nich znacznie gorsi, aby zginęli w imię imperium Lwa lub Koguta.

Tak więc wojska carskie posuwają się naprzód, pokonując powolny, ogniskowy opór. Ale Niemcom udało się także w ciągu półtora miesiąca pokonać wojska francuskie, angielskie, belgijskie i holenderskie.

W ten sposób Churchill stracił poparcie swoich głównych sojuszników. Oczekiwania, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny, nie spełniły się. Roosevelta wcale nie wyróżniała determinacja Stenki Razin. A wtedy takie siły wystąpią przeciwko Ameryce.

Wojska rosyjskie w marszach posuwały się przez Afrykę i Azję; więcej problemów wynikało z terenu i odcinka komunikacyjnego niż ze strony wojsk wroga. Nie bez znaczenia był także brak dróg, szczególnie w Afryce. Ale bezpretensjonalny rosyjski żołnierz bohatersko i ze stoickim spokojem pokonuje wszelkie trudności.

Niemcy z trudem mogą jedynie przerzucić wojska do Afryki. Atak na Gibraltar został opóźniony z powodu upartego oporu Franco. I musieliśmy przenieść siły drogą morską. Rosjanie przedarli się do Afryki przez Egipt i jest im to o wiele łatwiej. Włochy też chwytają wszystko, co mogą, a w tej kwestii Mussolini ma uścisk boa dusiciela.

Lądowanie na samą metropolię w 1940 r. nie doszło. W bitwie powietrznej, przede wszystkim ze względu na bierność Rosji, Wielka Brytania stawiała opór. Trzeba jednak powiedzieć, że mądry car Władimir Cyrylowicz nie chciał, aby Wielka Brytania skapitulowała przed czasem, ale całkiem racjonalnie zamierzał przejąć wszystkie jej kolonie w Azji i Afryce.

Dokąd pójdzie Wielka Brytania? Przecież nie ma żadnych rezerw, bez kolonii i surowców - upadek jest kwestią czasu.

Zimą i marcem 1941 roku wojska rosyjskie dotarły wreszcie do Republiki Południowej Afryki i pokonały ostatnie Dominium Afrykańskie. Brytyjska próba opuszczenia Madagaskaru również nie powiodła się i w maju 1941 r. przeprowadzono desant, który zakończył się zwycięstwem.

Japonia walczyła podczas wojny po stronie Rosji i udało jej się zdobyć coś na Pacyfiku. Lato 1941 roku to okres wielkiej ofensywy powietrznej na brytyjską metropolię.

Lotnictwo rosyjskie i niemieckie zaatakowało Londyn i inne miasta Imperium Angielskiego. A 8 listopada, w rocznicę puczu monachijskiego, w końcu doszło do lądowania.

Walki trwały szesnaście dni i zakończyły się zwycięstwem wojsk rosyjskich i niemieckich.

To faktycznie zakończyło II wojnę światową. Okazało się, że jest mniej krwawy i długotrwały niż w prawdziwej historii. I bardzo wyraźnie wzmocniło i rozszerzyło posiadłości rosyjskie. Zwłaszcza w Afryce i Azji.

Nastąpił stosunkowo spokojny okres. Rosja i Niemcy trawiły własne zdobycze terytorialne. Do III Rzeszy wchodziły: Belgia, Holandia, prawie połowa Francji, a także Maroko, część Algierii i posiadłości centralne. To prawda, że z powodu stanowiska Franco i pewnego niezdecydowania Hitlera Niemcy nie zdążyli przedostać się do równikowych posiadłości Francji i wpadli w ręce wojsk rosyjskich.

Niemniej jednak Niemcy nadal otrzymały spory kawałek afrykańskiej ziemi, przekraczający obszarem swoje własne terytorium. Powierzchnia ziem III Rzeszy, biorąc pod uwagę europejskie nabytki, wzrosła ponad trzykrotnie. A jeśli liczyć od granic od 1937 roku, biorąc pod uwagę Austrię, Sudety i Czechy jako protektorat, to cztery razy.

Tak więc Niemcy jako całość mieli dość do przetrawienia, opanowania i przyswojenia. Co więcej, Rosja rozszerzyła swoje posiadłości kolonialne i z trudem kontrolowała to wszystko.

A Włochy dostały dużo: na przykład większość Sudanu, Somalii, Ugandy i kilka innych przejęć, w szczególności Tunezję.

Tym samym ponowny podział świata został na razie zakończony. Ale jak mówią, z biegiem czasu ambicje zaczynają się objawiać.

Stany Zjednoczone nie zaczęły poważnie pracować nad projektem atomowym. W faszystowskich Niemczech i Rosji podejście również okazało się fajne. Japonia nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięta, aby tego dokonać, a Wielka Brytania i Francja stały się krajami wasalnymi III Rzeszy i Rosji.

Tak więc pojawienie się broni nuklearnej zostało opóźnione na pewien czas.

Ale postęp jest oczywiście nieubłagany. Fizycy pracują, teoria się rozwija, podobnie jak eksperymenty laboratoryjne. Ale projekt nuklearny wymaga woli państwa. Rosja carska miała już zbyt wiele zmartwień i wydatków związanych z powiększaniem swojego terytorium. Ale Hitler z jakiegoś powodu żywił urazę do takich pomysłów na program nuklearny i wierzył, że projekt atomowy zmarnuje tylko dużo pieniędzy.

Ponadto rosyjska armia lądowa i lotnictwo były najsilniejsze i najliczniejsze na świecie, rozwijała się także marynarka wojenna, zwłaszcza dzięki wzrostowi gospodarczemu.

Carscy generałowie i marszałkowie woleli rozwijać budowę czołgów, budować samoloty, lotniskowce i pancerniki. A po co im bajki - o bombach atomowych? Oznacza to, że zarówno Niemcy, jak i Rosjanie byli obojętni na ten problem.

Ponadto surowców było wystarczająco dużo, aby przynajmniej w najbliższej przyszłości nie martwić się o zasoby energii.

Tak więc, pomimo całego chłodu Pentagonu i Białego Domu, inicjatywa mimowolnie przeszła na Stany Zjednoczone. Co więcej, nie chodzi tu tylko o obawę, że Rosjanie czy Niemcy pójdą dalej i wywrą presję na Nowy Świat, ale także na gospodarkę.

Straciwszy możliwość odbioru ropy z Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu, Stany Zjednoczone posiadały dotychczas własne odwierty w Teksasie na Florydzie i rozpoczęły zagospodarowanie na Alasce.

Ale populacja USA rosła. W Rosji nie zniechęcano do imigracji, a liczba ludności nadal szybko rosła. Szczególnie chętnie zezwalano na wyjazd do Stanów Zjednoczonych Czarnym i Arabom.

Rosła także amerykańska gospodarka, przybywało samochodów.

Rozpoczęły się poszukiwania paliwa jądrowego i reakcji atomowej, która mogłaby zapewnić kolosalną energię.

Od zakończenia II wojny światowej minęło dziesięć lat. Hitlerowskie Niemcy miały nową broń: samoloty dyskowe, które nie tylko latały z ogromną prędkością, ale także były praktycznie niewrażliwe na ostrzał z broni ręcznej.

Ponadto Niemcom udało się wystrzelić na orbitę sztucznego satelitę, a co najważniejsze, w czerwcu 1951 roku pierwszego człowieka w kosmos.

Rosja carska spóźniła się nieco i pełny postęp osiągnęła dopiero w sierpniu tego roku. W faszystowskich Włoszech zmiany nastąpiły w tym samym roku. Zmarł Benedito Mussolini, pretendent do tytułu Juliusza Cezara. Ogólnie rzecz biorąc, włoski dyktator odniósł sukces w rządzeniu. Biorąc pod uwagę podboje w Afryce, w tym w Etiopii, terytorium kontrolowane przez Włochy powiększyło się za jego panowania prawie trzy i pół razy. Ponadto Benedito w Europie zdołał odciąć część Francji wraz z Tulonem.

Nie pozwolono mu jednak wyjechać do Albanii i Grecji - są to terytoria znajdujące się w strefie wpływów Imperium Rosyjskiego.

Benedito można oczywiście nazwać wielkim i zdobywcą, choć armia włoska nie błyszczała zbytnio swoimi wyczynami. Ale jego syn i dziedzic nie uważał się za gorszego od ojca.

I wziął jesień 1951 roku i najechał Albanię i Grecję... Nic dziwnego, że mówią, że wszystkie wielkie wojny zaczynają się jakby nagle.

Włodzimierz Trzeci był nawet z tego powodu szczęśliwy. Posiadłości Włoch w Afryce są duże, nawet większe niż Niemcy. Dlaczego więc ich nie odebrać, jeśli istnieje ważny powód?

Wojska rosyjskie rozpoczęły działania wojenne 7 listopada 1951 r., atakując Etiopię, Libię i Sudan. Jednostki rosyjskie są silniejsze, liczniejsze i bardziej gotowe do walki niż włoskie.

Szybko więc zaczęli niszczyć armię makaronu... Nikt jednak nie spodziewał się, że bez ostrzeżenia Adolf Hitler stanie po stronie Mussoliniego Jr.

Chociaż jeśli się temu przyjrzeć, nie było nic więcej niż nieoczekiwane.

Niemcy przegrały I wojnę światową z Rosją i utraciły najwięcej terytorium Rosji. A jeśli Niemcom udało się z odsetkami odzyskać to, co stracili na Zachodzie, to na Wschodzie, szczerze mówiąc, zostali z niczym.

Dlatego Hitler naprawdę liczył na swoją nową broń, zwłaszcza dyskoteki i latające spodki. Ponadto Führer wierzył, że tym razem łatwiej będzie walczyć z Rosją niż w pierwszej wojnie światowej, ponieważ Niemcy i Włochy poprowadzą kompanię bez drugiego frontu.

Obliczono także, że urażona przez Rosjan Japonia również przystąpi do wojny na Dalekim Wschodzie i tam zwiąże wroga. Być może do koalicji dołączą Portugalia i Hiszpania, podobnie jak Wielka Brytania i Francja? Są znacznie bliżej Niemiec niż Rosji. Pewne nadzieje wiązano z USA!

Co więcej, Ameryka zbudowała imponującą flotę, wiele lotniskowców i zmodernizowała swoją flotę czołgów - choć nadal była gorsza pod względem ilości i jakości od pojazdów wojskowych Starego Świata.

System społeczny w carskiej Rosji pozostał autokratyczny i monarchią absolutną. Car i cesarz całej Rusi posiadał pełnię władzy: wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej. Parlament był nieobecny. Istniała Rada Państwa złożona z osób powoływanych przez cesarza, miała ona jednak jedynie uprawnienia doradcze. Prawa wydawał sam król, a także dekrety. Miał też prawo do egzekucji i ułaskawienia, choć oczywiście istniał też sąd. Procesy ławnicze zniesiono po zamordowaniu Mikołaja II, tak że władzę sądowniczą powoływał i odwoływał także car lub urzędnicy mianowani przez cesarza.

System ten miał zarówno zalety, jak i wady. Z jednej strony cesarz mógł szybko rozwiązać ten czy inny problem bez sporów i porozumień, z drugiej jednak strony nadmierna koncentracja władzy w jednej ręce tłumiła inicjatywę i dawała większe możliwości biurokracji. To zrodziło różnych ulubieńców i ulubieńców. Włodzimierza nie wyróżniała nadmierna hipokryzja i wierność małżeńska. Chociaż kobiety nie miały większego wpływu na jego politykę.

W dziedzinie budowy czołgów carska Rosja miała wiele potężnych i ciężkich pojazdów. Jednak doświadczenie działań bojowych w Afryce pokazało, że właściwości jezdne czołgu są niezwykle ważne. W rezultacie główny rosyjski czołg nie przekroczył czterdziestu pięciu ton. Ponieważ większa waga powodowała problemy z przełajami, nawet przy szerokich torach.

Car uwielbiał czołgi ciężkie, jednak jego doradcy odradzali cesarzowi wprowadzanie ich do masowej produkcji. Ale sześćdziesięciotonowa maszyna była dostępna w dwóch tysiącach egzemplarzy. A najpopularniejszy czołg "Nikołaj" - 3, został wyprodukowany w sześćdziesięciu trzech tysiącach.

A maszyna waży czterdzieści pięć ton, a broń ma kaliber 122 milimetry. Przedni pancerz ma dwieście milimetrów, tył i boki 120 milimetrów, układ jest klasyczny.

Hitler był poważnie zainteresowany ciężkimi maszynami. A ja chciałem mieć przewagę nad Nikołajem w zbiorniku produkcyjnym. Niemiecki samochód urósł do 75 ton i to był już limit, gdyż tak duża masa była niezwykle trudna do transportu po liniach kolejowych.

Niemiecki pojazd był uzbrojony w działo kal. 128 mm, miał pancerz przedni o grubości 250 mm oraz pancerz boczny i tylny o grubości 180. Układ również był zbliżony do klasycznego.

Liczbowo niemiecki czołg był trzykrotnie gorszy od radzieckiego. Nie wspominając już o trudnościach związanych z używaniem zbyt ciężkich maszyn.

Jednak rosyjski sprzęt jest rozproszony na dużych obszarach, a na europejskim sektorze frontu liczba pojazdów i piechoty jest w przybliżeniu równa. Chociaż w ogóle armia rosyjska jest znacznie liczniejsza niż niemiecka. A Rosja ma ogromną populację: obejmuje Indie, Chiny, większość Afryki, Bliski Wschód, Persję, Indochiny i wiele więcej.

Oczywiście decyzja Hitlera o ataku na carską Rosję, nawet biorąc pod uwagę, że ma po swojej stronie Japonię i Włochy, a być może Francję i Wielką Brytanię, jest kolosalnym ryzykiem. Ale Führer jest wielkim poszukiwaczem przygód.

Należy zaznaczyć, że samoloty dyskowe, z którymi III Rzesza wiązała tak duże nadzieje, nie sprawdzają się w praktyce. Wytworzenie silnego strumienia laminarnego doprowadziło do ogromnego zużycia paliwa, a czas lotu latających spodków okazał się stosunkowo krótki. Mogli więc działać, nawet biorąc pod uwagę ogromną prędkość na niezbyt dużych odległościach. Ponadto przepływ laminarny chronił dysk przed bronią strzelecką, ale z kolei uniemożliwiał strzelanie z latającego spodka.

Niemcy mogli więc zrzucać rakiety sterowane radiowo jedynie ze swoich dyskietek i to pod wąskim kątem lub wyłączając przepływ laminarny, ale jednocześnie stając się bezbronni.

Ale w każdym razie Hitler zdecydował się zaatakować Rosję i rzucił swoje karty do gry. Ponadto faszysta obawiał się, że jeśli Włochy zostaną pokonane, jego też zaatakują. Miał wąsy i nikomu nie ufał.

Początkowo naziści osiągnęli sukces dzięki zaskoczeniu ataku i lepszej organizacji swoich wojsk. Jednak moment ataku został wybrany źle. Zaczął padać śnieg i czołgi wpadły w poślizg. Fritz mógł zdobyć część Polski, w tym Kraków, ale utknął pod Warszawą.

Rosyjska machina wojskowa rozkręcała się... Japonia, zgodnie z oczekiwaniami Führera, przystąpiła do wojny, ale jej flota nie miała przewagi nad rosyjską Flotą Pacyfiku, a bitwy były w przybliżeniu równe. A Japonia praktycznie nie odwracała uwagi swoich sił lądowych od zachodniego teatru działań. Ponadto samuraje byli gorsi od Rosjan w powietrzu, zarówno pod względem liczebności, jak i jakości. A Kraina Wschodzącego Słońca była w stanie zdobyć tylko kilka małych wysp.

Ostrożni Franco i Salazar nie spieszyli się z przystąpieniem do wojny. Rosja jest bardzo silnym wrogiem. Musimy obserwować i czekać. W prawdziwej historii Franco ograniczył się podczas drugiej wojny światowej do wysłania niebieskiej dywizji faszystowskich ochotników.

Teraz równowaga sił wyglądała szczególnie nierówno w Afryce.

Włochy szybko utraciły swoje posiadłości na ciemnym kontynencie.

Wiosną 1952 roku armia carska rozpoczęła ofensywę w Prusach Wschodnich i zdołała przebić się głębiej przez obronę wroga. Naziści mieli trudności z zaprzestaniem natarcia armii carskiej pod Królewcem, lecz wojska cesarskie zaczęły nacierać na Sudety i Kraków.

Okazało się, że zwinniejsze rosyjskie czołgi były w stanie pokonać ciężkiego, ale mniej zwinnego wroga. Dobrze radziły sobie także chińskie dywizje pod dowództwem rosyjskich generałów.

Niemcy zmuszeni zostali do opuszczenia Krakowa... A następnie w obliczu groźby okrążenia rozpoczęli wycofywanie się znad Wisły do Odry.

Nie, nie takiego przebiegu wojny oczekiwał opętany Führer. Ale to moja wina. Co więcej, Francuzi i Brytyjczycy, czując faszystowską okupację, wcale nie starali się umrzeć za Führera. Uzupełnianie zostało więc zakłócone, a kraje wasalne chciały po prostu przeczekać.

A najgorsze rzeczy spotkały Niemców na froncie.

Zimą Niemcy stracili cały swój majątek w Afryce. A zimą, wiosną, całkowicie cofnęli się nad Odrę. Wojska rosyjskie wyzwoliły Pragę i Sudety, zbliżyły się do Wiednia. Ponadto pokonali Włochy i zajęli Rzym, Neapol, Sycylię. Wiosna 1953 r. nie wróżyła więc nazistom dobrze. Jednak 8 kwietnia 1953 roku Hitler nagle umiera. Nowe kierownictwo Niemiec desperacko prosi o pokój.

Władimir Kirillowicz Romanow hojnie się zgodził. Ale Niemcy drogo za to zapłacili. Nowa granica przebiegała teraz wzdłuż Odry: Belgia, Holandia i Dania otrzymały suwerenność, ale w ramach państwa wasalnego Imperium Rosyjskiego. Francja odzyskała utracone wcześniej posiadłości, ale stała się jeszcze bardziej zależna od Rosji.

Włochy i Niemcy straciły wszystkie swoje kolonie, które teraz stały się własnością korony królewskiej. Same Włochy również otrzymały status wasala rosyjskiego, a Sycylia i Sardynia bezpośrednio stały się częścią imperium Włodzimierza III.

Niemcy również utraciły znaczną część swojej niepodległości i zapłaciły duże reparacje.

Japonia utraciła także cały swój majątek z wyjątkiem własnego terytorium i została zmuszona do zostania państwem wasalnym. A car Władimir Kirillovich Romanow również otrzymał tytuł cesarza Japonii.

Oczywiście ta część Australii, która wcześniej należała do Krainy Wschodzącego Słońca, również znalazła się pod kontrolą Rosji.

W sierpniu 1953 roku Stany Zjednoczone w końcu przeprowadziły próbę bomby atomowej. Osiem lat później nuklearny dżin wyszedł z butelki. W żadnym wypadku postępu nie da się zatrzymać. A pojawienie się bomby atomowej jest nieuniknione. W najbardziej skrajnym scenariuszu broń nuklearna mogłaby pojawić się maksymalnie dwadzieścia lat później niż w rzeczywistości.

Z pewnym opóźnieniem rząd carski zaczął opracowywać swoją reakcję.

Jak dotąd Stany Zjednoczone nie mogły zdecydować się na wojnę z tak potężnym imperium. Co więcej, dotarcie z zagranicy do głównych rosyjskich ośrodków przemysłowych i gospodarczych nie jest takie proste.

A produkcja ładunków nuklearnych wymagała zarówno czasu, jak i pieniędzy! Stany Zjednoczone miały fundusze, ale czas uciekał. Rosja carska, dysponująca swoimi zasobami i potężnym potencjałem intelektualnym, bardzo szybko nadrobiła lukę w tym obszarze. A w 1956 roku we Włodzimierzu III pojawiła się także bomba atomowa.

Znacząco gorsze od Rosji pod względem liczby ludności i zasobów kapitalistyczne i demokratyczne USA stopniowo traciły swoje atuty.

Jedyne, co mogli zrobić, to użyć broni nuklearnej jako środka odstraszającego i spróbować osłabić carską Rosję od wewnątrz. Ale jak dotąd im się to nie udało.

Władimir Kirillowicz nie pozostawił po swojej pierwszej żonie żadnych męskich potomków i ożenił się ponownie. I spłodził spadkobiercę, nazywając go George.

Rosja carska przeprowadziła ekspansję kosmiczną. W 1959 roku załogowy lot na Księżyc odbył się około rok przed Amerykanami. Następnie w 1971 roku na Marsa. W alternatywnym świecie stało się bezpieczniej niż w rzeczywistości.

W 1975 roku na Wenus wylądował człowiek. W 1980 roku na Merkurym. W 1981 roku na jednym z księżyców Jowisza. A w 1992 roku, dokładnie w roku śmierci Władimira Kiryłowicza Romanowa, rosyjski kosmonauta dumnie postawił stopę na Plutonie.

Jerzy pierwszy odziedziczył koronę w wieku osiemnastu lat. Ogólnie rzecz biorąc, możemy powiedzieć, że Włodzimierz Trzeci Wielki spędził swoje 54-letnie panowanie bardzo pomyślnie. A potem dynastia Romanowów trwała dalej.


MĄDROŚĆ Karola Dwunastego

Karol XII, najwyraźniej przeczuwając daremność wojny z rozległą Rosją, zgodził się na pokój z Piotrem Wielkim na umiarkowanych warunkach. Cesarstwo carskie zwróciło Szwedom podbite wcześniej miasta, uznając ich nabytki terytorialne i marionetkowego króla w Polsce.

W zasadzie Rosja nie przyznała Szwedom nic, co miała przed wojną, ale nic nie zyskała. I wielu ludzi zginęło. Musieliśmy też wrócić do Petersburga, który tyle kosztował. Ale odnaleziono spokój. Gdyby Piotr Wielki wiedział, jak zakończy się dalszy ciąg wojny ze Szwedami, bez wątpienia kontynuowałby ją.

Ale taki jest świat... Potem niezbyt udana wojna z Turcją i utrata Azowa.

A potem wojna z Chinami. Już walczyliśmy i straciliśmy trochę pola. Teraz Piotr Wielki chciał zemsty na wschodzie. Odbicie ziem nie było jednak możliwe.

I wielu ludzi zginęło. Zatem Piotr Wielki nie stał się wielki. A pod jego rządami Rosja poniosła duże straty ludnościowe. To prawda, że na Uralu budowano fabryki i pojawiały się manufaktury.

Szwecja podbiła Polskę, a Karol XII został koronowany.

A jej armia stała się jedną z najsilniejszych na świecie. Ponadto Wielka Brytania i Francja zostały osłabione. I podobnie jak Hiszpania nie odgrywały już tej samej roli.

I tak Karol XII podbił także Norwegię i został koronowany w Danii. Następnie zdobył kolejne ziemie w Niemczech. W rzeczywistości podbił większość ziem niemieckich aż do Renu. A na południu dotarł do Austrii.

Król Szwecji panował do roku 1750, czyli ponad pięćdziesiąt lat, i przeszedł do historii jako Wielki i zdobywca.

Po czym panował Gustaw Adolf II, który w chwili wstąpienia na tron był także bardzo młodym królem, gdyż Karol XII ożenił się dość późno, w wieku czterdziestu pięciu lat. A jego syn miał zaledwie szesnaście lat, kiedy zasiadał na tronie.

Ale Gustav Adolf, podobnie jak jego ojciec, był bardzo bojowy. W tym czasie w Rosji panowała Elżbieta II. Nie pojechała do Europy i próbowała promować Rosję na południu.

Rosja i Szwecja zawarły nawet sojusz i wspólnie walczyły z Turcją. Austria również przystąpiła do wojny. Imperium Osmańskie nie mogło wytrzymać ciosu koalicji i zostało pokonane. I Konstantynopol został zdobyty.

Potem zdobyli Azję Mniejszą...

Imperium Osmańskie przestało istnieć. A jego terytorium zostało podzielone pomiędzy Rosję, Wielką Szwecję i Austrię.

Dla carskiej Rosji był to dostęp do Morza Czarnego i portów. Elżbieta zaanektowała także Kazachstan, a nawet zaczęła nazywać siebie Wielką - znacznie fajniejszą niż jej ojciec.

Potem wybuchła wojna między Szwecją a Austrią. I Austria została podbita. I tak upadło kolejne imperium. A potem, korzystając z rewolucji we Francji, Gustaw Adolf podbił ją, a także Belgię i Holandię. A po pewnym czasie Włochy, gdzie również wybuchły zamieszki. Zdobył także region papieski. Król szwedzki panował do roku 1802 - pięćdziesiąt dwa lata i podobnie jak jego ojciec Karol Dwunasty zmarł w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat.

Odziedziczył, tym razem po wnuku. Również młody, około siedemnastu lat, Karol Trzynasty. Jednak pomimo złowrogiej postaci nowy król odniósł spory sukces.

Zdobył Hiszpanię i Portugalię i zaczął podbijać ich kolonie, gdzie starł się z Wielką Brytanią. Ale po śmierci Nelsona Brytyjczycy zaczęli przegrywać z potężną Szwecją. Ponadto Rosja, pokonana na lądzie, zgodziła się dołączyć do wielkiego imperium.

W rezultacie Wielka Brytania została pokonana. Szwedzi zdobyli przyczółek w Ameryce Łacińskiej i Afryce. A także Indie i wiele krajów kolonialnych.

Szwecja również wylądowała w Australii i tam założyła osady.

Rosji carskiej udało się coś podbić na Bliskim Wschodzie i w Iranie. Egipt przegrał ze Szwedami. W 1853 roku zmarł Karol Trzynasty.

A Magnus został nowym cesarzem. Był już dość dojrzały, miał trzydzieści trzy lata i od razu rozpoczął wojnę z Rosją.

W tym czasie Wielka Brytania straciła wszystkie swoje kolonie i została osłabiona. A Rosja była silna.

Przeważające siły Szwedów zajęły Moskwę i Petersburg. Mienszykow okazał się przeciętnym dowódcą i przegrał wszystkie bitwy czysto. Zmarł Mikołaj I.

I Magnus został uroczyście koronowany na tron rosyjski. Został także cesarzem całej Rusi.

Po czym Szwedzi nie mieli już poważnych przeciwników, ponieważ Chiny do tego czasu osłabły.

Ekspansja kolonialna była kontynuowana. Magnus zmarł w 1880 r. W wieku sześćdziesięciu lat żył nieco krócej niż wszyscy trzej poprzednicy.

Ale jego syn Karol XIV, który miał trzydzieści pięć lat, kontynuował politykę podboju.

Ostatnią większą wojną był podbój Chin. Trwało to w sumie dziesięć lat. Chińczyków jest wciąż za dużo, choć mają znacznie gorszą jakość wojska. Ale teraz Chiny zostały podbite. A król szwedzki został głową Chin.

W 1913 roku, magia liczb, Karol czternasty zmarł w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat. A jego następcą został Karol piętnasty. Miał około trzydziestu sześciu lat. Dokończył podbój ostatnich terytoriów na planecie Ziemia nienależących do Szwecji. I uzupełnił historię wojen.

Po czym rozpoczęła się historia podboju kosmosu. Loty na Księżyc, Marsa i inne planety Układu Słonecznego. Ludzkość jest jedna i niepodzielna.

Pod koniec XX wieku wszystkie planety Układu Słonecznego znajdują się pod kontrolą ludzkości.

A w 2020 roku rozpoczęła się pierwsza wyprawa między gwiazdami. Lot do innych światów. Na tej do gwiazdy Syriusz, gdzie znajdowało się kilka surowych, ale teoretycznie nadających się do zamieszkania planet.

A Karol jest siedemnastym na tronie, a jego panowanie jest dość stabilne. Chociaż czasami zdarzają się spiski. Ale jest silny parlament i kontrolowana demokracja. Ludzie żyją dobrze i chcą nowych światów i ekspansji. Możliwe jednak, że wkrótce powstanie ostatecznie republikańska forma rządu i rząd zmienny.

Zatem przed nami duże zmiany. A może stabilność dynamiczna!


WŁADZA STALINÓW NAD ŚWIATEM

Tak się złożyło, że Stalinowi udało się zniewolić cały świat. Ten alternatywny rozwój historii świata był wynikiem przemieszczenia niewielkiej ilości przypadku w jednej kwestii.

Kiedy w kwietniu stosunki między Jugosławią a III Rzeszą stały się napięte, a potem rozpoczęła się prawdziwa wojna i rozpoczęła się agresja Wehrmachtu, Stalin podjął rozsądną decyzję. Mianowicie przyszedł z pomocą Jugosławii, która już w tym czasie zawarła traktat o przyjaźni z Rosją Radziecką.

6 kwietnia 1941 roku, po masowym bombardowaniu głównych miast, węzłów kolejowych i lotnisk, Niemcy i Węgry napadają na Jugosławię. W tym samym czasie wojska włoskie, przy wsparciu Niemców, prowadzą w Grecji kolejną ofensywę. Do 8 kwietnia siły zbrojne Jugosławii zostały podzielone na kilka części i faktycznie przestały istnieć jako jedna całość. 9 kwietnia wojska niemieckie, przechodząc przez terytorium Jugosławii, wkroczyły do Grecji i zdobyły Saloniki, zmuszając grecką armię wschodnio-macedońską do kapitulacji. 10 kwietnia Niemcy zdobywają Zagrzeb.

11 kwietnia Związek Radziecki wypowiada wojnę Niemcom, a jego wojska przekraczają granicę III Rzeszy.

Taktyczne zaskoczenie, jakie osiągnęły wojska radzieckie, oraz znaczna przewaga w czołgach i samolotach były odczuwalne już od pierwszych dni ofensywy.

Początkowo Niemcy nie bardzo wierzyli w realność ofensywy. A potem okazało się, że Armia Czerwona walczyła bardzo dobrze.

Ale Niemcy nie wiedzą, jak się właściwie bronić. I wcale nie nadają się do wojny obronnej.

A radzieckie czołgi KV-2 i T-34 są naprawdę najlepsze na świecie. Może "trzydzieści cztery" słaba widoczność, raczej słaba optyka, a w pierwszych modelach wieża obraca się ręcznie, ale nie mają przeciwnika w uzbrojeniu i zbroi.

Ale najważniejsze jest to, że naziści nie mieli map, a Rosjanie zdobyli mosty bez zniszczenia, a główne magazyny z amunicją i paliwem znajdowały się w pobliżu granicy.

Dopiero nad samą Odrą Niemcy, przenosząc znaczne siły z Francji i mobilizując wszystkie siły, byli w stanie powstrzymać natarcie armii radzieckiej.

Ale do tego czasu ich sytuacja stała się niemal beznadziejna: Rumunia i Węgry zostały utracone w pierwszym miesiącu, Bułgaria przeszła do ZSRR, a Niemcy zostali pokonani w Jugosławii. Utrata kontroli nad Słowenią i Czechosłowacją.

Nie udało im się jednak od razu zdobyć Berlina. Niemcy utrzymywali miasto jeszcze przez prawie trzy miesiące, które zajęli dopiero w sierpniu. Same Niemcy pogrążały się w agonii przez kolejny miesiąc, a utrata Zagłębia Ruhry skapitulowała 25 września.

Związkowi Radzieckiemu udało się dotrzeć do kanału La Manche, Churchillowi udało się jednak wylądować w Normandii, ale Armia Czerwona jako pierwsza wkroczyła do Paryża.

A potem okazało się, że nic się jeszcze nie skończyło.

Potem przez długi czas Brytyjczycy szukali wymówek i spierali się, kto pierwszy otworzył ogień.

Ale historię piszą zwycięzcy. Stalin pokonał Brytyjczyków na lądzie i wraz z Japonią rozpoczął wojnę z Lwem Brytyjskim i Stanami Zjednoczonymi.

Początkowo Anglia, a tym bardziej Ameryka, wydawały się nie do zdobycia za morzami i oceanami, osłoniętymi ich ogromną flotą. Ale Japonia kawałek po kawałku pokonała amerykańską armadę. Pierwszy mocny cios: Port Peru, potem nastąpiły kolejne miażdżące ciosy.

Japończycy wygrywali tak szybko, że Stalin ledwo zdążył wysłać wojska do Indii i Bangladeszu, gdzie Armię Czerwoną powitano z wielką radością.

Klęska Ameryki i wojna podwodna rozpoczęta przez ZSRR osłabiły potęgę Wielkiej Brytanii. Czerpiąc z zasobów całej Europy, a następnie Afryki i większości Azji, Stalin rozpoczął wielką ofensywę powietrzną przeciwko Wielkiej Brytanii.

Tysiące, dziesiątki tysięcy sowieckich bombowców obróciło w pył angielskie miasta. Trwało to aż do zniszczenia floty.

7 listopada 1942 r. rozpoczęło się lądowanie w metropolii. Wielka Brytania przetrwała tylko kilka tygodni.

W 1943 r. przez Alaskę doszło do inwazji, w wyniku której Japończycy zdobyli Przesmyk Panamski.

Wojna ze Stanami Zjednoczonymi stała się przewlekła i zaciekła. Każdy krok stawiany był z wielkim trudem.

W 1946 upadł Nowy Jork i Waszyngton. Amerykanom udało się jednak w końcu głośno zatrzasnąć drzwi - używając broni nuklearnej. Ale spalili tylko kilka dywizji sowieckich i kilkaset tysięcy własnych obywateli.

Koniec II wojny światowej nastąpił 5 września 1946 roku. Cztery lata później Stalin był zmuszony pokonać Japonię, która groziła zdobyciem broni nuklearnej.

Wojna trwała kolejne pięć miesięcy, a ZSRR ustanowił ostateczną dominację na świecie.

Józefowi Wissarionowiczowi udało się włączyć wszystkie kraje świata do ZSRR. Największy przywódca wszechczasów i narodów żył do 1971 roku. W rzeczywistości Stalin został otruty. Tutaj przekazał tron swojemu wnukowi Aleksandrowi Stalinowi. Oczywiście nie obyło się bez rozlewu krwi, a moloch represji działał bez przerwy. Za Aleksandra Wasiljewicza nastąpiła pewna liberalizacja. Ale nie na długo.

Związek Radziecki z sukcesem badał przestrzeń kosmiczną. Ludzkość jest zjednoczona i dąży do innych światów. Astronauta postawił już stopę na Marsie, Wenus, Merkurym i wylądował na satelicie Jowisza. Na Księżycu powstają prawdziwe miasta.

Podczas powrotu kosmonauty z Plutona doszło do zamachu na Aleksandra Stalina. Kiedy doszedł do władzy, miał zaledwie trzydzieści lat. Do czasu zamachu Salomon miał zaledwie siedemdziesiąt czterdzieści lat pomyślnego panowania.

Na Ziemi skończył się głód, terroryzm prawie się skończył, nie ma wojen, a nawet więzienia są w połowie puste i bardziej przypominają obozy harcerskie niż strefy przestępcze. Narkomania prawie zniknęła, alkohol nie jest zbyt popularny, choć nie jest zabroniony, podobnie jak tytoń, który stracił na popularności. Pełna umiejętność czytania i pisania, bezpłatna edukacja i medycyna.

Nawet w kwestii przedłużania życia poczyniono już postępy.

Cóż, to nie pachnie prawdziwą demokracją. Wybory, szczerze mówiąc, są w najlepszym przypadku fikcyjne, rywalizują pomiędzy dwoma, trzema wcześniej ustalonymi, zweryfikowanymi kandydatami.

Przez długi czas zarówno Stalin, jak i sam Aleksander byli wybierani bez alternatywy. Ale ostatnio pojawili się także kieszonkowi opozycjoniści. Mimo to wnuk przywódcy z pewnością przejął dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Zatem próba zamachu, która miała miejsce w 2011 roku, jest bzdurą. I zostało to zwieńczone sukcesem.

Aleksander nie pozostawił po sobie żadnych synów, a władzę przejął szef wszechpotężnego bezpieczeństwa planetarnego, Nero ibn Totalitaryzm. Imię Nero jest prawdziwe, ale Totalitaryzm to pseudonim.

Samo słowo totalitaryzm nie było brzydkim słowem. ZSRR, zjednoczony na całej planecie, był uważany za przykład pozytywnego państwa kontrolującego wszystko i wszystkich. Ideologia jest komunistyczna, choć nie wszystko pozostało po Marksie, ale rozwija się zgodnie z planem. Pieniądza jednak jeszcze nie zniesiono, więc ludzie jeszcze nie dojrzeli.

Religia była formalnie ateizmem z kultem przywódców, ale... z domieszką mitu. Na przykład wierzyli już w istnienie duszy i niektórych sił nadprzyrodzonych. Chociaż zbliżało się to już do mieszanki pogaństwa.

A Stalin jest wielkim idolem.

Neron w ogóle nie zniszczył kultu swoich poprzedników, lecz przelał strumienie krwi, wzmacniając swoją moc.

Masowym represjom na górze towarzyszyły czystki na dole. Ponadto planeta Ziemia była już w obliczu przesiedleń. Wskaźnik urodzeń jest wysoki, a śmiertelność znacznie niższa niż w rzeczywistości.

A Neron wprowadził odpowiedzialność karną od piątego roku życia i okrutną praktykę zamykania dzieci w więzieniach, albo na podstawie jednego donosu, albo w ogóle - zgodnie z planem. I dorośli oczywiście też. Setki milionów ludzi na całej Ziemi trafiło do obozów, a dziesiątki milionów zostało zastrzelonych. Co więcej, sadystyczny totalitarysta uzasadniał to koniecznością oszczędnego korzystania z zasobów planety. Loty do gwiazd nadal pozostawały fantazją, a eksploracja Układu Słonecznego była przedsięwzięciem niezwykle kosztownym.

Ale więźniom wystarczało niewiele, potrzebowali znacznie mniej zasobów, a GUŁAG na skalę planetarną produkował wszystkiego w dużych ilościach.

I oczywiście najważniejsza jest droga do podboju innych światów. Ale na razie machina represji działa jak Moloch.

Jedenastoletni chłopiec przypadkowo wpadł do kamienia młyńskiego po donosie urażonego kolegi z klasy. Przeszedł tortury i przez krótki czas ciężko pracował na budowie. Jednak z woli Chłopca- Stwórcy, Sfero przeniósł się do wszechświatów Hyperveer i teraz mógł cieszyć się bajecznymi przygodami.

-Z łatwością! Oleg Rybachenko krzyknął i pobiegł się ubrać. Dzięki autofitowi wszystko trwało ułamek sekundy. Aligatory pająki nadal się wspinały, ale za osłoną siłową nie były już straszne. Chłopiec podniósł się, opuścił ręce, zmiażdżył potwory jak karaluchy, część jednak po prostu poszła pod wodę. Od tych, którzy nie mieli szczęścia, pozostały tylko brązowe plamy.

-No cóż, wy, zębacze, jesteście skończeni. Będziesz wiedział, jak dręczyć osobę. - Tapir potrząsnął palcem. Zagrożenie to spowodowało, że fale przeszły, a stojące na przeciwległym brzegu drzewo wielkości baobabu upadło.

-Mogę przenosić góry. To jest moc. - Chłopak nigdy nie czuł się tak dobrze, kipiała w nim moc i bardzo chciał mieć jeden z trzech pobliskich księżyców, które dawały nocne światło na planecie.Lojalność wobec komunizmu - tak zmieniono nazwę Ziemi.

Wspomnienia lekko przyćmiły radość, po czym jego twarz się rozjaśniła.

Wiedz, podstępny Neronie, wrócę, a wtedy będziesz błagał o śmierć. Dobrze ci zrobi, jeśli rozpuścisz się żywcem w kwasie i ukrzyżujesz na gwieździe. - Oleg Rybachenko mocno zacisnął pięść, fioletowe chmury na niebie natychmiast zgęstniały i zaczął padać deszcz, a potem ulewna ulewa.

Jej strumienie nie dotknęły bezpiecznie zakrytego chłopca. Następnie Oleg Rybachenko przesunął dłonią po szczycie, wygładzając niebo. Deszcz ustał i znów zrobiło się słonecznie, a na tym tle przyroda wydawała się mniej złowieszcza. Na tym jednak niespodzianki się nie skończyły. Od strony lasu pojawiły się kolorowe kulki wielkości dużej beczki.

Skakali wysoko, wykonywali rzuty, stopniowo powiększając się. Powierzchnia planety zatrzęsła się, ziemia pękła. Lecąc do Olega Rybachenki, wpadli na obronę, uderzając, zgniatali, spłaszczali, a niektórzy pękali. Kiedy eksplodowały, rozproszyły kwas, a liście, na które spadł, zmieniły kolor na żółty, poczerniały i zwinęły się w rurkę. Lawa wypływała z pęknięć i pęknięć na powierzchni planety; wydawało się, że tysiące złych duchów wylatują z ognistej Gehenny.

-Biom jak to zatrzymać? - Oleg Rybachenko zwrócił się do komputera.

-Włącz promieniowanie mocy na pełną moc rozkazem mentalnym i przesuń ręce przed siebie.

Chłopiec wykluł własne oczy:

-Jak?

Robot odpowiedział obojętnie:

-Ponieważ w twoim prymitywnym wszechświecie prasują.

Oleg Rybachenko posłuchał, spuchnięte jądra zaczęły się kurczyć, a następnie całkowicie odpadły. Głębokie pęknięcia stopniowo się wygładziły, pozostawiając jedynie spaloną powierzchnię.

-Nie martw się Tapir, wszystko zarośnie. - Biom pisnął.

Chłopiec podskoczył radośnie:

-I nie martwię się. Planeta jest duża, a spalona pustynia dodaje krajobrazowi dodatkowego smaczku.

Połamane, zwęglone drzewa zaśmiecały ścieżkę, a tu i ówdzie płonęło. Tapir naprawdę chciał chodzić boso po rozżarzonych węglach. Przypomniał sobie, że jego organizm stał się teraz silniejszy i błyskawicznie się regenerował. Rzeczywiście, zadrapania zagoiły się niesamowicie szybko, nie pozostawiając nawet blizn. Zrzuciłszy hiperskafander, ze złością zgarnął popiół bosymi piętami. Trochę palił i łaskotał, ale ogólne wrażenie było przyjemne.Chłopiec wziął garść popiołu i włożył go do ust. Język palił go jeszcze bardziej i wypluł coś paskudnego.

-Brrr! Mam wrażenie, że moje usta są pełne gówna. Chłopiec Oleg był pełen frustracji. - Nowe ciało nie gwarantuje niewrażliwości na ból.

Komputer w osobliwy sposób uspokajał dziecko:

-Czego chciałeś. Ponadto twoje ciało nie jest jeszcze w pełni przystosowane do hiperplazmy. Z czasem staniesz się jeszcze silniejszy.

Oleg Rybachenko mruknął z frustracją:

-Mieć nadzieję. Inaczej nie mógłby złamać macki.

Urządzenie elektroniczne kontynuowało:

-Mają bardzo silną strukturę mięśni, dwanaście razy silniejszą niż u zwykłego człowieka. A w komórce znajdują się cztery jądra i szesnaście orzęsków monoblokowych. Struktura samej sieci krystalicznej jest trzydziestą piątą.

Chłopiec, który uciekł z więzienia, machnął ręką:

-Nie musisz mnie pouczać, możesz uznać, że mnie pocieszyłeś, nie jestem takim słabeuszem.

Komputer ręczny poczuł się urażony:

-Właściwie jestem Biom i lepiej jest zwracać się do mnie w rodzaju męskim.

Chłopiec podniósł rękę w typowym pionierskim pozdrowieniu:

-Nie przeszkadza mi to!

Oleg Rybaczenko przez jakiś czas chodził boso po węglach, próbując wybrać coś cieplejszego, a gdy wrażenia opadły, ponownie zanurzył się w rzece. Tam zaczął wykonywać manewry akrobacyjne, nurkując głęboko. Chłopak wyraźnie chciał przyzywać potwory. Ale los chciał, że nikt więcej się nie pojawił. Kilka aligatorów przypominających pająki obserwowało go z daleka i nie próbowało się zbliżać.

- Najwyraźniej przyniosłem ci tutaj szelest. - Chłopak, kandydat na supermena, zachichotał. - Nic dziwnego, że mówią - człowiek jest królem natury. Można też powiedzieć, że anion jest autokratą wszechświata.

Dziecko zobaczyło małą sześcionożną żabę, była pomarańczowa z fioletowymi plamkami i jasno odbijała się w promieniach pięciu luminarzy. Tapir ruszył do przodu, pływając w stylu przestraszonej antylopy. Urocza "ropucha" nie próbowała odejść.

Kiedy chłopak złapał ją w ramiona, chwycił ją. Sprawdziła.

-Teraz mnie pocałuj.

Oleg Rybaczenko wytrzeszczył oczy:

-Po co!?

Żaba zagdakała:

Wy, chłopcy, zawsze to robicie.

Chłopiec terminator od razu przypomniał sobie bajkę, w której książę zamienia żabę w księżniczkę:

-Nie sądziłem jednak, że aniony z innego wszechświata mają podobną epopeję. Biorąc jednak pod uwagę podobieństwo fizjologiczne, coś musi pasować. Np. aplikatory fluoru są zupełnie do nas niepodobne, nie mają nawet stałego kształtu - są amorficzne.

Żaba nadal flirtowała:

-To naturalne. Pocałujesz mnie, młody książę.

Chłopiec Oleg zmarszczył brwi:

-Co więcej, jestem już duży i nie wierzę w bajki.

- Więc jestem dla ciebie obrzydliwy. - Żaba zaczęła płakać, jej łzy błyszczały perłami.

Oleg Rybachenko spojrzał ze współczuciem: jej skóra była taka gładka, jakby wypolerowana.

Zawstydził się swego wstrętu i pocałował jej ciepłą twarz.

To uczucie było niezwykłe i słodkie.

Nagle przed jego oczami przepłynęła sekunda i zamiast żaby pojawiła się przed nim dziewczyna o cudownej urodzie, ledwo zasłonięta jedynie burzą ognistych miedzianych włosów. Oleg Rybachenko cofnął się zaskoczony. Anielska istota wyciągnęła do niego ręce.

- Mój chłopcze, to twój pierwszy raz.

Przedwcześnie rozwinięty chłopiec był zawstydzony:

-NIE. Całowałem się już z dziewczynami, ale to mój pierwszy raz w taki sposób...

Oleg Rybachenko zarumienił się mocno. I dodał, poruszając ciężko językiem.

-Jesteś taki duży, najwyraźniej pochodzisz z innej planety lub galaktyki.

Dziewczyna zachichotała i pokazała swój ostry język:

-Niezupełnie, też jestem anionem, ale bardzo lubię podróżować. Odwiedziłem kilka wszechświatów, chociaż proces przeprowadzki jest bardzo skomplikowany i możesz nie wrócić.

Chłopiec-badacz zauważył niejasno:

- Nauczono mnie, że tak to jest.

Dziewczyna, dość duża i za stara na rasę anionów, ciągnęła dalej:

-Ale właśnie pojawił się nowy naukowiec, który może uprościć ten proces.

Chłopiec potwierdził raczej twierdząco niż pytająco:

-Macie wielu naukowców.

Kontynuując pływanie, dotarli na brzeg, Oleg Rybaczenko poczuł się zawstydzony i pospiesznie założył kombinezon bojowy. Choć dziewczyna była naga, wydawało się, że wcale się nie wstydzi, jednak aniony miały poczucie przyzwoitości i nie kręciły się nago po mieście. Chłopak ledwo sięgał jej nagiej piersi.

Zabawy nagich kobiet odlane były ze złotego brązu, a głos był srebrny jak dzwon:

-No to wybierzmy się na spacer po dzikim świecie albo wróćmy do miasta i porozmawiajmy z nowym mężem nauki.

Chłopak wypalił, jakby nie rozumiał:

-Czyj mąż?

Dziewczyna zrywając się i kołysząc krągłymi biodrami, zagruchała:

-Tak, jest, mówią z innego wszechświata, teraz jest naprawdę nasz.

Chłopak zdziwił się i dodał:

-Ale jesteś za duży i będziesz rzucał się w oczy.

-Och, o tym mówisz.

Dziewczyna prowadziła, rozkładając na ramionach swoje długie, złote włosy ozdobione diamentowymi gwiazdami niczym parasolka. Potem nimi potrząsnęła.

Zanim Oleg Rybachenko zdążył choćby mrugnąć okiem, pojawiła się przed nim dziewczyna mniej więcej tego samego wzrostu co on. Jej gęste włosy okazały się podzielone na trzy pęczki - każdy niebieski, żółty i czerwony.

Przemieniwszy się, królowa mrugnęła do chłopca:

-No cóż, teraz wyglądam bardziej jak anion.

Oleg Rybachenko był w szoku:

-Wow! Jak ty to robisz? Cuda.

-Odwiedziłem wszechświat, w którym króluje magia i wiele się tam nauczyłem. Ponadto nauka o hiperplazmie pozwala tak słynnie zmienić swój wygląd. - Obca dziewczyna dumnie wyprostowała się w talii.

Chłopiec był niezwykle zainteresowany:

-Więc nauka czy magia?

Śliczny anion wyjaśnił:

-Może obydwa. Nasza cywilizacja jest jeszcze stosunkowo młoda i szybko się rozwija. Z biegiem czasu dowiemy się tego, co obecnie wydaje się science fiction.

Oleg Rybachenko powiedział całkiem szczerze:

-I nawet teraz wydaje mi się, że żyję w bajkowym świecie.

Wieczna dziewczyna wzleciała w powietrze. Zachowywała się jak nadpobudliwe dziecko. Zakręciła się jak top, zabłysła i powiedziała:

- Oczywiście, jesteśmy szczęśliwi, ale jak to było z naszymi przodkami, zniknęli, nie mając czasu zasmakować dobrodziejstw cywilizacji, ale nie mówmy o smutnych rzeczach. Używając naszych umysłów, mogliśmy uchwycić się koła czasu.

-A tu jest jeszcze gorzej. - Oleg Rybachenko pośpieszył wstawić słowo. - Ludzie starzeją się, stają się zniedołężniali i niepiękni, a potem umierają w agonii.

Anionowa dziewczyna zatrzymała się na chwilę, a z jej czoła zaświecił reflektor w kolorze malachitu. Piękny kosmita mruknął:

-Natura jest okrutna, ale dany jest powód, aby uczynić ją humanitarną i sprawiedliwą. Jeśli chcesz, odwiedzimy razem inne światy, gdzie pomożemy nieszczęśliwym.

Oleg Rybachenko pośpieszył, by złapać ptaka szczęścia:

- Oczywiście, odgadłeś moje życzenie. Ale tutaj jest tylko jedno pytanie do ciebie.

Dziewczyna skrzyżowała miecze, które wyłoniły się z pustki nad jej głową. Wytrącili wzór iskier. A sama wojowniczka była lakoniczna:

-Mówić.

Chłopiec wyraził swoją najskrytszą myśl:

-Jeśli potrafisz wyglądać jak dorosły, to znaczy, że możesz zamienić mnie w mężczyznę.

Anionowa samica zaćwierkała, miecze zamieniły się w gałązki laurowe, a tonacja stała się znacznie słodsza:

-Jest to obarczone nieprzewidywalnymi konsekwencjami, lepiej najpierw cię dokładnie przestudiować, ale w zasadzie jest to możliwe.

Chłopak prawie eksplodował:

- W zasadzie nie lubię tego słowa, jest ono równoznaczne z grzecznym - nie!

Olegowi Rybaczence wydawało się, że powiedział bardzo mądrą rzecz, chłopiec dumnie wyprostował ramiona.

Dziewczyna ponownie zapaliła nad sobą miecze, tym razem pięć na raz. I wydawało się, że jest wściekła:

-Dlaczego tak kategorycznie? Mogę wiele zrobić, a potem od tego momentu wszystko pójdzie po sinusoidzie i nagle nie będę w stanie zrobić ci już chłopca, bo się zestarzejesz. Czy chcesz zostać starcem?

Oleg Rybachenko nawet wzdrygnął się.

-NIE! To jest straszne.

Anionka zgodziła się i skrzywiła:

- Zgadza się, byłam kiedyś starą kobietą i nie było to przyjemne uczucie. Dobrze, że nie trwało to długo.

Oleg Rybaczenko rozejrzał się, z ziemi wypełzał dwudziestonożny smok. Jego głowy przypominały platformę wiertniczą, usta były okrągłe, a rzędy zębów zbiegały się do wewnątrz.

Chłopak chciał zaatakować nowego wroga, ale dziewczyna go powstrzymała.

-Po co go dotykać, jest oswojony. Daj mu lepsze jedzenie.

Chłopak mruknął, rozkładając dłonie:

-Nie mam go przy sobie.

-Wtedy rzucę na niego zaklęcie - magoplazma.

Dziewczyna odchyliła się do tyłu i zakręciła kępkami włosów. Pojawiła się różowa chmura, szybko urosła i zstąpiła z nieba na spaloną ziemię. Potem pary się rozeszły. Oleg Rybaczenko sapnął.

Nigdy nie widział tak ogromnego tortu, poza swoją wielkością był bardzo pięknie i misternie udekorowany. Ozdobiło go wiele kwiatów, zwierząt, gwiazd, ptaków i ryb morskich. Ta imponująca konstrukcja wyglądała naprawdę imponująco.

-Tak, mogą nakarmić milion dzieci. - szepnął Oleg Rybachenko.

-Nawet nie milion, ale miliard! - Dziewczyna zachichotała.

Chłopiec zawołał z patosem:

-Ale w ten sposób można rozwiązać problem głodu we wszechświecie. Daj dzieciom więcej chleba powszedniego!

Wiecznie młoda wiedźma ze smutkiem zauważyła:

-No cóż, gdyby to było takie proste. To, co tworzy magia, nie jest trwałe. A po godzinie to ciasto zniknie.

Oleg Rybaczenko doszedł do zdecydowanego wniosku:

-Więc musisz jeść szybciej!

Anionka upuściła perłę z prawego oka:

-Więc żołądki staną się puste - w końcu to iluzja. Ogólnie rzecz biorąc, w naszym wszechświecie wszystko, co magiczne, jest niezwykle niestabilne, ale tam, gdzie mnie uczono, podstawą wszechświata jest czary.

Gigantyczny potwór zwabiony aromatem wskoczył na tort. Szybko zanurzyli pyski w wielowarstwowym ciastku. Z przyjemnością pochłonął słodką iluzję. Krem spływał po masywnych szczękach i szyjach. Bestia nie wydawała się już wcale straszna, ale raczej zabawna.

Chłopak nawet udawał łzy:

-Nawet mi go szkoda, taki gigantyczny żołądek będzie pusty.

Dziewczyna się roześmiała:

-Nie jeden, ale dwadzieścia cztery żołądki.

Chłopak poczuł się trochę nieswojo:

-To okropne, skąd to masz?

Wieczna Młodość odpowiedziała:

-Przywiezione z galaktyki Manuk. Nie bez powodu organizujemy tu safari, wiele osób rzeczywiście woli inne światy, ale i tutaj nie brakuje horrorów.

Oleg Rybachenko zaśmiał się nerwowo:

-Tak, to nie jest straszne. Niektóre z nich nie są naturalne.

Dziewczyna położyła palec na ustach i wypuściła stamtąd ognistą spiralę:

-I spróbuj podejść do takiego potwora bez kombinezonu bojowego.

Chłopak napiął bicepsy i warknął:

-Co według ciebie jest słabe?

-Podejmujesz duże ryzyko. - Biom pisnął.

-Tchórz nie pije szampana. - warknął Oleg Rybaczenko i dodał: - Ci, którzy mało ryzykują, nie piją szampana, a ci, którzy piją za dużo, zadowalają się chifirem na pryczach!

Zrzucając ubranie, pobiegł w stronę góry mięśni. Na zewnątrz wyglądało to komicznie - chłopiec o wzroście niespełna półtora metra i potwór o długości prawie półtora kilometra.

Nie można go nawet porównać do mrówki. Oleg Rybaczenko podszedł do ciasta, a do jego nozdrzy uderzył aromat bursztynu, pyłku i miodu. On, odważny chłopak, chwycił go ręką i spróbował.

-Co jest pyszne? Chociaż wszystko na tym świecie jest niesamowite.

Oleg Rybachenko podszedł, a raczej podleciał do smoka, pogłaskał go po nabitej cierniami skórze. Nawet igły miały dziesięć metrów długości i z daleka wydawały się tak niewidoczne. Bestia nie czuła dotyku, skóra była zbyt gruba i opancerzona. Oleg cicho zawołał potwora, ale nie zwrócił uwagi na nieistotny hałas.

-Pokazałeś już, że jesteś bardzo odważny. Wróć.

Chłopak stał się uparty:

-Cóż ja nie. Sprawię, że na mnie spojrzy.

Oleg Rybachenko pewnie wspiął się na kolce, opierając się na fałdach i nierównościach. Najwyraźniej miał nadzieję dotrzeć do jednej z głów i stanąć przed okiem. Nowe ciało miało przyzwoitą prędkość, ale czołganie się nadal zajmowało dużo czasu. Magiczna dziewczyna wołała go kilka razy, lecz kłótliwy chłopak ignorował jej wołania.

Wreszcie dotarcie do pyska ze stumetrowym pyskiem. Produkt chorej fantazji właśnie skończył deser. Oleg Rybachenko poślizgnął się na nosie śliskim od kremu i nie mógł się powstrzymać, wciągnął go wir powietrza. Połknęła go nozdrza, wielka jak jaskinia.

Aby nie dostać się do płuc, Oleg Rybaczenko chwycił za sosnowy włos. Z trudem trzymając się obiema rękami. Następnie, gdy już się wyrównał, próbował zejść. Udało mu się, ale los chciał, że w tym momencie kichnął mu głową. Wydawało się, że wybuchła bomba atomowa. Wojownik został wyrzucony w górę, po czym huragan wyrzucił go z krateru. Wszystko w środku zostało ściśnięte ledwo bez zmiażdżenia kości. Potem stało się łatwiej, Oleg Rybachenko podziwiał nawet szybki lot jak rakieta. W dole mignęły wielokolorowe drzewa. Po przebyciu dobrych pięciu kilometrów uderzył w gęste cierniste krzaki.


WIELKA WOJNA PATRIOTYCZNA PONAD PIĘTNAŚCIE LAT

W 1943 roku Führer wraz z wypowiedzeniem wojny totalnej podjął kilka stosunkowo rozsądnych kroków. W szczególności zgodził się z Rommlem i ewakuował wojska Włoch i Niemiec z Afryki, gdzie nie można było utrzymać frontu. Jak zorganizować zaopatrzenie.

Ponadto Führer zgodził się z Guderianem i zdecydował się na razie przejść do ścisłej obrony na froncie wschodnim.

Niemcy opuścili Afrykę i wzmocnili swoje wojska na Sycylii. Racjonalnie decydując, że najprawdopodobniej wszystko tam będzie i uderzy. Ale w przypadku siły wyższej nadal nie będziesz w stanie utrzymać Sardynii.

Dzięki temu Niemcom udało się odeprzeć lądowanie aliantów na Sycylii w lipcu i wyrządzić im ogromne szkody. Stalin nakazał atak na Orel i Biełgorod, a także Charków rozpocząć dopiero 15 sierpnia.

Do tego czasu Niemcy zdążyli dokładnie przygotować i wykopać fortyfikacje. Ponadto "Pantera", "Tygrys", "Ferdynand" są znacznie skuteczniejsze w obronie niż w ataku. Zwłaszcza Pantera, która jest wyjątkowo słabo chroniona po bokach i jest podatna na atak nawet czterdziestu pięciu i karabinów przeciwpancernych.

Ale w obronie jego potężny przedni pancerz i skuteczne działo były bardzo dobre.

T-4 radził sobie także dobrze w obronie, mając mocne działo, dobry pancerz przedni, ale też raczej słaby pancerz boczny.

Niemcom udało się uniknąć porażki i choć z trudem utrzymali Oryoł i Biełgorod. Późnym latem i jesienią potrafiliśmy oprzeć się porażce.

Dopiero zimą, nabierając sił, Armia Czerwona ponownie zaatakowała wroga.

Ale Niemcy, przenosząc część swoich sił z Europy, gdzie alianci nie prowadzili działań wojennych i oczywiście nie planowali lądowań zimą, byli w stanie odeprzeć natarcie Armii Czerwonej pod Leningradem i pod Orłem w Biełgorodzie i w centrum obwodu smoleńskiego.

Ponadto dowództwo radzieckie zaatakowało na zbyt szerokim froncie i rozproszyło swoje siły. I to także pomogło Krautom przetrwać najcięższy dla nich czas: zimę.

Wiosną było już łatwiej. Niemcy mieli ME-262 w masowej produkcji, a do czerwca 1944 roku w służbie było ponad tysiąc tych samolotów. Do serii weszła także bardziej zaawansowana "Pantera"-2, która ważyła pięćdziesiąt dwie tony, ale była lepiej chroniona, z mocniejszym silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych i większymi pochyleniami płyt pancernych.

Pojazd taki był skuteczny, mógł nawet rykoszetować IS-2 swoim pochyłym pancerzem, a jego sylwetka była niższa. Ponadto pojawiły się "Pantery"-2 z armatą 88 mm. Są bardziej zabójcze i przenikliwe.

ZSRR odpowiedział IS-2 i T-34-85. To także bardzo potężne czołgi, choć słabsze od niemieckich.

Latem Niemcy nie atakowali, ale przygotowywali się do obrony. Zwłaszcza za lądowanie we Francji. Tak więc na Sycylii alianci zostali pokonani, Mussolini nie został obalony, a Niemcy mieli więcej sił. I nie dali się rozproszyć na południe.

Całkowita mobilizacja umożliwiła zwiększenie produkcji broni. Niemcy pozyskali myśliwiec TA-152, który mógł być zarówno samolotem szturmowym, jak i bombowcem pierwszej linii, będąc ewolucją Focke-Wulfa.

To, czego naziści nie mieli, to naboje Fausta, okręty podwodne z nadtlenkiem wodoru i nowy myśliwiec HE-162, który był najlepszym samolotem pod względem właściwości lotnych. Ale ostatni samochód okazał się niezbyt wygodny w pilotażu i wymagał pewnych umiejętności.

Tak więc, mimo że był tani w produkcji, HE-162 nie stał się zbyt powszechny.

Ale ME-262 jest uzbrojony w cztery bardzo potężne działa kal. 30 mm i jest bardzo wytrzymały.

Sprawiał wiele kłopotów swoim sojusznikom. Niemców spotkała niemiła niespodzianka: niszczyciel czołgów E-10. Działo samobieżne było małe, bardzo niskie, tanie i łatwe w produkcji. I wszystko skuteczne. Zwłaszcza podczas strzelania z bliska i zza zasadzki.

Okazała się bardzo zwinna i praktyczna. W każdym razie alianci musieli stawić czoła armii niemieckiej silniejszej i lepiej wyposażonej niż w prawdziwej historii. A Rommel miał więcej mocy.

Alianci w Normandii zostali pokonani, tracąc w niewoli ponad pół miliona żołnierzy. W centrum ofensywy próbowały pomóc wojska radzieckie, ale Krauci tego oczekiwali. Ponadto linia frontu była płaska i dogodna do obrony.

A Mainstein był wybitnym dowódcą. Niemcy skorzystali także na pojawieniu się mocniejszego i bardziej zaawansowanego karabinu szturmowego MP-44, czyli karabinu szturmowego, który nie miał sobie równych w tamtym czasie.

Niemcy mieli też mnóstwo karabinów maszynowych.

Armia Czerwona poprowadziła ofensywę i ugrzęzła w bitwach z wrogiem. Udało nam się pokonać zaledwie dwadzieścia, trzydzieści kilometrów.

Niemcy znów się bronili. I jak dotąd się trzymają. W sierpniu i wrześniu wojska radzieckie bezskutecznie próbowały zaatakować na południu. I znowu tylko duże straty. Jednak naziści też wiele stracili, a wojna partyzancka na okupowanych terytoriach odebrała im siły.

. ROZDZIAŁ 7

Hitler nadal znajdował się w defensywie. Rozpoczęła się jednak produkcja nowych czołgów serii "E". Wiążono z nim pewne nadzieje.

E-25 również okazał się nie czołgiem, ale działem samobieżnym. Ale samochód okazał się mały i mobilny.

Wielkie nadzieje wiązano z E-50 i E-75. Czołgi te miały stać się głównymi. Chociaż E-100 jako pierwszy był gotowy do masowej produkcji. Testy bojowe wykazały, że czołg ten jest dobrze chroniony ze wszystkich stron, zwłaszcza przez osłony, i jest potężnie uzbrojony. Okazało się, że ma niższą sylwetkę niż Mysz, jest lżejszy, bardziej mobilny i łatwiejszy w transporcie. Co więcej, jego masa wynosząca 135 ton pozostała wysoka, co utrudniało użycie bojowe.

Ale ten czołg został po raz pierwszy przetestowany na południu z załogą złożoną z pięciu Niemek.

Potężne działo kal. 128 mm było szybkostrzelne i dość zabójcze.

Gerda oddała pierwszy strzał. Jej pocisk przeleciał na dużą odległość i trafił trzydzieści cztery.

Dziewczyna pisnęła:

- Fajny!

Potem Charlotte strzeliła. Ponownie pocisk, zataczając łuk, uderzył w radziecki czołg, odrywając jego wieżę.

Dziewczyna pisnęła:

- Lepota!

Następnie Christina wystrzeliła i trafiła w cel.

Potem ryknęła:

- Koniec z ruchem!

A Magda poszła za nią. Co więcej, dziewczyna strzelała bosymi palcami.

Wojownik zapiszczał:

- Za nasze zwycięstwo!

I na koniec Shella uderzyła. Zmiażdżyła wroga i warknęła:

- Za nasze sukcesy!

Tak działała piątka...

Następne są momenty bitew pancernych. W 1945 roku pojawiły się pierwsze niemieckie czołgi E-50 i E-75. Nie były jeszcze całkowicie doskonałe i udane. E-75 okazał się za ciężki, ponad dziewięćdziesiąt ton, a E-50 nie był wystarczająco chroniony z boku, chociaż miał dobrą ochronę przednią i, co najważniejsze, prędkość.

Jednak niemieckie czołgi walczyły dobrze.

Jednak zimą Krauts nadal bronili się. I dopiero w marcu próbowali zaatakować na południu. I odnieśli pewien sukces, ale ponieśli ciężkie straty i zatrzymali się. Wojna coraz bardziej przypominała I wojnę światową z wolno poruszającym się frontem.

ZSRR nie wprowadził jeszcze do produkcji modelu T-54 ani nowszych modeli Isov. Pojawił się jednak IS-3. Nowy czołg był lepiej chroniony od przodu, ale trudniejszy w produkcji. I pochyłe płyty pancerne na wieży.

Rok czterdziesty piąty upłynął w bitwach i wymianie ciosów. Linia frontu przesuwa się powoli. Alianci w dalszym ciągu bombardują Niemców, ale doznają uszkodzeń od samolotów odrzutowych.

Jest rok 1946, a walki wciąż trwają. Na frontach pojawił się T-54, ale nie taki doskonały. Przedni pancerz wieży wynosi zaledwie 150 milimetrów, co również jest całkiem sporo. IS-4 jest również w służbie. Niemcy masowo produkują E-75 i próbują ulepszyć tę maszynę.

A czterdziesty siódmy rok upłynął pod znakiem pojawienia się E-75 o niższej sylwetce, lżejszej masie i mocnym silniku. A także radziecki IS-7. I tak zaczęła się rywalizacja samochodowa. E-75 i IS-7 zbliżyły się do siebie pod względem wydajności, uzbrojenia i pancerza. I zaczęli ze sobą konkurować.

Niemiec i tak okazał się cięższy i lepiej chroniony z boków.

Krótko mówiąc, rok 1947 upłynął pod znakiem rywalizacji czołgów.

Zmęczeni wojną alianci faktycznie ograniczyli działania wojenne. Zatem Trzecia Rzesza mogła wyprodukować wiele sprzętu bez bombardowań. I oczywiście otworzyły się najbogatsze możliwości opisywania gier walki w stylu "czołgowym".

Konfrontacja E-50, który również ma niższą sylwetkę i jest bardziej mobilny, z T-54.

Oto radziecka czwórka walcząca na T-54: Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana.

Piękni wojownicy w bikini.

Natasza strzela, niszczy Fritza celnym trafieniem z armaty 100 mm i mówi:

- Chwała ZSRR!

Zoya również strzela do wroga i krzyczy:

- Chwała Wielkiej Ojczyźnie!

I uderzy bosą stopą w zbroję.

Ale Augustyn uderzy także we wroga. Zmiażdży Fritza i zaśpiewa:

- Jak żyliśmy walcząc,

I nie boi się śmierci...

Złammy więc Hitlera

Szczęka jest chrzęstna!

I tak naprawdę Svetlana toczy bitwę. Dziewczyna również walczy bardzo aktywnie. I jak to uderzy w faszystów.

I zaśpiewa:

- Na pamięć pamiętamy, jak nasi przodkowie walczyli o Ruś Kijowską!

Cztery dziewczyny są bardzo odważne. Teraz Natasha naciśnie joystick bosymi palcami i uwolni niezwykle śmiercionośny dar śmierci.

Znokautuje faszystę i zaśpiewa:

- Za bohatera Stalina!

Tutaj Zoya również będzie strzelać do nazistów i śpiewać:

- Za Rosję Radziecką!

A jej bose stopy są takie zwinne. I naciskają bardzo dokładnie i zręcznie.

Augustine strzela jako następny. Jest bardzo bystrą dziewczyną. Jak ten rudowłosy diabeł strzelił i zmiótł wroga. Odstrzeli sobie głowę i zaśpiewa:

- Chwała Ojczyźnie! Żyjmy w komunizmie!

I mruga do innych dziewcząt.

A jej nagie palce są takie zręczne.

Następnie Svetlana strzela. Ta dziewczyna to huragan.

A blondynka będzie także naciskać klawisze joysticka gołymi palcami i całkowicie zmiata faszystów.

A także tweetuje:

- Pierwszy sokół to Lenin, drugi sokół to Stalin!

Dziewczyny pracują w T-54, cudownie. I zręcznie unikają pocisków wroga. A faszyści są uderzani dokładnie i precyzyjnie. Żadna siła nie jest w stanie powstrzymać takich wojowników.

Zwłaszcza jeśli nogi są gołe i wyrzeźbione. I uderzali z precyzją laserów.

Natasza nawet śpiewała, kręcąc luksusowymi biodrami:

- Nikt nas nie zatrzyma!

Zoya, strzelając gołymi palcami, dodała:

- Wasza Rzesza nas nie pokona!

Augustyn, strzelając do Fritza, wydał:

- My, członkowie Komsomołu, niszczymy wroga!

I gołymi palcami uderzyła wroga.

A Swietłana dodała z wściekłością:

- Jesteśmy członkami Komsomołu - salwa dla bohaterów!

Naciska także przyciski joysticka bosymi palcami. I rozbije nazistów na podarte kawałki metalu.

Dziewczyny podnoszą swój czołg po porażce. Są szybkie jak pantery. Dzikie i urocze jednocześnie.

Natasza śpiewała z dzikim szaleństwem:

- Czego chcesz, dużo mówisz, Krauts,

A ja wyślę muszlę i dam ci mata!

A bosymi stopami dziewczyna terminatorka ponownie stworzy historię.

I wtedy Zoya wkroczy do bitwy. Mówiąc dokładniej, toczy bitwę od dłuższego czasu, ale stała się bardziej aktywna.

Tutaj jej bose palce pełnych wdzięku stóp pomagają wystrzelić pocisk o kolosalnej niszczycielskiej sile. A naziści są całkowicie zniszczeni.

Zosia napisała na Twitterze:

- Wielkość Ojczyzny jest super!

Następnie Augustyn prowadzi ogień. Mia faszystów gołymi palcami i ryczy:

- Jestem kolosalną dziewczyną!

I potrząsa ognistymi lokami.

Swietłana będzie także strzelać do nazistów. Faszyści będą kosić i ryczeć:

- Chwała mistrzom zagłady!

A także bosymi stopami wciska przycisk joysticka. I zrobi to bardzo szybko i dokładnie.

Cała czwórka wykonała świetną robotę.

Ale to bohaterki, które podczas walki w bikini budzą ukryte zdolności.

A Niemcy poczuli strach i ból... Ale oczywiście wojna trwa. Jest już rok 1948.

Radziecki czołg T-54 ma nieco ulepszony pancerz i staje się bardziej powszechny.

Niemiecki E-50 też ma więcej osprzętu, na szczęście wysokość uległa zmniejszeniu, a mocny silnik pozwoli na podniesienie parametrów. W szczególności niemieckie silniki pojawiły się w serii turbin gazowych. A to przynosi korzyści. E-50 zaczął ważyć sześćdziesiąt pięć ton, a jego boki przykryto 100-milimetrowymi tarczami. A czoło stało się bardziej opadające i grube. Działo wzmocniono do 105 mm i 100 EL. Nowa, bardziej zaawansowana modyfikacja E-50 była lepsza od T-54 pod względem pancerza i uzbrojenia, a nawet szybkości. Ale kosztował więcej i był cięższy.

A więc rywalizacja w broni.

Najlepszym radzieckim pojazdem jest IS-7 - jest opancerzony, szczególnie dobrze w czole, ma potężne działo i jest dość szybki. Tylko boki i pasza będą słabsze.

T-54 również zaczął przegrywać z niemieckim E-50 w ochronie boków, gdy Krauci zaczęli umieszczać ekrany na bokach. Ale w samochodzie radzieckim trudno jest zainstalować ekrany - silnik ma tylko 520 koni mechanicznych - raczej słaby!

Taka jest konkurencja samochodów na różnych poziomach.

Ale z drugiej strony produkowanych jest więcej radzieckich. A IS-7 to dość złożona i droga zabawka. Jest dobry, ale zarówno wieża, jak i kadłub mają różną grubość i opływowe kształty. Z tego powodu produkcja zbiornika w dużych partiach jest kosztowna.

Zatem E-50 dominuje na polu bitwy. Zbieżność grubości pancerza i uzbrojenia z E-75 sprawiła, że ten drugi czołg nie był zbyt potrzebny. Chociaż nie został jeszcze wycofany z produkcji. Ale zmniejszyli produkcję. A E-100 zniknął całkowicie.

Krótko mówiąc, istniała konkurencja między technologią a czołgami. A piękne dziewczyny z obu stron pokazały najwyższą klasę.

Oto Gerda w klasie U E-50. Jej załoga została zredukowana do czterech dziewcząt.

Tak steruje się samochodem za pomocą joysticków.

Gerda nacisnęła guziki gołymi palcami i zestrzeliła radziecki samochód.

A ona zaćwierkała:

- Jestem wilczą dziewczyną!

Następnie Charlotte strzela. Rudowłosa bestia nacisnęła joystick bosymi palcami i pisnęła:

- Jestem piratem!

Wtedy Christina również wystrzeliła, rycząc:

- Wygram wszystko!

I oczywiście przy pomocy bosych stóp.

A wtedy Magda uderzy i zmiażdży wroga. Następnie weźmie go i zaśpiewa:

- Ale wielka Rzesza,

To nie drift ci powiedział!

Więc te cztery dziewczyny tutaj są takie rozbrykane i fajne. Nie, radzieckie maszyny nie mogą się im oprzeć.

Z jednej strony są dziewczyny z Komsomołu, z drugiej wilczyce!

To właśnie tutaj odbywa się rywalizacja.

Fajne dziewczyny po obu stronach i z supermocami.

Ciekawie zapowiadał się Nowy Rok 1949, gdyż czołgów było coraz więcej.

Niemcy zwiększyli produkcję E-50 U, który posiadał wszystkie najlepsze cechy pojazdu, ochronę, niską sylwetkę i potężne uzbrojenie. Potężne radzieckie T-54 stały się masywniejsze. MiG-15 pojawił się na niebie przeciwko bardziej zaawansowanym ME-362 i ME-2010 ORAZ TA-283.

Walka intelektów trwała nadal.

III Rzesza i ZSRR walczyły niemal jeden na jednego. Japonia została pokonana przez aliantów. Stany Zjednoczone i Anglia nie interweniowały w wojnie.

Obie strony miały osiadłą linię frontu i toczyły krwawe, ale nieskuteczne bitwy. I nie udało im się osiągnąć niczego znaczącego.

A niemiecki sześćdziesięciopięciotonowy E-50 z silnikiem turbinowym o mocy 1500 koni mechanicznych walczył z T-54 z silnikiem wysokoprężnym o mocy 520 koni mechanicznych i wadze trzydziestu sześciu ton.

Rosyjski czołg masowy przeciwko potędze niemieckiej. Mniejszy samochód kontra cięższy i bardziej zaawansowany.

I oto główna konkurencja między nimi, ponieważ IS-7 był produkowany w małych ilościach.

A dziewczęta organizowały między sobą zacięte zawody w tej wojnie, która ciągnęła się ponad wszelką miarę. Który wydaje się nigdy nie kończyć, osiągając ślepy zaułek! Linia frontu ledwo się poruszyła, a był już rok 1950.

W tym roku prawie nic się nie zmieniło. Nastąpiła nawet pewna stabilizacja i odkrycia w technologii wojskowej. E-50 U skompresował układ do granic możliwości, podobnie jak T-54. Obydwa samochody mają silniki i skrzynie biegów umieszczone poprzecznie. Oba osiągnęły granicę zagęszczenia obwodu. Niemiec miał jednak ze względu na większą masę grubość przedniego pancerza wieży wynosiła 250 mm w porównaniu z 200 mm w przypadku T-54, a boków 180 mm w porównaniu do 100. Oraz dłuższą lufę i nieco większy kaliber działo: 105 w porównaniu do 100 i 100 EL w porównaniu z 56. Jednak zostało to w większym stopniu zrekompensowane masową produkcją T-54 i zaletami jego małych rozmiarów.

Chociaż niemiecki samochód jechał szybciej na autostradzie dzięki silnikowi z turbiną gazową: 1500 koni mechanicznych w porównaniu z 520 koniami mechanicznymi to duża przewaga. Ale radziecki czołg miał większą rezerwę mocy.

Krótko mówiąc, oba czołgi teraz ze sobą rywalizowały. A na niebie MIG-15 walczyły z ME-362. Niemcy nadal stawiają na ten samochód. Jest stosunkowo łatwy do kontrolowania, potężny w broni i trwały. XE-262 jest nadal trudny w sterowaniu, podobnie jak ME-2010 ze skrzydłami o zmiennym skoku. TA-283 jest bardzo podobny do MIG-15, ale nie jest potężnie uzbrojony.

Dlatego Niemcy woleli ME-362 z potężną bronią, dobrą przeżywalnością, łatwością obsługi i dwoma silnikami. Ale ten pojazd jest droższy od MIG-15, ale jest lepiej uzbrojony, ma większą prędkość, wyższy poziom ochrony i nieco gorszą manewrowość, z wyjątkiem nurkowania.

Ogólnie rzecz biorąc, przyszedł czas, gdy chwilowo wstrzymano przezbrajanie armii w nowy typ sprzętu i rozpoczęła się walka o masową produkcję.

Niemcy dysponują zasobami niemal całej Europy, części okupowanego terytorium ZSRR. Ale na okupowanych ziemiach toczy się wojna partyzancka i jest wiele sabotażu. ZSRR jest pod tym względem prostsze. Chociaż Trzecia Rzesza ma więcej siły roboczej i sprzętu. Obie strony wystawiają prawie równą liczbę poborowych. Nieco mniej jest Niemców, ale korzystają z obcych oddziałów i Hiwi. W sumie mają więc jeszcze więcej piechoty. Ale jakość obcokrajowców jest niższa.

Ponadto wiele wysiłku poświęca się walce z partyzantami i bezpieczeństwem.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieje prawie równowaga sił. Może nawet Niemcy, satelity i kraje europejskie będą silniejsze. Biorąc pod uwagę terytoria okupowane, III Rzesza dysponuje większymi zasobami ludzkimi. Tylko część tych zasobów walczy z Wehrmachtem.

Niemcy nie mają wystarczającej ilości ropy, ale część paliwa wytwarzają z węgla. W ZSRR brakuje boksytu i pierwiastków stopowych, ale można je kupić od sojuszników.

Niemcy jednak też coś kupują od sojuszników. Formalnie nie przerwali wojny z III Rzeszą, ale faktycznie jej nie prowadzą. Według Trockiego - ani pokój, ani wojna. A dostawy w ramach Lend-Lease zostały ograniczone do minimum, a wielu przedsiębiorców prowadzi półlegalną wymianę handlową z III Rzeszą.

Taka sytuacja... Minął rok 1951, minął 1952.

Wymiana ciosów, praktycznie niezmieniona linia frontu. Konfrontacja pomiędzy E-50 U i T-54, podczas gdy IS-7 i inne serie E i Isov praktycznie nie są produkowane.

Taka jest stabilizacja walki pomiędzy MIG-15 z modyfikacjami a ME-362, także w innych formach.

Nadchodzi rok 1953... 5 marca umiera Stalin. Próba Berii zostania dyktatorem nie powiodła się.

Rezultatem był zbiorowy dyktator. Mołotow został przewodniczącym Komitetu Obrony Państwa i formalnie miał największą władzę. Malenkow został mianowany Prezesem Rady Ministrów - także wielkiej potęgi. Wasilewski został Naczelnym Wodzem, a Żukow ministrem obrony. A pierwszym sekretarzem Administracji Centralnej był Nikita Chruszczow.

W ten sposób przeciążony władzami Stalin podzielił swoje stanowiska.

I był zbiorowy dyktator. Co więcej, formalnie pierwszym wśród równych sobie, dysponującym wielką mocą, jest Przewodniczący Komitetu Obrony Państwa Mołotow. Ale premier to wielka władza! A w sferze wojskowej władza jest podwójna: Naczelnym Wodzem jest Wasilewski, a ministrem obrony Żukow.

Również nie w porządku - co w wojsku jest ważniejsze! A teraz najważniejszy w partii jest na tej linii Nikita Chruszczow.

A Hitler, złapawszy sprzyjający moment, rzucił swoje hordy do ofensywy.

Jednak głęboka obrona była już tak rozwinięta i przekopana, że naziści byli w stanie przejść zaledwie kilkadziesiąt kilometrów i byli wyczerpani. Zatrzymały ich bohaterskie i zaprawione w bojach jednostki radzieckie.

Wojna trwała...

W następnym roku w ZSRR nastąpiła tylko jedna istotna zmiana - rok 1954. IS-7 zastąpił lżejszego IS-10, który był uzbrojony w armatę nieco mniejszego kalibru i nieco słabszy pancerz boczny, ale za to mocno opancerzony w czole i ważący pięćdziesiąt ton.

Nowy czołg był zbliżony szybkością, ale lżejszy, co oznacza tańszy i bardziej praktyczny, słabszy pod względem uzbrojenia, ale łatwiejszy w produkcji i obsłudze.

Tak więc IS-10 obiecał stać się bardziej powszechny. Cóż, na razie w serii T-54. Chociaż trwają już prace nad nieco mocniejszym i cięższym T-55.

Niemcy dopiero modernizują E-50 U, z czego wojsko jest mniej więcej zadowolone.

Choć już pojawiły się projekty czołgu nowej generacji: piramidalnego. Nazywa się AG. A ta maszyna może wejść do produkcji za kilka lat, razem z radzieckim T-55. Tymczasem niewiele się zmienia. Na niebie podczas MIG-15 przeciwko ME-362. Ale Niemcy przygotowują ME-462, który zapowiada się doskonalszy. Póki co MIG-15 jest modernizowany jedynie w ZSRR.

Rok 1954 minął, a rok 1955 minął wraz z bitwami... Czołgi z tej serii są wciąż stare. Niemcy z serią AG mieli problemy z wałami gąsienicowymi w kształcie piramidy. Ale w ZSRR nie spieszą się z przejściem na T-55, który jest tylko nieznacznie silniejszy od T-54 i jest do niego bardzo podobny.

Ale potem nadszedł rok 1956... 22 czerwca minęło dokładnie piętnaście lat od rozpoczęcia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.

A generałowie III Rzeszy i przemysłowcy, i inni, w tym sojusznicy, powiedzieli: może wystarczy? Naprawdę, jak długo można bić głowy? Czy nie czas zakończyć II wojnę światową?

Mołotow oświadczył, że ZSRR jest gotowy na rozsądne kompromisy.

Ale Hitler po prostu nie jest gotowy. Dokładniej, Führer powiedział: że Niemcy nie poświęcili piętnastu milionów swoich synów, aby ograniczyć się do żałosnych przejęć terytorialnych. W międzyczasie zmieść bolszewizm z powierzchni planety Ziemia.

To prawda, że nieoficjalnie Niemcy zgodziliby się na pokój, gdyby otrzymali to, co zostało już zdobyte, a także Kaukaz, Leningrad i Don. A także Karelia i Archangielsk.

Jednak Mołotow uznał te żądania za nadmierne. ZSRR był gotowy na pokój dopiero w granicach 1939 roku, oddając jedynie to, co zdobył na mocy tajnych protokołów z Krautami.

Choć dało się też dokonać podziału w myśl zasady, że to, co schwytane, pozostaje.

Zostało to szczególnie zasugerowane przez prezydenta USA Eisenhowera. Ale dla ZSRR to za dużo, a dla Niemiec za mało.

22 czerwca 1956 roku ogłoszono rozejm na czas negocjacji.

A 9 sierpnia 1956 r. Führer nakazał wznowienie wojny aż do zwycięskiego końca.

Co więcej, w końcu niemieckim projektantom udało się wprowadzić do masowej produkcji najnowszy piramidalny czołg AG-50. Pojazd ten wyróżniał się dużymi kątami racjonalnego nachylenia pancerza pod każdym kątem, kolosalną manewrowością oraz względną prostotą i niskim kosztem produkcji.

Czołg piramida, stając się pojazdem nowej generacji, obiecał dać III Rzeszy szansę na wygranie wojny z ZSRR. W odpowiedzi T-55 zaczął wchodzić do produkcji w ZSRR. Dzięki armacie kal. 105 mm jest lepiej chroniony i nieco cięższy.

W tym samym czasie w serii pojawił się IS-11 z nieco dłuższą lufą, grubszym pancerzem i o pięć ton cięższy. Ale te czołgi dopiero zaczęły wchodzić do masowej produkcji. Jesień 1856 roku upłynęła dotychczas pod ostrzałem i walkami powietrznymi. Do 8 listopada 1956 r. Na rozkaz Führera rozpoczęła się nowa ofensywa. Ale tym razem Krauci zadali główny cios Leningradowi, który był oblężony przez ponad piętnaście lat.

Ale to jest inna część, wojna, i wymaga nowej historii.


OLEG RYBACZENKO RATUJE LENINA

Podczas zamachu na Lenina niezwykły, pozornie bezdomny, bosy chłopiec uderzył Kaplana w rękę. W rezultacie kule przeleciały obok. W ten sposób wieczny chłopiec Oleg Rybachenko zmienił bieg historii. Władimir Iljicz nie odniósł żadnych obrażeń i nie doznał groźnej kontuzji, która spowodowała zablokowanie naczyń krwionośnych szyi i doprowadziła do serii udarów.

W ten sposób Lenin pozostał w służbie. Początkowo nie miało to większego wpływu na ogólny przebieg historii wojny domowej. Lenin natomiast po zwycięstwie Armii Czerwonej na Krymie domagał się zwiększenia presji na Polskę i zmuszenia jej do opuszczenia ziem ukraińskich i białoruskich.

Ponieważ Lenin był zdrowszy i czuł się lepiej, jego pragnienie zakończenia wojny domowej za wszelką cenę było słabsze. Co więcej, Kaukaz wkrótce stał się sowiecki.

Polacy oczywiście byli uparci. W maju 1921 r. Armia Czerwona rozpoczęła nową ofensywę. Miała dużą przewagę sił, zwłaszcza piechoty, i przedarła się przez polską obronę, posuwając się na zachód. Tym razem Frunze dowodził skrzydłem południowym, a Tuchaczewski otrzymał drugą szansę. Dzięki temu Armia Czerwona, jeszcze większa niż dotychczas i bardziej doświadczona, była w stanie zająć Warszawę. Nawet jeśli wiąże się to z dużą ilością krwi. Polska upadła.

Na fali entuzjazmu bolszewicy zajęli także państwa bałtyckie. A Lew Trocki, wykorzystując nadmierną chciwość Finów zbliżających się do Piotrogrodu, nalegał na operację przeciwko krajowi Suomi. Przywrócenie imperium wszystkich legalnych ziem rosyjskich.

I ta wojna okazała się sukcesem dla Armii Czerwonej. Co więcej, Ententa wykazała się niezdecydowaniem. Ale Lenin, przeciwnie, będąc bardziej energiczny i zdrowy, stał się bezczelny.

Ale po upadku Finlandii Władimir Iljicz postanowił zrobić sobie przerwę. A po aneksji Primorye ogłosił chwilową ciszę.

Jednak gdy gospodarka ZSRR nieco podniosła się z ruin, Lenin zaczął bardziej zachłannie patrzeć na Zachód. A Japonia mnie zdenerwowała. Chociaż wróciła do Rosji północny Sachalin.

Lenin i Trocki faktycznie stworzyli tandem. Chociaż istniał też kult Lenina. A wpływy Stalina osłabły. Wkrótce został jeszcze bardziej zdegradowany i oskarżony o zakłócanie zdobycia Warszawy w 1920 roku.

W ZSRR industrializację i kolektywizację przeprowadzono metodami przyspieszonymi. To prawda, że Leninowi i Trockiemu udało się uniknąć Wielkiego Głodu i zbyt wielu ekscesów. Ale to była droga stalinowska, tylko realizowana umiejętniej i w sposób cywilizowany. A tempo realnego wzrostu było nieco wyższe niż za Stalina.

ZSRR szybko zyskiwał władzę. A w Niemczech Hitler doszedł do władzy.

Ale ZSRR i Niemcy mają wspólną granicę.

W 1936 roku Lenin pod pretekstem wkroczenia wojsk faszystowskich do strefy zdemilitaryzowanej podjął i przypuścił atak na III Rzeszę.

Wehrmacht dopiero zaczynał nabierać kształtu, a wojna okazała się zwycięska i szybka.

Komuniści zwyciężyli także w Hiszpanii. Franco został pokonany. W 1937 roku, wykorzystując jako pretekst wojnę Włoch w Etiopii, Armia Czerwona zajęła również ten kraj. W wielu krajach Europy Wschodniej wybuchły rewolucje.

Armia Czerwona pomogła komunistom w dojściu do władzy w Rumunii, na Węgrzech, w Czechosłowacji, Bułgarii, Grecji, a nawet Norwegii.

W maju 1938 roku ostatecznie zmarł Włodzimierz Iljicz Lenin. Oficjalnym następcą został Lew Dawidowicz Trocki.

Ten polityk był bardzo ambitny i chciał podbić cały świat.

Lenin otrzymał po swojej śmierci nagrodę: Piotrogród przemianowano na Leningrad.

I złożony w mauzoleum. Który został zbudowany na Placu Czerwonym.

Cóż, Lew Dawidowicz Trocki oczywiście rozpoczął kampanię przeciwko Francji w 1940 roku i zdobył ją.

Potem była wojna z Wielką Brytanią. Nie można było natychmiast wylądować, ale Armia Czerwona podbiła wszystkie kolonie, zarówno Francję, jak i Anglię. Następnie pokonała Japonię.

Po zaciętej wojnie podwodnej, w 1944 roku Armia Czerwona ostatecznie wylądowała w Wielkiej Brytanii i zdobyła ją, a także wyparła Japończyków z Chin. Potem była wojna z USA. Amerykanie mogli stworzyć bombę atomową, a to było niebezpieczne. Chociaż w tej historii nie udało im się tego zrobić w 1945 roku.

Armia Czerwona wylądowała w Japonii w 1946 r.

W lądowaniu wzięli także udział Oleg Rybachenko i cztery czarownice. Tak Oleg Rybaczenko wypracował sobie nieśmiertelność w ciele dwunastoletniego chłopca. Dlaczego pełni tę misję? Jeśli to konieczne, to jest to konieczne.

Chłopiec z bosych stóp rzuca w Japończyków granatem, oddaje do nich serię, odcina masę żółtych żołnierzy i krzyczy:

- Chwała carowi Mikołajowi II!

Natasza również strzela serią do wroga. Zabija wielu Japończyków. Wpędza ich do trumny, zamienia w trupy i krzyczy:

- Chwała Ojczyźnie!

I wystrzel bumerang gołymi palcami.

Zoya również strzela do wroga. Eksterminuje samurajów, a jednocześnie kwiczy:

- Chwała wielkiej Rusi!

I także bosymi stopami będzie siał zagładę.

Oto atak Augustyna. Ma ogniste włosy. Rzuca granaty bosymi stopami. Radzi sobie z przeciwnikami. I piszczy ogłuszająco, szczerząc zęby:

- Jestem wielkim mistrzem! I mam tatuaż!

Svetlana również jest w ruchu. Radzi sobie z wrogami. Obnaża zęby, jakby były kłami piranii. I bosymi stopami rzuca we wroga to, co przynosi zagładę.

Wojownik krzyczy:

- Za wiarę, cara i ojczyznę!

I tak cała piątka podbiła Krainę Wschodzącego Słońca. Pokazali totalne zniszczenie.

W ten sposób Armia Czerwona zajęła stolicę Japonii, Tokio. I samurajowie zostali pokonani. Po czym odbyło się referendum w sprawie ich dobrowolnego wjazdu do ZSRR.

A Ameryka została zaatakowana z jednej strony przez Alaskę, a z drugiej przez Grenlandię i Kanadę.

Tutaj bosy chłopiec w szortach z wyrzeźbionymi mięśniami, Oleg Rybachenko i cztery dziewczyny w bikini i z gołymi nogami pędzą przez zaspy.

Młody pisarz Oleg rzucał prezenty zagłady swoimi bosymi, dziecięcymi stopami. Odwrócił się i ryknął:

- Chwała Ojczyźnie - będziemy żyć w komunizmie!

Natasza otworzyła ogień do wroga, odcięła wrogów i bosymi stopami rzuciła wiadomość o śmierci.

A ona pisnęła:

- Za Świętą Ruś!

Zoya również kontynuowała strzelanie, rycząc i dziko wyjąc. Jednocześnie bosą stopą rzuciła to, co przynosi zagłada, rycząc:

- Za komunizm!

Augustyn uderzył także w Amerykanów. Zabiłem wielu wrogów. Skosiłem je bez problemu. I odetnij wroga.

A bosymi stopami odpali coś morderczego.

I zaśpiewa:

- Chwała wielkości komunizmu!

Następnie Svetlana strzela do wroga. Tnie wrogów seriami i wrzeszczy:

- O Konstytucję ZSRR!

A bosą stopą rzuci w przeciwnika czymś, co wyrwie dach z zawiasów.

I będzie ryczeć:

- Za Rusa!

Piątka biegła po śniegu i skosiła kilka tysięcy Amerykanów. A potem dziewczęta zmuszały jeńców do całowania ich bosych stóp i obsypywania całusami pięt.

To są walczące dziewczyny.

Jesienią 1948 roku po kilku operacjach ofensywnych Stany Zjednoczone zostały podbite.

Następnie odbyło się referendum w sprawie włączenia Ameryki do ZSRR. Po siedemdziesiątych urodzinach Lwa Trockiego odbyło się referendum w sprawie organizacji Światowego ZSRR.

Po czym Armia Czerwona zaczęła podbijać inne kraje.

Jak na ironię, Leon Trocki zmarł, podobnie jak Stalin, w marcu 1953 roku.

Ale jego następcą został jego syn: Lew Lwowicz Siedow. W odróżnieniu od Wasyla Stalina był starszy, mądrzejszy i co najważniejsze, nie pił, więc było komu przekazać tron.

Lew Lwowicz Siedow kontynuował dzieło ojca i dokończył podbój całego świata i utworzenie ZSRR. Już w 1957 roku radzieccy kosmonauci wylądowali na Księżycu. A w 1980 roku na Marsie. Po śmierci Lwa Lwowicza Siedowa w 1982 r. jego następcą został jego syn Włodzimierz Lwowicz Siedow. A w 1990 roku, po niemal jednomyślnym referendum, ZSRR stał się ostatecznie sowieckim imperium socjalistycznym z ustanowieniem monarchii. Do tego czasu radzieccy kosmonauci odwiedzili już prawie wszystkie planety Układu Słonecznego.

A w 2020 roku rozpoczęła się pierwsza międzygwiezdna wyprawa, składająca się z kilku statków do Syriusza, gdzie znajdowały się planety nadające się do lądowania. Potrafiły już rozpędzać się do prędkości światła, a nawet miały szansę latać.

Życie na planecie Ziemia było teraz dobre. Wszystkie kraje zostały zjednoczone w jedno imperium. Nie było głodu, epidemii, AIDS. Poważne sukcesy osiągnięto w odmładzaniu i leczeniu chorób.

Nie było bezrobocia, a dzień pracy skrócono do pięciu godzin dziennie, co drugi dzień wolny. Ceny stale spadały, a płace rosły. Każda rodzina miała osobne mieszkanie ze wszystkimi udogodnieniami, komputerem, internetem i porządnym samochodem. Chleb i niezbędne produkty są już całkowicie darmowe, tak jak nie trzeba płacić za mieszkania, media i transport publiczny.

Tak, planeta już zbliżyła się do komunizmu. I było więcej swobody. Można było żartować z urzędników i oglądać na ekranie nagie kobiety. Ogólnie klimat na Ziemi stał się łagodniejszy, a noc w wielu regionach zniknęła z powodu zainstalowania luster. Z tego powodu modne stało się chodzenie boso i w minimalnym ubraniu. A nagość na ekranie stała się modna.

W religii - naturalnie ateizm. I prawie wszystkie kościoły stały się muzeami lub do innych celów.

Zamknięto także prawie wszystkie meczety. Koran i Biblię drukowano wyłącznie pod ziemią. I rzeczywiście zostały zakazane, choć formalnie nie. Ale wierzący nie mógł być komunistą ani robić kariery. A ci, którzy agitowali za religią, byli więzieni.

Ściskano wszystkie religie, odsetek wyznawców stale malał. Co więcej, wojny zniknęły i poczyniono poważne postępy w odmładzaniu. Zatem strach przed śmiercią, który karmi każdą religię, ustąpił. Właściwie nie ma prawie żadnych problemów materialnych, przestępczość prawie zniknęła, większość chorób zniknęła lub można je łatwo wyleczyć. Stworzono szczepionkę na raka i ludzie żyją coraz dłużej.

Dlaczego więc wierzyć w Boga? A tym bardziej te sprzeczne - Biblia i Koran, które zaprzeczają współczesnej nauce?

Krótko mówiąc, jesteśmy coraz bliżej komunizmu. W 2022 r. Wspaniale obchodzono rocznicę - stulecie powstania ZSRR. I wszystko jest w porządku, a z roku na rok jest coraz lepiej.

Podarowali nawet na tę okazję prezent - każdemu mieszkańcowi planety Ziemia swobodnie latający helikopter elektromagnetyczny. Aby każdy mógł latać.

Nawiasem mówiąc, budowa metra Moskwa - Antarktyda została ukończona! A ostatni szósty kontynent jest podłączony do metra! To jest świetne!

Wkrótce radzieckie statki dotrą do Syriusza. Przetestowano także pierwszy samolot, który przekroczył prędkość światła.

Oto jak wspaniale jest w świecie stojącego komunizmu i zwycięsko rozwiniętego socjalizmu!

A wszystko za sprawą nieśmiertelnego chłopca Olega Rybachenko. Chwała Rosji!

Chwała Olegowi Rybaczenko, który ukończył nową misję!


Zły geniusz bosego GERDA

W pracach nad Panther 2 brała udział dziewczyna testująca czołgi, Gerda, która zawsze biegała boso i w bikini. Piękny wilk zasugerował umieszczenie silnika i skrzyni biegów razem, po drugiej stronie zbiornika i przed nim. I zamontuj skrzynię biegów bezpośrednio na silniku. W rezultacie "Pantera"-2, ze względu na zagęszczenie schematu układu, zmniejszyła swoją wysokość o ponad metr. Zmiany dotknęły także wieże. Stała się mniejsza i węższa. W rezultacie "Pantera"-2 znacznie zwiększyła swoje rezerwacje. Czoło korpusu zyskało grubość 120 mm, pod kątem 45 stopni. Bok miał 82 milimetry, podobnie jak Tygrys-2 pod kątem. Czoło wieży Panther-2 zrobiło się 150 mm pod kątem, a bok 82 mm również pod kątem, a góra praktycznie zniknęła. Jednocześnie sam pojazd, pomimo zwiększonego pancerza, stał się nawet lżejszy: masa spadła do 36 ton, a nowy 700-konny silnik rozpędzał ten czołg przez prawie siedemdziesiąt kilometrów na autostradzie i całkiem nieźle na drodze.

Panther-2 stała się trwalsza i niewidoczna, łatwiej jest ją zakamuflować i operować zza zasadzki. Zmiany nie wpłynęły na kaliber działa, ponieważ siła penetracji armaty Panther-2 jest wystarczająca do walki z czołgami koalicji antyhitlerowskiej.

Pojazd ten pod względem poziomu ochrony dorównuje Tygrysowi-2, ale waży o trzydzieści dwie tony mniej. Do masowej produkcji wszedł jesienią 1943 roku. Co więcej, nie ma potrzeby się rozwijać i nadrabiać zaległości w nowym silniku, czy armacie i pociskach.

"Pantera" 2 została nazwana "Królewską Panterą". Okazał się pojazdem skutecznym i niebezpiecznym, charakteryzującym się doskonałymi właściwościami jezdnymi, a dzięki mniejszej masie bardziej niezawodnym w walce i działaniu.

Niemcom udało się coś osiągnąć dzięki nowemu czołgowi. W szczególności, aby pomóc swoim otoczonym żołnierzom w kotle pod Kijowem. I nieco spowolnić postęp Armii Czerwonej. Bardziej zaawansowany czołg okazał się dobrym myśliwcem.

Dowództwo radzieckie, w obliczu skuteczniejszej machiny, zawahało się i odmówiło wkroczenia w głąb prawobrzeżnej Ukrainy. W ten sposób Fritzom udało się wiosną ustabilizować front i zapobiec przedostaniu się wojsk radzieckich do Rumunii.

Stalin miał nadzieję odwrócić losy wojny za pomocą T-34-85 i IS-2. Ale to dało Krautsowi przerwę. Byli w stanie, wzmacniając swoje wojska we Włoszech, odeprzeć atak aliantów na Rzym. Ponadto zagrożone było lądowanie Amerykanów i Brytyjczyków w Normandii. Hitler porzucił program rakietowy FAA na rzecz myśliwców odrzutowych XE-162. Samochód ten okazał się bardzo udany. Pusty samolot stał się najlżejszym myśliwcem II wojny światowej, ważąc zaledwie 1600 kilogramów, co zapewniało mu rzadką zwrotność. Jednocześnie istnieje dobra broń: dwie armaty powietrzne, zbroja na czole i niski koszt produkcji.

XE-162 dał Niemcom dużą przewagę w wojnie powietrznej. Poza tym Führer dał także Rommelowi uprawnienia nadzwyczajne. I ten genialny dowódca zastawił podstępną pułapkę na sojuszników w Normandii.

Co więcej, Rommel zrozumiał, że alianci mogą uderzyć albo w Normandii, albo w Port de Calais. I gdziekolwiek by nie powstali, oczekiwano by ich porażki.

I pułapka zadziałała.

Rommel odciął nacierające jednostki alianckie za pomocą skutecznego i bardzo mobilnego czołgu Panther-2. I stworzył kotły, w których alianci jako jeńcy stracili ponad milion żołnierzy.

Potem Roosevelt miał zawał serca i zachorował, a jego zbyt lewicowy wiceprezydent popadł w konflikt z Senatem i Kongresem, a Stany Zjednoczone faktycznie opuściły wojnę. Wielka Brytania również przeżyła trudne chwile po porażce. Churchill zachorował z powodu nerwowości i pijaństwa, więc próbowano go usunąć. Na tych warunkach Wielka Brytania chętnie zgodziła się na rozejm z III Rzeszą. Jednocześnie wycofała wojska z Sycylii.

Stalin mimo to długo się wahał i dopiero w sierpniu rozpoczął ofensywę w centrum. Ponieważ jednak na południu front znajdował się znacznie dalej na wschód niż w prawdziwej historii, białoruski balkon nie wypalił. A Niemcy zbudowali silną obronę.

Poza tym udało im się jeszcze przerzucić wojska z Europy Zachodniej. Tak, a XE-162 przejął dominację na niebie. Armia Czerwona kosztem ogromnych strat przeszła dziesięć do piętnastu kilometrów i została zatrzymana. Następnie Niemcy próbowali posunąć się na południe. Trochę posunęli się naprzód , lecz Armia Czerwona, desperacko kontratakując i mając rozwinięty system fortyfikacji, była w stanie zatrzymać ofensywę. Na razie głównym pojazdem pozostaje "Pantera"-2 z dobrą ochroną przednią i stosunkowo dobrą ochroną boczną, a także doskonałą mobilnością. Nawet jeśli jej broń nie pasowała do wojska we wszystkim, zwłaszcza w przypadku jednorazowych obrażeń. Został opracowany przy pomocy Gerdy "Panther"-2, z armatą 88 mm, mocniejszym silnikiem po doładowaniu, rozpędzającym się do 1200 koni mechanicznych, z grubszym i bardziej nachylonym pancerzem, zwłaszcza po bokach. Czołg ten ważył do czterdziestu pięciu ton, ale był lepiej chroniony i potężniej uzbrojony, zachowując przy tym bardzo dużą mobilność.

Jego boczny pancerz sięgał 170 mm, a przedni 250 mm na pochyłościach. "Pantera"-3 obiecała stać się czołgiem zwycięstwa.

Stalin najwyraźniej trzymał ogon między nogami...

Ale zimą próbował ponownie zaatakować, ale został pokonany, a Armia Czerwona nigdzie nie odniosła zwycięstwa.

A w marcu Niemcom z Panther-3 udało się dokonać przełomu na południu. A w kwietniu ponownie zajęli Kijów.

W maju Stalin ponownie zaoferował Niemcom pokój, a nawet obiecał rezygnację z Donbasu i Leningradu.

Hitler odpowiedział atakiem w centrum i ruszyniem w stronę Smoleńska. A Niemcy nadal zwyciężali... Latem zdobyli Smoleńsk i zbliżyli się do Moskwy. Zatrzymano ich tam, lecz hitlerowcy skręcili na południe i ruszyli w stronę Donbasu.

I zdobyli lewobrzeżną Ukrainę. A w listopadzie 1945 dotarliśmy do Stalingradu. Zdobycie samego Stalingradu w ruchu nie było możliwe. Ale sytuacja stała się bardziej skomplikowana. A 1 stycznia 1946 r. Türkiye również przystąpiło do wojny z ZSRR.

Potem nie było już szans na utrzymanie Kaukazu.

Mimo to walki trwały całą zimę i wiosnę. I dopiero w czerwcu 1946 roku nastąpił bohaterski upadek Erewania. I trochę wcześniej Baku. W ten sposób Imperium Osmańskie pomogło Trzeciej Rzeszy. Kiedy jednak w czerwcu Niemcy przypuścili atak na Moskwę i Saratów, Armia Czerwona wykazała się niezwykłym bohaterstwem.

Oleg Rybachenko i cztery dziewczyny walczyły pod Moskwą i wykazały się ogromną odwagą.

Pułkownik w krótkich spodenkach i czarownice w bikini eksterminowali Krautów.

Oleg rzucił granat boso i nogą dziecka i krzyknął:

- Chwała ZSRR!

Natasza odwróciła się. Rzuciła morderczy prezent gołymi palcami i pisnęła:

- Chwała Ojczyźnie!

Zoya skosiła wielu faszystów. Rzuciła bose palce u stóp, dar, który niesie śmierć i szczeknęła:

- Chwała Stalinowi!

Augustyn, ten rudowłosy diabeł, obalił dużą liczbę nazistów. Dała granat bosą piętą i krzyknęła:

- Chwała ideom komunizmu!

Swietłana, prowadząc ogień, wycinając nazistów, bosymi stopami rzucała dary śmierci i ryczała:

- Chwała pomysłom Lenina!

Cała piątka walczyła bohatersko i pod Moskwą nazistowska ofensywa została odparta.

To prawda, że nazistom udało się zdobyć Saratów po kilku miesiącach walk.

Ale zimą ich natarcie ustało. W 1947 roku zaczęły pojawiać się nowe radzieckie czołgi T-54, które były tylko nieznacznie gorsze od Panther-3 i mocniejsze od Panther-2.

Wojna przeciągała się coraz bardziej... Rok 1947 upłynął pod znakiem wzajemnych wymian ciosów i osiadłej linii frontu.

W 1948 r. też doszło do wymiany ciosów i prawie bez zmian. Niemcy zaopiekowali się żołnierzami, przez co ponieśli duże straty w ludności. Stalinowi też brakowało ludzi.

W 1949 r. także bez zmian. Tyle że ZSRR dostał MIG-15, a III Rzesza ME-462. Niemiecki samolot był szybszy i potężniej uzbrojony.

Niemcy mieli także Panther-4, jeszcze cięższy, z armatą 105 mm i lufą o długości 100 EL, grubym pancerzem i silnikiem turbinowym. W ZSRR obecnie produkowane są serie T-54 i IS-4. Ale IS-7 nie był produkowany seryjnie - to nie wyszło.

Wojna minęła, minął rok 1950...

Także bitwy z różnym skutkiem, a linia frontu dogoniła.

A zimą 1951-1952 Stalin podjął serię masowych operacji ofensywnych i udało mu się wyrzucić Niemców z Saratowa i wypchnąć ich nieco do centrum. Nieugięty Leningrad nadal wytrzymywał wieloletnie oblężenie. I ogólnie wydawało się, że Armia Czerwona przejmie inicjatywę.

Ale latem Niemcom udało się częściowo przywrócić swoje pozycje i ponownie zajęli Saratów.

Jesień i zima upłynęły w ciężkich bitwach. A w marcu 1953 roku zmarł Stalin.

Korzystając z powstałego zamieszania i walki o władzę, faszyści zdobyli Kujbyszew i otoczyli Moskwę. W grudniu 1853 roku upadła stolica ZSRR. A w styczniu 1954 r. ostatecznie zdobyto nieugięty Leningrad.

Po czym Armia Czerwona osłabiła swój opór. W 1954 roku Wehrmacht dotarł do Nowosybirska. Potem nastąpiła cisza, aż do roku 1955, gdy zajęto wszystkie główne miasta ZSRR.

Ale wojna partyzancka trwała nadal. Trwały i ciężki. Oczywiście i ostatecznie w marcu 1957 r. zmarł także Führer.

Po czym w III Rzeszy rozpoczęła się walka o władzę, w wyniku której imperium upadło. Na byłym terytorium ZSRR powstało wiele niepodległych państw. USA stały się hegemonem na świecie. Co więcej, w Chinach zainstalowano proamerykański rząd.

Trwało to kilka dekad. Nudna stagnacja świata, przestrzeń poradziecka. Nieco większy sukces niż w prawdziwej historii odnieśli USA, które w 2017 roku poleciały jeszcze na Marsa.

Ale ogólnie rzecz biorąc, ludzkość jest podzielona, w świecie islamskim toczą się wojny i terroryzm, są też wojny i dziesiątki krajów na byłym terytorium ZSRR...

Krótko mówiąc, tylko Ameryka prosperuje i wszystkie stany są od niej zależne. A USA pije z nich sok. W 2020 roku Prezydent Stanów Zjednoczonych jest homoseksualistą i otwarcie ma męża. I zrobiło się jeszcze zabawniej.

A więc geniusz Gerdy zrobił światu okrutny żart! A to tylko pogorszyło sprawę!


ROOSEWELL ZMARŁ W 1943 ROKU

Roosevelt zmarł w marcu 1943 r., a jego następca, Henry Wallace, będąc idealistą, w zamian za pomoc żądał od Stalina liberalizacji reżimu. Naturalnie Stalin odpowiedział stanowczą odmową. Henryk poczuł się urażony. Amerykanie powstrzymali bombardowania III Rzeszy i pozwolili Rommelowi wycofać wojska niemieckie i włoskie z Afryki.

Churchill, również obawiając się wzmocnienia ZSRR, ograniczył swoją działalność przeciwko Niemcom. Hitler w zamian również zawiesił ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej.

Choć formalnie nie ogłoszono rozejmu, sojusznicy faktycznie zaprzestali prowadzenia wojny. A to było z korzyścią dla III Rzeszy. Wzrosła produkcja broni, a zwłaszcza czołgów.

Führer nawet po raz kolejny odłożył operację Cytadela, ponieważ wywiad doniósł, że ZSRR miał więcej czołgów, piechoty i artylerii w rejonie Kurska i spodziewał się zyskać przewagę w sile. W rzeczywistości szturm na twierdzę słabszymi siłami to ryzyko!

Ponadto Führer chciał, aby w bitwach brały udział nowe czołgi "Tygrys" -2 oraz "Maus" i "Lion". Czołg Mysz latem czterdziestego trzeciego roku przeszedł stosunkowo udane testy, podobnie jak Tygrys-2 w ogóle gotowy do produkcji. Ale "Lew" wciąż się spóźniał. Jej rozwój został przerwany pod koniec czterdziestego drugiego roku i następnie wznowiony. Ale ten czołg był gorszy od Tygrysa-2, ale o ponad dwadzieścia ton cięższy. Jednak "Maus" o wadze stu osiemdziesięciu ton okazał się mastodontem hemoroidalnym.

Ale każda chmura ma dobrą stronę. W sierpniu Stalin, nie mogąc znieść ciągłego odkładania ofensywy, sam zarządził strajk. Co więcej, wojska radzieckie przeniosły się jednocześnie do Orela, do Biełgorodu i Charkowa.

W tym czasie Fritz znacznie wzmocnił swoje wojska i wykopał wiele fortyfikacji. Już wojska radzieckie szturmowały cytadelę. A Pantera, ze swoją skuteczną bronią i poważnym pancerzem przednim, okazała się dobrym czołgiem w obronie. Dobrze spisał się także "Ferdynand". Działo samobieżne nie jest zbyt mobilne, ale ma bardzo mocny pancerz przedni i najlepsze działo przeciwpancerne II wojny światowej.

Jednak "Tygrys" spisał się szczególnie dobrze, mając dość mocny pancerz boczny, doskonałe i skuteczne działo, duży zapas pocisków oraz względną niezawodność silnika i skrzyni biegów.

Trzydzieści cztery mogło trafić Tygrysa tylko w bok i nie dalej niż trzysta metrów, i z prawdopodobieństwem nie większym niż trzydzieści procent.

Zatem obrona Fritza jest silna. Ponadto hitlerowcy przenieśli kilka dodatkowych dywizji z Afryki, kilkanaście z Francji i cztery z Bałkanów, zastępując je bułgarskimi i włoskimi. W sumie zebrali dwadzieścia dywizji więcej.

I wyprodukowali tysiąc czołgów więcej, ponieważ alianci nie bombardowali ich fabryk i miast od marca 1943 roku. Szczególnie wzrosła liczba dział przeciwlotniczych i myśliwców na froncie wschodnim kosztem frontu zachodniego. Przede wszystkim było więcej pojazdów Focke-Wulf z bardzo potężną bronią, dużą prędkością i dobrym pancerzem.

Wojska radzieckie były nieco słabsze niż w prawdziwej historii, w związku z zakończeniem bezpłatnej pomocy pożyczkowej, wyłącznie za pieniądze. ZSRR był zmuszony kupić pewne rzeczy. Zwłaszcza boksyty i pierwiastki stopowe, płacące złotem.

Ale zakupu lotnictwa i czołgów trzeba było odmówić - na wszystko nie wystarczyło złota. Zatem wspaniałe Churchillów z pancerzem 152 mm nie były już dostępne. A w ofensywie są dobrą pomocą. Jak osłonięte Shermany.

Oczywiście ZSRR tracił siły w porównaniu z prawdziwą historią, podczas gdy wróg, wręcz przeciwnie, miał więcej możliwości. A także nadepniesz na wrogów.

Mainstein na południu odparł ofensywę radziecką i utrzymał Biełgorod. Model dowodził w rejonie Oryola. Lew obrony był gotowy do ataku, ale był słabszy w sile. Chociaż silniejszy niż w prawdziwej historii, ze względu na siły przeniesione z zachodu i wypuszczoną większą ilość broni.

Krauci walczyli więc bardzo zawzięcie. Wojska radzieckie były jednak w stanie przeniknąć, ale posuwały się nie więcej niż jeden lub dwa kilometry dziennie, kosztem ciężkich strat. We wrześniu Armia Czerwona próbowała zaatakować w centrum. Ale nawet tam Niemcy mają wszystko gotowe i silną obronę. W porównaniu z prawdziwą historią Fritz miał od trzydziestu pięciu do czterdziestu dywizji więcej. Ze względu na front zachodni w Afryce, mniejsze straty ludności w wyniku bombardowań i większą produkcję broni.

Plus oszczędności dzięki działam przeciwlotniczym, oddziałom, które grabiły gruzy i odnawiały zniszczone fabryki. Dodatkowa liczba czołgów i samolotów odegrała rolę. Co więcej, w związku z frontem zachodnim i wzrostem produkcji broni lotnictwo u nazistów faktycznie się podwoiło, a Armia Czerwona nie miała już przewagi na niebie. Stało się jeszcze słabsze niż w prawdziwej historii, bo nie było samolotów amerykańskich i brytyjskich, a poza tym wciąż było za mało duraluminium, aluminium i miedzi. Nie możesz kupić tyle złota, ile alianci dostarczyli za darmo.

Nie udało się więc przebić przygotowanej wcześniej obrony w środku. Niemcy byli w stanie stawić opór. Ale jeszcze nie zaatakowali. Zwłaszcza zimą. Trzeba przetrwać zimę i przetrwać.

A Krauts usiedli w defensywie. Zimą Armia Czerwona posunęła się na południe, ale bez powodzenia. Uderzył w pobliżu Leningradu, ale Fritzowie byli w stanie przenieść tutaj dodatkowe siły i utrzymać się. Nastolatków zmobilizowano do Armii III Rzeszy i rozpoczęli pracę na maszynach cudzoziemców. Zwiększyła się także liczba dywizji europejskich. Należy zaznaczyć, że gdy ustały bombardowania fabryk, Francuzi byli bardziej skłonni do walki z bolszewikami. I powstał ich cały legion, Belgów, Holendrów, Norwegów.

Po zwycięstwie nazistów w wyborach do szwedzkiego parlamentu wzrósł stamtąd napływ ochotników, a nawet utworzono całe dwa oddziały.

Zarówno Hiszpanie, jak i Włosi zwiększyli swoją obecność wojskową. Ponadto doszło do wymiany jeńców wojennych i do Włoch wróciło około miliona byłych żołnierzy.

Więc kogo Fritz, dzięki umiejętnej obronie, był w stanie utrzymać. A ich lotnictwo stawało się coraz silniejsze. Pod względem produkcji samolotów naziści wyprzedzili ZSRR, a pod względem uzbrojenia i szybkości ich maszyny były wyraźnie silniejsze. A niemieccy piloci są lepiej wyszkoleni niż radzieccy. Zatem stosunek strat zmienił się na korzyść Krautów. I dominowali w powietrzu.

Szczególnie skuteczne okazało się niemieckie działo lotnicze kal. 30 mm. Całkiem lekki, jednym trafieniem mógł zestrzelić radziecki samolot i wystrzelił 600, a nawet 660 strzałów na minutę.

Armia Czerwona wyraźnie przegrywała w powietrzu.

Sytuację pogorszyło pojawienie się w masowej produkcji ME-262, bardzo szybkiego, potężnie uzbrojonego i co najważniejsze bardzo wytrzymałego pojazdu. Tak, potężne silniki odrzutowe pozwoliły Niemcom uczynić myśliwiec cięższym, a przez to lepiej chronionym i opancerzonym. A cztery działa kal. 30 mm to całkiem sporo.

Należy zauważyć, że Krauci ograniczyli także program rakietowy FAU, który stracił na znaczeniu w warunkach, gdy alianci nie byli w stanie wojny. A to pozwoliło znacznie wzmocnić lotnictwo. Za szczególnie udany rozwój można uznać TA-152, który był znacznie lepszy od Focke-Wulfa pod względem właściwości lotu, ale mógł być także samolotem szturmowym i bombowcem pierwszej linii.

Uniknąwszy tej zimy załamania się linii frontu i utrzymując się wszędzie, wiosną Krauci stali się bardziej aktywni. I już w czerwcu rozpoczęli nową ofensywę. Główny cios zadany został w kierunku Kurska. I były one dość aktywnie wykorzystywane: "Mysz", "Lew", "Tygrys"-2, "Pantera"-2 i, oczywiście, proste "Tygrysy" i "Pantery". Czołgi T-3 i T-4 zostały wycofane ze sprzedaży jako przestarzałe. ZSRR nabył IS-2 i T-34-85. Jednak ostatni czołg, ze względu na brak dostaw w ramach bezpłatnej pożyczki Lend-Lease, był nadal produkowany w niewielkich ilościach, a najpopularniejszym w produkcji nadal pozostał T-34-76. IS-2 prawie w ogóle nie był produkowany, a prace nad tym czołgiem wciąż były finalizowane.

Zatem niemieckie czołgi były cięższe i potężniejsze niż radzieckie. Prawie równi liczebni Krauci mieli lepiej chronione i uzbrojone pojazdy. Najbardziej praktyczny okazał się Panther-2, wzrost masy został zrekompensowany mocniejszym silnikiem, a boki otrzymały lepszą ochronę. "Tygrys"-2 również okazał się całkiem niezły, z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych, czyli mocniejszym niż w prawdziwej historii. I to jest praktyczne!

Czołg Lew, który ważył o 22 tony więcej niż Tygrys 2 i nie miał przewag w opancerzeniu, okazał się gorszy w praktyce. Jego działo kal. 105 mm, choć potężniejsze niż Tygrys-2, jest również mniej szybkostrzelne. A mocniejszy niż 88-milimetrowy Tygrys nie jest potrzebny przeciwko trzydziestu czwórkom. "Lew" faktycznie okazał się samochodem ani we wsi, ani w mieście. Jego pancerz pokładowy jest równie niewystarczający jak Tygrysa-2, ale prawda jest taka, że jest ich trzydzieści cztery. T-34-76 również nie przebije pochyłego pancerza. A z przodu jedynie czoło wieży ma grubość 240 milimetrów pod kątem, co jest już nadmierne.

"Mysz" jest ogólnie nieprzenikniona dla wszystkich radzieckich broni przeciwpancernych pod każdym kątem. Jest jednak zbyt ciężki i wolno się porusza, trudno go transportować i często się psuje.

A co najlepsze, "Tiger"-2 i "Panther"-2 są dość mobilne, stosunkowo niezawodne i praktyczne. I dobrze uzbrojony.

A najpopularniejszy radziecki czołg, T-34-76, jest wyraźnie przestarzały. Tyle że jest tani, łatwy w produkcji i do jego małej wieży trudniej się dostać. Ale broń najwyraźniej nie działa. Występują problemy z wieżą, optyką i skrzynią biegów.

Krótko mówiąc, nic dziwnego, że tym razem Krautom udało się zdobyć Kursk i uformować duży kocioł. I dalszy rozwój sukcesu w zdobyciu Woroneża.

Następnie na rozkaz Führera skręcili na południe w kierunku Stalingradu.

Krauci bali się szturmu na Moskwę. Ponadto potrzebowali oleju kaukaskiego.

Tutaj arogancja Stalina uśpiła. Zrozumiał, że może przegrać. I zwrócił się do Amerykanów i Brytyjczyków - mówią: pomóżcie!

Odpowiedzieli:

- Czy nastąpi liberalizacja i czy więźniowie polityczni zostaną zwolnieni?

Stalin odpowiedział niewyraźnie:

- Pomyślmy...

Churchill i Wallace powiedzieli stanowczo:

- Dopóki nie zostaną podjęte praktyczne kroki, nie otrzymasz pomocy! Co więcej, trzeba wykończyć Japonię.

A w krainie wschodzącego słońca radziło sobie lepiej niż w prawdziwej historii. Z większym sukcesem, pancerniki były skuteczniej wykorzystywane, a główny admirał nie zginął i ogólnie samurajowie mieli trochę więcej szczęścia w bitwach. Co prawda nadal przegrywali, ale znacznie wolniej. A Amerykanie i Brytyjczycy przenieśli się z dłoni na dłoń.

Oczywiście alianci nie chcieli dostać się do Europy.

Niemcy dotarli do Stalingradu, ale Armii Czerwonej udało się tam zdobyć przyczółek. A walki przeciągały się. Ale zimą nie było już możliwości ponownego okrążenia Niemców. Nie wpadli dwa razy w tę samą pułapkę. I wtedy dotarliśmy do Bramy Terek. I stanęli okrakiem na graniach.

Tym razem zarówno Grozny, jak i Ordżonikidze byli w stanie zająć, ale naziści nadal byli zatrzymywani w górach.

Nadeszła zima i kolejna cisza. W styczniu Armia Czerwona wkroczyła do centrum. Ale nie przyniosło to znaczących rezultatów.

Wreszcie udało się uruchomić produkcję T-43-85, ale pojazd ten i tak był gorszy od Niemców. Fritz zaczął otrzymywać czołgi serii "E". Przede wszystkim "E"-100, który zastąpił "Mysz". Łącząc skrzynię biegów i silnik, Niemcy obniżyli wysokość czołgu, oszczędzając na wale cadarowym, i zagęścili układ. Czołg stał się niższy, mniejszy i lżejszy, ważył 130 ton zamiast 188. Dzięki temu możliwe było zwiększenie jego prędkości na autostradzie do 40 kilometrów na godzinę, takiej samej jak na drodze. Ochrona pojazdu stała się jeszcze lepsza dzięki bardziej racjonalnemu nachyleniu płyt pancerza.

Czołg ten jest oczywiście znacznie bardziej praktyczny niż Mysz. I pokazał się dobrze w bitwach. E-50 obiecał stać się bardziej powszechny. Również skompresowany ze schematem układu. Podobną wagą do Panther-2, ale z grubszym i racjonalnie nachylonym pancerzem oraz niską sylwetką. Ale jak dotąd ten samochód był opóźniony. Ponieważ Hitlerowi nie wystarczało, że E-50 miał mieć pancerz tak gruby jak Tygrys 2, Führer zażądał bardziej niezawodnej i potężniejszej ochrony. Przykładowo E-100 ma boki z osłonami o grubości 210 milimetrów pod kątem i tak naprawdę nie da się nic przebić.

"Panther" 2 została zmodernizowana do armaty 88 mm z lufą o długości 100 EL. I jak dotąd działało to znakomicie.

Zimą Niemcy byli w stanie utrzymać się w centrum i odeprzeć ataki. A wiosną Krauci wznowili ofensywę na Kaukazie. Pojawił się czołg Lev-2, lżejszy od swojego poprzednika, z przekładnią i silnikiem umieszczonym w jednej jednostce z przodu i w poprzek. Oczywiście znacznie bardziej mobilny, ale z tym samym pancerzem i bronią. I "Tygrys"-3. Czołg ten był nieco kompaktowy ze względu na swój układ i lepiej chroniony, zwłaszcza po bokach o średnicy 120 mm w porównaniu z poprzednimi 82, na zboczach. Wąska wieża i mocniejsza zbroja. Jednak uzbrojenie również zmieniło się na 88 mm w 100EL. Nowe działo strzelało dwanaście strzałów na minutę zamiast ośmiu i było celniejsze i skuteczniejsze niż poprzednie. Pojawił się także pierwszy E-75, ale ta maszyna również nie nadawała się dla wojska i wymagała modyfikacji. Za ciężki - ponad dziewięćdziesiąt ton i niewystarczająco chroniony przez boki.

Ale w każdym razie Krauci są silniejsi, a główny cios został zadany wzdłuż Wołgi w kierunku Morza Kaspijskiego. I udało im się przebić przez obronę Armii Czerwonej i odciąć Kaukaz drogą lądową.

Stalin, znajdując się w rozpaczliwej sytuacji, zagroził wycofaniem się z wojny i zawarciem odrębnego pokoju z Niemcami na jakichkolwiek warunkach. W USA sprawował już władzę inny prezydent - republikanin!

I powiedział, że nie weźmiesz go za szantaż. Stalin odpowiedział, oferując Hitlerowi negocjacje na dowolnych warunkach. Führer zignorował to.

Niemiecka ofensywa zakończyła się sukcesem, a Türkiye otworzyło drugi front na Zakaukaziu.

Wszystko dosłownie się rozpadało. A teraz hordy Hitlera już szturmują Baku. I wygląda na to, że nie ma szans.

Ale oto cztery czarownice walczące o sowieckie miasto.

Natasha strzela serią do Fritzów i rzuca granat bosą, zgrabną stopą. Który niszczy czołg Hitlera.

Komsomolska wiedźma krzyczy:

- Chwała Rosji!

Wtedy Zoya też strzela, kosząc faszystów. I bosymi palcami rzuca dar zagłady. Granat uderza w gąsienicę Panther-2. Samochód skręca i zderza się z Tygrysem-2. Obydwa czołgi eksplodują i dzielą się.

Zoya krzyczy ile sił w płucach:

- Chwała Stalinowi!

Augustyn również daje zwrot. Zestrzelił żołnierza Wehrmachtu. I bosą stopą rzuca we wroga granat i piszczy:

- Na chwałę komunizmu!

A Swietłana, ta dziewczyna o blond włosach, rzuci cytryną jak jej goła pięta, rozdzierając faszystów.

Odda celną serię i krzyknie:

- Chwała wielkiej Ojczyźnie ZSRR!

I wszystkie cztery dziewczyny krzyczą z całych sił:

- Chwała Nieśmiertelnej Ojczyźnie!

I z gołymi nogami znów rzucają prezenty zagłady. Dzięki takim bojownikom rośnie pewność, że ZSRR i tak wygra. W końcu ma takich odważnych i zręcznych wojowników!


PRZYGODY KOSMICZNEGO KSIĘCIA

Książę Francesca, nerwowo przełączając joystickiem z jednej prędkości kosmicznej na drugą, oddalił się od swojej planety. Jego łódź kosmiczna, przypominająca pozłacanego rekina, szybko przecięła zimną próżnię. W przeciwieństwie do chłodnej i obojętnej przestrzeni, serce księcia płonęło gniewem.

Ożenił się pod przymusem, mimo że Francesca od sześciu miesięcy jest po uszy zakochana w innej, promiennie pięknej dziewczynie. Ta, o której nie mógł zapomnieć ani na chwilę, gołębica - bohaterka wierszy.

I narzucają mu inną, czarnowłosą królową Albinę o twardej twarzy, osobę starszą od młodego księcia o trzydzieści lat.

Nie, nigdy się z tym nie pogodzi! To tak, jakby konie zostały wyrwane z zagrody i galopowały po żyłach. Jego ukochana z włosami błyszczącymi jak promienie słońca. Kiedy będzie można komunikować się za pośrednictwem gwiezdnego HyperInternetu?

Książę gorączkowo wprowadzał kombinacje jedna po drugiej... Był już w rozpaczy, gdy rozbłysła trójwymiarowa projekcja i w końcu się pojawiła...

Dziewczyna jest prawdziwym cudem: pod jej warkoczem świeci księżyc, a na czole płonie gwiazda. Jej szmaragdowo-szafirowe oczy potrafiły obudzić zmarłego, mają w sobie tyle wyrazu i siły.

Francesca stwierdziła stanowczo:

- Już podjąłem decyzję! Wyrzekam się tronu, tytułu i lecę do Ciebie!

Promienna dziewczyna nagle posmutniała i zaćwierkała łagodnym głosem:

- Czy przemyślałeś wszystko, mój książę?

Francesca, potrząsając ze wściekłości joystickiem, powiedziała rozpaczliwie:

- Po tysiąckroć tak! Jaki pożytek z korony, honoru i bogactwa, jeśli najważniejsza nie jest miłość!

Dziewczyna westchnęła ciężko, potrząsając złotymi lokami i powiedziała:

"Obawiam się, że będziesz strasznie zawiedziony, kiedy dowiesz się, kim naprawdę jestem!"

Książę potrząsnął rozpaczliwie głową i ryknął:

- Nie obchodzi mnie to! Nawet jeśli to będzie ostatni żebrak! Lecę do Ciebie!

Dziewczyna mruknęła zdezorientowana:

- Ale nie wiesz, gdzie mieszkam.

Francesca powiedziała głosem pełnym pewności:

- Mam zmieniacz grawitacyjny. Już dawno zauważyłem skąd dochodzą sygnały i już niedługo będę z Wami...

Dziewczyna westchnęła ponownie, jeszcze mocniej, wydawało się, że słońce schowało się za chmurami. Książę nie zadawał więcej pytań, tylko włączył maksymalną prędkość. Wolałbym ją zobaczyć. A potem cokolwiek się stanie!

Czas płynął boleśnie wolno, jakby sekundy wspinały się po górze niczym osły obciążone kamieniami. Ale potem to się stało, w końcu namierzacz kierunku grawitacji pokazał, że książę był na miejscu.

Francesca włączyła ekrany z recenzjami. Jego królewski jacht był po prostu cudem techniki i mógł być obsługiwany przez jedną osobę. Jednak pomimo najbardziej zaawansowanego sprzętu książę widział tylko ogromną, niebieską gwiazdę.

Ponownie włączyłem wykrywacz kierunku grawitacyjnego... Wskazywał bezpośrednio na imponującą i gorącą gwiazdę.

Zdezorientowana Francesca nacisnęła klawiaturę, łącząc obraz swojej przyjaciółki. A potem znów błysnęła kolorowa, trójwymiarowa projekcja. Dziewczyna nadal była cudowna, ale najwyraźniej jej twarz była zalana łzami i bardzo cierpiała.

Książę ze współczuciem zapytał dziewczynę:

- Nie rozumiem... Może mój celownik oszalał i wskazuje na tę gwiazdę... Chociaż są awarie techniczne! - Francesca mocno zacisnęła pięści.

Dziewczyna w odpowiedzi zagruchała smutno:

- Nie, to nie jest błąd... Naprawdę jestem w środku gwiazdy!

Książę zawołał ze zdziwieniem:

- Jak?

- Jesteśmy gwiazdami, a nasze ciała składają się z ultraplazmy! - Dziewczyna pisnęła ledwie dosłyszalnie i uroniwszy łzę dodała. - Nie możemy być razem!

- NIE! - krzyknął książę, a jacht kosmiczny zanurkował w ultramarynowym ciele.


DZIEWCZYNY KOCHAJĄ SZCZEGÓLNIE

Jak Niemcy przygotowują się do lądowania w Wielkiej Brytanii, podczas gdy Stalin liże rany. Mamy już czerwiec... Trwają testy koparek, które mają wykopać tunele pod kanałem La Manche i wypłynąć w brytyjskiej metropolii.

Piękne dziewczyny w szkarłatnych i niebieskich bikini weszły do poruszającego się po ziemi zbiornika karabinu maszynowego przypominającego delfina. Wrzucili drugi bieg i samochód gładko zapadł się w ziemię. Nowa broń, która może pokonać każdą linię obrony. Wspaniałe wojowniczki gołymi palcami poruszały dźwigniami, kierując czołgiem.

I jakie figury mają dziewczyny i bujne piersi, ledwo zakryte bikini. Można je podziwiać godzinami. A kto jest najlepszy w armii? Oczywiście, że to dziewczyna.

Ale naukowcy III Rzeszy opracowują nie tylko jednostki do robót ziemnych i inny sprzęt żelazny. W obozach zagłady lekarze pracują nad stworzeniem wojownika - człowieka przyszłości. Co się stanie, jeśli gen szczura zostanie przeszczepiony do ludzkiego ciała? Albo karaluch? Jak bardzo poprawią się jego umiejętności bojowe?

Istnieją już pewne rodzaje potworów na wojny, a także wojownicy zombie. Te ostatnie istnieją już od kilku lat. Każdą osobę można zamienić w zombie. Ale ich walory bojowe okazały się wątpliwe - zbyt głupie. Nie uzasadniają kosztów stworzenia i mogą otworzyć ogień do własnych żołnierzy.

Dlatego zombie nie weszły do masowej produkcji na linię frontu. Ale można z nich wyprodukować nisko wykwalifikowanych pracowników i wyprodukować na przykład najprostsze samoloty i szybowce. Wiele szybowców zostało przygotowanych do lądowania w Wielkiej Brytanii.

Ale jest też sekretna, specjalna broń: dyskietki! Coś, czego nie dało się powtórzyć w XXI wieku. Najlepsi naukowcy w obozach koncentracyjnych opracowali broń o unikalnych cechach. Prędkość osiągnęła już trzy lub cztery prędkości dźwiękowe, ale co najważniejsze, dzięki przepływowi laminarnemu, dyskietki okazały się niewrażliwe na broń strzelecką.

A oni sami mogli zestrzelić samochody w powietrzu - przynajmniej poprzez taranowanie.

I ponownie Oleg Rybachenko reprezentował dziewczęta na czele dyskowca. W armii III Rzeszy kobiety były rzadkością. Ale w swoich snach wyobraź sobie dziewczyny. Z wielobarwnymi fryzurami, szczupła, wysportowana, cycata z minimalną ilością ubrań lub całkowicie naga!

Och, gdyby cały świat składał się tylko z dziewcząt, a on, Johann, pozostał jedynym mężczyzną. A jak by się wtedy odwrócił?

Promienna Charlotte siedzi na dysku, uśmiecha się, a jej rude włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar. Cóż za rasowa, młodzieńcza twarz, wypukłe piersi, wąska talia i potężne, szerokie biodra. Jej majtki są cienkie jak nitka i pozwalają dostrzec wszystkie dziewczęce wdzięki!

A sam dysk wygląda jak słynne latające spodki. Unosi się pionowo, niemal bezgłośnie... Dość duża i droga maszyna. Gdy nabiera prędkości, wokół niego przepływają potężne prądy powietrza - zdolne zdmuchnąć zarówno kule, jak i pociski. Dzięki temu dysk jest niewrażliwy na ruch.

To prawda, jest w tym minus: sam latający spodek też nie może strzelać, ale... Po pierwsze, samolot dyskowy jest w stanie staranować każdy samolot wroga. A biorąc pod uwagę prędkość, żadna maszyna latająca nie może jej uciec. Po drugie, możesz wyłączyć odrzutowiec, wyrzucić sterowaną radiowo bombę i trafić w cel! A potem włącz go ponownie...

Ponadto trwają już prace nad różnymi typami miotaczy promieni, w które planuje się wyposażyć latające spodki. Mówisz fantastycznie! Ale kto wie, do czego zdolny jest faszyzm, pochłonąwszy tak wiele zasobów planety Ziemia.

Najnowocześniejszy jest system sterowania dyskietkami za pomocą joysticka. Przechodzi testy bojowe. Wielka Brytania i Ameryka nadal mają silną pozycję w lotnictwie i dlaczego "latający spodek" nie może przerzedzić szeregów powietrznych wroga?

Charlotte jest taka piękna, stolica tego statku. Załoga składa się z pięciu dziewcząt. Albo siedzą na krzesłach, albo podskakują, ciągnąc gołe, czekoladowe nogi przed poparzeniem słonecznym. Ich bose palce spoczywają na joystickach. Jakie to erotyczne, pomalowane, elegancko ukształtowane paznokcie błyszczą, żyły biegną wzdłuż podudzia pod opaloną skórą.

Załoga złożona wyłącznie z dziewcząt jest tym, o czym marzy młody mężczyzna trafiający do wojska. To, co przynosi zwycięstwo i szczęście.

Teraz dysk nabrał prędkości i z niesamowitą prędkością dociera do wybrzeży Wielkiej Brytanii. I z całej siły taranuje pierwsze trzy angielskie myśliwce, które po drodze napotkały latający spodek. Przepływ laminarny powala samochody imperium lwa. Te, tracąc skrzydła, opadają.

Charlotte mówi z zadowoloną miną:

- A ona jest taka straszna i taka straszna... Nie jestem wymyślona, straszna i wymyślona!

A w odpowiedzi na próby strzelania do nich przez nowych angielskich myśliwców, wybucha agresywnym chichotem!

Ale teraz latający spodek zawraca i rozmazuje amerykański samolot szturmowy P-51, czemu nie pomagają ani rakiety, ani osiem karabinów maszynowych. To wciąż duża moc.

Bosonoga Oleg Rybachenko myślała, że Amerykanie są jednak głupi, że wdali się w wojnę z Niemcami. Więc zagrali tylko na korzyść ZSRR. Pomogłeś najgorszemu wrogowi. Ale mogli uporać się z Rosją niemieckimi rękami!

A teraz niezniszczalny dysk niszczy wszystkie ich samoloty. A to jest bardzo złe dla Wielkiej Brytanii.

A w Ameryce jest jeszcze gorzej. Po złamaniu brytyjskiego kręgosłupa będzie można podjąć próbę przepłynięcia oceanu.

Charlotte, lśniąca szmaragdowymi oczami, mówi pieśnią i rymem:

- Wyglądamy jak sokoły, szybujemy jak orły... Nie toniemy w wodzie, nie palimy się w ogniu!

Olśniewająca blondynka Gertruda odpowiada:

- Co za ból, co za ból... Niemcy kontra Wielka Brytania - sto - zero!

Dysk może latać dość długo. Sekret jego silnika nie został rozwiązany nawet w XXI wieku. Jedynie rezerwa mocy latającego spodka jest kolosalna - można nawet polecieć do Nowego Jorku. A ruchy są tak załamane, jakby maszyna była pozbawiona bezwładności.

Wszystko, co nie jest myśliwcem ani bombowcem, zostaje złapane - jest to bułka zmielona na pył.

A potem na Londyn zaczynają spadać bomby zrzucone z najnowszego niemieckiego samolotu bezogonowego. I jest bardzo skuteczny.

22 czerwca 1945 roku Niemcy i Japończycy wylądowali w Australii. To rodzaj próby generalnej przed nadchodzącym atakiem na Wielką Brytanię. I nawet dysk tam poleciał.

Jedyne, co pozostało z brytyjskiej marynarki wojennej, to rogi i nogi. Niemcy mają obecnie w masowej produkcji jednomiejscowe okręty podwodne. Zatapiają angielskie statki, a sami są praktycznie nie do odróżnienia w słupie wody.

I torpedy wycelowane w hałas lub ciepło... Czego nie mają tylko Niemcy! Najlepsi naukowcy z całego świata, na muszce, pracują pod rządami III Rzeszy. I zmuszeni są ciężko pracować, wzmacniając niemiecką potęgę.

I tak w Australii można spotkać pełne wdzięku, miniaturowe E-10 o niskiej sylwetce i pochylonej pozycji załogi. Pomimo niewielkiej masy są porównywalne z Churchillami pod względem uzbrojenia i opancerzenia, ale jednocześnie są znacznie szybsze i bardziej zwrotne. I w takim samochodzie dziewczyny osiedliły się.

Pary kładą się i kontrolują czołgi, wycinając angielskie szumowiny!


NOWE ALTERNATYWY DLA HISTORII

I tak Niemcy zajęli Kaukaz pod koniec czterdziestego trzeciego roku. Zimą ograniczyli się do obrony, ale rozwinęli ofensywę w Afryce i Iranie.

Stalin oczywiście nie siedział bezczynnie. Sowieci rozpoczęli operację ofensywną w pobliżu Leningradu i w obwodzie Woroneża.

Podwójne uderzenie, chybiło celu. W pobliżu Leningradu Fritz używał Panther-2 i myśliwców odrzutowych. W kierunku Woroneża Rosjanie wystrzelili już IS-2. Jak się okazało, nowy czołg nie jest do końca doskonały.

Początkowo Armia Czerwona odniosła sukces w przełamaniu Woroneża, ale potem Niemcy przeprowadzili silny kontratak z południowej flanki i stworzyli cały kocioł dla pojazdów radzieckich. W tym samym czasie naziści po raz pierwszy użyli działa samobieżnego E-10, lekkiego, niskiego, szybkiego i zwrotnego ze stosunkowo mocnym pancerzem.

Po klęsce wojsk radzieckich pod Woroneżem nastąpiła przerwa operacyjna. Stalin zaczął działać ostrożniej, a Niemcy przerzucili się na Afrykę i Iran.

Hitler próbował całkowicie zawładnąć czarnym kontynentem, aby uwolnić ręce i zyskać dodatkowe zasoby. Ponadto Krauci chcieli pomóc Japonii, dla której walki nie przebiegały zbyt dobrze.

Główną rolę odegrała niemiecka flota okrętów podwodnych, której liczebność stale rosła. Nowe okręty podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru wykazały całkowitą przewagę nad statkami podobnych klas. Niemcy mieli także torpedy wykrywające dźwięk i ciepło.

W ten sposób flota aliantów zaczęła ponosić ogromne szkody. Do połowy czerwca Niemcy zajęli Afrykę Południową, a w lipcu Madagaskar, ostatecznie podbijając cały czarny kontynent.

To prawda, że 22 czerwca Stalin ponownie zaczął posuwać się w kierunku Rżewa-Sychowa, masowo wykorzystując najnowszą technologię. Nowy czołg T-34-85, gorszy od Panther-2 pod względem uzbrojenia i opancerzenia, był jednak lepszy od poprzednich trzydziestu czterech modeli.

Niemcy usiedli w silnej linii obrony i odparli ofensywę, opierając się na samolotach odrzutowych, nowych karabinach maszynowych i karabinach maszynowych, a także wyrzutniach gazu. Sam atak nie był taktycznie nagły, dlatego też okazał się łatwiejszy do odparcia. Mimo to po dwóch tygodniach walk wojska radzieckie wcisnęły się na pozycje Fritza.

A Niemcy skierowali zbyt dużo energii na afrykański teatr działań. Ale w bitwach wzięły udział nowe dywizje francuskie, portugalskie, hiszpańskie, a nawet szwedzkie. W Szwecji narodowi socjaliści wygrali wybory parlamentarne, a kilka dywizji ochotniczych wyszło na front.

Ponadto po utracie Kaukazu Armia Czerwona doświadczyła niedoborów paliwa i w rezultacie nie była tak gotowa do walki.

Dwa tygodnie później Stalin zawiesił ofensywę i nieoczekiwanie zaproponował Hitlerowi negocjacje pokojowe. W tym czasie stało się oczywiste, że Krauci mieli zamiar całkowicie rozwiązać ręce w Afryce i będą w stanie z całych sił zaatakować ZSRR.

Führer zgodził się na rozejm ze Stalinem. Rzeczywiście, Japonii również należy pomóc, ale co ZSRR może zrobić w tym czasie?

Niemcy rozpoczęli ofensywę w Iranie i Indiach w sierpniu 1944 r. W ciągu miesiąca niemieckie czołgi były w Delhi, łącząc siły z Japończykami. A miesiąc później całe Indie znalazły się pod kontrolą Niemiec.

Führer wydał rozkaz przygotowania się do lądowania w Wielkiej Brytanii. Bombardowanie Anglii, w tym rakietami balistycznymi, zauważalnie wzrosło.

Japonii udało się nieoczekiwanie odnieść wielkie zwycięstwo w listopadzie 1944 r., przy pomocy niemieckich strzelców, przechwytując amerykańską próbę lądowania na Filipinach. Tutaj po raz pierwszy potężne pancerniki Kraju Wschodzącego Słońca mogły pokazać się w pełnej chwale.

Klęska Amerykanów była dotkliwa. Przy wsparciu niemieckiej floty okrętów podwodnych Japonia rozpoczęła kontrofensywę na Pacyfiku.

Tymczasem Stalin i Hitler prowadzili negocjacje. Nie udało się dojść do porozumienia w sprawie osobistego spotkania obu dyktatorów. Ale od samego początku było jasne, że obie strony są zbyt dumne. Stalin nie chciał oddać Leningradu, Hitler nie chciał oddać miasta Petra.

A Fritzowie chcieli zachować Kaukaz całkowicie dla siebie, a Stalin nalegał na wspólne zarządzanie.

Ale obie strony nie przystąpiły jeszcze do działań wojennych. Hitler planował przejąć Wielką Brytanię i uwolnić ręce. Stalin pokładał nadzieje w nowych osiągnięciach w czołgach i samolotach. Ale nowa maszyna T-44 okazała się niewystarczająco niezawodna i wymagała udoskonalenia technicznego, a radzieckie samoloty napędzane śmigłem beznadziejnie pozostawały w tyle za niemieckimi samolotami odrzutowymi.

Zimą Niemcy wraz z Japończykami zepchnęli kilku Amerykanów na Pacyfik i wyrządzili Jankesom kolosalne szkody łodziami podwodnymi.

W marcu 1945 roku Niemcy zintensyfikowali bombardowania Wielkiej Brytanii, używając znacznie zwiększonej liczby samolotów odrzutowych. Jak się okazało, bombowiec jest nadal lepszy od rakiety balistycznej, ponieważ ta ostatnia jest zbyt droga i niewystarczająco celna.

Nazistowska flota łodzi podwodnych również pokazała się coraz silniej. Zdesperowani, by pokonać Niemców drogą powietrzną, alianci również zaczęli badać proces negocjacji. A jednocześnie próbowali przekonać Stalina do ponownego otwarcia frontu.

Ale przywódca wszystkich czasów i narodów wciąż czekał. Nie chciał znowu wyciągać kasztanów z ognia. Co więcej, tworzenie własnego samolotu odrzutowego zostało opóźnione, a rozwój nowego czołgu T-54 zapowiadał się na zbyt długi czas. Tak, faszystom udało się stworzyć marionetkowe rządy z lokalnych zdrajców na okupowanych terytoriach.

Armia radziecka musiała więc walczyć z milionami swoich byłych obywateli. I to nie jest zbyt wspaniałe.

Tak, a Japonia w takim przypadku dała do zrozumienia, że jeśli Stalin naruszy rozejm, otworzy front na Dalekim Wschodzie.

Aby Niemcy mogli przygotować się do lądowania w Wielkiej Brytanii bez ingerencji. To prawda, że były pewne trudności: w metropolii znajdowało się wiele nie tylko angielskich, ale także amerykańskich żołnierzy lądowych. Do tej pory Stany Zjednoczone walczyły głównie na morzu i mogły sobie pozwolić na wzmocnienie wojsk w samej Anglii.

To właśnie powodowało trudności. Ponadto alianci, będąc gorszą jakością lotnictwa, mieli zbyt wiele samolotów - rekompensując przewagę technologiczną ilościową.

Dlatego Oleg Rybachenko, oprócz uderzania w cele naziemne, polował także na samoloty wroga.

Następnie dziewczyna-cudowny samolot szturmowy wyobraziła sobie siebie za sterami samolotu. Oto odrzutowiec ME-262, najnowsza modyfikacja ze skośnymi skrzydłami. Z dużą prędkością atakuje zarówno cele powietrzne, jak i naziemne.

Bosonoga piękność Oleg Rybachenko w swoim dziewczęcym ciele zręcznie radzi sobie z wojownikiem. Otwiera ogień, aby zabić, używając bosych stóp. I brytyjskie samoloty stanęły w płomieniach, a Amerykanie rozbili się.

A po prawej stronie pięknego Olega jest dziewczyna Arabella. Który jest także świetnym asem pilota. I prowadzi, strzelając pociskami w powietrzu jak wachlarz, jak skrzydlata Walkiria.

Oleg Rybaczenko pokazuje jej pięść, klepie ją po nagiej, wyrzeźbionej dziewczęcej nodze i krzyczy:

- Tak trzymaj!

Dziewczyna odpowiada entuzjastycznie, pokazując w odpowiedzi pięść:

- Tak trzymaj!

Czterosilnikowy bombowiec startuje w kierunku Olega Rybaczenko. Pilot Terminatora powala go z 30-milimetrowych działek powietrznych, wrzeszcząc.

"Lepiej zabić jednego mamuta niż sto szczurów, lepiej zabić jednego bohatera niż tysiąc tchórzy!"

Arabella odpowiada strzelając z półobrotu w technice "beczki" i woła:

- Dwóch żyjących przyjaciół to dobrze, czterech martwych wrogów, jeszcze lepiej!

A od jego trafień eksplodują, jak samoloty ustawione w linii!

Oleg Rybachenko obnaża śnieżnobiałe zęby w dziewczęcym uśmiechu. I znowu strzela...

Chce śpiewać, co jest bojowe.

Jestem nadczłowiekiem, stwórcą wszechświata,

Postanowiłem, że będę rządził przez wieki!

A pod moją piętą jest wiele stworzeń,

W rzeczywistości każde marzenie!


Twórz pięknie i bogato tkaj

Czy mogę mieć promienne dywany...

Nieposłusznych spotka surowa kara -

Dzieci Szatana pójdą do Gehenny!


A dzieci kochają mnie całym sercem,

Do pępka dostanie wszystko, czego zapragnie!

Jedna nagroda jest przyznawana tylko przez sędziów,

Kto miał dość zdrowego rozsądku!


Uwielbiam budować pałace w kosmosie,

Społeczności we wszechświecie obiekt....

Ale jak kapryśni są, Bóg jeden wie,

To drobnostka, aby przerwać twoją nić życia!


Będzie dla niego prezent i premia,

Aby głupi człowiek nie czołgał się...

To drobnostka w stworzeniu i nie jestem zainteresowany,

Niech Sekretarz Generalny również stanie się pomidorem!


Tkam sieć z konstelacji,

Potrafi powalić kwazara swoim małym palcem...

Nie potrzebuję świecy, dziesięciny -

Sam hojnie odwdzięczę się temu człowiekowi!


Będzie nieśmiertelność i w pięknej sukni,

Oblubienica przyjdzie do ciebie w wieczności...

Będziesz jak król wielkiej szlachty,

I bez przerwy niebiański wynik w tabernakulach!


Haremy i seraje to drobnostka,

Rzeczywistość, po prostu zapytaj Boga...

Ale ludzie muszą sami zadbać o swoje szczęście,

I nie krzycz, tylko: Panie, ratuj mnie!

Z każdym słowem ktoś padał, wysadzany w powietrze lub zestrzeliwany. A piękna Arabella, wymachując gołymi nogami, biegła wraz z nim i bawiła się gołymi palcami, naciskając spusty wiatrówek. A także coraz...

Strzelili więc do swoich zestawów bojowych i odlatują z powrotem.

Arabella pyta Olega, bosą piękność o wspaniałych piersiach i luksusowych biodrach:

- Jesteś uroczą dziewczyną... Zawsze chciałam być taka jak ty!

Cudowna dziewczyna-szturmowiec chętnie odpowiada:

- A ja marzyłbym o tym, żeby stać się taki jak ty! Chociaż...

Wtedy Oleg Rybachenko zdał sobie sprawę, że mówi bzdury. I ogólnie, jak mężczyzna może starać się być jak kobieta?

Arabella jednak nie zmartwiła się i wydała nieśmiertelny aforyzm:

- Lepiej być kobietą niż kobietą!

Oleg Rybachenko zgodził się:

- Nie każdy w spodniach to mężczyzna, nie każdy w spódnicy to kobieta!

Arabella skinęła głową i zauważyła:

- Łatwiej uwieść sto kobiet, niż dać jednej uwodzicielski sen!

Już na lotnisku obie dziewczyny przytulały się i całowały - jakie one są urocze. Pieścili się trochę, pocierali szkarłatne sutki i złączyli usta jasne jak płatki róż. Jak miło jest pieścić kobiece ciało.

Ale nie ma czasu na prawdziwe przytulanie - musimy się spieszyć na nowy lot. I ponownie przeprowadź miażdżące ataki powietrzne na Anglię. Aż do ostatecznego pokonania brytyjskiego lwa!

Oprócz celów powietrznych ulubionym zajęciem Olega Rybachenko jest niszczenie czołgów. Uderzasz ich z powietrza. Szczególnie kuszącym celem dla tortilli jest maszyna ważąca osiemdziesiąt ton! Prawdziwy potwór - potwór dla wszystkich potworów!

Jednak Niemcy mają już w służbie seryjny E-100, coś w rodzaju Mausa, ale z gęstszym układem, niższą sylwetką i lżejszą. Nowy pojazd mógł już osiągać prędkości wystarczające do walki.

Ogólnie rzecz biorąc, Oleg Rybachenko wyobrażał sobie, że nowe czołgi serii "E" będą gotowe do maja 1945 roku. Z układem skrzyni biegów na samym silniku: przysadzisty, z długimi lufami.

Najpopularniejszy pojazd, E-50, jest porównywalny pod względem masy i uzbrojenia do Panther-2, ale ma znacznie niższą sylwetkę i grubszy pancerz, zwłaszcza po bokach. Zarówno "Sherman", jak i "Churchill" oraz "Pershing" są dalekie od tego niemieckiego pojazdu pod względem właściwości taktycznych i bojowych.

A kiedy pojawi się na polu bitwy, po prostu nie będzie miała sobie równych!

I są już gotowe, "E"-50 i "E"-75. Drugi pojazd z armatą 128 mm to po prostu cud budowy czołgów. To tak szalone, że nawet Tortilla nie wydaje się wystarczająca.

A teraz bosy wojownik Oleg Rybachenko jest już w zbiorniku wraz z załogą pięknej dziewczyny. Potężny "E"-100 jest przystosowany do poruszania się nawet pod wodą. Oto załoga z elfami, piąty w niej jest Oleg Rybachenko, a cztery dziewczyny ze spiczastymi uszami nurkują w głębinach Oceanu Atlantyckiego. I tam płynie, przecinając powierzchnię morza, to łódź podwodna na gąsienicach.

Trzeba przeprawić się przez kanał La Manche w jego najwęższym miejscu. Wyskocz na wybrzeże, przeprowadź ostrzał i wróć.

Ech, niemiecki geniusz wiedział, jak tworzyć arcydzieła myśli wojskowej. Na przykład cysterny do robót ziemnych. Demokratyczna forma rządów okazała się dla Niemiec nieskuteczna. Jaki kryzys pojawił się w ostatnich latach? Zatem wszelkiego rodzaju terroryści i emigranci szaleli! A kto jest winien? Przede wszystkim słabość władz!

Ale teraz ich samochód z dwoma działami wyskakuje z głębin morza.

Oleg Rybaczenko gołymi palcami dolnych, dziewczęcych kończyn strzela pociskami odłamkowymi do dział angielskiej baterii przybrzeżnej. Anglik zostaje wyrzucony wyżej i przewrócony do góry nogami.

To naprawdę totalny szyk!

Z jakiegoś powodu w głowie Olega Rybachenko przemknęła rosyjska piosenka:

- Rok fatalny, nie musisz mi wierzyć - tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć! Diabeł przewróci swoje złote rogi, trzy dziewiątki do góry nogami!

A potem w osobie żołnierzy Hitlera diabły wkroczyły na angielską ziemię. Oto pomarańczowy elf strzelający z ciężkiego działa kal. 128 mm.

A eksplozja trzydziestokilogramowego pocisku uniosła bunkier wroga do piekielnego nieba.

Za pomocą bosych palców Oleg Rybachenko strzela ze swojej krótkiej armaty i patrzy na dziewczyny. Jakie one są piękne w swoich skąpych bikini. Nie dziewczyna, ale po prostu cud natury. Więc chcesz się z nimi kochać... Nie, Karol Marks nie ma do końca racji. Tutaj ma kobiecą naturę i ciało uroczej dziewczyny, ale wciąż pociągają go kobiety. Do ich cycatych, błyszczących ciał.

W głębi serca jest mężczyzną i pozostanie nim na zawsze, bez względu na pokusy, w jakie bezlitosny los go prowadzi.

A tu, w półśnie, wędrując i marząc, jest tak przyjemnie... Wyobrażasz sobie w swojej bogatej wyobraźni zwycięstwo III Rzeszy...

To jeszcze nie koniec, ale wszystko się zbliża!

Tutaj strzelasz do baterii, a dziewczyna o niebieskich włosach strzela z karabinu maszynowego, niszcząc brytyjską piechotę. Martwi czarni padają i wylewa się z nich ta sama szkarłatna krew, co z białych. Wojna jest naturalnym stanem człowieka...

Lub jak powiedział jeden z filozofów: walka jest trudniejsza niż oddychanie, ale o wiele bardziej naturalna!

Co ciekawe, dziewczyny bardzo lubią używać swoich długich, zgrabnych palców u nóg podczas strzelania. Cóż, nie ma znaczenia, jakiego koloru jest kot, ważne, że łapie myszy. Podobnie jest z dziewczynami - nieważne, jakie części ciała, byle były piękne.

Elfi wojownik precyzyjnym strzałem oderwał stosunkowo małą wieżę Churchilla.

Nie, Oleg Rybachenko zdecydowanie chciał skomponować piosenkę, a cudowny szturmowiec zaczął pisać sylabę;

Od kołyski marzyłem o zostaniu fajnym żołnierzem,

Lataj samolotami i strzelaj...

A może chłopiec okrętowy i wielki pirat,

Chociaż na morzu jesteś tylko złodziejem!


Chciałem zajmować się sprawami wojskowymi - jako chłopiec,

Najpotężniejsze uznanie, jakie można mieć...

Nie musisz uczyć się walki z książek,

Inaczej staniesz się głupi jak niedźwiedź!


Czytałem w dzieciństwie o dziko żyjących korsarzach,

O wejściach na pokład i nagłych skokach...

Choć możesz stać się ofiarą komisarzy,

Ale tchórzostwo, chłopiec jest poza jego zasięgiem!


To, czego pragniesz, zawsze osiągniesz,

Każda firma zawsze się kłóci...

I słońce świeci także nad piratem,

A jeśli będzie burza, to też nie ma znaczenia!


Tak, szubienica też grozi

Okrutny kat odkłada szafot...

A zbójca nie znajdzie miejsca w raju,

Piekło czeka go w podziemiach!


Kiedy mnie złapali do Jezusa

W desperacji poprosiłem o...

Uległem, żałuję, tej podłej pokusy,

Chciałem dziewczyny, kolorowe samochody...


Bóg odpowiedział: Nie ma dla ciebie przebaczenia,

I tylko szatan czeka...

Kat uderzył natychmiast i bez zwłoki,

I głowa spadła z bloku!


I jestem w piekle, ale wiesz, nie cierpię,

Z diabłami można też pić wódkę...

A teraz ze smakiem połykam ten trunek,

Które popijają ciastem i dziczyzną!


Tak, to miejsce to tylko piraci,

Są diabły - laski z hukiem...

To była tutaj zemsta,

Szampan, wino, grill o poranku!


Bawiłem się w piekle przez pięćset wieków,

Ale wtedy przyszedł Wielki Jezus...

I piekło skończyło się bez żadnych wtrąceń,

Byłem w podziemiach w szczęściu - teraz jestem pusty!

W Gehennie teraz bardzo cierpię,

Tak, jest już za późno na pokutę w piekle...

Chciałem ubrać się stylowo z damą,

Nie wiedziałem, że dzisiaj będę w piekle!


To nauczka dla innych piratów

Żyj uczciwie, będziesz celami...

Chociaż, niestety, pensja jest niska,

Jak możemy uwolnić się od potrzeby łańcuchów?

Dobra piosenka i świetna walka... Wyładowali zestaw bojowy i wracają. Elfy zawołały zgodnie:

- Niech Moc będzie z nami!

Znów świetny, nowoczesny czołg wyrusza w morze. I niewielka głębokość, która nie stanowi przeszkody dla samochodu zasilanego nadtlenkiem wodoru.

Jeśli chodzi o rozwój bomby atomowej, Niemcy pozostają nieco w tyle, ale reaktor ciężkowodny został już uruchomiony. Dodatkowo uzyskano także moderator na bazie parafiny.

A oto sam Hitler... Opętany Führer spaceruje po swoim biurze. Wygląda na to, że postanowił się trochę zabawić.

Hitler uderzył pięścią w stół, a szklanka soku z mango wylała się na garnitur Führera. To spowodowało wybuch złości. Hitler groził niebu:

- Jak śmiecie, Boże, brudzić mnie, wielkiego Fuhrera! Kto wkrótce będzie panował nad wszystkim!

Goebbels odpowiedział żałośnie:

- Bóg jest najważniejszym despotą na planecie!

Hitler skinął głową:

- Otóż to! Bóg jest okrutny, co oznacza, że my też możemy być okrutni! Faszyzm zabija miliony, dziesiątki milionów dla wielkiego celu! Bóg zabija miliardy, absolutnie wszystkich, w imię nie wiadomo czego! Większość naszych ofiar umiera szybko, a większość z miliardów umierających ze starości cierpi przez długi czas i to strasznie! Kościół naucza, że większość ludzi po śmierci będzie się palić w piekle na zawsze, ale nawet jeśli poddamy kogoś torturom, to tylko w celu uzyskania informacji i to będzie trwało najwyżej kilka miesięcy!

Bóg dręczy, wiedząc wszystko z góry, miliardy miliardów lat! A dla tych, którzy zostaną zbawieni, będzie mało radości - wieczna nuda w niewoli Pana! Kościół naucza, że Jezus jest Bogiem Wszechmogącym, co oznacza, że Hitler jest milszy od Jezusa! Czyż nie!

Goebbels odpowiedział:

- Tak to prawda! Chrześcijaństwo jest zarówno "pokojowe", jak i superokrutne! Gwarantuje męki za życia i duchy po śmierci!

Hitler skinął głową:

- Dlaczego w Europie jest tak mało pięknych kobiet! Bo w średniowieczu każdą piękność uważano za czarownicę, palono i torturowano! Dlaczego w Skandynawii jest tyle pięknych kobiet? Inkwizycja katolicka nie przeniknęła tam aż tak bardzo. Nie byłoby źle, gdyby SS brało za drugie żony piękne blondynki ze Skandynawii i rodziło zdrowe, wysokie dzieci.

Himmler zauważył:

- Prowadzone są już udane eksperymenty dotyczące sztucznego zapłodnienia kobiet! Korzystamy z nasion najwybitniejszych ludzi!

Hitler podskoczył z krzesła:

- Tak, to interesujące i są rezultaty!

Himmler skinął głową:

- Oczywiście, mój Fuhrerze! Urodziło się pierwsze tuziny dzieci metodą in vitro! Ważą znacznie więcej niż zwykłe dzieci! I wydaje mi się, że jest silniejszy. Trzymałam dzieci na rękach, a one mocno walczyły.

Hitler uśmiechnął się:

- To jest dobre! W ten sposób możemy ulepszyć rasę! Czy można urodzić dziecko poza macicą?

Himmler odpowiedział:

- To bardzo trudne, mój Führerze! To prawda, że wprowadzono pewne zmiany, ale będą one kosztować zbyt dużo! Staroświecki sposób jest o wiele lepszy!

Hitler zgodził się:

- I to prawda! Rządź Niemcami!

Ribbentrop dodał:

- Najbardziej uzdolnione genetycznie Słowianki mogły być także żonami żołnierzy SS. I miej dzieci!

Hitler skinął głową:

- I to prawda!

Himmler odpowiedział:

- Właściwie Słowianie są dla nas jakby krewnymi! Ci sami carowie Rosji mieli więcej krwi niemieckiej niż rosyjskiej!

Hitler warknął:

- Wiem to! Dlatego Rosja stała się taka ogromna! Niemcy wychowali prymitywnych ludzi!

Goebbels zaproponował:

- Trzeba szerzyć bajki, że pod naszą kontrolą Rosjanie będą żyli znacznie lepiej niż za bolszewików!

Führer krzyknął zaskoczony i powiedział głębokim głosem:

- Dlaczego nie zrobiono tego teraz?

Goebbels odpowiedział entuzjastycznie:

- Powstaje wielki przywódca! Pracujemy z językami tak samo, jak pracujemy z bombowcami w Wielkiej Brytanii. Wylali mnóstwo swojej propagandy zarówno na Rosjan, jak i na Brytyjczyków i Amerykanów!

Führer uśmiechnął się zadowolony i głaszcząc się po brzuchu, powiedział:

- Kłam z umiarem, zachowując honor, aby nie dać się złapać na słowie... Przecież są kłamstwa zbawienne, ale są kłamstwa puste!

Po czym Führer znów zaczął chodzić, wygłaszając jeden ze swoich zwykłych monologów:

- Kiedy w 1933 roku doszedłem do władzy, nie było wielkich Niemiec. Był to kraj wyczerpany, zrujnowany i upokorzony. W kraju, w którym produkcja spadła o połowę, było dziesięć milionów bezrobotnych.

Państwo, które zostało zniszczone w wyniku I wojny światowej, tracąc wszystkie kolonie i znaczną część swojego terytorium. Kiedy doszedłem do władzy, nikt nie wierzył, że czekają nas wielkie osiągnięcia. Ale mały kraj, przecięty wojnami, zaczął się rozwijać i zwyciężać. Najpierw zająłem strefę zdemilitaryzowaną. Wtedy Austria, widząc nasz dobrobyt, dobrowolnie dołączyła do nas.

Wtedy Zachód przestraszył się naszej rosnącej potęgi i udał się do Monachium - oddając ją Sudetom. Potem rozpoczęła się druga wojna światowa. Prawie cały świat był przeciwko nam i ani jednego wiarygodnego sojusznika. Bo Mussolini okazał się po prostu tchórzliwym szmatą.

Ale w ciągu trzech tygodni Polska została pokonana. Ale sojusznicy nie odważyli się zaatakować. Potem upadła Dania i Norwegia. Następnie w ciągu półtora miesiąca w cudowny sposób podbiliśmy Francję, Belgię i Holandię oraz pokonaliśmy Brytyjczyków pod Dyuker.

Ale wojna na tym się nie skończyła, chociaż bardzo na to liczyliśmy! Musieliśmy uderzyć w Jugosławię i Grecję i przedostać się do Afryki. Nie chciałem tego, ale na naszej wschodniej granicy zgromadziło się dziesięć tysięcy stalinowskich czołgów. Musieliśmy rozpocząć wojnę z najsilniejszym, a także totalitarnym imperium na planecie, takim jak my.

Szybkie zwycięstwo nie było skazane, ale po kilku latach wojny udało nam się obezwładnić rosyjskiego niedźwiedzia, zdobywając najważniejsze i najbogatsze regiony Rosji.

Poddała się nam Afryka i połowa Azji wraz z Indiami. W wyniku wojen powstało imperium dwukrotnie większe od Czyngis-chana, czterokrotnie większe od Macedońskiego i pięciokrotnie większe od Rzymu za panowania Trojana.

Osiągnęliśmy wiele... Ale wojna się jeszcze nie skończyła! Moskwa stoi niezachwianie. Które zdecydowanie powinieneś zabrać. Londyn nadal nie jest zdobyty. Ale najważniejsza jest Ameryka! To nasz najpotężniejszy i najniebezpieczniejszy wróg. Jego siła ekonomiczna jest zdumiewająca, ale jego duch jest słaby! Ale z miesiąca na miesiąc stajemy się silniejsi. Miliony niewolników pracują dla nas, produkując coraz więcej broni. Wprowadziliśmy wiele nowych rodzajów broni. Samoloty odrzutowe, rakiety balistyczne, podziemne czołgi i wyjątkowe dyskoteki o unikalnych cechach lotu.

Nigdy wcześniej w całej historii ludzkości nie było tak silnej i wyposażonej technologicznie armii jak nasza. I jesteśmy teraz bliżej świętego celu - dominacji nad światem!

Führer zatrzymał się i skrzyżował ramiona na piersi, po czym dokończył. -

A nasze zwycięstwo nastąpi w ciągu najbliższych miesięcy, a nawet tygodnia.


PRZYGODY OLEGA W CIELE ELFA

Oleg Rybachenko był szczerze znudzony. We śnie był w ciele dziewczyny, hrabia elfów nie okazał zainteresowania i nie rozmawiał ze swoim nowym przyjacielem. Ale on prosił tylko o seks. Były rosyjski szturmowiec musiał znosić samotność aż do przybycia do portu i dlatego się nudził. Przez głowę przelatywały mi różne myśli. Jednym z interesujących snów byłego chłopca-szturmowca była wizja tego, jak mogłaby potoczyć się wojna przy większym szczęściu dla Krautów.

Cóż, sama bitwa o Midway była wielką porażką japońskiego dowództwa. Jednak dla Niemców Stalingrad stał się jednak miastem fatalnym. Oleg Rybachenko odkrył koncentrację wojsk radzieckich na flankach. Na stepie przeniesienie tak znacznych sił jest prawie niemożliwe do ukrycia. Co więcej, Sowieci przebierali się i próbowali poruszać się nocą, ale to właśnie wyglądało najbardziej podejrzanie.

Następnie Oleg Rybaczenko wielokrotnie informował o tym niemieckie dowództwo, a nawet wyrażał zaniepokojenie możliwymi atakami z flanki. Ale jego wiadomości zostały zignorowane. Być może powodem było to, że Hitler za wszelką cenę próbował zdobyć Stalingrad. I po prostu nie wziął pod uwagę zagrożeń zewnętrznych.

Bosy chłopiec Oleg Rybachenko próbował sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby go posłuchali.

Najprawdopodobniej, bazując na doświadczeniach operacji Rżew-Sychow, rosyjska ofensywa zostałaby odparta.

Johann rozmyślając o tym temacie, zdrzemnął się na pokładzie i śnił...

Cztery piękne elfy wyruszyły do walki pod Stalingradem na najnowszym "Tygrysie". To dziewczyny ze spiczastymi uszami, ale niezwykle, oślepiająco piękne.

Wyróżniają się kolorem włosów: czerwonym, zielonym, niebieskim i pomarańczowym. I bez żadnej farby, po prostu taka naturalna kolorystyka. Bardzo seksowna i w jednym bikini. To armia fantasy. I wyrusza na główną drogę, aby walczyć z licznymi radzieckimi czołgami.

A u diabłów nie jest zimno mimo końca listopada! Rudowłosa elfka wycelowała broń bosymi stopami. Inny z zielonymi włosami dostrzegł radziecki czołg i strzelił.

Pocisk przeleciał na odległość pięciu kilometrów i uderzył w żebro czołgu T-60, radziecki pojazd pękł, rozpadając się na metalowy pył.

Elfickie dziewczęta ryczały zgodnie:

- Jesteśmy fajnymi wojownikami-orłami!

I znowu strzelili, i skierowali nogi, pistolety. A jednocześnie śpiewali wściekle.

Czerwony wojownik śpiewał, gdy strzelała:

-Zostawiać...

Zielona dziewczyna strzeliła do radzieckiego samochodu i mówiła dalej:

- Niezręczny...

Niebieskowłosa wojowniczka zacisnęła palce, strąciła rosyjski czołg i wysłała piękną wiadomość:

- Czołgi pancerne...

A piękność z pomarańczowymi włosami dodała:

- Przez kałuże!

A czerwony wojownik ciął pociskiem:

- I dalej...

Wypluła prezent gołymi palcami, śpiewając na zielono:

- Dach...

Elfka o niebieskich włosach strzeliła i krzyczała:

- Koszty...

A wojownik o pomarańczowych włosach mówił dalej:

- Karabin maszynowy!

Dziewczyny wyglądały bardzo zabawnie, kiedy śpiewały, a będąc elfami, strzelały prawie bez chybienia. Ich uroda była niesamowita... Czołg nagrzewał się od strzałów. A opalona skóra elfów zaczęła lśnić od potu. Są piękne - brak słów! I bardzo seksownie...

Radzieckie czołgi poruszają się po śniegu dość szybko. Prawie wszystkie są lekkie: najcięższe to trzydzieści cztery. A dziewczyny zaczęły strzelać do tych czołgów, gdy się zbliżyły. Pojazdy radzieckie również reagują, ale z takiej odległości prawie nie ma szans na dostanie się do środka. Ale "Tygrys" stoi nieruchomo, a piękności uderzają bardzo celnie.

I uwielbiają śpiewać.

Czerwony, zaczyna, strzela:

- Może...

Dziewczyna o zielonych włosach upadła, śpiewa:

- Krowa....

Dziewczyna o niebieskich włosach uderzyła i warknęła:

- Albo może...

Dziewczyna o pomarańczowych włosach zaćwierkała, strzelając:

- Być...

Czerwona elfka zamruczała i wystrzeliła:

- Pies...

Elfka o zielonych włosach powiedziała:

- Może...

Dziewczyna o niebieskich włosach, wysyłając niszczycielski pocisk, zaćwierkała:

- Hipopotam!

Dziewczyna o pomarańczowych lokach i pięknem gołych palców nacisnęła zamek pistoletu:

- Więc coś...

A wojownik o rudych włosach strzelił ponownie i bardzo celnie, posyłając pocisk w trzydziestu czterech, zaśpiewał:

- Zacznie śpiewać!

I wszystkie dziewczyny krzyczą zgodnie:

- Kukułka!

Czołgi radzieckie ostrzeliwują także inne czołgi niemieckie. W szczególności T-4. Ale ten samochód jest prawie równy radzieckiemu trzydziestu czterem. I nie ma tej samej przewagi co Tygrys. I to jest bardzo fajne! Pojazdy radzieckie zostają w ruchu zniszczone przez pojazdy niemieckie. I trzaskają niezdarnie.

Ale dziewczętom z rodziny elfów nie brakuje niczego. A zapas pocisków w Tygrysie jest duży. I spróbuj się ruszyć.

Dziewczyny znów zaczęły śpiewać, strzelając:

- Kukułka!

Rudowłosa dziewczyna wysłała pocisk i powiedziała:

- I...

Zielonowłosa dziewczyna zaćwierkała podczas kręcenia:

- Ty...

Elfka o niebieskich włosach również wystrzeliła i odpowiedziała:

- Ostrogi...

Elf o pomarańczowych włosach rozdał prezent i krzyknął:

- Zauważę cię!

I znowu w odpowiedzi rozległ się śmiech... Ale wtedy "Tygrysowi" skończyły się naboje, a radzieckie pojazdy zbliżały się. I obsypali niemiecki samochód pociskami.

A elfy zawołały zgodnie:

- Żegnajcie, towarzysze! Utoniemy, hura!

Oleg Rybachenko obudził się... Ciekawie było oglądać walkę elfów. Byłoby jeszcze ciekawiej, gdyby można było odeprzeć ataki z flanki na froncie Stalingradu. Ale sen nie zakończył się zbyt dobrze. Było za dużo sowieckich czołgów, a elfy były na skraju śmierci...

Przez jakiś czas Oleg Rybachenko błąkał się po brygantynie. Orkowie nie okazali zainteresowania piękną dziewczyną. Najwyraźniej zbyt różnili się genetycznie lub bali się dotknąć czegoś, co należało do kapitana-hrabiego.

Ale w końcu pojawił się brzeg, a uwięziona karawela i brygantyna skierowały się w stronę portu.

W celu negocjacji przybyło wiele różnych statków. I masa różnorodnej publiczności. Sam port jest wypełniony różnego rodzaju żaglowcami, ale jest też kilka parowców z rurami. Spektakl jest bardzo malowniczy. Szczególnie uderzająca jest różnorodna kolorystyka żagli i różnych jednostek pływających. Są tu takie rysunki, że jest dosłownie cała galeria i pejzaże.

Jest też wiele statków ozdobionych złotem, srebrem i niektórymi metalami nieznanymi na ziemi.

Wszystko wygląda tu bardzo romantycznie, pachnie przyprawami, aromatami i spoconymi ciałami przybyszów z innego świata.

Przede wszystkim zrozumiałe są orki: które wcale nie lśnią pięknem, a także niedźwiedzie koguty. Ale są też elfy i hobbici wyglądające jak bose dzieci, a także fauny i raczej paskudne trolle. Istnieje całe plemię postaci ze świata fantazji.

Kiedy brygantyna zacumowała, a orkowie szczęśliwie zeszli na ziemię, w ciele dziewczyny, Oleg Rybachenko bez większej niechęci założył swoje ubranie. Buty nieprzyjemnie kłuły, zgrabne dziewczęce nogi, koszulka na ramiączkach leżała niezgrabnie, przekrzywiony kapelusz groził zakryciem oczu, spodnie ocierały jego luksusowe uda.

Ale dziewczyna-szturmowiec nie odważyła się wyjść nago do publiczności. Nie była zbyt nieśmiała w stosunku do orków. Nie zaznała jednak przyjemności ubierania się, w gorącym klimacie trzech luminarzy. Buty są szczególnie nieprzyjemne, buty są trofeum, zupełnie nowe i widać, że nie były używane. A chodzenie w nich boso było koszmarem.

Ale Oleg Rybachenko znosił to przez jakiś czas. Nadal jest pierwszym asystentem kapitana, a chodzenie boso po dużym mieście jest jakoś niegodne szacunku. Tylko hobbici, zabawne stworzenia przypominające ludzkie dzieci w wieku dziesięciu, dwunastu lat, biegali po okolicy, błyskając różowymi obcasami. Ogólnie rzecz biorąc, rasa ta jest zaskakująco podobna do ziemskiej - nawet uszy są całkiem ludzkie.

Oleg Rybaczenko pomyślał nawet: dlaczego wziął ich za hobbitów? Może to są ludzkie dzieci? Nie ma widocznych różnic...

Czasami spotykaliśmy nieznanych kosmitów z głowami ośmiornic, koni, nosorożców lub kto wie czego.

Tutaj jednak też był targ niewolników... Sprzedawali głównie orki i niedźwiedzie koguty, ale sprowadzili też grupę hobbitów w łańcuchach. Biedne dzieci rozebrane przez handlarzy niewolników wyglądały dość żałośnie. Jednak hobbitki nadal różniły się od ludzkich dzieci, bardziej kobiecymi i rozwiniętymi postaciami, a mężczyźni byli więksi pod względem godności niż chłopcy w ich wieku. Niewolników sprzedawano na aukcji. Wprowadzano je na platformę parami i bezceremonialnie obmacywano przez klientów.

Nieoczekiwanie na aukcję wystawiono także dziewczynę. Ujawniano je stopniowo w miarę postępu negocjacji.

Hrabia de Eggplant zwrócił na nią uwagę i odepchnął Johanna w bok:

- Spójrz, twój rodak to kolorowy elf!

Dziewczyna naprawdę wyróżniała się cudowną urodą i zaokrąglonymi kształtami Artemidy, silnym, umięśnionym ciałem, bardzo erotycznym ze szkarłatnymi sutkami. A gdy złote włosy rozsypały się na nagich ramionach , Johann poczuł silne pragnienie. Jego twarz płonęła i zasugerował Bakłażanowi:

- Może kupimy? Taka piękność!

Elf ożywił się i zachichotał:

- Jak ci się oczy zaświeciły... Od razu zrozumiałem, że wolisz kobiety!

Johann odpowiedział szorstko:

- Ale przecież wolisz kobiety! To naturalne!

Elf szczerze stwierdził:

- Próbowałem z mężczyznami, ale dziewczyny są lepsze... No cóż, szanuję preferencje... Ale to droga sprawa!

Oleg Rybachenko uderzył się pięścią w czoło i powiedział z opóźnieniem:

"Zapomniałem, że mam prawo do swojej części łupu!"

Elf pokiwał głową.

- Do tego czasu zostanie zabrana... Ale kobieta jest tego warta!

A hrabia Bakłażan, ignorując koszty zabrania kobiety i sam ją zabrano, przystąpił do negocjacji.

A cena wzrosła do dziesięciu tysięcy cekinów. To nie wystarczy - cały worek złota. Ale dziewczyna naprawdę była tego warta. Całkowicie nagą i bosą przekazano ją hrabiemu elfom. Bezwstydnie klepnął elfią dziewczynę po biodrach i powiedział:

- Ma niezły zad! Będzie wspaniałą aktorką i urodzi setki dzieci!

Menedżer aukcji orków-albinosów mruknął zmieszany:

-Kwiatowe elfy nie rodzą dzieci...

Hrabia de Eggplant odpowiedział z przekonaniem:

- A przy pomocy magii...

A Oleg Rybachenko skinął głową, szepcząc:

- Na razie uciekam w interesach... Załatwię towar i karawelę... A ty proszę panią!

Dziewczyna-szturmowiec skinęła głową. Ukryła swoje perłowe włosy pod przekrzywionym kapeluszem i mogła uchodzić za młodzieńca elfa. Delikatne rysy dziewczęce charakteryzują zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Dlatego kolorowy elf, myląc Olega Rybaczenkę z mężczyzną (i w zasadzie o to właśnie chodzi!), położył dłoń na jej piersi. Szturmowiec z przyjemnością ścisnął sutek i oglądając się za siebie, zapytał:

- Gdzie tu można się kochać?

Kolorowy elf powiedział leniwie:

- Tak, są tu różowe namioty, mój rycerzu. Tam za pięć cekinów możesz być sam na sam z dowolną kobietą przez trzy godziny. A za dziesięć lub dwadzieścia monet zorganizują poczęstunek na noc.

Oleg Rybachenko był zachwycony. Naprawdę chciał seksu. W ostatnich latach ziemskiego życia po prostu nie mógł już tego robić, ale tutaj jakoś nie mógł sobie z tym poradzić. A z mężczyzną, nawet tak przystojnym jak Bakłażan, jest to obrzydliwe.

Problem w tym, że Oleg Rybachenko nie miał pieniędzy w kieszeni. Ale były cudowny chłopiec bezceremonialnie zerwał złotą spinkę do mankietu i wycofał się do małego namiotu. Ork, który zabrał przedmiot, powiedział:

- Jeśli już, mogę zmieścić więcej kobiet lub mężczyzn. Mężczyźni są tańsi!

Oleg Rybaczenko krzyknął nerwowo:

- Damy sobie radę!

Następnie wszedł do namiotu. Przede wszystkim zdjąłem buty, które otarły dziewczynie odciski na stopach. Potem zaczął się odsłaniać. Dziewczyna była już opalona i naga. Z jakiegoś powodu nie była szczególnie nieśmiała chodzenia nago. Podobno luz jest charakterystyczny dla elfów kwiatowych. Ale kiedy zobaczyła nagą dziewczynę Olega, była bardzo zaskoczona:

- Więc jesteś kobietą?

Oleg Rybachenko odpowiedział całkiem poważnie:

- Tylko na zewnątrz! Ale w głębi serca jestem stuprocentowym mężczyzną!

Dziewczyna westchnęła ciężko i odpowiedziała:

- Jestem niewolnikiem i należę do ciebie, ale... Czy dziewczyna powinna sypiać z chłopcem, a nie z kobietą?

Oleg Rybaczenko poczuł, jak wzbiera w nim złość i warknął ze złością:

- A co było lepszego w przypadku orków?

Dziewczyna odpowiedziała ze łzami w oczach:

- Nie, nie lepiej...

Oleg Rybachenko syknął ze złością:

- Nie pokazuj się... Czyż nie jestem piękny?

Dziewczyna szczerze powiedziała:

- Jesteś bardzo piękna, jasna i opalona... Prawdziwy kwiat.

Oleg Rybachenko siłą przyciągnął dziewczynę do siebie:

- Więc kochaj mnie!

I zamknął usta szkarłatnymi, bardzo słodkimi ustami dziewczyny. A dziewczyna Olega zakręciła się w głowie z rozkoszy. Poruszył biodrami w jej stronę... Tak, nie jest łatwo kochać się, gdy nie ma się męskiej godności. Rozcięcie aż świeci z podniecenia, a ty pragniesz pieszczot cudzych dłoni. Dziewczyna odpowiada niechętnie. Najwyraźniej jest hetero i nie przywykła do tego rodzaju seksu...

Oleg Rybachenko zachowuje się agresywnie, ściskając dziewczynę i tracąc przy niej swoje ciało. Jakie to jest świetne. Gdyby tylko muskularne ciało... młodego mężczyzny przyszło tu teraz?

Dziewczyna Oleg odsuwa od siebie taką myśl. Jak fajnie jest z dziewczyną... On nigdy nie będzie kochał mężczyzn, jakby jego nowe temperamentne ciało nie chciało.

I obsypujesz szkarłatne sutki pocałunkami, widząc, jak dziewczyna mimowolnie zaczyna się ekscytować i odpowiadać na twoje pieszczoty. Potem słychać zmysłowe jęki...

Obydwa ciała połączyły się w ekstazie, a dziewczyny zaczęły krzyczeć z kaskady wzajemnych orgazmów.

Idyllę przerwało pojawienie się hrabiego de Eggplant. Co więcej, elf chwycił dziewczynę Olega za sutki i próbował zawładnąć dziewczyną od tyłu.

Oleg Rybachenko uderzył go w twarz i krzyknął:

- Nie waż się niebieski!

Hrabia de Eggplant ryknął urażony:

- Nie jestem gejem... Co więcej, jesteś dziewczyną! Jeśli nie jesteś mężczyzną, nie staniesz się mężczyzną, niezależnie od tego, jak bardzo będziesz się starał!

Oleg Rybachenko błysnął gwałtownie oczami i ryknął:

- Nadal nie będę z tobą spać! I ogólnie zrujnowałeś nasze szczęście!

Hrabia elfów powiedział szorstkim tonem:

- Ta dziewczyna została kupiona za moje pieniądze i należy do mnie! Lepiej wyjdź z namiotu i znajdź sobie dziwkę...

Oczy Olega Rybaczenki błysnęły gwałtownie, ale potem uspokoił się i powiedział z pewnym znudzeniem w głosie:

- Samolubny... Ona mnie kocha!

Dziewczyna odpowiedziała zupełnie odwrotnie:

- Nie prawda! Kocham mężczyzn, a mój wybraniec jest taki przystojny... - A potem następuje pikantny pocałunek w usta elfa.

Dziewczyna Olega była pełna zazdrości i złości. Był gotowy dosłownie rzucić się na kapitana i rozerwać go na strzępy. Dlatego wojownik-szturmowiec pospiesznie opuścił namiot. Do diabła z tym, cholerni heteroseksualni ludzie kopulują. I będzie kochał tylko kobiety!

A dziewczyna Oleg odsunęła się nieco od namiotu i przykucnęła, żeby nie słuchać zmysłowych jęków. W tym samym czasie cudowna dziewczyna szturmowca zapomniała się nawet ubrać. Choć nago pod trzema delikatnymi słońcami jest o wiele przyjemniej niż w ubraniu.

Dziewczyna Olega próbowała sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby Niemcy odparli rosyjską ofensywę pod Stalingradem. Od 19 listopada do końca grudnia 1942 r. pod Stalingradem trwały zacięte walki. Wojska radzieckie, mimo wszelkich wysiłków, nie były w stanie przebić się przez niemiecką obronę i wycofały się na pierwotne pozycje. Sukcesowi bitew obronnych towarzyszyła zła pogoda, która uniemożliwiała użycie samolotów szturmowych wroga i zmniejszała skuteczność artylerii.

Po odparciu ataku nastąpiła krótka cisza.

Niemcy i Rosjanie uzupełnili wojska osłabione walkami. W styczniu Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę w rejonie Leningradu.

Po trzech tygodniach zaciętych walk, kosztem ogromnych strat, Armii Czerwonej udało się jedynie przedrzeć wąskim korytarzem w rejonie samej półki i dotrzeć do Newy.

Ale ofensywa wojsk radzieckich pod Rżewem i Stalingradem w lutym ponownie zakończyła się niepowodzeniem. Niemcy przetrwali zimę prawie bez uszkodzeń i byli w stanie przygotować się do wiosennej ofensywy. W lutym ogłoszono w Niemczech całkowitą mobilizację. Trzeba było także utrzymać Afrykę, gdzie przeniesiono trzydzieści nowych Tygrysów i pięćdziesiąt Panter.

Tym razem niemieckie czołgi odniosły większy sukces, ponadto Hitler był w stanie wykorzystać w walkach więcej sił. W marcu, kwietniu, maju Armia Czerwona nie podjęła działań ofensywnych, a feldmarszałek Rommel, otrzymawszy większe posiłki i siły, zdołał w pierwszej kolejności pokonać mniej doświadczonych Amerykanów. W Algierii i Maroku wzięto do niewoli ponad sto pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy Jankesów, masa została zabita. Ponadto, dzięki prowokacji niemieckich służb wywiadowczych, Hiszpania przystąpiła do wojny.

Po szturmie wojska pod dowództwem Mainsteina zajęły Gibraltar i wkroczyły do Maroka od północy.

Po pokonaniu Amerykanów Rommel i Mainstein przeszli na Brytyjczyków. Wielka Brytania poniosła poważną klęskę i porzuciła Libię, wycofując się na swoje dawne linie obronne w Egipcie. Niemcy ponownie natknęli się na potężną obronę wroga w pobliżu El Aman. Ale Mainstein, otrzymawszy nowe siły, podjął okrężny manewr przez pustynię i dotarł do Nilu. Niemcy, korzystając z zamieszania Montgomery'ego, byli w stanie okrążyć wojska brytyjskie w Egipcie.

Następnie minęli Kanał Sueski i wkroczyli do Iraku. Brytyjczycy ponosili porażkę za porażką. Ponadto Türkiye zaatakowało także swoich sojuszników w Syrii i Palestynie. Niemcy byli teraz w stanie kontrolować Bliski Wschód.

Stalin przez bardzo długi czas zachowywał się biernie. Zdecydował się przyjąć podejście wyczekujące. Ale w tej sytuacji pomogło to Niemcom użyć dużych sił do ataku na aliantów. Bliski Wschód był pod władzą Niemiec. Co więcej, Fritz najechał także Iran, kierując się w stronę Indii. Miejscowa ludność wspierała wojska niemieckie.

Stalin był zmuszony interweniować, przenosząc znaczne siły do Iranu.

Ale teraz Niemcy, korzystając ze osłabienia wojsk radzieckich, rozpoczęli ofensywę na południe od Stalingradu... Używając ciężkich czołgów, zaczęli posuwać się w kierunku Astrachania. Na początku sierpnia wojska niemieckie dotarły już do delty Wołgi i Morza Kaspijskiego.

Słodkie myśli i sny Olega Rybachenko przerwało pojawienie się hobbitów. Chłopak w krótkich spodenkach i dziewczyna w krótkiej tunice podeszli do dziewczyny o bujnych włosach przypominających płatki śniegu. Dziewczyna z rodziny baśniowych stworzeń zapytała:

-Prawdopodobnie jesteś niewolnikiem?

Oleg Rybachenko pokręcił głową negatywnie:

-NIE!

Chłopiec w spodenkach, zupełnie ziemskie dziecko, zauważył ze zdziwieniem:

- Dlaczego jesteś zupełnie nagi? W końcu, zgodnie ze zwyczajem, niewolnicy przyzwoicie mają wyglądać nago!

Dziewczyna Oleg zauważyła, że rzeczywiście była naga. Więc co? Wstyd się takiego ciała nie jest w porządku! Elfka odpowiedziała uprzejmie:

- Dziękuję, teraz wezmę swoje ubrania!

I poszła do namiotu... Nie było już tam słychać zmysłowych westchnień, a Oleg Rybaczenko miał nadzieję, że orgia ucichła. Jednak namiot nagle okazał się nieskazitelnie pusty. Nie było w nim też żadnych ubrań. Tutaj dziewczyna Oleg całkowicie się zdezorientowała i krzyknęła. Poczuł się jak Tarzan, któremu porwano żonę i syna.

Przy wejściu do namiotu pojawiła się para hobbitów i zaćwierkała:

- I wiemy, gdzie oni są!

Dziewczyna Oleg bełkotała zmieszana, zaciskając pięści:

- Co wiesz? I gdzie?

Hobbitka zaćwierkała:

- Zostali porwani przez duchy przywołane przez wampirzego nekromantę. Więc teraz nie da się tego tak łatwo zdobyć!

Oleg Rybachenko uśmiechnął się i pogłaskał bosą dziewczynę po czerwonej głowie:

- Dobry żart!

Chłopak pokręcił przecząco głową:

- To nie jest żart... Czarownik ma na imię Kaspar. To znana osoba... Bardzo mroczna!

Johann mruknął niepewnie, stukając bosymi, dziewczęcymi obcasami po dywanie namiotu:

- Jeśli to prawda, należy ich uratować!

Dziewczyna z rodziny hobbitów pokręciła głową negatywnie:

- Kaspar jest bardzo silnym czarodziejem... Prędzej wziąłby cię do niewoli, niż ty jego!

Oleg Rybachenko pokręcił głową negatywnie i wykrzyknął entuzjastycznie:

- Pod żadnym pozorem nie opuszczę moich nowych przyjaciół! A jeśli trzeba, oddam za nich życie!

Dziewczyna krytycznie spojrzała na dziewczynę Olega i po wahaniu zauważyła:

- Jest sposób na pokonanie tego czarownika... Ale jest to bardzo trudne. Będziemy musieli polecieć na inną planetę!

Oleg Rybachenko ożywił się i uderzył stopami w dywan, a nawet podskoczył:

- Tak, jestem gotowy polecieć na krańce wszechświata!

Chłopak powiedział sceptycznie:

-Jesteś pewien, że sobie z tym poradzi? My, hobbici, od dawna chcieliśmy rozprawić się z Kasparem, ale nie mogliśmy nic zrobić w sprawie czarnego wampira-nekromanty. A to tylko kwiatowy elf.

Dziewczyna pokręciła przecząco głową i szepnęła:

- To nieprawda... Czuję się w niej jak wielki wojownik! To jest dokładnie to, czego potrzebujemy!

Chłopak poprawił dziewczynę:

- Nie ten, ale tamten!

Dziewczyna pokręciła głową negatywnie i sprzeciwiła się:

- Nie, dokładnie ten! To silny i odważny człowiek!

Chłopak spojrzał na dziewczynę Olega, ściągnął brwi i powiedział:

- Reinkarnacja? Możliwe, ale... Myślałam, że to odważna dziewczyna.

Hobbitka sprzeciwiła się:

- Ona kocha kobiety. A w każdym razie mam już trzydzieści tysięcy lat i nauczyłem się rozróżniać mężczyzn, nawet w ciele kobiety!

Dziewczyna Oleg była poważnie zaskoczona:

- Masz trzydzieści tysięcy lat... Ale wyglądasz jak dziecko!

Dziewczyna zachichotała pokazując swoje perłowe zęby i zauważyła:

- Bakłażan ma już dziewięćdziesiąt tysięcy lat, ale jak wygląda... Czy przypadkiem nie jesteś człowiekiem?

Oleg Rybachenko zawstydził się, trochę zakrztusił i odpowiedział:

- Nie, dlaczego tak myślisz?

Hobbitka odpowiedziała z uśmiechem na ustach:

"Ponieważ wy, ludzie, wyglądacie bardzo źle i starzejecie się. Tak, i żyj nieprzyzwoicie krótko, jeśli nie odmłodzisz się za pomocą magii!

Dziewczyna Oleg westchnęła ciężko i odpowiedziała ze smutnym wyrazem twarzy:

- Ciężki jest los ludzki!

Dziewczyna odpowiedziała poważnie:

- Człowiek po prostu ma szansę!

Chłopiec skinął głową Olegowi Rybaczence na znak zgody:

- Podążaj za nami!

Dziewczyna uśmiechnęła się i pstryknęła palcami. W jej dłoniach pojawił się złoty łańcuszek z obrożą. Mała rudowłosa piękność zaproponowała:

- Wyciągniemy cię z portu, jak kupionego niewolnika. Załóż więc obrożę i nie stawiaj oporu.

Pomimo pozorów upokorzenia w tym akcie dziewczyna Oleg nie sprzeciwiła się. Rzeczywiście, kamuflaż i kamuflaż na wojnie. Przypomniałem sobie, jak jeden pilot przebrany za kobietę uciekł do Argentyny po kapitulacji Niemiec.

Ładna twarz i słabo rosnąca broda sprawiały, że uchodził za młodą pannę.

Rudersham ratował wówczas własną skórę i obawiał się, że zostanie wydany Rosjanom. Ale to się sprawdziło. Następnie zaproponowano mu legalizację w Ameryce.

Ale teraz on, w ciele pięknej dziewczyny, wędruje po zakurzonych ulicach portu Torgueta. Bruk na chodniku jest nagrzany i trochę trudno jest po nim nadepnąć bosymi, dziewczęcymi stopami. Jednak drewniane tarasy nie nagrzewają się aż tak.

Dziewczyna Oleg nie czuła wstydu przed orkami i innymi stworzeniami, choć łapiąc go wzrokiem. Nie, nie ulegnie im. I nie będzie się rumienić.

A nekromanta-czarownik zostanie wymazany w gówno.

Oleg Rybachenko ponownie pomyślał o tym, jak wspaniale byłoby, gdyby dzięki swoim danym wywiadowczym miał decydujący wpływ na przebieg II wojny światowej. Tutaj Niemcy na początku sierpnia 1943 docierają do Morza Kaspijskiego.

Stalin podejmuje już czwartą operację Rżew-Sychow z kontratakiem w centrum.

Ale Niemcy tam na niego czekają i odważnie odpierają wszelkie ataki. Jednocześnie nadal posuwają się wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego na południe. Pokonawszy wahanie, Türkiye również przystąpiło do wojny na początku września. Jej wojska w ciągu kilku dni zdobywają Batumi i otaczają Erewan. Armia Czerwona nie jest w stanie utrzymać Kaukazu. A Luftwaffe była uzbrojona w potężne ME-309 i Yu-288, najlepsze wówczas bombowce i myśliwce o napędzie śmigłowym na świecie. W drodze są także samoloty odrzutowe.

Oleg Rybaczenko jest pewien, że gdyby wojna trwała dłużej, niemiecki geniusz wojskowy rozwinąłby się w pełnej sile. Nie tak jak w prawdziwej historii. Niemcom nie udało się zająć Baku 7 listopada 1943 r. W końcu Rosjanie są silni. Ale Krauci zjednoczyli się z Turkami. Miesiąc później cały Półwysep Baku został zajęty przez Niemcy. W styczniu wygasły ostatnie grupy oporu na Kaukazie, a na dwóch największych polach naftowych ustanowiona została hegemonia III Rzeszy.

Tutaj myśli dziewczyny Olega zostały przerwane. Strażnicy przy wyjściu z miasta spowolnili hobbitów i rzucili strażnikom złotą monetę.


WPŁYW HITLER-1

Niemieckiemu generałowi Bundeswehry udało się w końcu spełnić swoje dawne marzenie o opętaniu Hitlera 1 listopada 1941 roku. Kiedy Niemcy nie ponieśli jeszcze brutalnej porażki pod Moskwą, a istniała jeszcze spora szansa na powtórzenie II wojny światowej.

Pytanie, czy dusza może przenieść się w przeszłość, pozostaje nadal otwarte. W science fiction jest to całkiem możliwe; czy można kategorycznie stwierdzić absolutną nierealność takich eksperymentów?

Czy naprawdę można coś kategorycznie powiedzieć o naszym nieprzewidywalnym wszechświecie!

Tak czy inaczej, dzięki trafieniu Johann Schwartz otrzymał historyczną szansę. I swoimi pierwszymi decyzjami nakazał armii niemieckiej przygotować się z całych sił na zimę.

Ponieważ Niemcy zajęli już dużą liczbę osad pod Moskwą, mają się czego przyczepić i gdzie spędzić zimę. Dlatego Johann podjął niepodważalną decyzję o rezygnacji z powtarzającego się ataku na Moskwę i przejściu na tymczasową obronę. Zbyt duże było ryzyko, że wojska niemieckie nie będą w stanie zająć stolicy sowieckiej, rozciągną frontu i padną pod miażdżącymi ciosami wojsk radzieckich. Ponadto w chłodne dni skuteczność bojowa wojsk niemieckich radykalnie spada i jest to fakt.

Oczywiście odmowa ataku na Moskwę oznaczała przedłużenie wojny, ale Generalny Inspektor Bundeswehry i doktor nauk technicznych Johann naprawdę mieli nadzieję, że wiedza o przyszłości pomoże Niemcom zwyciężyć w rywalizacji naukowo-technicznej, zarówno z ZSRR i z sojusznikami.

Najważniejszą rzeczą, o której myślał Schwartz, było uniknięcie w tej chwili pobicia i uzyskanie silniejszej kontroli nad miastami i innymi obszarami zaludnionymi.

Inne przemyślenia - czy powinniśmy zaatakować Tichwina? Z jednej strony umożliwiło to przecięcie autostrady zaopatrującej Leningrad. Z drugiej jednak strony Niemcy opuszczą ufortyfikowaną linię obrony i wpadną pod silne kontrataki wojsk radzieckich. W prawdziwej historii naziści nie utrzymali Tichwina i ponieśli ciężkie straty.

Ale na Krymie konieczne było kontynuowanie ataku na Kercz, tymczasowo rezygnując z ataku na Sewastopol. Ponieważ w prawdziwej historii udało się wypędzić Rosjan z Rostowa nad Donem, wówczas ofensywę należy tam kontynuować, ale jedynie poprzez wzmocnienie wojsk. Można wykorzystać siły, które Niemcy stacjonowali we Francji i na Bałkanach. Niech Bułgarzy i Włosi wezmą na siebie ciężar okupacji i walki z partyzantami, a sami Krauci niech wzmocnią zgrupowanie rostowskie i nie pozwolą się wypędzić z miasta.

Ponadto Schwartz zdecydował się natychmiast wypowiedzieć wojnę totalną, nie czekając na kapitulację grupy Paulusa. A wraz z nim wprowadzenie powszechnego poboru do pracy.

Istnieje kilka dobrych rodzajów broni już opracowanych przez konstrukty. Na przykład Yu-188 i Do-217 i potrzebne są zdecydowane środki w celu zwiększenia ich produkcji. Przede wszystkim wykorzystanie zagranicznej siły roboczej. Trzecia Rzesza posiada już duże zasoby ziemi i ludzi, dlatego należy je racjonalnie wykorzystać. Jak dotąd bombardowania Wielkiej Brytanii mają charakter punktowy i możliwe jest zwiększenie produkcji broni bez problemów związanych z dezagregacją zakładów i fabryk. Wszystkie istniejące urządzenia należy przestawić na tryb pracy trzyzmianowej.

Wzięto już do niewoli prawie cztery miliony sowieckich jeńców wojennych. Oznacza to, że jest coś, co można wykorzystać do zwiększenia produkcji. I skorzystaj z fabryk podbitych krajów.

Niestety Niemcy nie mają jeszcze wystarczająco silnego czołgu. To prawda, że T-4 po zainstalowaniu na nim działa o dłuższej lufie stał się mniej więcej akceptowalny w bitwach. Ale i tak ten samochód jest niezadowalający. Ochrona burt i rufy jest wyraźnie niewystarczająca. Masowa produkcja długolufowego pistoletu rozpocznie się dopiero w przyszłym roku. Na szczęście, aby zainstalować nowe działo, nie trzeba odbudowywać wieży. Czołg T-3 jest już niestety przestarzały, nawet z długą lufą 60 EL. "Pantery" i "Tygrysy" nie będą w najbliższym czasie gotowe do masowej produkcji. A te zbiorniki nie są idealne.

A samoloty odrzutowe są wciąż w fazie rozwoju. Nawet biorąc pod uwagę wiedzę o przyszłości, jaką posiada generał i doktor nauk technicznych, masowa produkcja mniej lub bardziej akceptowalnych myśliwców i bombowców zajmie od półtora do dwóch lat. To samo tyczy się zbiornika. Sama znajomość zasad nie wystarczy. Na przykład "Tygrys" został zademonstrowany podczas urodzin Führera 20 kwietnia 1942 r. I tylko na Wybrzeżu Kurska stało się na tyle powszechne, że można było wziąć udział w działaniach wojennych.

Ile czasu zajmie przygotowanie karabinu szturmowego MP-4?

A czas jest nieubłagany. Oczywiste jest, że Rosjanie również wykorzystają przerwę, aby się wzmocnić. Ale przystąpienie do ataku, patrząc na zimę, jest najgorszą opcją.

Zatem Johann Schwartz podjął decyzję kompromisową. Wzmocnij maksymalnie zgrupowanie rostowskie kosztem wojsk francuskich i bałkańskich. Ogłoście dodatkowy pobór, także od szesnastego roku życia. Zmobilizuj strażników i nadzorców obozów koncentracyjnych do Wehrmachtu - zastępując ich kobietami i nastolatkami. I oczywiście, aby przyciągnąć do wojska jak największą liczbę Chiwów i cudzoziemców. W prawdziwej historii Wehrmacht i SS przyciągały cudzoziemców, ale trzeba to robić na jeszcze większą skalę. I oczywiście aktywniej wykorzystywać pracę kobiet, co nie miało miejsca w prawdziwej historii. Ponadto należy utworzyć żeńskie bataliony snajperskie, dobrze wyszkolone kobiety doskonale sprawdzają się w brygadach strzeleckich i lotniczych.

Dlaczego w ZSRR można było wykorzystać kobiety w armii, a w III Rzeszy nie? Tak, Hitler był pełen uprzedzeń. Oczywiście niemieckie satelity powinny również dostarczać więcej żołnierzy. Należy je mocniej docisnąć. Zwłaszcza Włosi. A Bułgaria jest zobowiązana umieścić swoje dywizje na Bałkanach, zastępując niemieckie jednostki okupacyjne.

Armia włoska jest dość słaba, ale jest w stanie pełnić funkcje okupacyjne i policyjne we Francji, a także walczyć z partyzantami na okupowanych terytoriach.

Poza tym należy posłuchać starego Rosenberga i nadać Ukrainie, krajom bałtyckim i Białorusi formalną państwowość, zachowując jednocześnie dominację niemieckiego kapitału i obieg marki. Dzięki temu będziesz mógł pozyskać do swojej armii dziesiątki tysięcy nowych sojuszników.

A z jeńców wojennych powinniśmy już teraz zacząć tworzyć "Rosyjską Armię Wyzwoleńczą". Szkoda, że nie mają jeszcze samego Własowa, ale nigdzie się nie wybiera, wkrótce się pojawi. A wtedy wszystko potoczy się jeszcze przyjemniej.

Wiosną 1942 roku Niemcom udało się uzyskać pewną przewagę liczebną nad Rosjanami, mobilizując na front wschodni ponad sześć milionów żołnierzy i oficerów. Do wiosny będzie się starał mieć więcej niż osiem milionów przy większym sprzęcie. Już teraz naprawdę możliwe jest dodanie go do produkcji czołgów i samolotów. I do czasu stworzenia nowego głównego i obiecującego czołgu pierwszeństwo powinien mieć T-4 z armatą długolufową, a w lotnictwie Yu-188, Do-217 wśród bombowców i ME-109 F, do czasu stworzenia bardziej zaawansowanych modeli. Wydaje się, że XE-177 należy wycofać, jest zbyt zawodny. A Focke-Wulf zostanie zmodyfikowany w oparciu o pomysły przyszłego TA-152.

I oczywiście główny zakład w przyszłości będzie dotyczył lotnictwa odrzutowego. Wymaga to jednak czasu i modernizacji lotnisk wraz z wydłużeniem pasa startowego i przekwalifikowaniem pilotów.

Oprócz Frontu Wschodniego istnieje także Front Afrykański. Pytanie co zrobić? Albo ograniczyć kierunek afrykański, koncentrując się na froncie wschodnim, albo wręcz przeciwnie, wzmocnić i pokonać Brytyjczyków, gdy są oni rozproszoni i nie zgromadzili niebezpiecznych sił.

Po naradzie Schwartz zdecydował się wzmocnić korpus Rommla. Niemniej jednak Niemcy nie podejmą zdecydowanych działań ofensywnych na froncie wschodnim przed majem 1942 r., a Brytyjczycy muszą zostać pokonani. Oprócz względów czysto wojskowych, rolę odgrywały także względy moralne. Rzeczywiście, w prawdziwej historii jest to pierwsza porażka Wehrmachtu z brytyjskimi siłami lądowymi. A jeśli się powiedzie, Ameryka mogłaby się przestraszyć i nigdy nie zdecydować się na przystąpienie do wojny przeciwko tak kolosalnej sile, jak nazistowskie Niemcy.

Na pierwszym miejscu są czynniki moralne. A ponieważ Brytyjczycy oczywiście nie ryzykują lądowania zimą przez kanał La Manche, możliwe jest wzmocnienie kontyngentu afrykańskiego kosztem grupy francuskiej. A wojska niemieckie na wschodzie, biorąc pod uwagę pobór w charakterze rezerwistów, wystarczą do utrzymania obrony przed siłami sowieckimi. Nie ma jeszcze planów szturmu na Sewastopol, więc Fritzowie powinni, według obliczeń Johanna, utrzymać Rostów, otrzymując dodatkowe dziesięć dywizji.

Oczywiście zdemaskowanie Francji jest ryzykowne, ale... Miejscowa ludność nienawidzi Brytyjczyków, więc w przypadku desantu, nawet jeśli Wielka Brytania zaryzykuje zrobienie tego zimą, będzie z kim spotkać się z wrogiem.

W każdym razie należy ograniczyć wszelkie naloty na Moskwę, gdyż są one zbyt kosztowne, przechodząc na obronę powietrzną na wschodzie i wzmacniając kierunek śródziemnomorski. Co więcej, Niemcy będą mieli przewagę nad Brytyjczykami, ponieważ znają brytyjskie plany i nie mają pojęcia, że naziści już wszystko wiedzą z góry.

Do 18 listopada pozostały jeszcze prawie trzy tygodnie, a Ty możesz przygotować podstępną pułapkę na Wielką Brytanię. Operacja Crusader powinna być grobem wojsk brytyjskich.

I wystarczy, że Rommla wzmocnią trzy najbardziej gotowe do walki dywizje przeniesione z Francji.

Ponadto Johann nakazał znacznie zwiększyć produkcję okrętów podwodnych, a także zreformować system zarządzania w III Rzeszy, tak aby w jednym ręku skoncentrować większą władzę, w tym przemysł czołgowy. A dowódcom grup armii podporządkujcie wszystkie oddziały, w tym lotnictwo i SS. Żeby nie okazało się, jak często bywało w rzeczywistości, że same zachowują się jak łabędź, rak i szczupak.

Speer został mianowany ministrem uzbrojenia i amunicji Rzeszy i otrzymał uprawnienia nadzwyczajne.

Powinno to według planu Johanna przyspieszyć proces adaptacji nowych modeli niemieckiej technologii, ich rozwój i wdrażanie.

Schwartz zapoczątkował wiele różnych pomysłów i reform, w tym mobilizację uczniów do korzystania z maszyn.

Ale dowództwo radzieckie podjęło kilka nieudanych prób ofensywnych na początku listopada, po czym nastąpiła cisza. Sami Rosjanie czekali, aż Niemcy zdepczą. 18 listopada Brytyjczycy rzucili się do przodu. W prawdziwej historii nie odnieśli sukcesu od razu i kosztem wielkich strat. A tutaj nie było trzech, ale sześć dywizji niemieckich, a Fritz wiedział z góry, gdzie pojawi się Wielka Brytania. W rezultacie wydarzyło się coś, czego Rommelowi nie udało się w prawdziwej historii - Brytyjczycy zostali odcięci od granicy egipskiej, a następnie otoczeni i niemal całkowicie zniszczeni i schwytani.

W rezultacie Niemcy odnieśli wielkie zwycięstwo w Afryce, otrzymali dodatkowe dwie dywizje niemieckie i dwie włoskie i rozpoczęli ofensywę, kierując się w stronę Kanału Sueskiego.

Na początku grudnia wojska radzieckie również próbowały przejść do kontrofensywy, ale ugrzęzły w twardej niemieckiej obronie. W miastach Fritzowie mogli w mniejszym lub większym stopniu wytrzymać wojska radzieckie i stawić im opór. Brakujące przewagi liczebnej i niedostatecznie wyszkolone jednostki rosyjskie poniosły ciężkie straty i mogły przebić się przez obronę doświadczonego wroga, przygotowaną wcześniej. Lotnictwo niemieckie rozgrzewało silniki wrzącą wodą podgrzewaną na kotłach, a piechota przebierała się w filcowe buty i futra odbierane miejscowej ludności.

Niemcom udało się utrzymać Rostów, przygotowując się do odparcia sowieckiego kontrataku. Ogólnie rzecz biorąc, Niemcy utrzymali linię. Zajęli Kercz i jak dotąd nie spieszyli się ze szturmem na Sewastopol.

Wojska radzieckie testowały siłę Krautów do połowy stycznia. Ale nigdzie nie odnosząc znaczących sukcesów, powstrzymali kontrataki. A nazistom udało się natychmiast dotrzeć do Kanału Sueskiego.

W Iraku ponownie wybuchło antybrytyjskie powstanie, tym razem wsparcie arabskie okazało się bardziej znaczące. Chociaż łączność Fritza była napięta, ale dzięki bohaterskim wysiłkom udało im się zapewnić minimum niezbędnych dostaw, wyparli Francuską Armię Wyzwolenia z Syrii i byli w stanie przejąć kontrolę nad Irakiem, ale na razie odmówili szybkiego ataku na Iran.

Rommel działał bardzo umiejętnie w walce, a skuteczność bojowa brytyjskich wojsk kolonialnych nie była na równi. Skok w angielskim dowodzeniu, a także wyższość niemieckich asów w ich umiejętnościach nad rycerzami nieba Imperium Leo, również negatywnie wpłynęły na przebieg działań wojennych.

Ale Niemcy na razie się zatrzymali. W Niemczech tworzyły się dodatkowe dywizje. Wielu urzędników państwowych zostało powołanych do wojska i zastąpionych przez kobiety. Dzieci wysyłano do żłobków i przedszkoli. Co, zdaniem Führera, jest w pełni słuszne - kształcić się w zmilitaryzowanych instytucjach. Liczba pracowników zagranicznych wzrosła ponad dwadzieścia milionów. Podjęto drakońskie kroki w celu poprawy ich produktywności.

Sam Johann Adolf osobiście podpisał szereg drakońskich ustaw wydłużających dzień pracy zarówno Niemców, jak i obcokrajowców. Wzrosła produkcja broni w III Rzeszy. Utworzono także lokalne dywizje SS. Wizerunek niezwyciężoności wśród Niemców zwiększył napływ ochotników.

Ogólna liczebność Wehrmachtu przekroczyła dziesięć i pół miliona żołnierzy i oficerów, nie licząc wojsk alianckich. Japonia przystąpiła do wojny i jak dotąd odniosła sukces. Należy ich jednak ostrzec o możliwej utracie kodu szyfrującego.

W lutym i marcu Niemcy odparli kilka prób przejścia wojsk radzieckich do ofensywy i zadali Armii Czerwonej pewne szkody. Straty Wehrmachtu zimą okazały się znacznie mniejsze niż w prawdziwej historii, zwłaszcza pod względem liczby odmrożeń i zgonów z powodu hipotermii.

A napływ uzbrojonych ludzi okazał się bardziej znaczący. Ponadto stworzono realny warunek wstępny ataku na Kaukaz od strony południowej, gdzie działał wzmocniony Rommel. Otrzymawszy dodatkowe posiłki, słynny feldmarszałek zdobył Arabię Saudyjską.

Atak na Iran był koordynowany z Japonią, aby połączyć się z Indiami.

I tak Niemcy najechali Iran w kwietniu. Miejscowa ludność popierała populistyczne hasła Krautów. Ponadto Johann Adolf publicznie odwiedził meczet i odprawił w nim modlitwy. Arabowie go uwielbiali, zwłaszcza że był tak zagorzałym wrogiem USA i Wielkiej Brytanii.

Jednak Johann nie spieszył się z wypowiedzeniem wojny Ameryce, zażądał, aby Japonia najpierw otworzyła drugi front przeciwko ZSRR. Co więcej, nie było powodu narażać Trzeciej Rzeszy na bombardowania dywanowe dokonywane przez amerykańskie samoloty. A sami Amerykanie będą zwlekać z przystąpieniem do wojny do końca. Dopóki Niemcy nie dostaną myśliwców odrzutowych, co położy kres amerykańskiej hegemonii powietrznej. A rozwój jest bardzo aktywny, jak czołg z pomysłami "Leoparda" z lat sześćdziesiątych i serii "E".

Ale wszystko wymaga czasu. Tymczasem T-4 nie jest zły...

W maju wojska radzieckie przypuściły nieudany atak na Charków, wpadając w umiejętnie przygotowaną przez nazistów pułapkę. Po czym naziści ruszyli w kierunku Kaukazu. Jednocześnie, oprócz utraty pól naftowych w Baku, Niemcy otrzymali możliwość lepszego zaopatrzenia swojej grupy nacierającej na Indie. Japończycy zajęli duże terytoria i mogli teraz chronić swój dobytek za pomocą floty i lotniskowców oraz otworzyć drugi front przeciwko ZSRR.

Bitwa o Midway zakończyła się zwycięstwem Japończyków, którzy otrzymali szereg cennych informacji od Johanna Adolfa. A teraz samurajowie mogli zdobyć wszystko, czego chcieli na Pacyfiku i zaatakować Daleki Wschód.

Po powszechnej mobilizacji pierwszego szczebla nacierającego na Daleki Wschód, Armia Czerwona została zaatakowana przez co najmniej cztery miliony dobrze wyszkolonych i odważnych piechurów Kraju Kwitnącej Wiśni. I prawie nic nie jest w stanie przeciwstawić się tej sile. Niemcy przypuścili atak na Stalingrad dwiema grupami armii "A" i "B" jednocześnie, w zbieżnych kierunkach. Co więcej, plan nazistów zakładał posunięcie się wzdłuż wybrzeża Wołgi i do Morza Kaspijskiego.

Ofensywa na tej trasie miała wiele zalet w porównaniu z planem realizowanym w prawdziwej historii. W szczególności wzdłuż równiny kaspijskiej, gdzie dla wielu niemieckich czołgów T-4 wygodniej jest posuwać się naprzód, niż przekraczać Bramę Terek. Co więcej, teraz Niemcy mają arsenał stalowych mastodontów, który okazał się znacznie bardziej znaczący i silniejszy pod względem ilościowym i jakościowym.

Stalingrad upadł na początku lipca. W tym samym czasie naziści zajęli Indie, jednocząc się z Japończykami. Niemcy dość szybko przemieszczali się wzdłuż prawego brzegu Wołgi. Opór wojsk radzieckich okazał się osłabiony. Co więcej, Stalin nakazał mimo wszystko wysłać część rezerw na Daleki Wschód. Sytuację zaostrzyło przystąpienie do wojny z ZSRR i Turcją. Sytuacja wyraźnie się pogorszyła, choć wcześniej była niezwykle trudna.

W sierpniu tym przeklętym faszystom udało się przedostać przez Dagestan i pod koniec miesiąca zaatakowali Baku. W tym samym czasie Turcy ugrzęźli w walkach o Erywań, gdzie dzielnie walczyły liczne milicje i niewielka Armia Czerwona. Ale Osmanom udało się zdobyć Batumi. W Czeczenii wybuchło proniemieckie powstanie, a hitlerowcom udało się przedostać do Groznego, gdzie zostali powitani z wielkim honorem.

Walki na Kaukazie przeciągały się tylko dzięki niezwykle odpornym wojskom sowieckim. Na przełomie sierpnia i września Armia Czerwona pod dowództwem Żukowa i Wasilewskiego próbowała przebić się przez obronę Krautów na północ od Stalingradu. Jednak z powodu braku sił i wykorzystania przez Niemców znacznych rezerw czołgów nie udało się osiągnąć znaczącego sukcesu. W sierpniu i wrześniu wojska radzieckie próbowały przebić się przez hitlerowców także w centrum. Ale linia obrony była gładka i mocna.

Ponadto na Dalekim Wschodzie rozwinęła się katastrofalna sytuacja i do przeprowadzenia kontrataków potrzebne były duże rezerwy czołgów.

W październiku sytuacja na Kaukazie stała się jeszcze bardziej skomplikowana, Niemcy i Turcy zjednoczyli się, a front został podzielony na kilka części. Ale walki trwały nadal. Armia Czerwona nie chciała się poddać. Dopiero 11 listopada hitlerowcom udało się ostatecznie zdobyć Baku. Jednak Erewan nadal stawiał opór. 19 listopada, korzystając z faktu, że nadejście chłodów zatrzymało japońską ofensywę na Dalekim Wschodzie, wojska radzieckie rozpoczęły nową ofensywę w kierunku Stalingradu.

Atak ten przeprowadzono od strony Dońca, przez przyczółek. I dlatego udało nam się osiągnąć sukces, pokonując wojska rumuńskie. Ale niestety prawie cały Kaukaz został już zajęty przez nazistów, a na początku grudnia Niemcy rozpoczęli potężną ofensywę. Mainstein uderzył na flankę wojsk radzieckich i wykorzystując przewagę liczebną i potężne wsparcie powietrzne, przedarł się przez front Armii Czerwonej. A wojska radzieckie zostały otoczone, ale walczyły z niesłabnącą odwagą. Ale większość z nich zmarła.

Niemcy na razie utrzymali inicjatywę. Chociaż odepchnęli grudniową próbę ofensywy sowieckiej w centrum. Niedobory paliwa i smarów osłabiły zdolność armii radzieckiej do stawiania oporu i podejmowania działań ofensywnych.

WPŁYW HITLER-2

Ale Niemcy nie odważyli się zimą posunąć się dalej, ale przenieśli swój nacisk na Afrykę. I przeniósł się na południe do Republiki Południowej Afryki. Korzystne było dla nich wykorzystanie pełni zasobów.

Wzrosła także aktywność niemieckiej floty okrętów podwodnych. Zwiększyły się straty aliantów. Co więcej, na początku 1943 roku w serii pojawiły się już bombowce i samoloty odrzutowe. Bombowce są szczególnie niebezpieczne i skuteczne. Ze względu na dużą prędkość są trudne do zestrzelenia za pomocą dział przeciwlotniczych i niemożliwe do dogonienia myśliwców. A użądlenie samolotu odrzutowego stało się bardzo bolesne dla Wielkiej Brytanii.

I pojawiły się nowe czołgi. W szczególności zwarty układ i stosunkowo niewielka waga do czterdziestu pięciu ton. Oraz z armatą o długiej lufie kal. 88 mm, która z dużej odległości przebija wszystkie czołgi radzieckie i zachodnie. W ten sposób Niemcy otrzymali bardzo potężną broń.

A w marcu dotarli już do Republiki Południowej Afryki, pomimo napiętych linii komunikacyjnych. Miejscowi Burowie i, co dziwne, Czarni wspierali Krautów. A w kwietniu naziści wreszcie wzmocnili się w Afryce Południowej. Madagaskar był ostatnim, który przypadł na półkulę południową jesienią maja.

Niemcy ściągnęli zbyt wiele swoich dywizji do Afryki i aktywnie tworzyli nowe dywizje kolonialne, a jak dotąd wahali się przed atakiem w centrum Rosji. Stalin także czekał na teraz. Ale Japonia stała się bardziej aktywna. Próbowała przedostać się dalej na Ural.

Następnie Stalin, zebrawszy siły, zadał cios samurajowi. Japończycy, wpadniwszy pod sowieckie czołgi, ruszyli na wschód. Ale wtedy Johann wydał rozkaz ataku na Moskwę i Saratów. W sierpniu Niemcy zgromadzili już znaczną liczbę Panter. Co więcej, przy mniej więcej tej samej wadze co "Pantera", która była w prawdziwej historii, dzięki bardziej zaawansowanemu układowi, nowy ma armatę 88 mm w 71EL, a pancerz jest znacznie grubszy, z dużym racjonalnym nachyleniem . I spróbuj stawić opór, gdy ZSRR wciąż ma w swoim arsenale T-34-76 i przestarzałe KV.

Niemcy nie mieli w serii strzelnic, bo były niepotrzebne, bo "Pantera" była całkiem niezła. W Trzeciej Rzeszy na uzbrojeniu znajdowały się wyłącznie działa szturmowe z wyrzutniami bomb o masie do pięćdziesięciu ton.

Pomimo całego bohaterstwa wojsk radzieckich nie da się oprzeć liczniejszemu i lepiej uzbrojonemu technicznie wrogowi. Niemcy mieli liczne transportery opancerzone i karabiny szturmowe, bardziej zaawansowane niż w prawdziwej historii. Po dwóch miesiącach niezwykle zaciętych walk Moskwa została otoczona. A Niemcom udało się ponadto zdobyć Saratów, a po nim Kujbyszew.

Stalina trzeba było ewakuować na Ural, do Swierdłowska.

Stolica ZSRR stawiała opór aż do połowy grudnia. Kreml został poważnie zniszczony. Gieorgij Konstantinowicz Żukow, który nigdy nie opuścił swojego stanowiska, zginął w obronie stolicy.

Niemcy zatrzymali się zimą w pobliżu miasta Gorki (Niżny Nowogród). Sytuacja w ZSRR stała się niezwykle trudna. Ale Stalin zdecydowanie odrzucił propozycje zawarcia pokoju z faszystowskimi Niemcami. A Johann Adolf patrzył już w stronę Wielkiej Brytanii. III Rzesza dysponowała wystarczającą ilością sił lądowych do desantu na terenie metropolii.

Następnie Johann Adolf postanowił jednocześnie wykończyć ZSRR i zdobyć Anglię. Niemiecka flota okrętów podwodnych już dominowała na morzu. Teraz naziści pospiesznie budowali pancerniki, lotniskowce i statki transportowe.

Na początku maja 1944 r. naziści wznowili atak na Rosję. Siły Armii Czerwonej zostały osłabione, ale nadal bohatersko stawiają opór. Gorki stawiał opór przez cały miesiąc, a Kazań i Uljanowsk wraz z Orenburgiem upadły w lipcu. Ale pod koniec sierpnia Niemcy już zbliżyli się do Swierdłowska.

W tym samym czasie 1 września rozpoczęło się lądowanie w Wielkiej Brytanii. Bitwa o Anglię trwała piętnaście dni i nocy. I w końcu, po zaciętej bitwie, Wielka Brytania skapitulowała. A 25 września, po długim oblężeniu i upartym ataku, Swierdłowsk upadł.

Japończycy również odnieśli sukces, ale nie zdążyli jeszcze dotrzeć na Ural. Po opuszczeniu Swierdłowska Stalin przeniósł się ze swoją kwaterą główną do Nowosybirska. Pozostała twierdza władzy radzieckiej. A Niemcy ponownie zamrozili operacje wojskowe na zimę. Teraz Johanna Adolfa bardziej zainteresowała Ameryka, która w 1945 roku miała zdobyć bombę atomową.

Jednak jak dotąd, dzięki dominacji niemieckich samolotów odrzutowych, Amerykanie nie mogli zbliżać się do niemieckich miast.

Olegowi Rybaczenko podoba się esej, w którym ponownie zobaczył kontynuację historii zabójcy w Hitlerze. W Stanach Zjednoczonych, pomimo znacznych zniszczeń spowodowanych ładunkiem nuklearnym, nie zgodzili się na kapitulację. Wojna trwała. Na kontynencie posuwała się III Rzesza wraz z Japonią. W Kanadzie latem 1946 roku walczyło już około dwustu pięćdziesięciu dywizji niemieckich i zagranicznych, około czterdziestu japońskich. Sprzeciwiło się im stu osiemdziesięciu Amerykanów i około dwudziestu Kanadyjczyków. Tym samym III Rzesza miała już niemal półtorapółtorową przewagę. Ponadto niemieckie czołgi, w szczególności "Panther" -3 i "Tiger" -2, zachowały swoją przewagę jakościową w stosunku do "Pershing" -2, najnowszego pojazdu wprowadzonego do produkcji. Przestarzałe marki pokazały także przewagę Niemców, którzy rozwijali się wykorzystując wiedzę przyszłości.

W lotnictwie odrzutowym przewaga jakościowa nazistów okazała się jeszcze bardziej znacząca, rekompensując możliwości ilościowe Amerykanów. Ich odrzutowiec F-80 nie mógł konkurować na równych warunkach z ME-362 i HE-262, gorszymi od nich pod każdym względem: szybkością, zwrotnością, uzbrojeniem, optyką, wyposażeniem, noktowizorami, radiem i radarem. Ogólnie rzecz biorąc, F-80 ze względu na słabą zwrotność nie nadawał się do pełnego użycia bojowego. Ale F-86 jest wciąż rozwijany i nawet ten pojazd projektowy jest zauważalnie gorszy od niemieckich samolotów. Na razie więc główny ładunek bojowy niosą amerykańskie Mustangi i Airacobry - myśliwce o napędzie śmigłowym, które nie dorównują parametrom niemieckim. To samo dotyczy bombowców i samolotów szturmowych.

Co gorsza, dopiero zaczęto opracowywać pełnoprawne bombowce odrzutowe i samoloty szturmowe. Ale Niemcy mają je w swojej serii od dawna i są używane w bitwach.

Ale Amerykanie są silni, mają rozwiniętą gospodarkę i potrafią produkować sprzęt w ogromnych ilościach. Ponadto odcinek komunikacji zakłóca zaopatrzenie wojsk niemieckich, co prowadzi do przedłużenia wojny.

Fritz, chcąc poprawić zaopatrzenie, rozpoczął budowę nowej linii kolejowej. Od Kolei Transsyberyjskiej po samą Czukotkę. A potem wspaniały plan podziemnego tunelu prowadzącego na Alaskę. Tutaj Führer jest już płatnym zabójcą, chce połączyć obie półkule w swoim marzeniu o dominacji nad światem!

I to marzenie powoli zbliża się do realizacji! Pod koniec września Niemcy zbliżyli się do granicy amerykańsko-kanadyjskiej. Walki stały się niezwykle zacięte. Niektóre miasta kilkakrotnie przechodziły z rąk do rąk. Amerykanie, wbrew powszechnemu stereotypowi, okazali się wytrwałymi i dobrymi wojownikami. Ludność Stanów Zjednoczonych jest uzbrojona, a wielu z nich od wczesnego dzieciństwa potrafi posługiwać się Coltem lub strzelbą. Niemcy nie mieli więc łatwej drogi.

Chociaż, oczywiście, Niemcy będą miały silniejszą broń strzelecką, ale amerykańskie karabiny automatyczne też nie są złe. A sprzętu jest mnóstwo, wszelkiego rodzaju transporterów. Nie jest łatwo pokonać Amerykanów, zwłaszcza jeśli są problemy z paliwem.

Aby zmniejszyć straty siły roboczej, Führer zaczął zwiększać ofensywę powietrzną i bombardowania za pomocą samolotów odrzutowych.

Ponadto Niemcy wprowadzili do swojej serii dyskoteki: maszyny o wybitnych właściwościach lotnych, zdolne do wznoszenia się na wysokość do trzydziestu kilometrów, osiągania prędkości 5-6 prędkości dźwięku i stamtąd zrzucające ze stratosfery bomby sterowane radiowo. Niebezpieczne okazały się także niemieckie samoloty bezzałogowe, które są w stanie zbombardować terytorium USA, bez konieczności tankowania z Europy czy Wysp Hawajskich.

Ataki te spowodowały ogromne zniszczenia w amerykańskich miastach i zniszczyły przemysł, zwłaszcza produkcję wojskową. Ale fabryki w USA zeszły do podziemia i nadal produkowały różne rodzaje broni.

A liczba jednostek kolonialnych i obcych w oddziałach III Rzeszy rosła coraz bardziej. Nastąpiła tak zwana barbaryzacja armii. Wzrosła także jego liczba.

Mając przewagę w zasobach ludzkich, III Rzesza wchodząc w starcia militarne, stopniowo wygrywała wojnę na wyniszczenie. Zimą 1946-1947 Niemcom udało się przebić pozycje w północnych Stanach Zjednoczonych i zająć Quebec oraz Toronto, skutecznie wyprowadzając Kanadę z wojny. Ameryka nie miała już sojuszników, ale ten miłujący wolność naród nie chciał składać broni. Chociaż Krauci wraz z Japończykami najechali Stany Zjednoczone z Meksyku. Stopniowo przewaga liczebna III Rzeszy, Japonii i koalicji proniemieckiej dawała się we znaki.

Ale Ameryka przegrywała wojnę znacznie wolniej, niż chciał tego Führer, licząc na przewagę technologiczną.

Między Stanami Zjednoczonymi a Niemcami zawarto niewypowiedziane porozumienie zakazujące użycia broni nuklearnej. Ze względu na długotrwałe skażenie radiacyjne tych, które miały być okupowane i dalej eksploatowane, Führer-oskarżyciel zgodził się na to. Ale wojna wciąż się przeciągała. Wiosną 1947 roku, po zdobyciu sił i wykorzystaniu nowych czołgów Panther-4 i Tiger-3, Niemcy rozpoczęli pochód w kierunku Filadelfii. Walki toczyły się obecnie głównie na korzyść III Rzeszy. Po raz pierwszy w całej wojnie naziści zastosowali w nowych czołgach ochronę dynamiczną i mocniejsze silniki turbinowe o mocy dochodzącej do 2000 koni mechanicznych. Ponadto "Tygrys"-3 korzystał z najnowszej armaty kal. 120 mm z krótką lufą, ale o wysokim ciśnieniu w zamku, pozwalającym na rzucenie pocisku z prędkością 1800 metrów na sekundę.

Przewaga jakościowa Niemców ponownie wzrosła. Amerykanie mieli "Patony" o masie 65 ton i armatę 120 mm, ale nadal nie byli w stanie przebić się przez dynamiczną i wielowarstwową niemiecką obronę i byli gorsi od Fritza pod względem uzbrojenia i jakości pocisków.

Filadelfia została otoczona i upadła pod koniec czerwca. Amerykanie stracili najważniejszy punkt strategiczny na północy i znaczną część terytorium. Niemcy jednak nadal posuwali się stosunkowo wolno. I nie udało im się jeszcze nabrać wysokiego tempa. Na początku września upadło Chicago, podobnie jak Los Angeles. A w połowie listopada wojska koalicji antyamerykańskiej, nacierające z południa i północy, zjednoczyły się w zachodniej części Stanów Zjednoczonych.

Do końca roku prawie dwie trzecie terytorium Ameryki było okupowane. W lutym 1948 r. rozpoczęła się ofensywa na Nowy Jork i Waszyngton. A w marcu te miasta zostały całkowicie otoczone. 20 kwietnia zakończyły się oba największe klęski głodu w Ameryce. Jak na ironię, kapitulacja resztek wojsk amerykańskich nastąpiła 9 maja. Tak zakończyła się II wojna światowa. Trwało to w sumie osiem lat, osiem miesięcy i dziewięć dni. Zginęło w nim prawie dwieście milionów ludzi, użyto broni nuklearnej.

Dzięki złapaniu niemiecki orzeł zdążył rozłożyć skrzydła na całym świecie. Niemcy, Japonia, Włochy i kilka innych krajów podzieliły świat pod ogólną hegemonią Trzeciej Rzeszy.

Ale upadły Führer nie chciał dokończyć swojego podboju. Kolejną ofiarą niemieckiego ataku była Japonia. Samurajowie mieli za dużo ziemi. No cóż, jak tu nie kwestionować tego?

Niemcy rozpoczęli wojnę 20 kwietnia 1951 roku - co zbiegło się z urodzinami opętanego Adolfa. Potrzebne były trzy lata, aby ludzie trochę odpoczęli od pracy wojskowej, a armia została skonsolidowana. Dłuższe wahanie wydawało się niebezpieczne. Sama Japonia może wkrótce stać się potęgą nuklearną. Więc naziści poszli przodem i pierwsi uderzyli samuraja. Jednocześnie użyto broni nuklearnej.

W wyniku zaskoczenia ataku wojna rozwinęła się z przewagą III Rzeszy. Ale samuraj stawiał bohaterski opór. Powoli opuścili swoje stanowiska. Niemiecka technologia nadal miała zdecydowaną przewagę jakościową nad technologią japońską, co zdecydowanie znalazło odzwierciedlenie w bitwach.

Ale Japonia to także trudny orzech do zgryzienia, z dużą armią i fanatyczną populacją. Ponadto Kraina Wschodzącego Słońca posiada duże terytoria i wiele zasobów: zarówno ludzkich, jak i materialnych.

Niemcy posunęli się dalej, atakując posiadłości kolonialne Japonii w Azji. Przede wszystkim w Primorye na Dalekim Wschodzie, w Birmie i Bangladeszu w Azji, na wschodzie USA w Ameryce. Na dodatek w Tybecie... Japonia zagarnęła dla siebie zbyt wiele ziemi, nawet część Australii, aby III Rzesza mogła jej to wybaczyć. W wojnie z samurajami brała także udział Autonomia Rosyjska, na której czele nadal stał przywódca Stalin. Upadły Führer obiecał powrót do Rosyjskiej Republiki Autonomicznej, w ramach federacji III Rzeszy, na ziemie podbite przez Japonię z ZSRR. Należy zauważyć, że osobiście zarówno Johann Adolf, jak i Józef Wissarionowicz nawiązali zażyłe stosunki. Pozwoliło to uniknąć działań partyzanckich i masowych akcji karnych.

Armia Czerwona utworzyła więc własny front. Sto dwadzieścia dywizji radzieckich przeciwko osiemdziesięciu Japończykom i kolonialnym Chińczykom. To prawda, że nie ma wystarczającego sprzętu - ponieważ siły autonomii mają charakter półpolicyjny. Jest to jednak wciąż siła znacząca, zdolna wpłynąć na cały przebieg wojny.

Jednak przywódca wszechczasów i narodów podjął bardzo ryzykowną decyzję o natychmiastowym wysłaniu pierwszego prototypu na linię frontu w desperackiej ofensywie. Operację nazwano: "Czapajew". To znaczy na cześć, jeśli nie największego, to najbardziej charyzmatycznego dowódcy wojny domowej. I Stalin zrozumiał, że być może była to jego ostatnia praktyczna szansa, aby przynajmniej coś zyskać na wojnie z Japonią. W przeciwnym razie wojska Hitlera, straciwszy wszelki szacunek dla dowódcy kaukaskiej powodzi, zmiażdżą go.

Co więcej, korzystając z IS-7, naruszył niewypowiedziany zakaz autonomii w zakresie opracowywania określonych typów sprzętu.

Jednak już teraz szanse na osiągnięcie choćby częściowego sukcesu taktycznego były niezwykle skromne i słabe. Ale Stalin nie miał wyboru i podjął zakład hazardowy.

Ponieważ statystyki bojowe wykazały, że ryzyko utraty czołgów przez kobiety za kierownicą było o połowę mniejsze, załoga IS-7 składała się wyłącznie z kobiet. Zespół eksperymentalnego czołgu tworzyło pięć pięknych dziewczyn. Nowe działo kal. 130 mm miało szansę przebić słynną japońską piramidę "Cesarza" z dystansu bojowego. Sam 68-tonowy radziecki czołg miał duże nachylenie przedniego pancerza, masę 68 ton i odporność na pociski zarówno niemieckie, japońskie, jak i własne działa. Co prawda tylko w czoło, więc pancerz boczny i tylny okazał się znacznie słabszy. Pozytywną cechą nowego czołgu był jego 1080-tonowy silnik, który pozwalał mu osiągnąć prędkość 60 kilometrów na autostradzie i aż osiem karabinów maszynowych. Tak, uzbrojenie jest lepsze niż w IS-4, chociaż do tej pory powstał tylko jeden egzemplarz samochodu.

Ale załoga dziewcząt wypróbuje to teraz. I pokaże swoją siłę. A także fakt, że samochody radzieckie wcale nie są tak beznadziejnie w tyle za japońskimi, jak oczekują stratedzy Krainy Kwitnącej Wiśni.

Dowódca załogi Augustine"a krzyczy ile sił w płucach:

- Nadal zwyciężymy!

Gąsienice ciężkiego czołgu dudnią, demonstrując dziarskie i odlewane stalowe walce. Sama natura wydaje się być po stronie dziewcząt. Młodzi i bardzo piękni wojownicy żują melon, który dostali wiosną 1 maja, kto wie jak, i śpiewają.

Wielkie imię świętych soborów,

Świeci nad światem - jak samo słońce!

Pokryliśmy planetę niezniszczalną chwałą,

I zrzucili jarzmo, i to złe jarzmo!


To jest moja kochana Ojczyzna,

Na całym świecie nie można znaleźć piękniejszej...

Alejką biegnie bosa dziewczyna,

Ona jest jak przebiśnieg, a nie dwadzieścia!


Pięknie się kłócimy i pięknie się godzimy,

Nasz dumny naród radziecki, bez strachu...

W najpiękniejszym dla nas dniu Walentynki,

Niech dziewczyna znajdzie faceta do uczuć!


Miłość to uczucie niemal nieziemskie

Wiele jest w nas ukryte, ale wiele jest w Tobie...

Bogactwo wierzy - jest zachłanne,

A pasja jest najważniejsza na Ziemi!


Wojna będzie huczeć i ognie zginą,

Wiedz, że nadejdzie czas i szczęście nadejdzie...

Rodzinę utworzą różne pary,

I będą dzieci, wierzę, że hojny wschód słońca!


Wtedy zbudujemy marzenie o komunizmie,

Podniesiemy ogromne miasta...

Miecz faszyzmu spłonie w ogniu podziemi,

Ojczyzna jest z nami - licz się na zawsze!


Gdzie Puszkin, Jesienin - komponowali wiersze,

Promienie czerwienią zachwyt dziewcząt.

Widoczny jest piękny dystans komunizmu,

A Führer wkrótce zostanie wysłany do więzienia!


Wtedy będziemy śpiewać chwałę Ojczyźnie,

Niech nasze wiersze będą na imprezę...

Zbudujmy wkrótce uniwersalną moc -

O wielki Stalinie, ratuj Rosję!

Kiedy dziewczyny skończyły śpiewać, ich czołg znalazł się przed kilkunastu japońskimi pojazdami. Trzy japońskie czołgi to najnowsze, licencjonowane i wciąż niezwykle rzadkie - piramidalne. Z armatą 105 mm i lufą o długości 100 EL. Prędkość początkowa niemieckiego pocisku na licencji, będącego na wyposażeniu armii Kraju Kwitnącej Wiśni (obecnie przestarzała! Tak pojawiły się bardziej zaawansowane, wysokociśnieniowe działa!) dział do 1300 metrów na sekundę, co rekompensuje nieco mniejszy kaliber niż pojazd radziecki. Prędkość pocisku radzieckiego działa wynosi 903 milimetry. Ale kaliber 130 w porównaniu do 105, jeden kompensuje drugi. Nawet jeśli japoński pocisk, skopiowany z niemieckiego, jest nieco bardziej przebijający pancerz, to jest mniejszy.

Oczywiście szybkostrzelność niemieckiego działa będzie wyższa. Wśród japońskich pojazdów znajduje się przestarzały Panther-1 z armatą 75 mm i Tiger-3 przypominający mastodonta, zdobyty amerykański Pershin-2 z mocnym działem, najpopularniejszy japoński licencjonowany czołg "Lion" - 2 z armatą 105 mm tylko z nieco krótszą lufą niż Imperator, tylko 70 EL.

Dziewczyny strzelają, kiedy idą. Swietłana reżyseruje. Nie jest to takie proste, ponieważ radziecki czołg nie ma stabilizatora hydraulicznego, ale strzelcem jest dziewczyna o rzadkiej urodzie. Dziewczyny w wyłącznie odkrytych strojach kąpielowych typu bikini. Pogoda okazała się ciepła jak lato, a w zbiorniku z mocnym silnikiem było nawet gorąco.

Samochód bardzo dobrze czuć bosymi stopami. Naga, wrażliwa podeszwa dziewczyny czuje najlżejsze wibracje zbiornika. A ty i on jesteście jak jedna całość. Nawet zimą dziewczyny próbowały walczyć boso, aby rozwartymi stopami można było wyczuć maszynę i jej puls. Możesz więc kontrolować czołg tak, aby nikt do niego nie dostał się i uderzać wroga podczas ruchu.

Pod względem siły przebijania pancerza "Imperator" nie jest słabszy od IS-7, a zwłaszcza pocisk z rdzeniem uranowym wciąż ma szansę przebić czoło lub trafić w kolbę. Ponadto, jeśli uderzy w bok, będzie to katastrofa, a część gąsienicowa jest dość wrażliwa.

Japońskie i zdobyte amerykańskie czołgi otworzyły ogień z dystansu. Wiedzą, że ich broń jest przebijająca zbroję i niebezpieczna.

Strzelanie z dystansu do "Cesarza" o piramidalnym kształcie jest niezwykle ryzykowne i niemądre. Żeńskie załogi czołgów strzelały do amerykańskiego Pershinga 2, który był najbardziej bezbronnym czołgiem tej kawalkady. Oczywiście jest to słabość. Ale trzeba umieć trafić, gdy wróg jest jeszcze dalej niż trzy kilometry...

Pierwszy pocisk stał się pociskiem celowniczym i przesunął się pięć metrów od prawej strony amerykańskiego czołgu. Oksana i Marusya aktywnie poruszają gołymi nogami, szarżują, a Olga zwiększa prędkość silnika.

Pershing-2 to tylko para. Są z Amerykanami, którzy rzekomo walczą na pokładzie jako ochotnicy. I strzelają bardzo aktywnie. Działa takiego czołgu mają większą siłę penetracji niż armata Tygrys-2, dlatego jest niezwykle niebezpieczna dla czołgów mniejszego kalibru.

Svetlana opiera swoje nagie pięty i próbuje się zrelaksować. Najważniejsze tutaj nie jest celowanie, ale wyczucie samochodu. Bez stabilizatora nadal nie da się dokładnie wycelować z broni w ruchu i należy zdać się na intuicję. A ona jest dość doświadczonym strzelcem. Walczyli na T-34-85, a potem podczas podziemnego rozwoju zdobyli doświadczenie z IS-3, nawet jeśli w formie eksperymentalnej. Są więc już sprawdzonym zespołem. A każda dziewczyna ma już kilka zamówień i złotą gwiazdę bohatera. Więc są przygotowani.

Sama Swietłana osobiście widziała, jak Japończycy na okupowanych terytoriach palili żywcem naród radziecki. I naprawdę chciała zemścić się na faszystach, samurajach, całym tym złu depczącym Rosję. Ale Amerykanie byli jeszcze bardziej irytujący. Zdradziwszy ZSRR, przeszli na stronę grubej japońskiej stolicy i faszystowskiej dyktatury. A to nie mogło nie wzbudzić nienawiści do nich. To prawda, że amerykańskie samoloty i czołgi są gorsze od niemieckich, a nawet japońskich. Zarówno Pershing-2, jak i T-93 to jedyne czołgi walczące na frontach.

Yankees próbowali jednak porzucić Shermany, ale pojazd ten był już znacznie gorszą jakością od Panther 2 i nawet Japończycy przyjęli ten czołg bez większego entuzjazmu, dopóki nie zabrakło im własnego.

Już w 1943 r., a zwłaszcza w 1944 r., "Panther"-2 stał się głównym czołgiem Panzervale i pewnie pokazał wszystkim swoją wyższość w przednim pancerzu i niszczycielską siłę działa. Do tej pory Panther-2 ma lepszą komunikację niż Pershing-2, co jest wstydem dla Amerykanów. Ale są też czołgi Emperor-2, prawdziwe arcydzieło inżynierii, z którym Yankees nie mogą jeszcze ściśle konkurować.

Dziewczyna popełniła błąd i to jest jak strzelanie do Pershinga. W przypadku tego pojazdu przedni pancerz wieży wynosi zaledwie 105 milimetrów. Jest więc bardziej podatny na ataki niż Panther-2, który nawet we wczesnej modyfikacji miał pancerz o grubości 150 mm. Chociaż amerykański czołg z długim bagażnikiem potrafi boleśnie użądlić.

Na chwilę Pershing zamarł, a potem wydawało się, że jego wieża pękła. Pancerz pękł i wyleciał gęsty dym.

Swietłana zaśpiewała radośnie:

- Raz, dwa... Oddział musztry! Nasze ognie płoną z Petersburga!

Ich czołg się zbliża...

Augustyn mówi radośnie:

- Wynik jest jeden - zero na naszą korzyść!

Z jakiegoś powodu Swietłana wypaliła w złym stepie:

-Pierwszy naleśnik jest zawsze grudkowaty...

Ale może miała na myśli swój pierwszy błąd. Ale ogólnie rzecz biorąc, trafienie w broń dużego kalibru w ruchu bez stabilizatora jest niezwykle trudne. Ale bose dziewczyny potrafią to zrobić - bo są fenomenem.

Tutaj Svetlana celuje w drugiego Pershinga. Podczas kręcenia dziewczyna próbuje wstrzymać oddech i poczuć rysunek. Dystans się skraca i pozostały już tylko trzy kilometry. A nawet mniej niż trzy... Swietłana naciska spust. Mechanizm działa, a prezent leci.

Marusja szepcze:

- Niech Bóg pozwoli niewidomym otworzyć oczy...

Choć Pershing nie wygląda na garbusa, wyprostował plecy: oderwał wieżę. Wszystkie pięć dziewcząt krzyknęło zgodnie:

-Brawo! Bravissimo!

I tak zbiornik się wyczerpał, z kilkunastu zostało już tylko dziesięć.

Teraz promienna blondynka w bikini Svetlana uśmiecha się na ten widok. Dwa strzały z rzędu są celne. A to pochodzi z działa dużego kalibru. To cudownie - okazała się potężnym tankiem. I tak strażniczki wpychają do lufy kolejny nabój. A jednocześnie piękności nadal uśmiechają się z zadowoleniem. Jakie one są mądre i urocze.

Swietłana szepcze pod nosem:

- Oto moje dżiny! Moje dżiny przychodzą do mnie!

I znowu dziewczyna snajperka strzela. A jej ujęcia są piękne. Dziewczyna opiera się na bosej pięcie, tak że metal błyszczy od podeszwy aż po tył głowy. I tak odprężasz się niesamowicie... I teraz pytanie, kogo następnego wybrać na ofiarę? Panther-2 i Tiger-2 mają w przybliżeniu podobny pancerz przedni. Nieco mniejszą grubość pancerza wieży kompensuje większe nachylenie Pantery.

Oznacza to, że wybór jest jasny: należy trafić w większy cel - "Królewskiego Tygrysa". A teraz trzeci czołg traci wsparcie z ziemi. Tak, ten model "Tiger"-2 nie jest zbyt udany. Masa jest taka sama jak IS-7, ale radziecki czołg ma lepszą ochronę i mocniejsze działo. Ale japoński mastodont będzie miał prostszą formę. Z tego powodu CT jest produkowany od dłuższego czasu. Oczywiście został usunięty z serii, ale samochód jest wytrzymały i dlatego nadal można go zobaczyć na frontach.

To był mocny samochód, ze znakomitą i doświadczoną załogą... Był i popłynął! To prawda, że w tym momencie dobrze wycelowany japoński pocisk trafił w czoło wieży IS-7. Ale doszło do odbicia. I niemiecki czołg przedarł się, tracąc wieżę.

Swietłana zaśpiewała radośnie:

- Łatwo zobaczyć słuszną bramkę... Wspaniały gol!

A teraz następna ofiara, "Pantera"-2, jest również pojazdem przestarzałym moralnie, chociaż znacznie przewyższa T-34-85 pod względem właściwości bojowych i nie jest gorszy pod względem wydajności.

Masa japońskiego samochodu wynosi pięćdziesiąt ton, a silnik ma dziewięćset koni mechanicznych. Oznacza to, że zbiornik jest mocny i trwały. Boczny pancerz o grubości 82 mm mniej więcej chroni przed wieloma działami radzieckimi. "Pantera" 2 wystrzeliwuje pociski, które w miarę zbliżania się stają się coraz bardziej niebezpieczne.

Svetlana lubi czuć dotyk dłoni Oksany na swoich zrogowaciałych podeszwach. Dziewczyna energicznie masuje od palców po pięty, a Swietłana strzela... Trzeba trafić Panterę celnie, żeby pocisk nie odbił się rykoszetem. W przeciwnym razie nastąpi porażka.

Svetlana wystrzeliwuje pocisk i nadal nuci przebój XXI wieku. (Kiedy widzisz sen, jest to całkiem możliwe!) Oto piękne myśli, jakie dostaje dziewczyna-snajper:

- Ja też potrzebuję uczciwego bohatera, wielkiego bohatera, który poprowadzi wszystkich!

A "Pantera" 2 poszła do podziemia. To tam jej miejsce!

Tak Swietłana inteligentnie poradziła sobie ze wszystkimi...

Oksana ryczy na całe gardło:

- Wynik to cztery - zero na naszą korzyść!

Strażniczki są bardzo zadowolone z tego, jak dobrze poradziły sobie z wrogiem. To wojownicy z nieba.

Teraz pozostało osiem czołgów. Pięć "Lwów" i trzech "Cesarzy". "Lew" ma bardzo mocny przedni pancerz o grubości 250 milimetrów pod kątem i 150 milimetrów pod kątem 45 stopni do kadłuba. Pancerz boczny "Lwa" wynosi 2,82 milimetry, pancerz boczny "Lwa" wynosi 3,125 milimetra. A obudowy mają 200 milimetrów. Nie jest łatwo pokonać takie mastodonty.

Japoński model "Emperor"-2 ma czoło kadłuba o średnicy 250 mm ustawione pod dużym kątem. I taki jednolity pancerz w połowie czołgu i 200 mm z tyłu.

Bardzo trudno jest przebić się przez wysokiej jakości cementowy pancerz tych czołgów.

Dlatego dziewczyny zbliżają się do siebie. Japońskie pojazdy nie mają martwych sektorów, od których nie ma rykoszetu, więc trafienie w nie jest jeszcze trudniejsze niż w poprzednich modelach...

Odległość została zmniejszona do kilometra. A to już jest ryzykowne. Lev-3 ma również lufę o długości 100 EL. Oznacza to, że może przepalić IS-7 w czoło.

ANKIETER W FURERA - 3

W tym właśnie tkwi cała nadzieja w zwrotności Olgi. Dziewczyna-kierowca była zupełnie naga, aby lepiej odczuć zakłócenia wszelkich pól magnetycznych i niemagnetycznych. I w ten sposób unikaj trujących i śmiercionośnych trafień wroga.

A polowanie na nią jest bardzo poważne. Osiem dział to więcej niż jeden. Ich czołg został już trafiony pięć razy, ale pociski odbiły się od pochyłego pancerza.

Olga szepcze pod nosem modlitwę lub ostatnią bajkę. Możesz poruszać się w taki sposób, że uderzenie pocisku będzie złagodzone, a trafienie będzie mniej zabójcze.

I Swietłana znowu strzela... Śmiertelnie ranny "Lew" staje dęba! Piąty zbiornik jest gotowy.

Dziewczyny ponownie zaśpiewały chórem:

- Powstaje ogromny kraj...

Swietłana mruknęła:

- Śmiertelna walka dla nazistów!

I tak bosonogie terminatorki umieściły nowy pocisk w zamku. Niezbyt szybkostrzelna broń radziecka, ale silna. I znowu Swietłana wyciąga skarpetki i porusza palcami u nóg. Mechanizm płynnie się zwalnia i przekazywana jest mu bezwładność pistoletu.

A teraz kolejny "Lev"-2 jest w śmiertelnym szoku. Zostało już tylko sześć samochodów. Ale te najniebezpieczniejsze i najpotężniejsze... Możesz stawić im czoła lub nie. Racjonalny kąt pancerza jest bardzo wysoki.

Ale Svetlana emanuje pewnością siebie. To dziewczyny z Komsomołu, co oznacza, że urodziły się, by zwyciężać. Ale tu znowu usta szepczą modlitwę, a w zamku jest łuska.

Pada strzał...

Niestety, tym razem szczęście odwróciło się od Swietłany. Pocisk odbił się od silnie utwardzonej, pochyłej powierzchni i odbił się rykoszetem. Dziewczyna z frustracji zalała się palącymi łzami i syknęła:

- Nieudany ruch... Łuska jest zmarnowana!

Odległość między zbiornikami maleje. I jasne jest, że wróg znacznie wyprzedza radziecki pojazd i działo pod względem szybkostrzelności. Oldze jednak udaje się, ciągnąc czołg IS-7, uniknąć śmiertelnego ukąszenia. A samochód za pomocą jakiejś magii wytrzymuje śmiercionośne pociski wroga.

Ale żeby się skoncentrować i lepiej znaleźć słaby punkt w zbroi wroga, Swietłana szepcze:

- Z siłą nazistowską, ciemnością z przeklętą hordą...

Marusya, masując bose stopy łuczniczki, zastąpiła Oksanę i dokończyła śpiewać:

- Niech szlachetna wściekłość wrze jak fala!

Swietłana oddaje strzał, kończąc śpiewanie:

- Jest wojna ludowa, święta wojna!

Zatem siódmy czołg zostaje pokonany. Jego wieżę wyrzucono jak odcięty dojrzały borowik.

Swietłana pije radośnie:

- Nie lubię marnowania... Mój pierwszy ruch jest moim ostatnim ruchem!

Oksana i Natasza włożyły nowy pocisk, a Marusya energicznie pracowała rękami, próbując naładować Swietłanę energią. W ten sposób okazali się zgodną parą.

Svetlana oddaje strzał, a ósmy czołg odlatuje do kosmicznego podziemia.

Marusya uśmiecha się i szepcze z zadowoleniem:

- Moja praca!

Właściwie zrobiła dobry masaż kostki. A potem zamruczała jak zadowolony kot.

Pozostały cztery czołgi, trzy z nich to prawie nieprzeniknione Imperatory. Dogoniła ich radziecka machina...

Swietłana ledwo zdążyła rozłożyć armatę, a Augustyn włączył obrót wieży... Ich czołg ominął wszystkie przeszkody i celny strzał, odwrócił pancerz "Lwa"-3... Zatem prawie punkt -blank skończyło się z potężnym wrogiem. A teraz pozostają tylko najmniej bezbronni faraonowie. Ale wojownicy są gotowi do bitwy.

Swietłana śpiewała:

- Jeszcze trochę, jeszcze trochę - ostatnia bitwa jest najtrudniejsza...

Zwinne dziewczyny wkładają naboje do zamka. Gdyby IS-7 miał nieco większą szybkostrzelność. Japońskie, a w zasadzie niemieckie , licencjonowane pistolety półautomatyczne zasilane pneumatycznie, to inna sprawa. Gdyby Sowieci nie mieli za kierownicą legendarnej załogi składającej się wyłącznie z dziewcząt, wszyscy zostaliby zniszczeni przez samurajskie szybkostrzelne działa, nawet tajna zbroja wzmocniona Syberią nie pomogłaby.

Olga wyciągnęła się na krześle i jej nagie piersi dotknęły dźwigni. Dzięki temu łatwiej jej wejść w stan transu bojowego. Niemieckie pojazdy miały szybko obracające się wieże; pełny obrót wykonywały w ciągu dwunastu sekund. Wojownicy Komsomołu ledwo zdążyli załadować broń. I Olga przeniosła czołg.

Trzy trujące pociski, zabójcze z takiej odległości, trafiły jedynie w prawy pancerz i eksplodowały dziesięć metrów za IS-7. W odpowiedzi Swietłana i Augustina wspólnie uderzyły Niemców, celując niemal z bliska w najbardziej wrażliwy punkt: rufę kadłuba i starając się zminimalizować nachylenie pancerza.

Do tego momentu przypadki utraty "Cesarza" były izolowane i z reguły nie w bitwach pancernych. A potem zapalił się dziesiąty samochód i pozostały tylko dwa.

Wszystkie pięć dziewcząt poczuło w sobie zapach krwi... Czołgi Piramidy wycelowały w radziecki pojazd i wypluły pociski. Jakie to niebezpieczne... Z takiej odległości ukąszenie pocisku z rdzeniem wolframowym lub uranowym jest tak samo zabójcze jak indyjska żmija w nosie.

Olga zaczęła się pocić od nadludzkiego wysiłku, jakby nasmarowano ją olejem. Dziewczyna oddychała ciężko i drżała w ekstazie.

Oksana i Augustina wrzuciły do zamka kolejny nabój... W zbiorniku zrobiło się naprawdę gorąco, a z ciał półnagich dziewcząt kapał gradem pot.

Swietłana wypowiada się na podstawie klasyki:

- Idźcie do Wołgi, której słychać jęki, której kości pękają z bólu! Żegnamy wilczego władcę w jego ostatniej nikczemnej podróży!

I strzeliła, a komendantka Augustina pomagała wycelować broń za pomocą jej wdzięcznych, bosych, dziewczęcych stóp. Ponieważ zmęczone ręce Swietłany gwałtownie się trzęsły...

Pocisk odbił się rykoszetem i niemieckie pojazdy zaczęły zawracać. Następnie Olga wysłała IS-7, na szczęście samochód był wystarczająco szybki wśród groźnych japońskich, przysadzistych mastodontów.

Swietłana odwróciła działo i dosłownie dotknęła lufą kadłuba wroga. Oksanie i Marusyi udało się w pośpiechu rzucić pocisk, promienna dziewczyna i wojownik Światła wystrzelił. Trafiła w lufę pancerza wrogiego czołgu, niemal go dotykając.

Duży japoński pojazd otrzymał śmiertelną dziurę, ale w radzieckim również połowa lufy została urwana w wyniku silnego rozdarcia.

Dziewczyny nawet podskoczyły z szoku. Zestaw bojowy samuraja zdetonował, a pociski zaczęły eksplodować.

Swietłana ze złości uderzyła się w twarz i wykrzyknęła:

- Cóż, jestem głupcem!

Oksana nie zgodziła się z nią:

"Śmiertelnie użądliłeś "Cesarza" i nie każdy może to zrobić!

Swietłana odpowiedziała niegrzecznie:

- Mniej frazesów! Lepiej oddaj pocisk szybciej!

Augustyn odpowiedział logicznie:

- Wtedy nasze działo zostanie całkowicie rozerwane. Najlepszym rozwiązaniem jest powrót do swojego i wymiana lufy. Tak cenny samochód trzeba ratować za wszelką cenę!

Swietłana niechętnie się zgodziła:

- Jesteś dowódcą i wiesz lepiej...

Olga powiedziała grobowym głosem ze zmęczenia:

"Teraz muszę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby się uratować!"

Radziecki czołg wrzucił ostatni bieg, aby uniknąć trujących pocisków faraona. Trzeba było sprowadzić niezwykle kosztowną maszynę do swojego obozu bez dalszych uszkodzeń.

Ale decyzja o pokazaniu rufy faraona nie jest najlepsza, ponieważ tył IS-7 jest znacznie słabszy niż czoło. A ryzyko śmierci wzrosło wielokrotnie. Ponadto na niebie pojawiły się licencjonowane odrzutowce szturmowe NEYA-283, uzbrojone w 75-milimetrowe armaty powietrzne i rakiety niekierowane.

I to jest więcej niż poważne. Wróg jest po prostu specjalistą w niszczeniu radzieckich czołgów i to bardzo szybko. A jego działa są, och, jak szybko strzelające.

Oczy Olgi wyszły na jaw ze napięcia, a charyzmatyczna Augustina aktywnie pomaga kierowcy. Mają jeden cel: przetrwać za wszelką cenę. I spróbują. W końcu dziewczyny są bardzo doświadczone. Pierwszy chrzest bojowy miał miejsce już w 1944 roku. Nie na czołgu, ale w piechocie. Co prawda opiekowali się młodymi członkami Komsomołu, a potem nawet harcerzami pionierami, ale oni sami chętnie brali udział w bitwie. I zdobyli Panther 2, nieoczekiwanie pokazując swój talent czołgowy.

Potem wszystkie dziewczyny bały się wysłać je do piekła. Mieli jednak szczęście, o własnych siłach stanęli na wysokości zadania i żaden z nich nie odniósł poważnych obrażeń. Tylko diabły miały zadrapania, które goiły się, nie pozostawiając blizn na skórze.

Augustyna modliła się także w duchu. Pojawiło się coraz więcej reaktywnych, potężnych samurajskich samolotów szturmowych. "Cesarz"-2, który pod względem właściwości jezdnych nie ustępuje IS-7, podąża za nimi i strzela.

Oczywiście w ruchu Japończycy mają mniejsze szanse na trafienie niż na postoju, ale ich działo jest wyposażone w stabilizator hydrauliczny.

Gdyby Augustyna znała przyszłość, zapewne żałowałaby, że w XXI wieku komputery zaczęły decydować za dużo i czynnik ludzki wielokrotnie zmalał. Z tego powodu XXI wiek stał się wiekiem technologicznej rywalizacji, a nie wyczynu zbrojnego. I to sprawiło, że wojna była mniej interesująca i nie tak bohaterska.

A teraz to nie komputer celuje w nich, ale osoba. Co oczywiście czyni bitwę niezwykle interesującą i ekscytującą. A w przyszłości wkrótce piloci nie będą już potrzebni!

Augustyn szeptał modlitwę i jednocześnie myślał: czy Bóg istnieje i jaki jest? Augustyn miał poważne wątpliwości, czy Pan objawił się poprzez Biblię. Chodziła do koła: młoda ateistka i dzięki doskonałej pamięci znała na pamięć liczne błędy i sprzeczności biblijne.

Jak Bóg może zaprzeczać sobie w swoim objawieniu? Jak na przykład Terach, ojciec Abrahama, może mieć różnicę w urodzeniu wynoszącą siedemdziesiąt pięć lat, a gorczyca, roślina dwuletnia, może zamienić się w drzewo, na którego gałęziach ogromne ptaki budują gniazda? Albo na przykład rozbieżności w datach niewoli egipskiej, albo kiedy król Dawid wyruszył po arkę - pokonując Filistynów, czy wcześniej? A jeśli wyginęło całe bydło egipskie, to na jakich koniach faraon ścigał Mojżesza i jego lud?

Tak, listę błędów w Piśmie Świętym można by ciągnąć długo. Podobnie jest z moralnie wątpliwymi czystkami etnicznymi, których Żydzi dokonywali w Starym Testamencie.

Nie, Natasza najprawdopodobniej wierzyła, że Biblia i Koran nie są objawieniem Boga, ale czysto ludzkimi wyobrażeniami na temat Boga Wszechmogącego. Wszechmogący najprawdopodobniej nie pozostawił jasnego objawienia o sobie. I każdy może inaczej interpretować swoją wiarę.

Osobiście Augustyna najbardziej pociągała Rodnoverie, tajemnicza religia rosyjskich przodków sprzed ery chrześcijańskiej.

Pozostało tak mało dowodów i autentycznych tekstów słowiańskich Wed. Doprowadziło to do niespójności doktryn i sporów wokół Rodnoverie. Otwarte pozostaje między innymi pytanie: czy nasi przodkowie byli słowiańskimi monoteistami, czy bliżsi byli pogaństwu helleńskiemu. I oczywiście było wiele plemion słowiańskich, a może w miejscu Rosji powstało potężne państwo: Hyperborea?

O tej mocy pisało wielu greckich autorów już w starożytności. A jeśli ludzie wierzą w rzeczywistość Atlantydy, o czym wspomniał dopiero Platon, to dlaczego nie mieliby wierzyć w Hyperboreę. W końcu wielu autorów o tym mówi.

Samo słowo Hyperborea oznacza: kraj północnego wiatru. Oznacza to, że znajduje się mniej więcej tam, gdzie znajduje się współczesna Rosja Radziecka. A to świadczy: nasza Ojczyzna jest znacznie bardziej starożytna i kulturowa, niż wielu osobom się wydaje. Nawet piramidy w Egipcie zbudowali nasi przodkowie. Jest na to mnóstwo dowodów naukowych i potwierdzeń.

Tysiące lat temu przodkowie Rosjan zbudowali pierwsze osady po niewidocznej stronie Księżyca. Założyli miasta na biegunie Marsa i... Być może na Syriuszu znajdują się rosyjskie osady i zachowała się pierwotna kultura hiperborejska. Wyobraź sobie, że gdzieś w gwiazdach mówią po rosyjsku i czczą wszechmocnego Różdżkę.

Na planecie Ziemia wydarzyła się jakaś katastrofa, prawdopodobnie o kosmicznych rozmiarach, która zniszczyła Hyperboreę. Ale to nie może trwać wiecznie. Najprawdopodobniej w innych światach i galaktykach istnieją rosyjskie imperia. A może nawet planeta Ziemia, jedyna planeta podksiężycowa we wszechświecie, na której Rosjanie jeszcze nie rządzą?

Co więcej, prawdopodobnie z przyczyn, które wkrótce zostaną przezwyciężone!

Kapitan Augustyn śpiewał z zapałem;

Wiedzcie, że będziemy chronić i poszerzać naszą ojczyznę,

Podarujmy ocean nieskończonej miłości...

Pod flagą zjednoczonej, świętej Rosji -

Niech moi potomkowie bawią się śmiechem!

I w ostatnim wersecie coś zapłonęło w zbiorniku. Rakieta powietrze-ziemia staranowała dach radzieckiego czołgu i eksplodowała w środku.

Załoga z pięknymi dziewczynami została rzucona w dziki, wirujący, ognisty i metaliczny wir.

Andriej widział, jak naród radziecki walczył z samurajami. Żeńska załoga czołgu, składająca się z czterech dziewcząt, na przestarzałym T-34-85 wyrusza do walki z japońskimi mastodontami. Jednak ich odwaga i bohaterstwo stoją w sprzeczności z techniczną wyższością samurajów. Oto pojedynek japońskiego czołgu "Tanako" z bronią 88 mm, skopiowaną z niemieckiego "Tygrysa". Jest lepszy od pojazdu radzieckiego pod względem przedniego pancerza i uzbrojenia. Tylko na pokładzie istnieje ryzyko, że zostaniesz trafiony.

Dziewczyna-kierowca Nicoleta naciska bose stopy na pedały i manewruje, aby uchronić się przed trafieniem ciężkim japońskim pociskiem lecącym z prędkością ponad kilometra na sekundę. Dziewczyna dotyka bosymi obcasami samochodu, choć na zewnątrz nie jest jeszcze zbyt ciepło. Jest dopiero 1 maja, a na Syberii toczą się walki, miejscami leży śnieg. Ale wojowniczka wie, że tylko w ten sposób, pozbywając się butów, zdobędzie wrażliwość, która pozwoli jej zjednoczyć się z maszyną. A wtedy potężniejsze działo ciężkiego, sześćdziesięciopięciotonowego czołgu wroga będzie bezsilne.

Mija japoński pocisk, a Nicoleta mamrocze pod nosem:

- Kto jest przyzwyczajony do walki o zwycięstwo... Niech śpiewa z nami...

Angelina jest strzelcem, jest też z gołymi nogami i urocza. Jest taką rudą, z włosami w kolorze świtu. Celuje i strzela... Trzeba strącić wroga poza zasięg wzroku... Jej pocisk trafia w jarzmo działa - świński pysk, potrząsając wrogiem. Nie, nie potrafią jeszcze przebić 200 milimetrów w czoło, ale pokazali, że strzelają celniej. A prędkość ich radzieckiej maszyny rośnie. Jest na ostatnim biegu, a Nikoleta udało się nawet dokręcić silnik diesla.

Dowódczyni załogi Natasza, naturalna blondynka, jest również bardzo piękna zarówno w sylwetce, jak i twarzy z męskim podbródkiem. Łączy obowiązki radiooperatora, co pozwoliło zmniejszyć załogę z pięciu do czterech osób i zwiększyć ładunek amunicji w zbiorniku.

Szarżuje jasnowłosa Sophia. Tutaj wszystkie cztery dziewczyny są piękne i mają minimum ubrań: aby było wygodniej. Ponadto zbiornik nagrzewa się podczas ruchu i nagrzewa się w środku.

Angelina mówi z uśmiechem:

- Naród i armia są zjednoczeni!

Japoński samochód znów pluje, ale nie może uderzyć. Chociaż strzela przy użyciu doskonałej optyki. Dziewczyny zaśpiewały chórem:

To jest dla nas słowo Ojczyzna,

Wielka, niekończąca się Rosja...

Dziewczyny są po prostu najwyższej klasy

A główny Stalin jest naszym bohaterem-mesjaszem!


W kraju sowieckim powiewa czerwona flaga,

A pionierzy śpiewają w swoim chórze...

Życzymy naszej Ojczyźnie wszystkiego najlepszego -

Będzie miejsce w promiennym raju!


Wyniesiemy ZSRR ponad świat,

Będzie przykładem dla wszystkich na wieki...

Na próżno zły pan obnaża zęby,

Niech spełni się rosyjski sen!


Rosjo, jesteś piękniejsza w świetle wszystkiego,

Nie ma piękniejszego kraju na świecie...

Mamy równego Polaka, wąsatego Czecha,

Ojczyzna da ludziom szczęście!


Kochamy nasz kraj całym sercem,

Mimo wielu problemów...

Za moją Rusę umrę z radości,

Archanioł spotka mnie surowym spojrzeniem!


Jak dobrze jest nam żyć w pokoju na świecie,

Wojna jednak znów jest na progu...

A życie jest cienkie jak jedwabna nić,

I nawet bogowie są bezlitośni dla ludzi!


Błagam Cię Chryste, przebacz mi,

Że jest grzeszny i nie ma czystego serca w wierze...

A ja nie mam nawet dwudziestu lat -

A śmierć już puka do naszych drzwi!


Nie zrywaj świętego sznura,

Gorąco prosiliśmy Boga, aby był wierny...

Obiecał: obalę szatana -

I służycie Matce Rosji!

W ostatniej linii Angelina wbiła pocisk bezpośrednio w bok japońskiego "Tygrysa", w tyłek między kadłubem a wieżą. Amunicja eksplodowała, a czołg zaczął się rozdzierać. Dziewczyny piszczały z radości. I mają nowego wroga - japońską "Panterę". Samochód jest szybki, któremu również spieszy się, aby się zbliżyć.

Nicoleta krzyknęła:

- Trąbka nas wzywa!

I pociągnęła za dźwignię. Japończycy zachowali się odważnie, ale lekkomyślnie. Pomimo szybkostrzelności działa i obecności stabilizatora hydraulicznego, samuraj nie strzelił wystarczająco celnie - chybił. A dziewczyny, rozluźniwszy ziemię, przebiły ją na prawą burtę. I zakrzyknęli zgodnie:

- Ale Pasaran!

Zatem trzeci czołg wychodzi im na spotkanie. Potrząsa działem bagażnika kal. 128 mm. Ale to nie przeszkadza dziewczynom ani trochę. Poruszają się ze wszystkimi prędkościami, a ich czołg nawet skacze jak skrzydlaty. A wojownicy śpiewają ile sił w płucach:

- Nasza bohaterska siła... Siła ducha i siła woli!

I wtedy Angelinie, rudowłosej dziewczynie w samym kostiumie kąpielowym, udaje się strzelić tak, że jej pocisk trafia w działo wroga. Japończyk po prostu to przyjął, stracił pysk i stał się bezradny. A teraz nawet potężna wszechstronna obrona mu nie pomoże. Wirtuoz Angelina wbiła pocisk w dolną część kadłuba - pomiędzy rolki. A japoński osiemdziesięciotonowy mastodont zaczął się rozdzierać i rozpadać na kawałki. Jego wieża nadal trzymała się przez jakiś czas, po czym oderwała się i skręciła odcięty kikut.

Załoga czołgu złożona wyłącznie z dziewcząt śmiała się i śpiewała:

- Wojownik ma bohaterski wygląd, kogokolwiek chcesz pokonać - za jednym zamachem!

Kolejną ofiarą wojowników stało się działo samobieżne z armatą 310 mm. Dziewczyny z Terminatora śpiewały:

- Kalina, kalina, och, co za kalina, kalina!

A Angelina wysłała pocisk w sam brzuch pistoletu. Japońskie działo samobieżne eksplodowało i tylko rolki z gąsienic rozproszyły się we wszystkich kierunkach. Najwyraźniej samuraj nie spodziewał się czegoś takiego!

W rosyjskich wioskach są odważne kobiety!

Natasza nawet zaśpiewała swoim promiennym głosem:

W naszej Rosji są kobiety,

Jak łatwo jest latać samolotem...

Co jest najpiękniejsze we wszechświecie -

Żartobliwie zabij przeciwnika!


Urodzili się, aby zwyciężać -

Na chwałę Rusi przez wieki!

W końcu nasi pradziadkowie -

Natychmiast zebrano dla nich armię!

A piąty pojazd japońskiej Pantery otrzymał pocisk w gąsienicy i z powodu bezwładności wprawił w ruch Tygrysa Samuraja. W ten sposób jeden radziecki prezent wysłał dwa japońskie mastodonty do następnego świata.

A Rosjanki wciąż walczą w powietrzu. Na przestarzałym Jak-9 pilot Maria wykonuje fantastyczne zwroty, nieustraszenie rzucając się na japońskie komary odrzutowe.

Maria jest bardzo piękną dziewczyną - miodową blondynką, która również walczy w tym samym kostiumie kąpielowym. Taka jest ich moda: cały rząd dziewcząt, które nawet zimą starają się przeżyć, mając minimum ubrań, chodząc i walcząc boso. Ale to jest takie skuteczne. Nagie ciało czuje technikę, nigdy nie poczujesz tych stalowych i skrzydlatych koni w kombinezonach.

Oto spadający japoński myśliwiec, pozostawiając za sobą dymiący ogon. A dziewczyna mówi:

- Rosyjski rycerz na kolanach dzikusów,

Zmieszczę wrogów Ojczyzny z powierzchni Ziemi!

I to pomimo przytłaczającej przewagi wroga pod względem broni, szybkości, a może nawet zwrotności. Ale siły wyższe faworyzują piękne dziewczyny. A wojowniczki dokonują prawdziwych cudów na niebie i na ziemi, nawet używając przestarzałej broni.

I tak Maria, wykonując najzręczniejszy manewr, kładzie się na skrzydle i prześlizguje się pomiędzy dwoma japońskimi odrzutowcami. I wysyła pociski powietrzne, podpalając ogony imperialnych pilotów. Choć samuraje są silni w powietrzu, nie mają czasu na reakcję na tak zwinne ruchy. Bo samolot i sam pilot to w zasadzie jedna całość. Tańczy między strumieniami armat powietrznych, jak tancerka między kobrami.

Na tym właśnie polega specjalna metoda treningu - dziś walczysz z Japończykami, a jutro skopiesz tyłki Niemcom.

ANKIETER W FURER-4

A teraz Alvina zauważyła niemiecki czołg w kształcie piramidy poruszający się po zaspie. Najnowszy pojazd z armatą 105 mm. Ma bardzo dużą powierzchnię kontaktu z glebą, a przy tym nie posiada tacy. Dzięki temu czołg ten ma wysoką zwrotność, nawet lepszą niż trzydzieści cztery. Dobra szybkostrzelność, zasięg i celność armaty półautomatycznej z doskonałą optyką czynią ten czołg królem na polu bitwy. Najważniejsza jest nieprzenikalność, nawet jeśli strzelasz z boków i zza zasadzki.

Alvina pobiegła za niemieckim samochodem. Bose stopy są lekkie i nadają się do tupania po śniegu. Może więc jest miło. A młoda wojowniczka w zasadzie nadal jest dziewczyną. Bardzo chce skakać i przewracać się.

Ale teraz ona... Niemiecki czołg się zatrzymał. Jest trochę przed bosym wojownikiem, a lufa się trzęsie. Blond terminator przyspiesza jej bieg. Teraz może być ciekawie. Jak się okazało, faktycznie się zaczęło. Jeden wąsaty Fritz chciał zapalić.

Nic dziwnego, że mówią: palenie skraca życie! W tym przypadku należy to rozumieć jako prawdę nieomylną.

Tak więc, zanim papieros w ogóle się zepsuł, a Fritz ukrył się w zbiorniku, Alvina rzuciła odłamek lodu gołymi palcami swoich wyrzeźbionych nóg. A końcówka przebiła faszystę bezpośrednio w tętnicę słoneczną. Fritz, krztusząc się krwią, zaczął się obwisać. Pokrywa włazu znajduje się na rufie i jest chowana, aby nie tworzyć wrażliwych miejsc w pancerzu. I nie oszukujmy się, dla nazistów nie jest to miłe.

Krew jest gorzka, zwłaszcza jeśli sam ją przelejesz! A faszysta wylał nie tylko prawdę, ale także płonące łzy.

Drugi nazista wystawił głowę z włazu... Albina rzuciła w niego kamykiem. Rzuciła go ręką, ale jednocześnie bardzo celnie, tak że odłamek się rozbił. A w piramidalnym zbiorniku najnowszej konstrukcji znajduje się tylko dwóch członków załogi. Ponieważ wszystko jest zautomatyzowane, a samą maszyną steruje się za pomocą joysticka. No cóż, bardzo podobne do tych stosowanych w konsolach do gier.

Alvina wyrzuciła zwłoki Niemców i gwiżdżąc powiedziała:

- Zwłoki wroga ładnie pachną, ale nadal śmierdzą! Zwłoki przyjaciela nie śmierdzą, ale śmierdzą!

Po takim retorycznym wyrażeniu wojowniczka i młoda czarodziejka Eros ruszyły swoim czołgiem w poszukiwaniu celów. Najwyższy czas upolować faszystowskie stworzenia. W przeciwnym razie ci Krauci dotarliby do końca wszystkich.

Alvina czuła, że wkrótce natknie się na kolumnę czołgów. Zbiornik-piramida, cokolwiek by nie powiedzieć, jest wciąż rzadkością. Będziesz musiał więc rozprawić się z wyraźnie słabszym wrogiem, więc uważaj na Krautów.

I tu nadchodzi kawalkada. Cztery czołgi "Tygrysy"-3 - "Tygrysy Królewskie" z małą wieżą i zwartym układem. Coś na kształt "Pantery"-2 w powiększeniu. Trzy czołgi Tiger-2 i sześć pojazdów Lev-2. To daje w sumie trzynaście. Spośród nich najbardziej niebezpieczne są "Lwy"-2 z armatami 105 mm.

Ale piramidalny czołg ma działo o długości lufy 100 EL. A to oznacza, że ten czołg jest najfajniejszy i najstraszniejszy.

Tutaj Alvina celuje z pistoletu w idącego przed siebie "Lwa". Młody wojownik pamięta techniki magiczne. Trzeba dokładnie dopasować połączenie doczołowe pomiędzy wieżą a kadłubem. Wtedy nawet z nieosiągalnej odległości wrogi pojazd rozdzieli się.

Pocisk wydaje się lecieć bardzo wolno. A teraz kanciasty pysk świni "Lew" z wypukłą wieżą pęka i zaczyna eksplodować.

Alvina zaśpiewała z radością:

- Będziemy walczyć o jasne jutro... Pocałujmy się!

I automatyczne działo samo się naładowało. Wojowniczka-czarodziejka wystrzeliła ponownie, używając swoich wdzięcznych palców u nóg. A inny ranny "Lew" przechylił się i wstał.

Alvina wzięła go i zaśpiewała ponownie:

- Falanga - sto legionów! Falanga nie ma nic przeciwko nim!

Oto, co oznacza magiczny talent! I nauka magii stosowanej. Czarodziejka sama wszystko czuje i widzi. Ciało reaguje wcześniej niż umysł.

Zręczne przekręcenie i kliknięcie. A czwarty "Lew" znalazł już smycz w Hadesie.

Pozostałe niemieckie czołgi otworzyły ogień. Jeden pocisk trafił nawet w Żółwia, ale prawie cały odbił się rykoszetem. Bardzo pochyły pancerz w piramidalnym zbiorniku. A oto piąty "Lew" wchodzący do trumny z roztopionych trocin.

Alvina nawet zaśpiewała kpiąco:

- Cóż, jeśli robisz wódkę nie z trocin. Na kacu Krauci mają przy sobie sto butelek!

A dziewczyna wybuchnie śmiechem...

Teraz uderzyli ją ponownie, ale było to tylko dzwonienie i niezbyt ogłuszające. A oto ostatni "Lew" wpędzony w ognistą kramę. Najbardziej niebezpieczne są pociski lwowskiej armaty 105 mm. "Tygrysy" mają działa kal. 88 mm, które będą słabsze pod względem penetracji. Ale są one również niezwykle niebezpieczne dla T-34-85, szczególnie biorąc pod uwagę obniżoną jakość opancerzenia pojazdów radzieckich.

"Tygrys"-3 jest najlepiej chroniony, ale nie jest w stanie oprzeć się armacie 105 mm "Żółwia". Alvina znów strzeliła z bosej stopy. Mimo dystansu czterech kilometrów ani razu nie chybiła.

I oddała kolejny strzał w "Tygrysa"-2 w zmodernizowanej modyfikacji z różowym językiem. Niemiecki czołg zaczął eksplodować niczym pudełko fajerwerków. Co więcej, kawałki pudełka ponownie eksplodowały w powietrzu, rozpryskując się na małe kawałki.

Strażniczka była w świetnym nastroju i zaczęła śpiewać;

W świecie elfów jest też smok,

Trzepocze jak skrzydlaty sokół...

Jeśli wróg jest skazany na bitwę -

Po prostu nie będzie lepiej!


Jeśli kraina snów jest jeszcze piękniejsza -

Gdzie jesień to także złoty strumień...

A szatan śmieje się głośno,

Jego również prosimy o wiedzę!


Uwierz mi, troll też nie jest złoczyńcą,

Kalkulacja klonowa z pachnącą czeremchą...

Zabij w sobie gniew, rycerzu -

Zostań w głębi serca wielkim humanistą!


Piękno i piękno w terenie -

Stosy królów mienią się złotem...

Bieganie boso po łące,

Dobrze chłopakom w ciepły maj!


A czego chce czarownik?

Zeskrob na jasnym płótnie...

Deszcz cięższy na ziemi,

Żeby było po prostu nieporównywalnie!


Zbierzemy ze świata pył pereł,

Stań się rosą, najjaśniejszym szmaragdem...

Bajka okaże się historią prawdziwą,

A rzeczywistość stanie się cudownym cudem!


Często otaczają nas kłamstwa,

Kłamstwa czasami rozkwitają wspaniale...

Wrona biegnie przez pole -

Piekło zagraża cudowi raju!


Kto jest wielki w Ojczyźnie, a kto mały,

Urodziliśmy się po prostu giganci!

Wszechmogący wyznaczył nam drogę,

Gdzie są flamingi, w piórach pelikanów!


I osiągniemy takie wyżyny

Jakiej wielkości nie znamy!

Naszą dewizą jest uczciwość i wzniosłość,

W szczęściu Abel zostaje zniszczony przez Kaina!

ANKIETER W FURERA -5

Ale wiarą można przenosić góry. Tutaj przed nami pojawiły się licencjonowane modele Panther-2 wykonane z modeli niemieckich. Są nieprzeniknione dla radzieckiej armaty umieszczonej w czole, posiadają pochyły pancerz o grubości 150 mm. Ale sama Alvina jest na celowniku. A dziewczyna strzela prosto w gąsienicę. Otrzymawszy trafienie, "Pantera"-2 odsuwa się na bok i taranuje sąsiada. I oba pojazdy z armatami 88 mm eksplodują. Znajdujące się w nich pociski reagują na wstrząs mózgu.

Alvina ćwierka z zadowoleniem:

- Wynik to dwa - zero na naszą korzyść! Otwieram konto!

A wojowniczka nadal strzela, jest niesamowita w swoim bikini. A co najważniejsze, w zbiorniku jest tylko ona i kierowca Nicoleta, która tak subtelnie wyczuwa swój samochód gołymi podeszwami. Zgromadzili jednak tonę pocisków i są w stanie zadać śmiertelny ogień o sile huraganu. A gołe szpilki dziewcząt dosłownie brzęczą i czerwienieją od napięcia i skakania!

Alvina ponownie jednym strzałem przebija gąsienicę, zderza dwa japońskie czołgi i mówi:

- Zwiększamy prowadzenie: cztery zero!

Jaka piękna jest ta dziewczyna. Ma w sobie tyle wdzięku i dowcipu. Znów wkłada nabój do zamka, strzela i mówi:

- Rycerz rosyjski nie jęczy z bólu...

To prawda, ale Japończycy mają powód do narzekań: ich dwa czołgi ponownie się zderzyły.

Alvina chichocze i dodaje:

- Jego nuklearny miecz nie jest straszny!

I znowu strzał, po którym zderzają się dwa kolejne japońskie samochody. Co za dziewczyna: prawdziwa, wyjątkowa wojowniczka. Alvina mruga do siebie w lustrze. Świetnie się bawi. Przecież robi dobry uczynek: wyzwala swój kraj. I jak bardzo chciałaby teraz wielokrotnie zwiększyć swoją siłę.

Dziewczyna Terminatora śpiewa:

- Nie utonie w czarnej dziurze!

I strzela w taki sposób, że japoński czołg zostaje wyrzucony w górę i zderzają się trzy pojazdy na raz.

Alwina dodaje:

- Jest w plazmie, jego duch się nie wypali!

Trzy kolejne samochody zderzają się w wyniku jednego uderzenia na torze. Taka właśnie jest fajna Alvina - wojowniczka najwyższej klasy.

A dziewczyna nadal robi sobie jaja, a nawet pochyla się nad zbiornikiem z wściekłością i pasją.

Tutaj ponownie wypluwa pocisk, który trafia wroga z matematyczną precyzją.

To sprawia, że dziewczyna jest jeszcze bardziej podniecona. Jej wściekłość staje się niezmierzona, a jej męstwo przekracza wszelkie pochwały.

Pocisk znów leci, tworząc ofiary, a łowczyni zaczyna śpiewać:

- Pod pretekstem...

Wypaliła ponownie i entuzjastycznie mówiła dalej:

- Cele humanizmu!

Znów celnie i po mistrzowsku uderzając z dużej odległości i nie przestając śpiewać:

- A więc ten raj...

Potem znów celny strzał i trzy płonące czołgi.

- Buduj na ziemi!

Potem następuje kolejne ujęcie i kontynuacja wirtuozowskiego śpiewu:

- Clinton przeszedł na ścieżkę faszyzmu...

I znowu wbudowany hit:

- Świątynię wzniósł drań szatana!

Dziewczyna była coraz bardziej podekscytowana. Choć walczyła z Japończykami, śpiewała o Ameryce:

- Gdzie kiedyś bawiły się dzieci...

I znowu celny strzał pchający czołgi. I kontynuacja:

- Urosła góra krwawych ciał!

Dziewczyna odwróciła się i z niesłabnącym entuzjazmem mówiła dalej:

- Nie ma bardziej przerażającego miejsca na świecie!

I znowu strzał, tym razem przeciwko sobie licencjonowane Tygrysy-2.

- Świat ulega ponownemu podziałowi!

Strażniczka nadal śpiewała z entuzjazmem:

- Krew dziecka spływa mu po policzku!

A podczas dalszego strzelania kontynuuje:

- Jego życie zostało przerwane!

I znowu uderzając Japończyka, kontynuuje:

- Dziewczyny opadły głowy!

I znowu, unikając muszli, diabelskiej dziewczynie udaje się strzelić i zaśpiewać:

- Jej matka płonie w pobliżu!

Dziewczyna, kontynuując strzelanie, śpiewa dalej:

- Dzień i noc bombardują nieustannie!

Alvina uderzyła ponownie i mówiła dalej:

- Szkoda bez wstydu!

Rudowłosy diabeł nacisnął ponownie i mówił dalej:

- Z faktu, że Clinton został żigolo!

I miażdżąc przeciwników, dokończył werset:

- Cały kraj umiera!

Alvina jest wspaniała w swojej urodzie i żartobliwości. Jej ujęcia są po prostu czymś wyjątkowym i wyrazistym - jeśli tak można opisać lot pocisku. Rudowłosa dziewczyna, to prawdziwy cud.

I jej głos rozdzierający przestrzeń:

-Podobnie jak naziści, żołnierze NATO....

Alvina mówiła dalej z entuzjazmem:

- Eksterminują kobiety i dzieci!

Wojownik dodał entuzjastycznie:

- Źli kaci i przeciwnicy!

Po czym wojowniczka ciąła z całej siły i wystrzeliła cztery czołgi na raz.

- Nie można zakładać łańcuchów na Słowian!

Wojownik mówił dalej z entuzjazmem, coraz bardziej podekscytowany:

- W nocy i z dużej odległości!

Alvina z coraz większym entuzjazmem rozdzierała wrogie czołgi i śpiewała:

-Możecie bombardować Serbię!

Pasja wojownika stawała się coraz bardziej intensywna:

- Ale zemsta przyjdzie na wandali!

I koniec wersetu z nowym zderzeniem czterech czołgów od uderzenia w jeden tor.

- Mocno pokonamy barbarzyńców!

Alvina znów strzeliła z uśmiechem, obnażając kły:

- Nas, Słowian, jest trzysta milionów!

Grzmiący strzał i kontynuacja:

- Zawsze umieliśmy walczyć!

Tym razem jednym strzałem zniszczono tylko trzy czołgi, ale aż dwa czołgi "Emperor" zostały zniszczone!

I przeszywająca piosenka, kołyszące słowa:

- Hitler został wyrzucony w ciemność Sodomy!

A potem z dowcipem i taktem. A także bystrym okiem:

- Kopnijmy też Clintona w bok!

A jakie piosenki roją się w głowie Alviny, dziewczyny Terminatora:

- Jeśli wszyscy połączymy ręce!

Po czym dziewczyna zaczęła śpiewać jeszcze przenikliwie:

- Możemy zmiażdżyć Pentagon!

A wystrzeliwszy tak, że eksplodowało pięć czołgów naraz, dokończyła:

- Obudzimy się z zapomnienia piekła! Nie można zabić naszej dumy z NATO!

Zatem i czołgi dobiegły końca. Alvina zrobiła swoje namiętne oczy i mruknęła z przeboju:

- A ja kocham dziewczyny, zbiorę je razem... Poprowadzę je wzdłuż liny surfingowej!

I znowu dziki śmiech. Strażniczka mrugnęła do kogoś w jej celowniku. A potem zatrzymała samochód i czekała na przybycie zestawu bojowego. Pochwaliła Nicoletę:

- Poruszałeś się bardzo dobrze, nigdy nas nie trafiono!

Blondynka skromnie odpowiedziała rudowłosej:

- Na pewno nie w ten sposób. Kilka razy pociski trafiły w nas, ale odbiły się rykoszetem. Na szczęście pancerz T-34-85 jest utwardzany powierzchniowo i dość dobrze rykoszetuje!

Alvina zauważyła z promiennym uśmiechem na ustach:

- Amerykańskie czołgi mają bardziej lepki pancerz i gorzej rykoszetują. A teraz natkniemy się na część okupowanego terytorium USA.

A leśniczka spojrzała na młodego kierowcę Komsomołu, który dostarczał amunicję. Młody człowiek zarumienił się ze wstydu, a Alvina położyła mu rękę na kolanie i potarła jego nagą skórę, gdyż chłopiec miał na sobie szorty. Zarumienił się mocniej. Alvina oblizała pełne usta, jakby zobaczyła luksusowe danie. Przystojny komsomoł, jeszcze bez brody, z rumianą twarzą, może dziewica, jakże to kuszące dla diabła. A ona przylgnęła do niego. Bez skrępowania wiruję w zmysłowym wirze. Podczas ładowania Alvina pracowała bezinteresownie, z pochyloną głową. Potem wstała i z rozkoszą oblizała wargi, warcząc:

- Jak cudownie jest być z tobą, jesteś moim bohaterem!

I znowu wojownik wskoczył do zbiornika, aby nadal być bohaterem przeciwko Japonii. Armia Czerwona już zbliżała się do Władywostoku. Świat się zmienił i stał się bardziej zły. Tak, ZSRR przegrał drugą wojnę światową z powodu Führera. Ale ZSRR podnosił się teraz z kolan.

I tak Alvina wkroczyła do bitwy z japońskimi działami samobieżnymi w czołgu. I znowu strzela, nie chybiając. Ale z działami samobieżnymi jest trudniej, ponieważ stoją one w bezruchu. Ale czy to może zmylić rudowłosego diabła? Nie ma mowy! Wysyła pociski z coraz większą wściekłością. Oto licencjonowany "Sturmtiger", eksplodował, a jego fragmenty rozsypały się w różnych kierunkach, przewracając się i niszcząc resztę dział samobieżnych.

Alvina obnażyła zęby i zaśpiewała:

- To wszystko, to wszystko! Dziewczyna stała się Szatanem!

A tu znowu strzał w brzuch armaty Sturmtigera. I pękła jak bańka, rozpadając się na wiele fragmentów. Kilka z nich prawie dotarło do radzieckiego czołgu. Nikoleta zręcznie manewrowała, aby uniknąć trafienia pociskami, z których niektóre ważyły cztery cetnary. Alvina próbowała jednak wyprzedzić wroga.

Oto amerykański, licencjonowany Patton. Z niego fragmenty rozpraszają się we wszystkich kierunkach.

Alvina uśmiecha się i ryczy:

- Hymn Ojczyzny w sercach i ucieleśnienie w snach!

Alvina strzela i uderza ponownie, znów błyszcząc zębami...

Ale samoloty szturmowe wroga pojawiają się z góry. Kołyszą się podczas ruchu, a rakiety są zawieszone na skrzydłach. Alvina bez skrępowania strzela do wroga z armaty 85 mm. Po otrzymaniu "prezentu" samurajski samolot szturmowy zostaje rozebrany na kawałki i uderza odłamkami kilkanaście samolotów lecących w pobliżu.

Alvina wzięła go i zaśpiewała:

- I samuraj poleciał na ziemię... Pod naporem stali i ognia!

I znowu ofiarą padł wyprodukowany na niemieckiej licencji Sturmtiger z wyrzutnią rakiet 400 mm.

I jak eksploduje, jakby spadała bomba próżniowa. Ale są fajniejsze samochody. Na przykład nie najbardziej rozpowszechniony "Sturmmaus" - z armatą rakietową kal. 650 mm. To naprawdę broń i maszyna ważąca dwieście ton. Aż strach na nią patrzeć.

Ale Alvina cieszy się tylko, że spotkała się z taką mocą. Tylko strzały z takiej armaty są niezwykle niebezpieczne. Nawet jeśli trafi z odległości stu metrów, może zburzyć wieżę. Ale wojowniczka wysłała pocisk na dużą odległość po łuku, zdając się na swoją intuicję. A prezent przeleciał w powietrzu i wbił się w sam środek pnia. I jak grzmi Sturmmaus. Fragmenty latają we wszystkich kierunkach, a czołgi i działa samobieżne są wyrzucane na wysokość kilkudziesięciu metrów. To było tak, jakby skorupa ziemska otworzyła się i spod ziemi wyskoczyły wściekłe demony.

Rozpętuje się tornado ognia i stali, wirujące i niszczące wszystko.

Alvina wzięła go i zaśpiewała z entuzjazmem:

Jest na świecie wspaniały, wspaniały kraj,

W którym dzieci żyją szczęśliwie i w obfitości!

Niech urodzi się w ferworze pracy,

Ale stała się najlepsza na całej planecie!


Przecież jesteś moją drogą Ojczyzną,

Kraj wielkich jezior i gigantów!

Narody naszej Ojczyzny są rodziną -

I oczywiście dziwne jest jej nie kochać!


Rosja jest największym z krajów -

Niech wszechświat będzie pod tobą!

Ale potem nadciągnął huragan śmierci -

Co się stało z moją świętą Ojczyzną!


Przetoczył się przez nią brutalny faszyzm,

Miasta spłonęły, a wsie pozostały w popiołach...

Podły rewanżyzm obnażył zęby,

Szczęśliwe dni ojczyzny minęły!


Ale Rosjanie nie musieli tracić ducha,

Jak sól ziemi, kwitnąca Ojczyzna!

Zbierzemy silną armię do bitwy -

Nadchodzi era - szczęście, komunizm!


Odparliśmy atak złej hordy,

Rozbili Turków, Polaków też pobili...

Szedły legiony szatana

Pokonamy deszcz, burzę i błoto pośniegowe!


Dojdźmy do Berlina - chociaż faszyzm,

Udało się zjednoczyć z zagranicą...

I popłynęły strumienie krwi,

Twarze na ikonach stały się smutne!


Uwierzcie mi, moi ortodoksi,

W raju Bożym będzie miejsce dla upadłych,

Rosji nie można ukraść za ruble -

Patrzę na Jezusa z modlitwą!


Wierzę, że przyjdzie i wzejdzie świt,

Rosyjska flaga będzie świecić nad światem!

Wszyscy ludzie są jak jedna rodzina,

Podły brat Kain jęczy w Gehennie!


Bóg Wszechmogący wskrzesi wszystkich umarłych,

I wzniesie się ponad gwiazdy Wojny Ojczyźnianej!

Planeta jest monolitycznym kolektywem,

Choć jeszcze niedawno tlił się dym!


Krawędź wszechświata, wiedz, że jesteś wojownikiem,

Osiągnij granice kosmicznego wojownika!

Zapasy to prawdziwy raj

Jeśli w bitwach Rosjanin zwycięży!


Dzieci się urodzą, synowie odejdą,

Zostaniesz dziadkiem - wiecznie młodym ciałem!

Rycerz wiary będzie spokojny na zawsze,

Bez liczenia, gromadząc życie księżyca!

ANKIETER W FURER-6

Dziś ważny dzień: 23 lutego 1947 r. Wojska radzieckie prawie całkowicie zajęły Alaskę i wkroczyły do Kanady. Walczą tam także wybitni wojownicy. Na przykład syberyjskie dziewczyny na przestarzałym, ale wciąż sprawnym T-34-85.

Dokładniej, pojawiły się tu znane już cztery dziewczyny służące rosyjskim bogom: Alena, Alwina, Natasza i Nikoleta. Zabroniono im używania magii, więc zmuszeni byli walczyć jak zwykłe załogi czołgów. Ale dziewczyny i tak się wyróżniały. Walczyli tylko w bikini, a gołe nogi dziewczyny nie bały się mrozu.

Inni radzieccy żołnierze byli zdumieni: na Alasce jest zima, a urocze dziewczyny biegają boso po zaspach i wcale nie jest im zimno.

Ale wspaniała czwórka wiedziała, co robi. Ich nagie podeszwy stykały się ze śniegiem i przenosiły energię Matki Ziemi na ich figurowe ciała. To dodało wojownikowi siły...

Tundra, zaspy śnieżne, wieczna zmarzlina. Radziecki czołg, stosunkowo wysoki, o przestarzałym układzie. Jego lufa jest dość duża i gruba. Alena wisiała na nim, trzymając pień bosymi stopami i dłońmi grabiąc zaspy śnieżne. Więc dziewczynie: służącej Beloboga podoba się to bardziej. Bawi się na śniegu...

Amerykańskim żołnierzom też jest zimno. Nie bez powodu Rosjanie osiągają wielkie sukcesy zimą. Tradycyjny Sherman nie został jeszcze wycofany z produkcji. W USA stawiają na ilość. W każdym ataku i kontrataku biorą udział liczne czołgi i działa samobieżne. Sherman 5 M nadal może konkurować z T-34-85, a nawet jego długolufowe działo jest nieco bardziej przebijane przez pancerz ze względu na długą lufę. Dziewczyny mają więc przed sobą trudne zadanie.

Teraz ich czołg posuwa się do przodu, a Natasza siedząca za kierownicą samochodu zręcznie manewruje: starając się unikać trafień. A muszle skaczą zarówno w górę, jak i w dół, jak drapieżne piranie, szybując w powietrzu. Staraj się ich unikać. Trzeba powiedzieć, że ze względu na brak pierwiastków stopowych jakość pancerza radzieckich czołgów jest słaba i nie zapewnia odpowiedniej ochrony.

Ale Alvina, która uciekła z faszystowskiego obozu, zaczyna strzelać. Widzi wszystko w najdrobniejszych szczegółach i bardzo wyraźnie. Mentalny obraz Shermanów i Pershingów czających się w zasadzce. Dokładny sługa Czarnoboga, strzelający do drżącego samochodu, pozbawionego stabilizatora hydraulicznego. Tutaj Niemcy mają zainstalowane stabilizatory hydrauliczne zarówno na "Faraonie", jak i "Lwie", które zwiększają skuteczność strzelania podczas jazdy. A Amerykanie mają stabilizatory hydrauliczne na wszystkich czołgach, z wyjątkiem najcięższych, gdzie jest to trudniejsze ze względu na duży kaliber działa.

Pod tym względem radziecka konstrukcja czołgów pozostaje wyraźnie w tyle. Nawet T-54 nie posiada stabilizatora hydraulicznego zwiększającego skuteczność ognia. A co z wcześniejszym modelem?

Ale na czele czołgu sama Alvina jest diabłem o bajecznej urodzie. I wszystkie cztery dziewczyny: po prostu cudowne. Opierają się gołymi nogami o zbroję i łapią doznania mentalne, jakby były królowymi światła. Cóż to za magiczne dziewczyny: potrafią i dużo wiedzą.

Alvina strzeliła i zaśpiewała ze współczesnego romansu:

- Nie wiem, co się stało... Śmiech dziecka jest bardzo głośny... A bose dziewczynki już biegają po kałużach!

Trafiony Pershing zaczął dymić, wydzielając śmierdzące pierścienie. Wirowały jak jadowite węże. A Alvina mrugnęła do swoich partnerów, Alena rzuciła muszlę. Natasza, pokojówka Peruna ostrzegała:

- Czyha tu najnowsze działo samobieżne "Lincoln" z 32-funtową armatą... Trzeba uważać.

Wszystkowiedząca Nicoleta natychmiast zaczęła bełkotać:

- Działo samobieżne "Lincoln" jest amerykańską licencyjną kopią angielskiego działa samobieżnego "Tortilla". Charakterystyka broni : przedni pancerz 228 milimetrów. Działo ma kaliber 94 mm, porównywalny z siłą przebijania pancerza Królewskiego Tygrysa. I jeszcze trzy karabiny maszynowe...

Alvina brutalnie odcięła partnerowi, a nawet próbowała poruszyć gołą piętą w nosie, krzycząc:

- Znam siebie!

Nicoleta zachichotała, gdy zauważyła:

- To wspaniale, gdy masz wiedzę... Ale w technologii jestem arcymistrzem, a ty jesteś w wiedzy o złu!

Alvina wystrzeliła ponownie, odrywając wieżę od Shermana i wstając, zauważyła:

- Moja wiedza jest bardziej fundamentalna, bo zło też bierze się z technologii. I radzę ci lepiej - nie wyróżniaj się!

Alena, w celu wygaszenia śmieci po warzeniu, zaproponowała:

- A teraz pozwól mi się zastrzelić!

A służąca, a raczej córka Białego Boga pokazała, że dominujące dobro wcale nie przeszkadza jej w strzelaniu. Co więcej, uderzaj bez chybienia. Wojownicy walczą tutaj na najwyższym poziomie.

Dziewczyny przesuwają swój czołg i posuwają się naprzód. Ale jednocześnie nie zapominają śpiewać.

Alvina rozpaliła ogień bez "mleka":

- Pod świętością...

Alena kontynuowała, również strzelając:

- Wolność!

Natasza, potwierdzając strzelaninę, zwięźle powiedziała:

- Na świecie!

Alvina, strzelając bez śladu podania, ciągnęła dalej:

-W przyjaźni!

Alena piszczy, mocz:

- W szczęściu...

Natasha, zapętlając, kończy:

- I miłość!

Alvina kontynuuje z patosem na całe gardło:

- W jasnym promieniu...

Alena, strzelając, podnosi:

- Ludy się łączą...

Natasza chłodno strzela i dodaje:

- Aby rozproszyć nadchodzącą ciemność!

Alvina, kontynuując strzelanie, mówi:

- Ruś, wszystkie kraje świata...

Alena zwolniła i nadal wypędzała zachwycający patos:

- Obrona!

Natasza, również wykonując rzut szermierczy z pociskiem, mówiła dalej:

- Od inwazji...

Alvina wystrzeliła i syknęła:

- Piekielna szarańcza!

Alvina rozdziela "Shermana", ciąg dalszy:

- A z twoimi piersiami...

Natasza, po rozprawieniu się z Pershingiem, powiedziała:

- Pokryty!

Alvina ryknęła, szczerząc zęby i strzelając mięsożernie:

- Wszystkie narody...

Alena również strzelała bosą stopą i dodała:

- Matka Ziemia!

Natasza odważnie wystrzeliła z armaty i mówiła dalej:

- Znowu kłopoty...

Alvina, strzelając celnie, mówiła dalej z westchnieniem:

- Wiszące...

Alena strzeliła i warknęła:

- Rzeki krwi!

Natasza rozpaliła się i powiedziała:

- Rozpaliło się...

Alvina Nails syknęła:

- Arogancka wrogość!

Alena, również strzelająca, prawie płacząca, dodała:

- Od ognia, krwi...

Natasza wystrzeliła i warknęła:

- Łzy i żal!

Alvina puściła prezent i syknęła:

- Nasz jęczy...

Alena weźmie to i ryczy:

- Nasz kochany...

Natasza skinęła głową i dokończyła:

- Kraj!

Alvina w odpowiedzi uderzyła ją i syknęła ponownie:

- Ale nie...

Alena zwolniła i powiedziała:

- Rosyjski duch...

Natasza, bijąc Amerykanów, dokończyła:

- Silniejszy!

Alvina wystrzeliła ponownie i mówiła dalej:

-Z ruin siebie...

Alena strzeliła ostro i narysowała linię:

- Ożywimy się!

Natasza uderzyła ponownie i pisnęła:

- Rosyjski wojownik...

Alvina jak zwykle chrząknęła, chrząkając:

- Weź miecz...

Alena dała gwóźdź i warknęła:

-Szybciej!

Natasza, strzelając po mistrzowsku, zaczęła:

-Staniemy...

Alena, bijąc wściekle, mówiła dalej:

- I jeszcze raz....

Gwóźdź Alvina, wykończony:

- Wygramy!

Po czym dziewczyny zrobiły pauzę. W milczeniu strzelali do kolejnych tuzinów czołgów, po czym lśniąca diablica Alvina, strzelając ponownie, zaśpiewała:

- Pod świętością...

Alena, strzelając, mówiła dalej:

- Sztandar...

Natasza wystrzeliła pocisk dosłownie i w przenośni:

- Rosja!

Alvina, kołysząc się i rzucając pociskami, warknęła:

- Na świecie...

Alena rzuciła się dalej, strzelając:

- W szczęściu...

Natasza pochwaliła go pozytywnie i zakończyła:

- I miłość!

Alvina znowu trafiła w sedno i mówiła dalej:

- W promieniach słońca...

Alena, uderzając Pershinga pociskiem, pisnęła:

- Ray...

Natasza, nieodparcie strzelając do Shermana, warknęła:

- Łączą się...

Alvina, jakby wysyłając pocisk, zakończyła ostro:

- Narody!

Alena, strzelając, dodała migocząco:

- Piekielna ciemność...

Natasza uderzyła ją i powiedziała:

- Będzie rozwód...

Alvina znów pochyliła się i syknęła:

- Odległy!

Strażniczki strzelały i śmiały się przez kolejne pięć minut. W tym czasie spalono trzydzieści pięć amerykańskich czołgów. A potem znowu śpiewali.

Jak zawsze werset i ton nadał ognisty diabeł:

- Otworzyliśmy...

Alena zwolniona, dodała:

- Do narodów...

Natasza efektownie przybiła i wypaliła:

- Planety!

Alvina rozcięła Shermana i uśmiechnęła się:

- W kosmos...

Alena, również wysyłając muszlę, warknęła:

- Ścieżka!

Natasza trafnie niczym Robin Gut w bikini rzuciła prezent i pisnęła:

- W nieznane...

Alvina szybko wystrzeliła pocisk i pikantny strzał;

- Miram!

A Alena, strzelając, zaczęła tkać nową zwrotkę:

- Heroizm...

Natasza przybiła rozpaczliwie i mówiła dalej:

- Wyczyny...

A wesoła Alvina jak zwykle zestrzeliła Pershinga i zdradziła zakończenie:

- Śpiewane!

Alena, po rozprawieniu się z Shermanem, powiedziała:

- Więc...

Natasza zaćwierkała:

- Usuwać...

Alvina huknęła słowami i wystrzeliła pocisk w działo samobieżne "Czarownica":

- Na zawsze...

Alena również wysłała muszlę i wydała:

- Smierci....

Natasza miała ostatni strzał i słowo:

- Blizna!

Amerykański pułk czołgów został zniszczony. Działo samobieżne Lincoln, pomimo całego pancerza, również zostało odrzucone przez radziecki pocisk: trzeba wiedzieć, gdzie trafić, aby na pewno trafić i rozłupać. Dziewczęta Terminatora widziały koncentrację i przerwanie linii sił w zbroi. Nie możesz ich oszukać ani przechytrzyć... Ale mogą przechytrzyć każdego, kogo chcesz.

Alena zauważyła z niepokojem:

- Czy nie zaszkodziłoby nam uzupełnienie amunicji?

Nicoleta, ta zabawna i uczona córka Svaroga, zachichotała i zauważyła:

- Więc nie rozumiesz? Mamy niezastąpiony pocisk. Możemy tak bić niemal bez przerwy!

Agresywna jak głodna pantera Alvina pożądliwie przewróciła oczami i zagruchała:

- Seks bez przerwy... Jest super!

Tutaj strażaczka chciała wygadać coś jeszcze, ale nagle przenieśli się na wysoką górę. Przed nimi na czerwonym koniu jechał ogromny, ognisty bohater. Co więcej, złote kopyta konia zostały odepchnięte z chmur.

Rozbrykana Alvina pierwsza zorientowała się, kto to jest, i upadłszy na kolana, pisnęła:

- O Wszechmogący i Wszechobecny Czarnobóg... Przebacz nam!

Ognisty bohater śmiał się na całe gardło:

- Kot wie, czyj smalec zjadł... Ale tym razem należy ukarać Nicoletę, która pomimo zakazów posłużyła się magicznym artefaktem: niezastąpionym pociskiem!

Niebieskowłosa łowczyni odpowiedziała kapryśnie:

- Zabroniłeś nam używania jakichkolwiek rodzajów magii bojowej, ale takie ograniczenie nie dotyczy artefaktów!

Czarnobóg roześmiał się rycząco i powiedział wściekle:

- Nie udawaj głupca. Zakaz dotyczył przejawów wszystkiego, co nadprzyrodzone. Chociaż Twoja dokładność przekracza ludzkie możliwości, zdarza się to zwykłym ludziom. I niezastąpiona skorupa... Krótko mówiąc, zostajesz ukarany... I pozwól Armii Czerwonej walczyć z Ameryką bez ciebie!

W tym fragmencie Alvina nagle śpiewa ze słynnego przeboju:

- Nie bądź głupcem, Ameryko.

Dajcie nam Krym jak najszybciej...

Że Kubań, Sewastopol to dwa banki -

I tak pokonamy NATO...

I tak pokonamy NATO...

A cztery dziewczyny skakały wokoło, pokazując bose stopy...


PANTERA GERDA BOSKO

Gerda Kronshtein była zaangażowana w prace nad stworzeniem "Pantery"-2. Słynna i bardzo piękna wojowniczka z trzema partnerkami: Charlotte, Christiną i Magdą. Dziewczyna umieściła silnik i skrzynię biegów razem, w poprzek i przed czołgiem, utrzymując w ten sposób dobre prowadzenie pojazdu i zmniejszając jego wysokość do dwóch metrów. W rezultacie okazało się, że "Pantera"-2 ma pancerz "Tygrysa"-2 tylko z dużymi nachyleniem płyt pancernych i jego bronią, ale waży tylko czterdzieści pięć ton. Umożliwiło to wprowadzenie Panther-2 do masowej produkcji jesienią czterdziestego trzeciego roku, zanim nowa elektrownia była gotowa.

Dodatkowo, ze względu na brak armat 88 mm 71 EL, Panther 2 został wypuszczony z armatą 75 mm, ważącą zaledwie 42 tony, o niskiej sylwetce i mocnym pancerzu. Tym samym Niemcy mieli doskonale chroniony czołg. Czoło kadłuba ustawione było pod kątem 40 stopni od poziomu, a jego górna część o średnicy 150 milimetrów nie została przebita żadną bronią przeciwpancerną, podobnie jak dolna część o średnicy 120 milimetrów . Czoło 185-milimetrowej wieży było nachylone pod kątem 50 stopni, było dość niskie i wąskie, a także nie dało się przez nie nic przebić.

To prawda, że boczny pancerz ma 82 mm, choć jest nieco słaby na zboczach. Ale pojazdy były dość mobilne i dobrze chronione, a wieża wykonała pełny obrót w ciągu dziesięciu sekund! Oznacza to, że dziewczyny stworzyły czołg, który prawie pasował do wojska. Wystarczy dodać trochę więcej boków, ale... Tutaj możesz zainstalować w terenie płyty pancerne 90 mm. I zdecydowanie nie można wziąć "Pantery" pod żadnym kątem.

Nowy czołg wykazał przeżywalność i skuteczność w bitwach. Już podczas kontrataku pod Żytomierzem Krauci byli w stanie dać Panterze-2 drugie życie.

Maszyna ta okazała się skuteczna i stosunkowo mobilna. Zwłaszcza, gdy 900-konny silnik był na to gotowy. Załoga czołgu Gerda brała udział w bitwach.

Mimo mrozu cztery Niemki walczyły boso i w bikini.

Gerda wystrzeliła z armaty 88 mm. Z daleka przebiła przedni pancerz radzieckiego czołgu i syknęła:

- Niech kobra będzie gotowa do skoku!

Wtedy Charlotte też strzeliła. Zmiażdżony trzydzieści cztery. Zdarła z siebie wieżę i napisała na Twitterze:

- Chwała Ojczyźnie.

Następnie Christina strzeliła bardzo celnie. Uderz w radziecki czołg. A ona zaćwierkała:

- O unicestwienie wrogów!

Wtedy Magda strzeliła, używając bosej stopy. Uderzyła w radziecki samochód i zaśpiewała:

- Sen o gołych nogach! Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

I mrugnęła do swoich partnerów.

Cała czwórka walczyła bardzo skutecznie. Już w pierwszej bitwie znokautowała ponad trzydzieści radzieckich czołgów. Wojownicy to bardzo zagorzali wojownicy, których można uważać za nadludzi.

Gerda tak mocno uderzała w radzieckie czołgi, że nawet ryczała:

- Jestem wilczycą ze stalowymi zębami!

Niemiecki kontratak był potężny i tnący. I nowe czołgi odegrały pewną rolę.

Ponadto Krauci wycofali więcej sił z Francji, więc jasne jest, że zimą nie będzie desantów.

W rezultacie udało im się odbić Kijów, a nawet stworzyć kilka kieszeni, odcinając wojska radzieckie od Dniepru.

Sytuację pogorszył fakt, że alianci w obawie przed dużymi stratami zawiesili ofensywę we Włoszech i nie szturmowali Neapolu. Pozwoliło to również Fritzowi przeznaczyć znacznie większe siły na kontratak.

W rezultacie wojska radzieckie poniosły poważną klęskę, a Niemcy zapewnili sobie przyczółek nad Dnieprem.

Zima minęła stosunkowo spokojnie. Wojska radzieckie próbowały nacierać w pobliżu Leningradu, ale już tam czekały. I udało im się odeprzeć atak.

Wiosną alianci rozpoczęli ofensywę we Włoszech. Spotkali się jednak z potężnym kontratakiem wroga. I w końcu znokautowany z kontynentu.

Pojawienie się ME-262 w serii poważnie zmieniło równowagę sił.

Pojazd ten wyróżniał się dużą prędkością przekraczającą 900 kilometrów na godzinę, potężną bronią i wytrzymałością, a także miał mocny pancerz. Stosunkowo duża masa zmniejszała zwrotność pojazdu, ale jego prędkość umożliwiała ucieczkę w przypadku uderzenia w tył, a potężna broń umożliwiała zestrzelenie wroga za jednym zamachem.

Do czerwca 1944 r. w służbie było już ponad tysiąc takich myśliwców i okazali się prawdziwymi bestiami. Dręczyli w powietrzu amerykańskie i brytyjskie samoloty niczym gazele pantery.

Sytuację pogorszył fakt, że Stalin na tle prac wojskowych ciężko zachorował i stracił determinację. Armia Czerwona przeszła do defensywy, co pozwoliło Niemcom przerzucić więcej sił do Francji.

A można było się tylko spodziewać ofensywy aliantów i lądowania w Normandii i Port de Calais. A najmądrzejszy Rommel, który otrzymał od Hitlera nadzwyczajne uprawnienia, przygotował podstępną pułapkę na swojego sojusznika.

Ponadto na niebie pojawił się wielozadaniowy samolot TA-152, będący dalszą ewolucją Focke-Wulfa. Maszyna ta charakteryzowała się także lepszymi właściwościami lotnymi: była szybsza i bardziej zwrotna niż Focke-Wulf, a jednocześnie silnie uzbrojona i dobrze chroniona. Dosłownie dręczyła swoich sojuszników na niebie.

Pojawiło się także działo samobieżne E-10. Tutaj także Gerda i jej zespół dali z siebie wszystko. Samochód okazał się mieć zaledwie 1,1 metra wysokości, ważyć dziesięć ton z silnikiem o mocy 400 koni mechanicznych, a grubość przedniego pancerza pod bardzo dużym kątem wynosiła 82 milimetry. Taki pojazd mógłby nawet odbijać czołowo pocisk IS-2. I spróbuj wpaść w takiego małego diabła dla dwóch członków załogi.

Niewielkie rozmiary działa samobieżnego, słaba widoczność, duża prędkość i zwrotność sprawiły, że pojazd był bardzo skuteczny. A jednocześnie był prosty i tani w produkcji.

A członkowie załogi znajdowali się w nim w pozycji leżącej.

W Normandii alianci wpadli w pułapkę przygotowaną przez Rommla. Ponieśliśmy druzgocącą porażkę. W pojedynkę schwytano ponad milion żołnierzy i oficerów. Kompletny nokaut.

Po czym Churchill złożył rezygnację. A Roosevelt miał atak serca i zachorował.

Po czym alianci, coraz bardziej nękani przez niemiecką flotę okrętów podwodnych, zawarli rozejm z Krautami. Ale Stalin spóźnioną ofensywę w centrum rozpoczął dopiero we wrześniu. Ale Krauci już się tego spodziewali.

Wysłali duże siły.

I nawet zakład na IS-2 nie uzasadnił się: ponieważ Panther-2 stał się bardziej zwrotny i szybszy po zainstalowaniu silnika o mocy 900 koni mechanicznych. Wyposażony był także w ekrany o średnicy 90 mm, które odbijały wszelkie pociski z radzieckich czołgów.

Oczywiście działo samobieżne E-10 jest bardzo dobre. Ma wszystko na swoim miejscu i szybko się odwraca. Zastępując każdorazowo najbardziej chronioną część czołową. A boki mają 52 mm plus rolki. Ale możesz zawiesić ekran 90 mm w terenie. A wtedy nie zdobędziesz jej tak łatwo.

I oczywiście Gerda i jej załoga czołgu na Panterze 2 biorą udział w odparciu natarcia Armii Czerwonej.

To są prześliczne dziewczyny.

Walczą jak zwykle boso i w bikini. To ich wizytówka.

Tutaj Gerda wysłała pocisk, używając gołych palców u nóg. Zmiażdżyła T-34 z dużej odległości i zaśpiewała:

- Jestem wielką wilczycą!

To półnaga lisica!

Wtedy Charlotte strzela, dziewczyna też jest bosa i bardzo fajna. Celnym trafieniem powala radziecki samochód i piszczy:

- Chwała mojej wojowniczości!

To tutaj Christina wkracza do walki.

Po czym naciska dźwignię bosymi palcami i ponownie wypuszcza pocisk. Uderz wroga. Złamał pancerz radzieckiego działa samobieżnego.

I wtedy Magda na ten widok usiadła. Dziewczyna jest bardzo silna i piękna. Użyje także bosych stóp, aby wycelować pistolet w siebie i go pobić. Tym razem zniszczy przedni pancerz IS-2.

I że ma tylko 100 milimetrów długości i nie ma przechyłów pod racjonalnymi kątami.

Dziewczyny są tutaj szalone. I nie pozwalają, żeby orły Stalina upadły. Atak wojsk radzieckich zakończył się fiaskiem.

Gerda po rozbiciu SU-85 żartobliwie zauważyła:

- Nasza armia jest silna, podbija świat!

A bosymi stopami może naciskać przyciski joysticka.

Ale teraz sami Fritz posuwają się naprzód, ale wojska radzieckie również są w silnej obronie. Niemcy przeszli trzydzieści do czterdziestu kilometrów i zatrzymali się. Nastąpiła wymiana nowych ciosów. Przelała się masa krwi. W styczniu Armia Czerwona ruszyła w centrum, ale nie udało jej się tego zrobić.

W marcu 1945 roku Fritz rozpoczął ofensywę ze środka na południe, omijając siły za Dnieprem.

I tutaj Fritzowi poniekąd się udało. Zebrali dużo sprzętu, zwłaszcza czołgi serii E. Szczególnie E-50 okazał się bardzo udany. Z armatą 105 mm i lufą o długości 100 EL, o wysokości mniejszej niż dwa metry i przednim pancerzu 250 mm i bokach 170 mm, pod racjonalnymi nachyleniami. Czołg to potwór, ale jednocześnie dzięki geniuszowi Gerdy masa samochodu nie przekroczyła sześćdziesięciu ton, a silnik został wyposażony w turbinę gazową o mocy 1500 koni mechanicznych.

A w ofensywie to załoga Gerdy testowała pierwszą z najnowszych maszyn.

Oczywiście Panther-2 jest nadal głównym czołgiem III Rzeszy, a takich maszyn jest wiele. I włamują się do sowieckiej obrony.

Gerda jest dumną i twardą dziewczyną, bardzo dziką w ataku. Jest też czterech z nich boso i w bikini.

Piękna wojowniczka, ogólnie super, ale bardzo wstrętna, bo chce zabić naród radziecki.

Gerda strzelała, używając gołych palców u nóg. Uderzyła z daleka w czołg IS-2, penetrując radziecki pojazd.

Po czym piękność wychrypiała:

- Za moją wściekłość!

Charlotte oddała kolejny strzał z dużej odległości. A także przy użyciu bosych stóp. Uderzył sowieckiego trzydzieści cztery. Zerwała swoją wieżę i zapiszczała:

- Jestem najstraszniejszą z Niemek!

I jak ta rudowłosa lisica pokaże język.

Następnie Christina uderzyła pociskiem. Dziewczyna jest bardzo waleczna. A także boso. Radzieckie działo samobieżne zostało trafione pociskiem. Uderz wroga. I zaśpiewała:

- Jestem najstraszniejszy na świecie

Zabijam wszystkich ludzi jak pęd,

A dla tych, którzy nie chcą żyć w pokoju,

Robimy im hara-kiri!

Magda, ta piękność o złotych włosach, również ją uderzyła. Rozbiła samochód, najnowszym SU-100, i zabulgotała lisico:

- Zmierzmy się z naszymi wrogami i zmielmy ich na proszek!

I oczywiście ta Niemka strzela gołymi palcami.

Tak, cała czwórka jest bardzo agresywna i waleczna. Nie da się tego tak łatwo zatrzymać.

Naziści przedarli się przez front i zdołali przedostać się na tyły wojsk radzieckich.

Armia Czerwona opuściła lewobrzeżną Ukrainę i Donbas. Następnie podczas jesiennych bitew Armia Czerwona została całkowicie zmuszona do wycofania się za Don. Tam z wielkim trudem udało się ustabilizować linię obrony.

Najpopularniejszym radzieckim mastodontem, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, był SU-100.

To działo samobieżne jest dość skuteczne i łatwe w produkcji. A jego działo mogło sprawić przynajmniej pewne problemy niemieckim czołgom.

Zatem nazistom nie udało się wykorzystać swojego sukcesu. Zima 1945 roku minęła spokojnie. Potem wiosna.

W maju 1946 r. hitlerowcy przenieśli się do Moskwy. Była to desperacka próba jak najszybszego zakończenia wojny. Tymczasem Japonia była pod ostrzałem nuklearnym armii amerykańskiej. Zrzucono już siedem bomb atomowych i wszyscy byli przekonani, jak poważna jest ta broń nuklearna. Hitlerowi więc spieszyło się, aby jak najszybciej zakończyć wojnę na wschodzie.

Oczywiste jest, że po zajęciu Japonii Stany Zjednoczone zmierzą się także z Niemcami. Tak więc 15 maja rozpoczęła się zdecydowana ofensywa przeciwko Moskwie.

I oczywiście Niemcy rzucili Gerdę i jej załogę do ofensywy. Na Krautów czekała jednak niemiła niespodzianka.

Tak więc oprócz niemieckiej czwórki do bitwy weszła czwórka radziecka.

Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana siedziały na pierwszym w historii ZSRR czołgu IS-7 i przygotowywały się do bitwy.

Te dziewczyny były boso i w bikini, były bardzo piękne i seksowne!

I ta czwórka zabrała się za niszczenie niemieckich pojazdów, nawet potężnego E-50.

Natasza oddała pierwszy strzał, używając gołych palców, dziewczyna entuzjastycznie wykrzyknęła:

- Za ZSRR!

A jej pocisk przebił niemiecki czołg.

Następnie odezwała się Zoya. Dziewczyna o złotych włosach wystrzeliła nowy pocisk za pomocą bosej stopy. Zmiażdżył faszystowskiego mastodonta.

Po czym dziewczyna krzyknęła:

- Za Stalina!

I jak piękność będzie się śmiać na całe gardło.

Wtedy dobrze wycelowany Augustyn chwycił i strzelił. Ona jest tą rudowłosą wojowniczką, która strzela do wroga. Oderwie wieżę z Panther 2 i gruchnie:

- Chwała Rosji!

I pokaże swój język.

Ale za pomocą gołych palców, gdy Swietłana uderzy. Dziewczyna jest bardzo fajna i piękna. Rozbiła pancerz E-50 i zagruchała:

- Za moje osiągnięcia i ZSRR!

Dziewczyny wydają się być bardzo fajne i mają poczucie humoru. Młócą tych faszystów bardzo energicznie. Jest więc jasne, że wrogowie nie mogą oprzeć się IS-7.

Natasza strzelała do wroga swoimi gołymi palcami. Rozbiła Fritza na kawałki i podarła na kawałki i pisnęła:

- Za Wielką Rosję!

Zoya jest także mądrą dziewczyną. Wzięła go i uderzyła bardzo celnie we wroga. Zmiażdżyła wieżę E-50 i napisała na Twitterze:

- Za Rosję Radziecką!

I zrobiła to oczywiście bosymi palcami.

Potem Augustyn strzelił, uderzyła nazistów. A potem bosą stopą posłała kolejny, śmiercionośny pocisk.

Następnie napisała na Twitterze:

- Chwała Ojczyźnie!

Następna w walce była Svetlana. Była ciepłą i piękną dziewczyną. Wycelowała broń bosymi palcami. Strzeliła, rozbiła faszystę na kawałki i zaśpiewała:

- I pierwsza rozmrożona łata, we śnie widzę Stalina, a na mojej rodzimej Rusi pełno trupów!

Dziewczęta walczyły z wielkim zacięciem. I zachowali się wyjątkowo agresywnie.

Natasza strzelała do nazistów gołymi palcami i wypaliła:

- O wielkość komunizmu!

Zoya również kopnęła wroga, rozbiła Fritza bosymi stopami i pisnęła, obnażając zęby:

- Za Wielkiego Stalina!

Augustine strzeliła do wroga, przebiła czołg serii E. Użyła też bosych stóp, wołając:

- Za Największą Rusę!

Swietłana, kontynuując strzelanie, zauważyła i nacisnęła bosą piętą spust, który zapalił się automatycznie:

- Za zwycięstwa ZSRR!

Dziewczęta walczyły bardzo zawzięcie na czele ataku wroga. Niemcy również byli w tym momencie dość wyczerpani. Krótko mówiąc, ich atak na Moskwę zakończył się fiaskiem.

Stracili wiele setek tysięcy żołnierzy i czołgów. Jednak Armia Czerwona również była wyczerpana. Obie strony były niezwykle wyczerpane. A późną jesienią 1946 r. rozpoczęły się negocjacje pokojowe.

Stany Zjednoczone zaproponowały opcję: każdy zachowuje dla siebie to, co udało mu się uchwycić.

Hitler, obawiając się bomby atomowej i pod presją zmęczonego środowiska, zgodził się. Zmęczony wojną Stalin również wyraził chęć zawarcia tego rodzaju kompromisu.

Obydwa kraje były wyczerpane i zmęczone... Ale Stalinowi udało się jeszcze wynegocjować dla siebie kilkadziesiąt kilometrów w centrum, gdzie Niemcy utworzyli niebezpieczne kliny. Ale Krauci utrzymali swoje podboje na południu wzdłuż rzeki Don i na północy wzdłuż Leningradu.

Nastąpiła wymiana. Rosja przedarła się korytarzem do Leningradu, w zamian za część terytoriów w Karelii za Finów.

Tak zdecydowały obie strony. Ponadto Hitler został zmuszony do uchylenia antysemickich praw i przyznania okupowanym terytoriam ograniczonego samorządu. W zamian przywrócono więzi gospodarcze. Jednak w Trzeciej Rzeszy w dalszym ciągu narastały sprzeczności.

Po śmierci Hitlera w listopadzie 1956 r. w III Rzeszy wybuchły walki o władzę i wojna domowa. ZSRR zwrócił wcześniej utracone ziemie pod rządami Chruszczowa, przywrócił poprzednie granice, a imperium faszystowskie upadło.

Ogólnie rzecz biorąc, historia AI się skończyła. Jak widać faszyzm nie zakorzenił się na świecie, ale ZSRR istniał nawet dłużej niż w prawdziwej historii. Nikita Chruszczow sprawował władzę dłużej, gdyż stał się bohaterem narodowym, który zwrócił Stalinom utracone wcześniej ziemie. I udało mu się przeprowadzić reformy, ustanawiając stanowisko powszechnie wybranego prezydenta ZSRR. A po Nikicie odniósł sukces nie Breżniew, ale Szelepin, a w ZSRR wszystko poszło znacznie lepiej niż w prawdziwej historii. I stał się najpotężniejszą i najsilniejszą supermocą. Ale Chiny pozostały kapitalistyczne i upadły pod rządami proamerykańskimi. Północne części Cesarstwa Niebieskiego stały się częścią ZSRR i wiele się zmieniło.

Ale to wymaga osobnej historii...


DARTH VADER KONTRA ERDOGAN

Flagowy pancernik Dartha Vadera, przypominający ogromne żelazo, zbliżał się do planety Ziemia. Za nim poruszały się inne statki, niosąc śmierć galaktyki i oszałamiające podstawy wszechświata z jednego antyświata do drugiego. Angular, kosmiczne imperium Sithów. A obok nich opływowa, przypominająca drapieżne piranie - totalitarna formacja Stelzanat.

Dwumetrowy zamaskowany bandyta z szerokimi ramionami i dużymi rogami na hełmie zagrzmiał wściekle:

- Nie możesz uciec, Luke Skywalkerze! Albo ty, albo ja, ale dla nas obu nie ma miejsca w galaktyce!

Nie gorsza od Dartha Vadera pod względem wzrostu i szerokości ramion, zaokrąglona i wysportowana Lyra Velimara aktywnie potrząsała swoim wspaniałym biustem. Kombinezon bojowy generała był całkowicie przezroczysty i nie zakrywał żadnej cechy jej muskularnego, dziewczęcego ciała. Brązowa skóra wojowniczki była nieskazitelnie gładka, a jej sutki błyszczały w świetle reflektorów niczym rubiny.

Darth Vader patrzył na piękność zachłannym wzrokiem. Dwugwiazdkowy generał Stelzan (kosmicznego imperium tak krwiożerczego i skłonnego do podbojów, że w porównaniu z jego pochodzeniem moc czarnego Sitha to niewinne dziecko!), wyglądał wyzywająco seksownie.

Ale co on może zrobić, nieszczęsny inwalida? Używać cybernetycznej protezy?

Lyra, przechwytując jego myśli, powiedziała zwycięskim tonem:

- Nie rozpaczaj, przyjacielu... Na Ziemi istnieje Pierścień Salomona, który ma tak potężną magię, że w porównaniu z nim moc Luke'a Skywalkera to tylko strumień dymu papierosowego!

Darth Vader, gwałtownie wypuszczając powietrze spod maski, wychrypiał:

- Czy uda mi się zdobyć prawdziwe, żywe ciało?

Lyra, której mięśnie toczyły się dziarsko pod brązową skórą, powiedziała ze śmiechem:

- Dżiny i ifryty mogą wszystko! To jest władza nad wszechświatem!

Darth Vader śpiewał poza melodią:

- Tak, nieszczęsny wszechświat jest zamrożony,

Jest niezliczona ilość złych dżinów!

Znienawidzony pierścień Salomona -

Wystrzeliłem i odciąłem głowę!


Ale wiedz, że Vader z pewnością nie jest pionkiem,

I nie możesz wiecznie chodzić pod jarzmem...

Zamienia złych wrogów w głownie ognia,

Zostanie władcą światów!

Lyra w odpowiedzi zatańczyła i swoim eleganckim, długim i ostrym palcem wskazała na niebieską kulę:

- To jest Ziemia!

Piękna sportsmenka zaśpiewała głośno:

- Ziemia jest w iluminatorze, ziemia jest w iluminatorze, ziemia jest widoczna w iluminatorze... Wycelowaliśmy miotacze, zmierzyliśmy odległość i doszczętnie spalimy dom tego człowieka!

Jednak kosmici cieszyli się zbyt wcześnie. Wiadomość o pojawieniu się kilkudziesięciu dużych okrętów wojennych, wyłaniających się z ciemności kosmosu na orbicie Ziemi, wywołała poważną panikę wśród wszystkich strachów i rządów błękitnej planety. Obce statki kosmiczne z tysiącami broni wojskowej i licznymi emiterami zrobiły na ludziach nieodparte wrażenie.

Pięćdziesiąt statków - dwadzieścia pięć imperialnych i dwadzieścia pięć Stelzanat.

Piekielna władza nad Ziemią... I z jakiegoś powodu ludzie tak naprawdę nie wierzyli, że kosmici przybyli w pokoju.

Lyra Velimara zasugerowała Darthowi Vaderowi:

- Pozwólcie mi przeczytać apel do Ziemian!

Czarny pan był oburzony tym fragmentem:

- A dlaczego ty? Mamy taką samą liczbę statków!

Piękna dziewczyna pokręciła potężną, byczą szyją i zachichotała:

- Tak, jak zobaczą twoją twarz, będą przestraszeni...

Darth Vader ryknął ogłuszająco, a jego głos dławił się jak tygrysy w pętli:

- I musimy przestraszyć Ziemian! Niech natychmiast podniosą łapki w górę!

Lira Velimara, która miała już doświadczenie w niszczeniu i podboju planety Ziemia, zachichotała i zauważyła:

- Już czas, już czas, w radiu - przemówił Boyarsky... Swoim pijackim głosem - przeraził cały świat!

Czarny lord rzucił się w stronę hologramu, próbując chwycić skaner kontrolny. Lyra chwyciła Dartha za maskę swoimi figlarnymi paluszkami i wyrzuciła go, bandytę. Kombinezon Vadera chrząknął głośno i zaiskrzył.

A harpia z brązu Lyra roześmiała się:

- Czy nie wiesz, kretynie, że najpierw należy wpuścić damę?

Działa hiperionowe Imperium Stelzanat zrzuciły swój płonący ogień na satelity wirujące na orbicie ziemskiej i inne produkty ludzkiej działalności.

A potem pojawiła się sama Lira Velimara. Pojawił się natychmiast na wszystkich ekranach, nawet wyłączonych telewizorach i monitorach komputerów. Wyglądała na nagą i piękną, z czterema cybernetycznymi szpilkami we włosach, emanującymi urokiem i magią zagłady. Prawdziwe bóstwo we wszechświecie brutalnej siły!

Promienna lisica zaczęła piszczeć jak słowik:

- Ziemianie! Nie podbijemy twojego nędznego małego świata. Jesteście zbyt daleko od nas, aby mierzyć imperium lokalizacją dużego garnizonu. - Szafirowe, topazowe i szmaragdowe oczy dziewczyny błyszczały wściekle, a nawet płonęły jak promienie hiperlasera. A głos stał się znacznie zimniejszy. - W trywialny sposób rozbijemy Was na kwarki i przy pomocy hipermagograwitatora wyślemy Wasze dusze do podziemi, na wieczne męki piekielne!

Brzmiało to przerażająco, ale fakt, że takie bzdury przekazała naga i bardzo apetyczna kobieta, wywołał nie tyle przerażenie, co śmiech!

W tym momencie pojawiła się groźna twarz w czarnej masce i ryknęła przez hipertytanowe skrzela:

- Krótko mówiąc, daj nam Pierścień Salomona, zanim całkowicie cię zniszczymy!

Lyra potrząsnęła opaloną klatką piersiową, sycząc:

- Anihilacja jest bardzo bolesna!

Darth Vader dodał, potrząsając pięścią, w której mocno ściskał świecący na czerwono miecz:

- I kastrujemy bez znieczulenia!

Kto na planecie Ziemia śmiał się, kto płakał i kto zaczął mieć kolkę nerwową. I tylko jedna osoba na niebieskim księżycu poczuła w sobie prawdziwą radość. Prezydent Turcji Erdogan powoli podszedł do lustra. I pokazał sobie ciasteczko. Podziwiałem błyszczący kamień, który tak harmonijnie zdobił palec wskazujący mojej prawej dłoni.

Następca sułtanów osmańskich ryknął:

- Chcesz Pierścień Salomona? Dlaczego nie dać wigwamom również niemieckiego?

Darth Vader, widząc przez holograficzne obrazy zbyt wesołą reakcję Ziemian, wychrypiał:

- Musimy ogłosić ludziom ultimatum!

Lira Velimara wykluła zenki mieniące się wszystkimi kolorami tęczy:

- Co to za rzecz?

Darth Vader z triumfalnym tonem w swoich bezdennych studniach oczu wyjaśnił:

- To słowo międzynarodowe. Zagłada gwarantowana!

Lyra zachichotała i zauważyła, uwalniając iskry ze swoich długich, monotomicznie zaostrzonych paznokci:

- Och, chłopcy! Tylko ciało może zostać unicestwione... A Magograwitacja będzie jeszcze fajniejsza!

Darth Vader włączył wszystkie emitery magii grawitacyjnej z nową, niesamowitą mocą. I zaczął ogłuszająco atakować bieługę.

I jaki głos miał czarny władca, nawet jego zbroja rozżarzyła się do białości:

- Ultimatum! Ultimatum! Wymażę cię i zamienię w anihilatora!

Lira Velimara kołysała swoim wspaniałym biustem i kręciła luksusowymi biodrami. Jednocześnie pisnęła, przypominając sobie ziemski folklor:

- Rosyjska mafio, urodziłaś śmierć! Wódka z wodorem zniszczyła męskie penisy! I mamy kosmiczną moc Sabantuya!

A wojownicy wielkiego Stelzanatu zaśpiewają:

- Nie jesteśmy żałosnymi owadami - żółwiami super ninja... Broń - Uszy Czeburaszki - spalimy wszystkich jak bibułę!

Kosmiczni kosmici postawili ultimatum, ale nie przyniosło to skutku. I wtedy Lira Velimara zasugerowała:

- Spokojnie... Porozmawiajmy w BASIC-u?

Darth Vader, mimo całej swojej głupoty - co można wyciągnąć z mózgu bez ładowania hiperplazmatycznego - zagrzmiał:

- Czy wtedy prowadzi się agresywne negocjacje przy użyciu miecza świetlnego?

Lyra mrugnęła, odepchnęła bosą stopą psa w kratkę z końską głową. Mieszanka szachownicy, konia i krokodyla zapiszczała i z urazą zakręciła wierzchołkiem. Generał tak wepchnął nogę, że gorący ultraplazm łaskotał jej nagą piętę i ryknął, kręcąc siedmiokolorową głową:

- Nie, przystojniaku! Zamiast miecza świetlnego rzucimy bombę termokwarkową!

Darth Vader wyciągnął swój długi, wężowy język, uzyskany w wyniku klonowania, i przejechał nim po słonych krawędziach swojej maski. I szczerze piszczy jak zepsuty silnik spalinowy:

- Uwielbiam bomby termokwarkowe, a jeszcze bardziej bomby termopreonowe!

Lyra skrzywiła się kapryśnie i ponownie poruszyła stopą, tym razem na kocie pokrytym liśćmi pokrzywy:

- Nie umiesz gotować z preonem!

Czarny Pan odpowiedział logicznie:

- Jeśli nie wiesz jak, nauczymy Cię, jeśli nie chcesz, zmusimy Cię!

Lyra potrząsnęła szponiastą szczęką żołnierza.

- Erupcja hiperplazmatyczna! Jeden pocisk termokwarkowy!

Z szerokiej lufy działa grawitacyjnego leniwie rozbłysła niebieska fala. Mała rakieta wielkości zwykłego arbuza pomknęła w stronę powierzchni planety Ziemia.

Lyra Velimara galopowała niczym ważka, a wraz z nią było kilku nagich wojowników Stelzanath.

Darth Vader zjeżył maskę w głupkowatym uśmiechu.

- A co się teraz stanie?

Ale strzał anihilacyjny nie jest widoczny nawet dla radarów - prędkość fotonu emitowanego przez gwiazdę jest zaporowa!

Władimir Putin nigdy nie miał czasu dowiedzieć się o ataku. Czasami niewiedza jest ostatnim aktem miłosierdzia Wszechmogącego.

Hyperplasma Gehenna pochłonęła Najwyższego Naczelnego Wodza najpotężniejszej armii na planecie Ziemia. Miliony ludzi wyparowały, zamieniając się w plazmę i hiperplazmę, zanim zdążyły zdać sobie sprawę z katastrofy, która miała miejsce.

Płatki zakwitły setkami tysięcy języków śmiercionośnej zagłady, każdy z własnym, niepowtarzalnym odcieniem i dynamicznym wzorem zniszczenia.

Gigantyczny brązowy grzyb wzniósł się na wysokość ponad 500 kilometrów, a fala uderzeniowa, kilkakrotnie okrążając kulę ziemską, wybiła wszystkie okna nawet w Stanach Zjednoczonych. Blask ogarnął całą jonosferę, w całej niezmierzonej mnogości kolorów i kwiatostanów. W wyniku wstrząsu mózgu powstały gigantyczne fale tsunami. Ponad dwieście metrów wody pokryło wszystkie kontynenty, zatapiając dziesiątki tysięcy statków. Linie energetyczne zostały zerwane, miasta pogrążyły się w ciemnościach, przerywanych tu i ówdzie jedynie ognistymi plamami pożarów.

Odtąd rozpoczęła się nowa era na planecie Ziemia. Nadeszła godzina Smoka.

W odpowiedzi na demoniczne strumienie hiperenergii, pierścień Salomona doznał silnego wyładowania.

Erdogan poczuł wnikającą w niego moc setek tysięcy dżinów. Prezydent Turcji natychmiast się zarumienił i zaczął puchnąć. Zwykły człowiek z małymi czułkami karaluchów (podobnymi do Adolfa Hitlera!) rośnie niczym lawina spływająca po Evereście.

Cywilny garnitur osmańskiego dyktatora pękł, a jego mięśnie zaczęły rosnąć skokowo. A teraz rozszerzające się ramiona Edrogana opierały się o sklepienie starożytnego pałacu sułtana.

Przez jakiś czas pęczniejąca bańka nadal się rozszerzała, aż w końcu marmurowe ściany się zawaliły. Liczni tureccy ochroniarze zostali rozproszeni w różnych kierunkach. A półnagie niewolnice z haremu osmańskiego dyktatora, z przerażeniem kopiąc gołe nogi, rozpraszały się lub czołgały, jeśli miały pecha i zostały zmiażdżone.

A Edrogan wciąż rósł, niczym superman. Budynki stolicy Turcji, Ankary, spłaszczyły się pod jego butami. Dyktator osmański jest już wyższy niż Everest. A ze statków Stalzanatu i Imperium Czarnych Sithów jego potężna sylwetka jest bardzo wyraźnie widoczna.

Lira Velimara zagruchała pożądliwie:

-Co za ogromny facet... Ma godność - chyba super!

Darth Vader, stukając się w maskę tak, że obraz na niej się zamazał, ochryple, wychrypiał:

- To kolos na glinianych nogach!

Lyra wypuściła z oczu kilka błyskawic i zagruchała:

- I najwyraźniej głos musi być anielski! - Po czym następuje mrugnięcie, charakterystyczne dla niezwykle drogiej prostytutki. - Śpiewaj kwiatku, nie wstydź się!

A turecki dyktator Edrogan nadal szybko puchł, jak nadmuchiwana bańka. A co najniebezpieczniejsze, w jego rękach pojawił się długi i szybko rosnący miecz.

Edrogan ma już tysiąc mil morskich wysokości i to nie jest limit. I jak muskularny stał się turecki dyktator - ogromne mięśnie dosłownie wybrzuszają się i trzęsą - pozazdroszczy im każdy, nawet najbardziej umięśniony kulturysta.

A jego miecz błyszczy jak gwiazdy splecione w kwiatostan niezwyciężonego skarbu.

A zęby tureckiego prezydenta wydłużają się, zamieniając się w bardzo ostre, wijące się kły rakietowego wampira. A świeżo stworzony bohater zaczyna machać swoim gigantycznym mieczem.

Lyra Velimara krzyczy ogłuszająco:

- Ładunek termokwarkowy na Fuhrera... Uch, strzelaj do tureckiego sułtana!

Darth Vader postukał rękawiczką w duży, pozłacany joystick i warknął ironicznie:

- Dlaczego nie hiperplazma! Ogień jest już przestarzałym ziemskim wyrazem!

Lira Velimara powali swoje zgrabne, dziewczęce nogi, gołe, różowe podeszwy na metalową podłogę:

- Daj mi erupcję termiczną! Błędy antypulsarowe!

A rakiety termokwarkowe, zostawiając za sobą ślad ognia i szeroki jak ogon panny młodej, ruszyły w stronę Edroganu, spuchnięte od ogromnej rzeszy duchów i dżinów, które w niego weszły.

Dyktator osmański, którego rozmiary były już porównywalne z Księżycem, machnął swoim kosmicznym mieczem. A statek kosmiczny Imperium Sithów - krążownik rakietowy "Pawian" - rozpadł się pod straszliwym ciosem. Rozsypały się fragmenty hiperplazmy... I zaczęło spadać coś niesamowitego i fasmogorycznego.

A jednocześnie dość banalne - gdyż żołnierze-klony zginęli dość prozaicznie. Nie okazując więcej emocji niż bioroboty. Ale ich dowódca Mikołaj, nie będąc klonem, był wyraźnie zdenerwowany. I przypomniał sobie, ilu niewolników potajemnie sprzedał Khathamom. Cóż, teraz czekało go piekło antywszechświata i męka ciemnej strony mocy!

Pociski termokwarkowe taranują Erdogana. Każdy z nich niósł energię stu miliardów bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę. A potężny, muskularny tors osmańskiego dyktatora pokryty był wrzodami i błyskami eksplodujących bomb ultranuklearnych.

Lira Velimara przesunęła bosą stopą po swoim wdzięcznym nosie i pisnęła:

- Oczywiście nie! Chcę wino - paczkę papierosów Camel!

Darth Vader położył swoją szponiastą łapę na nagich, muskularnych plecach dziewczyny i przebiegając po nich, powiedział nosowym głosem:

- Trzeźwość jest normą życia!

Lyra uderzyła niedoszłego przeciwnika czarnego lorda w szczękę i zabrzęczała:

- Po pierwsze zamów!

Pomimo tego, że Erdogan został uderzony wystarczającą ilością ładunków, aby zniszczyć Księżyc, a dodatkowo Merkury, sułtan osmański urósł jeszcze bardziej. Teraz naprawdę przypominał wielkiego baśniowego efreeta. A jego miecz aktywnie szukał ofiar wśród statków Stelzanath i Imperium Sithów.

Darth Vader, patrząc na to, jak rakiety termokwarkowe nie wyrządziły najmniejszej szkody temu baśniowemu mastodontowi, a superlaser być może nawet podsycił moc Erdogana, zasugerował Lyrze:

- Może uda nam się połączyć nasze wysiłki?

Nagie piękności z imperium Stelzan nie do końca rozumiały czarnego pana:

- Jak? Jesteśmy już zjednoczeni!

Ledwo zakryta bikini, Generał Astara, ta mięsista wojowniczka przedstawiła swoją wersję:

- Rzućmy w niego termiczny ładunek preonowy!

Darth Vader, w którym obudziła się ciekawość badacza i naukowca ciemnej strony mocy, zapytał przez maskę, sapiąc:

- Czy jest to broń oparta na procesie fuzji preonu?

Astara, wyginając tułów składający się wyłącznie z mięśni i ścięgien, skłoniła się nisko czarnemu panu:

- O tak, mój panie! Dzięki tej reakcji rakieta może zużyć energię równą 1000 pentaton. Albo dziesięć, nie, sto bilionów bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę!

Żywy umysł czarnego pana dokonał natychmiastowej kalkulacji, a Darth Vader zagwizdał ze zdziwienia:

- Wow! Po takiej eksplozji nawet planeta Jowisz rozpadnie się na kwarki!

Z jakiegoś powodu Lira Velimara nie podzielała zbytnio tego optymizmu:

- Planeta Ziemia spłonie od takiego uderzenia. Całe życie w Układzie Słonecznym zostanie zniszczone!

Darth Vader patrzył na bitwę kosmiczną. Erdogan próbował rozciąć na kawałki bojowy pancernik Hyperion Stelzanat, który wyglądał jak mięsożerna pirania. Wykorzystując swoją fenomenalną zwrotność desperacko starał się uniknąć porażki.

Działa hiperionowe i baterie superlager okazały się jednak zupełnie bezużyteczne w walce z ultramagoplazmatycznym ciałem Erdogana. Zgromadziła się w nim energia miliardów dżinów, a prędkość przewyższała światło.

To był zwinny pancernik, cięł jak kiełbasę nożem. W tym samym czasie wyleciały ogromne iskry lecące setki mil dalej.

Dyktator osmański ryknął ogłuszająco:

- Banzai! Będziesz miał projekt trumny!

Darth Vader, oceniając odległość, zauważył z prawdziwym niepokojem:

- Jeśli wybuchnie ładunek preonu termicznego, wtedy my sami zostaniemy rozerwani jak pochodnia motyli!

Lira Velimara nieśmiało mrugnęła do czarnego pana i powiedziała pewnie:

- Nie bój się, mój mroczny terminatorze! Thermopreon ma skumulowany atak!

Lord Vader beznadziejnie machnął ręką.

- Dobra, strzelaj! W międzyczasie zbiorę wszystkie ciemne strony mocy!

Erdogan, który obejmował wszystkie siedemdziesiąt dwa plemiona duchów wróżek, wzniósł się nad Ziemią.

Sułtan Turcji był dwukrotnie większy od średnicy Księżyca i po prostu błyszczał demoniczną i fenomenalną mocą. Taka bitwa toczy się obecnie w kosmosie. Miecz Erdogana wystrzeliwuje szybciej niż błyskawica i rozbija desperacko strzelające statki kosmiczne.

Nawet cząstki półanihilacyjne są całkowicie bezużyteczne wobec tak po prostu dzikiej mocy dżinów. Wielki niszczyciel kosmicznego imperium, złapany w czubek ostrza , płonął żółto-niebieskim płomieniem i nie pozostawił po sobie nawet żadnych fragmentów.

Ale Lyra Velimara wyciągnęła z rękawa swojego "atutowego asa" - rakietę termopreonową. Po całkowitym uwolnieniu termopreon jest w stanie wytworzyć 7 biliardów razy więcej energii niż reakcja termojądrowa.

Skumulowany ładunek termopreonu jest nieco słabszy, ale nieporównywalnie dokładniej skupia zniszczenie. A teraz z brzucha pancerników flagowych wyrzucono plamę plazmową Princesp.

Tak właśnie wygląda kontrolowana i inteligentnie kierowana rakieta oparta na syntezie termopreonowej. Nie ma stabilnej materii, więc strącenie go jest prawie niemożliwe. Ale jednocześnie szarża wybiera własny cel.

Plama plazmy przeraża Erdogana. Waha się przed wykonaniem uniku, ale ultrazaawansowana substancja okazała się bardziej zwinna. I niczym pająk bomba hipernuklearna przyczepiła się do potężnego torsu nowo stworzonego króla i cesarza dżinów!

Lyra Velimara gorąco zacisnęła łapki i zaśpiewała:

- Rozerwiemy cię! Rozbijmy to na kwarki!

Erdogan, potężny jak Herkules, został poważnie zniekształcony i pochylił się jak kulka gutaperki na pół.

Wybuchła supernowa. Kilka pobliskich statków kosmicznych Stelzanat i Imperium Sithów zostało odrzuconych, a hiperplazmatyczny wał spalił platformy i bagażniki wielu baterii. Zmiażdżył wiele klonów i piękne amazońskie dziewczyny z imperium Stelzan.

Sam Erdogan kręcił się, kręcił i... Stał się jeszcze większy i straszniejszy. Drugi miecz, niczym kiełek mięsożernej rośliny pasożytniczej, trafił w jego prawą dłoń.

A dyktator Imperium Osmańskiego zaśmiał się ogłuszająco:

- Och, wy żałośni kosmici.... Jesteście tylko sługami Szaitana, a tak naprawdę Szaitan jest moim sługą!

Tymczasem na planecie Ziemia szalało tornado. Fale oceanów świata natychmiast rozgrzały się pod wpływem hiperjądrowego błysku i zagotowały się ze stromą wrzącą wodą, parząc wszystkie żywe istoty. A lasy i wieżowce stanęły w płomieniach.

Sto bilionów Hiroszim płonących z odległości orbity księżycowej to nie żart! A ogień, który ogarnął całą Ziemię, dosłownie spalił ją aż do podziemia.

Jasny, szalony blask światła rozbłysnął w miejscu Waszyngtona, po czym pojawił się kolosalny fioletowo-brązowy kwiat. Siedem hiperplazmatycznych płatków oddzieliło się od olśniewającego pąka i wzniosło się ku niebiańskiej wysokości. Świeciły przez dziesięć sekund wszystkimi kolorami tęczy, po czym natychmiast przygasły i opadły, pozostawiając jedynie gigantyczne fioletowo-czerwone iskry unoszące się w stratosferze.

W mgnieniu oka dziesiątki, setki milionów ludzi spłonęło, rozsypując cząstki elementarne. Ci, którzy byli dalej, zostali oślepieni i spaleni jak żywe pochodnie. Ogień boleśnie trawił ludzkie mięso. Ludziom złuszczała się skóra, włosy zamieniały się w pył, a czaszki były zwęglone. Fala uderzeniowa niczym akordeon powaliła drapacze chmur, grzebiąc żywcem w gorących betonowych grobach wielu żywych i beztroskich do niedawna ludzi.

Grupa blond, półnagich chłopców z Teksasu goniła za piłką, a przez nich przeszła fala grawitacyjna, pozostawiając na spalonej trawie jedynie popielate sylwetki. Biedni chłopcy, o czym pomyśleli w ostatniej chwili: może nazwali swoją matkę, albo jednego z bohaterów filmu, niezliczonymi grami komputerowymi.

Dziewczyna wracająca ze sklepu z koszykiem odeszła w tamten świat, uśmiechnięta, nie mając nawet czasu na krzyk. Dziecko po prostu rozproszyło się na fotony i cudem ocalała wstęga łuku wirowała w atmosferycznej trąbie powietrznej. Ludzie biali i kolorowi, ukryci w metrze, zostali zmiażdżeni jak muchy pod ciśnieniem, ci, którzy leciały wówczas samolotem, zostali wyrzuceni ze stratosfery przez tornada Gehenny, a to jest jeszcze gorsza i wolniejsza śmierć. .. Kiedy w mroźnej próżni pożerają resztki powietrza przez drapieżną piranie, ludzie walą głowami w duraluminiowe ścianki, oczy wypadają z oczodołów, wypadają języki z których wypływa krwawa ślina, a połamane zęby wypadają jak groszek.

Śmierć zrównała biednego i miliardera, senatora i więźnia, gwiazdę filmową i padlinożercę. Wydawało się, że miliony dusz zawyły w niebo, świat wywrócił się do góry nogami i może po raz pierwszy ludzie poczuli, jak cienka jest nić życia i jak bardzo są sobie nawzajem potrzebni. Matka i dziecko udusiły się pod gruzami, przylgnęły do siebie z taką siłą, że żadne siły podziemnego świata nie mogły ich rozerwać.

Nawet na wpół mechaniczny potwór Darth Vader, przesiąknięty po brzegi ciemną stroną mocy, odczuwał ból i cierpienie miliardów ludzi, którzy zginęli na ziemi.

I w desperacji przywołał do siebie wszystkie włókna i masy fenomenalnej manifestacji ciemnej strony mocy.

Lira Velimara wsparła go w tej sprawie i wyciągnęła silną rękę do czarnego pana. Połączyli się mentalnie. Ich pola bioplazmatyczne natychmiast się połączyły, zasady żeńskie i męskie zjednoczyły się, tworząc unię sił teoplazmatycznych.

A potem nastąpił kolosalny, hipergrawiomagiczny upadek, dokonujący niesamowitych, dosłownie superfantastycznych przemian.

Ocalałe statki kosmicznego imperium kosmicznego i Stelzanath zaczęły gromadzić się w jedną całość, niczym kule rtęci. Szybko się połączyły, wcisnęły w plastelinę Princeps-plazma, tworząc między sobą jedną, monolityczną całość.

Cząsteczki wirowały w całej przestrzeni, odpadając jak trociny w cewce indukcyjnej. A potem, w miejscu flagowego statku kosmicznego Imperium Sithów, nastąpiła seria błysków przypominających błyski karabinu maszynowego, a po nich pojawił się ogromny mężczyzna.

Jego sylwetka była dziwna. Tułów i nogi, podobnie jak Lyra Velimara, są nagie i uwodzicielskie, ale głowa, ramiona i ramiona są zakryte czarnym kombinezonem bojowym Dartha Vadera.

Okazało się, że jest to przerażająca hybryda: władca sił ciemności, wojownik z oddziałów SS Stelzanat Velimara. Ponadto wymiary bandyty mają średnicę z Wenus. Taki potwór narodził się i został stworzony przez ekstremalną manifestację, magię hipergrawitacji.

W rękach Dartha-Lyry błysnęły dwa miecze świetlne, czerwony i fioletowy. Obie bronie świeciły i błyszczały bardzo jasno i intensywnie. Pół lisica, pół cybernetyczny organizm ruszył w stronę Erdogana.

Pod wdzięcznymi, nagimi, dziewczęcymi nogami, próżnia dudniła ogłuszająco. Wydawało się, że ten potwór po prostu maszeruje przez pole minowe, gdzie materiały wybuchowe były niewidoczne, ale to czyniło je jeszcze bardziej niszczycielskimi.

Turecki dyktator, również spuchnięty średnicą Wenus, podszedł do swojego odpowiednika. Podeszli bliżej i pod gołymi, dziewczęcymi nogami jednej, a drugiej pod wysokimi butami pustka dudniła jak milion grzmotów!

Darth Vader i Lyra w jednej butelce salutowali Erdoganowi mieczem.

W odpowiedzi osmański dyktator tylko szczeknął:

- Żadnej litości dla wroga!

Darth Vader odpowiedział głębokim głosem:

- Powtórzenie matki - knurów!

A ich miecze z dzikim rykiem przecięły erupcje miliardów wulkanów Krakatoa. I próżnia zadrżała. Kwarki tańczyły w wirach eteru.

Erdogan czując, że jego ciało, utkane przez ich liczne hordy złych i dobrych duchów, zadrżało od ciosu, ryknął:

- Na Szatana! Jesteś silny!

Darth Vader kontynuował atak i warknął:

- I nigdy nie byłem słaby!

Hybryda czarnego lorda i lisicy wojowników zaatakowała Erdogana. I choć jego przeciwnik nie był gorszy pod względem siły i szybkości, ale w sztuce szermierki, oczywiście turecki prezydent nie mógł się równać z wojownikiem, którego szkolili najlepsi wojownicy i szermierze w galaktyce - Jedi.

Głos Lyry był już słyszalny. Ta piekielna dziewczyna również nie była źle wyszkolona. Ponieważ w ich imperium nie było mężczyzn, dziewczęta wychowywały się w cybernetycznych łonach. Nauczono ich zabijać i walczyć nawet wtedy, gdy zarodek formował się w pożywce za pomocą programów komputerowych.

"Co, syn obywatela Turcji nie lubi takiego przyjęcia!"

A miecz plazmowy Princeps ciął dobrze odżywiony kubek Erdogana. Obcięty wąs osmańskiego dyktatora opadł, wirował w wirach eteru i zaczął rozdzierać się na kawałki, rozpadając się jak cała masa bomb zagłady. I krew lała się z odciętego policzka. Co więcej, w każdej kropli pluskały dżiny i czarownice z miotłami.

Turecki dyktator próbował odpowiedzieć, ale Darth Vader bardzo zręcznie zanurkował pod krzywizną miecza-sejmitara i sam rzucił wroga w bok, odcinając mu całą warstwę mięśni. Erdogan ryknął jeszcze głośniej i ponownie zaatakował.

Darth Vader sparował zamach, a bosa stopa Lyry uderzyła przeciwnika prosto w pachwinę.

Erdogan zahuczał boleśnie i z dzikim jękiem, w którym dało się wyczuć piskliwe nuty, wychrypiał:

- Teraz skończyłeś, mały człowieczku!

Darth Vader przyspieszył swój atak i skandował podczas ataku:

- Ale koniec to jeszcze nie koniec! Koniec jest tylko początkiem!

I tak wykonuje swój popisowy ruch, za pomocą którego hrabia Duco został pokonany. Odcięta dłoń wraz z mieczem wisi w przypływie próżni. A potem też zaczyna pękać. To było tak, jakby wyrzutnie wielokrotnego użytku, odrzutowe, były zablokowane w jednym miejscu - emitując supernowe.

Erdogan z oczami wyłupiastymi z nieznośnego bólu cofnął się i uderzył głową w Księżyc.

Satelita Ziemi został zdeformowany w wyniku uderzenia, pokryły go szerokie pęknięcia i rozpoczęła się aktywna erupcja magmy. Księżyc zaczął przypominać ciężko pobitą twarz. Lyra ponownie kopnęła Erdogana pod kolano, a miecz Vadera od bezbronnej strony trafił go w ramię, odcinając gruby kawałek mięsa i mięśni.

Dyktator osmański już wyraźnie pływał, jego jedyny ocalały miecz leciał z dużą amplitudą, ale czubek czerwonego miecza czarnego pana wbił się prosto w ręce przeciwnika. Potem wyraźny zakręt i kolejna odcięta łapa Erdogana spada i zaczyna tam szarpać, z anihilacją i magicznymi petardami.

Dyktator osmański zostaje rozbrojony, a jego ostatnią desperacką próbą, niczym smok, jest rozbłysk iskrą.

To było jak uderzenie bilionów miotaczy ognia na raz. A erupcja plazmy zalała prawie cały Układ Słoneczny. Fale szaleńczego płomienia w ciągu kilku sekund wdarły się na orbitę Plutona. Maska i dłonie Dartha Vadera przetrwały, ale nagie, dziewczęce obcasy Lyry zostały całkowicie przypalone.

Generał krzyczał z bólu - ogień mocno przypalił podeszwę, na spalonych i poczerniałych kobiecych stopach i nogach natychmiast pojawiły się nawet duże pęcherze. Powaliło mnie na kolana...

Ale Darth Vader profesjonalnym ruchem, skokiem i obrotem ciała oraz zbieżnym ruchem mieczy, zmiażdżył dużą, rogatą głowę osmańskiego prezydenta Erdogana.

Ogromna głowa, nie mniejsza niż Księżyc, wielkiego wojownika i władcy potoczyła się, a grube, niebieskie usta szepnęły:

- To już koniec!

Potem nastąpiła eksplozja, tak ogłuszająca, niszczycielska i ogromna, że wszystko, co wydarzyło się wcześniej, było żałosne jak mecz na tle testowanej w kosmosie bomby wodorowej. Strumienie hiperplazmy anihilacyjnej zalały przestrzeń ze Słońca, następnie Afla-centauri i Syriusza...


NIESZCZĘŚLIWY CHŁOPIEC

Żył jeden chłopiec, jeszcze mały, ale głęboko nieszczęśliwy. W szkole był prześladowany i prześladowany, w domu rodzice byli zawsze zajęci i karcili go za złe oceny, a nawet bili pasem za niezaliczenie. I wszyscy traktowali go jak głupca, upośledzonego umysłowo, tchórza - znęcali się nad nim i bili.

Chłopakowi znudziło się to i postanowił opuścić swoje złe miasto, z dala od znienawidzonej szkoły, gdziekolwiek spojrzy jego oczy.

Chłopiec był jeszcze mały i naiwny. Myślał, że tylko w jego mieście żyją tacy źli ludzie, a zwłaszcza dzieci, podczas gdy w innych miastach wszyscy są dobrzy i życzliwi. I nie może być inaczej, bo z podekscytowaniem powtarzają kwadratowej telewizji, że ich kraj jest najbardziej ludzki, życzliwy, piękny i najlepszy na świecie. Że w jego kraju wszystkie dzieci są lub na pewno będą szczęśliwe, a partia i jej wielki przywódca doprowadzą do komunizmu - kiedy każdy dostanie to, czego chce.

A pobity i molestowany chłopiec szczerze myślał, że dzieci w szkole są tak okrutne i złe, że zrekrutowały je CIA i Mossad, że to wina grubobrzuchych burżuazji Ameryki, że w mieście są puste półki i ludzie stali w długich kolejkach. Że wszystko byłoby w porządku, gdyby nie burżuazja i dywersanci, którzy nocą przekraczają granice. Że to ich wina, że ziemniaki gniją i dzieciom bolą zęby. I najwyraźniej w USA wynaleziono także zastrzyki, aby dręczyć ludzi.

Ale może się zdarzyć, że we wszystkich miastach jego rozległej Ojczyzny panuje zło, że źli agenci CIA uwodzą i psują wszystkie dzieci, ucząc je walczyć i bić kłamcę.

Nie, należy go znaleźć w najlepszym i najbardziej humanitarnym kraju na świecie, mieście, w którym wszyscy są mili i uśmiechają się do siebie, a do tego można bezpiecznie wyciągnąć rękę, aby ją uścisnąć, bez obawy, że ukryta między palcami szpilka wbije się w To.

Chłopiec mocno wierzył w to, że istnieją jeszcze życzliwe i spokojne miasta. A on, mając trudności z oczekiwaniem na pierwsze, ciepłe dni wiosny, w tajemnicy przed rodzicami zgarnął wszystko z lodówki. A w najbardziej humanitarnym, bogatym, życzliwym i miłującym pokój kraju na świecie nie było tak wielu produktów. Wypchałem tym torbę i plecak, najpierw wytrząsając podręczniki i zeszyty, bo powodowały dodatkowy ciężar i... Co jakiś czas rozglądając się tchórzliwie dookoła, otwierałem drzwi i wybiegałem na ulicę.

Chłopiec zawsze bał się wyjść na własne podwórko. Wydawało mu się, że tam na pewno zostanie pobity, okaleczony, upokorzony, opluty lub coś gorszego. Ale wciąż jest wczesny wiosenny poranek, wszyscy idą do szkoły, jest szansa, aby przemknąć obok podwórkowych chuliganów i ruszyć dalej. Z tej dzielnicy, gdzie stał się wyrzutkiem i pośmiewiskiem, do miejsca, gdzie nadal go nie znają. Gdzie jest po prostu wysokim na półtora metra jasnowłosym chłopcem w wysokiej czapce.

Dlaczego ludzie są tacy źli? Co im zrobił, że tak go nienawidzą? A co mają wspólnego z nienawiścią w najbardziej humanitarnym, życzliwym, humanitarnym i sprawiedliwym kraju nie na świecie? Co im zrobił? Czy zdarzyło Ci się kogoś obrazić, oczernić, upokorzyć, opluć lub zdradzić?

Czy nie mówił wszystkim, że powinni być mili, współczujący i pomagać sobie nawzajem? Że walka jest zła i że słabym trzeba pomagać? Ale z tego powodu nadal uważali wszystkich za głupca, słabeusza, kretyna... i jakieś inne skomplikowane i niezrozumiałe słowo - pacyfistę?

Ale, co dziwne, czy nie tego właśnie uczą wszystkie bajki, książki i telewizja dla dzieci? Czy ludzie nie powinni być właśnie tacy: niezwykle szlachetni, skłonni do poświęceń, stojący w obronie siebie jak góra. Czy człowiek nie jest bratem człowieka? Czy prawdziwym znaczeniem życia nie jest czynienie dobra?

Dlaczego zatem w rzeczywistości obala się to, czego nauczano w książkach, filmach, a nawet na lekcjach informatyki? Uważa się to za głupie, śmieszne, zabawne, złe!

Dlaczego w naszych dzieciach i jego rówieśnikach jest tyle złości i nienawiści, niechęci do słuchania sumienia, pragnienia przemocy i zniszczenia? Dokąd zmierza edukacja i kult dobrych uczynków w swojej najbardziej humanitarnej i humanitarnej mocy na świecie? W mocy, która pomaga i chroni uciskanych we wszystkich częściach świata. Która ratuje Czarnych, Hindusów i wszystkich, którzy mają kłopoty i są chorzy, przed głodem i klęskami żywiołowymi.

Wołali do chłopca... Poczuł strach. Teraz cię złapią i zaczną torturować.

Udał, że nie słyszy i przyspieszył kroku.

W odpowiedzi dziki ryk:

- Zatrzymaj hamulec! Zabijemy cię!

Dzikie szaleństwo w jego głosie jest uderzające. Tyle nienawiści do niego? Po co? Co im zrobiłeś? I nienawidzą go, tego, który zawsze mówił o dobroci, o przyjaźni, o miłosierdziu, tak jak nie mieliby w nienawiści niewiernego, który zamordowałby własną matkę.

Ale chłopak podjął już decyzję o opuszczeniu tego miasta, nie chodzeniu już do tej przeklętej, znienawidzonej szkoły. Ucieknij z tego piekielnego szamba i znajdź inne, miłe, czyste i przyjazne miasto. W końcu może być tak, że w jego najbardziej humanitarnym kraju nie było takich miast.

Chłopiec bardzo się bał, że dogonią go, niezdarnego i słabego, i uderzą go w szyję, tak że nie będzie mógł odejść. Ale jest też autobus. Wystarczy do niego wskoczyć, a chuligan i bandyta zostaną w tyle.

Tym razem chłopak miał szczęście i w ostatniej chwili udało mu się wskoczyć na zamykający stopień autobusu. Drzwi ścisnęły jego chudą, dziecinną dłoń, na szczęście nie za mocno, a on zdołał przytrzymać plecak wypełniony jedzeniem.

Podróż autobusem w tamtych czasach kosztowała jeszcze skromnie, a w małym miasteczku nie opłacało się płacić konduktorowi. Poza tym ludzie są uczciwi i nie przeszkadzają im cztery kopiejki. Kilku rówieśników nie dogoniło chłopca i wyładowało swoją złość na koszu na śmieci. Kopali go brutalnie, jakby żelazo było winne tego, że upragniona ofiara uciekła. I chłopiec pojechał i modlił się do Pana Boga (który zresztą, jak ich uczono, w ogóle nie istnieje!), aby szybko otworzyły się drzwi i uwolnił rękę.

Wreszcie kolejny przystanek, ręka jest wolna i można usiąść na siedzeniu i odetchnąć. Im dalej chłopiec oddalał się od znienawidzonego podwórka, tym spokojniejsza stawała się jego dusza. Tam, gdzie nie wiedzą, jest bezpieczniej.

Chociaż może inny chłopiec, wręcz przeciwnie, na jego miejscu marzyłby o tym, żeby być bliżej domu i szukać schronienia w jego nie do zdobycia murach. Ale dziedziniec domu zawsze budził w chłopcu strach. Nawet we śnie śniły mu się koszmary o swoich piekielnych, bezwzględnych rówieśnikach. Chłopiec starał się jak najmniej wychodzić na zewnątrz. Po lekcjach biegałem najszybciej jak mogłem do szatni, żeby zdążyć zanim moi nienawistni, okrutni rówieśnicy wyjdą i nie zaczną mnie drwić, a nawet od razu bić. Chłopiec znajdował pocieszenie jedynie w książkach. Nie było komputera, internetu, nawet telewizji - tylko trzy kanały, na których co najwyżej pokazują znakomitych pionierów, albo śpiewający chór - jak dobrze jest żyć w ich najbardziej humanitarnym kraju na świecie. A w najgorszym - nudne raporty z pól i ciągłe walki o żniwa. I tylko raz w tygodniu, w niedzielę, podczas wizyty w bajce można było obejrzeć, ściśle według limitu, jakiś ciekawy film fabularny lub program.

A chłopiec uwielbiał zakopywać się w książkach, czerpiąc z nich to, co wzniosłe, szlachetne i bajeczne.

I często na zajęciach, jeśli nie przeszkadzali mu zbytnio plucie z fajki przez rówieśników lub strzelanie z gumek, myślał też o bajkowym, życzliwym świecie. O tym, że kiedy wreszcie zbuduje się komunizm, zapanuje powszechne, powszechne braterstwo.

A wtedy dzieci z Alfa Centauri, Syriusza, Wielkiej Niedźwiedzicy i konstelacji Strzelca zjednoczą się razem. I uśmiechając się szeroko, trzymają się za ręce. Na przykład dzieci z konstelacji Ryb mają głowy pokryte srebrnymi łuskami i złotymi, błyszczącymi płetwami. A w gwiazdozbiorze Strzelca są prawdopodobnie podobne do centaurów.

Wszystko jest bardzo spokojne i piękne. Dają sobie nawzajem prezenty i śpiewają piosenki. Nie ma wrogości, nie ma złośliwości, nikt nie będzie nikomu wkładał guzika ani zdechłej żaby pod tyłek.

Oby tylko komunizm przyszedł wcześniej i niech znienawidzona CIA, która zaplątała cały świat w sieć nienawiści i uczyła nasze radzieckie dzieci nienawiści do dobra, zginęła i została zniszczona! To Amerykanie zrodzili koszmary wojny od eksterminacji Indian po Afganistan. Swoimi radiowymi głosami doprowadzają ludzi do szaleństwa i zmuszają do podniesienia ręki, brat na brata, wzniecając nienawiść od kołyski!

Autobus powoli sunie po trasie. Za oknem maj, poranek - dzień dopiero się zaczyna. Tak, chłopiec nie boi się ciemności. Wręcz przeciwnie, gdy jest ciemno, istnieje większa szansa, że przemkniesz się niezauważony obok rówieśników i znikniesz w ciemności. Zimą, gdy jest zimno i noce są długie, a zwłaszcza przy silnym mrozie, możesz wyjść na zewnątrz i poważnie spodziewać się, że będziesz minął chłopaków pełny gniewu.

Zimą chuligani też marzną i rzadziej wychodzą na dwór. Ale w ciepłym sezonie zaczyna się udręka. A samo wyjście do sklepu staje się torturą. A chłopak myśli o wynalezieniu jakiegoś modułu ze złączem zerowym, tak aby jak już będzie w sklepie, naciśnie przycisk i już będzie w domu.

Może to i dobrze, że choć nie wynaleziono jeszcze sztucznych skrzydeł, chłopiec w swoim mieszkaniu, na wysokim piętrze, może czuć się względny bezpieczeństwo. Kiedy spocony od szybkiego biegu w końcu otwierasz drzwi i wskakujesz do mieszkania, czujesz się jak mistrz olimpijski, który przekroczył linię mety - jesteś w domu i jesteś bezpieczny. Można w końcu odetchnąć i znaleźć ukojenie w przeczytaniu kolejnej książki. Na szczęście mają jeszcze bibliotekę po pradziadku, której pozazdroszczyłby akademik.

Kierowca dał sygnał, że są już na przystanku i wszyscy muszą już wyjść. Chłopiec znalazł się w nieznanym terenie. Wcześniej nie zatrzymał się aż do samego końca. I ta nowość wydawała się przyjemna i zaskakująca. To tak, jakbyś zrobił krok i niczym Eli z Czarnoksiężnika z krainy Oz znalazł się w bajkowej i szczęśliwej krainie.


WOJNA DO ZWYCIĘSTWA

13 kwietnia 1945. Miasto Berlin, budynek Kancelarii Cesarskiej.

Minister spraw zagranicznych Ribbentrop właśnie wrócił z negocjacji z delegacją radziecką na czele ze słynnym, kłótliwym wrogiem Niemiec, Mołotowem. Pomimo tego, że podczas ostatnich bitew cztery radzieckie armie pancerne zostały prawie całkowicie zniszczone. A 1 kwietnia ustały dostawy zachodniej pomocy w ramach Lend-Lease, Stalin wysunął celowo przesadne żądania.

Ribbentrop ze smutkiem powiedział Rommelowi:

- Negocjacje z delegacją radziecką utknęły w ślepym zaułku. Kompromisowa opcja zerowa - powrót do granic z czerwca 1941 r. - nie odpowiadała Stalinowi. Żądania Koby - Region Kłajpedy, Prusy Wschodnie i cała Polska w granicach z 1939 roku. Rości sobie także prawa do ziem Słowenii, części Węgier i pól naftowych Rumunii. Twierdzi, że miliony żołnierzy radzieckich nie zginęło po to, aby dotrzeć tam, gdzie to wszystko się zaczęło. Poza tym Józef żąda od nas zadośćuczynienia, uwolnienia wszystkich wojskowych i cywilów... I obiecuje uwolnić naszych tylko za okup! Następnie Stalin chce także otrzymać nabytki terytorialne od Finlandii.

Feldmarszałek Fuehrer Rommel zauważył ponuro:

- Po zamachu stanu w czerwcu 1944 r. zmuszeni byliśmy kontynuować powolny i uporczywy odwrót na froncie wschodnim. Co prawda sojusznicy pokonani w Normandii udali się z nami na w miarę honorowy dla nich pokój, ale... Armia Czerwona jest zbyt silna i zatrzymała swoich żołnierzy jak tylko mogła, preferując aktywną obronę i krótkie kontrataki. Tak, Rosjanie dotarli do Wisły i nawet kosztem wielkich strat ją przekroczyli, wdarli się na Słowację, prawie zdobyli Rumunię... Ale wszystkie te sukcesy drogo ich kosztowały. My też krwawiliśmy, ale udało mi się wypracować mniej więcej zadowalającą obronę i zmniejszyć współczynnik strat do trzech, czterech razy na naszą korzyść. Ale Stalin najwyraźniej nie rozumie, że jego kraj też jest wyczerpany, a sojusznicy, przestając pomagać Rosji, zaczną na nas polegać?

Ribbentrop odpowiedział z radosnym uśmiechem:

- Największe zamorskie rekiny już obiecują nam wsparcie w zamian za ziemie, które otrzymamy poprzez podbój ZSRR! Rząd laburzystów w Wielkiej Brytanii wciąż się waha, ale wiele struktur prywatnych jest gotowych nas wesprzeć! Brazylia, Hiszpania, Portugalia, a zwłaszcza Argentyna obiecują nam pomoc. Perron nawet nie wyklucza, że otwarcie przystąpi do wojny po naszej stronie. Finowie również przysięgają, że dotrwają do końca! We Włoszech pozycja Mussoliniego na północy uległa wzmocnieniu, podczas gdy południe nadal jest kontrolowane przez siły prozachodnie. Jesteśmy gotowi kontynuować wojnę, mój Führerze!

Rommel zwięźle rozkazał:

- Speera do mnie!

Zręczny, pracowity i utalentowany cesarski minister uzbrojenia i amunicji siedział na swoim właściwym miejscu. Speerowi udało się, pomimo wszystkich trudności, znacznie zwiększyć produkcję broni i bardzo szybko wprowadzić do masowej produkcji bardziej zaawansowane działa samobieżne klasy "e", "LION" i "Panther"-2.

Wciąż młody i bardzo energiczny dyktator gospodarczy III Rzeszy relacjonował:

- W dziedzinie budowy zbiorników osiągnięto nie tylko przełom jakościowy, ale także ilościowy. W grudniu 1944 roku wyprodukowano 1960 czołgów i dział samobieżnych. I to pomimo wszystkich trudności militarnych i uruchomienia masowej produkcji najlepszych maszyn na świecie! W szczególności E-25, Lev i Panther-2!

Obecnie produkcja czołgów i dział samobieżnych wynosi około dwóch tysięcy miesięcznie, z czego w marcu najnowsze pojazdy: E-10, E-25, Lev, Panther-2 stanowiły ponad dwie trzecie floty czołgów !

Rommel zapytał sucho:

-Jesteś pewien, że nasze czołgi są lepsze od radzieckich?

Speer, próbując nadać swemu tonowi rozsądek, powiedział:

- Naszym projektantom, choć spóźnionym, udało się stworzyć pojazdy o mniej lub bardziej udanym układzie, opancerzeniu, uzbrojeniu i charakterystyce jezdnej. Szczególnie udany okazał się E-25. Z rezerwą czoła wynoszącą 100 milimetrów przy racjonalnym kącie pochylenia czterdziestu stopni, burtami i rufą 60 milimetrów oraz uzbrojeniem w 88-mm działo kalibru EL 71, działo samobieżne ma zapas 80 nabojów i waży zaledwie 26,6 mnóstwo. Z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych samochód rozpędza się do ponad 75 kilometrów na godzinę. Dodatkowo, biorąc pod uwagę rezerwę masy, boki działa samobieżnego dodatkowo wzmocniono ekranami o średnicy 30 mm. W ten sposób burta jest osłonięta zarówno przez rolki, jak i szybę, co sprawia, że pojazd jest w stanie wytrzymać uderzenia pociskami T-34-85 nie tylko w czoło, ale także w bok. Samo działo kal. 88 mm przebija 150-148 mm pancerza pod kątem 60 stopni. Biorąc pod uwagę szybkostrzelność i celność strzelania, nasze działo kal. 88 mm jest najlepszym działem przeciwpancernym na świecie! A osłona czoła pozwala na trzymanie strzałów nawet z IS-2. Co więcej, spiczaste łuski radzieckich dział są bardzo wrażliwe na rykoszet. Ale nasz wysokiej jakości pancerz cementowy ma wysoką twardość powierzchni i przy racjonalnym kącie nachylenia doskonale rykoszetuje!

Rommel logicznie zauważył:

- A wszystko to osiągnięto dzięki temu, że silnik, skrzynia biegów i skrzynia biegów zostały umieszczone w jednym urządzeniu. W ten sposób zaoszczędziliśmy na wale kardana i zmniejszyliśmy wysokość samochodu do 144 centymetrów. Maszyna jest lepsza od wszystkich modeli radzieckich i jest stosunkowo łatwa w produkcji. Chociaż na przykład nie byłeś jeszcze w stanie stworzyć tego rodzaju czołgu!

Speer sprzeciwił się urażony:

- "Panther"-2, a zwłaszcza czołg "Lion", uwzględniają najnowsze osiągnięcia i ulepszenia. W szczególności "Pantera"-2 zdołała utrzymać masę do 47 ton, zwiększając uzbrojenie i zapasy pocisków do poziomu "Królewskiego Tygrysa" i mając nieco gorszy pancerz. A to dwadzieścia jeden ton różnicy. Silnik o mocy 700 koni mechanicznych zapewnia prędkość 55 kilometrów na autostradzie i 30 kilometrów na godzinę na drodze. Produkowane są już nowe samochody z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych, które mogą rozpędzić się do 70 kilometrów na godzinę. "Lew" z armatą 105 mm nie ma sobie równych pod względem uzbrojenia, przewyższa "Królewskiego Tygrysa" pod względem przedniego pancerza, z równymi bokami i rufą. A wszystko o masie 51 ton, z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych. Nasze nowe czołgi mają doskonałe właściwości jezdne, co oznacza, że można je wykorzystać w wojnie ofensywnej!

Rommel uśmiechnął się i ponownie wykazał się erudycją:

- A w tym czołgu silnik, skrzynia biegów i skrzynia biegów znajdują się przed nadwoziem pojazdu, a wieża jest przesunięta do tyłu. Układ został również zagęszczony. Ale potrzebujemy "Lwa" z silniejszym pancerzem na pokładzie!

Speer skłonił się i powiedział:

- W czołgu E-50 zaimplementujemy ochronę i uzbrojenie Myszki, nie przekraczając wagi siedemdziesięciu ton!

Rommel wypuścił Speera i zaprosił ministra lotnictwa Rzeszy Saura. Również bardzo kompetentny i kompetentny menadżer.

Cesarski Minister powiedział z triumfującym spojrzeniem:

-Nasze lotnictwo zdobyło całkowitą dominację w powietrzu! A przede wszystkim dzięki bohaterskiemu niemieckiemu przemysłowi! Nowe samoloty odrzutowe, które weszły do służby w Luftwaffe w 1944 roku, są produkowane masowo w coraz większych ilościach. Mają przewagę prędkości nad pojazdami radzieckimi wynoszącą 200-350 kilometrów na godzinę i dysponują potężną bronią w postaci działek i rakiet 30 mm! Myśliwce ME-163, Me-262, VA-349, a zwłaszcza tanie, lekkie, zwrotne i łatwe w produkcji HE-162, udowodniły swoją zdecydowaną wyższość nad Laggami i Jakami wroga. Szybki wywiad i bombowiec Ar-234 ma taką prędkość, że żaden radziecki myśliwiec nie jest w stanie go dogonić!

Jednocześnie, co najważniejsze, udało nam się osiągnąć równość z wrogiem w ilościowej produkcji maszyn. Tygodniowo produkuje się 150 myśliwców ME-262, bardzo potężną broń i zdolność do przetrwania w bitwie, już 300, a liczba ta rośnie, myśliwców HE-162 i 120 wraz ze wzrostem AR-234. W drodze są bardziej zaawansowane modele ME-262 ze skośnymi skrzydłami, ME-1010 ze skrzydłami, w których można regulować rozciągnięcie, Non-262 z lepszym uzbrojeniem i charakterystykami lotu, a co najważniejsze Yu-287. Najnowszy pojazd ze skrzydłami pochylonymi do przodu będzie miał doskonałą celność bombardowania.

W sumie planujemy zwiększyć produkcję samolotów odrzutowych do dwustu samolotów dziennie, całkowicie stłumiając wroga!

Rommel logicznie zauważył:

- A nasze maszyny śrubowe odnoszą spore sukcesy. Na przykład ewolucją Focke-Wulfa jest TA-152. A TA-400 jako bombowiec odrzutowy z sześcioma silnikami jest bardzo obiecujący!

Zaur sapnął dumnie:

- TA-400 może bombardować radzieckie fabryki za Uralem, osiągać prędkość do 800 kilometrów i przenosić ponad 10 ton bomb! Podobnie jak bezogonowy bombowiec XO-18 o zasięgu lotu 16 tysięcy kilometrów! Oraz odrzutowiec TA-183 i inne pojazdy! Zdominujemy powietrze!

Feldmarszałek Führer wypuścił Saura. Teraz musiałem porozmawiać ze Schmeisserem.

Niemiecki karabin maszynowy

StG 44 (niem. Sturmgewehr 44 - karabin szturmowy 1944) to niemiecki karabin szturmowy opracowany podczas II wojny światowej. Wyprodukowano około 850 tysięcy sztuk. Wśród nowoczesnych automatów było to pierwsze opracowanie produkowane masowo.

Różni się od pistoletów maszynowych (PPSh itp.) z II wojny światowej znacznie większym zasięgiem celowania, przede wszystkim dzięki zastosowaniu tzw. pośredniego, mocniejszego i o lepszej balistyce niż naboje pistoletowe stosowane w pistoletach maszynowych .

Automation StG 44 to typ odpowietrznika z odprowadzaniem gazów proszkowych przez otwór w ścianie lufy. Blokowanie lufy odbywa się poprzez przechylenie zamka w płaszczyźnie pionowej. Niewspółosiowość występuje w wyniku interakcji nachylonych płaszczyzn na śrubie i ramie śruby. Komora gazowa - bez możliwości regulacji. Korek komory gazowej wraz z prętem pomocniczym odkręca się specjalnym wybijakiem tylko podczas czyszczenia maszyny. Aby rzucić granaty karabinowe, konieczne było użycie specjalnych nabojów z ładunkiem prochowym 1,5 g (w przypadku granatów odłamkowych) lub 1,9 g (w przypadku granatów kumulacyjnych przeciwpancernych). Standardowa masa prochu w naboju 7,92x33 Kurz wynosi 1,57 g. Tłok gazowy z tłoczyskiem połączony jest z trzpieniem zamka.

Schmeisser wyraził także optymizm, że nowy karabin maszynowy - St 54 - będzie jeszcze bardziej niezawodny i lepszy, charakteryzujący się dużą celnością ognia.

Von Braun wyraził także prawdziwy optymizm - rakiety A-10 i A-11 obiecały latać na odległość do 1000 kilometrów i uderzać z dużą celnością, kierowane drogą radiową.

Gorzej było z bombą atomową, dopóki nie uruchomiono reaktora jądrowego. Ale za kilka lat obiecali także, że Królowa Bomb wejdzie do produkcji!

Ale co najważniejsze, Amerykanie i Brytyjczycy obiecali pomóc Trzeciej Rzeszy i jej satelitom w walce ze światowym komunizmem!

Feldmarszałek Fuehrer Rommel zdecydował:

- Powiedz Stalinowi, że wznawiamy w pełni działania wojenne, a następnie całkowite i całkowite zniszczenie komunizmu!

13 kwietnia 1945 był dniem wielkiej odmowy!

Wojna niemiecka zadała główny cios ze strony Węgier, aby uniknąć przekroczenia pełnej rzeki Wisły. Ofensywa rozpoczęła się 20 kwietnia, kiedy dokończono dywizje hitlerowskie.

Niemcom udało się niemal natychmiast przełamać pierwszą linię obrony. Aktywnie stosowali taktykę nocnego ataku, aby uniemożliwić Rosjanom użycie ich licznej artylerii. W nocy oczywiście ogień nie jest tak skuteczny, a naziści mają noktowizory.

Dość szybko druga linia obrony została przełamana i uformowały się dwa kotły. Ale na rozkaz dowództwa do bitwy weszły duże rezerwy. Choć pokonanie nazistów nie było możliwe, ofensywa Mainsteina została zatrzymana.

Po miesiącu zaciętych walk Niemcom udało się odbić jedynie część Słowacji, posuwając się nie dalej niż 70-80 kilometrów.

Ofensywa Fritza w Prusach Wschodnich była jeszcze mniej skuteczna. Przebili się jedynie przez pierwszą linię obrony i napotkali gęstą obronę. Okazało się, że Armia Czerwona wie, jak się okopywać i bronić. I wyrządzić poważne szkody.

Dopiero w Rumunii Kisselring odniósł większe sukcesy. Wojska faszystowskie stworzyły trzy kotły i zdobyły prawie całą Mołdawię i Bukowinę. Ale i tam nie pozwolono im przedostać się do Odessy, zatrzymując się nad Bugiem - naturalną barierą wodną! Ale Niemcom nadal udało się zdobyć dużo ziemi. W tym na wybrzeżu Morza Czarnego i ukraińskim regionie Czerniowiec. Tym samym odsunięcie linii frontu od pól naftowych Rumunii. Ale to był koniec ich kwietniowych i majowych sukcesów.

Armia Czerwona była niezachwiana w obronie, a przemysł wyprodukował wiele sprzętu wojskowego. Zwłaszcza myśliwce Jak-9 i czołgi T-34-85.

Latem Rommel znalazł się w trudnej sytuacji - zasoby ludzkie Niemiec były już wyczerpane, a ofensywa doprowadziła do ciężkich strat. Nie było sensu liczyć na powtórkę z 1941 roku. Żołnierze radzieccy są zaprawieni w bojach, generałowie zdobyli doświadczenie dużym kosztem i zbudowano dość gęstą i dogłębną obronę.

Trzeba było więc zapłacić za przeprowadzkę na wschód.

W centrum wojska radzieckie nadal utrzymywały przyczółki na Wiśle. Stalin nie chciał się wycofać.

Rommel podjął decyzję: rozpocząć ofensywę powietrzną przeciwko ZSRR. Ponieważ bombardowanie jest co najmniej kosztowną działalnością, straty ludzkie podczas takiej ofensywy są znacznie mniejsze! Co więcej, USA i Wielka Brytania wraz ze swoimi koloniami i dominiami zaczęły zapewniać coraz aktywniejszą pomoc w postaci broni, zasobów, a nawet ochotników.

Ofensywa powietrzna samolotów odrzutowych i ostrożne próby przebicia się przez duże armie czołgów.

Ale Stalin nie chciał siedzieć biernie i czekać na porażkę! 22 czerwca jego wojska rozpoczęły ofensywę w kierunku słowackim. W odpowiedzi Amerykanie sprzedali Niemcom na kredyt tysiąc bombowców B-29.

Niemcy dominowali w powietrzu i nadal byli w stanie odeprzeć ataki Armii Czerwonej, wykorzystując swoją przewagę jakościową w czołgach i działach samobieżnych. Pod koniec lipca niemiecka Grupa Armii Południe przeszła do ofensywy, próbując stworzyć kolejny kocioł. Wojska radzieckie były w stanie powstrzymać niemiecką ofensywę. Naziści przeszli około trzydziestu kilometrów i unikając ciężkich strat, zatrzymali się. W sierpniu Armia Czerwona posunęła się także w Prusach Wschodnich.

Latem linia frontu pozostała praktycznie niezmieniona.

W międzyczasie Stany Zjednoczone zrzuciły na Japonię dwie bomby atomowe. Hirohito ogłosił kapitulację 16 sierpnia. Ameryka uwolniła ręce i zwiększyła dostawy technologii, surowców i sprzętu dla Trzeciej Rzeszy.

Nacisk ze strony lotnictwa niemieckiego rósł. Naziści mieli nadzieję zbombardować ZSRR. Jesień minęła na wymianie ciosów i próbach ataków z obu stron. Obie strony starały się uniknąć niepotrzebnych strat.

Ale ogólnie rzecz biorąc, wyższość Luftwaffe w powietrzu stała się oczywista. W 1945 roku III Rzesza i jej satelity wyprodukowały ponad sześćdziesiąt tysięcy samolotów, głównie odrzutowych, a kolejne trzydzieści tysięcy otrzymały od aliantów. ZSRR wyprodukował tylko czterdzieści pięć tysięcy samochodów. Co więcej, są gorsze od wroga pod względem szybkości, broni i zbroi.

Rok 1946 rozpoczął się także od próby wielkiej ofensywy Armii Czerwonej. Ale Niemcy rzucili do bitwy swój najlepszy piramidalny czołg E-50 i byli w stanie pokonać jednostki radzieckie, wypychając je z powrotem do Polski i Słowenii. Ale obfite opady śniegu i masowy bohaterstwo wojsk radzieckich powstrzymały hordy faszystowskie nad Niemnem i nieco za Grodnem! Przy wsparciu zwolenników Bandery Krauci wkroczyli do Lwowa. Niemniej jednak ofensywa na dużą skalę, a raczej jej niepowodzenie, doprowadziła do tego, że ZSRR utracił przyczółki w Europie Wschodniej, a teraz wojna ponownie przeniosła się całkowicie na terytorium bolszewickiego imperium rosyjskiego!

W maju wojska Rommla próbowały kontynuować swój sukces, ale po kilku miesiącach walk dotarły jedynie do linii Baranowicze, Wilno, a następnie zbliżyły się do Rygi. Nieco większe sukcesy naziści odnieśli na południu - zajęli Winnicę i Żytomierz - zbliżając się do Kijowa! Odessa została odcięta od wojsk radzieckich.

Jednak Niemcy również ponieśli kolosalne straty - do wojska powoływano młodzież od czternastego roku życia i dziadków od sześćdziesiątego piątego roku życia. Utworzono nawet kilka dywizji kobiecych, a także osobne pułki snajperskie i lotnicze, w których walczyła płeć piękna!

Jesienią Niemcy bronili się i byli sondowani przez armię radziecką. Również zimą toczyły się walki. Niemcom, którzy utrzymywali przeważającą przewagę powietrzną, nie udało się przełamać. Oblężone radzieckie miasta Ryga i Odessa upadły, ale Fritz nie mógł dalej rozwijać ofensywy.

W 1947 roku do produkcji seryjnej zaczął wchodzić radziecki czołg T-54, który miał konkurować z głównym niemieckim, piramidalnym E-50. To prawda, że radziecki samochód był nadal gorszy od niemieckiego pod względem zbroi i uzbrojenia, ale był tańszy i lżejszy. Masowa produkcja rozpoczęła się w lipcu.

W lotnictwie było gorzej, ale 30 grudnia 1947 roku w końcu odbył się lot pierwszego radzieckiego seryjnego myśliwca odrzutowego MIG-15.

Oznacza to, że faszystowski monopol w powietrzu zostanie zakończony.

Masową produkcję rozpoczęto w maju 1948 roku. Sam pojazd był tylko nieznacznie gorszy pod względem prędkości i uzbrojenia od ME-362. To prawda, że niemcy nadal mieli przewagę w dobrze funkcjonującej produkcji i doświadczeniu bojowym asów. Ale stało się jasne, że w powietrzu ZSRR miał zamiar osiągnąć parytet.

Jesienią 1948 r. rozpoczęły się nowe negocjacje.

Niemcy zostały wyludnione, ale ZSRR również został pozbawiony krwi. Ponadto niemieccy fizycy byli w stanie wyprzedzić sowieckich, a Trzecia Rzesza już z sukcesem przetestowała bombę atomową.

Rommel zaproponował opcję umiarkowaną - Niemcy otrzymaliby wszystko, co już podbili. Z Rygi do Odessy.

Stalin odpowiedział, zgadzając się na opcję zerową. Ani my dla ciebie, ani ty dla nas!

Negocjacje ponownie utknęły w całkowitym impasie.

Koba spotykał się kolejno z każdym mniej lub bardziej znaczącym przemysłowcem, projektantem i ekspertem wojskowym.

Następnie publicznie odczytał przemówienie, w którym oznajmił, że będzie prowadził wojnę z faszyzmem aż do zwycięskiego końca!

Dzień 7 listopada 1948. To był dzień wielkiego punktu zwrotnego i decyzji!

Epilog

21 grudnia 1954... Nowy Jork... Najwyższy drapacz chmur w Stanach Zjednoczonych obwieszony jest bogato czerwonymi flagami.

Stalin, którego wizerunek pokazywany jest na ogromnych ekranach i na wszystkich billboardach Ludowej Amerykańskiej Republiki, z uśmiechem macha do żołnierzy radzieckich przechodzących Aleją Lenina!

Cały świat świętuje siedemdziesięciopięcioletniego towarzysza Stalina - pierwszego cesarza planety Ziemia!


POWSTANIE LUCYFERA

Choć nie było to dla niego łatwe, ale wciąż stosunkowo młody i jeszcze nie zatwardziały na duszy, wojownikowi Palpatine"owi udało się przekroczyć barierę.

Caroline powinna zostać zabita własną ręką i mieczem świetlnym. Aby jednak zatrzeć ślady, w samym pałacu podłożono niewielki ładunek nuklearny.

Darth Sidious władał już biegle mieczem świetlnym, a w drodze do królowej przeciął jej osobistą straż. Następnie kazał jej uklęknąć i zdjąć drogie buty - aby jak zwykle umarła na szafocie boso.

Okazało się, że Karolina. Palpatine odsłonił przed nią swoje prawdziwe oblicze, a dostojna osoba zalała się łzami. Po czym Dart po raz pierwszy w życiu użył błyskawicy mocy... A kiedy zwęglona królowa ucichła, bezlitosny Lord Sithów podłożył broń nuklearną w detonator i opuścił pałac.

Mieszkańcy podwodnego świata zostali oskarżeni o sabotaż, dlatego pomiędzy dwoma światami planety wybuchła brutalna wojna. Pomimo przewagi technologicznej podwodna rasa przetrwała. Ponadto interweniowali przedstawiciele Senatu Republikanów, którzy nie mogli dopuścić do ludobójstwa.

Palpatine zasłużył sobie na laury rozjemcy i osiągnął obecnie poziom galaktyczny, póki co jedynie w roli skromnego asystenta senatora z Naboo, ale bardzo szybko zyskując popularność.

Jego nauczyciel Plagast aprobował wyniesienie ucznia na wyższy poziom, lecz on sam coraz bardziej pogrążał się w naukowych badaniach nad Magochlorianami. Chciał sam zyskać nieśmiertelność i nauczyć się wskrzeszać umarłych. Ponadto Plagast, z zewnętrzną bezwzględnością, po prostu czuł sympatię do niektórych swoich bliskich i marzył o ich szybkim zmartwychwstaniu.

Córka Palpatine"a wyrosła na królową. I wkrótce miała własne potomstwo. Mąż formalnie nie został królem, ale był całkowicie legalnym małżonkiem, a byłym oficerem - Jedi, choć nie na najwyższym poziomie umiejętności. Oficjalnie otrzymał tytuł księcia i młodszego współwładcy - pod przewodnictwem królowej.

Ale Palpatine nie lubił swojego nieoficjalnego zięcia: był zbyt miły, szlachetny, bardzo przystojny z wyglądu i wyglądał znacznie młodziej niż na swoje lata.

A córka czarnego władcy wyrosła na niezwykle życzliwą i sympatyczną osobę. Charakterem jest dość podobna do swojego ojca - który zapewne marzył o zostaniu najgorszą osobą we wszechświecie.

W każdym razie Plagaust nie musiał już namawiać swojego ucznia. Palpatine sam podjął decyzję - zniszczyć zarówno swoją córkę, jak i jej męża.

Ale oczywiście w taki sposób, żeby się nie narazić. A nie jest to łatwe, gdyż po wszystkich zamieszkach i sabotażu bezpieczeństwo pałacu zostało znacznie wzmocnione.

Palpatine postanowił zaaranżować wypadek na statku kosmicznym. Udało mu się, wykorzystując swoje wpływy, doprowadzić do ucieczki rodziny królewskiej do Corusan - planety metropolii i stolicy republiki. Pozornie zaproszenie na wielkie święto - tysiąclecie wielkiej formacji.

Dobrze nauczył się lekcji swojego nauczyciela Plagueisa;

Nauczyciel obiecał uczniowi, że chociaż jego szkolenie będzie poważne, będą wolni od Zasady Dwóch. Przerywając błędne koło zapisane przez Dartha Bane'a, nie będą niczego przed sobą ukrywać, nie doświadczą zazdrości i nieufności w swoim związku, a tym samym wspólnie będą służyć Ciemnej Stronie. Sidious uczył się pod okiem Muuna przez dziesięciolecia, podczas których Plagast nauczył swojego ucznia wszystkiego, co sam wiedział, aby cała nowo odkryta moc Plagasta nie została utracona. Lekcje Plagueasta zmusiły Palpatine'a do zmierzenia się ze swoimi lękami, pozbawiły go wszystkich radości i wszystkiego, co było mu drogie. Czarny Pan nauczył Sidiousa, że emocje takie jak zazdrość i nienawiść, choć niezbędne do opanowania Ciemnej Strony, są jedynie sposobem na porzucenie konwencjonalnych koncepcji moralności dla wyższego celu. Plagast pouczał także swojego ucznia o sposobach przejęcia władzy, a ostatecznym celem jest kontrolowanie galaktyki.

Jednak najskuteczniejszą metodą nauki było przekraczanie wirtualnych barier i wielowymiarowe kino.

Pomagając Palpatine'owi awansować w szeregach, mistrz dał Thalerowi Sidiousowi dostęp do jego holocronu Sithów, a także wielu innych. Nauczył Palpatine'a walki mieczami świetlnymi, władania błyskawicami Mocy i zmusił go do wchłonięcia wszelkiego rodzaju wiedzy o różnych broniach i technikach Ciemnej Strony, ale do nadawania im jedynie znaczenia niezbędnego do osiągnięcia prawdziwego celu, jakim było kolejność. Jednocześnie Plagaust pod przykrywką Wielkiego Damaszku zrobił wszystko, co konieczne, aby nikt nie podejrzewał go o powiązania z Palpatine'em.

A więc wydarzyła się prosta rzecz - statek kosmiczny wpadł w strumień asteroid. Co więcej, już po powrocie statku kosmicznego, kiedy wielu pilotów wypiło mocne napoje.

A Palpatine nie tylko nie był podejrzany, ale nawet otrzymał rozkaz za okazanie troski i odwiedzenie go od ryzykownej drogi. Ale istnieją takie metody wymówek, że dana osoba z pewnością zrobi dokładnie odwrotnie. I prowokacja zadziałała, a instrumenty zostały lekko uszkodzone.

Zmarli zarówno spadkobiercy, jak i małżonkowie, przeżyła jedynie mała księżniczka Padmé Amidala, wnuczka Palpatine'a. Odziedziczył tron na Naboo.

A Darth Sidious dodał do listy swoich zbrodni. Jednak nie wszystko zostało zaakceptowane przez Plagausta.

"Masz Moc, uczniu i talent do dowodzenia. Co ważniejsze, masz krwiożerczość seryjnego mordercy, choć powinniśmy zachować to w rezerwie - chyba że przemoc służy jakiemuś specjalnemu celowi. Nie jesteśmy rzeźnikami, Sidious jak niektórzy z Sithów z przeszłości. Jesteśmy architektami przyszłości.

"Jak długo?"

"Za dziesięć lat - i ani dnia wcześniej".

Ale cierpliwość w powstrzymywaniu się nie chciała się ujawnić. Chociaż czasami sam Witt zastanawiał się, dlaczego nagle stał się taki okrutny. Czy jest z natury taki agresywny? Co więcej, w przyjaznym kręgu Palpatine sprawiał wrażenie najmilszej osoby.

Darth Sidious przedstawił nawet nową teorię: prawdziwy Sith musi tak umiejętnie ukrywać swoje myśli, aby nawet nauczyciel nie zrozumiał tej sztuczki! Nawet jeśli nazywa siebie Plagaustem Mądrym!

Podczas gdy Palpatine zaczynał zajmować się polityką galaktyczną, jego mentor osiągnął nowy przełom w swoich badaniach. Wola zbrodniarza Yinchorri, przedstawiona Damaszkowi przez delegację tej samej rasy, została złamana pod wpływem Mocy, pomimo wewnętrznego, naturalnego oporu gadów. Plagaust przeprowadził także wiele eksperymentów na innych próbkach, testując własne możliwości. Na kolejnym Spotkaniu w Cache Plagaust przedstawił Sidiousowi wytyczne, według których Sith powinien postępować, opowiedział o swojej dawno temu likwidacji Kerred Santa i nakazał Sidiousowi nakazanie zamordowania senatora Vidara Kima, aby Palpatine zajął jego miejsce . Sam Plagueis odwiedził planetę Kamino, gdzie negocjował z lokalną rasą twórców klonów w celu stworzenia armii posłusznych Yinchorri. Później Damaszek i jego podwładni udali się do Serenno, gdzie Plagueis osobiście rozmawiał z obecnymi tam Jedi. Dowiedział się więc, że Jedi Qui-Gon Jinn nie lubi korporacji, a jego były nauczyciel Dooku uważał, że pozycja Republiki jest niestabilna. Plagaust umiejętnie zasiał ziarno wątpliwości w sercu mistrza Sifo-Dyasa, delikatnie przekonując go, że Republika potrzebuje armii.

Naprawdę, kto chciałby stworzyć kosztowną machinę wojskową bez wojny? A Sithowie chcieli kontrolować właśnie metodą przemocy, bo każda inna metoda była sprzeczna z ich naukami.

Na sesji politycznej w sprawie przyjęcia kilkunastu światów Federacji Handlowej do Republiki Plagueiste i Sidious spotkali się ponownie pod przykrywką Damaszku i Palpatine'a. Zgodnie z wcześniej przygotowanym planem Palpatine wygłosił spektakularne przemówienie, które wywołało krzyki i chaos w Senacie. Plagaust był zadowolony, ponieważ planety Federacji Handlowej stały się częścią Republiki i w przyszłości Sithowie mogli swoimi rękami rozpętać galaktyczną wojnę. Ale Plagueis wiedział, że żywący urazę senator Pax Tim spiskował z innymi wrogami Damaszku - strukturą bezpieczeństwa Sante - i teraz podejmie bardziej aktywne działania, aby usunąć Damaszek. Dlatego Plagueis celowo przyprowadził Palpatine'a do Tima na sesję polityczną i użył ucznia jako przynęty, jednocześnie go poddając próbie. Pomimo udanych działań Sidiousa, Timowi udało się przechytrzyć obu Sithów, wydając Plaguestowi rozkaz od maladyjskich zabójców. Ponieważ ten ostatni skoncentrował wszystkie swoje siły, aby powstrzymać porwanie i zlokalizować Tima, nie był świadomy, że planowano przeciwko niemu drugi atak.

I Darth Sidious to czuł, ale już myślał o pozbyciu się kurateli swojego mentora.

Podczas ceremonii wprowadzenia Larsha Hilla do Zakonu Ugiętego Kręgu, która odbyła się w loży zakonu na Coruscant, Darth Plagueist omal nie został zabity przez najemników. Asystent Palpatine'a, Pestage, skontaktował się z Maladianami i po otrzymaniu niezbędnych informacji natychmiast powiadomił Palpatine'a. Obaj przybyli na miejsce zamachu i zastali przy życiu tylko rannego i ledwo oddychającego Plagueisa, który owinął ranę Mocą; reszta Muunów ze stolicy Damaszku została zabita. Palpatine później zemścił się na Timie, zabijając go i wielu innych członków Gran Protektoratu w ambasadzie Malastare na Coruscant. Policja nie znalazła sprawców przestępstwa, pomimo powołania specjalnego zespołu do zbadania tych zgonów w następstwie zabójstwa senatora Kima. W rezultacie Damascus Capitals nie straciło swojego przywódcy, ale Hego Damascus wycofał się ze spraw Galaktyki.

Plany Dartha Sidiousa były dość przebiegłe. Nie zabił swojej wnuczki Padve, ale raczej się z nią zaprzyjaźnił. I z zewnętrzną niechęcią został senatorem.

Wpływy czarnego pana wzrosły i pojawił się trzeci Sith Darth Maul. Wyszkolony także w zakresie barbarzyńskich metod i bardzo zdolny wojownik. Jednak talent Maula w sile nie jest na tyle duży, aby mógł zostać pełnoprawnym spadkobiercą.

Poza tym zarówno Plagaust, jak i Thaler to nadal ludzie, i to nie bez oznak rasizmu. Tak naprawdę nie chcieli, aby tron przyszłego imperium Sithów odziedziczył ktoś inny niż rasa ludzka.

Być może więc śmierć Dartha Maula była z góry przesądzona. Poza tym Palpatine omal nie zginął podczas pojedynku ze swoim uczniem i tylko przewaga siły uratowała przyszłego cesarza przed śmiercią.

Darth Sidious był zirytowany faktem, że ktoś we wszechświecie lepiej od niego włada mieczem świetlnym. I to także pozostawiło swój ślad. Na szczęście dla pary ludzkiej Maul ze względu na swoje ograniczenia nie mógł ich prześcignąć w znajomości ciemnej strony mocy!

Damaszek i Palpatine zrobili wszystko, aby kryzys na Naboo przyniósł korzyści obojgu. Zanim Darth Maul rozpoczął operację na Naboo mającą na celu zniszczenie Jedi, Damaszek podjął aktywne kroki, aby wywołać nowy kryzys. Kontaktując się z szefami Związku Korporacyjnego, Gildii Handlowej, Związku Techno i innych korporacji, Damaszek przekonał ich o złych działaniach Republiki w stosunku do ich światów. Palpatine, upewniwszy się, że został wybrany na Najwyższego Kanclerza Republiki Galaktycznej, zdecydował, że nadszedł czas, aby w pojedynkę ukończyć Wielki Plan. Dowiedziawszy się wszystkiego, czego potrzebował od Plagausta i wykorzystując koneksje swojego nauczyciela, aby zdobyć upragnione stanowisko, Palpatine uważał starzejącego się Muuna jedynie za przeszkodę. Plagaust natomiast wydawał się całkowicie ufać swojemu uczniowi.

Co więcej, Darth Maul zmarł i władza dwóch została automatycznie przywrócona.

Było jeszcze dużo pracy i czasu przed sobą; Darth Sidus po prostu nie miał czasu na wyszkolenie nowego ucznia.

Dlaczego więc ich tandem nie miałby istnieć jeszcze przez kilka lat - ale Zakon Jedi nie zostanie całkowicie zniszczony?

Ale nie to było najważniejsze. Plagaust w końcu ujawnił straszliwą tajemnicę: "to on jest prawdziwym, biologicznym ojcem Palpatine"a - Witt Thaler".

Tak, jego matka, bardzo piękna wieśniaczka, zwróciła głowę bogatemu panu kupieckiemu Damaszkowi. I nie mógł powstrzymać swojej pasji.

Ogólnie rzecz biorąc, po inicjacji w Sithów, zdolność do reprodukcji potomstwa gwałtownie spada. I tutaj masz szczęście - masz syna! A więc zdolny i obdarzony nie tylko siłą, ale posiadający wybitny talent polityczny.

To był główny powód, dla którego uratował młodego człowieka. O wiele przyjemniej jest przekazać biznes własnej krwi. Chociaż ze względu na fakt, że Sithowie wysokiego szczebla stali się niemal bezpłodni, więzi rodzinne nigdy nie były uważane za ważne.

Plagaust wpadł we wzruszenie... Może naprawdę zdecydował, że jego własny syn go nie dotknie.

Ale to właśnie popchnęło Dartha Sidiousa do działania. Popełnienie takiej zbrodni jak zamordowanie własnego ojca jest marzeniem każdego Mistrza Sithów.

W noc poprzedzającą wybory Damascus po raz pierwszy od lat wystąpił publicznie, wyłącznie z senatorem Palpatine"em: razem wzięli udział w premierze nowej produkcji Mon Calamari w Galactic Opera House. Po przedstawieniu obaj Lordowie Sithów udali się do penthouse'u w Damaszku w budynku Kaldani Spire, aby uczcić zbliżający się sukces Palpatine'a. Palpatine obchodził nauczyciela z winem, ćwicząc swoje nadchodzące przemówienie w Senacie.

Plagaust, pijany, powiedział Palpatine'owi, że jego eksperyment z magochlorianami był więcej niż udany. Chłopiec Anakin wygrał wyścig, a co najważniejsze, udało mu się unieruchomić całą armię robotów bojowych. Oznacza to, że chłopiec jest obdarzony siłą bardziej niż ktokolwiek żyjący we wszechświecie. Oprócz chłopca udało mu się zapłodnić Magochlorianami przedstawiciela rasy Togruta. Biorąc pod uwagę, że przedstawiciele tej humanoidalnej, ale nieludzkiej rasy są biedniejsi od Magochlorian, ale jednocześnie odsetek wśród nich Jedi, których liczebność jest wielokrotnie mniejsza niż ludzi, jest bardzo wysoki...

Nowa dziewczyna Ahsoka Tano w przyszłości będzie mogła osiągnąć niezwykłe, nieznane wcześniej wyżyny umiejętności. Połączenie alternatywnych sposobów postrzegania mocy Togruty i obfitości magochlorianów może zrodzić prawdziwy cud natury stworzonej przez człowieka.

Co dalej? Będzie kontynuował eksperymenty i stworzy nową rasę ludzi - równą bogom siłą. I będzie w stanie syntetyzować istoty na jeszcze wyższym poziomie niż magochloriany - teochloriany, co pozwoli Sithom zmienić prawa fizyczne wszechświata, a być może stworzyć nowe wszechświaty!

Było co przestraszyć i zadziwić Czarnego Pana.

Stopniowo upijając się, Plagaust po raz pierwszy od wielu lat zapadł w sen, a kilka chwil później Sidious, wahając się (może lepiej byłoby po prostu odciąć mu głowę mieczem?), spuścił na nauczyciela strumień błyskawic Mocy. .

- Ty, ojcze, odpowiesz za wszystko! Za to, że mnie porzuciłeś, że pozwoliłeś mi przetrwać rok piekła w królewskich piwnicach tortur! Dlaczego zmusiłeś mnie do zabicia mojej jedynej prawdziwej miłości, Caroline?

Czarny Sith ryknął, rzucając błyskawicą na swojego rodzica. Naprawdę go nienawidził.

Ciesząc się bólem Plagausta, Darth Sidious powoli torturował go na śmierć, a on, wyczerpany pomocą Mocy, nie mógł nic zrobić i zmarł.

W ostatnich sekundach Czarny Pan powiedział:

"Przegrałeś tę grę w dniu, w którym zdecydowałeś się nauczyć mnie rządzić Galaktyką. Masz swojego ojca u boku - a dokładniej pod piętą. Byłeś moim nauczycielem, ojcem - tak, będę ci to powtarzał na zawsze , niech będzie wieczny. Jestem wdzięczny, ale nigdy nie zostaniesz moim panem.

- Palpatine pożegnał się z umierającym i płonącym w ogniu siłami piorunów Darthem Plagastem.

W ten sposób wynalazca Sithów zakończył swoje burzliwe życie. A wraz z nim odwróciła się karta historii powszechnej.

Pozostały jednak dwa nowe, wspaniałe dzieła: Ahsoka i Anakin, a także uczeń, któremu udało się zdobyć władzę nad galaktyką i pokonać Jedi.

Luke Skywalker był zatem prawnukiem Palpatine"a i synem Dartha Vadera.

Dlatego czarny władca Sithów nie mógł wydać rozkazu, zabrać i zniszczyć swojego bezpośredniego potomka, obdarzonego siłą. Co więcej, cokolwiek by nie powiedzieć - Łukasz jest w stu procentach człowiekiem, a jego własne dzieci to w połowie Togruta. Ale cesarz Palpatine wprowadził już prawa ograniczające prawa nieludzi i ogólnie starał się wprowadzić w nowej władzy prawa rasistowskie.

Rzeczywiście, skoro ludzie są najliczniejszą rasą w galaktyce, a sam cesarz jest człowiekiem, podobnie jak jego świta, wówczas ostry rasizm i poniżanie innych ras jest całkiem w duchu Sithów. Ci, którzy lubią tłumić i dominować.

Wielki marszałek Tarkin opracował całą teorię i ideologów, aby usprawiedliwić rasizm...

Ale tylko połowa ludzi odziedziczyła tron. Mimo że Ahsoka pozbyła się brzydkich narośli, jej kameleonowa skóra wygląda pięknie.

Cesarz specjalnie wysłał swoje dzieci, aby zniszczyły życie na planecie Shiloh, gdzie żyli Togruta. A potomstwo czarnego pana uczyniło to z radością.

Służyli od poczęcia i znali tylko ciemną stronę mocy. Palpatine w młodości czynił dobre uczynki więcej niż raz. A gdyby trafił do piwnicy tortur, gdyby nie spotkał Plagausta, nigdy nie stałby się największym zabójcą w galaktyce.

Tak, jego dzieci nie czyniły dobrych uczynków, z radością dopuszczały się wszelkich złych. Ale z jakiegoś powodu właśnie to jest nieprzyjemne dla cesarza. Tolley, dobroć w nim nie umarła całkowicie. Toli Palpatine wierzył, że nie można stać się prawdziwym Sithem bez walki ze sobą, kiedy pokona się w sobie Jasną Stronę.

Jego dzieci przyjęły służenie złu jako rzecz oczywistą, najbardziej naturalną we wszechświecie, nie doświadczając udręki psychicznej ani wyrzutów sumienia.

Ale Palpatine walczył sam ze sobą i tylko Najwyżsi Bogowie wiedzą, ile kosztowało go morderstwo Caroline.

Ponadto cesarz nie odważył się zabić swojej matki. Plagaust najwyraźniej również darzył ją uczuciem i nigdy nie zadał takiego pytania.

A matka Palpatine'a wciąż żyje i pomimo tego, że minęło już sto lat, wcale nie wygląda na bardzo starą kobietę. Wręcz przeciwnie, wydaje się młodsza od syna, silnej blondynki - z wyglądu nie mającej więcej niż trzydzieści lat. Po zwolnieniu z ciężkiej pracy osiedliła się w odległej prowincji i tam zajmowała się czarami.

Tak, była zwykłą, wieśniaczką, ale też kobietą niezwykłą, co zostało przesunięte w jej genetyce. W przeciwnym razie prawie nie byłaby w stanie zajść w ciążę z czarnym panem.

Bosa, ubrana tylko w przepaskę biodrową, z wąską talią jak u młodej dziewczyny, ciężko pracowała w polu, a nocami uprawiała czary. Ale kiedy Witt mieszkał z nią, matka ukrywała swoje działania i nie inicjowała syna w nic.

Kilka razy prawda wyszła na jaw: że prawdopodobnie jej przeznaczeniem będzie pochować nie tylko swoich bliskich, ale także ich dzieci i wnuki.

Palpatine odwiedził matkę zaledwie rok temu - kiedy trzeba było chronić Naboo przed najazdem rebeliantów. Sekretów szukali także na rodzinnej planecie czarnego cesarza. Może chcieli poznać jego słabe punkty, albo odnaleźć jego bliskich?

Cesarz miał przyrodniego brata. Tutaj Palpatine poświęcił go siłom ciemności na krótko przed kryzysem na Naboo - jakby to powiedzieć, żeby szczęście się uśmiechnęło.

W tym czasie jego brat miał już wnuki, więc taktyka wyczekiwania Dartha Sidiousa opłaciła się. Jeszcze więcej ofiar i nowy dodatek do panteonu zamordowanych bliskich.

Potem jednocześnie chciał zabić matkę. Ale Palpatine spodziewał się spotkać starą kobietę, ale jego matka nie zmieniła się wcale przez długie lata rozłąki. Dziewczęca, muskularna sylwetka, bardzo ciemna od opalenia i gładka skóra, piękna twarz z męskim podbródkiem. Z daleka ogólnie można ją wziąć za dziewczynę, ale z bliska widać jej rysy twarzy: dość dojrzała, dobrze zbudowana, ma co najmniej trzydzieści lat. A jeśli spojrzysz w szmaragdowo-szafirowe oczy, wyda się to jeszcze więcej.

Witt Thaler, który nie spodziewał się, że jego matka nie jest tak prosta, jak się wydawało, był zszokowany i odmówił zabijania, czyli, jak to nazywał, składania ofiary siłom ciemności.

Nie znalazł wówczas odwagi, by zamienić choć kilka słów ze swoją matką-wiedźmą i unikając kontaktu, pospiesznie oddalił się i wyszedł. Matka mogła rozpoznać syna, ale jednocześnie udawała zimną i obojętną.

A podczas swojej ostatniej wizyty na Naboo pojawiła się w momencie, gdy konwój cesarski wpadł w zasadzkę. Palpatine'a prawie pochowano w pałacu, lecz ukazała mu się bosa kobieta, wskazując ukryte wyjście i pokazując, gdzie znajdowała się kolejna zasadzka rebeliantów.

Następnie zamienili z nią kilka zdań.

Niesłabnąca matka położyła dłoń na czole Palpatine'a i powiedziała gorzko:

Jak bardzo zostałeś ranny, synu. Nie ma w Tobie ani jednej rozpoznawalnej cechy!

Darth Sidious odpowiedział ze złością swojej matce:

- Tylko na zewnątrz wydaję się być bardzo starym człowiekiem! Tak naprawdę moje ciało już od dawna nie żyje według ludzkich praw. I nadal jestem w stanie pokonać każdego Jedi mieczami. A okres fizycznego istnienia mojego ciała będzie trwał jeszcze wiele stuleci!

Młoda matka skinęła głową pomarszczonemu synowi:

"Czy zdecydowałeś się przedłużyć swoje fizyczne istnienie, stając się wampirem?" Oczywiście wampiry mają przewagę nad ludźmi. Z wyjątkiem konieczności picia krwi trzy razy dziennie i unikania światła słonecznego. Ale to nie jest życie!

Cesarz Palpatine poczuł się urażony na matkę i nawet chciał ją uderzyć, ale się powstrzymał. Mruknął ze złością:

- Stałem się silniejszy niż w młodości, trudniej mnie zabić czymkolwiek innym niż srebrem najwyższej próby. I w każdym słońcu można nosić wygodny skafander kosmiczny z filtrami, a sztuczne światło nie jest dla mnie niebezpieczne.

Tutaj ton Dartha Sidiousa stał się łagodniejszy:

- Jeszcze lepiej, powiedz mi, jak ty, będąc prostym człowiekiem, udało ci się utrzymać młodość?

Łada Thaler ze słodkim, białym uśmiechem odpowiedziała:

"Przez całe życie chodziłem boso po Naboo, całe życie pracowałem, jadłem zdrową żywność, piłem tylko soki i mleko. Zawsze na świeżym powietrzu - z dala od miasta. Odwiedziłem stolicę tylko raz, a potem w łańcuchach, kiedy przywieziono mnie na wyrok. A tam znowu do wsi z motyką!

Prowadzę najzdrowszy możliwy tryb życia i dlaczego mam się starzeć?

Tym razem Palpatine nawet się nie zdenerwował, poczuł się trochę rozbawiony i, całkiem logicznie, poprosił o wyjaśnienia:

- Miliony wieśniaczek prowadzą taki sam tryb życia jak ty, ale to nie przeszkadza im w przekształceniu się w brzydkie stare kobiety, w przeciwieństwie do ciebie. Jaki jest sekret - powiedz mi!

Mama odpowiedziała protekcjonalnym tonem:

- Najważniejsze pytanie brzmi: co sprawia, że człowiek się starzeje? Cykl w przyrodzie jest wieczny i ciało ludzkie jest podobne do takiego cyklu. Obiektywnie rzecz biorąc, w samym organizmie człowieka nie ma nic, co powinno się starzeć. - Młoda kobieta przerwała i mówiła dalej z pewnością siebie bogini. - Wszystko zależy od myślenia i wiary. Uwierz, że starość jest nienaturalna, ale wieczna młodość, wręcz przeciwnie, jest wzorem i nie zestarzejesz się!

Palpatine nie do końca się z tym zgodził:

- Nie tylko ludzie się starzeją, ale także metal, przedmioty, statki kosmiczne i roboty bojowe. Jak myślisz, dlaczego można tego uniknąć dzięki sile woli i wierze?

Młoda kobieta odpowiedziała z przekonaniem:

- Ciało ludzkie, w przeciwieństwie do metalu, jest systemem odnawialnym. Komórki mogą dzielić się i odnawiać przez miliardy miliardów lat. Każdy naukowiec powie, że rezerwa łodygi w organizmie wystarczy na miliony milionów istnień. Trzeba tylko nauczyć się robić jedną podstawową drobnostkę - regenerować i odnawiać komórki nerwowe. Wtedy nieśmiertelność stanie się rzeczywistością!

Palpatine zapytał insynuując:

- A jak ty to robisz, mamo?

Kobieta roześmiała się i odpowiedziała szeptem:

- Skąd wampir miałby to wiedzieć? I tak będziecie żyć w tym ciele przez pięć lub sześć wieków. I rośnie Wam wspaniała gromadka... Czy nadal potrzebujecie poznać sekret wiecznej młodości? Zwłaszcza biorąc pod uwagę twój egoizm?

Darth Sidious syknął jak zmiażdżony wąż i wyciągnął swoje szkarłatne ostrze:

- Ciebie też mogę poświęcić siłom ciemności!

Matka patrzyła bez cienia kraju na swego syna-cesarza. Odpowiedziała, uśmiechając się jeszcze szerzej:

- To poświęcenie nie pomoże ci w walce! Chociaż jesteś cholernym tyranem, moje modlitwy uchronią cię od śmierci. Za rok będziesz szedł wzdłuż krawędzi przepaści. I tylko twoja matka może ocalić twoją duszę od piekła!

Palpatine złagodził się i machnął ręką w zrelaksowany sposób:

- OK, jak powiedziałeś: wampirowi pozostało jeszcze pięć lub sześć wieków. A wtedy może znajdę skuteczniejszy sposób na przedłużenie życia. Co więcej, prowadzone są już eksperymenty mające na celu zaszczepienie ducha w klonie!

Mama pocałowała Palpatine"a na pożegnanie i życzyła mu powodzenia. Pachniała tak świeżo i przyjemnie. A Darthowi Sidiousowi zrobiło się smutno - dobroć ma swój urok.

Zło jest złem, a życie, gdy wokół panuje ciemność i dzikie szakale, jest niezwykle męczące. Czasami pojawia się strach... Dręczący i straszny.

Co więcej, cesarz Palpatine chciał, aby jego następcą został Sith, który nie był czystym złem, i aby następca mógł wnieść przynajmniej coś twórczego w życie kosmicznej mocy.

Luke Skywalker jest w stu procentach człowiekiem i to jest jego znacząca zaleta.

Poza tym wciąż płynęła w nim krew Anakina i Palpatine"a. A sprowadzenie tego chłopca na ciemną stronę wymagało poważnego wysiłku.


NARODZINY DIABŁA

Jak Palpatine, skromny młody człowiek, doskonały uczeń i wyróżniający się wzorowym zachowaniem, stał się ucieleśnieniem tego, co uniwersalne i złe, i przeszedł na ciemną stronę mocy?

Życie na planecie Naboo było stosunkowo dobre - łagodny klimat, hojna ziemia, prawie całkowity brak zamieszek i żądań zmian. Forma rządu to monarchia konstytucyjna... Ale władza króla jest wielka, jego dekrety mają taką samą moc jak prawa i dopiero Padle Amidala został zmieniony, aby ograniczyć zarówno okres panowania monarchy, jak i jego władzę.

W młodości Palpatine był bardzo przystojnym, szczupłym i oczywiście rozwiniętym fizycznie młodym mężczyzną, wygrał międzyplanetarne zawody Airball. To właśnie wtedy Palpatine, który w ostatniej chwili znalazł się w drużynie Naboo, poczuł się wrażliwy na siłę. Widział z wyprzedzeniem loty pulsarów i zakręty asteroid w złożonej wirtualnej grze. I zdał sobie sprawę, że potrafi wyczuć, kiedy zadać śmiertelny, decydujący cios. A potem jego nazwisko było nieco inne: Witt Thaler. Zwykła matka i nieznany ojciec. To prawda, że dzięki swoim wrodzonym zdolnościom i ciężkiej pracy Wittowi udało się wstąpić na bezpłatny wydział prestiżowej uczelni. Aby to zrobić, trzeba było zebrać bardzo wysoki wynik.

Jeśli chodzi o ojca, jego bardzo piękna i krągła matka powiedziała, że był szlachetnym dżentelmenem, a może nawet jednym z dobrze urodzonych Jedi.

Ale nie mogła powiedzieć jego imienia. Witt jednak snuł różne przypuszczenia - może jego ojciec rzeczywiście był cesarzem z sąsiedniej galaktyki?

Już jako dziecko Thaler, przyszły Palpatine, czuł w sobie możliwość przeczytania zamkniętego podręcznika - w formie papierowej lub e-booka - nie miało to znaczenia. Zadziwiał znajomych umiejętnością przewidywania wyników zawodów sportowych, czy wygrywał zagadki w zakładzie - niczym ta ukryta w pięści.

Ale to właśnie w tej grze zdał sobie sprawę, że ma rzadki dar. Sensacyjne zwycięstwo uczyniło Witta Thalera bohaterem Naboo i... No cóż, jak w bajce doprowadziło do tego, że najpiękniejsza dziewczyna, księżniczka Caroline Amidala, zakochała się w nim po uszy.

A sam Witt, ze swoją młodą, gorącą krwią, poczuł przypływ współczucia i wzajemności. Zakochali się w sobie do szaleństwa, a oficjalna następczyni tronu, Karolina Amidala Naberri, zaszła w ciążę z pospolitym chłopcem.

Król był wściekły. Zgodnie ze zwyczajem i prawem planety Naboo aborcja jest surowo zabroniona, jednak księżna koronna i jej potomstwo zostali pozbawieni prawa do tronu. Witt Thaler miał zostać stracony w najbardziej bolesny sposób, po ciężkich torturach. A Karolina po urodzeniu dziecka została wysłana jako niewolnica na plantacje. Była tam księżniczka: bosa, ubrana jedynie w podartą tunikę, musiała ciężko pracować wraz z innymi uwięzionymi dziewczętami. Nocować w barakach, na gołych deskach i jeść proste, szorstkie jedzenie. Nadzorcy bili przyszłą królową batem, jeśli pracowała choć trochę wolniej.

Jednym z rodzajów kar jest wieszanie niewolników na wieszaku i łaskotanie ich nagich pięt płomieniem pochodni.

Sam Witt był torturowany w więzieniu. Torturowali mnie okrutnie, wyrafinowanie, ale bardzo profesjonalnie, uniemożliwiając utratę przytomności lub przedwczesną śmierć.

Witt Thaler przeszedł przez tysiące kręgów piekła. Przed egzekucją był torturowany przez cały rok. A potem musiał zostać zjedzony żywcem, na oczach milionów mieszkańców Naboo, przez roztocza szczurów.

Ale podczas egzekucji potwór nagle eksplodował... A gdy dym opadł, Witt Thaler zniknął bez śladu. Wielu uznało to za znak z góry i upadło na kolana. I król zachwiał się, jego twarz posiniała - doznał ciosu.

Okaleczony miesiącami tortur Witt obudził się w wilgotnej grocie porośniętej jasnymi roślinami. Odczuwał ogromny ból, ale jednocześnie powróciło uczucie ogromnej siły. Z jakiegoś powodu podczas tortur w piwnicy tortur Witt nie mógł użyć swoich zdolności i spalić oprawców.

Chociaż wyraźnie wyobrażał sobie wydobywający się z siebie ogień, erupcję pulsarów i strumienie ze straszliwej broni, jaką jest miotacz plazmy (zakazany w starej republice - ze względu na jego niezwykle wielką niszczycielską siłę!). Ale potem wróciło uczucie siły.

A głębokie rany zadane przez oprawców powoli, ale skutecznie, zagoiły się.

Obok Witta stał kanister z mieszanką odżywek, którą co jakiś czas wchłaniał zapadając w sen.

Na przykład miał sen... urojeniowy i jednocześnie bohaterski;

Pożeranie zwłok było procesem szybkim, zmutowany lew spieszył się, aby mięso było świeże i ciepłe. Kiedy w końcu skończył, pozostał tylko szkielet. Kilku czarnych wojowników w szatach, uzbrojonych w magiczne różdżki, wypędziło go, a następnie podniosło szkielet.

- Dzielny gladiator, który zginął bohaterską śmiercią, zostanie pochowany zgodnie z lokalnym zwyczajem z pełnymi honorami. - oznajmił komentator entuzjastycznym tonem.

- Niesamowity! Nie takie złe zakończenie! - powiedział przyszły cesarz kosmosu. Witt jest jeszcze młodym człowiekiem we śnie, wydaje mu się, że znajduje się w niedawnej przeszłości.

A nieznany komentator nadal krztusił się w szaleńczym zachwycie:

- A teraz ogłaszamy kontynuację konkursu. W tym momencie każdy w społeczeństwie może walczyć z zabójczym lwem.

Witt Thaler natychmiast wstał i krzyknął przenikliwie:

- Chcę!

- Oczywiste jest, że chcesz odpokutować za swoje poczucie winy za to, że nie postawiłeś na osobę. - drażniła go księżniczka Caroline Amidala.

Młody człowiek krzyknął z wściekłością:

- A jeśli tak! Zwierzę, które zabija człowieka, nie zasługuje na życie!

- Ale masz konkurentów, spójrz. - Księżniczka Karolina wskazała na stojącą bestię, przypominającą wyprostowanego krokodyla z pyskiem słonia. - Ten facet też chce walczyć!

Komentator ogłosił:

- Jeśli więc dwie osoby na raz wyraziły chęć podjęcia bójki, to najpierw muszą walczyć ze sobą.

Publiczność z radością przyjęła tę decyzję. Więcej spektaklu i więcej krwi!

Wojownik Witt spojrzał na potwora z trąbą pokrytą łuskowatą zbroją i już w pierwszych sekundach poczuł nieprzyjemne uczucie w dole brzucha. Wtedy młody człowiek przezwyciężył podekscytowanie, choć wróg był niewątpliwie niebezpieczny.

- Otrzymasz standardową broń! - oznajmił komentator z chłodem w głosie.

Wojownicy ukłonili się zgodnie ze zwyczajem. Następnie otrzymali miecz i tarczę. Tutaj na Witta czekała kolejna niespodzianka: dostał jeden miecz na prawą rękę, a wróg otrzymał dwa naraz, zabierając drugą broń do kufra.

- To niesprawiedliwe! - zaprotestował młody człowiek. - Dwa ostrza przeciwko jednemu.

- To jest Corpse Frajer, zawsze używa nosa w bitwach. Taki zwyczaj! - odpowiedział niewidzialny komentator, nie ukrywając pogardy w głosie, broń przekazały piękne, niemal nieważkie dziewczyny, bardzo podobne do nimf. Patrząc na nich Witt (przyszły Palpatine) poczuł żarliwe pragnienie i bardzo się wstydził, że jego napięcie zostanie zauważone. Więc powiedział to ze złością.

- Więc daj mi drugi miecz zamiast niezdarnej tarczy. - Nie chcę być mięczakiem.

- Masz takie prawo! - powiedział komentator, stając się nieco milszy.

Nimfa podała młodzieńcowi drugi miecz i powiedziała z patosem:

- Walcz, rycerzu, nie hańbij swojego honoru.

Komentator ponownie oznajmił:

- Prawo do zabicia lub ułaskawienia należy do wojownika, który posiada zwycięską broń! A także społeczeństwu. Myślę, że trzeba to wziąć pod uwagę.

- Na pewno wykończę śmiałego przystojniaka. - Powiedział Wysysacz Zwłok.

- Bez wykucia młotka nie rozbijesz zamku! - Witt mówił dowcipnym aforyzmem.

Wstali, słoń krokodyl był znacznie większy od faceta i zaczęli czekać na sygnał.

Lekka jak piórko nimfa podleciała do niego i pocałowała młodzieńca w jego różowy policzek.

Witt zarumienił się i zrobił pół kroku, w tym momencie zabrzmiał sygnał do walki. Wysysacz trupów rzucił się na niego, machając mieczami, spodziewał się, że zabierze go bezceremonialnie. Młody człowiek był w pogotowiu i odskoczył na bok, a gdy się wycofywał, kopnął. Cios trafił w tarczę, zabrzmiał obrzydliwie.

- Cześć dzieciaku! Uważaj na swoje buty, są urocze.

Młody Witt bardzo żałował, że nie zdjął tenisówek, dostał je w prezencie na urodziny, miały nietypowy kolor i mimo wytrzymałej skóry nie chciał ich zepsuć. Syn biednej kobiety potrzebuje dobrych butów. A Witt jest jeszcze chłopcem, więc może bez skrępowania chodzić boso.

Walka trwała nadal, po czym młody człowiek zauważył, że wróg bardzo zręcznie posługuje się trąbą. Jak szybko porusza się miecz, podczas gdy ręce nie są tak mobilne, a nawet dłuższe.

- Całe życie marzyłem o jeździe na słoniu, a nie o walce. Jesteś taki obrzydliwy.

W odpowiedzi ochrypły pisk:

- Że nie lubisz tej osoby. Oto jak gorsza jest wasza rasa.

Witt nadal zmieniał trajektorię, podobnie jak młynarz, co było jedną ze skutecznych technik

Kendo, ale najwyraźniej sława utalentowanego wojownika nie przyszła na jego przeciwnika na próżno. Udało mu się wszystko sparować, a nawet sam zadawać wrażliwe ciosy. Przykładowo, jeden z rzutów trafił Witta w klatkę piersiową, rozcięto mu koszulkę, młody człowiek wykonał salto w tył ledwo unikając poważnej porażki. Dwugłowy orzeł rosyjski został uszkodzony i przecięty na pół.

- Co za drań! - Witt powiedział i wykonał technikę "Motyla", ale znowu wszystkie ataki okazały się takie

Zdobyty. - Nosy diabeł.

Został ponownie ranny, drapiąc się po ramieniu, a następnie uderzono go w ramię. Witt wycofał się, nagle zdał sobie sprawę, że beznadziejnie przegrywa bitwę, w obliczu bardziej utalentowanego partnera wroga niż on sam. Co więcej, młody człowiek nie był jeszcze zbyt doświadczony w kendo.

Księżniczka Karolina również się martwiła:

- Jestem ostatnim głupcem, który nie powstrzymał mojego chłopaka. W tym wszechświecie jest całkowicie

To obcy, a on umrze, nie wiadomo o co.

Chciała wyskoczyć z areny. Potem, szczęśliwie, pojawił się znajomy czarodziej.

- Co za piękność, nie do niego należy strzelanie kijem i machanie nogami. Znam Wysysacza Trupów! Co, na pewno zabije, a nawet wyśmieje zwłoki. Więc czy ci się to podoba, czy nie, będziesz musiał mi się oddać.

- Nigdy! - Powiedziała księżniczka Karolina.

Czarownik ciemnej strony mocy wychrypiał:

- W takim przypadku możesz zostać sprzedany do pułku i będziesz służyć dwudziestu żołnierzom dziennie. Albo odwrotnie, do haremu władcy, gdzie jest was tysiące i wyschniecie z melancholii i abstynencji.

Księżniczka ryknęła odważnie:

- Zostanę wojownikiem!

Czarodziej zarechotał:

- Jesteś delikatną dziewczyną, która nie zna podstawowych technik magicznych. Tak, zostaniesz spalony w pierwszej bitwie.

Karolina poczuła się urażona:

- Mistrz Chwały mnie nauczy! Tak, i jestem silny fizycznie!

Czarodziej zaśmiał się obrzydliwie:

- Mistrz Chwały? I tak, jest egoistką. Jest mało prawdopodobne, że odniesie sukces w czymkolwiek wartościowym. Żebym mógł uczynić cię moją żoną i przekazać moje umiejętności jak własne.

Księżniczka uśmiechnęła się ironicznie:

- Chcesz zostać bogiem?

Czarownik ryknął pompatycznie:

- Dlaczego nie! Że jestem gorszy od innych kandydatów?

Karolina powiedziała szczerze i z wyrazem pogardy:

- Jesteś obrzydliwy. Będę zniesmaczony twoim dotykiem.

Oczy kusiciela rozbłysły szkarłatnym blaskiem.

- Cóż, zapamiętam to dla ciebie.

Podczas gdy rozmawiali, rany Witta wzrosły. Młody człowiek cofnął się, zaczynał już odczuwać zawroty głowy z powodu utraty krwi. Wysysacz trupów wykonał kolejny atak, straszny zamach prawie odciął facetowi głowę i rozciął policzek.

- Powiedział drań. - Podczas bitew odkleił się rzep w jednym z jego tenisówek.

A buty ledwo się trzymały. Ale inspiracja uderzyła zdolnego młodego człowieka, gwałtownie podskakując w górę. Machnął nogą, a tenisówka niczym kamień z procy poleciał prosto w twarz Corpse Suckera, trafiając jego nitowanym obcasem w oko. Krzyknął, przez chwilę rozkojarzony.

Witt wykonał jedną z najtrudniejszych technik Jedi Kendo, "potrójnego wachlarza" i odciął trąbę potwora. Wytrysnęła fontanna krwi, Truposz wycofał się z szeroko rozstawionymi nogami. Z jego gardła wydobywał się straszny ryk.

Oczy Witta błysnęły wściekle:

- Wróg jest na skraju całkowitego zniszczenia! Wygram!

Młodzieniec zaatakował wroga, jednym mieczem nie był straszny. Truposz cofał się, zataczał i chybiał ciosów. Wkrótce otrzymał kilka poważnych ran i upuścił miecz. Potem zareagował tylko konwulsyjnie, odwracając tarczę. W podekscytowaniu Witt wykonał ruch widłami, dźgając przeciwnika najpierw w głowę, na co zdążył zareagować, a następnie w brzuch. Nakłucie było głębokie i wyszły jelita. Następnie widząc, że wróg całkowicie osłabł, Witt wykonał technikę "pędzla" i przebił mu czaszkę. Upadł martwy.

- Wygrał wojownik Witt, nazywany duchem. Jego przeciwnik, Corpse Sucker, Smashing Trunk, jest prawie martwy. Teraz zwycięski młody człowiek ma prawo go zabić lub nie.

Tłum był hałaśliwy, część zakładów została wygrana, część przegrana, ale wszyscy byli niezwykle spragnieni krwi.

Zjednoczeni w dzikim impulsie i szaleńczym krzyku:

- Wykończ go! Odetnij głowę i powieś ją na palu! - Krzyczeli. - Tak zwyczaj nakazuje postępować z przegranymi.

Witt potrząsnął głową, w podekscytowaniu bitwą mógł jeszcze zabić, ale kiedy już było po wszystkim, jego wściekłość wyparowała. Obcięcie głowy z zimną krwią i późniejsze znęcanie się nad nią nie leży w jego zasadach. Młodzieniec pochylił swą bystrą głowę i powiedział stanowczo:

- Nie, nie zabiję bezbronnej istoty.

- Zniszcz go! Zakończ to! "Tłum nadal krzyczał, a różne kończyny podskakiwały. I piszczy - Spraw nam przyjemność!

Przyszły cesarz Palpatine wykazał się niespotykaną szlachetnością:

- Wróg pokonany, a nawet okaleczony, czego chcieć więcej!

-Twój przyjaciel jest głupi. Pozostawiając Corpsesuckera przy życiu, staje się śmiertelnym wrogiem.

Nie wybaczy upokorzenia i utraty tułowia. - powiedział czarodziej z rdzawym sapnięciem. - Dlaczego jesteś głupi? Nie krzycz, skończ to?! On cię wysłucha!

- Mam dość krwi! - Odpowiedziała księżniczka. - I dlaczego wszyscy jesteście tacy okrutni? Czy nie można bawić się w inny sposób?

Czarownik, którego maska była ukryta pod szatą, syknął:

- Ale jako?

Caroline, ledwo ukrywając irytację, odpowiedziała:

- Słuchaj na przykład piosenek! Lub wykonywanie numerów artystycznych, wszelkiego rodzaju programów rozrywkowych ze zwierzętami.

Czarownik, którego twarz jest ukryta, ale płonące głowy wciąż świecą z powodu ciemności, powiedział nosowym głosem:

- Co to za budka? Nie, nie interesujące! Wszelkiego rodzaju błazny i błazny nie zastąpią krwawego spektaklu.

Księżniczka celowo wykrzywiła twarz:

- Naprawdę?

Czarodziej, marszcząc brwi i błyszcząc w oczach, warknął:

- A co ze śpiewakami z ocynowanymi gardłami? Za pomocą magii i czarów możesz odtworzyć dowolną muzykę i głos. Możemy to zrobić. A jeśli chcemy, to nagie hurysy zatańczą.

Czarodziej podniósł długi, szponiasty palec:

-Nie, dziewczyno, najlepsza jest poważna walka gladiatorów.

Księżniczka Karolina kategorycznie się z tym nie zgodziła, ale nie sprzeciwiła się.

Witt Thaler otrzymał pieniądze za walkę, a jednocześnie zarobił trochę na zakładach. Potem młody człowiek, który jeszcze nie doszedł do siebie po poprzedniej bitwie, i ci, którzy zostali ranni, musieli walczyć

Zmutowany lew. Ale jeśli wszystkie rany drapieżnika zostały zagojone za pomocą magii, młody człowiek wyszedł pokryty świeżymi skaleczeniami. Witt zdjął pokryty bliznami T-shirt i zdjął tenisówki, ostrożnie odkładając je na bok i biorąc miecz w obie dłonie. Półnagi, w podwiniętych dżinsach, wydawał się księżniczce Caroline wyjątkowo przystojny. Na reliefowym tułowiu widoczne były szerokie nacięcia. Chłopiec potarł muskularne ramiona, próbując zmusić ból, by służył swojej wściekłości. Jego bose stopy poczuły, jak gorąca powierzchnia podłogi nagrzała się pod sztucznym światłem.

Witt Thaler przesłał całusa. Publiczność klasnęła w dłonie.

Wymamrotało głośno:

- Bojowników nie trzeba przedstawiać! Niech walka będzie ciekawa!

Lew, nie czekając na trąbkę, podskoczył, próbując podważyć wroga szablowymi kłami. Nie udało mu się to, odbijając się, Wittowi udało się trafić go piętą w oko. Bestia wpadła we wściekłość, skoczyła do przodu i potknęła się o krawędź miecza. W tym momencie chłopiec gladiator również był zaskoczony - krew, która wcześniej była czerwona, stała się zielona.

- Po co to wszystko? - zapytała zdziwiona Księżniczka Karolina.

- Sugeruje to, że zwierzę stało się bardziej wytrwałe i silne, wzrosła jego zdolność adaptacji. - odpowiedział ponurym tonem czarodziej.

Dziewczyna podjęła jasny wniosek:

- To jest złe!

Głos czarownika stał się znacznie pogodniejszy:

- Dlaczego! Twój facet jest świetnym wojownikiem, tyle że przeklinanie będzie ciekawsze.

Smoczy lew nadal skakał, nie zwracając uwagi na krew, był bardzo szybki i młody człowiek ledwo miał czas na unik. Witt wykonał więc salto, skacząc jak akrobata, a potem nurkując jak bocja, i rozerwał brzuch lwa. Kłowy terminator zdawał się nie zwracać na to uwagi, kontynuując pościg za młodym mężczyzną po ringu.

- Cholera! - Witt powiedział zirytowany. - Ostrze nie może cię dosięgnąć.

Młody człowiek zaczął się męczyć z powodu utraty krwi. Precyzyjnym wypadem udało mu się przebić lwie oko, jednak nawet jednym okiem drapieżnik pozostał niebezpieczny i korzystając z chwili boleśnie wbił szponiastą łapę w żebra. Pazury pozostawiły sześć głębokich pasków.

- Co za drań! Zrywanie mięsa! - Młodzieniec zagruchał.

Wydawało się, że lew powinien już dawno osłabnąć z powodu utraty krwi, lecz jego ataki stawały się coraz szybsze. Kilka razy kły prawie przebiły brzuch, a jeden przebił mięsień piersiowy Thalera, mocno go drapiąc. Młodzieniec zachwiał się i zęby błysnęły nad nim,

wbity w ramię. Witt był spocony, zakrwawiony, udało mu się wymknąć, a nawet poderżnąć sobie gardło nożem. Bestia krwawiła, główna tętnica została uszkodzona, ale nie straciła prędkości.

- Jesteś jak zombie, niezależnie od tego, jak bardzo reagujesz. Być może nie jesteś właściwym Leo. - Powiedział młody człowiek.

Próbował kontrataku, by wybić ostatnie oko, ale chybił, pozostawiając kolejny krwawy pasek na pysku. Lew

Znów uderzyłem go łapą.

- A skąd one się biorą? - W desperacji młodzieniec uderzył przeciwnika z całej siły w kły-szable. W wyniku silnego wstrząsu kość pękła i wypłynął z niej biały sok.

- Hej! - powiedział czarnoksiężnik niezwykle zadowolonym tonem. - Twój przyjaciel najwyraźniej postanowił naostrzyć ostrze, w każdym razie panuje tu poczucie poważnej arogancji.

- Czego chciałeś? Vitka to mądry dzieciak. - odpowiedziała Księżniczka Leia, mrucząc z zadowolenia.

Następny cios w końcu odciął kieł. Bestia zaczęła się obracać, jakby straciła orientację. Witt naciskał, jego ciosy stawały się coraz ostrzejsze, widząc, że zmutowany lew pływał, młody człowiek dodał energii.

- Nie lubię mięsa lwa! - krzyknął odważny.

- Pokonaj go Vitek, jesteś taki seksowny. - krzyknęła księżniczka Karolina.

Młody człowiek trafił w drugi kieł, na szczęście cel był dogodny. Za pierwszym razem, gdy kość nie ustąpiła, musiałam ją dodać. W końcu i ten punkt się zawalił, lew był wyraźnie oszołomiony.

- Jak się masz teraz, bez kłów, tylko wielki kot, skazany na śmierć! - powiedział wściekły Witt.

Odpowiedzią było zgrzytanie zębów i jęki. Walka toczyła się dalej w błazenskim stylu, lew-smok ruszył pozornie do ataku, lecz jego ruchy straciły na ostrości. Chłopiec z kolei poczuł przypływ sił

nieustannie kontratakował i ostatecznie przebił ostatnie oko. Tym razem ostrze zdawało się sięgać znacznie głębiej i sięgać mózgu.

- Brawo, zabij go! - krzyknęła księżniczka Karolina.

Cała sala dołączyła się do chóru.

- Wykończ go, wykończ go!

Młody gladiator kopnął ponownie i skacząc za nim, uderzył okrągłym kamieniem. Wydawało się, że zmutowany lew zaczął tracić orientację i szturchnął się kilka razy w twarz. Wreszcie, gdy chłopiec oswoił się z tym, wbił ostrze w pierś i próbował wbić je głębiej, w samo serce. Szponiaste łapy uderzały w żebra, drapiąc je, a następnie przebijały mięso, lecz Witt uparcie nie puścił ostrza, choć dosłownie został rozerwany na kawałki. Tutaj o wszystkim decydowała wola, pazury nadal drapały i rozdzierały młode ciało.

- Puść go! - warknęła księżniczka Karolina. Jej płacz pozostał samotny.

- Doprowadź to do końca! - ryknął tłum.

W końcu ostrze rozwścieczonego Witta wbiło się w serce i bestia ucichła, a pazury po raz ostatni przeszły przez cierpiące mięso.

-No cóż, wygląda na to, że to wszystko! - Młody człowiek odetchnął. - Pomiot ciemności został obrócony w pył.

- oznajmił komentator czarodziejów.

- Witt, duch śmierci, ponownie został zwycięzcą; wschodząca gwiazda areny. Otrzyma nagrodę, na którą zasłużył.

Po tym zdaniu wizja Talara rozproszyła się niczym mgła podczas uruchamiania potężnego tunelu aerodynamicznego.

I z tej mgły wyłania się... potężna, wysoka postać mężczyzny lub humanoidalnej istoty w kapturze. Rozlega się skrzypiący głos, bardzo podobny do głosu czarnoksiężnika ze snu.

- Dobrze walczyłeś Witt... Widzę w Tobie umiejętności urodzonego wojownika!

Talar wstał. Podczas snu jego rany praktycznie się zagoiły, a blizny zbladły i stały się mniej widoczne.

Młodzieniec powiedział, wyciągając rękę do mężczyzny:

- Jestem wdzięczny za uratowanie mnie, proszę pana...

Młody człowiek brutalnie odrzucił dłoń i wychrypiał:

- Nie, dziękuję! Wszelka wdzięczność prowadzi do miłosierdzia i słabości!

Witt uśmiechnął się stanowczo i mruknął:

- Ale uratowałeś mi życie... Więc muszę ci jakoś podziękować!

Mężczyzna nagle odrzucił kaptur. Młody człowiek zajrzał w otwartą twarz. Mężczyzna miał szlachetny wygląd, wyglądał na nieco starszego niż czterdziestkę, potężną szyję i kręconą, krótką brodę. Wyraz jego oczu jest bardzo mocny, od razu widać, że jest przyzwyczajony do dowodzenia, a jego rysy są silne i mają silną wolę.

Chociaż ten pan był Wittowi nieznany, młodemu człowiekowi wydawało się, że gdzieś go już widział. Chociaż bardzo trudno zapomnieć tak wyraziste i zdecydowane rysy twarzy, królewską postawę i oczy władcy z kołyski. Ale jednocześnie, pomimo szlachetnego wyglądu, głos jest ochrypły, obrzydliwy, jakby rozdarty, pomimo głośności.

Mężczyzna spojrzał na Witta i nie zmieniając surowego wyrazu twarzy, powiedział:

- Uratowałem cię nie z miłości, ale dlatego, że cię potrzebuję!

Oczy mówiącego błyszczały nieuprzejmie:

-Biorę cię na mojego ucznia i otworzę cię na wiedzę o mocy, o której Jedi nie mają odwagi marzyć... Ale wiedz, że to, czego doświadczyłeś w piwnicy tortur, to wciąż kwiaty w porównaniu z tym, co cię czeka!

Witt wstał i powiedział zdecydowanie:

- Jestem gotowy! Gotowy na wszystko - po prostu uratuj Caroline!

Mężczyzna prychnął ze skrajną pogardą:

- Przywiązanie jest słabością! Największa słabość, na jaką może sobie pozwolić Sith! - Tutaj głos czarnego władcy stał się bardziej groźny. - Dokładniej, nie mogą, nie powinni sobie na to pozwolić, ale... Co dziwne, uwolnię Caroline z niewoli! Tylko w zamian za Twoje całkowite posłuszeństwo, abyś przyrzekł, że we właściwym momencie wykonasz absolutnie każdy mój rozkaz!

Witt posłusznie uklęknął i złożył wielką przysięgę.

I wtedy mężczyzna powiedział:

- Od teraz twoje nowe imię to Darth Sidious! Jestem Darth Plagueis, twój nauczyciel i mistrz!

Od tego dnia Witt, a teraz Darth Sidious, zaczął trenować szermierkę i techniki ciemnej siły. Okrutna i bezlitosna doktryna. Ale nowy czarny pan poczuł w sobie szybko rosnącą moc. Z każdym dniem, tygodniem i miesiącem stawał się silniejszy i bardziej wyrafinowany.

Darth Plagueis oprócz marzenia o nieśmiertelności miał plany przywrócenia rządów Sithów. Witt Thaler zmienił nazwisko na Palpatine i nieznacznie zmienił swój wygląd, a także odciski palców. Stał się inną osobą, zastępując podobną osobę ze szlacheckiej rodziny Palpatine'ów.

Zaczął spokojną karierę urzędnika, jednocześnie doskonaląc swoje mistrzostwo w ciemnej mocy. Ponadto Darth Plagueis, który miał całkowicie legalny status dużego biznesmena, dotrzymał słowa.

Po śmierci króla władzę przejął jego syn. Darth Plagueis pobudził atak Huttów na pałac. Spadkobierca, jego siostra, brat i wujek zginęli.

Po czym generał-kapitan straży pałacowej intronizował popularną wśród ludu Karolinę.

Kilka lat niewoli tylko wzmocniło silną kobietę i zaczęła rządzić jeszcze surowiej. A jej córka Serafin, która wychowała się w klasztorze, została dziedzicem królestwa Naboo.

Choć do władzy wróciła jego była kochanka, Palpatine był zmuszony ukrywać swoją tożsamość i na razie pozostać na uboczu. Chociaż jego wpływy w królestwie stale się wzmacniały.

Kapitan generalny wkrótce zmarł - najwyraźniej w wyniku wypadku, ale stał za tym Palpatine. Wkrótce Lord Sithów zażądał, aby Witt Thaler poświęcił swoją pierwszą miłość - królową Karolinę.

Skończyło się na śmiertelnym pojedynku z Plagueisem. Co więcej, siły okazały się w przybliżeniu równe. Kiedy obaj Sithowie byli wyczerpani bitwą, Palpatine poddał się i wymamrotał:

- Zabiję moją miłość i jednocześnie resztki człowieczeństwa, które wciąż się we mnie tlą! - Tutaj czarny pan podniósł głos i dodał zdecydowanie. - Ale przysięgam, nie wybaczę ci tego i na pewno cię zniszczę!

Pragnienie pozbycia się tych, którzy mają wyższy status, jest nieodłączną częścią natury Sithów. Moja nieosiągalna moc rodzi twoją zazdrość; moja mądrość karmi twoje pragnienie wiedzy; moje osiągnięcia wzbudzają żarliwą chęć ich powtórzenia! - powiedział Darth Plagueis do Dartha Sidiousa i kontynuował z uśmiechem. - Zabijając najbliższe Ci osoby, odkryjesz w sobie niezrozumiałe źródło mocy. Czuję, że staniesz się największym z Sithów - kiedy zniszczysz w sobie ostatnią ludzką słabość!


CUDOWNIE NARODZONY

- Był raz pułkownik Sił Powietrznych, który podczas wojny w Afganistanie doznał poważnego wstrząsu artyleryjskiego. I stracił możliwość posiadania własnych dzieci, choć bardzo tego chciał. Żona bardzo kochała pułkownika i wyszła mu na spotkanie w połowie drogi, przygarnęła dwóch silnych chłopców z sierocińca. Ich przybrany ojciec wychował ich na Spartan. Ale to nadal nie było to samo. Chłopaki dorastali silni i zdrowi, ale nie wykazywali żadnych specjalnych supermocy.

A babcia Vanga przepowiedziała pułkownikowi, że przedstawiciel jego potomstwa stanie się arbitrem losów dziwnego i wszechświata. Wtedy pułkownik postanowił udać się do pewnej znanej czarodziejki, aby w cudowny sposób pomogła jego żonie zajść w ciążę.

Czarodziejka rzeczywiście miała spore zdolności, ale w zasadzie była szarlatanką na najwyższym poziomie. Oznajmiła, że może to zrobić i dać pułkownikowi syna, ale zażądała kolosalnej sumy pieniędzy.

Pułkownik miał w Moskwie trochę nieruchomości, a także cenne trofea zdobyte podczas wojny z Duszmanami i Czeczenami.

Zebrał tę szaloną kwotę - półtora miliona dolarów... To nawet zaskakujące, że doświadczony człowiek dał się tak nabrać na oszustwo. Ale najwyraźniej czarodziejka miała poważny dar hipnozy, sugestii, umiejętności, których nawet sam Kaszpirowski lub światowej klasy polityk pozazdrościłby oszukania.

Czarodziejka zaś dokonała niezwykle barwnego inscenizowanego rytuału, w trywialny sposób uśpiając żonę pułkownika. A potem po prostu wstrzyknęła nasienie od dawcy do łona Wenus.

Nie było to bardzo skomplikowane oszustwo. Ale skuteczny. Żona (podobnie jak Dziewica Maryja) niepokalanie poczęła dziecko - nawiasem mówiąc, pozostała dziewicą, więc mąż całkowicie stracił męską siłę z powodu kontuzji.

Wszyscy byli zadowoleni i na czas kobieta urodziła zdrową córeczkę. Okazała się jednak zupełnie inna od swojego bruneta ojca i ciemnowłosej matki. Ale chociaż ojciec liczył na swoich synów, kochał swoją córkę. Tylko na swój sposób, wychowując ją jak Spartaninę - hartując ją i trenując.

Dziewczyna szybko się rozwinęła, wykazywała wysokie skłonności i zdolności. Szczególnie te fizyczne. Jej włosy są gęste, falowane, złociste i cudownie piękne.

Kiedy jednak bosa dziewczyna zaczęła biec po styczniowym śniegu - tradycyjnie budząc się o wpół do czwartej nad ranem - wydarzyło się wydarzenie. Tak zwykle zaczynała każdy dzień. Taki poranny bieg, jeszcze w ciemnościach przedświtu. Całkiem spartańskie.

Tradycyjne dziesięć i pół kilometra pędziła przy każdej pogodzie, żeby wtedy nabrać energii na cały dzień. Oczywiście to dopiero początek treningów, bo Vladlen (imię na cześć Lenina i Stalina!) był poważnie zaangażowany w sztuki walki. Brała nawet udział w konkursach, pokonując dziewczyny, aby były większe i starsze od niej.

Ale nadal jest dziewczynką, ma około dziesięciu lat i biega tylko w kąpielówkach. A złote włosy wyglądają jak płomień. A ten przeklęty maniak czeka w zasadzce na dziecko. Najwyraźniej pułapkę przygotował wcześniej, gdyż dziewczyna pędzi tak szybko, że nie każdy dorosły ją dogoni.

Na drodze dziewczyny leżało kilka dobrze zakamuflowanych pułapek. Sytuację pogarszał fakt, że padał śnieg i wszelkie ślady zostały zakryte. A Vladlen, dziewczyna, która biegała boso i półnago przy każdej pogodzie, nawet lubiła takie ekstremalne sporty. W końcu trudności tylko hartują, a co nas nie zabije, to tylko wzmocni.

Pułapka zadziałała, mocno szczypiąc dziewczynę w nogę. Na szczęście dzięki treningowi kości były na tyle mocne, że nie włamały się do pułapki na niedźwiedzie.

Ale Vladlena traktowano poważnie. I to było bardzo bolesne. A łajdak próbował zaatakować i zgwałcić dziewczynę karate. Vladlen zareagował natychmiast i uderzył go piętą w brodę. Przestępca okazał się jednak silny. Jęknął i odskoczył, pocierając posiniaczoną szczękę. Potem wyciągnął nóż.

Dziewczyna znalazła się w pułapce, nieuzbrojona i prawie naga, przeciwko maniakowi z długim nożem.

Nastąpił zamaszysty atak, po którym Vladlen pochylił się i uderzył przeciwnika głową w splot słoneczny. Nóż przeszedł na wylot, drapiąc plecy dziewczyny. Vladlen przechwycił pędzel i zmienił kierunek uderzenia. Ostrze przeszyło przestępcę prosto w gardło. Maniak zakrztusił się własną krwią i nagle stracił przytomność.

A dziewczyna, dokonawszy pierwszej zemsty, zawołała:

- Jest skonczone!

Niemniej jednak było to morderstwo, a noga w pułapce została poważnie ranna.

Niestety maniak miał bardzo wpływowych rodziców, a Vladlen miał poważne kłopoty. Dokonano zamachu na jej życie, a w ich domu podrzucono narkotyki. Pułkownik musiał wysłać dziewczynę w bardziej odległe miejsca. Do szkoły rosyjskich sztuk walki na Syberii.

Tam, głęboko pod ziemią, rdzenni wierzący żyli i służyli przez wieki.

Nie uratowało to jednak pułkownika. Został postrzelony przez snajpera, a jego żona została aresztowana pod zarzutem handlu narkotykami. Wygląda na to, że ktoś naprawdę rozliczył rachunki z rodziną. Młodszy brat też został aresztowany, starszy na szczęście służył już w wojsku. Czternastoletni chłopiec został wysłany do kolonii dla nieletnich. Przepisał także leki.

Choć początkowo sprawa była fałszywa. Ale na szczęście zgodnie z nowymi przepisami nie mógł otrzymać więcej niż sześć lat.

Moja mama była wysportowaną kobietą i trenowała jak Spartanka. Dlatego w kolonii kobiecej szybko zyskała autorytet i udało jej się znaleźć dobrą pracę. Młodszy brat, silny i dobrze wyszkolony w technikach walki, również został jednym z wojowników, a następnie został dowódcą drużyny. Po odbyciu jednej trzeciej kary skorzystał z warunkowego zwolnienia i wcześniejszego zwolnienia. W Rosji przepisy dotyczące nieletnich przestępców są humanitarne i można nawet powiedzieć, że miał szczęście, że w swoją pierwszą podróż wybrał się w wieku zaledwie czternastu lat.

Ogólnie rzecz biorąc, fakt, że pułkownik zgodnie z tradycją był zagorzałym wielbicielem spartańskiej edukacji, wyraźnie przyniósł korzyść jego rodzinie. Silni radzą sobie stosunkowo dobrze w więzieniu, ale słabi i na tronie są stosunkowo źli! Dzieciak przeszedł przez strefę bez uszczerbku dla siebie, a nawet otrzymał wyższe legalne (!) wykształcenie. Najwyraźniej nie dał się ponieść złodziejskim romansom, a czasy się zmieniły - bycie bandytą wyszło z mody. Raczej przyciągnęło biznes.

Wykształcenie prawnicze jest niezbędne dla przedsiębiorcy. Z matką sytuacja była bardziej skomplikowana - była dorosła, a w sfabrykowanej sprawie zrzucono na nią poważne przestępstwo. Dosłownie organizator syndykatu zajmującego się transportem i sprzedażą narkotyków. Ponowne rozpatrzenie tej sprawy jest prawie niemożliwe. Tak wiele osób na wyższych stanowiskach skończy wtedy jako głupcy.

Ale matce udało się przenieść ją do dobrej strefy w pobliżu Morza Kaspijskiego i tam dostała pracę jako opiekunka wspólnego funduszu. Strażnik napisał kilka książek, a nawet zagrał w filmach. Dlaczego nie?

Jest szczupła ponad swój wiek, silna fizycznie, ładna kobieta o wyrazistej twarzy i męskim podbródku.

Czyli w zasadzie dobrze się bawiła w strefie, nie wyłączała się z życia. I nawet miała potomstwo. Chłopiec trenował od kołyski, a w więzieniu rozjaśniał codzienność. Jednak jak przystało na ojca chrzestnego, jej mama nie pracowała, więc miała dużo wolnego czasu.

Vladlen powrócił siedem lat później - po przejściu najwyższego poziomu wtajemniczenia w sztukach walki. Choć groźba zemsty jeszcze nie minęła całkowicie, wojowniczka zmieniła jedynie nazwisko na Shamanova - pozostawiając dotychczasowe imię.

Ponieważ jej ojciec był bardzo zaprzyjaźniony ze znanym generałem Szamanowem, zmiana nazwiska okazała się dość symboliczna.

Vladlen, którego umiejętności są fenomenalne, a jego szkoła jest bardzo twarda, a jednocześnie całkowicie racjonalna, nie miał sobie równych w sztukach walki. Studiowała specyficzny styl rosyjskich zapasów. Nazwa wrestling jest oczywiście warunkowa lub coś w rodzaju Ruscundo.

Vladlen opanował sztukę walki na wzór Taewando - bardzo rozwiniętą technikę uderzeń nóg, z rosyjską walką na pięści, zapasy na wzór Aikido - techniki rzucania i wykorzystanie bezwładności przeciwnika, z boksu tajskiego - uderzenia łokciami, kolanami, i głowa. Rodnoverie stworzyła synkretyczną sztukę walki, której techniki były udoskonalane przez wieki, a mistrzowie magowie czerpali wszystko, co najlepsze od innych narodów i szkół.

Oczywiście Vladlen Shamanova był nauczany i posiadania broni... Ale nie da się wszystkiego poznać i opanować. Prawdziwy artysta sztuk walki musi być biegły w całym swoim arsenale, bez wyjątku. Ale znakomicie wykonuje indywidualne techniki i własne triki.

Vladlen przede wszystkim uwielbiał walczyć nogami i rzucać śmiercionośnymi przedmiotami gołymi palcami, choć być może była silna we wszystkim.

Dziewczyna, którą nazywano karateką, choć w ogóle nie uczyła się karate, otworzyła własną szkołę. Brała udział w różnych konkursach, ale nie zabiegała o sławę i tytuły.

Choć brała udział w niektórych zawodach komercyjnych, a nawet w podziemnych walkach bez zasad, potrzebowała pieniędzy.

Będąc jeszcze bardzo młodą dziewczyną, Vladlen nie spieszył się z małżeństwem i urodzeniem potomstwa. Doskonaliła się w sztukach walki i uczyła ich dzieci. Szczególnie wielką nadzieję pokazała Volka Rybachenko. Nawiasem mówiąc, był także niezwykle zręczny w rzucaniu stopami ostrymi przedmiotami. Chłopiec karate (znowu pseudonim nie mający nic wspólnego z rzeczywistością!) obiecał, że wyrośnie na największego mistrza.

A potem nagle Volka został zaproszony do występów w filmach, a wraz z nim pojechał jego brat Oleg Rybachenko i sama Vladlen Shamanova. A to już inna historia.


AMAZER-DYLETANT

Ta jest bardziej realistyczna i wiarygodna. Mianowicie duch najzwyklejszego i najzwyklejszego człowieka zawładnął ciałem Stalina. A skoro był po prostu przeciętnym człowiekiem, laikiem. Wiedział tylko, że Hitler uderzy 22 czerwca 1941 roku, a skutki będą straszliwe.

Niemcom udało się zająć Moskwę, a przeciętny przegrany został po prostu otruty przez własną świtę. Ale po upadku stolicy było już za późno, aby cokolwiek naprawić. Japończycy uderzyli na Dalekim Wschodzie, Türkiye od południa. Upadł także Kaukaz.

A Stalin został początkowo zastąpiony przez Mołotowa jako postać kompromisowa. Ale wtedy pojawił się ambitny Beria. I Żukow go przechwycił. I zaczęła się zabawa. Krótko mówiąc, latem Niemcy dotarli na Ural i dalej, jednocząc się z Japończykami, tłumiąc wszelkie pozory oporu.

Ale na Zachodzie wojna trwała nadal. Amerykanie się wahali - Franklin Roosevelt, jak można było się spodziewać, zwlekał do ostatniej chwili. W Boże Narodzenie 1941 r. Niemcy zaatakowali Gibraltar. W tym czasie Moskwa i Leningrad zostały zajęte, a na południu Niemcy zbliżyli się do Wołgi i Terku. Bardziej przeszkadzała im rozbudowana komunikacja i rozległe przestrzenie rosyjskie niż słabo zorganizowany opór wojsk radzieckich.

Hitler osobiście spotkał się z Franco i nakreślił mu perspektywy: ZSRR jako siła militarna nie istnieje. Stany Zjednoczone i tak nie będą pierwszymi, które przystąpią do wojny. Zatem Wielka Brytania absolutnie nie jest niebezpieczna. Co więcej, w listopadzie, po zdobyciu Moskwy, Rommel otrzymał posiłki, w tym kilka wybranych dywizji i całą armię powietrzną. A Brytyjczycy opadli jak pył. Niemcy są już w Aleksandrii... Zatem Franco ma więcej powodów, aby bać się gniewu Hitlera niż zemsty ze strony Wielkiej Brytanii. Ale jeśli nadal chce otrzymywać od kolonii afrykańskich i angielskich, to...

Franco, zdając sobie sprawę, że Wehrmacht ma związane ręce i sam może wszystko stracić, najpierw zgodził się przepuścić wojska niemieckie, a potem sam wypowiedział wojnę Wielkiej Brytanii. Jednocześnie pozycja Brytyjczyków pogarszała się z dnia na dzień. Gibraltar został zdobyty w trzy dni. Wkrótce Niemcy zajęli Palestynę, Syrię wraz z Turkami, Irak i Bliski Wschód.

Ameryka została wciągnięta w wojnę 4 lipca 1942 r. Japonia zaatakowała Peru-Habar w Dzień Niepodległości.

Niemcy, korzystając z zasobów Rosji, Europy, a następnie Afryki i Azji, przeprowadzili ofensywę powietrzną i wojnę podwodną.

Niemcy zwiększyły produkcję broni i rozpoczęły ofensywę w Afryce Południowej.

Pod koniec 1942 roku Afryka była pod całkowitą kontrolą nazistów, podobnie jak Indie, nawiasem mówiąc. A Indochiny, Singapur i wyspy do Australii znalazły się pod kontrolą Japończyków. To prawda, że zimowa próba zdobycia archipelagu hawajskiego zakończyła się niepowodzeniem z powodu braku organizacji samurajów.

Ale mimo to Japończycy, mając większe doświadczenie militarne, zdominowali morze. Ponadto niemiecka flota okrętów podwodnych powiększyła się bardzo szybko, zmniejszając siłę Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.

W maju 1943 roku na angielską metropolię miał miejsce niemiecki desant. Niemcy używali szybowców desantowych, czołgów podwodnych, a nawet pierwszych bombowców odrzutowych AR-161 i czterosilnikowego Yu-488.

Wielka Brytania, wyczerpana wojną podwodną, nie mogła długo się utrzymać, ale walczyła niezwykle uparcie.

Po miesiącu krwawych walk Londyn upadł, a bitwa o Anglię dobiegła końca.

Kolejnym etapem była Ameryka. Kanada, dokąd uciekł Churchill, walczyła po stronie Stanów Zjednoczonych, ale kraje Ameryki Łacińskiej odmówiły prowadzenia wojny z III Rzeszą. A Argentyna, a po niej Brazylia, zapewniła Niemcom swoim sojusznikom na swoim terytorium bazy wojskowe.

Wojna się przeciągnęła. USA za granicą. Ich armia lądowa jest silna, a flota budowana jest bardzo szybko.

Stopniowo jednak władzę przejęli Niemcy i Japończycy. Po ich stronie znajdowały się wszystkie zasoby półkuli wschodniej i część zachodniej. Tak, wypowiedziana wojna totalna przynosiła owoce.

Operacja Icarus zakończyła się sukcesem i Islandia upadła. Po czym Krauci przenieśli się na Grenlandię. Rok 1944 nie dał jednak nikomu zdecydowanej przewagi. Jednak Japonia i Trzecia Rzesza zdobyły przyczółek na półkuli wschodniej i umocniły się w Ameryce Łacińskiej. Zimą 1945 roku samuraje wraz z nazistami zdobyli Wyspy Hawajskie. A wiosną przenieśli się na przesmyk panamski.

Po śmierci Roosevelta Stany Zjednoczone zaczęły szukać pokoju z III Rzeszą i Japonią. Jednak znalezienie kompromisu jest trudne. Co więcej, Hitler poczuł zapach krwi. Barakuda faszyzmu chciała za dużo. Wojna trwała. Naziści zdobyli przyczółek na Grenlandii, a latem 1945 roku próbowali wylądować w Kanadzie, ale zostali wrzuceni do morza. Kanada nie chciała kapitulować. To prawda, że jesienią 1945 roku upadła Australia, ostatnia znacząca twierdza świata zachodniego na półkuli wschodniej. Japonia i Niemcy całkowicie zdominowały morze. Ich flota łodzi podwodnych nie miała sobie równych.

Ponadto okręty podwodne z nadtlenkiem wodoru okazały się bardzo mocne i mobilne. Ich prędkość sięgała czterdziestu węzłów na godzinę.

A zimą czterdziestego piątego i czterdziestego szóstego przyszła kolej na Zelandię. Wiosną 1946 roku Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę niemal wszystkim krajom Ameryki Łacińskiej.

Ale projekt stworzenia bomby atomowej, ze względu na cięcia w finansowaniu, nie przyniósł wymiernych rezultatów. Dlatego Amerykanie nie mogli wyrzucić tego asa atutowego w przegranej grze!

A w dziedzinie budowy czołgów III Rzesza znacznie wyprzedziła Stany Zjednoczone. Najlepszy amerykański czołg seryjny, Pershing, ważył czterdzieści dwie tony, miał 102 milimetry przedniego pancerza i 90-milimetrowe działo o początkowej prędkości pocisku 810 kilometrów na godzinę. A najlepszy i najpopularniejszy niemiecki czołg, "Królewski Lew" w 1946 r., ważył 65 ton i miał przedni pancerz o grubości 250 milimetrów. Również burty i rufa 200 milimetrów oraz armata 105 milimetrów z lufą o długości 100 EL.

Biorąc pod uwagę piramidalny kształt zbiornika, Pershing nie mógł go przebić pod żadnym kątem.

Próba wystrzelenia serii potężniejszych czołgów nie powiodła się. Nawiasem mówiąc, tylko T-93, ważący zaledwie 93 tony, z przednim pancerzem o grubości 305 milimetrów i armatą kalibru 120, miał pewne szanse w starciu z Niemcami. Jednak bardzo niskie właściwości jezdne samochodu, a także brak obrotowej wieży, nie czyniły z niego godnego konkurenta.

Rozwój SuperPershinga trwał długo, a mimo to czołg ten był gorszy od niemieckiego.

A lotnictwo odrzutowe, całkowita przewaga jakościowa jest po stronie nazistów. Amerykanie mogli sprzeciwiać się tylko ilościowo. Ale Niemcy, dysponując zasobami starego świata, mogli produkować od trzech do czterystu samochodów dziennie, co nie było gorsze pod względem liczby Stanów Zjednoczonych. ME-362, Non-262, Non-323, ME-1010, TA-283 - te myśliwce odrzutowe przeciw amerykańskim niedoskonałościom - klasa "F" są poza konkurencją!

A bombowce odrzutowe TA-400, TA-500, Yu-387, AR-383, OD-18, GO-270 również są poza konkurencją. Stany Zjednoczone nie mają jeszcze pełnoprawnego bombowca odrzutowego. Może B-29. To prawda, że \u200b\u200bw projekcie jest B-36, ale jak dotąd jest on daleki od produkcji.

A niemieckie rakiety balistyczne klasy A nie mają sobie równych na świecie.

Samoloty dyskowe też nie mają konkurencji...

Technologicznie Trzecia Rzesza gruntownie wyposażyła Amerykę i dlatego Hitler jest zdeterminowany wykończyć Stany Zjednoczone do końca. I żadnych kompromisów. W 1946 roku rozpoczęła się ofensywa na Meksyk i Kubę. Jesienią walki w Teksasie i Kalifornii toczyły się już pełną parą. A Niemcy i Japończycy najechali Kanadę z Alaski.

Ale teraz minął czterdziesty szósty rok. II wojna światowa wciąż trwa. Rok 1947 był fatalny dla Kanady, która została ostatecznie zajęta przez nadciągających z północy Krautów.

Bombowiec odrzutowy B-36 w końcu pojawił się w Ameryce, ale nadal nie udało się go dostarczyć do Niemiec i Japonii. Ponadto pod koniec roku pojawił się czołg Washington z armatą o długiej lufie kal. 120 mm oraz stosunkowo akceptowalnym pancerzem i właściwościami jezdnymi przy masie sześćdziesięciu trzech ton. Chociaż był chroniony gorzej niż niemiecki, nie był już gorszy pod względem siły przebijania pancerza.

Jednak pod koniec 1947 roku Stany Zjednoczone straciły już ponad połowę swojego terytorium i były skazane na zagładę.

Niemcom udało się nawet przetestować superciężkie czołgi "Rat" i "Monster" podczas ataku na duże miasta. Ten ostatni miał wyrzutnię bomb, która wystrzeliła ładunek o wadze dziesięciu ton!

Wyobraź sobie, jak straszna okazała się broń!

A w Nowy Rok padł Nowy Jork, a Waszyngton dziesiątego stycznia.

Jednak Yankees nadal utrzymywali się przez prawie kolejne sześć miesięcy. Jak na ironię, druga wojna zakończyła się dokładnie 9 maja 1948 roku.

Ale nawet po tym spokój nie trwał długo. Hitlerowi nie podobało się to, że Japonia, będąca znacznie bardziej zacofana gospodarczo od III Rzeszy, zagarnęła dla siebie tak dużo ziemi.

Naziści, choć z opóźnieniem, mieli własną bombę atomową w sierpniu 1948 r. Część opóźnienia była spowodowana faktem, że Führer był nieco chłodny w stosunku do idei broni masowego rażenia. Hitler uważał, że kraje należy podbijać, a nie niszczyć.

Ale z jakiegoś powodu okrutny tyran postanowił zrobić wyjątek dla sojuszniczej Japonii.

Wyprodukowawszy duże rakiety balistyczne i ładunki nuklearne, naziści rozpoczęli trzecią wojnę światową 4 lipca 1951 roku.

Przeprowadzili potężne ataki nuklearne na Tokio i inne japońskie miasta. Następnie uderzyły siły morskie i lądowe.

Trzecia wojna zarazy zakończyła się w ciągu sześciu miesięcy; ogólnie rzecz biorąc, była to praktycznie pojedyncza bitwa. Aktywna faza działań wojennych trwała trzy miesiące.

W ten sposób Trzecia Rzesza ustanowiła ostateczną hegemonię świata. Taka niesprawiedliwość wydarzyła się, ponieważ przeciętność wkroczyła w ciało Wielkiego Stalina. I żadna wiedza o przyszłości jej nie pomogła! W szczególności amator postanowił rozwinąć lotnictwo odrzutowe i wydał takie zamówienie wszystkim fabrykom i fabrykom. Okazało się, że śmigło zostało wypuszczone i strumień nie został wypuszczony.

A strategiczne decyzje napastnika nie mogły być głupsze. Nic dziwnego, że Armia Czerwona została zdmuchnięta. A bez tego nikt nie będzie w stanie przeciwstawić się Niemcom, ich sojusznikom i Japonii.

Cóż, sam Hitler zdecydował się na zjednoczenie imperialne. Mianowicie utworzenie globalnej jednolitej potęgi, która dobrowolnie i przymusowo obejmowała wszystkie moce planety Ziemia bez wyjątku. Oczywiście ze wspólną walutą i barbarzyńskim programem selekcji genetycznej.

A także z przygotowaniami do masowej ekspansji kosmicznej!


CHŁOPIEC RATUJE carską Rosję

Za oknem mroźny styczeń. Oto chłopiec Oleg Rybachenko idąc ulicą do szkoły i nagle widzi, że ściana w sąsiednim domu z paneli jakoś dziwnie świeci. Chłopiec czuje szczególne powołanie - biegnij tam, a zostaniesz przywódcą. Chłopak pobiegł tak szybko, jak tylko mógł.

Dobrze, że samochodów było zaskakująco mało, a udało mu się prześliznąć tuż pod ich nosem. Zręczne nurkowanie i jesteś przy zielonym blasku ściany.

Chłopak rzuca do niej. Ręce jak w filmie o "Harrym Potterze" z łatwością wchodzą w tę galaretę, a sekundę później sam chłopiec, przy dwudziestu pięciu stopniach poniżej zera, znajduje się na letnim trawniku porośniętym zieloną trawą.

Nawet pod wpływem bezwładności chłopiec upada na trawę i natychmiast podskakuje. Dobrze po mrozach znaleźć się w ramionach lata, które jeszcze nie umarło. Nawet jeśli skoczyłby mu na głowę.

Chłopiec rozejrzał się - wokół nie było ludzi, tylko drzewa, które zaczęły już żółknąć i... nasyp kolejowy. Był wysoki, wyłożony granitem, a przed nim ciągnął się nawet drut kolczasty nawinięty na pasiaste słupy.

Oleg Rybachenko czuł, że to wszystko nie bez powodu. I rzeczywiście stoi przed czymś decydującym... W jego głowie słychać rozkaz: podejdź do torów kolejowych. Nie jest to łatwe, gdyż na drodze stoi gruba warstwa drutu - spirala Bruna.

Sam upał wskazał chłopcu wyjście. Szybko zaczął zdejmować zimowe ubranie. I rzuć to na cierń. Chłopiec odczuwa szczególną formę porządku psychicznego. "Teraz możesz zostać twórcą historii. Nie jesteś już tylko uczniem z nadmiernie rozwiniętą wyobraźnią, Oleg Rybaczenko dokona wielkich rzeczy!"

Chłopiec ściągnął drut i został ubrany jedynie w dżinsy i T-shirt. W ciepłych zimowych butach też było gorąco i chłopiec się obudził. Bardzo przyjemnie jest czuć boso kłującą zieloną trawę. Gleba w sierpniu jest doskonale rozgrzana i chłopiec lubi po niej chodzić.

A zima to paskudna pora roku - w przeciwieństwie do słodkiego lata. Chłopiec jednak nie ma czasu stać z otwartymi ustami - skoro to on jest władcą. Chłopiec szybko wspina się po drucie. Przepłynął przez niego prąd i iskry przeleciały przez ubranie na nagie pięty.

Chłopiec krzyknął, cios był bolesny i skoczył na płótno. Podeszwy zostały kłute ostrymi kamieniami. Ale chłopiec szybko pobiegł za nasyp. Czuł, że to wszystko nie odbyło się bez powodu, ale było częścią wielkiego planu!

Oto one, gorące szyny, słońce minęło już południe, w powietrzu unosi się zapach lipy i miodu. Tak cicho, że wyraźnie słychać odległe brzęczenie pszczół.

Chłopiec stanął boso na rozżarzonym żelazie i usłyszał nowe rozkazy: "połóżcie po siedem kamieni na każdej szynie". Chłopak zawahał się i powiedział głośno:

- Ale wtedy pociąg może wypaść z torów?

Głos uderzył w moje uszy:

- Właśnie tego potrzeba! Przyjdą tu wrogowie Rosji!

Chłopak już się nie kłócił. I głos Boga wyjaśnił: wybieraj tylko kamienie w kolorze stali.

Ręce poruszały się już samodzielnie. Oleg Rybaczenko poczuł się zachwycony sobą - jest mistrzem, prosty uczeń przejdzie do historii!

Kamienie są lekkie na obu torach kolejowych: dokładnie czternaście sztuk - po siedem z każdego. I są praktycznie nie do odróżnienia!

Zrobione! Chłopiec przeżegnał się jeszcze raz, przeczytał "Ojcze nasz" i błyskając bosymi obcasami, odwrócił się. Uciekł, turkocząc po kamieniach i drapiąc się po podeszwach. Niemal od razu przeskoczył skarpę...

Nie chciałam znowu wspinać się pod prąd, ale nie było wyjścia. Chłopiec, korzystając z rozbiegu, niemal natychmiast przeleciał z nasypu do ostatniej barierki. Dostałem lekkiego porażenia prądem, ale to już nie jest straszne. A oto znowu Oleg Rybachenko na ciepłej letniej ziemi. Przed nami zielona mgła jaśnieje w powietrzu: droga powrotna.

Chłopak bardzo nie chce wracać z ciepłego lata do mrozu i zimy. Ale wtedy tajemniczy głos wydaje ostatni rozkaz:

- Pospiesz się, bo portal się zamknie, a ty na zawsze pozostaniesz w roku 1914 i nigdy nie zobaczysz swoich rodziców.

Oleg Rybaczenko pospiesznie zrywa ubranie z drutu i niechcący naciąga je na siebie. Portal zaczyna blaknąć i chłopiec, nie zakładając butów, biegnie do wyjścia. Wpada na coś elastycznego i z wysiłkiem wyskakuje. Zdeptany miejski śnieg parzy Twoje bose stopy. Już na ulicy trzeba założyć buty i założyć zimową kurtkę - przykuwając zdumione spojrzenia przechodniów.

Ktoś nawet krzyknął: "szalony". Chłopak jednak nie zwraca na to uwagi - wykonał swoje zadanie i wypełnił wielką misję...

22 sierpnia 1914 roku rozbił się pociąg wiozący Hindenburga, Ericha Ludendorffa i Maxa Hoffmanna. Wszyscy trzej dowódcy wojskowi, którzy odegrali decydującą rolę w bitwach na froncie wschodnim - z działań w Prusach Wschodnich i tak dalej - zginęli.

W rezultacie zdezorganizowane wojska niemieckie poniosły miażdżącą klęskę. Bezbronny Królewiec został wzięty w ruch, a wojska niemieckie zostały częściowo otoczone, a częściowo zniszczone lub wzięte do niewoli.

Zwycięstwo wojsk rosyjskich miało decydujący wpływ na cały przebieg wojny. A przede wszystkim z punktu widzenia morale żołnierzy i oficerów. Nie jest tajemnicą, że po klęsce z Japonią autorytet armii rosyjskiej gwałtownie spadł. Nikt nie uważał tych wąskookich Azjatów za poważnych przeciwników. I tutaj Rosjanie przegrali cztery główne bitwy, a we wszystkich bitwach mieli przewagę liczebną.

Na morzu również zostali całkowicie pokonani, z wyjątkiem pojedynczych, prywatnych sukcesów. Szczególnie wyróżniły się krążowniki Władywostoku.

Gdzie więc walczyć z Niemcami, których uważano za najlepszych żołnierzy lądowych na świecie?

A potem okazało się, że można rozbić Krautów, przepędzić ich i wziąść dziesiątki tysięcy jeńców!

Entuzjazm wśród rosyjskiej armii i ludności wzrósł wielokrotnie. Na froncie austriackim ofensywa postępowała szybko. Austro-Węgry nie były gotowe na wojnę. A morale, zwłaszcza jednostek słowiańskich, jest wyjątkowo niskie. Wielu z nich poddawało się bezpośrednio rytmowi bębnów i dźwiękom orkiestry. Słowianie nie chcieli walczyć ze swoimi braćmi, za znienawidzonych Austriaków. Tylko jednostki węgierskie i etnicznie niemieckie były mniej więcej gotowe do walki.

Armia rosyjska rozbiła wojska austriackie i natychmiast zajęła Lwów, twierdzę Przemyśl i, rozwijając się pomyślnie, wkroczyła na Węgry. Front niemiecki pękał w szwach. Przeważające siły rosyjskie pokonały Prusów w Poznaniu i ruszyły nad Odrę. Niemcy przerzucili sześć korpusów do Austrii.

Ale to nie wystarczyło. Co więcej, nie było wystarczającej siły, aby utrzymać pozycje w centrum. A na zachodzie trwały ciężkie walki.

Następnie Niemcy zmuszeni byli przerzucić nowe siły na wschód. Sytuację pogorszyło przystąpienie Włoch do wojny z Austrią. Kraje te od wieków łączyły wrogie stosunki. A Trójprzymierze było pod wieloma względami sztuczną formacją. Choć gdyby wojna zakończyła się korzystniej dla Niemiec i Austrii, Włochy dołączyłyby do najsilniejszych. A teraz wojska rosyjskie zbliżają się do Budapesztu, a sprawy państw centralnych to bzdury! Rumunia również spieszyła się z przystąpieniem do wojny.

To jasne - król rumuński jest krewnym Mikołaja II i chce rozszerzyć swoje ziemie kosztem upadającego Cesarstwa Austriackiego.

A Bułgaria, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, przystąpiła do wojny po stronie Rosji.

Jedynie Imperium Osmańskie okazało się lojalne wobec Niemców. I tylko dlatego, że Minister Obrony nakazał rozpoczęcie działań wojennych, stawiając premiera i sułtana fakt dokonany. Armia turecka nie jest zbyt silna, ale stwarzała problemy z zaopatrzeniem Rosji dla Ententy. Z drugiej jednak strony jest to dla Rosji wielka szansa na znaczne rozszerzenie swoich terytoriów w kierunku południowym. Japonia oczywiście wypowiedziała wojnę Niemcom i Austrii. Przejąć niemieckie kolonie na Pacyfiku.

Dało to Rosji wolną rękę na Dalekim Wschodzie. A na zachodzie Niemcy byli miażdżeni.

Dopiero nad Odrą Niemcy byli w stanie zatrzymać natarcie armii rosyjskiej. Aby to zrobić, konieczne było zaprzestanie wszelkich działań ofensywnych na Zachodzie. Prawie połowa Austro-Węgier została wyzwolona przez wojska rosyjskie.

Tym samym Cesarstwo Austriackie faktycznie opuściło grę i stało się ciężarem dla Niemiec. Bułgarzy rozpoczęli atak na Stambuł.

Zimą w Europie nastąpiła cisza w działaniach zbrojnych. Ale armia rosyjska rozpoczęła atak na Turcję. A potem wszystko rozwinęło się pomyślnie. Ponadto Arabowie i Ormianie zbuntowali się przeciwko panowaniu osmańskiemu.

Wojska rosyjskie były już w Bagdadzie w lutym, a Brytyjczycy zajęli Basrę. Pod koniec marca Rosja zajęła całą Azję Mniejszą i wraz z Bułgarami i Serbami rozpoczęła atak na Stambuł. Türkiye opuścił boisko. Syria, Palestyna, południowy Irak poszły do Wielkiej Brytanii i Francji - Rosja dostała wszystko inne. Arabia Saudyjska - dotychczas pozostawała formalnie niezależnym terytorium, choć miała zostać podzielona także po kapitulacji Niemiec. A ona była tuż za rogiem. 25 kwietnia 1915 roku Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny z Niemcami. Oczywiste jest, że Amerykanie są praktycznymi ludźmi i chcieli zdążyć podzielić się tortem zwycięstwa. Do wiosny armia rosyjska wyprodukowała w dużych ilościach nowy rodzaj broni: pojazdy terenowe "Łuna" -2 z karabinami maszynowymi. Nowe czołgi, choć lekkie, rozwijały na autostradzie prędkość 40 kilometrów na godzinę i miały doskonałe właściwości jezdne.

Wojska rosyjskie na początku maja, gdy tylko wyschły drogi, rozpoczęły ofensywę na Węgrzech i na całym froncie południowym. Armia austriacka upadła, wojska niemieckie nie wystarczyły do utrzymania frontu.

22 czerwca wojska rosyjskie wkroczyły do Wiednia. A 24 czerwca do Brukseli wkroczyły bataliony angielskie, francuskie, belgijskie i pierwsze amerykańskie. Holandia przystąpiła do wojny z Niemcami, a nieco później ze Szwecją i Danią. Niemcy mieli trudności z utrzymaniem bariery na Odrze, ale rosyjska armia carska opracowała atak na Monachium. Największe miasto południowych Niemiec upadło 7 sierpnia 1915 roku. A 11 sierpnia Niemcy skapitulowały w całkowicie beznadziejnej sytuacji.

Po czym rozpoczął się podział terytorium. Austro-Węgry i Imperium Osmańskie zniknęły z politycznej mapy świata. Bułgaria okazała się tą częścią terytorium Turcji, którą Turcy podbili od niej w 1913 roku. Serbia znacznie się rozwinęła i przekształciła w Jugosławię. Rumunia otrzymała Transylwanię. Rosja obejmowała w swoim składzie: Bukowinę, Galicję, Czechosłowację, Ziemię Krakowską i połowę Węgier, aż po sam Budapeszt, gdzie wytyczono granicę. Niemcy otrzymały znaczną redukcję na swoim terytorium. Na zachodzie musiała zwrócić Elzarowi i Lotaryngii Francji, podbitym wcześniej ziemiom Danii. Na wschodzie jest najtrudniej.

Rosja nalegała na wytyczenie granicy na Odrze, a Francji na Renie. Ale USA i Wielka Brytania nie chciały zbytnio wzmacniać Rosji i Francji ani zbytnio osłabiać Niemiec. W rezultacie przyjęto kompromis. Rosja otrzymuje wszystkie ziemie na Wschodzie, gdzie Polacy stanowią większość.

Prusy Wschodnie utraciły Kłajpedę, Gdańsk i zostały odcięte od Niemiec, ale przynajmniej przetrwały w okrojonej formie. Królewiec pozostał niemiecki. Ale Niemcy stracili dużo ziemi. Granica okazała się bardzo uszkodzona. W niektórych miejscach sięgał nawet do Odry i był w dużej mierze zależny od składu etnicznego ludności. Niemcy jednak niemal w całości zachowali Pomorze. Ale z Berlina do granicy z Rosją było nie więcej niż sto kilometrów.

Niemcy są więc na celowniku. Liczebność armii niemieckiej została ograniczona do stu tysięcy żołnierzy i oficerów. Na Niemców nałożono ogromne reparacje. Wojna trwała nieco ponad rok.

Rosyjskie imperium carskie nie zdążyło popaść w stan kryzysu i wyszło z dużymi zdobyczami terytorialnymi. Wzmocniła się władza cara, fala ruchu rewolucyjnego zaczęła słabnąć, wręcz przeciwnie, w gospodarce rozpoczął się okres niezwykle szybkiego wzrostu.


JAK Leninowi udało się zostać prezydentem USA

Władimir Iljicz Lenin, starając się wyglądać na wyższego, wyprostował się z całych sił. Jego suche, drobne, ale bardzo ruchliwe dłonie wierciły się nerwowo na błyszczącym, czarnym stole wykonanym z najrzadszego drzewa sandałowego. Siedzący naprzeciw niego potężny mężczyzna w białym garniturze, z ciężkim złotym łańcuchem na byczej szyi, warknął:

- Cóż, panie Uljanow. Zgadzam się na twoje warunki - pięć tysięcy dolców miesięcznie plus procent od każdego biznesu wystawionego pod młotek! - Tutaj głos bandyty stał się mocniejszy i nawet ostro potrząsnął ciężkim łańcuchem. - Tylko po to, żeby towarzysz Lenin był wolny od fałszu i kurzu!

Włodzimierz Iljicz, zacierając z zadowoleniem spocone dłonie, powiedział:

- Oczywiście, panie Rockefeller, ale w naszym biznesie nie da się uniknąć fałszu! Wszystko powinno być przyjazne i bardzo szczere!

I obaj łajdacy roześmiali się głośno...

------------------------------

Rewolucja Październikowa nie wydarzyła się w Rosji. Na frontach I wojny światowej nastąpił chwilowy zastój. Niemcy i Austriacy próbowali odnieść sukces na Zachodzie.

Armia rosyjska była aktywna jedynie na froncie tureckim, gdzie udało jej się ostatecznie zjednoczyć z Brytyjczykami i zadać serię porażek wrogowi, zajmując większość Azji Mniejszej.

Ale potem zebrało się Zgromadzenie Ustawodawcze, w którym bolszewicy znaleźli się w zdesperowanej mniejszości i dominowali eserowcy.

Jedną z pierwszych decyzji było przydzielenie ziemi chłopom i kontynuowanie wojny do zwycięskiego końca!

W lipcu 1918 r. niemiecka ofensywa na Paryż zakończyła się niepowodzeniem i zwycięska armia rosyjska uderzyła: najpierw na Austriaków, następnie na Niemców.

Niemcy desperacko stawiali opór, ale w grudniu, kiedy wojska rosyjskie na wschodzie zajęły Warszawę i Kraków, alianci na zachodzie zajęli Brukselę - nadal skapitulowali. To prawda, że dwa tygodnie później - wpłynęło to na brak rewolucji.

Wilhelm był jednak zmuszony zrzec się niemal wszystkich swoich uprawnień, pozostając monarchą czysto nominalnym.

A generał Korniłow został prezydentem nowej republiki rosyjskiej. W sierpniu 1917 roku jego bunt zakończył się sukcesem, Kiereński formalnie pozostał jednak premierem, ale oddał już prezydenturę Korniłowowi.

He Korniłow został naczelnym wodzem.

Następnie odbyły się powszechne wybory na prezydenta Rosji i referendum w sprawie nowej konstytucji.

Opcję Korniłowa poparli ludzie przyzwyczajeni do autorytarnej formy rządów.

Rosja powiększyła swoje posiadłości kosztem Niemiec, upadku Austro-Węgier i Turcji, która zniknęła z mapy świata.

Ten ostatni został ostatecznie podzielony pomiędzy wielkie mocarstwa. Rosja dostała Azję Mniejszą, cieśniny i Konstantynopol. Francuzi zajęli Syrię, Brytyjczycy Palestynę i Irak.

W 1926 roku ponownie wybuchła wojna między Rosją a Japonią. Powodem był status Mandżurii i Port Arthur. Zgodnie z umową prawa dzierżawy Port Arthur zostały przeniesione do Japonii, a dzierżawa wygasła. Jednak Japończycy nie mieli zamiaru zwracać Chinom tego, co zdobyli.

Co więcej, młody Hirohito, marzący o nowych zwycięstwach, właśnie otrzymał władzę.

Jednak Rosjanin był już inny. Zaprawiony na frontach I wojny światowej, z doświadczonymi dowódcami, nowymi czołgami i samolotami, zaczął skutecznie atakować Japończyków.

Cztery i pół miesiąca później armia rosyjska zajęła Port Arthur i wypędziła Japończyków z kontynentu!

Przez pewien czas Japonia nadal utrzymywała się na morzu - dopóki nie zbliżyły się statki eskadry bałtyckiej i czarnomorskiej.

Po czym skapitulowała Kraina Wschodzącego Słońca.

Rosja rozwijała się bardzo szybko, ale w 1929 roku na całym świecie rozpoczął się wielki kryzys.

Zamieszki ogarnęły także Imperium Rosyjskie. Ponadto Korniłow przeprowadził aktywną rusyfikację.

Udało mu się jednak utrzymać na tronie, a w USA... do władzy doszli amerykańscy bolszewicy pod wodzą Lenina!

Wychodząc z kryzysu, nowy reżim bolszewicki zaczął przygotowywać się do nowej wojny!

Rewolucja w Hiszpanii zakończyła się zwycięstwem komunistów i stworzyła w ten sposób potężny bolszewicki przyczółek w Europie...

1 stycznia 1938. Włodzimierz Iljicz Lenin nerwowo przechadza się po ogromnym biurze w Białym Domu. Sytuacja na całym świecie staje się coraz bardziej gorąca. W ślad za Hiszpanią komuniści odnieśli sukces we Francji.

Rosja rządzona przez generalissimusa i prezydenta Korniłowa dała już jasno do zrozumienia, że nie pozwoli na ekspansję bolszewizmu w Europie. Pięćset dywizji w dziesięciomilionowej armii rosyjskiej to wcale nie żart!

Włodzimierz Iljicz to rozumie. I proponuje taktyczny sojusz Wielkiej Brytanii przeciwko Rosji.

Brytyjczycy zawsze byli niezwykle ostrożni wobec rosyjskiej ekspansji. Ale radykalny komunizm przeraził ich jeszcze bardziej. Trzeba było wbić klin między nimi a Rosją.

Lenin przygotowywał się do przyjęcia ministra obrony Churchilla i jednocześnie dostarczenia Brytyjczykom dowodu niewzruszonej potęgi Stanów Zjednoczonych.

I na początek łysy dyktator usłyszał raport o nowej broni - "bombie atomowej".

Oppenheimer wygłosił swój raport bardzo powściągliwym tonem. Tak, były już sukcesy, uruchomiono nawet reaktor jądrowy, ale pojawienie się bomby atomowej jest jeszcze bardzo odległe. Głównym problemem jest uzyskanie wzbogaconego uranu i plutonu. Poza tym ta wiadomość nie jest do końca przyjemna - jedna taka bomba będzie kosztować tyle, co kilka pancerników. Pojawia się więc jeszcze jedno pytanie: czy warto wydawać pieniądze na jedną dużą bombę, skoro można zrobić sto tysięcy małych?

Lenin, niski, łysy, ale wciąż zwinny starzec (sześćdziesiąt siedem lat to jednak jeszcze daleko do starości!), energicznie spacerując po dużej sali swojego biura, zauważył:

- Ty, towarzyszu, nie rozumiesz dialektyki! Tak, bomba nadal będzie droga, ale wtedy jej koszt wraz z przejściem do masowej produkcji spadnie ogromnie!

Oppenheimer nieśmiało zauważył:

- A Rosjanie nie będą siedzieć bezczynnie!

Logiczny i surowy wniosek Włodzimierza Iljicza:

- Musimy więc za wszelką cenę ich wyprzedzić!

Następnie czarny asystent Oppenheimera zaczyna śpiewać:

- W końcu potrzebujemy zwycięstwa! Jeden za wszystkich, nie będziemy stać za ceną! Jeden za wszystkich, nie będziemy stać za ceną!

Oppenheimer skłonił się prezydentowi USA Leninowi i warknął:

- Jesteś geniuszem! Oczywiście nie będziemy stać za ceną i wyprzedzimy Rosjan, ale potrzebujemy pieniędzy!

Lenin powiedział z przekonaniem, stukając obcasami swoich butów ze skóry krokodyla:

- Będą pieniądze!

- I niewolnicy!

Włodzimierz Iljicz wypowiedział historyczną frazę:

- Nie ograniczam Twoich środków! Ograniczam Twój czas!

Tryby machiny dowodzenia i administracji imperium amerykańskiego zaczęły się obracać.

Ale nie to jest najważniejsze. Włodzimierz Iljicz jak nikt inny rozumiał, że aby pokonać Rosję, trzeba ją osłabić od środka.

Włodzimierz Iljicz zmarszczył swoje wysokie, długie, nierówno pomarszczone czoło, energicznie podniósł słuchawkę telefonu i zaczął wybierać numer Dullesa.

Kiedy główny szpieg zbliżył się do aparatu, Lenin krzyknął ogłuszająco na całe gardło:

- Potrzebujemy osoby, która będzie równa lub przynajmniej nie gorsza ode mnie w umiejętności buntowania się, oszukiwania i uwodzenia ludzi!

Dulles odpowiedział bardzo pewnym siebie tonem:

- Znam taką osobę, Władimira Iljicza!

Lenin podskakując jak diabeł, ryknął:

- Więc kim on jest? Kim jest ten geniusz stworzony przez człowieka?

Dulles, układając sylaby w śpiew, powiedział:

- Józef Wissarionowicz Stalin! Pewnie go znacie, Władimir Iljicz!

Lenin mrugnął do siebie w lustrze w złotych i diamentowych ramach i ryknął:

- Ten kucharz gotuje tylko pikantne dania!

Dulles uśmiechnął się pewnie i potwierdził:

- Ale właśnie tego nam potrzeba!

Lenin mrugnął ponownie i warknął:

- Daj Stalinowi wszystko, o co poprosi. I obiecaj mu miejsce tego arcynieznacznego generalissimusa Korniłowa!

Dulles ryknął ogłuszająco:

- Zostanie stracony Włodzimierz Iljicz!


NIGDY NIE PODDAWAJ SIĘ VITYAZ

Wiele osób spiera się, czy Rosjanie sami wygraliby II wojnę światową, bez pomocy Zachodu? Dlatego Bogowie postanowili przetestować to w praktyce. I w jednym równoległym wszechświecie umieścili barierę pomiędzy siłami sojuszniczymi, koloniami i Trzecią Rzeszą wraz z ZSRR. Stało się to dla czystości eksperymentu w czerwcu 1941 r.

Aby sojusznicy nie mogli pomóc ani ZSRR, ani III Rzeszy. A dla całkowitej czystości eksperymentu Japonia została ukryta za barierą. Niech wszystko będzie absolutnie czyste, jak w laboratorium.

Już w pierwszych dniach nie wydarzyło się nic, co odbiegałoby od prawdziwej historii. Fritz pokonywał, jak w prawdziwej historii, około 30-40 kilometrów dziennie, ale stopniowo zwalniał. Oczywiście brak bombardowań Brytyjczyków i wrogów korpusu Rommla umożliwił uwolnienie części sił - zwłaszcza lotnictwa. Ale Niemcy jeszcze tego nie zrobili, sprawy na frontach szły już całkiem pomyślnie. Jednak pod koniec lipca bitwa pod Smoleńskiem spowolniła natarcie Fritza. Hitler zdecydował się odwołać Rommla i jego dywizje z Libii, uznając, że włoskie siły okupacyjne są wystarczające. Faszystowskie kierownictwo, aby nie tracić czasu, zaczęło przenosić siły zbrojne, a zwłaszcza lotnictwo, z Francji i Bałkanów. Hitler wciąż miał nadzieję, że uda mu się przedrzeć przez wojska radzieckie w centrum i zdążyć przed zimą.

Zamiast skręcić na południe, Fritz wznowił ofensywę w centrum, próbując okrążyć wojska radzieckie atakujące Smoleńsk od flanek. A korpus Rommla rozpoczął ofensywę już 13 sierpnia, przekraczając Dniepr i próbując przedostać się na tyły sowieckiej grupy broniącej Kijowa.

Stalin był w rozsypce. Prawie cała Europa i posiadłości francuskie w Afryce nagle znalazły się przeciwko niemu, a nie pojedynczy sojusznik.

Chyba, że spodziewasz się teraz niebezpieczeństwa ze strony Japonii. I Naczelny Wódz wydaje rozkaz: usunąć wszystkie dywizje z Dalekiego Wschodu.

Wojska niemieckie, przedostając się prawie do samej Moskwy, zostały zatrzymane przez korpus syberyjski. Ale na południu, dzięki zmianie dowództwa i działaniom Rommla, Fritzom udało się odciąć sowiecką grupę południową.

Na przebieg działań wojennych na Ukrainie negatywnie wpłynął także fakt, że Stalin tchórzliwie ściągnął do Moskwy wszystkie rezerwy, odsłaniając w ten sposób własne tyły.

Dokładniej, nie dla siebie, ale dla grupy południowej. Okazało się, że to zła sytuacja. Ale w prawdziwej historii obrona Kijowa okazała się porażką. Tylko tutaj był niuans, Niemcy byli już pod Moskwą, a faszyści wzmocnili się kosztem Europy, szybciej niż Stalin kosztem Dalekiego Wschodu. A Niemcy musieli pokonać mniejszą odległość, a drogi w Europie są lepsze. Ale spróbujcie szybko przenieść wszystko jeden po drugim na Kolej Transsyberyjską.

W rezultacie Niemcom udało się przedrzeć do Charkowa i Woroszyłowgradu jeszcze wcześniej niż w prawdziwej historii, zdobywając wiele przemysłu i fabryk.

Leningrad również został zablokowany, ale nie został zajęty. I Niemcy wkroczyli na Krym. A Fritzowi udało się zdobyć Woroneż na południu, przemieszczając się wzdłuż Donu do Stalingradu.

Nadal bronili Moskwy, a nawet zimą rozpoczęli kontrofensywę. Ale na południowej flance Rommelowi udało się przedrzeć do Stalingradu. Lądowanie w Kerczu również nie poszło dobrze. Z wielkim trudem wojska radzieckie były w stanie jedynie odepchnąć wroga od Stalingradu. A to tylko dlatego, że klimat nie był po stronie Wehrmachtu i bali się walczyć na mrozie i zaspach.

Dlaczego Rommel musiał wycofać się za Don. I to było ogłuszające uderzenie w twarz dla Führera.

Jednak wiosną 1942 r. układ sił uległ zmianie. Wywarwszy dużą presję na swoich sojuszników, Niemcy zwiększyli liczbę swoich żołnierzy, w tym kosztem Khivi, oraz liczbę satelitów. Szczególnie dodane ilościowo są Włochy i Francja. Czarne dywizje pojawiły się także na froncie wschodnim. Na szczęście front brytyjsko-amerykański z Afryki nie przeszkodził w przerzuceniu wojsk i zasobów.

A de Gaulle, gdy stracił poparcie swoich sojuszników, został zdradzony przez własnych towarzyszy.

W ten sposób zgromadzono większe siły przeciwko ZSRR niż w rzeczywistości. Krauci szczególnie dodali do tego w samolotach, utrzymując przewagę w powietrzu. A siły lądowe przekroczyły siedem milionów przeciwko 5,6 milionom żołnierzy radzieckich.

A naziści rozpoczęli ofensywę na południu. 27 czerwca Rommelowi udało się zdobyć Stalingrad. Fritzowie byli w stanie naraz wyrzucić na miasto setki czołgów. Nie bez znaczenia była także dominacja w powietrzu samolotów wroga, która utrudniała przerzucanie posiłków sowieckich przez szeroką Wołgę.

Niestety, bohaterski Stalingrad nie wydarzył się w AI. I Rommel ruszył zaplanowaną w planach trasą w dół Wołgi i do Morza Kaspijskiego.

Próby przebicia się Niemców kontratakami w centrum nie powiodły się. Co więcej, występ Rżew nie powstał. Tak więc Krauci mieli bardziej równy front w czasie sowieckiej kontrofensywy, a także bardziej równomiernie się wycofywali. Ale Rżew niestety pozostał z faszystami.

Nie udało się przebić Fritza, a po upadku Stalingradu bardzo trudno było utrzymać Kaukaz. Ponieważ tętnica zasilająca na Wołdze jest przecięta. A kiedy pod koniec lipca Niemcy dotarli do Morza Kaspijskiego, sytuacja stała się niemal beznadziejna. Teraz można było zaopatrywać się wyłącznie w wodę.

Biorąc pod uwagę, że naziści mieli przewagę w powietrzu, wydarzenie stało się czymś pośrednim, niezwykle trudnym i beznadziejnym.

Sierpień i wrzesień minęły w zaciętych bitwach, aż wróg wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego dotarł do Baku. I tam razem z Rommlem stawiali opór aż do końca października. Sytuację pogorszyło przystąpienie Turcji do wojny.

Eksperymentalni bogowie zaopiekowali się Japonią, ale nie Osmanami. Ale naziści nadal nie odważyli się zaatakować Moskwy zimą i zatrzymali się na zimę.

Armia Czerwona podjęła kilka prób ofensywnych. Ale wróg miał przewagę pod względem siły roboczej, liczby doświadczonego personelu i lotnictwa. Do tej pory w ZSRR wyprodukowano jedynie więcej czołgów i artylerii. Ale czołgi były w większości lekkie, a jakość pancerza była wyjątkowo słaba. Wydaje się, że produkuje się również dużo samolotów, ale ze względu na brak duraluminium są one cięższe i mniej zwrotne niż standardowe. Okazał się także Jak-9, prawie w całości wykonany z drewna. I to oczywiście był minus.

Hitler liczył na swoje słynne nowe czołgi - "Pantery" i "Tygrysy".

Produkowano je w coraz większych ilościach. Pojawił się trzeci przedstawiciel menażerii: "Lew". W prawdziwej historii taką maszynę opracowano w 1942 roku, ale z powodu braku zasobów i dużej masy odrzucono najcięższego potwora.

Ale wtedy do produkcji wszedł "Lew" o wadze 90 ton. Jego zalety - mocny pancerz i działo kal. 105 mm - częściowo rekompensowały jego słabe osiągi. Seryjne działa radzieckie kal. 76 mm nie mogły przebić Lwa ze wszystkich stron.

Nie był to więc zły czołg przełomowy, jeśli linia obrony była bardzo potężna i miała głębokie szczeble.

A pod sowiecką stolicą dowództwo radzieckie zostało gruntownie wzmocnione. I spróbuj się tu przebić.

Czwarty przedstawiciel menażerii: "Mysz" miał nieco opóźnione wprowadzenie do serii.

Liczebność Armii Czerwonej wzrosła do sześciu milionów, chociaż wielu żołnierzy stanowili nowi rekruci.

Sprzeciwiło im się ponad dziewięć milionów, ale przewaga liczebna została częściowo zrekompensowana zbyt różnorodnym charakterem armii wroga.

W lotnictwie wróg jest silniejszy zarówno pod względem liczebności, jak i jakości. Pojawiły się najnowsze ME-309 i Yu-288. W odpowiedzi pojazdy radzieckie są gorszej jakości ze względu na brak wykwalifikowanej siły roboczej i skąpe materiały. Czołgi to nadal stare T-34 i większość lekkich, a także KV.

Latem Wehrmacht rozpoczął ofensywę: szturm na Moskwę i atak w górę Wołgi w stronę Saratowa. Po zaciętych walkach pod koniec jesieni Moskwa została otoczona. Schwytano także Saratów, Kujbyszew, Penzę, Uljanowsk. Stalin uciekł do Swierdłowska. Sytuacja stała się krytyczna.

Stolica otrzymała rozkaz: nie poddawać się w żadnych okolicznościach. Niemcy rozpoczęli ataki, ale wycofali się lub ugrzęźli w walkach ulicznych. Zimą ofensywa Wehrmachtu została wstrzymana. To prawda, że Niemcy otoczyli podwójnym pierścieniem nie tylko stolicę radziecką, ale także Leningrad.

W maju ofensywa hitlerowska rozpoczęła się ponownie, ale w kierunku miast Gorkiego i Kazania. Radzieckiej konstrukcji czołgów, pomimo wszystkich trudności, udało się wprowadzić na rynek seryjne: T-34-85 i IS-2, choć w małych ilościach.

Gorki upadł dopiero w lipcu, a Kazań utrzymał się do końca sierpnia.

W Leningradzie panował straszny głód, a Fritz nawet nie próbował go szturmować. I Moskwa stopniowo znalazła się pod kontrolą. A potem 30 września, po niezwykle krwawym ataku, Kreml upadł.

Twierdza pierwszej klasy została poważnie zniszczona. I to stało się nowym ciosem dla narodu radzieckiego. Niemcy przenieśli się na Ural, ale tam utknęli w zaspach. Trudno jest walczyć z ZSRR. Stalin był zwolennikiem wytrwania do końca. Było to jednak niezwykle kosztowne dla samego kraju, a zwłaszcza dla Niemców.

Na południu naziści przeszli przez Azję Środkową.

W 1945 roku ZSRR nabył SU-100 i IS-3, ale tylko w małych seriach. Niestety, pod koniec czerwca naziści podbili Azję Środkową. A w lipcu Swierdłowsk również upadł. W sierpniu Niemcy zajęli Kurgan i Tiumeń. A 3 września jest też Tobolsk. Pod koniec września Chanty-Maisijsk. A w połowie października i Omsku.

Nowosybirsk jednak nie poddał się jeszcze nazistom. Bardzo silne mrozy zmusiły Krautów do trzymania się miast.

Tak więc do maja 1946 r. hitlerowcy nie prowadzili aktywnych działań wojennych.

Następnie udaliśmy się do Nowosybirska. W walkach brały udział helikoptery w kształcie dysku oraz najnowsze czołgi serii "E". Jednak to nie pomogło Fuhrerowi zbytnio. Pod koniec czerwca "Fritz" zajął Nowosybirsk. Przeprawili się przez rzekę Ob. Następnie w lipcu potwory zdobyły Kemerowo i Tomsk oraz terytorium Ałtaju. Po zaciętych walkach Abakan upadł w sierpniu, a Irkuck został szturmowany we wrześniu.

Jego też zabrali Niemcy, plując obficie krwią. Ale znowu wypaliły. Rozszerzona komunikacja. Zatrzymaliśmy się więc na podejściach do Czyty. Ale w zasadzie, gdzie powinni się spieszyć? Można poczekać do lata i przetestować nowy sprzęt.

Czy to dyskietki, czy samolot odrzutowy. W 1947 roku radzieccy projektanci wprowadzili do produkcji czołgi IS-4, IS-7 i T-54. To prawda, że \u200b\u200bw ilościach czysto symbolicznych. Nie było wystarczającej liczby ludzi i środków. Naziści wznowili natarcie. Pod koniec czerwca zdobyli Aginskoje i Błagowieszczeńsk. Chabarowsk upadł w lipcu, a Władywostok w sierpniu. W ten sposób naziści zdobyli prawie wszystkie główne miasta radzieckie. Może z wyjątkiem Pertopawłowska. We wrześniu potwory opanowały Magadan. Jednak Stalin nie poddał się.

W końcu naziści i tak przegrali!


WOJNY KOSMICZNE

Po kilku stosunkowo pomyślnych latach na Rosję nadeszły ciężkie próby. Imperium Niebieskie, wykorzystując swoje kolosalne zasoby ludzkie i zalety totalitarnego systemu politycznego, było w stanie stać się światowym hegemonem. W Rosji na południowych granicach doszło do brutalnej masakry. I chociaż powstanie islamistyczne zostało stłumione, wojna z terroryzmem pochłonęła wiele zasobów. Sytuację pogorszyła ostra konfrontacja z Zachodem.

Chociaż wszystko opierało się na odstraszaniu nuklearnym, nie było wojen na dużą skalę. Ale amerykański naukowiec Wellington wpadł na pomysł wystrzelenia na Merkurego specjalnego rodzaju rakiety przy użyciu sztucznie syntetyzowanego pierwiastka radioaktywnego.

Ale wystąpił błąd w nawigacji. Rakieta zboczyła z kursu i spadła na Słońce... Nastąpiła erupcja niezwykle rozrzedzonej plazmy, która nie była niebezpieczna dla organizmów żywych, ale burzyła strukturę atomu i nieznacznie zmieniała wiązania pomiędzy neutronami w jądrze atomowym. Dokładnie tyle, aby uniemożliwić niekontrolowane reakcje jądrowe i termojądrowe.

I w rezultacie: broń nuklearna zamieniła się w kupę bezużytecznych śmieci.

Najpotężniejszy militarnie i gospodarczo kraj świata: Imperium Niebieskie, które z powodu przeludnienia dotkliwie odczuwało niedobory świeżej wody i energii, postawił ultimatum w sprawie wydzierżawienia Syberii.

Rosja odpowiedziała zdecydowaną odmową...

Rozpoczęła się wielka wojna: koalicja azjatycka przeciwko Zachodowi. Nasza Ojczyzna stała się główną areną bitew na dużą skalę. Spokojne życie należy już do przeszłości: wszędzie zapanowało piekło wojny. Najbardziej zacięte walki toczyły się od bieguna do bieguna.

Sytuacja na frontach była krytyczna: Unia Azjatycka zbliżała się już do Uralu.

W pobliżu Jekaterynburga rozbiła się oślepiająca kula ognia i powstała śmiertelnie niebezpieczna strefa, w której ani jedna osoba nie mogła przeżyć nawet minuty.

Ojczyzna, święta Rosja -

Moje serce jest dla Ciebie otwarte, wiesz...

Krew pola bitwy nawodniona -

Aby ziemia rozkwitła w miłości do Ojczyzny!


Puls Ziemi bije z głośnym jękiem,

Ciężko jest, gdy szaleje wojna...

Ale chwalebne słońce wzejdzie nad Rosją -

Jesteś naszą jedyną nieśmiertelną Matką!


Żyto na bezkresnych polach jest złote,

Śnieg mieni się jasnym srebrem.

A twarze dumnie patrzą z ikon -

Rycerz bądź orłem w bitwie!


Zwyciężymy w bitwie przeciwnika,

Brońmy skrzydlatego marzenia.

Nie ma odważniejszego żołnierza rosyjskiego,

Będę się modlić do Boga!

. Główna zawartość.

Kiedy serce jest wypełnione miłosierdziem, z jakiegoś powodu portfel staje się pusty!

Szczyty Uralu przypominają wystające z ust kły, wyżarte przez próchnicę. Rosyjskie bezogonowe myśliwce latają na niskim poziomie. Niczym szybkie sokoły, rosyjscy rycerze atakują niezdarne, ale potężnie opancerzone skrzydlate pancerniki niebiańskiego imperium.

Pilot Sił Powietrznych Andrei Ognev wykonuje trudny zakręt. Ciężka pięciolufowa chińska armata plująca ogniem i metalem. Ogniste tornado pędzi dosłownie kilka milimetrów od przezroczystego pancerza rosyjskiego myśliwca. Bezogonowy zatrzaskuje się z powrotem. Z jego ostrego nosa wysuwa się pokruszony pulsar. Obracająca się wieża gigantycznego chińskiego helikoptera odchyla się od uderzenia... Słychać stłumione krzyki.

Ciemna twarz Andrieja z wysokim czołem rozjaśnia się w uśmiechu białych zębów.

Jego partnerka, olśniewająco piękna blondynka, Vassa Koltsova, wykonuje beczkę, zmuszając rakietę niekierowaną do prześlizgnięcia się obok stalowej piranii i wysyła "prezent" do jednego z dwunastu ogromnych śmigieł helikoptera pancernika.

Ogromne śmigło z potrójnym rzędem łopatek rozpada się na kawałki. Vassa, nie bez powodu jej imię jest tłumaczone jako królowa, wiedziała, jak uderzyć. Zawsze walczyła tylko w krótkiej spódniczce i T-shircie khaki, ale w bosych obcasach czuła siebie i wojownika jako jedną całość.

Naśladowało ją wiele pilotek, starając się osiągnąć fenomenalną wrażliwość. Pancernik-helikopter to sto dwadzieścia ognistych punktów opuszczanych na powierzchnię - walec ogniowy. Maszyna napędzana pyłem węglowym, ale jednocześnie przewożąca tysiące ton metalu, wykorzystująca zabezpieczenie dynamiczne.

Projektanci japońscy, chińscy i indyjscy stworzyli pojazd niewrażliwy na rosyjskie systemy obrony powietrznej, ale niespodziewanie znalazł się on pod atakiem powietrznym.

Wąskooki generał Mak Lee, wykrzywiony dzikim gniewem, ryknął, wskazując dłonią w czarnej rękawiczce:

- Zniszcz ich! Rozpuść te potwory!

Indyjski pułkownik o pełnych piersiach, ale z wąską talią, powiedział:

- Ta para to czarny książę i królowa. Nikt wcześniej ich nie zestrzelił!

Mac uśmiechnął się z niedowierzaniem i mruknął:

- Nie może być. Zwiększ gęstość ognia.

I znowu pancernik-helikopter zadrżał. Obracająca się wieża zacięła się, a tytanowy korpus stanął w płomieniach. Żółto-cynamonowi żołnierze rzucili się z wyciem, objęci płomieniami. Wybuchła detonacja, a w korpusie gigantycznego helikoptera zapłonęła rakieta wypełniona napalmem.

Vassa, odtworzywszy technikę "ślizgu" i mijając ślady ognia, wydał:

- Wszystkie wieki są poddane wojnie, tylko ostatniego dnia nie można obarczyć porażką bez czasu!

Andriej ma zimną krew. Jego ojciec był najmłodszym generałem armii Angoli i przyjechał do Moskwy na studia. Tam ożenił się z Lydią Ognevayą, znaną sportsmenką i kandydatką nauki. Potem zmarł jego ojciec, a jego czarnego i kędzierzawego syna wychowywała jasnowłosa matka. W szkole próbowali dokuczać Andriejowi, ale chłopiec już w przedszkolu zajmował się sztukami walki. Jego matka sama była znakomitą wojowniczką, a ojczym był mistrzem w stylach mieszanych.

Andrei był doskonałym uczniem, miał fenomenalną pamięć i wkrótce został przywódcą chłopców, ich przywódcą. Wybrał oczywiście szkołę lotniczą i pojechał walczyć za swoją Ojczyznę, Rosję. Zdobył sławę i szacunek. I nikt nie odważył się zarzucić bohaterowi Rosji czarnej skóry, zwłaszcza że murzyńskie rysy twarzy zmieszały się ze słowiańskimi, co czyniło atletycznie zbudowanego pilota całkiem przystojnego.

Legendy o jego romansach były nie mniejsze niż o jego wyczynach wojskowych. Chociaż sam Andrei był znacznie skromniejszy, niż mu się wydawało.

Teraz szukał sposobu na zniszczenie niezniszczalnego pancernika. Aktywny, wielowarstwowy pancerz pokrywał główne podzespoły najpotężniejszej maszyny Niebiańskiego Imperium.

Savva strzelił w śmigła, próbując unieruchomić konstrukcję...

Tymczasem walka rozgorzała na ziemi. Bezwieżowe czołgi bloku wschodniego ruszyły do ataku. Niektóre są ogromne, inne wręcz przeciwnie, mają nie więcej niż metr wysokości.

Przeciwko nim bojownicy koalicji zachodniej używali ruchomych min i kierowanych pocisków bez odrzutu.

Walczyli tu nie tylko Rosjanie, ale także Europejczycy: Brytyjczycy, Francuzi, Szwedzi i wielu innych.

Wspólny wróg zjednoczył ludzi o białym kolorze skóry i chrześcijańskiej moralności. Debata na temat demokracji ucichła. Co więcej, w Rosji nastroje antyzachodnie po nadejściu agresji ze wschodu spełzły na niczym. W jakim kierunku bowiem powinna udać się pacyfistyczna i tolerancyjna Europa na Wschód? Ich ludzie w dużej mierze zapomnieli, jak walczyć. A kiedy zniknęła broń nuklearna, potężna i przeludniona Azja przeniosła swoje niezliczone hordy na północ i zachód.

Wśród atakujących pozycje rosyjskie jest wielu Arabów. Niektórzy fanatycy atakują bez przebrania, ubrani w białe szaty. Przyjmują śmierć z uśmiechem na ustach.

Z lotu ptaka tysiące nacierających czołgów i bojowych wozów piechoty przypominają mrówki. Savva, uszkodziwszy kolejną śrubę, zbladł trochę i szepnął:

- A jednak jest ich za dużo... Boże, dopomóż Rosji.

Dziewczyna sama widziała, co dzieje się w miastach zdobytych przez koalicję azjatycką. Masowe pogromy, morderstwa, masakry. Mężczyzn wieszano na drucie, a kobiety i dzieci wywożono do specjalnych obozów. A następnie zostały sprzedane lub rozpowszechnione w ramach niektórych dzieł. A torturowanie jeńców wojennych jest już powszechne, a nawet obowiązkowe.

Generał Mak Lee nie oszczędza nawet swoich. W bezsilnym szale, że nie mogą sobie poradzić z maleńkimi myśliwcami Chizh-3, wyrywa ze ściany miecz i odcina rękę Arabowi obsługującemu działo przeciwlotnicze. Krzyczy i przyciska zakrwawiony kikut do piersi.

A groźny dowódca, ze świeżo obciętym pędzlem z długimi paznokciami, grozi irytującym rosyjskim asom, krzycząc:

- Zniszcz! Oparzenie! Spalić!

Rozwścieczona Savva wystrzeliwuje kolejny pocisk... Skończyła jej się amunicja. Ale pancernik powietrzny również traci stabilność.

Jego śmiercionośna artyleria wypadła z gry... Straciwszy lwią część swojej siły bojowej, gigant zawraca. Muszą wkrótce wrócić do bazy w celu naprawy i uzupełnienia amunicji.

Poniżej rosyjskie armaty strzelają celnie w kanciaste, żelazne czołgi wroga. Zatrzymało się kilka samochodów, wyrzucając w niebo kłęby dymu. Amunicja w jednej "bandurze" zaczęła eksplodować. Odleciał, przewracając się jak pysk gimnastyczki, aż uderzył w stertę żwiru.

Rosyjskie działo dalekiego zasięgu wysyła pocisk w stronę masztu flagowego. Strzelnica z blond kosą krzyżuje się dwoma palcami i szepcze po niemiecku:

- Obyśmy mieli szczęście!

Flaga koalicji azjatyckiej jest jasnożółta z czerwonym kółkiem pośrodku. To bliżej Japonii, ale taki symbol wybrała koalicja. Mały pocisk z precyzyjnej armaty rozbija gruby pręt i spada ogromne płótno, które może pokryć podłogę stadionu. Tuzin azjatyckich czołgów zostaje nagle pokrytych aksamitnym kocem.

Ze strony koalicji zachodniej i stanowisk rosyjskich panuje jednomyślność:

- Brawo!

Naprawdę symboliczne. I choć wróg ma dziesięciokrotną przewagę liczebną, siła rosyjskiego ducha jest niezachwiana.

Obaj rosyjscy myśliwce przez chwilę znajdują się skrzydło w skrzydło. Jedna całość - prawie trójkątne sokoły - obrońcy Rosji. Savva już sobie wyobrażała, jak Andrey położy swą czarną, silną dłoń na jej ramieniu. To naprawdę silny mężczyzna, na którym można polegać.

Ale właśnie w tym momencie było tak, jakby tysiące fotobłysków stanęło w płomieniach na raz. A oczy walczącej pary pociemniały. Następnie czerń zabarwiono wielobarwnymi plamami, podobnymi do tych, które pojawiają się po rozlaniu oleju na wodę.

Andriej próbował przetrzeć oczy. Jego dłoń z trudem pokonując opór zdawała się zbierać wodę.

Jakby głos Savvy był stłumiony z daleka:

- Czy jesteśmy martwi?

Czarny kapitan odpowiada głośno:

- NIE! Żyjemy.

Nagle to gęste, lepkie uczucie znika i wydaje się, że znajduje się w stanie swobodnego spadania. Przez kilka chwil wydawało się nawet lekkie, jak w stanie nieważkości.

Savva nawet szepnął nieco zdenerwowany śpiewnym głosem:

Wydaje się, że świat jest beznadziejnie zagubiony,

A droga rycerza do gwiazd jest zablokowana...

W tych zakrętach niekończących się orbit,

Nie przeznaczone - wiara ma utonąć!

A potem jęknęła, lądując bosymi podeszwami na ostrych górskich kamieniach. Ciemność zmieszana z jasnymi plamami i falami rozproszyła się.

Majowe południowe światło trochę razi w oczy. Savva znalazła się na czworakach i natychmiast podskoczyła.

Andrey profesjonalnie ugiął nogi w skoku i umiejętnie wylądował. Jego twarz z męskim podbródkiem i wysokim, szerokim czołem miała spokojny wyraz. Uśmiechnął się nawet do swojego partnera:

- Zobaczysz! Jest to światło i jak od dawna podejrzewałem, to nie jest niebo!

Savva, zataczając się, zrobił kilka niepewnych kroków. Kiedy wylądowała, boleśnie posiniaczyła bose podeszwy i rozdarła kolano. Dziewczyna jednak zwykłym wysiłkiem woli odsunęła od twarzy wyraz męczennika i wskazała palcem przed siebie, wołając:

-Wow!

Andrey spojrzał tam, gdzie wskazał Savva. Przed nimi znajdowało się zniszczone wzgórze. A na jego popękanym wierzchołku spoczywała kula. A dokładniej, sferyczny aparat w połowie ołowiany, w połowie platynowy, z ostrym dziobem na górze i tuzinem cienkich macek równomiernie rozmieszczonych wzdłuż krawędzi tego futurystycznego obiektu.

Dziewczyna szepnęła zdezorientowana;

- To jest biom Newtona! I jak mu się to udało?

Andrei przyjrzał się bliżej, wtulił głowę w ramiona i pociągnął nosem. W powietrzu unosił się zapach ozonu i spalonych opon. Rozglądając się ostrożnie, kapitan powiedział ledwo słyszalnym głosem:

- Tutaj możemy wpaść w zasadzkę!

Savva pewnie zrobiła krok w stronę piłki i nie ściszając głosu, powiedziała:

- NIE! Wiem gdzie jesteśmy! To jest dokładnie strefa anomalii, w której spadł statek kosmiczny. To tylko sto mil na północ od miejsca, w którym walczyliśmy!

Kapitan ponownie wzruszył ramionami i zachowując pozory spokoju w głosie, powiedział:

- Nikt nie mógł przetrwać w strefie anomalnej dłużej niż minutę. Nawet roboty się zepsuły, rozpadając się w rdzę!

Savva, choć nie było to dla niej łatwe, odważnie wykrzyknęła:

-I przeżyjemy!

I pobiegła w stronę wzgórza. Jej zakurzone, okrągłe obcasy, podrapane przez upadek, szybko błysnęły po nierównym, skalistym zboczu.

Andriej był zdumiony. Czy nie boli ją chodzenie boso po ostrych kamieniach? Ogólnie rzecz biorąc, zachowanie Koltsowej wydawało się wielu dziwne, gdy ignorowała swój zwykły mundur lotniczy i walczyła prawie bez ubrania. A jeśli gdzieś w Mezopotamii lub Afryce wygodnie jest założyć tylko koszulkę w kamuflażu, ale na Uralu wiosną jest jeszcze chłodno.

Dziewczyna przyjechała z południowej granicy. Wojska rosyjskie i europejskie walczyły w Syrii i Iraku, próbując powstrzymać przełom koalicji azjatyckiej. Co więcej, część sił islamskich znalazła się po stronie Rosji, a część Azji.

Na południu nie było nawet wyraźnej linii frontu. W Afryce w ogóle, nawet w tym samym kraju, różne plemiona walczyły ze sobą. Co więcej, religia nie odegrała decydującej roli. Wielu chrześcijan, a także pogan poszło za Azjatami pod rzekomo lewicowymi hasłami. Afryka naprawdę stała się jak piosenka z kreskówki o Aibolicie.

Ale chyba jeszcze trudniej jest biegać boso po pustyni niż po górskich zboczach. A Savva, ten dzikus z tytułem magistra, kandydat nauk biologicznych, nie znał ani bólu, ani strachu.

Andriej rzucił się za nią, próbując dogonić diabła. Statek kosmiczny okazał się znacznie dalej, niż się wydawało na pierwszy rzut oka.

Dziewczyna zwykle splatała włosy, ale teraz włosy jej się rozsypały, a złoty tren trzepotał jak płomień pochodni na wietrze.

Nigdy wcześniej jego dziewczyna nie wydawała się czarnemu kapitanowi tak piękna.

Choć Andriej nie jest słabym sportowcem, z wielkim trudem udało mu się skrócić dystans, ale nigdy jej nie dogonił, chociaż potknął się i prawie rozbił sobie nos (swoją drogą wcale nie afrykański, ale z lekkim garb i równo lekko zadarty, jak całe ciało.) I gołe, czekoladowe nogi Savvy błysnęły, niemal na samą głowę czarnego pana i... dziewczyna przeszła przez ścianę, jakby była tylko hologramem .

Zirytowany, że go wyprzedziła, Andrei skoczył za nią. Nieostrożny, ale dość rycerski.

Ołowiana powierzchnia rozmyła się jak ciepła woda morska, a następnie popłynęła po podłodze, chowając twarz w bosych stopach Savvy. Andriej machinalnie pocałował ją w kostki, lecz dziewczyna kopnęła go ze złością, wołając:

- Spójrz, jakie tu ciekawe rzeczy!

Chociaż Ognev chciał powiedzieć, że nie ma nic ciekawszego, gdy taka piękność jest obok ciebie, ale otrzymawszy obcas w nosie, szybko podskoczył. I nie zawiodłem się.

Na ścianach wisiały pluszaki i owady. Co więcej, takich, jakich nie było i nie mogło przebywać za granicą. I marchewki z tuzinem krabowych pazurów, kaktusa z żabimi udkami i zarozumialcami oraz karaluchy z piórami z krokodylimi pyskami i wysuwanymi językami z kłami. Chyba, że coś takiego można porównać do pieczonego książąt.

Andriej podskoczył zaskoczony i zawołał głośno:

- Witajcie, bracia rozsądku!

W odpowiedzi zapadła cisza... Savva całkiem logicznie i racjonalnie zauważył:

- Nie powinniśmy krzyczeć, lepiej sprawdźmy statek kosmiczny.

Statek kosmiczny okazał się znacznie większy w środku, niż się wydawało z zewnątrz. Korytarze zwężały się, a potem poszerzały. Opancerzone drzwi otworzyły się, gdy ludzie się do nich zbliżyli. A było tam tak wiele, że się nie zmieściło.

Różnego rodzaju pluszaki, statuetki i hologramy. A także obrazy: ruchome, olejne i z cybernetycznymi mozaikami. Hologramy faktycznie pokazywały prawdziwy film w kolorze. I sceny batalistyczne, i różnego rodzaju spokojne, zupełnie idylliczne obrazy.

Andriej zauważył ze zdziwieniem:

- Dziwny. To jak latające muzeum.

Savva sprzeciwił się całkiem racjonalnie:

- Wszystko w naszym świecie jest zarówno muzeum, jak i wysypiskiem śmieci! Lepiej spójrzmy...

- Broń! - wypalił czarny kapitan. I szybko dodał. - Musimy pomóc naszej Ojczyźnie wygrać III wojnę światową.

Savva podniosła wzrok i krzyknęła:

- Pomóż nam ocalić cywilizację! Ludzkość jest w niebezpieczeństwie!

W odpowiedzi rozległ się niski, niezwykle głęboki bas:

- Podobno wy, tubylcy, chcecie coś od nas dostać?

Dziewczyna wyciągnęła ręce i szepnęła błagalnie:

- Nie my! Mówimy o losie całej ludzkości. Decyduje trzecia wojna światowa - co zwycięży: barbarzyńskie, okrutne podejście czy humanizm i cywilizacja?

Bas zmienił się w cienki sopran i niedowierzający ton:

- Oh naprawdę? W końcu ludzką naturą jest popełnianie błędów, także jeśli chodzi o własne intencje. - Pomarańczowy wiatr przeleciał przez powietrze, a głos, obniżając się o pół oktawy, mówił dalej. - Jak zawsze, przytłaczająca większość ras we wszechświecie ma tendencję do przedstawiania siebie, żeby to ująć w waszym języku, jako wysoce humanitarnych, a wróg jest po prostu inkarnacją piekła.

Savva, nie przestając nerwowo bębnić nogą w powłokę z nieznanego metalu, mruknęła:

- Szukać siebie! Spójrzcie na barbarzyńskie metody, jakich używają, aby prowadzić przeciwko nam wojnę!

Głos nieco się ocieplił, a powietrze zaczęło wydawać się bardziej miękkie:

- Tak, twój wróg jest okrutny, ale wy też nie jesteście aniołami. Ostatecznie to nie matematyka zadecyduje, który z Was będzie miał władzę na Ziemi!

Tutaj Andrey już podniósł głos:

- Więc kto?

Jednak zamiast odpowiedzieć, podłoga pod nimi zakołysała się i dziewczyna wraz z czarnym facetem zetknęli się twarzami z sufitem. Potem wszystko zmieniło się na raz. Znaleźli się w centrum dużego, mocno zniszczonego miasta. Armaty ryczały ogłuszająco. Wybuchły duże pociski i spadły bomby. Grupy żołnierzy rosyjskich i europejskich posuwały się naprzód. Żółto-brązowi żołnierze Unii Azjatyckiej, ponosząc straty, wycofali się, zasłaniając ścieżkę górami trupów. Savva zrobił krok i nadepnął na krwawy strumień.

Nie, to oczywiście nie mogło zmylić wojownika, który przeszedł przez ogień, wodę i miedziane rury (te ostatnie w minimalnym stopniu!). Ale moja dusza czuła się źle. Ale Andriej ożywił się, prawą ręką rzucił kamień w pożółtą twarz wąskookiego żołnierza, który podniósł karabin maszynowy, i upadł. Kapitan zawołał:

- To jest Pekin! Nasi chłopcy wygrywają!

Rzeczywiście, zakrzywiony wskaźnik z podobnym hieroglifem płonął niebieskimi płomieniami. Z jakiegoś powodu Savva nie zaznał radości. Chociaż widziała w Internecie zdjęcia z Pekinu i charakterystycznych budynków chińskiej stolicy.

Ale tutaj jest strasznie. Kobiety płoną, dzieci płaczą. I mnóstwo trupów. Umarli dosłownie zapełnili wszystkie podejścia, a ich liczba rosła. Nigdy wcześniej dziewczyna nie widziała trupów ułożonych w kopce.

Andriej podniósł już upuszczony przez kogoś karabin maszynowy i otworzył ogień, by zabić. Jest urodzonym wojownikiem. Ze strony ojca z plemienia Zulu, ze strony matki: pradziadek, dwukrotny bohater ZSRR, dziadek walczył w Wietnamie i Afganistanie, ojciec w Syrii, Donbasie i Czeczenii.

Przez głowę Savvy przemknęło:

Każdy, kto jest człowiekiem, rodzi się wojownikiem,

Tak się stało - goryl zabrał kamień!

Kiedy twoich wrogów jest legion,

I gorący płomień płonie w moim sercu!

A sama dziewczyna podniosła karabin maszynowy. Silne dłonie zwykle lekko trzymają się za rękojeść. W mojej głowie rozbrzmiewały odważne marsze: niszczyć, służyć swojej Wielkiej Ojczyźnie.

Ale nieoczekiwany słaby pisk sprawił, że dziewczyna zamarła. Po prawej stronie wyraźnie słychać było łkanie i krzyki dzieci. Savva odwróciła się i jej orle spojrzenie przez zasłaniający wszystko dym dostrzegło małe, żółte postacie. Żółte, zwężone oczy dzieci płakały i próbowały wydostać się z płonącego domu. Ale ich drogę zablokowała kłoda nasączona żywicą. A za chłopakami rozprzestrzeniał się mięsożerny płomień.

Ziejący ogniem smok wydawał się chętny do złożenia ofiary Gehennie...

Siła Savvy była większa niż jego siła, by znieść coś takiego. Dziewczyna rzuciła się w stronę ognia. Musimy ratować najmłodszych: nie ma znaczenia, czy są Rosjanami, czy Chińczykami!

Nagle strumień napalmu zablokował drogę bosemu wojownikowi.

Z dzikim okrzykiem:

- Panie, ratuj mnie!

Rzuciła się w ogień. To było tak, jakby w nagie stopy wbito sto rozżarzonych szpilek, a płomienie paliły bezbronne kolana. Delikatna, oliwkowa skórka, pokryta paskudnymi, szkarłatnymi pęcherzami. Jakie to było bolesne dla Savvy. Z płuc wydobył się najdzikszy krzyk. Chciałem zawrócić i wyskoczyć z płomieni piekielnych.

Ale dziewczyna czuła: nie mogła się wahać ani chwili. Dzieci mogą umrzeć. I nie ma znaczenia, czyje to są. Dostojewski powiedział: "Wszystkie skarby świata nie są warte jednej łzy wylanej przez dziecko". Ból od nagich pięt aż po tył głowy, jak stada koni, walących w zakończenia nerwowe stalowymi kolczastymi kopytami.

Jej cudowne złote włosy już się zapaliły, a płomienie drapieżnie próbują polizać jej twarz. Nigdy nie będzie mogła stać się dawną, piękną sobą. Oto fioletowy wrzód rozprzestrzeniający się po jej delikatnym, aksamitnym policzku.

Savva desperacko skacze, jak daleko wydaje się dotrzeć do celu. Mieszanka dymu i płonącego powietrza dostaje się do płuc. T-shirt w kropki, który masz na sobie, już się spalił, a ty, podobnie jak Jeanne D,rk, jesteś w bolesnym ogniu. Trochę więcej, trochę więcej. O mój Boże, jej ciało jest jak wrzód trędowaty.

Ognista ściana zostaje przerwana, a Savva wyskakuje w chłód. Jest już spalona, jej cudowne ciało jest jak ciągła rana, a jej spalone podeszwy zdają się chodzić po najostrzejszych sztyletach. Przed nami blokada. I znowu trzeba wskoczyć w ryczący, bezlitosny płomień.

A dziewczyna czuje, że kończą się jej siły i odwaga. Prawie traci przytomność z powodu bolesnego szoku. Ale w ciemności widać dziewczynkę wyciągającą rączki i odskakującą z piskiem od ognia, i łysego chłopca, i jeszcze malutkiego, który ledwo nauczył się chodzić.

Zebrawszy resztki sił, Savva podskakuje, a wściekłość i poczucie sprawiedliwości dodają jej odwagi, by pokonać nieznośny ból. Płonące kłody i belki lecą na boki. Trochę więcej wysiłku. Poparzone ręce oszpeconej dziewczyny chwytają rozpalony do czerwoności ruszt. Ból jest jak stutonowy taran spadający na głowę, klatkę piersiową, całe ciało aż do ostatniej komórki. Krata nie wychodzi i wtedy Savva chwyta ją zębami. Od takiego cierpienia można oszaleć, ostatnie piękności cielesne nietknięte przez płomienie kruszą się i kruszą. Ale w końcu Pan nagrodził trud, czerwony od gorąca ruszt odleciał od cementowej podstawy.

Okaleczona dziewczyna z połamanymi i pękającymi od gorąca zębami mdleje. Na ostatniej nitce świadomości okaleczona skóra przypomina wyzwolone dziecko, przeskakujące po zwęglonych nogach poległej bohaterki.

Savva obudziła się... Stała z Andriejem na najwyższym ośnieżonym szczycie. Grzmiący głos, niczym chór tysiąca głosów archaniołów, oznajmił:

- Zdałeś test! Na planecie zapanuje pokój! Rosja stanie się matką wszystkich ludzi na Ziemi!

Czarny młodzieniec i blondynka, która stała się jeszcze szczuplejsza i piękniejsza, widzieli na naszych oczach kwitnące ogrody, zarośnięte kratery oraz żołnierzy rzucających broń i przytulających się. Era nienawiści i wojny skończyła się na zawsze.

I rozbrzmiało to na całej planecie;

Rosja i Chiny są na zawsze zjednoczone,

Islam, chrześcijaństwo: bez złośliwości, przyjaciele!

Wysławiajmy Imię Najwyższego Pana -

Wszystkie narody świata - Rodzina!


PIOTR TRZECI - WIELKI CAR

Piotrowi Trzeciemu udało się przekonać słynnego generała reformatorów, aby dołączył do jego zespołu i przyjął stopień feldmarszałka. Nikołaj Papin został ministrem obrony i przeprowadził szereg reform. Ten silny i autorytatywny człowiek pomógł Piotrowi Trzeciemu odkryć i stłumić spisek braci Orłowów. Wszystkich pięciu spiskowców powieszono. Katarzyna otrzymała rozwód za cudzołóstwo i została zesłana do klasztoru.

Piotr Trzeci wzmocnił swoją władzę i został koronowany. A wraz z jego dojściem do władzy w Rosji nastąpiły wymierne zmiany. Rzeczywiście, Piotr Trzeci, podobnie jak jego dziadek, nakreślił fundamentalne reformy. A poza tym zmiany wpłynęły na politykę zagraniczną.

Zwolennik sojuszu z Fryderykiem II, Piotr nakazał Rumiancewowi wraz z Niemcami pokonać Austriaków. Po czym Niemcy z nawiązką zwrócili wcześniej utracone ziemie.

Ale Rosja otrzymała także kontrolę nad cieśninami od Danii, dzieląc ją z Prusami. Piotr wykazał się jednak przenikliwością praktyczną i przejął niemal cały majątek tego państwa, pozostawiając swojemu "ulubionemu" Fryderykowi jedynie symboliczną część posiadłości koronnej. Trzeba powiedzieć, że wpływ Papina przyniósł korzyści wnukowi Piotra Wielkiego.

Jednym z pomysłów Piotra III był pomysł podziału Polski między Rosję i Prusy. W 1965 roku wybuchła wojna z Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Szybko wyłonił się w nim genialny Aleksander Suworow. Piotr Trzeci okazał się sprytny i zdołał włączyć do swojego imperium pierwotne ziemie rosyjskie, a Prusacy znali etniczną część Polski.

Jak w prawdziwej historii, Rosja musiała walczyć z Imperium Osmańskim. Walka za Rosjan okazała się nawet bardziej skuteczna. Reformy Papina, talent Rumiancewa i szybko rozwijający się Suworow wywarły wpływ. Car lubił niespokojnego Aleksandra Wasiljewicza, sam Piotr Trzeci był bardzo wybredny i cały czas na nogach. Więc świetnie się dogadywali.

W kraju cesarz Piotr przeprowadził szereg reform. Konfiskowano majątki nieostrożnym właścicielom ziemskim na rzecz skarbu państwa, wprowadzono szereg ograniczeń w pańszczyźnie i sprzedaży chłopów. Ale na razie car Piotr nie odważył się w pełni celebrować pańszczyzny.

Ponadto reformy kościelne wywołały silny opór ze strony synodu prawosławnego. Król, argumentując, że Biblia zabrania oddawania czci i służenia komukolwiek innemu niż Bogu, zniósł kult świętych.

Było w tym coś z luteranizmu - walka z relikwiami i ikonami.

Módlcie się tylko do Pana Boga, oddawajcie cześć tylko Jemu!

Ale to nie mogło nie wywołać oporu. W niektórych miejscach nawet księża nawoływali do buntu.

Reforma jednak minęła, a w kościołach i miejscach kultu pozostały jedynie wizerunki Chrystusa i Matki Boskiej.

Ludzie przeważnie woleli słuchać króla. Ponadto Piotr Trzeci zyskał sławę jako troskliwy władca. Poważniejsze było konfiskaty wszystkich ziem klasztorom i kościołom.

Po zwycięstwie nad Turcją władza króla wzrosła jeszcze bardziej. Perth Trzeci ostatecznie zdecydował się znieść pańszczyznę. Taka decyzja nie mogła nie spowodować poważnych wstrząsów w państwie. Właściciele ziemscy ponieśli ogromne straty, ale rozpoczęła się rewolucja przemysłowa. Pomimo wszystkich trudności kraj ruszył naprzód ostro i z zahamowaniem.

Druga wojna z Turkami okazała się jeszcze krótsza i wojska rosyjskie pod dowództwem Suworowa szybko zwyciężyły. Co więcej, rewolucja we Francji odwróciła uwagę Europy.

Piotr Trzeci wykorzystał to, umieszczając na tronie Konstantynopola swojego najmłodszego syna z Woroniny, Konstantyna, jako sułtana tureckiego.

W ten sposób Imperium Osmańskie znalazło się niejako w unii z Rosją.

Potem była wojna w Egipcie. Miejscowy sułtan nie chciał uznać panowania Rosji nad Afryką. I tu po raz pierwszy zderzył się ze sobą geniusz Suworowa i Napoleona Bonaparte.

Żyjąc w tamtych czasach dość długo, bo 70 lat, Piotr Trzeci zmarł. Do historii przeszedł pod pseudonimem Wielki Wyzwoliciel. Co jest bardzo honorowe!

Być może prześcignął swojego charyzmatycznego dziadka! I cesarz Paweł wstąpił na tron. Suworow, pokonując jeszcze zbyt młodego i niedoświadczonego Napoleona, podbił Afrykę Północną, a nawet Maroko.

Ponieważ w tej alternatywnej historii nie było słynnej szwajcarskiej kampanii, która podważyłaby zdrowie Suworowa, słynny doświadczony feldmarszałek żył dłużej.

Napoleon nie został cesarzem Francji, ponieważ nie miał czasu, aby zasłynąć jako dowódca i został pobity więcej niż raz. Po upadku spisu władzę przejął Ludwik XVIII. Nastąpiła reformacja, czyli przywrócenie monarchii.

Paweł Pierwszy nadal nie uniknął spisku, ale stało się to pięć lat później. A jego syn Aleksander został cesarzem. Tutaj zaczęły się kłopoty. Konstantin był nastolatkiem, a także będąc rosyjskim sułtanem Imperium Osmańskiego, rościł sobie pretensje do władzy.

Ale Aleksander Suworow wciąż żył i udało mu się pogodzić siostrzeńca i wujka. Chociaż oczywiście wewnętrzna autonomia Imperium Osmańskiego doprowadziła do tarć.

Ponadto Rosja spotkała się z oporem Anglii. Rosnąca potęga Wielkiej Brytanii nie była zadowolona ze swojego sąsiada. I nawet zaczęła się druga wielka wojna z USA. Być może Brytyjczycy spodziewali się, że po śmierci Jerzego Waszyngtona w Ameryce zapanuje chaos i hańba. Ale obliczenia się nie sprawdziły.

Naród Stanów Zjednoczonych nie chciał wracać pod panowanie angielskiego króla. Wojna trwała dziesięć lat z różnym skutkiem, aż w końcu Wielka Brytania, wyczerpawszy swoje siły, zaprzestała ofensywy.

Ale Amerykanie nie uspokoili się i rozwinęli ofensywę przeciwko Kanadzie. Sytuację Wielkiej Brytanii pogorszyło stanowisko Rosji, która udzieliła pomocy Amerykanom.

Jeszcze jedenaście lat krwawej wojny i Ameryka odzyskała Kanadę. Wielka Brytania została osłabiona, ale pojawił się nowy geopolityczny potwór: USA.

Rosja stoczyła wojnę z Austrią i wygrała ją, dzieląc ją częściowo z Prusami.

W tym samym czasie kontynuowana była ekspansja do Kanady. Kraj stał się wysoce uprzemysłowiony. Zbudowano potężną i liczną flotę. Rosjanie wylądowali w Australii i rozszerzyli swoją działalność na Afrykę.

Po śmierci Aleksandra Pierwszego między gałęziami ponownie wybuchła walka o władzę. Brat Aleksandra Konstantyn zrzekł się tronu, a na tron wstąpił syn innego Konstantyna, Andriej, rzucając wyzwanie Mikołajowi.

Formalnie Mikołaj został ogłoszony carem, jednak podczas koronacji car został zabity.

W zamieszaniu, jakie powstało, Andriejowi jako pierwszemu udało się przejąć tron, nie do końca legalnie. Nowy król niemal natychmiast rozpoczął wojnę z Iranem i rozpoczął kampanię przeciwko Indiom. Wielka Brytania była nadal w stanie wojny w Kanadzie i znalazła się uwiązana. A kampania wschodnia wzmocniła autorytet Andrzeja Pierwszego i pozwoliła mu założyć własną gałąź dynastii Romanowów. W tym samym czasie Rosja i Imperium Osmańskie ostatecznie połączyły się w jedno państwo. Ponadto poprzez aneksję Persji i Indii.

Następcą Andrzeja I został Aleksander II. Pod rządami tego monarchy Rosja kontynuowała ekspansję w Indochinach i samych Chinach. Prusy stały się także najsilniejszym imperium, jednocząc ziemie niemieckie i pokonując Francję.

Jednak Wielka Brytania wsparła Francuzów i wybuchła wojna zemsty. Imperium Brytyjskie stawiało zacięty opór. Wojna ciągnęła się kilka dekad.

Tymczasem Rosja całkowicie podbiła Azję i dotarła do Singapuru. Stała się największą i najpotężniejszą potęgą na świecie, obejmującą Azję i Afrykę.

Ale w tym samym czasie Stany Zjednoczone również wzrosły. Amerykanie zakończyli rozwój Kanady, gdzie dzielili strefy wpływów z Rosją. Następnie zdobyli stany Teksas i Kalifornia z Meksyku.

Stany Zjednoczone zachowały republikańską formę rządów, podczas gdy Rosja pozostała monarchią absolutną. Aleksandra II zastąpił Andriej II. Dynastia Romanowów trwała nadal.

Przedłużająca się wojna między Wielką Brytanią a Francją przeciwko Niemcom doprowadziła do tego, że Niemcy zachowali podbite wcześniej ziemie, w tym Lotaryngię, ale nie byli w stanie posuwać się dalej i byli całkowicie wyczerpani. Jednak Brytyjczycy i Francuzi również dużo krwawili.

W tych warunkach carska Rosja nadal dominowała nad światem i zwiększała swoje wpływy.

To prawda, że w obliczu Stanów Zjednoczonych wyrósł potwór. Co więcej, Ameryka okazała się większa niż w prawdziwej historii kosztem Kanady.

Nie osiągnęło to jednak jeszcze alarmujących rozmiarów. Ponadto w Stanach Zjednoczonych wybuchła wojna domowa, która doprowadziła do masowych ofiar i zniszczeń. Co więcej, wbrew prawdziwej historii, generałowi Lee udało się przeforsować przez Kongres Konfederacji prawo Czarnych do służby w armii południowych stanów: do uzyskania wolności i obywatelstwa.

A to znacznie opóźniło wojnę i, oczywiście, zwiększyło ofiarę. Skutek dała także przebiegła dyplomacja rosyjska, która także wykazała zainteresowanie przedłużeniem konfliktu. I czysto taktycznie, południowcy odnieśli wielki sukces na pierwszym etapie wojny i byli w stanie zająć Waszyngton i Nowy Jork. Filadelfia została nową stolicą Sojuszu Północnego.

Sama wojna domowa miała miejsce w późniejszym okresie: 1881 - 1905 i używano w niej dynamitu, a nawet karabinów maszynowych.

W Rosji cara Andrieja II zastąpił Aleksander III. Nowy król wcale nie był spokojny. Rosja zderzyła się w Afryce z Francją i Wielką Brytanią, które próbowały stworzyć nowe kolonie. A ona popadła z nimi w konflikt.

Rozpoczęła się nowa wojna o podział świata, w której Prusy tradycyjnie działały w sojuszu z Rosją. Tym razem Niemcy się nie pomylili. Francja wraz z Rosjanami została pokonana w ciągu kilku tygodni. Wielka Brytania pozostała za granicą, ale utraciła wszystkie swoje kolonie w Afryce, Australii i na Pacyfiku.

Niemcy dostali swoje i rozszerzyli, wyznaczając granicę w pobliżu Paryża i Port de Calais, a nawet włączyli Normandię. I coś w samej Afryce.

A Wielka Brytania spadła do poziomu mniejszego mocarstwa, Francja stała się nawet dopływem.

Ale następna wojna wydarzyła się z Prusami pod rządami Włodzimierza III. W tym czasie pojawiły się takie rodzaje broni, jak czołgi, samoloty i łodzie podwodne.

Prusacy działali w sojuszu z Japonią. Początkowo wojna nie rozwijała się pomyślnie dla Rosji. Korupcja w armii carskiej, konserwatyzm generałów i aktywna pomoc udzielona Japonii przez Stany Zjednoczone odniosły skutek. Ponadto Szwecja i Norwegia oraz Wielka Brytania i Francja sprzeciwiły się Rosji.

Wojna rozpoczęła się w 1921 roku, jak na ironię, pamiętnego dnia 22 czerwca. To była niemal bitwa światowa. To, co pozostało z Europy i Azji, skierowało się przeciwko Rosji. Podobną przygodę przeżyły także Hiszpania i Portugalia. Portugalia czuła się w Afryce pozbawiona wolności, a Hiszpanie marzyli o przywróceniu swojej dawnej świetności w średniowieczu.

Ponieważ w tym miejscu na półkuli wschodniej nie ma zbyt wiele przestrzeni, która nie byłaby pod kontrolą rosyjskiego cara.

Nawiasem mówiąc, zdecydowana przewaga carskiej Rosji pod względem zasobów ludzkich, silny system autokratyczny i słabość opozycji wewnętrznej odegrały decydującą rolę w wojnie.

Tak, niemieckie czołgi zdołały przedrzeć się od Niemna do Dniepru w ciągu pierwszych dwóch miesięcy i oblegać Rygę, a na południu wyparły wojska rosyjskie z Węgier. A bogowie dali Krainie Wschodzącego Słońca możliwość pokonania rosyjskiej floty. Ale znowu, na jakiś czas.

Niekompetentni generałowie mogli przegrywać bitwę za bitwą. Ale narastała nowa zmiana. I car ostatecznie zintensyfikował walkę z korupcją i zorganizował mniej lub bardziej znośne dostawy. I uruchomiono zasoby ludzkie: dywizje chińskie, indyjskie, arabskie. Niemcom nie udało się przekroczyć Dniepru i już zimą wojska rosyjskie rozpoczęły kontrofensywę.

Należy zauważyć, że Szwecja i Norwegia nie są zbyt silnymi przeciwnikami; Sztokholm został zajęty w marcu 1922 roku. A Oslo upadło w maju. Do czerwca 1922 r. wojskom carskim udało się przywrócić sytuację przedwojenną, spychając Prusów z powrotem na pierwotne pozycje.

Francja, widząc taki rozwój wypadków, pospiesznie wycofała się z wojny. W odpowiedzi król pruski Wilhelm zajął Paryż i jego południowe regiony. Wojska rosyjskie posuwały się naprzód. We wrześniu udali się nad Wisłę. Rozpoczęły się walki o Prusy Wschodnie. Królewiec upadł w grudniu... A Wiedeń został wyzwolony na nowy rok.

Nie było to łatwe dla Japończyków, których flota doznała poważnych uszkodzeń i straciła inicjatywę.

Rok 1923 rozpoczął się wielką ofensywą wojsk rosyjskich na Polskę iw ciągu trzech miesięcy wyjściem nad Odrę i Alpy na południu. Niemcy mieli szansę utrzymać się pod Berlinem, ale w kwietniu wojska rosyjskie rozpoczęły ofensywę w Bawarii. Pod koniec lata wojska posuwały się powoli i równomiernie, Rosjanie dotarli do Renu. Jesienią Zagłębie Ruhry zostało odbite Niemcom, a w grudniu, po zaciętych walkach, Berlin został otoczony.

Niemcy nie miały już szans na wygranie wojny. Kolejne sześć miesięcy 1924 roku toczyły się na kontynencie, aż do podbicia Hiszpanii, Portugalii, Niemiec, wcześniej zajętych przez Niemców: Holandii i Belgii.

Pozostała tylko jedna Wielka Brytania, a Japonia straciła już zarówno Okinawę, jak i Hokkaido.

Churchill poprowadził obronę metropolii. Ale Brytyjczycy nie mieli szans.

To prawda, że pokonali jesienne lądowanie.

Nadszedł rok 1925. W USA nie było jedności co do tego, co należy zrobić. Pozwólcie wykończyć Wielką Brytanię i Japonię. A może nadal wdajesz się w trudną wojnę?

Zdrowy rozsądek podpowiadał, że pomimo rozwiniętego przemysłu Ameryka zostałaby w trywialny sposób zmiażdżona liczbami. Ale bycie sam na sam z rosyjskim niedźwiedziem jest niezwykle przerażające.

W czerwcu wojska rosyjskie przeprowadziły, tym razem udany desant w Wielkiej Brytanii, Londyn upadł. W sierpniu Japonia również była ukończona.

Tak zakończyła się kolejna wojna.

Rosja przejęła kontrolę nad wszystkimi krajami półkuli wschodniej. Jednocześnie samo imperium pozostało autokratyczne i jednolite. Albo prawie jednolity. Posiadłości europejskie miały pewne zewnętrzne cechy autonomii. Mimo to wszędzie dominowała władza królewska. Czy to Królestwo Polskie, czy Królestwo Szwecji z carem Włodzimierzem na czele.

5 marca 1933 roku zmarł car Włodzimierz Wielki, a nowym carem został jego syn Cyryl. Ale panowanie nowego monarchy było krótkie, dokładnie sto dni. A na tronie zasiadał piętnastoletni Aleksander czwarty. A pięćdziesiąt dni później miał wypadek. Mikołaj II odziedziczył tron w wieku zaledwie dziesięciu lat. W ciągu jednego roku jest czterech cesarzy... No cóż, co może się wydarzyć!

Oczywiście bardzo rzadko i nie we wszystkich krajach świata!

Chociaż oczywiście wielu pamiętało, że Mikołaj Pierwszy panował tylko przez krótki czas i zmarł w wyniku przemocy.

Ale początek panowania Mikołaja II okazał się całkiem dobry. Dwa lata później wystrzelono pierwszego sztucznego satelitę w historii planety Ziemia, który latał wokół planet.

A rok 1937 nie okazał się tak złowieszczy, jak w prawdziwej historii. Ponieważ w tym roku Rosjanin jako pierwszy poleciał w kosmos. Nie, nie Gagarin, ale książę Igor Trubeckoj. Jurij Gagarin jak dotąd nie miał szczęścia. Gdzie pójdziesz?

Rosja, najbardziej rozległe imperium, może przeznaczyć kolosalne fundusze na ekspansję kosmiczną.

W następnym roku, 1938, przeprowadzono test pierwszej rosyjskiej bomby atomowej.

Nowy car Mikołaj II był jeszcze bardzo młody i oczywiście niecierpliwy. Ponadto Stany Zjednoczone pozostały jedynym niebezpiecznym konkurentem Rosji. Nie wspominając już o tym, że Amerykanie także mogą wkrótce mieć bombę atomową.

1 marca 1940 roku na rozkaz już formalnie dorosłego cara Mikołaja II rozpoczęła się inwazja na Stany Zjednoczone. Formalnym powodem było poparcie przez Amerykanów opozycji republikańskiej w Rosji żądaniami wyborów parlamentarnych.

Możliwe, że decyzja Młodzieży Mikołaja II była najmądrzejszym krokiem. Przecież nie możemy pozwolić, aby potencjalny wróg również zdobył broń nuklearną.

Ofensywa wojsk rosyjskich z wykorzystaniem kolumn dużych czołgów początkowo przebiegała pomyślnie i szybko. Ale potem amerykański opór nasilił się. Przez kilka miesięcy natarcie wojsk rosyjskich było niezwykle powolne. Ale wróg nadal przegrywał, a mając gorszą siłę roboczą i jakość floty czołgów, był skazany na zagładę.

Ale w Afryce i Chinach wybuchło powstanie. Co więcej, znaczne siły zostały skierowane do stłumienia buntu.

W 1941 roku armie amerykańskie rozpoczęły kontrofensywę, ale również nie osiągnęły swojego celu. Kilka ataków, a potem zima 1941-1942, podczas której Amerykanie stracili prawie całą Kanadę. A w kwietniu Toronto i Quebec upadły niemal jednocześnie.

Wojna już się rozpoczęła na tradycyjnym terytorium Ameryki. Doszło do wymiany ciosów. Ale większy rosyjski bokser pokonał amerykańskiego koguta.

Filadelfia upadła w sierpniu 1942 r. A w październiku 1942 r. wojska rosyjskie zbliżyły się do Nowego Jorku. Następnie rząd USA zdecydował się na użycie broni nuklearnej.

Ale nadal nie mieli najmniejszej szansy na przedostanie się na terytorium Rosji, więc polegali na uderzeniach na atakujące wojska.

W nocy użyli bomby. Decyzja ta wynika z faktu, że jasny błysk oślepia żołnierzy.

Efekt nie był zbyt znaczący, zginęło nieco ponad tysiąc osób, dwadzieścia tysięcy zostało oślepionych, chociaż większość była przejściowa. Ale takiego ciosu nie można nazwać decydującym.

Co więcej, carska Rosja ma znacznie więcej ładunków nuklearnych, więc nie jest jeszcze faktem, że otwieranie takiej wymiany racji nuklearnych jest racjonalne.

Ale gdzie możesz iść? W złej sytuacji wszystkie posunięcia są złe, a mądrzy politycy nie znajdą się w złej sytuacji.

W grudniu upadł Nowy Jork i Waszyngton, a wcześniej Amerykanie użyli jeszcze pięciu swoich bomb, które nie były zbyt mocne i nie były zbyt udane pod względem konstrukcyjnym. W odpowiedzi carscy generałowie wycofali dwudziestu swoich podopiecznych. W ten sposób straszna bomba okazała się produkowana masowo.

Wojna trwała do 23 lutego 1943 roku, ale nikt nie zrzucił bomb atomowych.

Ameryka została całkowicie wyzwolona spod dominacji kapitału i poddana rządom autokratycznego monarchy.

Król otrzymał nowe ziemie i wielką chwałę. A teraz nikt nie odważył się mu sprzeciwić.

W 1945 roku rosyjscy kosmonauci odwiedzili Księżyc. A w 1947 roku armia rosyjska wkroczyła do Meksyku. Król zdecydował, że czas położyć kres takiemu reliktowi, jak istnienie wielu państw na jednej planecie. A jego armia wyruszyła na podbój wszystkiego, co było do zdobycia.

W 1949 roku Argentyna stała się ostatnim suwerennym krajem, który dołączył do Imperium Rosyjskiego.

I pokój przyszedł na cały świat. W 1953 roku rosyjscy kosmonauci postawili stopę na powierzchni Marsa. 1956 - Wenus z mężczyzną. 1960 - Merkury. 1961 - jeden z satelitów Marsa. 1967 - Człowiek na Neptunie, a w 1968 - na Saturnie. W 1970 r. - Uran, a w 1971 r. - Pluton.

Mikołaj II przeszedł do historii pod pseudonimem: finiszer! W 2016 roku król skończył już dziewięćdziesiąt trzy lata. Ale sukcesy ziemskiej medycyny nie pozwalają nam jeszcze uważać króla za zbyt zgrzybiałego i słabego. Sprawuje władzę 83 lata, co jest absolutnym rekordem wśród władców, których panowanie jest mniej lub bardziej pewne. Chociaż w historii, jak mówią, zdarzały się przypadki, gdy rządzili dłużej.

Na Ziemi wszystko jest prawie w porządku. To prawda, że istnieje problem rosnącej populacji, która przekroczyła już osiem miliardów. Wielkie nadzieje wiążą się z ekspansją kosmiczną.

Na Księżycu zbudowano już kilka miast. Jak się okazało, przy grawitacji sześciokrotnie mniejszej niż na Ziemi, warzywa i owoce uprawiane w szklarniach mogą osiągać ogromne rozmiary.

Na Marsie i Wenus budowano miasta, a na Merkurym - fabryki. Ta planeta, najbliższa Słońcu, jest bardzo dogodna do produkcji i walcowania metali. W tym celu wykorzystywana jest energia słoneczna.

Istnieją również osady ludzkie na satelitach Jowisza, Urana i Saturna. Przestrzeń jest stopniowo zagospodarowywana w coraz większym stopniu.

I to właśnie w 2016 roku wystartowała z Księżyca pierwsza międzygwiezdna wyprawa do gwiazdy Syriusz. Monarcha miał wielką nadzieję, że dożyje tak radosnego wydarzenia, jak nawiązanie kontaktu z braćmi.


UNIWERSALNY KOSZMAR

Hiszpański dyktator Franco, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, zgodził się, aby wojska niemieckie zaatakowały angielską fortecę Gibraltar. W zamian Hiszpania otrzymała część ziem brytyjskich i francuskich w Afryce.

Atak pod dowództwem Mainsteina miał miejsce w nocy z 25 listopada 1940 r. na 26 listopada. Jak się okazało, Brytyjczycy nie byli całkiem gotowi na taki ruch militarny i nazistom udało się zdobyć tak potężną fortecę z ataku.

Jego upadek spowodował istotne zmiany w przebiegu wojny. Wehrmachtowi udało się przerzucić siły na najkrótszą odległość do Afryki, a Brytyjczykom zablokowano wejście na Morze Śródziemne od wschodu.

Dowództwo niemieckie wysłało kilka dywizji do Afryki Równikowej. Ponadto korpus Rommla został przeniesiony do Libii kilka miesięcy wcześniej niż było to w rzeczywistości.

Brytyjczycy z kolei porzucili ofensywę przeciwko Włochom w Etiopii i zaczęli wzmacniać swoje pozycje w Egipcie. Rommelowi udało się jednak ich wyprzedzić i w wyniku uderzenia wyprzedzającego pokonał wojska kolonialne, zdobywając Aleksandrię i Kair. Pozycja Wielkiej Brytanii w Afryce stała się bardziej skomplikowana. Niemcy dotarli już do Kanału Sueskiego i zagrozili dalszemu postępowi na Bliski Wschód. Dodatkowo pojawiła się możliwość przesunięcia się w stronę Sudanu.

To prawda, że Włochom w Grecji nie układało się dobrze, ale przybycie dodatkowych sił z Niemiec uratowało sytuację.

Hitler miał dylemat: zaatakować ZSRR czy wykończyć Wielką Brytanię? Sukcesy Wehrmachtu w Afryce skłoniły do podjęcia drugiej decyzji - dać sobie wolną rękę na Zachodzie. Chociaż przygotowania wojskowe ZSRR napełniły Führera strachem.

Armia Czerwona się wzmacniała, ale Niemcy też nie pozostali bezczynni. Produkcja czołgów w 1941 r. podwoiła się w porównaniu z 1940 r., a produkcja samolotów wzrosła prawie dwuipółkrotnie.

Naziści przeprowadzili bombardowanie i lądowanie na Malcie. Następnie Rommel przedarł się przez obronę zarówno na Kanale Sueskim, jak i do Iraku, który zbuntował się przeciwko brytyjskim rządom. Niemcy stosunkowo łatwo podbili zarówno Kuwejt, jak i cały Bliski Wschód. Stalin natomiast stosował taktykę wyczekiwania. Ale Churchill uparcie kontynuował wojnę. Wehrmacht po dotarciu do Iranu zwrócił się do Republiki Południowej Afryki.

Rok 1941 dobiegał końca. Wzrosła produkcja łodzi podwodnych, a Wielka Brytania traciła swoje kolonie. USA zachowały się biernie. Japonia nie mogła jednak pozostać bezczynna i 7 grudnia zaatakowała port w Peru. Na Pacyfiku rozpoczęła się nowa, intensywna wojna. A Hitler musiał ponownie porzucić plany ataku na ZSRR.

Musimy pomóc Japończykom, zdobyć Iran i Indie, a także RPA. A co najważniejsze, sama Wielka Brytania. Co więcej, amerykańskie bombowce to nie zabawka. Mogą sprawić Trzeciej Rzeszy wiele kłopotów. A najwygodniej jest przeprowadzać ataki bombowe z terytorium Wielkiej Brytanii.

Tak więc Führer został zmuszony w 1942 r. do porzucenia idei inwazji na Wschód.

Istniało ryzyko, że sam Stalin otworzy front, ale... Trzeba znać charakter Stalina. W polityce zagranicznej jest bardzo powściągliwy. Wojna z Finlandią sprawiła, że Czerwony Dyktator stał się jeszcze bardziej ostrożny.

Podczas gdy ZSRR gromadzi siły. Stan lotnictwa na dzień 1 stycznia 1942 r. osiągnął trzydzieści dwa tysiące pojazdów, a czołgów ponad dwadzieścia pięć tysięcy i kolejne trzy tysiące tankietek. W sumie Stalin planował zakończyć pobór 20 korpusów zmechanizowanych, dysponujących łączną liczbą czołgów 32 tys. pojazdów, z czego 16,5 tys. stanowiły najnowsze KV różnych marek oraz T-34. Poza tym czołgi T-50 wciąż były rozwijane, choć pojazd okazał się lekki.

Niemcy w obliczu Matyldy i niektórych czołgów krążowników, a także mając informację, że Brytyjczycy opracowują czołgi ciężkie, również zaczęli produkować własne mastodonty. Przede wszystkim "Tygrys" z armatą 88 mm i opancerzony nieprzeniknioną armatą 75 mm z długą lufą.

Pojawiły się także informacje o budowie czołgów radzieckich. Czołg KV-2 maszerował na paradzie z okazji Pierwszego Maja na Placu Czerwonym i trzydziestu czterech miało pewne informacje.

W każdym razie, gdy Speer stał na czele cesarskiego ministerstwa uzbrojenia i amunicji, rozwój technologii postępował szybciej. Hitler chciał mieć najlepsze czołgi na świecie i cięższe. Ale jak dotąd Niemcy były wyraźnie gorsze od ZSRR. Zarówno ilość samochodów, jak i ich jakość. W sierpniu 1941 roku rozpoczęto produkcję czołgu KV-3. Samochód okazał się dość ciężki - 68 ton, ale uzbrojony w armatę 107 mm o początkowej prędkości pocisku 800 metrów na sekundę. To zapewniło jej przewagę nad "Tygrysem", który, nawiasem mówiąc, nie został jeszcze wprowadzony do serii.

KV-5 okazał się jeszcze potężniejszy, ważący 125 ton i posiadający dwa działa. To prawda, że \u200b\u200btaka ciężka maszyna przysporzyła armii radzieckiej więcej problemów niż pożytku. A w 1942 roku do służby przyjęto wariant KV-4 o masie 107 ton. ZSRR mógł słusznie być dumny ze swoich najcięższych, a nawet najpotężniejszych czołgów na świecie.

Ale Niemcy dobrze rozwinęły się w lotnictwie. W momencie wejścia do produkcji Yu-188 osiągnął prędkość porównywalną z myśliwcami. DO-217 też wyglądał przyzwoicie. Aktywnie rozwijano także samoloty odrzutowe. Ponieważ głównym celem była Wielka Brytania, bombowcom odrzutowym poświęcono znacznie więcej uwagi niż w prawdziwej historii.

Niemcy aktywnie korzystali z pracy niewolniczej. Z Afryki sprowadzono ogromną liczbę czarnych. Czarni robotnicy byli posłuszni, odporni, ale niewykwalifikowani. Służyły do prac pomocniczych.

Ale kontrolując Europę, Niemcy mogliby pozyskać wystarczającą liczbę wykwalifikowanej siły roboczej.

Speerowi udało się nawet przekonać Hitlera, aby nie realizował programu eksterminacji Żydów, ale wykorzystał ich do produkcji samolotów i sprzętu.

Zakład dotyczył ofensywy powietrznej przeciwko Wielkiej Brytanii i masowej wojny podwodnej.

Jednak wejście Ameryki do konfliktu przysporzyło Krautom bólu głowy i zmusiło ich do gwałtownego zwiększenia liczby watah wilków.

Niemcy z opóźnieniem zostały zmuszone do zwiększenia produkcji bombowców i samolotów strategicznych. Przede wszystkim Yu-288 i Yu-488 - z czterema silnikami. Jednak ich opracowanie i przypomnienie wymagało czasu. Modyfikacja ME-109 "F" jako całość była godnym przeciwnikiem dla brytyjskich samochodów. Ale rozwój ME-209 nie powiódł się, podobnie jak ME-210.

Bombowiec nurkujący XE-177 również nie powiódł się. Speer jednak zwyciężył liczbami. Ponadto Focke-Wulf stał się najpotężniejszym myśliwcem pod względem uzbrojenia, kompensując niektóre słabości ME-109. Tak, a szkoła lotnicza Niemców okazała się lepsza niż angielska, a tym bardziej amerykańska. W maju 1942 roku hitlerowcy zajęli Afrykę Południową. A amerykańska eskadra przybyła na Madagaskar. Bitwa o Midway okazała się przegrana przez Amerykanów: więc kapitan trzeciego stopnia, który odegrał decydującą rolę w tej bitwie, znalazł się, jak na ironię, na Madagaskarze. USA chciały utrzymać bazę w Afryce i nie pozwolić nazistom odpocząć. Ale to znacznie pogorszyło ich pozycję na Pacyfiku.

To prawda, że Japończycy nie spisali się najlepiej, jak potrafili. Bitwa o archipelag hawajski przeciągała się.

Naziści zdobyli kontrolę nad Afryką i ogromne rezerwy surowców strategicznych, a także zajęli Indie i Iran. Zasoby znajdujące się pod kontrolą III Rzeszy są ogromne, ale nadal wymagają przetrawienia.

Bitwa powietrzna o Wielką Brytanię nie jest tak jednoznaczna. Niemcy stale zwiększając produkcję samolotów wywierali presję, jednak całkowitej dominacji nie było. Dotknięty jest brak siły lotnictwa strategicznego i pomoc Stanów Zjednoczonych, a nawet wtedy nie ma wystarczającej liczby okrętów podwodnych. A cudowna torpeda, z którą wiązano tak wiele nadziei, zawiodła nas.

Führer nie odważył się wylądować w Wielkiej Brytanii w 1942 roku. Postawiono na wzmocnienie potęgi morskiej i floty okrętów podwodnych. W tym samym czasie budowano lotniskowce i pancerniki. Możliwości produkcyjne były wystarczające, ale wszystko wymagało czasu.

Pociski balistyczne klasy A również wymagały dostrojenia. Ale pociski robotyczne FAU-1 zaczęto produkować masowo. Stosunkowo tanie samochody, zużywające proste paliwo, miały tę niewątpliwą zaletę, że nie potrzebowały pilotów.

Hitler, uzyskawszy dostęp do nieograniczonych zasobów naturalnych i zasobów pracy, chciał ratować życie niemieckim pilotom. Optymalnym rozwiązaniem wydawał się V-1, łatwy w produkcji i bezzałogowy. Od jesieni 1942 roku na Londyn spadły tysiące takich automatycznych pocisków.

Jednocześnie Niemcy przyspieszyli rozwój odrzutowego bombowca Arado i rakiet balistycznych.

Stalin nadal czekał i gromadził siły. W 1942 roku ZSRR wyprodukował pięć i pół tysiąca nowych czołgów KV i T-34 oraz około tysiąca starych marek, około pięciuset nowych lekkich T-50 i T-60 oraz dwieście czołgów desantowych. Powiększyła się także flota samolotów - do służby weszło około piętnastu tysięcy nowych i starych samolotów. Brakowało nawet pilotów. Produkcja Katiuszy rosła powoli.

Nazistowskie Niemcy wyprodukowały ponad trzydzieści tysięcy samolotów, ale poniosły znaczne straty w bitwach. Niemcy wyprodukowali około sześciu i pół tysiąca czołgów. Przede wszystkim T-3 i nowa modyfikacja T-4 z długolufową armatą 75 mm. Wyprodukowano nieco ponad sto najnowszych "Tygrysów", a "Pantery" wciąż są jedynie w prototypach.

Ale do serii zaczął wchodzić karabin szturmowy MP-44 zaprojektowany przez Schmeistera. W przeciwieństwie do prawdziwej historii, maszyny nie trzeba było rozwijać biorąc pod uwagę niedobór metali nieżelaznych. A to przyspieszyło rozwój prostszego karabinu szturmowego, ze stali stopowej.

W ten sposób Niemcy zaczęli zdobywać przewagę w broni strzeleckiej. Ale potrzebowali też czasu, aby karabin maszynowy uzbroił wszystkich żołnierzy.

Ale we flocie okrętów podwodnych, gdzie produkcja sięgała czterdziestu do pięćdziesięciu okrętów podwodnych miesięcznie, Niemcy naprawdę nie mają sobie równych.

Pojawiły się bardzo szybkie łodzie podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru. Przyspieszeniu uległy także prace nad programem nuklearnym. Na szczęście istnieje wiele zasobów. I nawet błąd niemieckich fizyków, że grafit nie nadawał się na moderatora, nie okazał się katastrofalny. Powstało kilka fabryk do produkcji ciężkiej wody, m.in. w Afryce.

Czyli nie przez pranie, tylko przez walcowanie, ale nazistowski reaktor jądrowy zaczął działać w grudniu 1942 roku. Nawet trochę wcześniej niż Amerykanie. Po porażkach na Pacyfiku rozpoczęli poważny demontaż. A finansowanie programu nuklearnego zostało drastycznie obcięte.

Początek 1943 roku upłynął pod znakiem wypowiedzenia przez Hitlera wojny totalnej i wprowadzenia powszechnej służby pracy na terenach okupowanych. Masowe ataki V-1 na Londyn nie w pełni usprawiedliwiały się. Brytyjczycy nauczyli się częściowo odpierać takie ataki, ale Niemcy przeważali liczebnie.

Ale wojna podwodna okazała się naprawdę katastrofalna dla Wielkiej Brytanii. Produkcja broni na wyspie gwałtownie spadła z powodu braku surowców. Metropolia była na skraju upadku. Ponadto naziści zajęli Madagaskar, a Japończycy wraz z nazistami najechali Australię i stosunkowo szybko doprowadzili do jej kapitulacji.

Chociaż Stalin rozumiał niebezpieczeństwo taktyki wyczekiwania, pozostał wierny sobie i nie wdawał się w bójkę. Lepiej pozwolić kapitalistom wyniszczyć się do końca. I będziemy oglądać...

Ale ta taktyka miała też swoje wady. Wykorzystując ogromne środki, III Rzesza przygotowywała już wojnę z ZSRR. Produkcja czołgów w III Rzeszy w 1943 roku sięgała średnio 1200 pojazdów dziennie oraz trzysta pięćdziesiąt dział samobieżnych. Co więcej, działa samobieżne wcale nie są słabe. "Ferdynand", "Trzmiele", "Jagdpanther". Biorąc pod uwagę, że Niemcy prawie nie ponieśli strat w czołgach, ich uzupełnienie panzvale było już dwukrotnie szybsze niż Armia Czerwona. A ilościowa luka technologiczna na korzyść ZSRR zaczęła się zmniejszać.

Pod względem jakości Fritz nabył "Królewskiego Tygrysa" o masie podobnej do KV-3, a nawet o nieco większej sile penetracji ze względu na jakość pocisku i mocniejszy pancerz przedni. Cóż, superciężkie radzieckie KV-5 i KV-4 okazały się bardzo zawodne technicznie, szczególnie ich podwozie. Dlatego użycie bojowe takich potworów było wątpliwe.

Stalin nakazał także stworzenie KV-6 z siedmioma działami i dwiema wyrzutniami rakiet. Zrobili samochód. Okazało się jednak tak ciężkie i długie, że nie można było go przewieźć pociągiem ani wykorzystać w bitwie. T-34-76 to całkiem udany pojazd, jednak słabszy w walce frontalnej niż Pantera czy Tygrys. A KV-1 i KV-2 są porównywalne z Niemcami pod względem masy, ale są gorsze od Panter i Tygrysów w walce bezpośredniej. Niemiecki T-4 dorównywał trzydziestu czterem pod względem opancerzenia i był lepszy pod względem uzbrojenia, widoczności i optyki, a to przy tej samej masie lub nawet mniejszej w porównaniu z cięższymi modyfikacjami.

Krótko mówiąc, Fritz został ulepszony, a jakość jest na równi. A pojawienie się ME-309 i ME-262 dało przewagę w jakości lotnictwa. Podobnie jak Yu-488, najlepszy czterosilnikowy bombowiec. A za nimi modele odrzutowców. Takie jak Yu-287 i Arado.

We wrześniu 1943 r. naziści w końcu pomyślnie wylądowali w Wielkiej Brytanii. Po dwóch tygodniach walk Anglia skapitulowała. I chociaż Churchill uciekł do Kanady, wynik wojny na Zachodzie wydawał się przesądzony.

Roosevelt, utraciwszy głównego sojusznika i obawiając się rosnącej potęgi III Rzeszy, poprosił o pokój.

Hitler po rozmowach ze swoją świtą postawił Stanom Zjednoczonym warunek: porzucenie programu nuklearnego i uznanie wszystkich podbojów Japonii i III Rzeszy. A także wycofanie wojsk z Islandii, którą Krauci faktycznie otoczyli już flotą łodzi podwodnych. Kontrola Krainy Wschodzącego Słońca nad Gai, gdzie walki jeszcze się nie zakończyły. Ponadto Hitler zażądał materialnego odszkodowania dla III Rzeszy i Japonii za wszelkie zniszczenia i wydatki wojskowe spowodowane przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię.

Chociaż warunki pokoju były niezwykle trudne, Rooseveltowi z wielkim trudem udało się przeforsować ich przyjęcie w Kongresie i Senacie.

Aluzje Stalina, że nie jest przeciwny przystąpieniu do koalicji Osi i że przynajmniej jest gotowy odzyskać Alaskę, odegrały dużą rolę w przestrzeganiu zasad przez USA.

Zwyciężył amerykański pragmatyzm, który okazał się wyższy niż entuzjazm i emocje. Ponadto niemiecki program nuklearny rozwijał się szybciej niż amerykański, co było obarczone katastrofą w przyszłości.

Zakończył się pierwszy etap II wojny światowej. Ale teraz Führer chciał zakończyć ZSRR.

Nieoczekiwanie taktyka wyczekiwania i zaangażowania Stalina w sprawę pokoju na świecie okazała się złowieszczym żartem. Przeciwieństwem Józefa były Trzecia Rzesza i Japonia ze wszystkimi zasobami półkuli wschodniej, w tym Australią, i niektórymi przyczółkami w świecie zachodnim.

Jednakże Kraina Wschodzącego Słońca nie wykończyła jeszcze Chin, ale mogła otworzyć drugi front. Hitler aktywnie tworzył wojska kolonialne i zagraniczne legiony. Jednocześnie wzrosła produkcja broni.

W pierwszej połowie 1944 roku produkcja czołgów i dział samobieżnych w III Rzeszy sięgała i przekraczała sto pojazdów dziennie. Panther-2 przewyższał pod względem poziomu wszystkie pojazdy radzieckie. Pojawił się bardziej zaawansowany niemiecki czołg Lion, a wkrótce Royal Lion.

A co najważniejsze, lotnictwo odrzutowe rozwijało się seryjnie. W odpowiedzi do produkcji w ZSRR weszły czołgi T-34-85 oraz IS-1 i IS-2, nikt też nie zaprzestał produkcji serii KV. Najpopularniejszym czołgiem produkcyjnym III Rzeszy w 1944 roku był Panther-2 i ZSRR T-34-85. Cięższe modele produkowano w znacznie - około dziesięciokrotnie mniejszych ilościach. A Niemcy nie chcieli zbytnio obciążać sowieckich dróg, a Stalin zaczął nie ufać serii KV, a IS okazały się zbyt prymitywne.

Jednak niemiecka "Pantera"-2 z działem kalibru 88 mm 71 L była lepsza od T-34-85 pod względem przebijania pancerza działa, w przednim i nieco bocznym pancerzu, a także nie była gorsze właściwości jezdne z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych i masie 47 ton. Nawet gdy masa niemieckiego czołgu wzrosła do 50,2 tony, okazało się, że nie jest to śmiertelne.

A niemieckie lotnictwo odrzutowe w ogóle nie miało godnego przeciwnika.

Hitler zdecydował, że lepiej nie zwlekać i rozpoczął wojnę 22 czerwca 1944 r. Rzucenie w ZSRR trzystu pięćdziesięciu dywizji własnych i obcych oraz sto dwadzieścia dywizji satelickich. Po stronie III Rzeszy znalazły się: Rumunia, Węgry, Słowacja, Chorwacja, Finlandia, Szwecja, Włochy, Portugalia, Hiszpania, Bułgaria, Argentyna, Turcja.

Niemcy wykorzystali także w Wehrmachcie ogromną liczbę cudzoziemców i Hiwis. Ogółem III Rzesza, tylko na pierwszym szczeblu, rzuciła do bitwy dwanaście i pół miliona żołnierzy, z czego nie więcej niż czterdzieści procent stanowili Niemcy według narodowości. Satelity dodały kolejne trzy miliony. W sumie pierwszy szczebel składa się z prawie szesnastu milionów piechoty, około trzydziestu trzech tysięcy czołgów, ponad pięćdziesięciu pięciu tysięcy samolotów, około dwustu pięćdziesięciu dział i moździerzy.

Po mobilizacji ZSRR rozmieścił trzynaście i pół miliona żołnierzy, ale część sił musiała zostać zatrzymana na Dalekim Wschodzie i w okręgach wewnętrznych. W pierwszym rzucie było osiem milionów żołnierzy, około trzydziestu tysięcy czołgów, prawie czterdzieści tysięcy samolotów, około dwustu tysięcy dział i moździerzy.

Zatem Trzecia Rzesza ma podwójną przewagę w piechocie i pięciokrotną przewagę w mobilności sił, dzięki lepszemu karabinowi maszynowemu. To prawda, że ZSRR ma dużo karabinów maszynowych, prawie parytet.

Różnica w czołgach nie jest duża, ale odsetek przestarzałych pojazdów w ZSRR jest wyższy, podobnie jak czołgów wcześniejszych wersji.

Niemieckie lotnictwo odrzutowe nie ma przeciwnika, a samoloty śmigłowe III Rzeszy są szybsze i lepiej uzbrojone. To prawda, że pojazdy radzieckie mają lepszą zwrotność w poziomie.

W artylerii i moździerzach równowaga sił jest najbliższa równości. Zarówno ilość jak i jakość.

To prawda, że flota Trzeciej Rzeszy jest szczególnie łodzią podwodną, wielokrotnie silniejszą niż radziecka. Swoją drogą, zupełnie jak w Japonii.

Ponadto naziści mają już w masowej produkcji rakiety balistyczne klasy A i wystartowały pierwsze dyskoteki.

Ogólnie rzecz biorąc, faszyści będą silniejsi, a Stalin całkiem rozsądnie przygotował obronę, choć z opóźnieniem. Ale nie mieliśmy czasu na wiele. Linia Stalina okazała się nie do końca przywrócona, a co najważniejsze, żołnierze nie byli wystarczająco wyszkoleni, aby utrzymać obronę. Chociaż desperacko zostali przeszkoleni.

Linia graniczna Mołotowa, po trzech latach wyprzedzenia, była w zasadzie ukończona, znajdowała się jednak zbyt blisko granicy i nie miała wystarczającej głębokości. Ponadto Stalin nakazał budowę trzeciego szczebla za Dnieprem, ale rozpoczęto to dopiero po kapitulacji Stanów Zjednoczonych.

To prawda, że oprócz wojsk radzieckich można liczyć na oddziały NKWD, których liczebność wzrosła do miliona żołnierzy, oraz na milicję. To około czterech milionów ludzi w samych miastach zachodnich. Chociaż oczywiście ich skuteczność bojowa jest znacznie gorsza niż zwykłych jednostek.

Niemcy, jak to bywa w historii, główny cios zadali w środek, odcinając półkę białostocką i lwowską pięść. Już pierwsze dni walk pokazały, że Niemcy pomimo dużej liczby obcych jednostek mniej lub bardziej konsekwentnie prowadzili ofensywę. Ale wojska radzieckie często giną.

Ponadto skuteczność bojowa ukraińskich jednostek okazała się wątpliwa. Było wielu dezerterów i tych, którzy poddali się już w pierwszych dniach wojny.

W bitwach granicznych nie można było powstrzymać wroga. I wtedy Stalin popełnił błąd, zabraniając wycofywania jednostek na główną linię i żądając wyprostowania frontu. Błąd został jednak naprawiony, ale z opóźnieniem. Niemcom udało się zdobyć Mińsk 28 czerwca, przełamując linię Stalina w centrum.

Zamieszanie tylko się nasiliło. 30 czerwca nastąpiło oczekiwane przystąpienie Japonii i jej satelitów do wojny. Musieliśmy więc na razie zapomnieć o przerzuceniu wojsk z Dalekiego Wschodu.

Niemiecki przełom w centrum pogłębiał się. Powstała ogromna luka, którą desperacko próbowano załatać. Ale hitlerowcy posunęli się dalej i 16 lipca wdarli się do Smoleńska.

Rzucając do walki wszystkie dostępne rezerwy i stawiając milicję pod broń, Stalin i Żukow byli w stanie powstrzymać ofensywę Fritza w centrum. Ale Hitler skierował swoje wojska na południe. Naziści stworzyli w Kijowie ogromny kocioł i zajęli prawie całą Ukrainę.

Zablokowali Leningrad i najechali Krym. Przebieg działań wojennych bardzo przypominał rok 1941, jak utrzymująca się karma. Ale różnice były również dość znaczące. ZSRR w 1941 roku miał trochę wolnych rezerw, ale teraz wszystko było już zmobilizowane. A gdy w październiku doszło do szturmu, okazało się, że obrony prawie nie ma już nic.

Na początku listopada 1944 r. hitlerowcy otoczyli Moskwę, zmuszając Stalina do ucieczki do Kujbyszewa.

Naziści, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, mieli znaczną przewagę liczebną. Mieli wystarczającą liczbę dywizji, aby ominąć Moskwę od północy i południa. Ale dla jednostek radzieckich wszystko było zbyt rozproszone na różnych frontach.

W rzeczywistości w 1941 roku, po mobilizacjach, Stalin uzyskał przewagę liczebną nad Wehrmachtem i dysponował czterokrotnie większą liczbą samolotów i czołgów niż III Rzesza od początku wojny. A w ciągu pierwszych pięciu miesięcy wojny w prawdziwej historii wyprodukowano więcej sprzętu ZSRR.

Ale teraz naziści mają wszystkie atuty, ilość i jakość broni oraz personelu są po ich stronie. A Armia Czerwona ma te same problemy, co w 1941 roku. Włącznie z niechęcią Ukraińców, Bałtów i wielu małych narodów do umierania za ustrój sowiecki. Masowe zdrady i ucieczki ofiar represji, wywłaszczonych kułaków i innych obrażonych ludzi wszelkiego rodzaju. Łącznie z ideologicznymi wrogami reżimu sowieckiego.

A fakt, że Niemcy pokonali także Zachód, tylko zwiększa liczbę zdrajców.

Nic więc dziwnego, że Moskwa jest otoczona, a Niemcy zajęli Donbas, Woroneż i zmierzają w stronę Stalingradu.

Zima 1944 r. nie była niestety tak mroźna i śnieżna jak w 1941 r. Moskwa jednak bohatersko wytrzymała do końca grudnia 1944 r. Stalingrad upadł w styczniu 1945 roku, a walki o niego nie trwały zbyt długo. W lutym i na początku marca Niemcy i ich satelity całkowicie zajęli Kaukaz i szyby naftowe w Baku.

Następnie ofensywa toczyła się wzdłuż Wołgi. Do Saratowa, do Kujbyszewa, a potem do Orenburga i Kazania.

Stalin uciekł do Swierdłowska. Kazań upadł w maju. Latem Niemcy i Japończycy nadal wkraczali w głąb Rosji. Opór wojsk radzieckich spadł. 5 sierpnia 1945 r. zajęto Swierdłowsk. A 3 września 1945 roku Stalin ostatecznie zgodził się na kapitulację. W zamian za własne życie i wolność.

II wojna światowa dobiegła końca. Ale pokój nie panował długo. Po przetestowaniu broni nuklearnej Hitler przekonał się o jej fenomenalnej niszczycielskiej sile.

Teraz okazało się, że Japonia i USA wciąż są na drodze do światowej dominacji III Rzeszy. I choć Führer podbił więcej ziem niż Czyngis-chan, Aleksander Wielki, Napoleon, cesarz Trojan i Sulejman Wspaniały razem wzięci, postanowił pokonać także Japonię.

Dokładnie trzy lata po zakończeniu II wojny światowej sto balistycznych, międzykontynentalnych rakiet z potężnymi ładunkami nuklearnymi na raz przeleciało nad Krainą Wschodzącego Słońca.

A potem rozpoczęła się ofensywa jednostek lądowych Wehrmachtu i marynarki wojennej. Niemcy stosunkowo szybko zajęli posiadłości Japonii w Azji, a samą metropolię zrównali z ziemią bombami atomowymi.

Posiadłości Krainy Wschodzącego Słońca na Pacyfiku stawiały mniej lub bardziej długotrwały opór. Ale w czerwcu 1949 roku było już po wszystkim. Teraz pozostało tylko pokonać Stany Zjednoczone. Co więcej, był powód. Amerykanie, wbrew porozumieniu, nadal opracowywali broń nuklearną i przeprowadzali tajne testy.

Hitler rozpoczął wojnę 1 stycznia 1950 roku, zrzucając w Nowy Rok trzysta rakiet nuklearnych. Niszczycielski atak nuklearny zniszczył sto największych miast Ameryki i zabił dziesiątki milionów ludzi. Do długiej listy najbardziej odrażających okrucieństw dodano kolejną największą zbrodnię Adolfa Hitlera. Następnie rozpoczęła się inwazja na Kanadę, a od południa wraz z dyktaturami Ameryki Łacińskiej. Amerykanie byli osłabieni i zszokowani, ale walczyli desperacko. Rozumieli, że porażka oznacza dla nich jedynie niewolę i powolną, bolesną śmierć. Dlatego była to najbardziej desperacka ze wszystkich wojen. Trwało to ponad rok, zmuszając Trzecią Rzeszę do zrzucenia około dwustu kolejnych ładunków nuklearnych i przekształcenia wielu żyznych ziem w radioaktywną pustynię. Jednak cel został osiągnięty i ostatni wróg III Rzeszy został pokonany. A potem rozpoczął się proces tak zwanej globalizacji świata. Marka niemiecka stała się jedyną walutą światową. Nawet formalnie niepodległe państwa zostały sprowadzone do poziomu kolonii III Rzeszy, przy czym zachowano jedynie ograniczony samorząd lokalny. Żydzi i Cyganie zostali wyjęci spod prawa: wyszukiwano ich i niszczono. SS przeprowadziło masowe czystki i wpadło w szał. Nadszedł prawdziwy koszmar - godzina smoka. A dokładniej: epoka. Führer budował prawdziwe światowe imperium totalitarne, żądając ekspansji kosmicznej. W 1959 roku, podczas obchodów siedemdziesiątych urodzin Führera, odbyła się oficjalna koronacja, ogólnoświatowy plebiscyt, który legitymizował tytuł supercesarza. A kiedy Adolf Hitler zmarł w 1967 r., jego syn odziedziczył tytuł i władzę. W tym czasie Planeta Ziemia założyła już osady na Księżycu i Marsie wraz z Wenus i aktywnie przygotowywała się do ekspansji na zewnętrzne światy gwiazd... Naziści chcieli uniwersalnego imperium - budowy Gwiezdnej Rzeszy, aby pogrążyć cały wszechświat w koszmar.


STO TYSIĘCY BAREALE PIĘKNYCH DZIEWCZYN

Elfaraya widziała siebie w bitwie... Jest teraz wojowniczką i przywódczynią silnej armii.

Piękne dziewczyny: mają tylko piersi i biodra pokryte lekkimi płytami pancernymi. A ramiona, nogi i brzuch są nagie i opalone.

A te dziewczyny dają klapsy bosymi stopami. Było ich około stu tysięcy. I wszystkie dziewczyny, ani jednego mężczyzny! I wszyscy są piękni, szczupli, wysportowani, muskularni, opaleni, z perłowymi zębami!

Jak Amazonki... Ustawione w kohorty. Miecze w dłoniach, łuki z tyłu. Nie ma tarcz - wojownik wierzy, że miecz jest prawdziwszy niż tarcza.

A flagi powiewają dumnie nad dziewczynami. Są gotowi do walki i pewnie chcą zwyciężyć!

Ale z daleka poruszają się hordy orków. Owłosione, paskudne niedźwiedzie. I około sto razy mniejsza liczba trolli, które służą jako ich dowódcy.

A teraz ta horda zmierza w stronę dziewcząt.

Elfaraya wydaje polecenie:

- Strzelaj z łuków po wysokim łuku!

Dziewczyna, używając gołych palców swoich wdzięcznych stóp, pociąga cięciwy. I strzelają śmiercionośnymi strzałami.

Jednocześnie wojownicy szczerzą zęby i ryczą:

- Obyśmy byli mistrzami!

A strzały lecą na wroga gęstym rojem. Dźgają swoich przeciwników jak jeż igłami.

Orki i trolle padają, przytłoczone morderczymi i okrutnymi.

A Elfaraya mówi:

- Do nowych granic imperium!

Wojownicy działają synchronicznie. Ich opalone ciała są tak wspaniałe i lśniące. A bose stopy błyszczą opalonymi kostkami. A palce kończyn dolnych są takie wytrwałe. A dary zniszczenia lecą do siebie, uderzając w swoich przeciwników.

Orki i trolle padają pokonane. A ich zwierzęce twarze wykrzywiają się w bólu.

Wojownicy po prostu budzą podziw. Mają cienkie, muskularne talie i muskularne nogi. Jak tysiące strzał zostanie wypuszczonych na raz.

I pokonają wiele orków. I zaśpiewają:

- Za nasz wielki zaszczyt,

Zjedzmy bandytów!

I znowu wiele strzał zostanie wypuszczonych. I zaśmiecą trupami wszystkie podejścia do wzgórz, na których się znajdują.

Tak, to wspaniali wojownicy. W którym jest taki dziki uśmiech, i obracanie ciał we właściwym kierunku wraz z niszczeniem przeciwników.

Elfaraya sama strzela z łuku. Pociąga za sznurek bosymi palcami i uderza bardzo celnie.

W tym samym czasie dziewczyna mruczy do siebie:

- Przemoc utrzymuje świat,

Wulkan wściekłości wytryska z całą mocą!

Napięcie jest najwyższe,

Budzi się z bólem i strachem!

I znowu strzała wystrzelona z bosej stopy wojownika leci. I uderza trzech orków na raz.

Dławią się fontannami krwi. I Elfaraya jak piszczeć:

- Chwała mojej magii!

I znowu wypuści strzałę bosą stopą. To jest dziewczyna - ma najwyższą klasę, zarówno ciała, jak i całej reszty.

Pierwsza fala ataków orków i trolli ugrzęzła. Została tylko masa trupów. Ale teraz pojawiają się nowe oddziały futrzanych stworzeń.

Elfaraya strzela ponownie i robi to celnie, jednocześnie warcząc:

- Chwała naszemu światu!

I błyskawica leci z jej bosej stopy. A masa orków zostaje podpalona i rozerwana na strzępy.

Tak, to wojownicza księżniczka. Dzięki niej każdy mężczyzna poczuje się bezpiecznie chroniony.

A pozostałe sto tysięcy dziewcząt nie jest gorsze. I strzelają bardzo dobrze. A co najważniejsze, szybko.

Ich nagie, muskularne nogi mają czas tylko na błysk.

Tutaj mówią zgodnie:

- dajemy aktywny karnet,

Trafiliśmy wroga prosto w oko!

I znowu bosymi stopami uwalniają nowe dary śmierci. Jest to zazwyczaj wyzwolenie energii bojowej.

Nawet Elfaraya śpiewała:

- ryk orków - smutne twarze,

Wiedzcie przyjaciele, jestem zabójcą!

Zabiję wszystkich, zniszczę wszystkich,

I złamię owłosioną twarz każdemu!

Tak, dziewczyna jest naprawdę niezwykle waleczna. A kiedy horda orków podeszła bliżej, uderzyła w nich pulsarem. I natychmiast pięćdziesiąt stworzeń zostało rozszarpanych na kawałki mięsem.

Elfaraya warknęła:

- Za wielkie pomysły, aby wszystkie stworzenia płonęły!

Następnie wojownik wziął i wypuścił błyskawicę z jej pępka. A kilkadziesiąt orków okazało się przypominać barany przebite szpikulcem. Usmażono je niemal natychmiast.

A reszta dziewcząt krzyknęła:

- Za Ziemię Świętą!

I ja też to wezmę, a grudki energii zostaną wyrzucone z moich bosych pięt! I rozerwali wielu futrzanych wojowników.

Elfaraya kontynuując strzelanie, tym razem ciągnąc rękami za cięciwę, pisnęła:

- Za naszą magię!

I strząsnęła też błyskawicę ze swojej gołej pięty... I uderzyła ją tak mocno, że zwęgliła całą setkę orków i trolli. Jak bibuły złapane w miotacz ognia.

Elfaraya ryknęła:

- Jestem wielką czarodziejką!

I znowu uderzy wroga. A jej oczy błyszczały. A dziewczyny z wielką pasją rzucają strzałami w orki i trolle.

Rosną stosy trupów. Ciągle się gromadzą i gromadzą. I coraz więcej zabitych.

Elfaraya wzięła go i zauważyła ze śmiechem:

- Co zrobić, jeśli w Twojej głowie jest król?

Stwórz dla niego pałac!

I znowu księżniczka z bosą stopą uruchomi morderczy i przeciwstawiający się śmierci dar unicestwienia.

Ta dziewczyna jest po prostu ucieleśnieniem śmierci. Ale jednocześnie jej promienne oczy są takie miłe.

A reszta dziewczyn eksterminujących masę zwierzęcych stworzeń, taka fala tsunami, która się po nich pełza, jest ogólnie super. I tak wściekle zasypują wroga strzałami. Często uderzając prosto.

Elfaraya krzyczy:

- Urodziłem się w takich czasach,

Aby mój kochany kraj o mnie pamiętał!

A wojownik stanął na jej rękach, zakręcił jej bosymi stopami nad głową i zakręcił ogromną, ognistą kulą. I jak ta bryła energii będzie miotać w przeciwników.

I natychmiast eksplodowało tysiąc orków. A ich skóra została podpalona i natychmiast złuszczona.

Elfaraya krzyknęła:

"Jestem wojownikiem klasy G!"

I jak się śmieje.

Wtedy błyskawica zostanie uwolniona z języka. I spalić wielu wrogów.

Wtedy dziewczyna-księżniczka ryknęła:

- Dla mnie cały świat!

I błyskawica spadła z zielonych oczu piękności... I jak uderzyła wszystkie te niezliczone stworzenia.

Elfaraya nawet zaśpiewała:

- Miliardy szakali, diabłów! A moje hasło jest proste - zabić wszystkich!

I gołymi palcami księżniczka wypuściła kolejny, bardzo śmiercionośny pulsar.

I jak to wszystkich rozerwie...

A inne dziewczyny nie są od niej gorsze. Wszyscy miażdżą i miażdżą przeciwników swoimi strzałami. Wykorzystując oczywiście swoje bardzo zwinne, pozbawione zbędnych butów nogawki.

Orkom wyraźnie brakuje tchu. Ale jest ich tak wielu. I pełza coraz więcej nowych pułków stworzeń.

Jednak takich dziewcząt nie można zawstydzić ani wstrząsnąć. Jeśli mają walczyć, to walczą. I nie wiedzą, jak się bać. Albo raczej nie chcą wiedzieć.

Oto ich bose stopy niosące śmiercionośne dary śmierci. Które rozłupały czoła orków.

Te dziewczyny to naprawdę supermenki w bardzo krótkich spódniczkach. I taka atrakcyjna i piękna.

A sto tysięcy dziewcząt to kolosalna siła! Nic nie może się temu przeciwstawić!

Elfaraya napisała na Twitterze:

- Chwała naszemu fenomenowi!

I ze swojej gołej pięty ponownie wypuściła pulsar zniszczenia. I wielu orków stało się mieszkańcami piekła.

Czy tacy kudłaci ludzie zostaną wpuszczeni do nieba?

Elfaraya ryczy na całe gardło:

- Będę absolutnym mistrzem świata!

I znowu dziewczyny wypuszczą rozpalony do czerwoności i śmiercionośny pulsar gołymi palcami.

Spali wszystkich i sprawi, że spłoną.

Elfaraya śpiewała z przyjemnością:

- Nie jestem prostą dziewczyną,

A korona jest złota!

I znowu błyskawica wyleci z pępka piękności. Uderzy w futrzane stworzenia i zwęgli je niczym spalone drewno na opał.

Elfaraya ryczy:

- Spalę cię, zamienię w popiół!

A z pępka znów wyśle błyskawicę...

I masa orków smażona jak kotlety na patelni.

Elfaraya wzięła go i zaśpiewała z zapałem:

- Ork waży się w pętli,

Smażyć na ogniu!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci coś bardzo twardego i śmiercionośnego. Przed czym nie możesz się uchronić.

I znowu, setka orków została zwęglona na raz. I zamieniło się w popiół i popiół z wełną.

A dziewczyny krzyczą:

- Za wielką Ojczyznę!

I znowu ich bose pięty z piekielną szybkością rzucają prezenty śmierci. To dziewczyny, których nie zatrzymają burze, burze ani przeszkody!

Oto Terminatorzy!

Wojownicy nie pozwalają orkom na walkę w zwarciu i trzymają wroga na dystans.

Mimo to futrzane stworzenia desperacko próbują przedostać się bliżej. Ale wojownicy na pewno im tego nie dadzą.

Elfaraya znów jest w jej ramionach i bosymi stopami odtwarza ósemkę. I pojawia się ognista chmura. I spada jak dziki strumień na orki.

A kilka tysięcy futrzanych stworzeń złapało naraz i spłonęło.

Elfaraya ryknęła:

- Czarne stworzenia krzyczą jak muchy! Czego nie możesz zrobić, gdy jesteś głodny?

A wtedy wojowniczka wystrzeli trzy strzały na raz, bosą stopą ciągnąc za cięciwę, i przestrzeli tuzin orków!

To jest dziewczyna Terminatora. I ma taką dziką i szaloną energię.

Elfaraya wzięła go i zaśpiewała:

- Dziewczyny są inne

Tylko, że nie są zaraźliwe!

Jeśli już cię złapią,

Nawet w piekle nie zostaniesz zbawiony!

A z gołej pięty dziewczyny wystrzeliwuje morderczy pulsar. I rozprasza kudłate niedźwiedzie we wszystkich kierunkach.

Elfaraya mówi z dzikim podekscytowaniem:

- Jestem takim plemieniem, że też was zabiję na litość boską!

I znowu wojownik wypuści strzały, które przebiją każdą zbroję i podarte, kudłate mięso orka.

Jej partnerka, bardzo piękna dziewczyna o rudych włosach, ryknęła:

- Za potężną przyjaźń!

I wyśle także piekielny pulsar zniszczenia!

A śmiercionośna masa zmiażdży wroga.

Elfaraya pisnęła:

- Za mój demoniczny świat!

Po czym księżniczka zamieni kości w piasek. Wojownik ceremonii nie wie.

Rudowłosa partnerka, księżna de La Vallière, piszczy:

- Przyszłość jest nasza!

Elfaraya zabulgotała w odpowiedzi, po czym wypuściła dziki wyładowanie, morderczy pulsar:

- A przeszłość pomoże tylko naszym przyszłym zwycięstwom!

A teraz dziewczyny, całe sto tysięcy, wezmą to i wypuszczą dziką błyskawicę gołymi palcami.

A armia orków weźmie go i spali. Tak, strasznie jest wpaść w dystrybucję takich wojowników.

A także uśmiechają się i pokazują zęby, które odbijają promienie gwiazd.

A potem dziewczyny go wezmą i zdepczą gołymi piętami, a fala przejdzie po ziemi i pokryje całą armię orków. I on to pogrzebie!

Wojownicy wypuszczą promienie słońca ze swoich olśniewających zębów i oślepią rzędy futrzanych żołnierzy.

Elfaraya pisnęła:

- Za moją decyzję i zachowanie!

Dziewczyny walczą z coraz większą intensywnością. I tak bosymi stopami biorą i rzucają krążki. Przechodzą obok, a masa orków opada.

Księżniczka ryknęła na całe gardło:

- Zabiję was, zabiję was, wkrótce zabiję was wszystkich!

Zadźgam cię, dźgnę cię, dźgnę cię!

A teraz wojowniczka odbije promień słońca bosą piętą i uderzy orków jak laser.

I wytnie całą, kudłatą linię. A orkowie krzyczą i zamieniają tę armię w odchody.

I znowu orki przystępują do dzikiego ataku, a dziewczyny bosymi stopami rzucają w nich śmiercionośnymi przedmiotami.

A piersi się poruszają. I tak każda skrzynia to cała wieża czołgowa!

I tak dziewczyny to przyjęły i wypuściły błyskawicę ze swoich pępków. Wszystkim stu tysiącom dziewcząt wycięto pępki wiązkami lasera.

I na raz upieczono aż pół miliona orków. I tylko przestrzeń mogła je strawić.

Elfaraya ryknęła:

- Rozdarłem cię i spaliłem,

Jestem dziewczyną - po prostu Szatanem!

I znowu wypuści błyskawicę ze swojego pępka. A to jest śmiertelne. A wtedy strzały polecą. I wszyscy stali się barami.

A teraz orkowie są jak dziurawe kraty.

A dziewczyny biją magią popiersie i wycinają mnóstwo śmierdzących orków. I zostali znokautowani.

Elfaraya śpiewała:

- Rozerwiemy wszystkich!

Jesteś taką dziewczyną - po prostu księżniczką!

Wojownik ryknął:

- Rozerwę cię na strzępy i nie będę miał litości!

I tak potrząsa swoim biustem. I znowu go wypuszcza, co przynosi prawdziwą śmierć.

Orkowie próbują dosłownie zasypywać pozycje wroga trupami. I idą naprzód, upadają i upadają. Rosną nowe góry umarłych. Ale orkowie nie poddają się.

Posuwają się coraz dalej. I umierają bez litości. Ale wojownicy zasypują orków gradem strzał. A wojownicy nie mogą powstrzymać tej szumowiny. Ale kudłata fala pędzi dalej. I to morze z kłami się porusza.

Dziewczyny są szalenie podekscytowane. I napinają mięśnie. A orkowie poruszają się, jakby zaczęła się kolejna fala tsunami. Ale to nikomu nie przeszkadza.

Elfaraya nawet zaśpiewała, po czym gołymi palcami pociągnęła za struny pięciu łuków i wypuściła magiczne strzały:

- Bezpośrednio gołymi rękami,

Poradziłem sobie z tsunami...

Jestem dowolnym dziewiątym wałkiem,

Mój kochanek się zepsuł!

Wojownik nawet podskoczy i natychmiast wypuści wydzielinę z jej pępka. I rozerwie wroga na kawałki.

I będzie ryczeć:

- Moja armia jest silna,

Ona podbija świat!

Elfaraya była całkowicie zdenerwowana. Zarówno one, jak i inne dziewczyny, stanowią oczywiście znakomitą klasę wojowniczek. Które nie okażą nikomu najmniejszej litości.

To po prostu wściekłe zwierzęta. A może nawet coś w rodzaju orków! Tylko piękne, nie brzydkie.

Elfaraya wypuści błyskawicę ze swoich ust. I spali stu orków i zaśpiewa:

- Za moją słodką duszę!

I mrugnij do wroga!

Po czym jej gołe palce upuszczą pulsary. I rozerwą całą paczkę na małe, podarte kawałki.

Elfaraya wtedy pisnie:

- Morderstwo to moje credo!

Jej rudowłosy partner zaszczeka:

- I mój też i na placu!

Elfaraya rozpętała kaskadę zniszczenia i ryknęła:

- A mój jest w kostce!

I obaj wojownicy tupią bosymi stopami. Nadeszła nowa fala magii.

A teraz odłamki i podarte mięso znów lecą z orków. A następnie są smażone na patelni.

Elfaraya pisnęła:

- Ustanawiamy nowe rekordy!

Rudowłosa partnerka potwierdziła rykiem, wystrzeliwując ogniste pulsary gołymi palcami:

- Aby ziemia rosła!

Elfaraya uderzyła orków i zapiszczała:

- Dwa razy, trzy razy więcej niż normalnie!

Rudowłosa wojowniczka bosą piętą dała bańkę magicznej energii i dodała z podekscytowaniem:

- Niech mój kraj rozkwitnie!

Więc dziewczyny się rozeszły, i to bardzo dokładnie. I miażdżą tę armię kudłatych stworzeń, zdobywając dla siebie wielkie nabytki.

Elfaraya ponownie wyrzuciła magiczny laser z pępka i wypaliła z błyszczącymi oczami:

- Mam kobrę i gyurzę w jednej butelce!

I jak wypuści nowy promień tego, co spali orków żywcem na wroga.

Rudowłosy partner księżniczki, który nagle oświadczył:

- Teraz nazywam się de Lavalier!

Elfaraya chętnie potwierdziła:

- De Lavaliere, więc de Lavaliere! Jest jeszcze piękniej!

Rudowłosy wojownik pisnął:

- Jestem rycerzem światła na kolanach dzikusów,

Zmieszczę te orki z powierzchni ziemi!

I jak będzie po nich chodzić bosymi, wyrzeźbionymi stopami... A reszta dziewcząt, cała armia stu tysięcy żołnierzy, to weźmie, otworzy usta i wypuści z siebie ogień.

I znowu kaskada płomieni spadnie na orki, spalając je bez wahania i nie dając żadnych szans.

Natychmiast trzy miliony kudłatych stworzeń stanęło w płomieniach. Wyglądało to tak, jakby oblano je napalmem. Lub nawet fosfor wraz z siarką. I wszystko rozbłysło jak miliard zapałek na raz.

I jak ta masa się zapali. I ile wrzasków, krzyków i przekleństw z tego wszystkiego naraz.

Elfaraya warknęła:

- Nie oszczędzaj orków,

Zniszcz ich drani...

Jak miażdżące pluskwy -

Rozrywajcie się jak karaluchy!

I on weźmie swoje gołe palce i wypuści błyskawicę. I proszę bardzo dużego trolla. Weźmie to i pospieszy się. Wyobraź sobie, że dinozaur zostaje wysadzony w powietrze.

Rudowłosa partnerka pisnęła:

- To jest ghul!

W odpowiedzi Elfaraya wypuściła bańkę magoplazmy bosą piętą i wypaliła:

- Mamy wyjącą odpowiedź na ghule!

Wojownik ognia ryknął:

- I będzie miał trumnę i wieniec pozdrowień!

Elfaraya zauważyła:

- Wieniec może być pogrzebowy lub wieniec laurowy! Więc nie ekscytuj się zbytnio!

Rudowłosa księżniczka ryknęła i również wypuściła błyskawicę ze swojego pępka, powalając nielicznych ocalałych orków:

- Przygotowaliśmy dla nich coś cięższego niż wianek!

I tak wojowniczki, wszystkie sto tysięcy dziewcząt, wezmą to i na rozkaz Elfarai podskoczą i zakręcą w powietrzu nagimi, muskularnymi nogami. W rezultacie powstanie burza i prawdziwa magiczna burza. I nadejdzie fala kolosalnej siły i milionowa fala magicznego tsunami.

W rezultacie ostatnie orki zostały zniszczone i całkowicie zrównane z ziemią.

Usmażono je i zamieniono w kotlety.

Elfaraya mówi z patosem:

- Hymn Ojczyzny śpiewa w naszych sercach,

Uczynimy wszystko we wszechświecie szczęśliwym...

Zdobądźmy legendarnych mahometan,

Zarówno niebo, jak i ziemia mają wielką moc!


PILOT ELFÓW PRZECIWKO ATAKOWCY SASHA

W jednym z alternatywnych wszechświatów, podczas drugiej wojny światowej, przyleciał elf. Dołączył do Japońskich Sił Powietrznych i ostatecznie stał się ich asem numer jeden. W końcu elfy są bardzo zdolne, szybkie, zwinne i silne. Mają reakcję i refleks znacznie lepsze od ludzi, a do tego magiczną wizję bitwy. Kiedy elf zobaczy, co zrobi wróg.

Krótko mówiąc, elf, który przyjął przydomek Conan, zestrzelił samoloty z taką łatwością, jakby łuskał pestki słonecznika.

I dzięki niemu Japonia wygrała bitwę morską o Midway. To najważniejsze zwycięstwo zaważyło na całym przebiegu II wojny światowej. Najpierw Japończycy w końcu przejęli inicjatywę na Pacyfiku. A ich flota była w stanie zdobyć Archipelag Hawajski, zdobywając bardzo silną pozycję, kończąc budowę obwodu obronnego na morzach.

Nie mogło to jednak mieć decydującego znaczenia, gdyby po tych zwycięstwach samurajowie nie zdecydowali się na otwarcie drugiego frontu przeciwko ZSRR.

Na Dalekim Wschodzie nastąpił niespodziewany atak. A wojska Imperium Wschodzącego Słońca zaatakowały także Władywostok. Pomimo tego, że groźba ataku militarystycznej Japonii po triumfie Midway stała się całkiem realna, agenci Mikado za pomocą przekupstwa i zdrady stanu przekonali dowództwo Władywostoku, aby nie doprowadzało wojsk do pełnej gotowości bojowej. W rezultacie miecz Damoklesa został już wzniesiony i ucztują w restauracji. Major Stalingradowa chwyciła młodego oficera za włosy, była od niego o głowę wyższa i wyraźnie silniejsza:

- Cóż to za prostak i pijak! Dlaczego Twój zespół jest tak zdezorganizowany? Ten facet bardziej przypomina chłopca pokładowego niż oficera. Może najpierw dobrze go nadmuchaj, żeby wyszły wszystkie chmielu.

Pułkownik Palatsev był zawstydzony:

- To jest Saszka Sokołowski. Został wysłany na kursy bezpośrednio ze Szkoły Wojskowej Suworowa, według skróconego programu. To jeszcze chłopiec, za dwa miesiące jego urodziny - ma piętnaście lat.

Stalingradowa skrzywiła się nieprzyjemnie:

- Wow! Mam czternaście lat i już jestem oficerem! Tak właśnie działa wojna! Nawet nie wiedziałem, że molokos już otrzymują pełnoprawne tytuły.

Palacew wzruszył ramionami:

- Na wojnie dzieci wcześnie dorastają! Co więcej, przydarzyła mu się historia, wydaje się, że napisał najlepszą historię o obronie Moskwy, a Żukow to zauważył i poradził przenieść chłopca z kadetów do oficerów.

Stalingradowa stała się milsza, słysząc te słowa:

- Cienki! Że nie jest głupcem. - Potrząsnęła palcem jak nauczycielka w szkole. - Ogólnie nieźle, ale koniec z piciem! Czuję ten zapach, ale nos mam jak pies, tuż pod trybunałem! - Kobieta silna, dojrzała, ale nie tracąca atletycznej smukłości i świeżości, wskazała palcem na pułkownika. - Właściwie, ty też za to zapłacisz. Mężczyzna jest już w średnim wieku, ale tak się zachowuje.

Palatsev zakaszlał histerycznie:

- Właściwie mam trzydzieści trzy lata, ale byłem już siedem razy ranny, więc wyglądam na starą...

Stalingradowa chciała coś odpowiedzieć, gdy nagle ciszę przed świtem przerwał potworny ryk. To było tak, jakby z nieba spadły ciężkie głazy, a szyba w oknie natychmiast pękła. Odłamki gradu uderzały o stół, a nawet lądowały w rękach i twarzach nietrzeźwych funkcjonariuszy. Stalingradowa krzyknęła jak dowódca:

- Wszyscy natychmiast wyjdźcie.

W odpowiedzi Palacew krzyknął tak głośno, że prawie rozdarł struny głosowe:

- To są muszle dwunasto- i osiemnastocalowe! Wygląda na to, że japońskie pancerniki o największym tonażu rozpoczęły polowanie, co oznacza.

Stalingradowa z frustracji uderzyła butem w ścianę. Nawiasem mówiąc, szturchnięcie butem-trofeum spowodowało pęknięcie płytki:

- Zaczęło się, ale nie tak, jak planowaliśmy! Wcale nie tak! Do cholery, musimy natychmiast wyciągnąć eskadrę w morze i zatopić flotę kraju wojowników o wąskich oczach.

Kapitan pierwszego stopnia (czyli pułkownik), który upadł na czworakach, mruknął:

- Broń jest tylko na moim niszczycielu i kilku innych małych korytach. Nie mamy nawet odpowiedzi.

Stalingradowa pokazała ciężką pięść:

- Cóż, ty i osły! - warknął wojownik o niebieskich włosach, które wyglądały jak szalejące tsunami. - Ale powinniście mieć artylerię przybrzeżną! Nie wszyscy zostali wysłani na front zachodni, a także do lotnictwa. Przecież o tym, że Japonia może w każdej chwili przystąpić do wojny, mówi się już od kilku lat.

Palacew, już dość ranny, chciał powiedzieć, ale rozległ się kolejny grzmot i posypały się odłamki. Zawyła syrena, ostrzegając o przybyciu samolotu. Pułkownik sił morskich z wielkim trudem wstał i przekrzyknął huk Stalingradu:

- Mamy baterie lotnicze i przybrzeżne, nawet jeśli nie są w pełni wyposażone. Będziemy mogli odpowiedzieć!

Pilot warknął, biegnąc ulicami:

- Muszę tylko pobiec do mojego wojownika i uderzę tych samurajskich wojowników, nie będzie to wyglądało tak źle. Zapłacą także za Tsushimę i Midouen.

Saszka Sokołowski, we śnie już oficer, a nie niewolnik, któremu odcięto połowę ucha, zgodził się:

- Tak, zapłacą! A nawet z zainteresowaniem!

Słychać było eksplozje i spóźniony brzęk dział przeciwlotniczych. Ogólnie rzecz biorąc, większość obrony powietrznej Władywostoku została usunięta już w 1941 r., aby wzmocnić obronę Moskwy, więc wiele punktów obozu Kraju Kwitnącej Wiśni nie zdawało się zwracać szczególnej uwagi na taki "hałas". Japońskie bombowce nurkujące z przeszywającym piskiem zrzuciły wiosenne "prezenty". Atak przeprowadzono zarówno na miasto, jak i na flotę. Japońskie samoloty nie są zbyt duże, ale zwinne, ale pancerniki, wręcz przeciwnie, są mocne. Największy z nich jest nawet ciasny w oceanie, jego długość wynosi trzysta metrów, a jego działa mają 460 milimetrów. Jak dotąd Amerykanom nie udało się zatopić żadnego z tych piękności, a ocaleni wraz z krążownikami zniszczyli wybrzeże. Było to bardzo podobne do nikczemnego ataku na Krainę Wschodzącego Słońca, który miał miejsce 27 stycznia 1904 roku. Tylko wtedy nie było lotnictwa.

Palatsev czuł, że dusi się od biegania. Nie jest supermanem, ale prostym człowiekiem z chorymi płucami, który znajduje się w trudnej sytuacji. Ale Wiktoria Stalingradowa nie wyprzedziła go zbytnio. Zastanawiam się, ile ona ma lat, nie wygląda na więcej niż trzydzieści lat, ma duże piersi i szerokie ramiona jak u mężczyzny.

Stalingradowa nagle odwróciła się i machnęła ręką:

- Nie uciekaj, stary, chodź za mną! "Krzyknęła z taką siłą, że fala dźwiękowa po prostu uderzyła ją w uszy. - Wyprowadź niszczyciel w morze tak szybko, jak to możliwe.

W pobliżu rozległy się eksplozje, gruz spadł, jeden z nich spadł bezpośrednio na Stalingradową, a ona automatycznie złapała go rękami. Dziewczyna Terminatora czuła się jak bramkarz, któremu udało się zdobyć rzut karny, fragment był okrągły, ciepły i wyglądał jak piłka. Victoria nagle poczuła, jak coś płynnego przepływa jej przez dłonie. Dziewczyna spojrzała na wrak i nawet wtedy, już jako żelazna wojowniczka, zahartowana trzema latami wojny (z hiszpańskimi i cywilnymi będzie więcej), mdłości podeszły jej do gardła. Trzymała w rękach głowę dziecka. Biedna dziewczyna (widać to po jej krótkich kucykach, z wyłupiastymi oczami. Stalingradowa ostrożnie położyła głowę na popękanym asfalcie i przeżegnała się:

- Nie miałeś czasu na grzech i życie! Nie ma jednak większego grzesznika niż Bóg, zatem nie ma większego grzechu niż obojętność na cierpienie dzieci.

Rozległ się kolejny ryk i odłamki, jeden uderzył dziewczynę w but, drapiąc ją po skórze. Stalingradowa chciała zawrócić i jak najszybciej pobiec na pas startowy, gdzie jej MIG cierpliwie czekał na agresywnego właściciela, ale...

Wzrok wojownika, ostry jak ostrze sztyletu, dostrzegł nieznośny grymas bólu na twarzy kapitana pierwszego stopnia Władimirowicza, gdy jego górna część odciętego ciała poleciała miotana przez falę uderzeniową. Sama dziewczyna ledwo uniknęła fragmentu. Chociaż cóż to za dziewczyna, po raz pierwszy chwyciła za broń w epoce rosyjsko-japońskiej Mikołaja II. Któregoś razu została jakoś złapana w policzek, nawet podczas międzynarodowej bitwy w Hiszpanii. W rezultacie pozostała głęboka blizna, która na długi czas psuła jej wygląd. Do tego aresztowanie i wysłanie pułkownika do obozu koncentracyjnego. To prawda, że to na Syberii, w miejscu wyrębu, została przedstawiona jednemu bardzo potężnemu czarownikowi, który za pomocą nacierania i wzywania duchów zdołał uleczyć tę ranę i kilka innych, jakby nigdy nie istniała. Blizny otrzymane podczas bitew z Japończykami, Niemcami, Białymi Czechami, oddziałami Kołczaka, Denikina, Wrangla. I wiele ją nauczyła, więc Stalingradowa wydawała się należeć do wybranego rodzaju ludzi.

Dostała możliwość wyjścia przed terminem, korzystając z kobiecych wdzięków, dlatego mimo ciężkiego zarzutu objęto ją amnestią. Nie chodzi tu oczywiście o to, żeby przekonać mężczyznę, ale o to, żeby organizator imprezy się o tym nie dowiedział. A jest tak wielu informatorów wszelkiej maści, że informator narzuca informatora na informatora i jeszcze raz na informatora. Więc nie osiągniesz dużej prędkości, jeśli cenisz swoją karierę.

Oznacza to, że Japonia ma dużą przewagę w piechocie, lotnictwie, a nawet czołgach. Cóż, w czołgach z naszej strony rekompensuje to przewaga jakościowa, ale reszta jest znacznie gorsza. Chociaż, jeśli weźmiemy pod uwagę broń strzelecką, Japonia również pozostaje nieco w tyle pod względem liczby karabinów maszynowych; ma głównie strzelby. Jednak dywizje Dalekiego Wschodu są również słabo wyposażone w pistolety maszynowe. Nie ma wystarczającej liczby maszyn dla wszystkich. A więc... Piechota nie ma przewagi jakościowej, a nawet gorzej, na front sowiecki przenoszono wszystkich najlepszych oficerów, tutaj z reguły nie strzelano do najgorszych żołnierzy, posiadających minimum trening wojskowy. Oznacza to, że wojna rozpoczyna się w skrajnie niekorzystnej sytuacji dla ZSRR. I wiele nowo utworzonych rezerw zostanie wysłanych na wschód...

Stalingradowa nagle wpadła w ogień. Zbombardowany szpital miejski płonął. Obraz jest naprawdę apokaliptyczny: kobiety, dzieci i starcy płoną żywcem. Tutaj niemowlę wpadło prosto w ogień, a dookoła rozległ się straszny ryk i jęki.

Stalingradowa poczuła w głowie trąby archaniołów i rzuciła się w płomienie. Języki ognia lizały nagie dłonie i otwartą twarz dziewczyny, lecz pilot poruszał się tak szybko, że udało jej się podnieść dziecko, wyrywając je z objęć zagłady.

Dziewczynka wyskoczyła, czując jedynie lekkie swędzenie na skórze, i spojrzała na dziecko. Niestety, było już za późno, chłopiec udusił się, wciągając płomienie do płuc, a na jego okrągłej twarzy pojawiły się oparzenia. Takie poszarpane pęcherze na skórze są delikatniejsze niż pąki stokrotek. Stalingradowa krzyknęła:

- To ludzki chaos!

Uderzyła butem w stertę śmieci, po czym pospieszyła na pomoc komu jeszcze udało się uratować. Przypominało to kobrę tańczącą między palnikami gazowymi, dziewczyna wiła się i tańczyła bardzo fantazyjnie. Spaliła się, stopiły jej się buty, tunika zwęglona, ale nadal uparcie walczyła o każdą łzę dziecka, o każde uderzenie małego serduszka, o każde kruche, ale jakże potrzebne życie ojczyźnie! Buty się rozpadły i teraz dziewczyna tańczyła wśród wichrów płomieni swoimi bosymi, czarującymi stopami. Była męczennicą, ale nie tylko zakonnicą torturującą się postami i biczami, na czym nie skorzystają ani Bogu, ani ludziom, męczennicą-wojowniczką ratującą konkretne życia. Nogi wojowniczej dziewczyny były pokryte warstwą małych pęcherzy, ale w bólu poruszała się jeszcze szybciej i dokładniej.

Kapitan służby medycznej wyjął z torby duże buty i krzyknął do niej:

- Weź je, załóż je szybko! Ty, tańcząc w płomieniach, zostaniesz kaleką.

Wojownik w stopniu majora natychmiast odpowiedział:

- Lepiej zostać kaleką fizycznie, niż być dziwadłem moralnym! Ani sekundy dla siebie, wszystko dla frontu, wszystko dla zwycięstwa!

Kapitan medyczny odpowiedział:

- To prawdziwy radziecki człowiek!

Stalingradowa, depcząc płomienie, przeklęła:

- Ile jesteś wart, ratuj ludzi!

Kapitan westchnął:

- Mam protezy zamiast nóg!

Stalingradowa, wyciągając inną dziewczynę z na wpół poparzoną twarzą i nieprzytomną, krzyknęła ze złością:

- Jak okrutny jest Bóg!

Kapitan wzruszył ramionami:

- To nie jest wina Boga, ale ludzi!

Stalingradowa sprzeciwiła się bardzo rozsądnie i pewnie:

- To to samo, co powiedzieć: to nie rodzice są winni, ale dzieci!

Kapitan chciał coś odpowiedzieć, ale kłęby dymu weszły mu do gardła i gwałtownie zakaszlał.

Bombardowania ucichły, ale ostrzał trwał nadal. Działa okrętu mają przyzwoity zapas pocisków, chociaż ogień był teraz skierowany bardziej na rozbrojone radzieckie okręty. Yamamoto rozumiał, że dominacja na morzu na długi czas przekaże inicjatywę Japonii w tej wojnie. Ale budowa statków jest procesem kosztownym i czasochłonnym, chociaż na przykład łodzie podwodne są być może łatwiejsze w produkcji. To oczywiście również należy wziąć pod uwagę, ale ważne jest, aby rozbić konstrukcję. Admirał Yamamoto, najpotężniejszy człowiek w Japonii po cesarzu Hirohito, czuł się jak bóg. Prawdziwy bóg, więc religia Krainy Wschodzącego Słońca nauczała, że najlepszą drogą do deifikacji jest waleczność militarna! A teraz wielki dowódca mógł dowolnie dręczyć i zniekształcać otaczającą go przestrzeń. Nad Władywostokiem na przestrzeni wielu kilometrów unoszą się gęste, czarne kłęby dymu, płoną magazyny ropy i paliw. Płoną setki, tysiące ludzi, do cholery, jak można po tym nie czuć się jak bóg, mszcząc się na Rosjanach za wieki upokorzenia, wielkiego narodu zmuszonego do tłoczenia się na sznurze wysp tak małych w porównaniu z ogromem Rosji . Teraz rosyjska flota tonie i w przeciwieństwie do portu w Peru nie pozostawi po sobie więcej niż jednego statku.

Yamamoto zaproponował podczas bitwy pod Khalkhin Gol zadanie podobnego ciosu Władywostokowi, dla czego sporządzono szczegółowy plan. Ale Hitler nieoczekiwanie zawarł pokój ze Stalinem. Ogólnie rzecz biorąc, idiota Hitler rozpoczął masakrę Żydów i tym samym zwrócił się przeciwko sobie zarówno Polska, jak i kraje zachodnie. I dlaczego tego potrzebował? Chciałeś zdobyć żydowski majątek? Ale lepiej było najpierw zostać potęgą światową, pokonując ZSRR, a może potem inne kraje. Zachód łatwiej pokonać, bo jego mentalność w znacznie mniejszym stopniu charakteryzuje się fanatyzmem i skłonnością do poświęceń. Czy jest chociaż jeden znany przypadek taranowania amerykańskich pilotów? To prawda, było kilka kolizji, ale najprawdopodobniej był to wypadek. Rosjanie są fanatyczni, co jest dziwne, ponieważ wiara prawosławna nie aprobuje samobójstwa i wcale nie wierzy, że wyczyny zbrojne mogą zdobyć drogę do nieba. Ogólnie rzecz biorąc, nauczanie Chrystusa jest wyjątkowo głupie i niepraktyczne. Yamamoto czytał Biblię i był zdumiony głupotą ludzi, biorąc pod uwagę takiego pacyfistę jak Bóg. Uczy na przykład: jeśli uderzą cię w prawy policzek, nadstaw lewy, proszą o jedną koszulę, daj dwie, kochaj swojego wroga! Tylko osoba chora psychicznie może uważać Chrystusa za Boga. Taka religia jest dobra tylko dla niewolników, przymusowych wasali. I cała Europa i połowa świata musiała w to uwierzyć. To prawda, że nauczanie Jezusa, mimo że odrzuca zasadę Starego Testamentu "oko za oko" i uczy kochać nieprzyjaciół, nie przeszkodziło Brytyjczykom w podbiciu jednej trzeciej całej planety, tworząc najbardziej rozległe imperium w całej historii ludzkości. I to pomimo całej religijności Wielkiej Brytanii, gdzie Bóg jest nawet wspomniany w hymnie narodowym. To dziwne, że amerykańscy prezydenci przysięgają na Biblię, a mimo to bombardują japońskie miasta bombami napalmowymi, paląc żywcem tysiące kobiet i dzieci. Co więcej, zabili ludność cywilną nie przez przypadek, ale celowo; była to taktyka terroryzowania ludności cywilnej: osłabianie zasobów ludzkich i gospodarczych. Ale Japończycy nie zbombardowali jeszcze terytorium USA. Ale tak się stanie! Przypisują także samurajom szczególne okrucieństwo. On Yamamoto, gdyby chciał, mógłby przedrzeć się bombowcami do miast USA, zwłaszcza po klęsce floty Jankesów w pobliżu portu w Peru. Tak, Europejczycy to moralni dranie. Mają wypaczone zrozumienie, wiarę, nauczanie i niespełnianie! Nie tak w Japonii! To, czego uczymy, jest tym, co robimy. Nie ma czegoś takiego, że Bóg mówi "nadstaw drugi policzek", a jednocześnie Jego słudzy celowo zabijają małe dzieci. Ogólnie rzecz biorąc, wiara w to, że Bóg jest jeden i Wszechmogący, nie może być prawdziwa. Gdyby był sam, z pewnością zadbałby o to, aby ludzie czcili go właściwie, w wierze i prawdzie, oraz mieli jedną naukę. I tak każdy modli się jak chce, o co chce. A świat jest zbyt brzydki i zły, aby mógł go stworzyć jeden Wszechmogący Bóg. W końcu każdy odpowiedzialny władca dąży przede wszystkim do porządku i sprawiedliwości. Chce, żeby na pierwszym miejscu był silny, mądry, szlachetny, uczciwy, a reszta albo się poprawiła, dorastała fizycznie i duchowo, albo... Gdyby jednak Bóg był Wszechmogący i Stwórca wszechświata, to by nie powodować deformacje fizyczne i psychiczne. W końcu dlaczego cesarz jest czasami zmuszony znosić słabości ludzi jako coś oczywistego? Ponieważ nie ma innego wyjścia, nie jest w stanie w mgnieniu oka zamienić brzydkich ludzi w przystojnych mężczyzn, a tchórzy w odważnych. Ale gdybym mógł, zrobiłbym to natychmiast!

Niestety, musimy zaakceptować to, co jest i zająć się tym, co ludzkie, które otrzymaliśmy jako dane. Ale od kogo to otrzymałem, to już inna kwestia. A sam cesarz ma słabości: jest tylko człowiekiem - starzeje się, choruje, zniedołężniaje. Dziwne, ale boski cesarz często żyje mniej niż zwykły sługa i dzierży broń gorszą niż większość generałów i wielu żołnierzy. Cóż, co w tym jest od Boga Wszechmogącego. Ale białe nie są lepsze! W całej historii Europy nie było bardziej strasznego i skutecznego zdobywcy niż Hitler. Jest prawdziwym symbolem waleczności militarnej białych ludzi! A jednak największy dowódca wszechczasów i narodów nie mógł nawet ukończyć szkoły średniej ani uzyskać wykształcenia średniego, które jest obowiązkowe w Japonii!

Ponadto Hitler nie został przyjęty do wojska ze względów zdrowotnych. Co ciekawe, ten wyznawca kultu siły, lew wojny, okazał się tak słaby fizycznie, że nawet w Niemczech, gdzie przy każdym filarze stoi wojskowy, nie został powołany do szeregowca. Tak, jak bardzo Europa uległa degradacji.

Jednak Stalin, kolejny z najwybitniejszych polityków naszych czasów, również nie miał wykształcenia średniego, był geniuszem. A co ciekawe, również ze względów zdrowotnych nie został powołany do wojska. Ciekawy zbieg okoliczności, dwóch złośliwych wrogów nie miało średniego wykształcenia, nie zostało powołanych do służby wojskowej ze względów zdrowotnych, miało ojców pijaków, a ojciec Hitlera też początkowo pracował jako szewc!

To taki zbieg okoliczności, dziwny, złowieszczy. Goering, prawa ręka Hitlera, taki nie jest. Pochodzi z rodziny arystokratycznej, przodkiem Góringa był zastępca faktycznego władcy Niemiec Bismarcka. Góring to biznesmen, oligarcha, arystokrata i pragmatysta. Widzą także możliwość zastąpienia opętanego Führera. Ameryka i Wielka Brytania także, choć w tajemnicy, chcą pozbyć się Rosji, niezależnie od reżimu rządzącego, ale chcą pozbyć się komunistów, którzy zaprzeczają samej koncepcji własności prywatnej do tego stopnia, że wręcz przymykają na to oczy. nadmierne wzmocnienie Niemiec.

Niemcy są jednak konkurentem geopolitycznym, ale konkurentem w ramach kapitalistycznych i arystokratycznych reguł gry, a Rosja bolszewicka jest absolutnie obca i wroga. Zaskakujące jest nawet to, że w 1941 roku sam Churchill zaoferował pomoc Stalinowi, pomimo całego jego antykomunizmu i tradycyjnej, angielskiej nienawiści do Rosji. Przecież Niemcy pod rządami Czerwonych to koń bojowy zaprzężony w radziecki rydwan, a ZSRR pod rządami Brownów to wieczna strefa partyzancka. Przecież fanatyczni bolszewicy nie pogodzą się i będą prowadzić przewlekłą wojnę partyzancką, która tak wyczerpie III Rzeszę, że wszelkie marzenia o dalszej ekspansji znikną jak tęcza po burzy! Rosja pod Niemcami jest lepsza niż Niemcy pod Rosją! Rozumiejąc to jasno, dlaczego USA i Wielka Brytania szukają wyjścia z wojny.

Yamamoto jest pragmatykiem, był w stanie wojny z USA i Wielką Brytanią. Ale te dwa imperia same sprowokowały Japonię, nakładając embargo na dostawy produktów naftowych. Przecież Kraina Wschodzącego Słońca nie ma własnych studni ani wielu innych surowców. Japończycy negocjowali, Amerykanie stawiali coraz bardziej upokarzające żądania.

Jednocześnie Jankesi, prowokując wojnę, wcale nie zadali sobie trudu doprowadzenia armii i marynarki wojennej do gotowości bojowej. Pokusa okazała się zbyt wielka, zwłaszcza że istniała nadzieja, że Moskwa upadnie, a Niemcy i ich sojusznicy przyjdą jej z pomocą. Do tego kalkulowano, że Stany Zjednoczone, będąc jeszcze krajem stosunkowo demokratycznym, w dużym stopniu zależnym od opinii publicznej, w przypadku przeciągania się wojny, nie będą chciały hojnie przelewać krwi na obcych wyspach. Rzeczywiście, dlaczego przeciętny obywatel amerykański miałby otrzymywać wraz z bliskimi cynkowe trumny, jeśli nie mówimy o ochronie terytorium samych Stanów Zjednoczonych, a także płacił dość duże podatki wojskowe! Może dlatego przegrała carska Rosja, mając więcej żołnierzy, ale naród rosyjski nie uważał Mandżurii za swoje terytorium i nie chciał płacić krwią i potem za abstrakcyjne interesy. Niestety, Hitler nie zajął Moskwy, częściowo ze względu na swoje nieprzygotowanie na srogą zimę, a częściowo z powodu charakterystycznego dla bolszewików fanatyzmu. Jednak nie tylko bolszewicy, Rosjanie to naród skłonny do poświęceń dla wielkich celów. W końcu pierwszy baran powietrzny przeprowadził Rosjanin Messer. Zaskakujące jest nawet to, że zrobił to nie ze względu na rajskie hurysy, ale ze względu na Ojczyznę. Choć... Messer jest po części głupcem, przecież jest mistrzem akrobacji, wynalazcą, projektantem i oczywiście, że żywy przyniósłby Ojczyźnie znacznie więcej pożytku. Może Jankesi nie mylą się tak bardzo, powtarzając zasadę: w bitwie najważniejsze jest przetrwanie! W końcu martwy człowiek nie może już zabijać!

Admirał Naumo zauważył:

- Zużyliśmy już ponad dwie trzecie amunicji. Pistolety bardzo się nagrzały, polewano je wiadrami wody!

Yamamoto zrobił krzyżyk w powietrzu i powiedział niskim, nieco ochrypłym głosem:

- Myślę, że działa wytrzymają ostatnią trzecią pocisków. Chociaż nie, znokautuj do dziewięćdziesięciu pięciu procent.

Admirał Naumo wzruszył ramionami i otarł pot z czoła:

- Czy warto dawać z siebie wszystko już pierwszego dnia?

Yamamoto zacisnął pięści:

- Koszty! Oczywiście, że warto! Zaskoczyliśmy Rosjan, jak to miało miejsce w 1904 r. i Niemców w 1941 r., ale Stalin surowo ukarze dowództwo i to się więcej nie powtórzy. Trzeba więc wykorzystać fakt, że ogon smoka zasnął. Właściwie rozumiem Stalina, wojna z Niemcami pochłonęła jego uwagę do tego stopnia, że przestał dbać o Daleki Wschód. A jego świta bez lidera boi się przejąć inicjatywę. Więc przegapili nasz cios. Swoją drogą, podobnie jak Amerykanie. Dla wszystkich było oczywiste, że czas się przygotować, zbierały się chmury, wkrótce uderzy grzmot, ale...

Naumo dotknął rękojeści miecza samurajskiego wiszącego u jego pasa, zwanego potocznie kataną:

- Rosjanie zawsze działają późno! Wojna nie będzie długa i dotrzemy do Uralu.

Yamamoto wzniósł oczy ku niebu:

- Niech bogowie nam w tym pomogą, ale nie sądzę! Szybko się uczą, Khalkhin Gol pokazał, że poziom rosyjski jest wyższy niż podczas wojny 1904-1905. Poza tym zdradzę ci jeden sekret. Nasz tajny agent we Władywostoku trochę pomógł, że dość potężna artyleria przybrzeżna nie miała pocisków, a samoloty nie były w stanie wystartować na czas. To jest tajna wojna.

Naumo był zaskoczony:

- Gdzie szukali SMERSZ i NKWD?

Yamamoto zachichotał, potrząsając palcami.

- Tutaj, na Dalekim Wschodzie, służy najgorszy personel Rosji, ci, którzy boją się zginąć na froncie radziecko-niemieckim, chętnie wybierają się do Władywostoku. Dlatego tutaj znacznie łatwiej jest znaleźć na szczycie zdrajcę lub głupca, a także osobę samolubną. A NKWD tak przyzwyczaiło się do odkrywania wyimaginowanych spisków, że nie zauważa już prawdziwych zdrajców. Więc praca jest całkiem możliwa. Nawiasem mówiąc, zauważ, że jeśli kilku generałów przeszło na stronę Niemców, mimo że ich rodzinom, krewnym i przyjaciołom grożono za to egzekucją, to całkiem możliwe jest przekupienie kogoś z góry. Lub używaj go w ciemności, co jest jeszcze lepsze. Wykonaliśmy więc mnóstwo pracy. Nas, Japończyków, cechuje na ogół dokładność w przemyśleniu operacji wojskowych i uwzględnianie wszystkich szczegółów.

Naumo potarł rękojeść swojej katany:

- Prawidłowy! Ale wstyd Khalkhina Gola wywołuje uczucie goryczy i skrajnej irytacji! Jak moglibyśmy...

Yamamoto pocieszył:

- Było tam więcej Mandżurów niż Japończyków i generalnie nie można cały czas wygrywać. Muszę zaznaczyć, że jednak po naszej stronie nie walczyły najlepsze jednostki, a Rosjanie mieli dużą przewagę w lotnictwie i czołgach.

Naumo do połowy wyciągnął katanę:

- To nas nie usprawiedliwia! Samuraj nigdy nie będzie polegał na tępym ostrzu, zmęczonym koniu, wielu wrogach lub słabej broni!

Yamamoto poprawił:

- Samuraj oczywiście nie, ale człowiek niestety tak! Ludzie popełniają błędy!

Yamamoto rozproszył się i krzyknął coś do telefonów, po czym mówił dalej:

- Samuraj nigdy się tak naprawdę nie ugnie! Płynie do taranowania i pod prąd.

Naumo skinął głową:

- Naprawdę! Ale walczyliśmy z USA i brytyjskim lwem.

Yamamoto postukał palcem w sterownię:

- Tak! To prawda, ale USA dostały w zęby, Wielka Brytania straciła kolonie, a Niemcy miały kłopoty. Chcieliśmy wyciągnąć jak najwięcej sił z zachodu Rosji, aby ułatwić Wehrmachtowi przejście do ofensywy. Strajk planowano na maj, kiedy drogi wyschną, ale Amerykanie mu przeszkodzili.

Naumo wyciągnął katanę i ciął nią w powietrze:

- Śmierć USA! Zawsze niepokoją Japonię.

Yamamoto uśmiechnął się przebiegle:

- Nie zawsze oczywiście, np. kiedy po raz pierwszy walczyliśmy z Rosją, Jankesi bardzo nam pomogli pożyczkami, a także dostawami broni. Ponad połowa naszej floty powstała za pieniądze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz w ich własnych stoczniach. Zatem Ameryka nie zawsze jest zła, ale nie w tym przypadku.

Naumo zapytał zaskoczony:

- I dlaczego?

Yamamoto raczył wyjaśnić:

- Stado bombowców dalekiego zasięgu przedarło się do Tokio i przypuściło podstępny atak na stolicę przy użyciu bomb napalmowych. Spłonęły setki drewnianych domów, a cesarz nakazał za wszelką cenę przenieść strefę kontrolną ze stolicy. A przede wszystkim zdobądź najbliższy japońskim szkieletom kompleks bojowy amerykańskich baz na archipelagu Midway. I udało nam się!

Nauma machnął mieczem w powietrzu:

- Nadal wygraliśmy!

Yamamoto przerwał:

- Wśród białych też są mądrzy ludzie! Nic dziwnego, że cesarz umieścił w swoim gabinecie popiersie Napoleona. Ale był inny Cezar, powiedział: trudniej jest utrzymać to, co się zdobyło, niż zdobyć. W tym przypadku dotyczy to przede wszystkim nas. Nauma ułożył mieczem ósemkę:

- Rozumiem rozumem, ale sercem!

Yamamoto wstał i poklepał kolegę po ramieniu:

- Nie denerwuj się, w tym przypadku wyjeżdżamy, żeby wrócić. Pokonamy ZSRR i ponownie ruszymy przeciwko USA i Brytyjczykom, ale tym razem razem z Niemcami i producentami makaronów.

Admirał Nauma niemal niezauważalnym ruchem schował katanę do pochwy i sepleniąc, szepnął:

- Przyszłość jest dobra, ale teraźniejszość jest lepsza! Słyszeliście, że wyczerpał się cały zapas bomb na lotniskowcach i...

Yamamoto rozkazał krótko:

- Wyjdź na pokład i rozejrzyj się, za pół godziny zawrócimy i wyruszymy do najbliższej bazy.

Nauma gwizdnął przez nos:

- Jestem posłuszny, dowódco!

Admirał wyskoczył, przytrzymując drzwi, żeby się nie zatrzasnęły. Zanim jego kroki zdążyły ucichnąć, z drzwi ze ściany wysunął się cień, przeszedł na palcach i zrzucił kołdrę.

Cóż, co jest czasem na interesy, ale noc na miłość.

Tymczasem Saszka Sokołowski nadal wspiął się na myśliwiec LAGG-5.

Chłopak chciał walki. Ruszył w stronę potężnego Conana. Dlatego to sen, bo zdarzają się niesamowite zbiegi okoliczności.

Conan zestrzelił już pięćset sześćdziesiąt samolotów amerykańskich i brytyjskich. I skrzyżował dziób z radzieckimi asami.

Nie podejrzewa jednak, jaka niespodzianka go czeka.

Sam Saszka Sokołowski jest przeciwko niemu.

Chłopak ma na sobie same kąpielówki, tak jest wygodniej i racjonalniej. Rusza do zaciętej walki.

Jego rywalka, Konan, również jest jasnowłosa i wygląda jak chłopiec w wieku około czternastu lat, tyle że bardzo przystojny i ma wydatne mięśnie.

Obaj chłopcy są Terminatorami.

Zaczęli do siebie strzelać z dużej odległości. A jednocześnie się wstydzą.

Odsuwają się od strzałów.

Saszka krzyczy:

- Za ojczyznę dla Stalina!

Conan odkrzykuje:

- Za Japonię, za cesarza!

Chociaż wcale nie jest samurajem, ale elfem. Oto chłopiec Conan, który rozbija radziecki samochód.

Sashka odpowiada symetrycznie - odcinając japońską.

Obaj zawodnicy zasługują na miano bohaterów.

Lecą razem lub rozpraszają się w różnych kierunkach, ale żaden z nich nie jest w stanie powalić drugiego.

Saszka krzyczy:

- Walcz, podły tchórzu!

Conan odpowiada:

- Jesteś tchórzem, który walczy!

Wracają do siebie. Prawie taranują się nawzajem, ale znowu rozpraszają się w różnych kierunkach. Nie, nikt nie może nikogo uderzyć. Niestety, nie udaje im się to.

I znowu się rozproszyli.

Saszka warknął:

- Za Świętą Ruś!

Conan ryknął:

- Nie, Japonia jest bardziej święta!

Saszka zagwizdał i odpowiedział:

- Ale ty nie jesteś Japończykiem! I nawet nie jest to osoba!

Conan warknął przez obnażone zęby:

- A kim jestem?

Saszka odpowiedział szczerze:

- Pochodzisz z rodziny lekkich elfów!

Conan zachichotał i odpowiedział, odcinając kolejny radziecki samolot:

- Stąd to wiesz!

Saszka zauważył, obnażając perłowe zęby:

- Wiem wiele rzeczy!

Następnie Conan zasugerował:

- Zróbmy to w ten sposób! Dla mnie osobiście ta wojna to bardziej gra i rozrywka, ty też jesteś dzieckiem XXI wieku! Czego potrzebujesz do II wojny światowej?

Sashka logicznie zauważył, uderzając w japoński samochód:

- Pochodzę z Rosji, a wcześniej Rosja była ZSRR. Można więc powiedzieć, że walczę o swoją Ojczyznę!

Conan zaśmiał się i zauważył:

- A Japończycy wymyślili mnie, elfa Conana, i narysowali go w anime. Dlatego walczę dla Japonii. To więc w pewnym sensie także moja ojczyzna!

Sashka ponownie wysłała do zbliżenia. Strzelali zza wszystkich karabinów maszynowych, ale nie mogli się trafić.

Skończyła im się amunicja.

Conan zasugerował:

- Zróbmy to! Ty i ja opuszczamy drugą wojnę światową! Jestem w swoim świecie, a ty jesteś w swoim... I pozwól, aby wydarzenia toczyły się własnym torem!

Saszka sprzeciwił się:

- Nie, to nie wystarczy! Japonia zaatakowała już ZSRR i stworzyła problemy. Albo sprawimy, że podczas II wojny światowej nigdy cię nie było. Albo zostanę tutaj, żeby walczyć!

Conan uśmiechnął się i odpowiedział:

- Czas ucieka dla nas obojga podczas II wojny światowej! I wracamy do naszych światów! Jeśli chodzi o zmianę, udało mi się więcej niż tobie, młody oficerze, bo jestem elfem! Tak, nie pozwolili ci od razu za stery samolotu!

Saszka warknął:

- Czy cię to obchodzi...

Zanim jednak miał czas, rozbłysnął błysk i oba samoloty, asy pilotów, zniknęły z powietrza.

Potem wojna rozpoczęła się bez dwóch wojowników z różnych światów. Jedna z kreskówek japońskiego anime, a druga chłopiec urodzony w XXI wieku, powróciły do swoich czasów.

Ale czyn już został dokonany i Japonia, pokonawszy USA na morzu, atakuje ZSRR od wschodu.

Stalin zmuszony jest przerzucić znaczne siły na Wschód i odkłada ofensywę pod Stalingradem. To prawda, że operacja Rżew-Sychowo nadal ma miejsce, ale z jeszcze mniejszym sukcesem niż w prawdziwej historii. Niemcom udaje się odeprzeć natarcie wojsk radzieckich, zadając im ciężkie zniszczenia.

To prawda, że w Afryce alianci przejęli inicjatywę. Ponieważ jednak nie było potrzeby ratować Paulusa z kieszeni, Rommel otrzymał więcej posiłków i przeprowadził bardzo skuteczny atak na Amerykanów w Algierii, pojmając ponad pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy i oficerów.

Ciężkie zniszczenia spowodowały nieporozumienia w amerykańskim dowództwie, a Roosevelt zamroził transfer wojsk do Afryki i ogólnie oświadczył, że dla Ameryki najważniejszy jest Ocean Spokojny.

Część amerykańskiego wojska i większość przemysłowców również nalegała, aby skupić się na Japonii.

Dzięki temu w Stanach Zjednoczonych zwolennicy izolacji mogli przeforsować projekt nieuczestniczenia Stanów Zjednoczonych w wojnie w Europie. Wehrmachtowi zaproponowano nawet rozejm.

Hitler, mając problemy z rezerwami, zgodził się na rozejm z Amerykanami.

Wielka Brytania również nie chciała walczyć bez Stanów Zjednoczonych i także zaproponowała rozejm na rok.

Fuhrer również się z tym zgodził. Zimą Niemcy byli w stanie utrzymać front. Dopiero pod Leningradem operacja "Iskra" zakończyła się sukcesem i udało się przedrzeć przez korytarz.

Niemcom udało się całkowicie zdobyć Stalingrad w grudniu, ale nie posunęli się dalej.

Pod koniec lutego Armia Czerwona przeprowadziła udany atak w pobliżu Woroneża i była w stanie poczynić znaczne postępy. Jednak Mainstein, dzięki kontratakowi w marcu, był w stanie okrążyć wojska radzieckie i przywrócić sytuację.

Czerwony poniósł ogromne straty. I na chwilę się uspokoiła.

Tymczasem Niemcy w lutym wypowiedzieli wojnę totalną. A alianci przestali bombardować i walczyć.

W III Rzeszy gwałtownie wzrosła produkcja broni, zwłaszcza czołgów.

Fritz planował wykorzystać Tygrysy, Pantery i Ferdynandy, aby zadecydować o wyniku wojny na swoją korzyść.

Ale to oczywiście nie wystarczyło. Główny cios zadali w rejonie Stalingradu, wzdłuż wybrzeża Wołgi, w kierunku Morza Kaspijskiego.

Plan zakładał odcięcie Kaukazu drogą lądową od reszty ZSRR. A następnie przenieś się do Baku wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego.

Jednocześnie Niemcy podejmowali wysiłki dyplomatyczne, aby wciągnąć Turcję w wojnę.

Złożyli już zasadniczą obietnicę uderzenia, jeśli Wehrmacht dotrze do Morza Kaspijskiego.

Japonia nadal była w stanie wojny. Udało jej się odciąć Władywostok i zdobyć Mongolię.

Samurajowie mają dużo piechoty i walczą fanatycznie. Czołgi są raczej słabe, ale za to lekkie, mobilne i tanie w produkcji. A co najważniejsze, z dobrą zwrotnością.

Krótko mówiąc, wróg ma wielką siłę. A Stalin nie wie, co robić.

Na razie cały zakład jest na trzydzieści cztery. Ale są słabsze od niemieckich samochodów, zwłaszcza Tygrysów. Czołg KV jest jeszcze gorszy i cięższy.

Działo 45 mm jest przestarzałe, a działo 76 mm nie jest wystarczająco mocne.

Lotnictwo w praktyce nie jest złe. Zwłaszcza Jak-9, chociaż jest dość słaby pod względem uzbrojenia.

Niemcy naturalnie polegali na Focke-Wulfie! Jednak samochód okazał się trudny w prowadzeniu. Chociaż bardzo mocny i szybki.

Zaczął pojawiać się ME-309, szybki samochód z siedmioma punktami ostrzału, ale jednocześnie niezbyt łatwy w prowadzeniu i ciężki. Oznacza to gorszą zwrotność.

Mniej więcej nowe rozwiązania, Yu-188 i Yu-288, które są dobrymi bombowcami, odniosły sukces.

I oczywiście zaczęły pojawiać się pierwsze samochody odrzutowe. Ale jeszcze nie masowo.

Niemcy rozpoczęli ofensywę dopiero 15 czerwca, przerzucając masy czołgów. I oczywiście oczekiwano ich od samego początku. Zbudowano potężną obronę.

Prawdziwa cytadela.

Ponadto Ił-2 przygotował dla Niemców dobrą niespodziankę w postaci małych bomb kumulacyjnych.

Ale to nie wystarczy... Niemcy i tak okazali się silniejsi. Mają coraz bardziej doświadczoną piechotę, lotnictwo i czołgi.

Bez frontu zachodniego faszyści są silniejsi w powietrzu. W czołgach mają niewielką przewagę liczebną, ale jakościową ze względu na ciężkie pojazdy.

W artylerii ZSRR ma nawet nieco więcej luf. Ale oczywiście pod względem kalibru wróg jest przed nami.

Pozostaje tylko liczyć na potężną obronę i niezłomność narodu radzieckiego.


NAPOLEON ODniósł ZWYCIĘSTWO POD WODĄ

Napoleon Wielki zaatakował Hamiltona kilka godzin wcześniej i udało mu się go pokonać, zanim zbliżył się Blucher. A potem pokonał Bluchera.

W tych warunkach Rosja pod wodzą Aleksandra I zdecydowała się nie walczyć z Napoleonem. Austriacy, którzy wydawali się z nim spokrewnieni, zaproponowali pokój na umiarkowanych warunkach.

Francja otrzymała z powrotem do swego składu dwa niewielkie obszary we Włoszech zamieszkane przez Francuzów oraz Holandię. Odebrano jej odszkodowanie i uznano władzę Napoleona Pierwszego.

Ustalono tymczasową równowagę. Francja była zbyt zmęczona wojnami i Napoleon przez jakiś czas siedział spokojnie. Chociaż zaczął przeprowadzać pewne reformy. Jednym z najważniejszych jest oficjalne wprowadzenie poligamii, z prawem do posiadania maksymalnie czterech partnerów.

Choć Kościół katolicki stawiał opór, autorytet papiestwa znacznie spadł. A protestanci wykazali się w tej kwestii elastycznością.

Sam Napoleon był niemal ateistą. I zdecydowanie oddzielił Kościół od państwa. Mówią, że świeckie prawa cię nie dotyczą.

Napoleon Wielki, po nieznacznym przywróceniu potęgi Francji, najechał Algierię i Maroko. Zaczął dodawać do swoich posiadłości kolonie w Afryce. Wkrótce jego wojska zdobyły Libię. Ale Egiptowi nie udało się zająć Wielkiej Brytanii, która sama nie miała co do tego planów.

Napoleon zdecydował, że lepiej nie rozpoczynać wojny na morzu, gdzie jest znacznie słabszy od wroga. Trzeba też przetrawić to, co zostało uchwycone w Afryce.

Francuzi postanowili ruszyć w kierunku Nigru i podbić ziemie na zachodzie i w środkowej Afryce.

Napoleonowi udało się nawiązać dobre stosunki z Rosją, zwłaszcza po dojściu do władzy Mikołaja I, z którym się zaprzyjaźnił, oraz z Austrią. Ponadto w 1829 r. Austria i Francja przystąpiły do wojny z Turcją po stronie Rosji. Co ogólnie okazało się mocnym posunięciem.

Türkiye został ostatecznie wydalony z Bałkanów. Bośnia i Hercegowina stała się częścią Austrii, Rosja otrzymała wschodnią część Rumunii, a zachodnia część stała się austriacka.

Bułgaria i Serbia formalnie uzyskały niepodległość, ale Bułgarzy zostali wasalami Rosji, a Serbowie Austrii. Francja przejęła kontrolę nad królestwami Sardynii i Neapolu. Ponadto Francuzi zdobyli Kretę z Grecji i część wysp. Sama Grecja na kontynencie formalnie uzyskała niepodległość, ale pod auspicjami Francji.

Turcja praktycznie zachowała w Europie jedynie Stambuł.

Rosja otrzymała także Zakaukazie, Batumi, Kars i Erzurum - prawie wszystkie ziemie zamieszkane przez Ormian i Kurdów. Północ Iraku została zajęta przez Rosję, a południe zostało zaanektowane przez Brytyjczyków.

Türkiye spadło do kategorii potęg drugorzędnych. Wręcz przeciwnie, Rosja okazała się silniejsza niż w prawdziwej historii. Napoleon zmarł w 1837 roku, pozostawiając Francji wielką i potężną potęgę z posiadłościami kolonialnymi w Afryce, Europie i części Azji.

Po czym do władzy doszedł jego syn Napoleon II. Wyższy, blondyn, odziedziczył po ojcu wielkie ambicje. I podjął próbę stworzenia koalicji przeciwko Wielkiej Brytanii.

Zgodziła się z tym Austria, a Rosja, ugrzęzła wówczas w wojnie na Kaukazie, odmówiła prowadzenia wojny koalicyjnej. Następnie w 1846 roku Austria i Francja rozpoczęły wojnę z Niemcami. Nie zjednoczyła się jeszcze pod Prusami. A siły były nierówne. Austria jest u szczytu swojej potęgi, Francja też... Ale Prusy nie są zbyt silne.

W wyniku wojny wszystkie ziemie niemieckie zostały zajęte i podzielone pomiędzy Francuzów i Austriaków. Następnie Napoleon II szybko zaanektował Danię. W 1851 roku Francuzi zajęli także Norwegię.

A w 1853 r. do koalicji ostatecznie dołączył Mikołaj I. Rosja, Austria i Francja zaatakowały to, co pozostało z Turcji i Wielkiej Brytanii.

Na lądzie sukces przyczynił się do koalicji. Na morzu sytuacja Brytyjczyków była nieco lepsza. Ale koalicja zdobyła cały Bliski Wschód, Egipt, Sudan. A potem Iran. A w 1857 roku Rosja, Francja i Austria ruszyły w kierunku Indii. I ją też udało się schwytać.

Wraz z postępem na południu trwał także podbój Afryki. A sama Wielka Brytania została uduszona blokadą kontynentalną. W tym samym czasie trzy imperia budowały floty.

Ich przewaga w sile bojowej i zasobach była coraz bardziej odczuwalna.

A w 1862 roku, w obliczu groźby lądowania Rosji, Francji i Austrii w samej metropolii, Brytyjczycy poprosili o pokój. Wielka Brytania musiała zgodzić się na szereg upokarzających warunków i zrezygnować ze swoich kolonii.

W 1864 roku zmarł Mikołaj I.... Jego tron odziedziczył Aleksander II. Ale ten król znów miał pecha. Już w kwietniu 1866 roku został zastrzelony przez szlachcica Karakazowa i długo oczekiwane wyzwolenie chłopów nie nastąpiło.

A nowy młody car Aleksander Trzeci był przeciwny wyzwoleniu chłopów. I kontynuował kurs konserwatywny. Rosja jednak przemieszczała się przez Azję i Chiny.

W Stanach Zjednoczonych wojna domowa przeciągała się. Zwłaszcza po zabójstwie Abrahama Lincolna. Wśród mieszkańców północy doszło do poważnych nieporozumień. Wojna trwała ponad dziesięć lat, a Stany Zjednoczone pozostały podzielone. Przedłużeniu wojny sprzyjała pomoc Napoleona II dla południowców i niechęć do posiadania silnych Stanów Zjednoczonych na granicy z francuską kolonią Kanady i wasalem Meksyku. Napoleon II rządził do 1879 roku, a jego panowanie okazało się dość długie: czterdzieści dwa lata i chwalebne. Francuzi całkowicie okupowali Afrykę, tylko Austria zagarnęła jej trochę, czerpała zyski z Syrii, Palestyny, Indochin, częściowo Indii, Iranu i tak dalej.

Zdobyli przyczółek w Kanadzie, Meksyku i zaczęli penetrować Amerykę Łacińską. W Hiszpanii i Portugalii zaczęli rządzić królowie francuscy. Wielka Brytania stała się krajem drugorzędnym.

To prawda, Rosja wzmocniła, a trochę Austria. Ale to nie jest straszne.

Na tron wstąpił Napoleon Trzeci, syn Napoleona Drugiego. Miał już trzydzieści osiem lat. Cesarz dość dojrzały, kontynuował politykę ojca, prowadząc wojny w Ameryce Łacińskiej oraz eksplorując Australię i Pacyfik.

Rosja w tym czasie podbiła i strawiła Chiny i Indie, dużo ziemi. W 1904 roku Rosjanie wylądowali w Japonii, podbijając wcześniej Koreę. Wojna z Japonią przeciągnęła się nieco i weszła w fazę partyzancką. Napoleon III podbił Amerykę Łacińską i prawie cały Czerwony Kontynent. Ale nie miał czasu na wjazd do Stanów Zjednoczonych i zmarł w 1909 roku.

Napoleon Czwarty - wszystkich najstarszych synów tradycyjnie nazywano Napoleonami - zdobył i zaatakował Stany Zjednoczone, aby dokończyć konsolidację ziemi. Stany Zjednoczone natomiast zostały podzielone na trzy części i pozostały stosunkowo zacofane. I zdobyły je liczne armie francuskie.

Rosja przez długi czas była w stanie wojny z partyzantami japońskimi, a w Chinach nieustannie wybuchały powstania.

W 1913 roku zmarł Aleksander Trzeci, a na tron wstąpił Mikołaj II. Nowy król kontynuował kurs ojca.

Po podboju Stanów Zjednoczonych Napoleon IV chciał więcej. Wielka Brytania nie jest jeszcze zbyt silna bez kolonii. Austria i Rosja to obok Francji dwie główne siły na świecie.

Co więcej, w obu imperiach istnieją monarchie absolutne, a w carskiej Rosji obowiązuje również poddaństwo!

Napoleon Czwarty myśli o tym... Jednak walka z dwoma potworami na raz jest zadaniem niemożliwym do wykonania. Albo zbyt skomplikowane. Musisz wybrać jedną osobę i pokonać ją razem.

Po śmierci cesarza Franciszka Józefa w 1916 r., który panował przez sześćdziesiąt osiem lat - jeden z najdłuższych na świecie - na tron wstąpił jego prabratanek Karol I. A potem rozpoczęły się konflikty w Austrii. Nie wszyscy uznali nowego następcę tronu, którego jedynym prapradziadkiem Franciszkiem II był cesarz.

I wybuchło kilka powstań i zamachów stanu.

Francja i Rosja wysłały wojska do Austrii. Wspólny strajk doprowadził do szybkiej klęski patchworkowego imperium i jego podziału. I wkrótce Szwecja została podzielona.

A Francja włączyła do swojego składu Hiszpanię i Portugalię.

Tak więc na świecie pozostały już tylko dwa kraje: Francja i Rosja, które podzieliły wszystkie terytoria...

Mikołaj II i Napoleon IV. To jest kombinacja. I dwóch monarchów stoi naprzeciw siebie... Ale wojna nigdy się nie zaczęła... Mikołaj II zmarł w 1936 roku. Jego następcą został Aleksiej II. A Napoleon Czwarty zmarł rok później, w 1937 roku. Jego następcą został nie najstarszy syn, który również zmarł, ale średni, Ludwik XIX.

Nowy król był młody i Aleksiej był młody. A w 1941 r. walczyli przez kilka miesięcy od maja do grudnia... Po czym zawarli pokój, na warunkach bez aneksji i odszkodowań.

To była już ostatnia wojna dwóch światowych imperiów. W 1943 roku Francuzi polecieli na Księżyc. A Rosjanie w 1945 r. Rozpoczęła się ekspansja kosmiczna.

A dwa imperia: rosyjskie i francuskie, dynastie Bonaparte i Romanowów współistniały pokojowo.

Ogólnie rzecz biorąc, życie rozwijało się dość spokojnie w innym systemie ziemskiego wszechświata.

Pod koniec XX wieku Rosjanom i Francuzom udało się odwiedzić prawie wszystkie planety Układu Słonecznego i rozwinąć przemysł kosmiczny.

Ogólnie rzecz biorąc, na Ziemi nie było już epidemii ani głodu. Wskaźniki urodzeń w obu imperiach były kontrolowane, a religie miały ograniczony zakres.

Kościół został oddzielony od państwa, modny stał się ateizm i nowe pogaństwo.

I wojny całkowicie zniknęły, ponieważ prawie nie było większych niepokojów.


JEŚLI RASPUTIN PRZEŻYŁ

Rasputin jakimś cudem, mimo trucizny i rany w brzuch, przeżył zamach. W wyniku długo planowanego okrążenia cara Mikołaja II do zamachu pałacowego nie doszło. Car pomyślnie przeszedł najtrudniejszy etap w historii Rosji. A pod koniec kwietnia, gdy tylko wyschły drogi, rozpoczęła się długo oczekiwana ofensywa na południu.

Skuteczności bojowej armii carskiej nie podważyły głupie dekrety Rządu Tymczasowego i pod dowództwem wybitnego dowódcy Brusiłowa odniosła ona duże sukcesy. Swoją drogą, w prawdziwej historii początkowo były wielkie sukcesy, ofensywa zakończyła się niepowodzeniem w wyniku sabotażu, zarówno ze strony bolszewików, jak i innych elementów niszczycielskich, w tym wielkiej burżuazji i ministrów Rządu Tymczasowego.

Ale nie ma sabotażu, armia jest nadal silna dzięki dyscyplinie carskich generałów. A morale Austriaków, a zwłaszcza jednostek słowiańskich spada.

Brusiłow zajął Lwów i posuwał się aż do oblężenia Przemyśla.

Dopiero poważne osłabienie frontu środkowego Niemcy w jakiś sposób zatrzymali rosyjską ofensywę.

Jednak wojska rosyjskie uderzyły także w Rumunii. Odnieśli tam ogromny sukces. Odbili nawet Bukareszt i Transylwanię.

Niemcy wycofali także wojska z innych obszarów, ratując Austriaków. Sytuację Niemiec pogorszyło przystąpienie Stanów Zjednoczonych do wojny w kwietniu 1917 r. Dlaczego Amerykanie nie mieliby się przyłączyć? Widać, że Niemcy już żeglują i miło jest znaleźć się w gronie zwycięzców.

Jesienią, gdy zaczął padać mokry śnieg, wojska rosyjskie w końcu zaczęły atakować jednostki niemieckie w centrum.

Słaba widoczność na mokrym śniegu utrudniała pracę niemieckim strzelcom maszynowym i artylerzystom. Poza tym w chłodne dni Krauci zawsze wyją gorzej niż Rosjanie, którzy są bardziej przyzwyczajeni do surowego klimatu.

Tak więc centralnym, zachodnim frontem dowodził bardziej zdecydowany i zdolny dowódca Korniłow, który odsunął na bok swojego niezbyt odważnego poprzednika.

Wojska rosyjskie przedarły się przez osłabioną niemiecką obronę i pomyślnie posunęły się naprzód, zdobywając dużą liczbę jeńców i trofeów.

Dopiero nad Wisłą, osłabiwszy swoje wojska na zachodzie, Niemcy byli w stanie zatrzymać natarcie wojsk rosyjskich. Armia carska wyzwoliła państwa bałtyckie i wkroczyła do Prus Wschodnich.

Duże sukcesy Rosjanie odnieśli także na południowym odcinku frontu z Turcją. Do końca roku wraz z Brytyjczykami i Francuzami prawie całkowicie zdobyli Azję Mniejszą i zbliżyli się do Stambułu.

W styczniu Stambuł znalazł się pod presją, głównie wojsk rosyjskich, a Imperium Osmańskie skapitulowało.

Nadszedł rok 1918. W Rosji wierzyli w szybkie zwycięstwo i kraj przetrwał pomimo wszystkich trudności militarnych. Alianci także nieco odepchnęli Niemców na Zachodzie i wierzyli w ich sukces.

Ameryka przenosiła coraz więcej dywizji. Austro-Węgry rozpadały się, a ich armia dezerterowała. Bułgaria wypowiedziała wojnę Niemcom i Austro-Węgrom, pozostawiając związek państw centralnych. I Türkiye został pokonany.

Oczywiście w Niemczech narodziły się nastroje, aby zakończyć tę wojnę tak szybko, jak to możliwe.

Ale nadal byli trochę niezdecydowani. Gdzie pójdziesz? Już w marcu Rosja, nie czekając na cieplejszą pogodę, uderzyła w już rozbite Austro-Węgry i przedarła się przez front. Niemcy nie wytrzymali ataku i uciekli. Zostali pokonani z dużymi zniszczeniami. Budapeszt upadł, a Cesarstwo Austriackie skapitulowało.

Po pewnym czasie w Niemczech doszło do zamachu stanu, a 9 maja 1918 roku Cesarstwo Niemieckie skapitulowało.

Tak zakończyła się I wojna światowa. Następnie odbyły się negocjacje w Wersalu i podpisanie nowego systemu pokojowego.

Imperium Osmańskie zniknęło z mapy. Zostało podzielone przez Rosję, Wielką Brytanię i Francję. Cesarstwo carskie odzyskało Konstantynopol i Azję Mniejszą wraz z Armenią. Wielka Brytania, Irak, Palestyna, posiadłości osmańskie w Arabii Saudyjskiej i Francja, Syria. Z mapy Europy zniknęły także Austro-Węgry. Rosja otrzymała Galicję, Bukowinę, Kraków wraz z ziemiami polskimi. Czechosłowacja stała się częścią Rosji, zachowując pewną autonomię, ale Mikołaj II został królem Czech i Słowacji. Kraków wszedł do Królestwa Polskiego, podobnie jak Poznań i część ziem niemieckich. W tym Gdańsk. Rosja otrzymała także region Kłajpedy. Znacząco powiększa swój majątek.

Na Zachodzie Niemcy zwróciły posiadłości francuskie i duńskie zdobyte pod rządami Bismarcka. Została także zmuszona zgodzić się na utworzenie strefy zdemilitaryzowanej w dorzeczu Renu. Niemcy zostały także zmuszone do zapłaty ogromnych odszkodowań zwycięskim krajom. Przede wszystkim Rosja i Francja jako najbardziej dotknięte przez Niemców.

Pojawiła się także Jugosławia, która uznała się za wasala Rosji, ale formalnie nie stała się jej częścią. Węgry zostały wycięte, a także uznały się za wasala Rosji. Austria formalnie pozostała niepodległa, ale zapłaciła reparacje. Rumunia zdobyła Transylwanię.

Wszyscy byli mniej więcej szczęśliwi, z wyjątkiem tych, którzy przegrali. Türkiye i Austro-Węgry zniknęły z mapy Europy i Azji. A Rosja zwiększyła zarówno populację, jak i terytorium. Rzeczywiście, Francja, Japonia, Wielka Brytania i tylko Stany Zjednoczone otrzymały tylko niewielką część reparacji. Posiadłości niemieckie na Pacyfiku zostały podzielone pomiędzy Japonię i Wielką Brytanię. W Afryce, głównie w Wielkiej Brytanii.

Kilka miesięcy później Rosja przystąpiła do wojny w Afganistanie po stronie Wielkiej Brytanii. Odniesiono szybkie zwycięstwo i po raz pierwszy czołg opracowany przez syna Mendelejewa został przetestowany w bitwie. Nowy samochód okazał się bardzo wydajny i miał dobre właściwości jezdne.

Na cześć następcy tronu otrzymała imię "Aleksej". A ten samochód wyglądał bardzo obiecująco.

Po podboju i podziale Afganistanu rozpoczął się okres pokoju. Chociaż minęło kilka małych wojen. Rosja i Wielka Brytania podzieliły Iran. A potem sojusznicy zakończyli podział Arabii Saudyjskiej.

Gospodarka rosyjska charakteryzowała się szybkim wzrostem wynoszącym około dziesięciu procent rocznie i w 1929 r. znalazła się na drugim miejscu. USA również szybko rosły, trochę mniej niż Francja, a nawet mniej niż Niemcy. Wielka Brytania zaś doświadczyła stagnacji, ledwo osiągając poziom przedwojenny.

Jednak gdy nadszedł Wielki Kryzys, sytuacja znów stała się trudniejsza, a bunt i niepokoje zaczęły narastać.

Mikołaj II umocnił swoją władzę wygrywając I wojnę światową. Car skrócił dzień pracy do dziesięciu i pół godziny, a w soboty i dni przedświąteczne do ośmiu godzin. Rosły płace w Rosji. Ceny pozostały stabilne, a rubel królewski był najsilniejszą walutą na Ziemi.

Ponadto car w 1925 r. wprowadził bezpłatną naukę w klasie siódmej. A w 1929 roku nauka w klasie siódmej stała się obowiązkowa. Bezpłatna opieka zdrowotna stała się również bardziej dostępna.

A zdobycie wyższego wykształcenia za darmo stało się znacznie łatwiejsze. Podniesiono także emerytury, które wypłacano nawet pracownikom i gospodyniom domowym oraz osobom niepełnosprawnym.

Ale Wielki Kryzys ponownie zaostrzył wszystkie problemy. I znowu przypomnieli sobie Dumę, którą car rozwiązał, ale nowych wyborów nigdy nie przeprowadzono. Co doprowadziło do odrodzenia absolutyzmu.

Król ponownie otrzymał prawo do stanowienia prawa i zaczął wykazywać zauważalną aktywność. Jednak bez Dumy Państwowej było jeszcze lepiej, Rada Państwa działała i przyjęto Kodeks cywilny Imperium Rosyjskiego.

Jednak nowa burżuazja chciała więcej demokracji i przynajmniej odrodzenia Dumy. W okresie kryzysu zarówno proletariat, jak i chłopstwo zaczęły się buntować.

We wszystkich wsiach klasa kułaków znacznie się wzmocniła. Właściciele ziemscy nadal jednak zachowywali własność gruntów. Wskaźniki urodzeń pozostały wysokie, a wskaźniki zgonów spadły, zwłaszcza dzięki poprawie opieki medycznej. Doprowadziło to do wzrostu liczby ludności i fragmentacji gruntów. To prawda, że część tego wzrostu zostało wchłonięte przez miasto. W okresie kryzysu bezrobocie gwałtownie wzrosło.

Jednak rządowi carskiemu energicznymi środkami udało się złagodzić skutki kryzysu. W 1931 r., kiedy Japonia najechała Chiny i próbowała stworzyć własny marionetkowy rząd w Mandżurii. Stanowiło to naruszenie wcześniejszych porozumień i stało się przyczyną przystąpienia Rosji do wojny.

Armia carska posiadała w tym czasie najnowocześniejsze i najpotężniejsze czołgi na świecie, najlepsze samoloty, w tym sześć bombowców motorowych. Tak więc w carskiej Rosji pojawiły się pierwsze na świecie masowo produkowane helikoptery, a najbardziej udane - działa bezodrzutowe.

Ponadto w carskiej Rosji wzrósł poziom generałów. Flotą dowodził genialny admirał Kołczak.

Podczas I wojny światowej armia carska reprodukowała wodnosamoloty i doprowadzała je do perfekcji. I aktywnie zmiażdżyła Japończyków na morzu.

Wojna od samego początku przebiegała niekorzystnie dla Japończyków. Za cara zbudowano kolejną magistralę Bajkał-Amur i zaopatrzenie armii rosyjskiej odbywało się bez problemów.

Przewyższając liczebnie Japończyków zarówno pod względem ilości, jak i jakości, feldmarszałkowie Denikin i Korniłow poprowadzili udaną ofensywę. Wśród młodych generałów wyróżniał się Wasilewski, który podczas I wojny światowej został pułkownikiem w wieku dwudziestu trzech lat. A w wieku dwudziestu pięciu lat jest już generałem.

Oczywiście byli inni dowódcy. Tuchaczewski również doświadczył szybkiego rozwoju kariery. Poszedłem do Budionnego. Seria zwycięstw i od samego początku armia carska przejęła inicjatywę, tworząc kotły i oblegając Port Arthur. Oblężenie nie trwało jednak długo, podczas szturmu ta nie do zdobycia cytadela upadła w ciągu dwóch tygodni. W ciągu zaledwie czterech miesięcy walk Chiny i cała Korea zostały wyzwolone.

Car Mikołaj II, wykorzystując fakt, że Stany Zjednoczone zostały osłabione przez Wielki Kryzys, a także Wielka Brytania nie mogła interweniować w wojnie, nakazał całkowite zajęcie Japonii i przyłączenie jej do Imperium Rosyjskiego.

Kołczak całkowicie pokonał samurajów na morzu, korzystając między innymi z najlepszych wodnosamolotów na świecie. Ponadto przybyła flota z Morza Bałtyckiego i Morza Śródziemnego.

A w marcu 1932 roku armia carska wylądowała w Japonii. Po trzech miesiącach zaciętych walk Kraina Wschodzącego Słońca została podbita i stała się prowincją rosyjską. Przeprowadziło referendum w sprawie przyłączenia się do Rosji. A Mikołaj II został japońskim Mikado i cesarzem. Rosja podbiła także posiadłości na Pacyfiku.

Hitler doszedł do władzy w Niemczech w styczniu 1933 r. I oczywiście jego przystąpienie mogłoby wywołać kataklizmy.

Führer natychmiast przysiągł wierność Mikołajowi II i ogłosił sojusz z Rosją.

Hitler podczas osobistego spotkania zaproponował podział kolonii francuskiej i angielskiej.

Mikołaj II zgodził się. Zawarto sojusz między Włochami, Niemcami i Rosją. Oczywiście przeciwko Wielkiej Brytanii i Francji. W 1937 Niemcy zaanektowały Austrię. W tym samym czasie po prawie czterdziestu trzech latach panowania zmarł Mikołaj II. Na tronie zasiadał jego młody wnuk, Aleksander IV. Spadkobierca Aleksiej zdołał się ożenić, mieć syna, a także zmarł na nieuleczalną chorobę. Wnuk miał zaledwie sześć lat, a władcą i regentem został brat króla, Michaił Romanow. Starszy, ale ogólnie doświadczony król. Nawiasem mówiąc, to on sprawował ogólne przywództwo nad zdobyciem Japonii i miał stopień wielkiego marszałka, jak generalissimus.

Regent Michaił Romanow kontynuował kurs w kierunku sojuszu z Niemcami i Włochami. A 15 maja 1940 roku III Rzesza zaatakowała Francję, Belgię i Holandię, a także Wielką Brytanię. Rosja zaatakowała także kolonie angielskie. A Włochy przeniosły się do Afryki.

Wojna rozwinęła się całkiem pomyślnie. W ciągu trzech miesięcy Rosjanie zajęli wszystkie posiadłości Wielkiej Brytanii i Francji w Azji. A potem wylądowali w Australii. Rosja poczyniła postępy także w Afryce.

Niemcy, po szybkim pokonaniu Francji i zajęciu Belgii i Holandii, przypuścili atak powietrzny na Wielką Brytanię. Nie było to zbyt udane, dopóki lotnictwo rosyjskie nie przystąpiło do wojny.

A Wielka Brytania stała się bardzo zła. I bombardowali wszystko, co się dało. Wojska rosyjskie szybko podbiły Australię. A Afrykę podbijano wolniej, nie tyle z powodu oporu wojsk brytyjskich i francuskich, ile z powodu dużych odległości i braku dróg.

Nie zdążyli zdobyć Wielkiej Brytanii w 1940 r., ale latem 1941 r. doszło do desantu powietrzno-desantowego i Brytyjczycy zostali ostatecznie pokonani.

Potem nastąpiła wojna ze Stanami Zjednoczonymi. Roosevelt nieostrożnie wdał się w bójkę i to późno. A carska Rosja chciała odzyskać Alaskę.

Ale nie tylko to... Zimą '41 - '42 wojska carskie przekroczyły lód do Stanów Zjednoczonych i rozpoczęły tam walkę.

Wojska rosyjskie mają przewagę zarówno pod względem ilości, jak i jakości wojsk.

Amerykanie przegrywali. A Niemcy wdarli się z Kanady i również odnieśli wielki sukces. Rok 1942 był ostatnim rokiem niepodległej Ameryki. Pod ciosami Rosji i Niemiec Stany Zjednoczone wytrzymały aż do 8 października, kiedy to po upadku Nowego Jorku i Waszyngtonu skapitulowały.

Tak zakończyła się II wojna światowa. Krótsza niż w prawdziwej historii, zwycięska dla Rosji i III Rzeszy. W czasie wojny Niemcy zajęli także Hiszpanię i Portugalię, anektując ich kolonie.

Na świecie nastąpiła zmiana. Rosja carska zaanektowała wszystkie kolonie Wielkiej Brytanii i Francji w Azji i na Pacyfiku, a także Australię. Alaska, większość Kanady i Stanów Zjednoczonych stały się rosyjskie, a tylko niewielka część została przekazana Niemcom. Większość Afryki stała się rosyjska. Ale Niemcy przejęli część kolonii francuskiej, belgijskiej, portugalskiej i hiszpańskiej.

Niemcy zajęli także Danię i Norwegię. A Szwecja została podzielona przez Rosję. Francja, Belgia, Holandia, Hiszpania, Portugalia weszły do specjalnego związku państw strefy znaczkowej. Naziści zajęli je wojskiem, choć zachowali formalne rządy marionetkowe. To samo dotyczy Danii i Norwegii oraz części Szwecji.

Rosja przejęła kontrolę nad Wielką Brytanią. Ponieważ car Aleksander IV był spokrewniony z królami angielskimi, został uznany za monarchę Wielkiej Brytanii.

Włochy zdobyły część posiadłości w Afryce i umocniły się w Etiopii.

Rosja carska jest niewątpliwie najpotężniejszym i najbardziej rozległym imperium na świecie. Ale Trzecia Rzesza jest silna. I nastąpiła chwilowa spokojna pauza. Musimy przetrawić nowe nabytki. Regent Michaił podjął nawet niebywały krok i pozwolił Rosjaninowi mieć cztery żony.

Nawet synod był zmuszony przyznać się do tego, aby przyspieszyć asymilację przedmieść.

I co za dobry pomysł! Aleksander Czwarty w młodości nawet dwukrotnie się ożenił, aby dać przykład swoim poddanym. Zatem sytuacja się ustabilizowała.

Michał zmarł w 1947 r., a władzę przejął car Aleksander. I jak dotąd mu się to udawało. Ale ziemia nie wystarczyła Hitlerowi, a opętany Führer marzył o dominacji nad światem.

A 20 kwietnia 1955 roku rozpoczęła się wielka wojna z carską Rosją. Trzecia Rzesza i Włochy, gdzie rządził już syn Mussoliniego juniora, zaatakowały imperium cara Aleksandra IV.

Rozpoczęła się trzecia wojna światowa. Argentyna, Brazylia, Wenezuela, Meksyk i szereg krajów Ameryki Łacińskiej również stanęły po stronie III Rzeszy. I wybuchła III wojna światowa...


BŁĄD ROKOSSOWSKIEGO

Wszechświat równoległy, świat ziemski. Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej istniała tylko jedna niewielka rozbieżność z prawdziwą historią. Rokossowskiemu udało się przekonać Stalina, aby wysłał 2 Armię Gwardii i inne rezerwy przeciwko Paulusowi w celu zniszczenia ich przed przybyciem Mainsteina. Argument, który odegrał decydującą rolę: "Jeśli zniszczymy Paulusa i wyzwolimy Stalingrad przed Nowym Rokiem, będzie to miało kolosalny skutek polityczny! W Stalingradzie będziemy obchodzić katolickie Boże Narodzenie!"

Stalin zgodził się, że pierwsi są politycy i nakazał zaatakować Paulusa i tymczasowo powstrzymać Mainsteina. Ale w wyniku tej spontanicznej decyzji wydarzyło się, co następuje. Jeszcze w grudniu oddziały Paulusa, w miarę gotowe do walki i opierając się na potężnych strukturach obronnych, stawiały zacięty opór i były w stanie utrzymać swoje pozycje. A 25 grudnia Mainstein przedarł się korytarzem do Stalingradu, nieco na południe.

I wybuchły zacięte walki. Hitler nakazał za wszelką cenę utrzymać przyczółek na Wołdze, Stalin za wszelką cenę nakazał odbić Stalingrad. Walki zaczęły wrzeć, jak podczas szturmu Niemców na Stalingrad, ale teraz jest dokładnie odwrotnie.

Wojska radzieckie ruszyły naprzód, a Niemcy desperacko stawiali opór.

Przez trzy i pół miesiąca trwały najbardziej zacięte walki. Do bitwy wkraczało coraz więcej rezerw. Ostatecznie pod koniec marca Niemcy zostali wypędzeni ze Stalingradu, zmuszając ich do wycofania się nad Don. Straty wojsk radzieckich były jednak zbyt duże i nastąpiła długa przerwa operacyjna w ofensywie.

Niemcy także wzmocnili swoją armię całkowitą mobilizacją, przenieśli ciężkie czołgi Tygrys i Pantera i polizali rany. Ale stosunek strat w bitwach okazał się dla Krautów korzystniejszy niż w prawdziwej historii. Ponieważ hitlerowcy nie wpadli do kotłów i walczyli w korzystniejszych warunkach obronnych. A to pomogło im utrzymać linię frontu na korzystniejszych dla siebie liniach.

Tak, alianci nie działali w Afryce tak zdecydowanie. Brak katastrofy dla Niemców na wschodzie spowodował niepewność i niezgodę w ich szeregach. Amerykanie w obawie przed ciężkimi stratami zachowywali się biernie, a części Brytyjczyków zabrakło sił.

Dlatego naziści nadal utrzymywali przyczółek w Tunezji i nie mogli martwić się o Włochy.

A 6 lipca rozpoczęła się nowa ofensywa nazistowska pod Stalingradem. Tym razem jednak Fritz okazali się sprytniejsi i nie odważyli się zaatakować, jak oczekiwało sowieckie dowództwo, na samo miasto, lecz przesunęli swoje pancerne szpony na południe. I udało mu się przedrzeć przez linię obrony.

Posuwając się naprzód, Mainstein dotarł do Wołgi sto kilometrów na południe od Stalingradu, a następnie skręcił na południe. Okazało się to śmiałym i nieoczekiwanym manewrem. Ponadto w bitwach ofensywnych Tygrys pokazał swoją potężną siłę jako czołg przełomowy z silną ochroną po bokach i rufie.

Dowództwo radzieckie z opóźnieniem próbowało odpowiedzieć kontratakiem wzdłuż silnie ufortyfikowanego pasa. Rozpoczęły się bitwy pancerne, podczas których Pantera po raz pierwszy pokazała swoją siłę w obronie i zasadzkach. Niemcy umiejętnie parowali kontrataki wojsk radzieckich swoimi najnowszymi czołgami. Ferdynand też okazał się niezły.

Jednak przewaga liczebna nadal pozostaje po stronie ZSRR. Niemcy nie byli w stanie posunąć się daleko i zostali zmuszeni do zatrzymania się. Wydawało się, że sytuacja na Wołdze została zamrożona. Ale w Czeczenii wybuchło powstanie antyradzieckie. A miasto Grozny zostało zdobyte w wyniku podwójnego uderzenia, wraz z upadkiem Bramy Tereckiej na Kaukazie. Sytuacja bardzo się pogorszyła. Türkiye poruszył się. Jeden z generałów osmańskich okazał się niemieckim agentem. Po prostu rozkazał swojemu korpusowi bez pozwolenia zaatakować wojska radzieckie, konfrontując w ten sposób kierownictwo z faktem wciągnięcia w wojnę. Churchill i Roosevelt milczeli, a trzydzieści dywizji tureckich, liczących około miliona żołnierzy, przeszło do ofensywy.

To zdradzieckie dźgnięcie w plecy, a jednocześnie ściskanie tętnicy zasilającej wzdłuż Wołgi, znacznie pogorszyło sytuację.

Mainstein, odpierając próby odepchnięcia go od Wołgi przez wojska radzieckie, próbował przeprowadzić ofensywę. Następnie dowództwo radzieckie rzuciło do bitwy część Frontu Stepowego. Niemcy zostali zatrzymani, osiemdziesiąt dywizji radzieckich przeciwko pięćdziesięciu dywizjom niemieckim. Udało im się jednak jedynie spowolnić natarcie, ale nie udało im się pokonać wroga. Podczas gdy na Kaukazie sytuacja się pogorszyła. Turcy otoczyli Erewan i prawie całkowicie zdobyli Batumi. Na Zakaukaziu jest bardzo niewiele rezerw radzieckich; piętnaście dywizji niemieckich po zdobyciu Groznego kontynuowało marsz w kierunku południowym, zbliżając się do Tbilisi i zaczynając je otaczać.

Nieoczekiwanie Stalin nakazał rozpoczęcie ofensywy w centrum, trzeciej operacji Rżew-Sychow. Ale Niemcy byli na to gotowi i nie przydzielono wystarczających sił, aby przeprowadzić tak zdecydowaną ofensywę. Sytuację pogorszyło przystąpienie Japonii do wojny. To prawda, że samurajowie nie zaatakowali samego ZSRR, ale przypuścili atak na Mongolię. Ale dowództwo radzieckie w odpowiedzi oczywiście przeniosło wojska i rozpoczęło bitwę z Japończykami. Sześćsettysięczna pięść armii japońskiej wycelowała w cios, a dwadzieścia pięć kolejnych dywizji trzeba było pilnie przenieść na Daleki Wschód, osłabiając ich siły przeciwstawiające się Krautom.

Szczęśliwym trafem alianci zastosowali podejście wyczekiwania i nawet zmniejszyli intensywność bombardowań kontynentu europejskiego i niemieckich miast. A przyczółek w Tunezji nadal nie został zaatakowany. Ogólnie rzecz biorąc, sojusznikom nie spieszyło się z wyciąganiem kasztanów z ognia. I praktycznie sabotował wojnę. A Niemcy i ich satelity stopniowo wygrywali na Kaukazie.

Następnie Stalin postanowił postępować jak Solon i zaproponował Hitlerowi rozejm. Poza tym warunki są bardzo korzystne dla Niemców. Wszyscy jeńcy wojenni są im wydawani za darmo, a Rosjanie są zabierani z powrotem za pokaźny okup. Ponadto ZSRR zobowiązał się do bezpłatnego dostarczania III Rzeszy ropy i produktów naftowych oraz szeregu kategorii surowców w okresie zawieszenia broni.

Mózg poraskinuv Hitlera postanowił przyjąć propozycję Stalina. Rozejm obowiązywał przez rok z możliwością przedłużenia. 1 września 1943 roku ustała wojna na wschodzie. I walka została wznowiona z nową energią. Tylko tym razem na Zachodzie. Przede wszystkim na morzu. Tunezja stała się gorącym punktem i odskocznią dla nazistowskiej inwazji.

25 listopada 1943 roku przeważające siły niemieckie pod dowództwem Mainsteina rozpoczęły atak na Gibraltar. Franco otrzymał ultimatum, aby przepuścić nazistów lub grozić im obaleniem. Przez trzy dni i trzy noce trwał zaciekły szturm. Niemcy po raz pierwszy zastosowali w nim nowy produkt: Sturmtigera uzbrojonego w wyrzutnię rakiet. Ta maszyna po prostu rozerwała brytyjskie pozycje na kawałki i wykładniczo eksterminowała wroga.

Gibraltar był kluczem do kontroli nad Morzem Śródziemnym i obie strony to rozumiały. Niestety Niemcy mieli więcej możliwości koncentracji sił. I twierdza upadła.

Nasiliły się działania bojowe także na morzu. Produkcja okrętów podwodnych w III Rzeszy przekraczała czterdzieści jednostek miesięcznie i nadal rosła. Straty aliantów na morzu piętrzą się. A w Afryce wybuchła prawdziwa wojna. Niemieckie "Pantery" i "Tygrysy" pokazały swoją wyższość nad wrogiem. Ofensywa niemiecka, składająca się z grupy trzydziestu dywizji, rozpoczęła się od inwazji z Maroka, a dwudziestu pięciu dywizji od ataku na Algierię...

Nowy Rok 1944 zastał wszystkich, gdy walki toczyły się pełną parą...

Pod koniec stycznia 1944 r. w Algierii utworzył się duży kocioł wojsk amerykańskich i brytyjskich. I siły te po prostu poddały się po stosunkowo słabym oporze. Następnie Niemcy wraz z Włochami najechali Libię. Przyjechały nowe afrykańskie huśtawki. Grupa Rommla ruszyła w kierunku Egiptu, a Mainsteina w stronę pętli Nigru.

Niemcy weszli do służby Panther-2, z mocniejszym pancerzem i armatą, a także silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych. A Amerykanie zaczęli używać czołgu Sherman M 4. Stalin z kolei przezbroił swoje czołgi T-34-85 i IS-2. Inny niemiecki czołg, Tiger 2, od chwili wejścia do masowej produkcji okazał się przestarzały. Mając takie samo uzbrojenie jak Panther-2 i będąc o dwadzieścia jeden ton cięższy, niemiecki mastodont Tiger-2 tylko nieznacznie przewyższał swojego młodszego kolegę w opancerzeniu, znacznie gorszy zarówno pod względem właściwości jezdnych, jak i niezawodności technicznej.

Ale najnowszy myśliwiec odrzutowy ME-262 nie miał sobie równych, ani pod względem uzbrojenia, ani szybkości. Zatem jego przewaga jakościowa musiała rekompensować przewagę ilościową aliantów. Ogólnie rzecz biorąc, duża liczba samolotów wśród żołnierzy koalicji zachodniej nie mogła zapewnić zdecydowanej przewagi na polu bitwy. Niemieckie asy przewyższały umiejętnościami swoich zachodnich kolegów, co miało wpływ na statystyki bitew powietrznych. A artyleria przeciwlotnicza nazistów była doskonała. Dodatkowo sojuszników zawiodło niezdecydowanie ich dowództwa, które wprowadzało siły do bitwy częściami, przez co ponieśli wiele strat. Stacjonowanie w Afryce było niewygodne.

W połowie marca Rommel zdobył Libię i dotarł do El Aman. Tutaj Brytyjczycy mieli potężny wał obronny. A Montgomery dowodził bardzo skutecznie, zwłaszcza gdy otrzymywał posiłki. Ale Niemcy nie są tak przebaczeni. Po dostarczeniu pod koniec kwietnia dodatkowej amunicji i paliwa Niemcy podjęli okrężny manewr przez pustynię i dotarli do górnego biegu Nilu, omijając brytyjską obronę. W maju upadła Aleksandria, a Niemcy dotarli do Kanału Sueskiego. Türkiye przeprowadził inwazję na Syrię i Palestynę.

Czerwiec był punktem zwrotnym w walce o Bliski Wschód. W jej skład wchodziło ponad siedemdziesiąt dywizji niemieckich i dwadzieścia tureckich. Brytyjczycy i Amerykanie zostali pokonani. A w lipcu Arabia Saudyjska znalazła się pod kontrolą III Rzeszy, a wojska faszystowskie wkroczyły do Iranu, gdzie się przemieszczały, napotykając jedynie ogniskowy opór ze strony wojsk brytyjskich. W sierpniu Niemcy, po prawie przebyciu ponad tysiąca kilometrów, wkroczyli do Indii. We wrześniu prawie całe Indie były okupowane. Miejscowa ludność witała Wehrmacht jako wyzwolicieli. Japonia w końcu znalazła granicę lądową ze swoim bardzo silnym sojusznikiem.

Nadszedł 1 października. Rok ogłoszenia rozejmu z ZSRR. Niemcy zjednoczeni z Japończykami, zajęli ziemie od Maroka po Birmę, w tym Indie, dotarli do równika, zajmując większość Afryki. W ten sposób III Rzesza rozszerzyła się, ale z drugiej strony rozproszyła swoje wojska po kontynentach.

W tym czasie Stalin przeszkolił i utworzył około trzystu dywizji, w tym dywizji czołgów. Całkowita liczebność armii radzieckiej wzrosła do jedenastu milionów, z czego osiem można było wykorzystać na froncie sowiecko-niemieckim. Ale Wehrmacht również się wzmocnił, choć ostro poszukiwał obcych podziałów w swoim składzie. Ponadto wzrosła moc samolotów odrzutowych. ME-262 był już produkowany w tysiącach trzydziestu do czterdziestu samolotów dziennie i był niewątpliwie najlepszym myśliwcem II wojny światowej. Dwa silniki rozpędzały się do prędkości 900 kilometrów na godzinę, cztery działa kal. 30 mm i rakiety czyniły z samochodu bardzo poważnego przeciwnika dla każdego samolotu.

"Panther"-2 okazał się nie mieć sobie równych pod względem ogólnych właściwości, znacznie przewyższając uzbrojeniem i opancerzeniem "Shermana" M 4 i T-34-85. To prawda, że \u200b\u200bważył 47 ton, ale silnik o mocy 900 koni mechanicznych z nawiązką to zrekompensował. Co więcej, Panther-2 był lepszy od IS-2 pod względem przebijania pancerza i pancerza przedniego, nie wspominając o osiągach jezdnych.

To oczywiście niepokoiło Stalina. Ale Trzecia Rzesza jest wciąż w fazie formowania.

Tworzą się nowe podziały zagraniczne i kolonialne. Zbliża się rozwój czołgów serii E, z jeszcze mocniejszymi silnikami, grubszym pancerzem i mocniejszą bronią. I tworzą nowe modele samolotów. Naziści mają już w produkcji seryjnej bombowiec odrzutowy Arado i pojawił się HE-162. A przewaga Wehrmachtu wzrośnie.

Dlatego Stalin miał o czym myśleć: zaakceptować lub nie przyjąć propozycji Hitlera przedłużenia rozejmu o kolejny rok. Z jednej strony nie chciałem ponownie wrzucać mojego ludu w otchłań wojny. Z drugiej strony wiadomo, że będzie jeszcze gorzej - czas działa na korzyść ZSRR.

Mimo to Stalin przedłużył rozejm. Postanowił, że mądrzy nie wdawają się w bójki.

Ale wtedy Führer nieoczekiwanie wylądował w Wielkiej Brytanii w grudniu 1944 r. Nikt nie spodziewał się, że naziści pojawią się zimą. A Brytyjczyków udało się zaskoczyć. Zaskoczenie, dobra organizacja, bardzo skuteczne małe działa samobieżne E-10, to wszystko wyszło na korzyść Krautów.

I dosłownie w ciągu tygodnia Wielka Brytania została zdobyta! Jest to w ogóle kolosalne osiągnięcie Wehrmachtu!

Londyn upadł! A Führer uważa się za niepokonanego! Islandia została zdobyta już w marcu.

Po czym faszyści zasugerowali Ameryce - mówią: czego chcesz: dalej walczyć, czy nadal będziesz dzielić strefy wpływów? Po śmierci Roosevelta w Stanach Zjednoczonych dominowało podejście pragmatyczne - Niemcom zaproponowano pokój. Führer postawił jednak szereg trudnych warunków - w tym wypłatę reparacji i odszkodowań za bombardowania niemieckich miast.

Amerykanie trochę się wahali, ale po kolejnej brutalnej klęsce na morzu poddali się. I zaakceptowali warunki Hitlera.

Führer zrobił sobie krótką przerwę w wojnie... Przetrawiając to, co zdobył, i wzmacniając swoją pozycję w Europie, Afryce i Azji.

Ale 1 maja 1947 r. naziści, zgromadziwszy siły i opierając się na głównym czołgu E-75 - najbardziej masywnym w Wehrmachcie - najechali ZSRR.

Dokładniej, tam kontynuowali ofensywę. Rozmieścili także wiele nowych czołgów.

Głównym stał się E-75, ponieważ Hitler bardzo lubił duże samochody. Choć mastodon okazał się nie do końca udany: całość ważyła ponad dziewięćdziesiąt ton, a silnik miał zaledwie 900 koni mechanicznych - czyli czołg nie był zbyt szybki i często się psuł. Potężne działo kal. 128 mm miało mniejszy zapas pocisków i mniejszą szybkostrzelność niż działo 88 mm.

Wieża miała dobrą ochronę - czoło 252 mm, nachylone boki 160 mm, ale kadłub był gorszy - czoło 160 mm, choć pod kątem 45 stopni, tylko z boku 120 mm i dość wysokie.

Ogólnie rzecz biorąc, E-75 był już dość dorosłym "Królewskim Tygrysem", z pewnymi problemami z tego powodu. Gwoli uczciwości należy zauważyć, że silnik i skrzynię biegów umieszczono razem, co zagęściło układ zbiornika. Ponadto możliwe było wzmocnienie ochrony kadłuba za pomocą tarcz w terenie.

Zatem E-75 był dobrze chroniony, potężnie uzbrojony, ale zbyt ciężki, mało mobilny i często się psuł.

E-50 był oczywiście mniejszy, lżejszy, z ukształtowanym silnikiem i osiągał prędkość ponad sześćdziesięciu kilometrów na godzinę. I miał armatę 88 mm i lufę o długości 100 EL. Co więcej, oddawała 12 strzałów na minutę. Przedni pancerz kadłuba E-50 jest prawie taki sam jak E-75, ochrona boków i wieży jest gorsza. Ale w praktyce E-50 w każdym razie ze swoją mobilnością, mniejszą wagą i większą niezawodnością jest skuteczniejszy niż E-75.

Ale Hitler zamówił cięższy, bardziej masowo produkowany samochód. Ogólnie rzecz biorąc, Führer zakazał produkcji czołgów lżejszych niż pięćdziesiąt ton. Aby chronić aryjską krew. Tylko niewielka liczba egzemplarzy E-10 i E-5 została wyprodukowana do celów rozpoznawczych.

Był też czołg E-100. Oraz kilka jego modyfikacji, w tym jedna z wyrzutnią bomb.

Führer naprawdę kochał wszystko, co duże. Najpopularniejszym bombowcem stał się TA-400 w swojej modyfikacji odrzutowej. Tak, to jest straszna moc.

Yu-488 ledwo wszedł do służby, został uznany za przestarzały i został zastąpiony odpowiednikiem odrzutowca. Niemcy mieli bezogonowe bombowce B-2 i B-18. Są to także bardzo skuteczne pojazdy, zdolne do bombardowania Stanów Zjednoczonych z Europy.

I dlaczego nie było tego w powietrzu? Pojawiły się nawet płaszczyzny dyskowe, które dzięki płynącemu przepływowi laminarnemu są niewrażliwe na broń strzelecką.

Krótko mówiąc, siły są nierówne. A Hitler spodziewa się, że łatwo wykończy ZSRR.

Ale tak nie było. To prawda, że na Kaukazie naziści posunęli się razem z Turkami. Zdobyli Baku, Erewan i wszystkie szyby naftowe. A Japonia ruszyła ze wschodu, zdobywając Primorye i oblegając Władywostok.

Ale cztery dziewczyny: Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana rzuciły wyzwanie nazistom i gdy rozpoczęła się wielka ofensywa na Moskwę, przystąpiły do bitwy.

Natasza oddała serię i rzuciła bosą stopą śmiercionośny granat. Rozproszyła faszystów i napisała na Twitterze:

- Chwała Rosji Sowieckiej!

Zoya również zabrała i kosiła linię Krautów. I bosymi palcami rzucała dary śmierci. Zabił wielu faszystów.

I zaśpiewała:

- Za nowe sukcesy!

Następny Augustyn w ruchu. Zmiażdżył wrogów. Rozproszyła je potężnymi uderzeniami pięści w różnych kierunkach. I swoją bosą stopą wypuści także dar zniszczenia.

I zaśpiewa:

- Zmiażdżymy atak złej hordy!

I tu następuje atak Swietłany. Wycięła wielu nazistów. A potem jej gołe palce ponownie wywołały zabójczy prezent.

I wojownik syknął:

- Jestem super mistrzem!

Czterej wojownicy naprawdę pracowali dla całej dywizji. Ale jedna dywizja, a nawet cztery, to za mało przeciwko całemu Wehrmachtowi. Zwłaszcza z mocniejszą i bardziej zaawansowaną bronią.

Mimo to pod koniec sierpnia naziści otoczyli Moskwę. I to jest bardzo smutne. A pod koniec grudnia 1947 r. upadła stolica ZSRR. I zakończył się kolejny etap wojny.

Potem nie było już tak jak wcześniej... W 1948 roku wojska Hitlera wraz z Japończykami całkowicie zajęły całe terytorium ZSRR. A było jeszcze gorzej...

Naziści przez jakiś czas toczyli wojnę z partyzantami i złapali Stalina, który uparcie nie chciał zawrzeć pokoju. Po zniszczeniu przywódcy ZSRR w kwietniu 1951 r. wojna partyzancka zaczęła wygasać.

Niemcy utworzyli własny marionetkowy rząd rosyjski i walczyli z partyzantami lokalnymi siłami. I udało im się odnieść sukces... Stany Zjednoczone pozostały na razie za granicą i zdobyły broń nuklearną.

Hitler zbyt długo czekał z atakiem na Amerykę. A Stanom Zjednoczonym udało się rozpocząć masową produkcję bomb atomowych, a następnie wodorowych. A potem stworzyli, choć później niż Niemcy, rakiety balistyczne.

Żadna ze stron nie zdecydowała się na wojnę. Nastąpił podział stref wpływów. Zarówno USA, jak i Niemcy oraz Japonia zdobyły dużo i dlatego wciąż trawiły swój dobytek.

Hitler zmarł 20 kwietnia 1957 roku, w swoje sześćdziesiąte ósme urodziny. Po nim władzę odziedziczył regent Schellenberg, który zastąpił wyeliminowanego Himmlera. A Góring zmarł z powodu nadużywania narkotyków.

Schellenberg przeprowadził częściową liberalizację na terenach okupowanych. I wprowadził więcej samorządu w koloniach. Cenzura również uległa złagodzeniu. Pojawili się inni oprócz partii nazistowskiej.

Schellenberg zaczął łagodzić teorię rasistowską. Stopniowo rozwijając się na torach kapitalizmu i jednocześnie zgodnie z planem, gospodarka III Rzeszy podniosła standard życia.

Siły partyzanckie spadały. Ludzie przyzwyczajali się do dyscypliny i nowego porządku. W 1961 roku odbył się pierwszy lot na Księżyc. A w 1976 na Marsa.

W jakiś sposób rozwiązano problem głodu i uregulowano liczbę urodzeń.

Po Schellenbergu rządził Kleiman. Kontynuował także liberalizację.

Trzecia Rzesza stała się wielopartyjnym imperium demokratycznym. Jednak nie można było się od niego oderwać.

Japonia również doświadczyła demokratyzacji. A Ameryka od dawna jest demokracją.

W III Rzeszy po Kleimanie wybrano nowego prezydenta. I stali się - Nataszą Rostową. Co jest naprawdę fajne!

I nadeszła era demokratyzacji i równości.

Wojownik zaczął nawet śpiewać;

Nasz lud nie zniesie cierpienia,

Niech działa - piekielny głos wojny - zagrzmią!

Będziemy stać: z pełnymi nadziei okrzykami,

Ramię w ramię: zjednoczeni, starzy i młodzi!


Podnosząc bagnety stwardniałymi rękami,

Surowy wygląd wojowników - po prostu chłopaki!

Ziemia cała poszarzała ze smutku,

Dziewczyny nieśmiało szarpią warkocze!


Jesteśmy dziećmi chwalebnego narodu radzieckiego,

Nie da się nas złamać ani stalą, ani ogniem!

Walczymy z całych sił o wolność!

Jest stado faszyzmu - wierzę, że je rozbijemy!


Nawet jeśli nie zostały zlecone, jest gorzkie z frustracji,

Ale pionier sam przygotował się do bitwy!

Krawat płonie - ujawniają się w nim wszystkie oczy,

Chwalebnymi śladami bolszewików!


Tłum żołnierzy rzucił się do ataku z wściekłością,

Faszyści milczą, huczą armaty!

Czerwoni zostali zmiażdżeni siłą metalu,

Spadła złamana flaga ze swastyką!


Wiedzieliśmy dokładnie, gdzie są nasze baterie,

I dlaczego? Odważny chłopak

Choćby grudy śniegu bolały i dręczyły mnie złem,

Kiedy w nocy był boso, chodził ze swoją torbą!


Kiedy jesteś mały, łatwiej, prościej jest zwiadować,

Możesz wsadzić nos w każdą szczelinę!

Przysięgałeś na zimnie, w gaju,

Ale ktoś się śmiał: facet nie był wystarczająco dorosły!


Dziewczyny też nie znały tchórzostwa,

Walczyli nie gorzej niż odważni chłopcy!

Na wakacjach tańczyliśmy w parach,

Rozmawiali oszczędnie - szkoda marnować słowa!


Okrutny Hitler - sługa szatana,

Ten drań zabił niezliczoną ilość ludzi!

Ale wyzwoliciel zmiażdży hordę,

Przecież nie ma ograniczeń co do siły rad!


Partia Komunistyczna kochała i wychowywała,

Jesteśmy w tym odważnymi pionierami!

Aby nie tolerowali mistrza Fritza,

Żebyś nie założył jarzma!


Nauczono nas wierzyć w świętość we śnie,

I nie żałujcie wysiłków dla kraju!

Tego, co przeżyliśmy, po prostu nie da się zmierzyć,

Drodzy synowie armii radzieckiej!


Nikt z nas nie wspomniał o wieku,

Użalaj się nad sobą - nie szanuj innych!

Śmierć jest straszna, ale się nie bałam

Niezwyciężona Ruś - armia rad!


I na Ziemi nastanie szczęśliwy świat,

Nie będzie bólu, łez, smutków, potrzeb!

Nad całą planetą komunizmu wisi sztandar,

Ci, którzy upadli, zostaną wskrzeszeni w królestwie piękna!


Rozerwij futrzaka na kawałki

Führer odszedł nieco od prawdziwej historii, nakazując Rommelowi po kapitulacji garnizonu Tolbuk bez przerwy atakować Brytyjczyków. Uniemożliwiając im w ten sposób przejście do defensywy i zajęcie wcześniej przygotowanych linii.

Kontynuując ofensywę, Rommelowi udało się, pomimo znacznie mniejszych sił, pokonać Brytyjczyków, a wojska kolonialne poddały się niemal bez walki.

W rezultacie Brytyjczycy stracili Egipt i kontrolę nad Kanałem Sueskim. Ale nawet to nie był koniec kłopotów koalicji antyhitlerowskiej.

Führer nie skierował 4. Armii Pancernej na południe, a ponadto powierzył atak na Stalingrad bohaterowi Krymu, Mainsteinowi. W rezultacie Niemcom udało się niemal natychmiast zdobyć miasto nad Wołgą, a wojska radzieckie nie zdążyły zdobyć tam przyczółka.

Rozwijając sukces wojsk Mainsteina, posunęli się wzdłuż Wołgi i dotarli do Morza Kaspijskiego. A potem Turcja przystąpiła do wojny, zadając silny cios wielomilionowej armii. Japonia również wygrała wcześniej bitwę o Midway i zdobyła archipelag hawajski.

I tak samuraj otworzył drugi front na Dalekim Wschodzie. Nacierali dużymi masami piechoty. Udało im się odciąć Władywostok i zająć Chabarowsk, a także zdobyć większość Mongolii.

W rezultacie ZSRR nie znalazł siły na zimową kontrofensywę. A Niemcy, Turcy i inni satelity III Rzeszy zajęli zimą prawie cały Kaukaz i ropę w Baku.

Rosja Sowiecka znalazła się w pozycji strategicznego nacisku. Stalin zgodził się nawet na odrębny pokój z Niemcami na dowolnych warunkach.

Führer otrzymał dane wywiadowcze, że w Stanach Zjednoczonych trwają prace nad stworzeniem bomby atomowej. I zaniepokojony tym, zgodził się na odrębny pokój z ZSRR. Ale oczywiście biorąc dla siebie wszystko, co zostało już zdobyte, a także Leningrad i całą Karelię, aż do Archangielska włącznie. Na Rosję Sowiecką nałożono duży hołd. Japonia zajęła region przybrzeżny i część innych ziem na Dalekim Wschodzie.

Stalin, zdając sobie sprawę z beznadziejności prowadzenia wojny na dwóch frontach, a także w obawie przed nowymi niemieckimi czołgami - Panterą i Tygrysem - zaakceptował niezwykle trudne warunki pokojowe, ale przynajmniej zachował Moskwę i swoją osobistą władzę.

A Krauci kontynuowali ofensywę w Afryce i ruszyli w kierunku Indii. Początkowo planowali odebrać Wielkiej Brytanii wszystkie kolonie, a następnie zająć ojczyznę.

Brytyjczykom nie udało się pozostać w Afryce. Naziści zajęli, przy wyjątkowo słabym oporze, cały czarny kontynent, a także Indie, jednocząc się z Japończykami.

Lądowanie w Wielkiej Brytanii miało miejsce w czerwcu 1944 r., kiedy to Niemcy opracowali samoloty odrzutowe i dzięki swojej przewadze jakościowej całkowicie zdobyli dominację na morzu i w powietrzu.

Również Ameryka wciąż przegrywała z Japończykami, pokonując kawałek po kawałku flotę Jankesów. Pozwoliło to zrekompensować niższy potencjał gospodarczy.

Metropolitalna Brytania została szybko pokonana. A potem został tam zainstalowany nowy proniemiecki król i rząd kierowany przez Mosleya. Większość statków floty angielskiej znalazła się pod III Rzeszą. W sierpniu Niemcy zajęli Irlandię, a we wrześniu miała miejsce operacja Icarus, w ramach której zajęto Islandię.

W ten sposób Trzecia Rzesza uchroniła się przed amerykańskimi bombardowaniami.

Ale to nie wystarczyło Führerowi i Krauci zaczęli atakować Amerykę.

Część żołnierzy została przeniesiona do Argentyny i Brazylii. Niektórzy przenieśli się przez Grenlandię i Kanadę.

Oczywiście wraz z Japończykami Niemcy zajęli także Australię.

W 1945 r. nazistom udało się zdobyć znaczne terytoria półkuli zachodniej. Ameryka stanęła w obliczu nowych niemieckich czołgów serii E, które znacznie przewyższały Shermany, a nawet Pershingi. Hitlerowy E-75 okazał się praktycznie nie do przebicia pod żadnym kątem przez amerykańskie działa i szybko stał się głównym niemieckim czołgiem. W marcu 1946 roku Stany Zjednoczone poddały się.

I nastąpiła chwilowa przerwa wojskowa. Stalin na razie siedział cicho i nie kołysał łodzią.

Hitler odpoczywał przez pięć lat i trawił swój dobytek. A potem w końcu poszedł i zaatakował Japonię 20 kwietnia 1951 roku. Miała za dużo majątku.

Wojna trwała osiem miesięcy i zakończyła się zdobyciem Japonii i wszystkich jej kolonii.

Następnie Führer przeprowadził kilka kolejnych operacji w Ameryce Łacińskiej i zdobył Hiszpanię, Portugalię oraz inne kraje neutralne.

Türkiye również zostało podbite.

Okazało się, że powstało niemal ogólnoświatowe imperium - III Rzesza. Ale nadal istniał okrojony ZSRR.

Stalin zmarł w marcu 1953 r., a następnie Beria został zastrzelony. Nikita Chruszczow przejął władzę. Kto zorganizował XX zjazd, na którym zdemaskowano kult jednostki Stalina, który także haniebnie przegrał wojnę.

Hitler podjął decyzję:

- Zdobądź ostatnią niezależną władzę na świecie.

I tak 1 maja 1956 roku rozpoczęła się wielka ofensywa ogromnej, światowej armii III Rzeszy przeciwko ZSRR. Znów jest wojna i dużo krwi.

Hitler niedawno skończył sześćdziesiąt siedem lat, ale kanibal nie chciał się uspokoić.

Granica przebiegała bardzo blisko Moskwy - na najkrótszym dystansie zaledwie dwieście dwadzieścia kilometrów. Rżew był już miastem niemieckim. Fritz spodziewał się więc, że jeszcze przed latem zdobędą stolicę ZSRR i ostatecznie dokończą konsolidację imperium na skalę planetarną.

Na drodze stanęły im jednak cztery dziewczyny, na czele z Nataszą.

Piękne, bose dziewczyny w bikini broniły sowieckiego miasta Kalinin i 4 maja 1956 roku przedarły się do niego wojska niemieckie, przypuściły szturm.

Z przodu znajdowały się niemieckie czołgi piramidalne serii AG. Były potężne i całkowicie niewrażliwe na sowieckie działa, gdy strzelano ze wszystkich stron.

Ale w tym przypadku faszyści mieli pecha: przeciwstawiły się im cztery dziewczyny - bardzo silne czarownice. A ci wojownicy wiedzieli, jak walczyć z wrogiem.

Natasza rzuciła granat bosą stopą. Wpadł w gąsienicę niemieckiego czołgu w kształcie piramidy. W efekcie auto szarpnęło w lewo i staranowało sąsiada.

I oba czołgi eksplodowały jednocześnie.

A Natasza napisała na Twitterze:

- To jest moja strategia!

Zoya, jej partnerka, również wystrzeliła granat gołymi palcami. I uderzyła w gąsienice piramidalnego mastodonta Hitlera. Odwrócił się pokonany i staranował sąsiada. I znowu eksplodują dwa czołgi.

Zoja krzyczy:

- Chwała ZSRR!

Następnie Augustyn prowadzi ogień. Rzuciła także bosą stopą, co było czymś bardzo śmiertelnym. I uderzyła w niemiecki samochód na torach. W rezultacie czołgi Hitlera ponownie się zderzyły.

I rudowłosy diabeł zaśpiewał:

- Nie będziemy niewolnikami,

Rzućmy to boso!

A potem Swietłana strzeliła do wroga. I taki dokładny i precyzyjny. A także za pomocą gołych palców. I zderzyły się faszystowskie samochody. I jak eksplodują.

A Swietłana zaśpiewa:

- Chwała mojej Ojczyźnie!

Dziewczyny, walczcie dzielnie!

Natasza ponownie rzuca granatem bosą stopą i spycha ze sobą dwa niemieckie czołgi, wołając:

- Chwała Stalinowi!

Zoya też rzuca czymś zabójczym gołymi palcami i krzyczy na całe gardło:

- Za Świętą Ruś!

Augustyna dotknęła granatu bosą piętą, odepchnęła mastodonty nazistów i pisnęła:

- Do nowych granic!

Swietłana w dzikim szale rzuciła dar śmierci gołymi palcami u stóp i syknęła:

- Za wielkie zwycięstwo!

Dziewczyny walczyły na piramidalnych maszynach, co było naprawdę fajne. Ale co można zrobić przeciwko tak dużym siłom? I tak hitlerowcy całkowicie otoczyli Kalinina i wojownicy musieli wyrwać się z okrążenia.

W maju Niemcy zajęli Saratów, Kujbyszew, Tułę, Penzę i całkowicie otoczyli Moskwę, oblegając miasto ze wszystkich stron.

A potem w czerwcu stolicę szturmowano.

Odważna czwórka znów walczy i to desperacko.

Natasza oddała serię, rzuciła granat bosą stopą i zaśpiewała:

- Chwała naszemu światu!

Zoya również oddała serię, po czym ponownie bosą stopą odpaliła granat i zapiszczała z całych sił:

- Nowy Stalin to mój idol!

Następnie Augustyn strzela, a także aktywnie strzela. I rzuca granat bosymi palcami i ryczy:

- Będą nowe zwycięstwa! Powstaną nowi wojownicy!

Następnie Svetlana strzela i kosi przeciwników. I bosą stopą rzuca w przeciwników śmiercionośną materią, wyjąc:

- Będzie nasze zwycięstwo w świętej wojnie!

Cała czwórka walczyła desperacko w Moskwie. Ale siły są nierówne. Miasto zostało dosłownie opanowane przez hordy, których różne rodzaje czarne, żółte i brązowe myśliwce były używane jak mięso armatnie.

A potem, 3 lipca, Moskwa w końcu upadła... W tym czasie Niemcy zajęli Kazań, Uljanowsk, miasto Gorki i Ryazan, a nawet ziemie aż do rzeki Uralsk i już szturmowali Orenburg.

Od wschodu także nastąpiła ofensywa dużych sił. 4 lipca 1956 r. Nikita Chruszczow zaproponował poddanie się III Rzeszy w zamian za gwarancje bezpieczeństwa własnego i innych członków Biura Politycznego.

Hitler zgodził się na to... Wojna kończyła się po nieco ponad dwóch miesiącach. A równowaga sił od samego początku była beznadziejna.

Cztery dziewczyny nie pogodziły się jednak z porażką. Skoro ZSRR został już całkowicie zdobyty, czy możliwe jest schwytanie i zabicie Hitlera?

A 9 sierpnia 1956 roku cztery znajome dziewczyny wraz z chłopcem Olegiem Rybaczenko postanowiły zaatakować bunkier Hitlera, niszcząc najważniejszego zbrodniarza wszechczasów.

I tak cztery dziewczynki i chłopak wyglądający na około dwanaście lat, bardzo umięśniony, ubrany tylko w szorty, przenieśli się do rezydencji Hitlera, która wybrała ją na Cyprze.

Dziewczyna była boso i w bikini, chłopak w krótkich spodenkach i też boso. Zatem cała piątka została obciążona magią.

Atakuje dziecko i cztery dziewczynki.

Oleg Rybaczenko rzucił pulsar gołą, dziecinną stopą, rozproszył faszystów i pisnął:

- Za wielkość Rosji!

Natasza wypuściła błyskawicę z pępka, paląc Krautów, a bosymi palcami wystrzeliła kulę ognia, paląc nazistów i śpiewając:

- O nową Ruś!

Zoya również jest w ataku. Rzuca zabójczy prezent gołymi palcami. I odsłania pierś, wyrzucając z niej błyskawice!

Potem zaśpiewała:

- Niech Rus będzie sławny!

Augustyn również odsłonił jej piersi. Wyrzuciła pulsar ze swojego szkarłatnego sutka. I gołymi palcami u nóg rzygała błyskawicami.

I zaśpiewała:

- Pierwszy sokół to Lenin, drugi sokół to Stalin!

A teraz Swietłana atakuje. Jak pulsar wyrzuci gołymi palcami... Zmiażdży faszystów. A potem błyskawica ze szkarłatnego sutka. I wykosi wielu nazistów.

I zaśpiewa:

- Za Ojczyznę i Stalina!

Oleg Rybaczenko znów w ataku. Sieka faszystów magicznymi mieczami i wypuszcza pioruny gołymi palcami.

A chłopiec krzyczy:

- Wielkość kraju!

Natasza, miażdżąc nazistów mieczami i rzucając piekielnymi pulsarami bosymi stopami, kwiczy:

- Jesteśmy dziećmi szatana!

I zabójcza bańka spadła z gołej pięty dziewczyny. I stopił wszystkich.

Zoya również jest w ataku. Niszczy wszystkich mieczami. I zasypuje Krautów ognistymi błyskawicami ze szkarłatnych sutków. I gołymi palcami rzuca piekielne pulsary.

Jednocześnie ryczy:

- Za wierną Ojczyznę!

Augustina też jest w ataku. A jej rubinowe sutki działają, wyrzucając kaskady błyskawic. A ich ręce ścinały przeciwników mieczami. A gołe palce rzucają pulsary.

Ognista piękność krzyczy:

- Za Czarnego Boga!

A potem Swietłana wchodzi do ofensywy. Również dziewczyna terminatora. Z sutków truskawek wyleciały błyskawice i pulsary. Spalili wszystko wokół dziewcząt. Szczególnie ucierpieli naziści i rycerze III Rzeszy.

A dziewczyna to weźmie i krzyknie:

- Za Największą Rusę! Walczę!

W ofensywie atakują chłopiec i cztery dziewczynki.

Poruszają się po korytarzach bunkra. Eksterminują własnych faszystów. Idą za Hitlerem. W rzeczywistości smardze udało się żyć na tym świecie przez sześćdziesiąt siedem lat. I tak pięciu terminatorów zdecydowało: wystarczy Hitlerowi i go zabiją! Więc dziewczyny i chłopak się przeprowadzają.

Oleg tnie faszystów mieczami, bosymi stopami rzuca grudki energii i śpiewa:

- Chwała wielkiej Rusi!

Natasza, wykorzystując szkarłatne sutki swoich piersi, a także siekając nazistów mieczami i rzucając pulsarami gołymi palcami, krzyczy:

- Za Białą Ruś!

Zoya przechodzi do dzikiej ofensywy. Sieka też mieczami i rzuca piorunami w faszystów ze szkarłatnymi sutkami. I ryczy sam do siebie:

- Biały Boże, daj zwycięstwo!

A z bosymi stopami wystrzeli jak pulsar.

A oto Augustyn w ofensywie. Taki ostry i szybki. Wylewa także błyskawicę ze szkarłatnych sutków, jak z róg obfitości. I niszczy faszystów mieczami. I z bosymi palcami coś płonie, jakby wyrzucone.

Po czym rudowłosa zaśpiewa:

- Czarny Bóg da zwycięstwo!

A w ofensywie przeciwko nazistom Swietłana. Sieka ich także mieczami. Z rubinowych sutków wylewa się błyskawica, a bosymi stopami wystrzeliwuje miażdżące pulsary.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Chwała Svarogowi!

Pięć szaleje, przewraca czołgi, niszczy nazistowskie bunkry i tak dalej. Niszczy przeciwników jak szarańczę.

Oleg jest w ofensywie. Chłopiec tnie niczym miecze. I gołymi palcami będzie rzucał dziecięce nóżki. A naziści bez żadnych problemów się położą.

A potem zaśpiewa:

- Tak, Wielka Ruś! Jestem z tobą!

Natasza również jest w ofensywie. Niszczy faszystów. Rzuca pulsarami bosymi stopami. Szkarłatne sutki, tryskają kaskady błyskawic.

I śpiewa sobie:

- Wielkość Rosji, Svarog jest moim mesjaszem!

Zosia jest w ofensywie. Rzuca także błyskawice. A jej rubinowe sutki drgają niczym boje surfingowe od przepływu energii.

A gołe palce klikają ogniste skupiska pulsarów.

Zosia krzyczy:

- Chwała kosmicznej Rosji!

I niczym goła pięta przyjmie to i podda się na wielką skalę zagładzie.

I tutaj Augustyn toczy bitwę. Rzuca także we wroga niszczycielskimi i śmiercionośnymi przedmiotami gołymi palcami. A jej szkarłatne sutki niczym karabin maszynowy wyzwalają strumienie szalonej energii i zniszczenia na wroga. Ta ruda młóci się jak naziści. Dosłownie się w nim zakochasz.

A jak boli z gołą piętą!

I będzie ryczeć:

- O siłę i mądrość Czarnego Rosyjskiego Boga1

A potem Svetlana atakuje. Niszczy także faszystów mieczami. I szkarłatnymi sutkami wypluwa dary śmierci. I jak to bierze i śpiewa:

- Chwała naszej wielkiej Rusi.

A gołą piętą uderzy we wroga pulsarem. I będzie brał i tnie mieczami...

Tak, ta piątka słynie z koszenia strażników Hitlera. To są naprawdę dziewczyny, których potrzebujesz.

A chłopak z nim, Oleg Rybachenko, jest taki fajny! A naziści eksterminują bardzo słynnie.

To jest chłopiec-terminator.

Miecze niczym cięcie. A on się obróci i odetnie nazistów mieczami. A pulsar rzuci bosymi stopami.

I będzie ryczeć:

- O wielkość Europy!

I tutaj Natasza jest w ofensywie. Taki wściekły. Wypuści także pulsary ze swoich szkarłatnych sutków. I niszczy faszystów. A bosymi stopami rzuca takie mordercze pulsary.

I ryczy sam do siebie na całe gardło:

- Chwała rosyjskim bogom!

Sama Zoya jest w ofensywie. I zabił wszystkich nazistów mieczami. I pokrój ich skórę w bęben. A dokładniej na sicie. I podda się nazistom gołą piętą. A ze szkarłatnych sutków naładuje Cię strumieniami energii. Cóż, to naprawdę boli także nazistów.

A Zoja krzyczy do siebie:

- Za Świętą Ruś!

A potem Augustyn stał się jeszcze bardziej aktywny. Wystrzeliła także pulsary gołymi palcami. A ze szkarłatnych sutków jest jak błyskawica. I jakby z gołej pięty zejdzie pulsar, płonąca błyskawica.

I będzie krzyczał:

- Łaska Czarnego Boga jest z nami!

A rudowłosy diabeł to weźmie i uderzy wroga.

I tutaj Swietłana atakuje. Dziewczyna, która jest po prostu kwiatem o jasnych kolorach.

Naziści pewnie płoną. A z rubinowych sutków wysyła takie serie karabinów maszynowych. Że cały wszechświat można podpalić. I zabrali, podpalili wszystkich nazistów.

Tak, Hitler będzie miał trudności, ponieważ taka władza jest przeciwko niemu.

Ale Swietłana krzyknęła:

- A miłość Białego Boga jest z nami!

Pięć ruchów do siebie. Miażdży nazistów bez litości. I pokazuje piekielną eksterminację. Ten, kto odważy się stanąć na drodze takim dziewczynom, zginie.

Oleg jest w ofensywie. Chłopiec coraz bardziej zbliża się do biura Hitlera. Jak dziko rozbija go mieczami. A bose stopy dziecka wysyłają pulsary.

Tak, faszyści mieli pecha, związałem się z takimi dziarskimi dziewczynami i chłopcami.

Teraz Natasza wypuści ze swoich szkarłatnych sutków taką ognistą mgłę. I pali tak wielu faszystów. Ta dziewczyna to prawdziwy terminator.

Ale jak wystrzelić śmiercionośną broń w przeciwnika gołymi palcami. I specjalnie cię przeleci.

Po czym Natasza piszczy:

- Chwała ZSRR!

Zoya również jest w ofensywie. Tutaj z sutków truskawek da ognisty strumień. I pokonuje swoich przeciwników. I daje zakręt za zakrętem. I weźmie szkarłatne sutki i strzeli do wroga.

I gołymi palcami uderzy wroga.

Następnie zaśpiewa:

- Chwała naszej Ziemi!

Dalej w ofensywie Augustyna. Również w dzikiej ofensywie. Zabija swoich przeciwników. I rzuca we wrogów szkarłatnymi sutkami, bardzo płonącymi dyskami. Dosłownie spalają nazistów na popiół.

A wojownik ryczy:

- O wielkie zwycięstwo!

Ale Svetlana jest w ataku. Taki ostry i agresywny. Zakrywa Fritza bosymi stopami. A z sutków truskawek, gdy tylko się uwolnią, coś całkiem zabójczego.

I on weźmie faszystów i spali ich na kawałki.

Dziewczyna wzięła to i ryknęła:

- Za silnych, rosyjskich bogów!

Cała piątka wzięła go i przedarła się do biura Führera. Hitler się postarzał. Pojawiły się siwe włosy, a na czole pojawiły się łysiny. Niski mężczyzna. Upadł na kolana przed dziewczynami i chłopcem.

Natasza pchnęła w niego bosą, zakrwawioną stopą i krzyknęła:

- Pocałuj psa!

Hitler pocałował go ze strachu...

Zoya zmusiła także Führera do pocałowania jej nagiej pięty. Hitler został pokonany.

Potem pocałował gołą, szorstką podeszwę Augustyna. Całkiem sporo zagruchała.

Swietłana musiała także pocałować jej bosą stopę. Następnie dziewczęta Führera chwyciły go za ręce i nogi. A kiedy go wyciągnęli, rozdarli go na cztery części.

A Hitler zmarł w wyniku bolesnego szoku 9 sierpnia 1956 r.

Zakończyły się panowania największego zbrodniarza wszechczasów, który przejął władzę nad całym światem.

Następcą wielkiego i krwawego dyktatora został Schellenberg, który zastąpił Himmlera. A formalnym spadkobiercą został ogłoszony najzdolniejszy z synów Hitlera, uzyskany w drodze sztucznego zapłodnienia.

Ale... Rozpoczęła się walka o władzę, Schellenberg został obalony przez Mainsteina i doszło do krwawego starcia.


KLIPS PIEKŁEGO TERMINATORA

Wiosną czterdziestego drugiego roku jeden z niemieckich ekspertów odkrył, że Niemcy do podrabiania dokumentów używają spinacza ze stali nierdzewnej, podczas gdy Rosjanie używają tylko zwykłego żelaza. A potem zgłosił to naczelnemu dowództwu.

Po czym wzięto pod uwagę ten niuans i niemieccy agenci zaczęli zawodzić znacznie rzadziej.

W rezultacie Fritz ujawnił plany ofensywy na flankach w pobliżu Stalingradu. I wojsko się przegrupowało. Kiedy ofensywa rozpoczęła się 19 listopada, Armia Czerwona stanęła w obliczu bardzo silnej obrony. Co więcej, w dniu ofensywy pogoda okazała się niesprzyjająca do lotu, co unieruchomiło samolot i zmniejszyło efekt ostrzału artyleryjskiego.

Niemcy mogli wtedy wytrzymać, ale walki trwały ponad miesiąc bez większego powodzenia dla Armii Czerwonej.

W Afryce także sprawy potoczyły się nieco inaczej. Rommel otrzymał więcej posiłków z Europy i był w stanie przeprowadzić wspaniałą ofensywę przeciwko Amerykanom. Do niewoli wzięto ponad sto pięćdziesiąt tysięcy niedoświadczonych i niedoświadczonych żołnierzy amerykańskich. A wojska Rommla zdobyły także Algierię i Maroko.

Po czym Stany Zjednoczone zażądały rozejmu z Wehrmachtem. Korzystając z wycofania się Ameryki z wojny, Niemcy jeszcze bardziej wzmocnili Rommla i pokonali Wielką Brytanię w Libii i Egipcie. Jednocześnie zimą Niemcy odparli zarówno ofensywę Armii Czerwonej pod Leningradem, jak i nową próbę ataku pod Stalingradem oraz w kierunku Rżew-Sychów. Wiosna minęła stosunkowo spokojnie. Nie udało mu się osiągnąć sukcesu dla ZSRR zimą, akumulował siły. A Niemcy posuwali się naprzód w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Schwytany po upadku Egiptu, Iraku i Kuwejtu. Część Syrii została okupowana przez Türkiye. Który przystąpił do wojny z Wielką Brytanią.

Latem zastój panował także na froncie wschodnim. Naziści posunęli się w Sudanie i wkroczyli do Iranu i na Bliski Wschód. Dopiero w sierpniu wojska Stalina próbowały posunąć się pod Stalingradem. Jednak po raz kolejny utknęli w twardej niemieckiej obronie.

Pantera, posiadająca przebijające pancerz, celne i szybkostrzelne działo, szczególnie dobrze spisywała się w bitwach obronnych.

Niemcy cały czterdziesty trzeci rok na wschodzie spędzili w defensywie. W międzyczasie zajęli Afrykę i po wkroczeniu Iranu do Indii, jednocząc się z Japończykami.

Zimą Armia Czerwona prawie nie posuwała się naprzód. Stalin badał możliwości pokoju. A Niemcy strawili angielskie kolonie. Churchill zachorował i czując się niepewnie, po utracie kolonii postanowił zawrzeć rozejm z Niemcami. Dało to faszystom wolną rękę na wschodzie.

A w maju 1944 r. Wehrmacht rozpoczął ofensywę w kierunku Morza Kaspijskiego.

W bitwach brały udział "Pantery"-2 i "Tygrysy"-2. Maszyny te pokazały swoją moc, ale najważniejsze było lotnictwo odrzutowe, które nie miało sobie równych. W szczególności ME-262 i XE-162.

Do piechoty werbowano wielu Arabów, Afrykanów i Hindusów. Wspięli się do przodu niczym mięso armatnie.

Cóż, chodźmy do bitwy!

Wróg, rzucając zwłoki, przedarł się do Morza Kaspijskiego i drogą lądową zaprzeczył Kaukazowi. A wojska Turków i Rommla uderzyły także od południa.

Kompletny bałagan...

Wehrmacht wysłał do ofensywy ponad trzysta dywizji, głównie zagranicznych. I odniósł znaczący sukces.

Chociaż Armia Czerwona walczyła bohatersko.

Zwłaszcza cztery dziewczynki: Natasza, Zoja, Augustina i Swietłana.

Szczególnie odważnie rzucali we wroga dary śmierci bosymi stopami.

Ale nawet odważna czwórka i piękne czarownice okazały się w ogóle bezsilne.

Latem Kaukaz został całkowicie zajęty. Jesienią Fritzowie zdobyli także Saratów i Kujbyszew, nacierając od południa. A także Uralsk, Guryev i zbliżyli się do Orenburga.

Zimą przestały. Nastąpiła chwilowa cisza. Tylko w samym Orenburgu toczyły się bitwy. I to miasto znów stało się legendarne. Przypomnieli sobie w nim epokę Emelyana Pugaczowa.

Führer przez jakiś czas próbował wynegocjować ostateczny pokój z USA i Wielką Brytanią. Następnie kontynuowali wojnę z Japonią. Chociaż bez powodzenia. Samuraj na morzu odniósł kilka zwycięstw.

Wiosną 1945 roku, 20 kwietnia, rozpoczęła się operacja Kreml, atakiem na Moskwę.

Walki rozwinęły się bardzo zaciekle. Niemcy zostali wciągnięci w krwawe bitwy. Wojska radzieckie walczyły bohatersko. Jednak po trzech miesiącach zaciętych walk, przy użyciu samolotów odrzutowych i najnowszych czołgów serii "E", Niemcy otoczyli Moskwę. W innych kierunkach udało im się zdobyć Tambow, Penzę, Uljanowsk i osiągnąć postęp w kierunku Ufy.

W sierpniu Riazań upadł, a przepaść w stosunku do Moskwy jeszcze się pogłębiła.

Stalin zaproponował pokój na dowolnych warunkach. Führer zignorował to. Ale Moskwa wytrzymała do grudnia, kiedy ostatecznie została zdobyta.

Pod koniec roku Fritz zdobył także Gorkiego i Kazań.

Po przerwie zimowej w maju 1946 r. Krauci przenieśli się na Ural. Walki nie były już tak intensywne. Wielu generałów zdradziło i poddało się bez walki. A sam Stalin doznał udaru i nie był tak gotowy do walki.

Po zdobyciu Swierdłowska rząd ZSRR przeniósł się do Nowosybirska.

Ale armia Wehrmachtu deptała im po piętach.

W ciągu roku miasta zostały zdobyte. Po szturmowym zajęciu Nowosybirska Stalin zgodził się poddać w zamian za bezpieczeństwo osobiste.

Wkrótce Japonia i Stany Zjednoczone zawarły porozumienie pokojowe. Wielka Brytania i Ameryka ostatecznie uznały wszystkie zdobycze Wehrmachtu.

Hitler, zdobywając wiele terytoriów, stworzył wraz z Japończykami własne imperium kolonialne.

Ale nie musiał długo panować. 20 kwietnia 1957 roku czarownice postanowiły przeprowadzić operację przeciwko Führerowi. Rezydencja dyktatora w średnim wieku została zaatakowana przez cztery czarownice.

Wojownicy w bikini trzymający w rękach magiczne miecze i bosymi stopami miotający błyskawice i pulsary.

Natasza prowadziła młyn, przecinając faszystów i palcami bosych stóp rzuciła kulę energii, krzycząc:

- Chwała Ojczyźnie!

Zoya ciąła swoimi magicznymi mieczami. Rozpruła brzuchy nazistów i napisała na Twitterze:

- Do nowych granic!

I gołymi palcami wypuści pulsar.

Następnie Augustyn atakuje. Prowadzi także młyn za pomocą magicznych mieczy. Potem rzuca bosymi stopami coś śmiercionośnego.

Po czym czerwona harpia mówi:

- Za Czarnego Boga!

Następna w ataku jest Svetlana. Tnie także jak miecze i wypuszcza błyskawice bosymi palcami, przecinając faszystów.

Następnie Natasza atakuje, tnąc ochroniarzy Hitlera i krzycząc:

- I posiekam wszystkich faszystów za pomocą wskazówki!

I z bosymi stopami, jak dziewczyna, pulsar i rzuca.

I tu Zoya atakuje. Jak kręcić mieczami i kroić mięso. I bosymi palcami wypuści błyskawicę.

Wtedy krzyknie:

- Jestem super dziewczyną!

Następny w ataku Augustyna. On też się kręci... I zrzucił z piersi kilka błyskawic. A pulsar rzuci bosymi stopami i krzyknie:

- Jestem super wojownikiem!

A jej rude włosy powiewają jak proletariacki sztandar.

I tutaj Swietłana atakuje.

Jej miecze wirują, jej bose stopy rozpraszają grudki energii, a błyskawice wylatują z jej pępka.

Dziewczyna zaśpiewa:

- Posiekamy smoka i zniszczymy Fuhrera!

Natasza również macha mieczami w ofensywie i wycina faszystów. A jej bose stopy rzucają śmiercionośne pociski.

A trumnę wwożą strażnicy Hitlera.

A dziewczyna śpiewa sobie:

- Jestem wojownikiem anihilatorem,

I wielki terminator...

Rozproszył atom na raz,

I kieruj się w stronę ściany!

Zoya w ataku wzięła go i rzuciła gołymi palcami, czymś, co rozwaliło dach.

I jak śpiewa:

- Chwała kosmicznym odległościom!

I znowu jej miecze pociąły wrogów na małe fragmenty i kawałki podartego mięsa.

I tu, w ruchu Augustyna. Jak ona młóci faszystów. A kawałki cholernego mięsa latają we wszystkich kierunkach.

A dziewczyna z bosą stopą również ulegnie pulsarowi i szczekaniu:

- Jestem wielką pięknością! Które wszyscy lubią!

I tutaj Svetlana jest w ruchu. Uwolni także błyskawicę z pępka. A pulsar powali faszystów bosą stopą. A jej miecze są, cóż, po prostu katami.

Wtedy dziewczyna ćwierka:

- Chwała Ojczyźnie!

Natasza wpada w szał. Atakuje Krautów. Rozdrabnia je i rzuca ognistymi bąbelkami bosymi piętami.

I śpiewa sobie:

- Chwała naszemu domowi!

Wypuściła także wiązkę energii ze swojego pępka.

Zoya prowadzi młyn mieczami. Tnie bandę faszystów. A potem rzuca nim we wroga jak gołymi palcami. I rozprasza wrogów we wszystkich kierunkach.

Następnie zaśpiewa:

- Chwała rosyjskim carom!

Oto Augustyn w mocnym ataku. Sieka przeciwników. A wtedy jej bosa stopa rzuci błyskawicę... A pulsar wyleci z jej nagiego pępka. I rozproszyć ochroniarzy Hitlera.

Po czym rudowłosa dziewczyna zaśpiewała:

- Nie możesz oczekiwać ode mnie litości!

Svetlana również jest w ofensywie... Sieka swoich przeciwników i niszczy ich. Wyrzuca pioruny z pępka. A Twoje gołe palce błyszczą całymi kaskadami przepływów energii.

I zaśpiewa sobie:

- Wielka mi chwała,

Jestem fajniejszy niż małpa!

Natasza też jest w ofensywie... Jakby tknęła mieczami. I bosymi stopami uruchomi morderczą rzecz. I oto piorun z pępka.

Po czym dziewczyna warczy:

- Na chwałę Ojczyzny!

Zoya rusza dalej. Niszczy także wrogów. Wystrzeliwuje błyskawice zza ust. Wyrzuca skrzepy energii z pępka. I ryczy sam do siebie:

- Jestem mistrzem w rzucaniu!

I kręci bosymi stopami.

Następny Augustyn w ofensywie. Bije faszystów mieczami i sieka ich na małą sałatę. I rzuca bosymi stopami jak pulsar. I nawet dwa pioruny z pępka... I tuzina faszystów usmażono na miejscu!

Wojownik zaśpiewa:

- W Imię Matki Drogiej!

I znowu, mając bose stopy, czuję się, jakbym został uderzony pulsarem!

A potem Swietłana wchodzi do ofensywy. To typ dziewczyny, która nie może być fajniejsza. Ta wojowniczka go weźmie i bosymi stopami rzuci piorunami. I bąbelki zagłady wylecą z pępka. A tak krzyczy wojownik:

- Dotarło do mnie, że dzięcioł ma dłuto!

Natasza jest w ruchu. Sprawa się odwróciła i wycięto całego tuzina faszystów. I dziewczyna wypuściła produkt zagłady bosymi palcami. Z pępka leciała kaskada błyskawic i śpiewała:

- Mój wieczny, największy król na świecie!

A pulsar wyleciał z nagiej pięty dziewczyny.

Zoya ruszyła dalej. Wzięła miecze i ciąła. Zmiażdżyła swoich wrogów i mrugnęła swoimi szafirowymi oczami. A z pępka słup energii. A bosymi stopami pulsary zagłady.

A jak zaśpiewa:

- Będę mistrzem!

A potem w ruchu Augustyny... Jej miecze są jak ostrza młyńskie. Bez wahania się tnie. A z pępka ostre strzały wykonane z magicznej ognistej muchy. A bose stopy dziewczyny dają taki dar zagłady.

A sama ruda ryczy:

- Wielkie mistrzostwo!

Swietłana też nie jest prezentem. Wzięła go i bosymi stopami rzuciła kawałki potłuczonego szkła. I zginęło dwudziestu faszystów. I jak wystrzeli całą linię z pępka. I bez problemu wykosi wszystkich faszystów.

I z mrugnięciem zauważa:

- Jestem wielkim marzeniem!

Natasza zamieni potrójny młyn magicznymi mieczami. Weźmie go i będzie rzucał prezenty gołymi palcami. A gołym obcasem ten ognisty odda kilka bąbelków...

A z pępka jest cała kaskada błyskawic.

Następnie zaśpiewa:

- miecz laserowy,

Chce wyciąć swoich wrogów!

Zoya przechodzi do dzikiej ofensywy. A jej miecze to naprawdę diamentowe wiertła. I miażdżą Krautów jak stufuntową muszlę. Ale kiedy zabrali dziewczynie bose stopy i rzucili czymś zakrwawionym.

A potem to przejęło kontrolę i eksplodowało.

Zoja ryknęła:

- Jesteśmy nowymi mistrzami!

A oto Augustyn w ruchu. Jak ona niszczy swoich wrogów. A zamachy jej mieczy raniły wszystkich.

A z bosymi stopami wylatują różne dary śmierci.

A Augustyn śpiewał:

- Moja święta błyskawico!

I ogień wychodzi z jej ust!

A tutaj Svetlana jest w ruchu. To także tak, jakby wypuściła ze swojego pępka dar morderczej mocy.

Następnie dziewczyna zaśpiewała:

- Jestem absolutnym mistrzem!

I wzięła swoje bose stopy i wysłała pulsar. I ogień piekielny wyleciał z jej gardła. A teraz naga pięta ustąpiła miejsca bąbelkom.

A z pępka wychodzi śmiercionośna i mordercza błyskawica.

Natasza również używała mieczy. Posiekałem wielu faszystów. I jak wyskoczy z pępka jak błyskawica. I rozsmaruje ochroniarzy Führera na małe kawałki.

Następnie zaśpiewa:

- Za Ojczyznę i Wolność do końca!

I coś absolutnie morderczego wypłynie z twoich gołych palców.

Zoja, atakując wrogów, szczerząc zęby, ryknęła:

- Dzika załoga! Zmiażdż wroga!

I to też wyrzuci bosymi stopami. I takie mordercze wybuchy wychodziły z pępka.

Dziewczyna wypaliła:

- Wielka szkoda!

A potem Augustyn również się poruszył. Ona także błyszczała szmaragdowymi oczami. I z jej pępka spadło mnóstwo piorunów. I rzuciła gołymi palcami na wroga.

I uderzyła mieczami, krzycząc:

- Jestem wyższy niż wszyscy mistrzowie świata!

A potem Swietłana atakuje. Więc bije i tnie wszystkich. A ona jest taką fajną i zabawną dziewczyną. Z pępka dosłownie wystrzeliwuje seria karabinów maszynowych. I powala wielu faszystów. A bose stopy wyrzucają strumieniami takie grudki energii.

Wojownik zaśpiewał:

- Cel jest blisko!

I zebrałem siły, żeby rzucić!

No cóż, w końcu cała czwórka wdarła się do biura Hitlera. Zabił wszystkich swoich strażników. A spod łóżka wyciągnięto samego faszystę numer jeden.

Hitler zabulgotał:

- Dam Polsce!

Natasza zapytała ironicznie:

- A może Kaukaz?

Führer ryknął:

- Tak, co najmniej dwa Kaukaz, tylko nie zabijaj!

Dziewczyny odpowiedziały zgodnie:

- Pocałuj nasze stopy!

Hitler, jęcząc, właśnie skończył sześćdziesiąt osiem lat, czołgał się na kolanach i całował boso okrągłe obcasy dziewcząt. Uśmiechali się i chichotali.

Führer trzykrotnie pocałował każdą dziewczynę w zakurzoną i zakrwawioną podeszwę.

Następnie Natasza wzięła Hitlera gołymi palcami za prawą rękę, Zoya za lewą, również bosą stopą. Augustina i Swietłana gołymi palcami chwyciły Führera za kostki.

Po czym dziewczęta będą ciągnąć na wszystkie strony największego zbrodniarza wszechczasów i narodów, zabiorą go i rozerwą na kawałki.

A Hitlerowi oderwano ręce i nogi, a z szoku bólu smoczy władca zmarł na miejscu.

Zemsta ta znalazła zabójcę i największego kata w historii świata.

W tym miejscu kończy się bajka, chociaż na tej planecie stała się ona koszmarną rzeczywistością i brawo dla tych, którzy słuchali!


CZAROWNICE PRZECIW Hitlerowi

W 1941 r. Hitler po zajęciu Krety zmienił decyzję o wyjeździe do ZSRR. Fakt, że Stalin podczas ataku na Jugosławię nie zaatakował Niemiec, przekonał Führera, że nie ma planów ataku na niego od wschodu.

Poza tym przeczucia sugerowały, że na wschodzie łatwego zwycięstwa nie będzie i lepiej tam nie jechać.

Fritz wzmocnili grupę Rommla i byli w stanie przekonać Turcję, aby wpuściła wojska na Bliski Wschód. Brytyjczycy zostali całkowicie pokonani w Egipcie i wypędzeni z Iraku i Bliskiego Wschodu. Wkrótce Franco zgodził się na zdobycie Gibraltaru.

Po czym Niemcy nie mogli już przenosić wojsk do Afryki i dalej na Bliski Wschód.

Indie upadły. A potem bez żadnych problemów Czarny Kontynent został zdobyty w ciągu zaledwie sześciu miesięcy. A kulminacją był atak na Wielką Brytanię i lądowanie wojsk w metropolii w listopadzie 1942 r.

W ciągu dwóch tygodni Anglia upadła. I Krauci w końcu zdobyli przyczółek na półkuli wschodniej.

Ale wojna ze Stanami Zjednoczonymi nadal trwała. Przeciągało się to ze względu na oddalenie oceanu i trudności w przerzuceniu wojsk.

Opierając się na zasobach Afryki, znacznej części Azji i Australii, Niemcy budują dużą flotę. Razem z Japonią prowadzą wojnę podwodną.

Czterdziesty trzeci i czterdzieści cztery lata spędził w bitwach na morzu. Islandia i Grenlandia zostały schwytane. A w czterdziestym piątym, mając już czołgi serii "E", Niemcy wylądowali w Kanadzie i skoncentrowali swoje siły w Argentynie.

Takie były ich plany. Chociaż brak komunikacji utrudniał atak na Stany Zjednoczone.

Ale we wrześniu większość Kanady została zdobyta.

Zarówno wojska niemieckie, jak i japońskie wkroczyły do północnych regionów Stanów Zjednoczonych.

Ale potem Fritzów spotkały cztery dziewczyny.

Monika, Leah, Gertruda i Angelina.

Do bitwy weszły cztery piękności. Monica, Leah, Gertruda są blondynkami, a Angelina rudą.

I niech dziewczyny zniszczą ogromną armię III Rzeszy.

Strzelają do siebie z karabinów maszynowych.

Tutaj Monika bosą stopą rzuca granat i śpiewa:

- Chwała mojej sile! Wszyscy zostali skoszeni!

Leia odwraca się. Kosi także wrogów serią ognia i kwiczy z całych sił:

- Moja armia jest silna!

I bosą stopą rzuca dar śmierci.

Ognista lub rudowłosa Angelina puszcza dar śmierci gołymi palcami u nóg i piszczy:

- Moje zwycięstwo!

I on też daje zwrot!

Wtedy Gertruda kopie bosą stopą dar śmierci i wyje ogłuszająco:

- Jestem mistrzem!

I znowu wystrzeli morderczą serię.

Monica ponownie strzela do faszystowskiej hordy i śpiewa:

- Chwała mojemu światu!

I gołymi palcami rzuca morderczy dar śmierci, rozbija swoich przeciwników.

Leia również strzela. To bardzo bystra dziewczyna. A bose stopy są jak rzucanie granatów we wroga.

A dziewczyna krzyczy:

- Jestem hiper-wojownikiem USA!

Następnie Angelina strzela. Robi to bardzo dokładnie. A z jej nagich palców u nóg leci zabójczy prezent.

A piękna dziewczyna ryczy:

- Będę absolutnym mistrzem świata!

I jak wojowniczka pokaże swój długi język!

A potem Gertruda spróbowała. A także jak daje kolejka. A potem bosymi palcami rzuci dar śmierci.

I rozprasza wszystkich przeciwników na kawałki mięsa.

Tak więc cztery dziewczyny aktywnie pracują. Nacisk armii wroga wyraźnie maleje.

Chociaż nie, pojawiają się groźne czołgi serii E. Cóż, dziewczyny na nie czekają.

Monika bosą stopą rzuca granat i piszczy:

- Będziemy walczyć w kosmosie!

A od jej bosej pięty dar śmierci odbił się od gąsienicy E-50. Samochód ten został uszkodzony i zatrzymany.

Wojownik krzyczy:

- Super!

Następna jest Leia w bitwie. Również boso, jak rzucanie daru śmierci. Zmiażdż wroga. A zbiornik stał się ciasny.

A wojownik ryczy:

- Jestem dziewczyną w bikini!

Następna walka Angeliny. Rzuca też granatem w E-75 bosą stopą, a niemiecki wampir ma z tym trudności.

A wojownik zapisze:

- To ja pokażę super klasę!

A Gertruda walczy. Jest także wojowniczką, która nie zna litości ani wątpliwości.

Piękność wzięła to i pisnęła:

- Wielkie regaty!

A z bosej stopy poleciał morderczy granat.

Monika strzela ponownie i piszczy:

- Akrobacje i załoga!

Jej naga kończyna również ucierpi i poleje się strumień śmierci. I rozerwie wszystkich wrogów.

Po czym wojownik bełkocze:

- Jestem super dziewczyną!

A Leia jest prawdziwą bohaterką w walce. I uderzy swoich wrogów. I bosą stopą rzuci granat, pochwyci masę wrogów i rozerwie ich na strzępy. A potem krzyczy:

- Jestem tą dziewczyną, która jest Supermanem!

A w bitwie Angelina, także bosą stopą, rzuca dar śmierci. Rozerwie wroga na kawałki i zaśpiewa:

- Jestem cholernym demonem!

I uderzy wroga serią ognia.

Ale Gertruda jest w bile białej. Strzela do siebie bez żadnej ceremonii i uprzedzeń. I on to przyjmie, wystrzeli dar zagłady gołymi palcami i rozszarpuje swoich wrogów. Czy to jest bardzo bojowe?

Cztery dziewczyny walczyły jak rycerze lub anioły. Ale wszystko ma swoją granicę. I tak wojownicy wycofali się...

Jesień i zima 1945 roku upłynęły pod znakiem zaciętych walk. Siły były nierówne. Niemieckie czołgi serii E są o wiele silniejsze niż Shermany, a nawet mniejsze Pershingi. A lotnictwo odrzutowe w ogóle nie ma sobie równych. I zaczęły pojawiać się nawet dyskoteki, całkowicie odporne na jakąkolwiek broń strzelecką.

Tak więc Stany Zjednoczone są stopniowo zdobywane przez różnego rodzaju zagraniczne oddziały III Rzeszy.

Duża część Ameryki jest opanowana jesienią i zimą. Do tego jeszcze powstania na południu Stanów Zjednoczonych i zdrada generałów o niemieckich korzeniach. A także niewątpliwa wyższość nowych karabinów maszynowych, a nawet podziemnych czołgów Wehrmachtu.

A wiosną kwietnia 1946 roku, po tym jak horda Trzeciej Rzeszy otoczyła i zajęła Waszyngton i Nowy Jork, Stany Zjednoczone skapitulowały.

W ten sposób została przewrócona kolejna strona wojny.

Ale w maju 1947 roku rozpoczęła się kolejna bitwa, tym razem z Japonią.

A kampania przeciwko ZSRR została ponownie przełożona.

A teraz cztery dziewczyny z USA nie poddały się i ponownie walczą z wrogiem.

Lato 1947 i upał, wojownicy w bikini. I walczą sami.

Monika bosą stopą rzuca granat i piszczy:

- Jestem terminatorem!

I daje zwrot.

Leia również strzela i robi to bardzo celnie. I znowu jej bose stopy czymś rzucają. I niszczą.

A dziewczyna krzyczy:

- Akrobacje bojowe!

Następnie Angelina strzela. Zmiażdż przeciwników. Powala ich masowo. A jej bose palce znów rzucają czymś brutalnie morderczym.

Wojownik krzyczy:

- Jestem stalowym pazurem!

A Gertruda strzela do siebie i kosi swoich wrogów. Po czym rzuca dar śmierci bosą stopą i mamrocze:

- Motywy militarne i matematyka!

I znowu wszystkich zabierze i skosi aż do szaleństwa!

Tak, walka czterech. Ale siły są nierówne. Nowe czołgi serii E-50 U, bardziej zwarty układ, niecałe dwa metry wysokości i 170 pancerza bocznego, czoło 250 milimetrów i masa sześćdziesięciu pięciu ton z silnikiem o mocy 1800 koni mechanicznych.

Japończycy nie mogą się temu oprzeć. A także przeciwko ME-462, który bez żadnej ceremonii niszczy wszystkie samoloty wroga niczym koloboki.

Wręcz przeciwnie, są też latające dyski. I wszystko niszczą.

Krótko mówiąc, w ciągu sześciu miesięcy Japonia została całkowicie pokonana, a wszystkie jej kolonie zostały zdobyte.

Cóż, tak się stało. Fuhrer wkrótce podbił wszystkie kraje świata z wyjątkiem ZSRR.

Jak dotąd wszystko przebiegało mniej więcej spokojnie. Ale potem zmarł Stalin, a władzę przejął Nikita Chruszczow. A stosunki z III Rzeszą znów się skomplikowały.

Nie wspominając już o tym, że ZSRR rozwijał broń nuklearną. I odbył się także XX Kongres, potępiający dotychczasową politykę.

A 22 czerwca 1956 roku III Rzesza na rozkaz już w średnim wieku, ale bardzo agresywnego Hitlera, rozpoczęła inwazję. Jego horda spodziewała się szybkiego zwycięstwa, lecz czekała go niespodziewana niespodzianka!

Nie tylko cztery amerykańskie dziewczyny, ale także cztery rosyjskie piękności i czarownice wyruszyły do walki z hordami Wehrmachtu. Jest cała grupa dziewcząt w różnych rodzajach armii i wszystkie są czarownicami!


NAPOLEON SYN-SYN-SYN ALEKSANDRA PIERWSZEGO

Napoleon nie wyjechał do Rosji i na ogół poślubił młodszą siostrę Aleksandra Pierwszego. Doprowadziło to do pewnych zmian w historii.

Po pierwsze, Rosja carska walczyła z Austrią i zdobyła Galicję. Po drugie, Francja zorganizowała Włochy i umieściła tam syna Napoleona i rosyjską księżniczkę.

A potem Rosja i Francja podbiły i podzieliły Turcję.

Następnie wspólnymi wysiłkami Wielka Brytania została podbita. Kolonie hiszpańskie w końcu stały się francuskie, podobnie jak większość Afryki. A potem Indie i Iran były zajęte!

Po śmierci Aleksandra I i abdykacji Konstantyna doszło do zamachu stanu, w wyniku którego na tron rosyjski został wyniesiony czternastoletni rzymski Cezar Napoleon II. A po śmierci Napoleona w 1836 roku Napoleon II został władcą Francji i całej Europy oraz wielu kolonii.

Powstało jedno superimperia, które nadal się rozwijało. Później Napoleon II podbił Chiny i Indochiny oraz całą Afrykę. Oraz Australię i Kanadę. I zmarł w 1879 roku w wieku prawie sześćdziesięciu ośmiu lat.

Następnie tron odziedziczył Napoleon III. On też chciał walczyć. Ale na całym świecie tylko terytorium Stanów Zjednoczonych pozostało niezdobyte przez Francję!

A Napoleon III rozpoczął wojnę z Ameryką w 1890 roku. Ostatni kraj, który nie był własnością francuską.

Na terytorium USA wkroczyła ogromna armia licząca pięć milionów żołnierzy z całego świata.

Siły byłyby nierówne. Ale Amerykanie walczyli z Napoleonem III bardzo bohatersko.

Zwłaszcza cztery dziewczyny: Monica, Leia, Gertruda, Anna! I walczyły jak kobry i bohaterki.

Monica cięła mieczami i gołymi metalowymi palcami ostrymi dyskami. I przebijał przeciwników.

I wojownik zaśpiewał:

- Chwała Ameryce!

Leia również skaleczyła się mieczami obcej armii i syknęła agresywnie:

- Chwała najlepszemu krajowi na świecie!

I też z bosymi nogami puścił morderczego.

Gertruda walczyła ogromną armią, a także bosymi stopami, rzucała bardzo ostrymi igłami i uderzała we wrogów.

Na to dziewczyna pisnęła:

- Jestem zawodnikiem takiej klasy, że to jest super!

Anna też walczyła, rzucając bosymi stopami mordercze prezenty.

I krzyknęła:

- Mamy wspaniałe osiągnięcia!

Ale nieważne, jak walczyli, a nawet bardzo bohatersko, ta czwórka, ale przeważające siły Francuzów i tak ich pokonały.

Dziewczyny zostały schwytane. Tam zostali rozebrani i brutalnie torturowani. Wykręcali ręce na stojaku, bili biczem i gorącym drutem. Przypalali swoje nagie podeszwy ogniem i przykładali gorące żelazo do nagich pięt. Ale dziewczęta nigdy nie uznały nowych rządów Napoleona III.

Potem wysyłano ich do pracy w kamieniołomach, prawie nagich. A Ameryka stała się nową francuską prowincją.

Kiedy Napoleon III zmarł w 1903 roku w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat, cesarzem został Napoleon IV. Jego przybycie oznaczało nowe panowanie. Wzmocnienie roli parlamentu i zmniejszenie wpływów szlachty. Stopniowo światowe imperium stawało się coraz bardziej demokratyczne.

A w 1917 roku pierwszy człowiek poleciał w kosmos. W ten sposób otworzyła się era astronautyki.

W 1922 roku ludzie polecieli na Księżyc. A w 1933 na Marsa. Do 1950 roku odwiedzili wszystkie planety Układu Słonecznego. Ale w 2000 roku rozpoczął się pierwszy lot do gwiazd, cała wyprawa kosmiczna. To AI tylko z powodu jednego małżeństwa Napoleona Bonaparte z rosyjską księżniczką.

Jak los całej ludzkości zależy od najmniejszego przypadku.


WYWIADY PRZECIWKO CHINOM

ADNOTACJA

Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa przenieśli się w XVII wieku na Syberię, gdzie rozpoczęli wojnę z Cesarstwem Chińskim pod kontrolą dynastii mandżurskiej. Nieśmiertelni obcy zmieniają bieg historii, nie tylko w Chinach.

Wojna szaleje jak huragan

Chłopiec walczy z dużą armią...

Przecinamy wściekłą mgłę

Chociaż czasami jest to nawet za trudne!


Wróg jest bardzo wściekle silny,

Nadchodzi ciągła lawina...

Pod szelestem jasnych, szkarłatnych sztandarów pędzących,

Ale wierzę, że wygramy bitwę w maju!


Nie myśl, że możemy zostać pokonani,

Jesteśmy wielkimi wojownikami od Boga...

I nie zostanie przerwana, znam nić życia,

Chociaż czasami może to być bardzo rygorystyczne!


Poznaj wielkość Rosji w tym:

Uwierz mi, Ojczyzna jest cenniejsza niż cokolwiek innego...

I będzie bardzo silny dom rosyjski,

I uderz tego podłego faszystę w twarz!


Nie wierz, Horda Rusi nie złamie,

Co nie rzuci Cię na kolana...

Walcz bez zahamowań, nie bój się,

W imię pokolenia nowej generacji!


Za dom Rosji, za jej stogi siana,

Będziemy walczyć bardzo mocno...

Spełni się nieskończone marzenie,

Nie jesteś wojownikiem z duszą klauna!


Oto jesteś chłopcze, który przysięga wierność Ojczyźnie,

Zostań wojownikiem wielkiego Svaroga...

Nie, nie można budować szczęścia na krwi,

Gdy w sercu Jezusa nie ma Boga!


Możemy osiągnąć nowe sposoby,

Wielkość kraju, który rozkwita...

I zabij potwora o wyłupiastych oczach,

Aby planeta wkrótce stała się rajem!

. ROZDZIAŁ 1

Chłopiec i dziewczynka oraz cztery czarownice trafiły na południową Syberię i odparły atak Chińczyków. Była to mało znana wojna, kiedy Mandżurowie dominowali w Chinach i aktywnie rozprzestrzeniali się w różnych regionach Azji.

I tak zaatakowali Rosjan w regionie Tybetu. Prawdziwa historia jest taka, że udało im się zająć część terytorium. Co więcej, Rosję w tym momencie osłabiło chłopstwo i wojna kozacka Stenki Razina. A wojska musiałyby być przerzucane na bardzo duże odległości.

Ale nieśmiertelny chłopiec i dziewczynka oraz cztery dziewczyny Terminatorów przybyły z pomocą rosyjskiemu fortowi.

Ogromna armia chińska szturmowała nowo wybudowaną rosyjską fortecę. A siły były wyraźnie nierówne.

Jest tylko tysiąc Rosjan i dwieście tysięcy Chińczyków. I wydawało się, że nie ma absolutnie żadnej szansy na przeciwstawienie się.

Ale wojownicy sześciu klas są bardzo gotowi do walki.

Oleg Rybachenko na ścianie. Nieśmiertelny chłopiec, około dwunastoletni, rzuca igłami gołymi palcami. I uderza w nacierających Chińczyków. Tuzin na raz.

Margarita rzuca igłami gołymi palcami. Dziewczyna niszczy swoich przeciwników i piszczy:

- Moja wielka moc!

I walczy dzielnie.

Natasza rzuca także potężnym bumerangiem gołymi palcami. Jak miażdży przeciwników i piszczy:

- W imię wielkiej chwały!

Następnie Zoya rąbie Chińczyków mieczami, a jednocześnie bosymi stopami rzuca igłami z trucizną. I śpiewa sobie:

- W bezmiarze Rusi,

Możemy uratować każdego!

I znowu miecze spadają na przeciwników. A jeśli wycinają, to bez litości.

Kiedy jednak Aurora zaczęła niszczyć i rzucać bumerangami gołymi palcami, doszło do całkowitej zagłady. A zabici Chińczycy padają pod ciosami czerwonego diabła.

A dziewczyna krzyczy:

- Zmiażdżę i rozerwę wszystko na kawałki!

I obydwoma mieczami będzie brał i tnie!

A ostry i przeszywający dysk wylatuje z jej nagiej pięty. To generalnie dziewczyna totalnej śmierci.

A oto Svetlana w decydującej bitwie. Dręczmy Chińczyków i pokrójmy ich mieczami na małe kawałki.

Dziewczyna zakręciła motylem i siedmiu wojowników Niebiańskiego Imperium zostało zamordowanych.

A potem z gołych palców wylatują ostre, trujące igły. I uderzyli Chińczyków.

Oleg Rybachenko walczy z żółtymi wojownikami. Jego miecze błyszczą jak śmigło.

Chłopiec śpiewa z zapałem:

- Będę najsilniejszym mistrzem świata,

Pokonamy Amerykę, Chiny!

I znowu chłopiec rzuca ostrymi zabawami bosymi palcami dziecięcych stóp. I dwa tuziny martwych Chińczyków padają naraz.

To jest bitwa. W prawdziwej historii carska Rosja z czasów przed Piotrowych utraciła część swojego terytorium. Ale tutaj rosyjscy rycerze walczą i nie zamierzają ustąpić.

Oleg Rybachenko walczy i śpiewa:

- Ale my jesteśmy rycerzami pełnymi rosyjskiego ducha,

Kaci nigdy nie usłyszą naszego stłumionego jęku!

I znowu chłopiec rzuca bardzo ostrymi i silnymi truciznami, ugotowanymi przez czarownice, bardzo cienkimi igłami!

Obok niego stoi dziewczyna Margarita. A jej nogi też rzucają takimi śmiercionośnymi igłami. A ich ręce siekają atakujących Chińczyków. Wojownik niszczy swoich przeciwników i śpiewa:

- Jestem taki fajny, jak demon wszystkich krajów...

Dima, Dima, Bilan! Dima, Dima Bilan!

Panie wszystkich krajów!

Natasza również sieka Chińczyka i śpiewa:

- O świcie wieczornym nie damy szatanowi zwyciężyć!

Z jej bosych stóp wylatują także mordercze igły.

Następnie Zoya niszczy wrogów. I zdaje się, że z tej dziewczyny emanuje kolosalna energia.

A bumerangi i ostre igły lecą z bosych stóp piękności.

Wojownicy piszczą:

- Jestem wielkim marzeniem bosej stopy i pięknością!

I znowu rzuci w swoich przeciwników czymś niezwykle śmiercionośnym.

Ale kiedy Aurora prowadzi młyn i wycina Chińczyków, jest to akrobacja zagłady.

A potem rudowłosa rzuca igłami do piercingu gołymi palcami. I martwi, żółci wojownicy upadają.

Ale kiedy Svetlana uderza. A jednocześnie z jej gołych nóg wylatuje cała masa igieł, które przebijają i zabijają wszystko.

A wojownicy krzyczą:

- No cóż, cóż - faszysta dostanie pięciocentówkę!

A jej bose stopy znów zadają Chińczykom morderczy cios.

Natasza, siekając mieczami żółtych wojowników, zauważyła:

- Z nazistami było łatwiej i trudniej!

Swietłana, kierując młynem, zauważyła:

- A z nami, dziewczynami, zawsze jest to łatwe!

Aurora powtórzyła technikę wachlarza i mruknęła:

- Wcale nie będziesz się ze mną nudzić!

A z jej bosych stóp leci śmiertelne żądło.

A Zoya po prostu to bierze i piszczy:

- Nie jesteśmy karaluchami, jesteśmy dziewczynami wielkiej chwały!

I znowu coś wyleci z jej bosych stóp i uderzy we wroga.

Dziewczyny sumiennie podjęły się tej pracy.

Twierdza ta jest niemal jedyną rosyjską twierdzą w okolicy. W budowie jest jeszcze kilka miast. Dobrze, że Chińczycy nie ingerowali w Amur. Ale w prawdziwej historii Rosja straciła część swojego terytorium. Bardzo agresywna dynastia sprawująca władzę w Chinach. Jednak to dziewczęta mogą zmusić pułki Lucyfera do ucieczki.

Oleg Rybachenko sieka Chińczyków. W tym samym czasie chłopiec śpiewa:

- To będzie najwyższa klasa...

I wtedy bumerang rzucony przez bosą stopę chłopca leci i krzyczy:

- Jeżozwierz wszystkich posieka!

Margarita również rzuciła we wroga czymś, co równało się zabójstwu. Rozbiła go na kawałki i pisnęła:

- Jestem bosym marzeniem i wielką pięknością!

A jej noga rzuca dzikimi dyskami.

Następna w bitwie jest Natasza. I rzuca też we wroga czymś, co dzieli jego przeciwników.

I robi to niezwykle sprytnie.

A jej bose stopy wyrzucają dalsze, śmiercionośne igły.

Następna w kolejce jest Zoya w bitwie. A także rzuca we wroga różnego rodzaju swastykami i bumerangami.

I kosi wroga.

Po czym mówi:

- Chwała dobremu królowi!

Ale Aurora toczy bitwę. Eksterminuje także wrogów z Chin. A jeśli rzuci, to rzuci ze śmiercionośną siłą.

A jednocześnie zaśpiewa:

- Tak, w imię rosyjskiej ziemi!

Z jej bosych stóp sypną także mordercze zarzuty.

Swietłana także nie zawodzi wroga. A z jej bosych stóp leci coś, co przynosi oczywistą śmierć.

A wojownik śpiewa:

- Nigdy się nie poddamy! Kłopoty nie przyjdą na Ruś!

I znowu Chińczycy będą obrażeni. I posieka go bez ceremonii.

Sześciu wojowników i wojowników uderzyło mocno. I sieka wroga i rzuca go bosymi stopami.

Oleg Rybachenko, siekając Chińczyków, śpiewał:

- Gwiezdny wojowniku, twój róg dmucha na próżno -

Twoja ziemia jest daleko w wątpliwej chwale...

Płomień bitwy drży między liniami -

W jednostronnej grze bez zasad!

I kolejny bumerang leci z bosymi stopami chłopca, który poderżnął gardła kilkunastu Chińczykom.

Jak widać chłopiec jest wojownikiem.

A Margarita także toczy bitwę. I tak właśnie działają jej bose stopy. Bez dwóch zdań eksterminuje wrogów w wyjątkowo fajny sposób.

A jej miecze są jak kaci.

Wojownik piszczy:

- Niech będzie chwała!

Natasza również strzela bosymi stopami i rzuca czymś śmiercionośnym. A jednocześnie aktywnie tnie mieczami.

Jednocześnie słychać sygnał dźwiękowy:

- Moja świta to załoga rządowa!

Następna w bitwie jest Zoya. Również diabeł najwyższego poziomu anihilacji. Jak narysować motyla z mieczami. A potem go weźmie i bosymi stopami rzuci niszczycielskie elementy.

Po czym krzyczy:

- Armia się raduje - postępuje!

I cała linia skoszonych chińskich wodospadów.

Dziewczyna śpiewa sobie:

- Zoya uwielbia zabijać! Ach, ta Zosia!

Nadchodzi Aurora w szybkim ataku. A dokładniej, agresywna obrona. I przy pomocy bosych stóp nokautuje wrogów.

A jednocześnie wydaje sygnał dźwiękowy. A kiedy jej szable przejdą jak ostrza kultywatora, trzy tuziny Chińczyków zostaną rozerwane na kawałki!

A Aurora krzyczy:

- Słodkie akordy, rosyjska flaga jest bardzo dumna!

A teraz jej bosy obcas uderza chińskiego generała w podbródek. On to weźmie i upadnie.

Zoya jest agresywna w walce. Sieka swoich wrogów i krzyczy:

- Będziemy wątpić i zabijać wszystkich!

I takie sztylety lecą z bosych stóp.

Swietłana też nikogo nie zawodzi. I niszczy swoich wrogów jak kosa trawę. Chińczycy upadają.

Dziewczyna krzyczy:

- Szalona igła! Wyjdź z podwórka!

Oleg Rybaczenko odetnie bandę żółtych wojowników ciosami swoich mieczy. A potem bosymi stopami rzuci gwiazdę i krzyknie:

- Moja armia jest najsilniejsza!

Chłopiec terminator, jak widać, jest u szczytu zniszczenia wrogów. I robi to z wielką pasją.

A z jego bosych palców u nóg wylatuje kolejny dar śmierci. I jak to wypełnia Chińczyka wspinającego się po murze.

Żółci wojownicy to fanatycy. Usypali już całe stosy trupów. A oni ciągle się wspinają, wspinają i wspinają!

Ale chłopiec i dziewczynka są po prostu ucieleśnieniem śmiercionośnej mocy. A kiedy cięją, plamy krwi lecą we wszystkich kierunkach i bardzo daleko.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Wyczyn bohaterstwa zostaje uwielbiony,

Jesteśmy zdobywcami planet!

Margarita, ta niespokojna dziewczyna śpiewała:

- Nie zatrzymamy się ani na chwilę.

Słychać czyjś stłumiony krzyk!

A z bosych stóp dziewczyny wylatują niszczycielskie i mordercze igły. Uderzanie w Chińczyków jak snopy pszenicy. Tak, dziewczyna Margarita jest prawdziwym terminatorem.

Natasza, siekając Chińczyków, śpiewała:

- A dziewczyna, miażdżąc żółte, pomyślała,

że dobrze jest żyć i że życie jest dobre!

Po czym igły znów wylatują z jej bosych stóp.

Zoja trzymała młyn swoimi szablami i piszczała:

- Zabiję wszystkich moich wrogów i uwierz mi, nie żartuję!

A nogi wojownika wystrzeliły kilka gwiazd.

A piękność zaśpiewała:

- Akt wojny - trafiłem w dziesiątkę!

Aurora, siekając bez zbędnych emocji, powiedziała:

- Czeka nas wielki sukces! Uwierz mi, chłodniej już nie będzie!

I tak jak z bosymi stopami, zacznie się co zabija.

Potem piszczy:

- Jestem cholerną kobrą!

Swietłana nie ma litości dla Chińczyków. I niszczy ich, jakby byli mrówkami. A jednocześnie śpiewa:

- Śmieci nie mają jak,

Zabierajcie szybko nogi!

A teraz znowu mordercze prezenty lecą spod jej bosych stóp. Taka fajna kobieta!

I on też ryczy:

- Będzie nasze zwycięstwo w świętej wojnie!

Oleg Rybachenko staje się coraz bardziej aktywny. I sieka obiema rękami, a nawet wziął fajkę do ust i pluje igłami na Chińczyka. Niszczy wrogów i piszczy do siebie:

- To jest nasze zwycięstwo -

Cała naprzód i zbliża się!

I znowu terminator tnie. A jednocześnie bez litości zrezygnuje z tego, co zabija.

Margarita także walczy. Zdesperowana dziewczyna. A jeśli wystrzeli bumerang bosą stopą, to będzie to nie mniej niż tuzin powalonych Chińczyków.

Po czym dziewczyna zaśpiewa:

- Och, mój helikopter jest duży,

No cóż, moje serce śpiewa ze szczęścia!

A z gołej pięty dziewczyny leci mordercza gwiazda. Tak, to piękno najwyższej akrobacji. A śmierć sieje na prawo i lewo.

Natasza eksterminuje także Chińczyków na wszelkie możliwe sposoby.

A jednocześnie śpiewa:

- Pisk, pisk, pisk...

Oliver znalazł Twista!

A spod jej bosych stóp leci śmiercionośny prezent.

Zosia więc się podciągnęła... Wzięła go i splunęła na wroga z tuby. Następnie wbiła miecze w młyn. Potem jej bose stopy przyjęły i rozpoczęły piekielną prezentację śmierci.

I Chińczycy upadli. Wyglądało to tak, jakby zostały zliżone przez miotacz ognia.

I tutaj Aurora toczy bitwę. Również szybka dziewczyna. I czerwona śmierć i piekielny płonący promień. A on to weźmie i zacznie siekać.

Nie, nic nie jest w stanie tego zatrzymać.

Nawet czołg Myszki.

Więc Aurora przybija Chińczyków. Co jest niezwykle fajne, z szaloną symboliką i mieczem.

A miecze czerwonej harpii nie zatrzymają się, ani na chwilę.

W tym samym czasie Aurora piszczy:

- Moja ojczyzna jest ojczyzną komunizmu!

A także z jej bosych stóp, jakby wyleciało coś niezwykle śmiercionośnego.

I znowu dziewczyna jest w ciąży.

I wtedy Aurora przypomniała sobie, jak naprawdę walczyła z "Myszą" w jednej z alternatywnych historii. Następnie alianci zawarli rozejm z III Rzeszą, a korzystając z braku bombardowań Niemcy uruchomili Maus do produkcji.

Tak, te czołgi naprawdę poruszały się jak zwierzęta. A ich postęp był straszny.

Ale nie dla dziewcząt z Terminatora. Jednocześnie walczyli z nazistami spokojnie i szybko.

I pokazali matkę Kuźmy! A wojownicy walczyli dzielnie.

A teraz rudowłosa Aurora tnie mieczami. I będzie kosił wrogów jak kultywujący.

Potem piszczy:

- Zabiję wszystkich!

Svetlana również nie jest bojaźliwa w walce. Chińczycy są eksterminowani. A jednocześnie bosymi stopami rzuca to, co sieje śmierć.

A jednocześnie krzyczy:

- Kosmiczna brawura -

Będzie wielka serenada!

I mrugnij do wrogów!

Po czym będzie pluł z rurki!

A potem Oleg Rybachenko się rozproszy. I rzucajmy stopami w Chińczyków nie tylko igły, ale i bumerangi.

W ten sposób złapano szybko poruszającego się terminatora.

A jednocześnie śpiewa:

- Wrogowie nas nie powstrzymają.

Jeśli jesteśmy słabi, pomóż!

I nie uciekaj, nie uciekaj...

Byle nie do przodu!

I Oleg gwiżdże.

A Margarita wzięła to i bosymi palcami rzuciła coś niszczycielskiego i śmiertelnie morderczego. A jednocześnie zaśpiewała:

- To będzie wiadomość od kobry!

A dziewczyna będzie mrugać i piszczeć!

Natasza także nie jest garbata w walce. Wzięła go i gołymi palcami rzuciła ostrą swastykę. Przebiła się przez masę Chińczyków i pisnęła:

- Za moją Ojczyznę!

A potem Zoya w bitwie. Rzuca także ładunki na swoich wrogów bosymi stopami.

I piszczy z obnażonymi zębami:

- Jestem takim wojownikiem, naprawdę jestem terminatorem!

Potem dziewczyna rzuca się mieczami. I piszczy z całych sił.

- Banzai!

Dziewczyna jak widać nie przestanie walczyć. I będzie ciąć bez niepotrzebnego antymonu.

Aurora również podejmie się eksterminacji. Chińczycy miażdżą samych siebie, bez żadnego sarkazmu. I żółci wojownicy upadają, jakby byli rozdarci na pół.

A rudowłosa dziewczyna krzyczy:

- Płomień komunizmu nad światem!

I znowu będzie brał i tnie dwoma mieczami. A potem wypluć z rurki. I uderzy wroga.

Tak, Aurora jest urocza i doskonała sama w sobie.

Chociaż Svetlana nie jest gorsza. A także dała Chińczykom naturalne bicie i morderstwo.

A jej bose stopy rzucają dary zniszczenia na żółtych wojowników. Tak, wszyscy to robią na dużej fali.

Swietłana krzyczy:

- Bitwa będzie krwawa, święta i sprawiedliwa!

I znowu coś zabójczego spłynęło z jej bosej stopy. A według Chińczyków, jak on cię uderzy!

Dziewczyny naprawdę poszły własnymi drogami. I ani trochę mnie nie zawiodły. To są kobiety - kobiety dla wszystkich kobiet!

Oleg Rybachenko przystępuje do ataku. Zabili już wiele tysięcy Chińczyków. Atak wojowników tego żółtego imperium osłabł.

Oleg pisnął:

- Najwyższa miara zwycięstwa!

Margarita wzięła go i gołymi palcami rzuciła czymś śmiercionośnym i ostrzejszym od brzytwy.

Następnie dziewczyna zaśpiewała:

- Przeciwstawiamy się burzom,

Dlaczego i dlaczego?

Żyć w świecie bez niespodzianek -

Niemożliwe dla nikogo!

Margarita wypluła w stronę Chińczyków cały rząd fajek i mówiła dalej:

- Niech szczęście lub porażka,

I skakanie w górę i w dół!

Tylko w ten sposób, a nie inaczej -

Tylko tak, a nie inaczej...

Niech żyje niespodzianka!

Niespodzianka! Niespodzianka!

Niech żyje niespodzianka!

Niespodzianka! Niespodzianka!

Niech żyje niespodzianka!

I tylko w górę - ani milimetra w dół!

Dziewczyna wykazywała dość bojowy nastrój.

Natasza również znajduje się w samym epicentrum bitwy. To tak jakby wybuchł wulkan. I rzuca igłami gołymi palcami. Uderza przeciwników. I zostawia ich martwych.

Po czym dziewczyna zaśpiewała z obnażonymi zębami:

- Jesteśmy takimi terminatorami, jak roboty marzeń i wielką pięknością!

A teraz dziewczyna tnie mieczami. I wyciąć wiele osób.

Zoya również jest w centrum walki. Walczy, obnaża zęby i ryczy:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A z jej bosej stopy dysk przetoczył się przez Chińczyków. Które poderżnęły wiele gardeł. I armie niebiańskiego imperium zostały zduszone.

A dziewczyny są coraz bardziej natarczywe.

Oto jak Aurora wystrzeli coś, co tnie metal. Zetnie wiele głów, które uformowały się w kopce. I podskoczy, poleci w górę i weźmie, ryczy:

- Mam na imię moja pięść!

I znowu machnął dwiema szablami, a Chińczycy wypuścili wnętrzności. Ale jednocześnie nie wstydź się.

A jej bose stopy wystrzeliwują zabójcze bumerangi. Które głowy są koszone w szeregach.

Po czym rudowłosy wojownik piszczy:

- Nie będziemy w kablówce!

Niech na Ziemi zapanuje szczęście!

I jeszcze więcej wyciągnie z tuby swoimi szkarłatnymi ustami i plwociną. A wojownicy niebiańskiego imperium upadną jak kulisi z mąką.

Tak Swietłana pokazała się w bitwie...

Oblała swoich przeciwników wrzątkiem. A ci oparzeni wezmą to i będą krzyczeć bardzo dziko.

Swietłana piszczy:

- Moja rzeź!

I bosą stopą rzuci kilka bumerangów. Wytnie wielu Chińczyków.

I wyciska mnóstwo trupów.

Tak działają dranie.

I wycięli dla siebie imperium chińskie, bez niepotrzebnej ceremonii. Nie, mają nawet szczególny takt.

Już teraz liczba zabitych Chińczyków sięga dziesiątek tysięcy. A dziewczyny po prostu dobrze się bawią i odbijają się jak piłki.

Oleg Rybachenko pokazuje także najfajniejsze akrobacje, jakie można sobie wyobrazić.

A chłopiec sieka dwoma mieczami, tak że ręce, nogi i głowy latają we wszystkich kierunkach.

Oleg krzyczy:

- Wierzę, że nastąpi nasze zdecydowane zwycięstwo!

Margarita bosą stopą rzucając niszczycielski miot potwierdziła:

- Tak, będę!

I cała szóstka zaczęła siekać jeszcze aktywniej.

. ROZDZIAŁ nr 2.

Po zniszczeniu prawie całej dwustutysięcznej armii chińskiej, sześciu wojowników ruszyło dalej w głąb Niebiańskiego Imperium. Aby uniemożliwić Chińczykom ponowny powrót do rosyjskich miast na Syberii.

Tutaj wojownicy zaatakowali żółtych wojowników w najbliższym dużym mieście.

Oleg Rybachenko, wycinając żółtych wojowników i machając obydwoma mieczami, krzyknął:

- Jak rosyjscy carowie!

I ostre igły leciały z jego bosych stóp. Uderzyli w chińskie myśliwce.

Margarita, siekając mieczami żółtych wojowników, wzięła go i zaśpiewała:

- Teraz tworzymy historię!

I igły poleciały z jej bosych stóp w żółtych wojowników.

Następna jest Natasza w bitwie. Rzuca też prezenty śmierci i kwiczy:

- Przyszłość jest nasza! Chwała Wielkiej Rosji!

A jej naga, wyrzeźbiona noga wyrzuci to z straszliwą siłą. I pociął Chińczyków w krwawy bałagan.

Zoya również desperacko hackuje. I rozwalił chińskiego generała na pół. I pociął mu kości.

Potem zawyła:

- Za moje wielkie zwycięstwo!

I bosymi stopami ponownie wypuści zabójczy prezent. I znokautuje wielu chińskich zawodników.

Ale kiedy Aurora toczy bitwę, jest to absolutnie przerażające. Przecina chińskich żołnierzy na pół i bosymi stopami rzuca mordercze prezenty. I tak niszczy żółtą armię.

Nie, Aurora jest właściwie nazywana czerwoną wiedźmą. I jest niepokonana.

A z jej gołych palców wylatują śmiercionośne igły. Uderzyli w Chińczyków i przewrócili się jak kulisi z piaskiem.

Aurora ryczy na całe gardło:

Rosjanie mnie znają

I nazywają to świetnym!

I znowu piękność rzuca śmiercionośną igłę. A wróg jest unieruchomiony jak chrząszcz.

Aurora zabulgotała:

- Możesz marzyć, ale marzenia są złe!

I znowu dziewczyna uderza jak bumerang.

Tak, ta ruda zjadła ponad funt soli w sprawach wojskowych. Jeśli młóci, to młóci.

I znowu szybka i ognista dziewczyna atakuje.

A potem Svetlana jest chętna do walki. I tak sieka i niszczy wszystkich. A jej miecze są jak błyszczące błyskawice.

A igły lecą z bosych stóp.

Dziewczyna ryknęła:

- Moja wielka siła -

Zabawa ze mną jest jak przyjaźń z krokodylem!

Boy Oleg Rybachenko jak zawsze w ataku. Jest szybką mangustą. Sieka i rzuca gwiazdami we wroga.

A młody wojownik krzyczy:

- Przejdźmy do ofensywy,

Pokonamy wszystkich Chińczyków!

A teraz chłopak atakuje.

A dziewczyna Margarita w wielkim podnieceniu miażdży żółte wojska. A jej gołe palce rzucają dary śmierci.

A dziewczyna krzyczy:

- Wygram!

I znowu cały deszcz igieł spływa z jej bosych stóp.

A igły są śmiertelne i zatrute.

Małgorzata w ofensywie. Chińczycy mają z nią bardzo ciężko. A dziewczyna jest ucieleśnieniem horroru.

Chociaż jest piękną wojowniczką.

A teraz znowu kawałek śmierci spada z jej bosej stopy. Który uderza wrogów.

Natasza odbywa dziki lot. Tnie Chińczyka na kawałki. A jej miecze nie znają litości.

Wojownik ryczy:

- To będzie nasze wielkie zwycięstwo!

Z bosych stóp piękności ponownie wylatują bardzo śmiercionośne i niebezpieczne igły.

W dużych ilościach atakują Chińczyków. Cóż, dziewczyny są bardzo fajne.

A w ofensywie nikomu nie dają podania.

Ale Zoya nie wie, nie ma ani słowa. Przebija się do przeciwników. A jej miecze są jak kaci.

Zoya krzyczy ile sił w płucach:

- Nie znam litości - tylko śmierć!

A jej bose stopy będą rzucać takimi rzeczami, że Chińczycy nie będą mogli się oprzeć!

I odwrotnie, wojownik przyspiesza z każdą minutą. To lodowisko w ofensywie.

Aurora jest także bardzo zabawną dziewczyną. Nie cofa się i nie poddaje. I wszystko jej się udaje.

Rzuciła stalowym wachlarzem gołymi palcami. Przerwała chińskim żołnierzom i syknęła:

- W Czerwonym Imperium wybuchnie ogień, który ogrzeje całą planetę!

I znowu coś, co specjalnie zabija muchy z jej bosej stopy.

A wojownik znów jest na dużej wysokości.

A oto Swietłana w bitwie. Nie odbiega od planu. I sieka sam siebie z dzikim naciskiem. A ostry dysk leci z jej bosych stóp. Który efektownie odcina przeciwników.

Swietłana piszczy z dzikiej wściekłości:

-Rozerwę was wszystkich!

A dziewczyna jest w ofensywie. A jej bose stopy są takie zwinne.

Następnie chętny do walki jest Oleg Rybachenko. To zdesperowany chłopak-terminator. Wymaga kolosalnej siły i presji dzikiego chłopca.

A potem dziecko rzuca bumerang bosą stopą. A przeciwnicy stracili na raz dwa tuziny bramek.

To jest naprawdę - naprawdę niszczycielska moc.

Oleg zaśpiewał:

- Mój charakter pisma jest prosty -

Nie lubię ciągnąć kota za ogon!

I ostrze wyleciało z gołej pięty chłopca i uderzyło Chińczyka. Dosłownie stracili ducha i odwagę.

Oleg zauważył z dzikim szaleństwem:

- Nigdy nie mów nie!

Chłopak atakuje... Wtedy przypomniał sobie Władimira Kliczko. Tak, ten bokser mógł wrócić na ring. Dlaczego nie spróbować? Jeśli nadal masz zdrowie, to sam Bóg kazał ci walczyć!

Chłopiec Terminator w ataku. Miażdży Chińczyków i śpiewa:

Młody przyjacielu, zawsze bądź młody,

Nie spiesz się, aby odpocząć...

Bądź wesoły, odważny, hałaśliwy -

Trzeba walczyć - więc walcz!

Człowiek z chłodem -

Abyś mógł pokonać każdego!

Jestem wiecznym chłopcem z duszą,

Co rodzi wynik!

W duszy jestem wiecznym chłopcem,

I nie cofaj się o krok!

Młody wojownik i wieczne dziecko podczas wściekłego ataku na Chińczyków. Pokaże się z najlepszej strony.

Margarita również miażdży żółtych wojowników i śpiewa:

- Nigdy się nie poddamy!

I ucięła sporo chińskiego, dodała ze śmiechem:

- Nie, nigdy mi nie wierz!

A dziewczyna znów rzuciła ostre, trujące igły.

Jest w szybkim i wyjątkowym ruchu.

Natasza w bitwie jest szybka i potężna jak Walkiria. Walczy dzielnie. I strzela do Chińczyków.

Często walczyła na niebie. Była znakomitym asem pilotem. Musiała walczyć w piechocie.

Ale teraz Natasza zajęła się Chińczykami. I młóćmy się z całą wściekłością.

A bumerangi i igły lecą z jej bosych stóp. Ona miażdży wroga.

Dziewczyna śpiewa:

- Ale wierzę w wschód słońca,

Rozprosz ciemność więziennego lochu!

Zoya atakuje Chińczyków. I mocno się rozrywa. A jej bose stopy powalają wrogów bez zatrzymywania się.

Wojownik w ruchu. Jest jak kobra skacząca i skacząca.

Dziewczyna o złotych włosach krzyczy:

- Przyszłość jest nasza

Jesteśmy jak Rycerze Jedi!

A potem się odwróci i cię uderzy.

Następna w ataku jest Aurora. Miażdżąca i walcząca rudowłosa dziewczyna. Przeszła do ataku, jeszcze bardziej zwiększając tempo. Jej miecze są jak ostrza młyna.

Ognista piękność wydała:

- Będzie takie szczęście dla całego świata!

I znowu dziewczyna wpada w dzikie tempo. To jest prawdziwa bogini wojny.

Svetlana również śpiewa, skacząc w górę i w dół:

- Sto na sto, pułk po pułku,

Rosyjscy rycerze pocięci mieczem!

A teraz jej bose palce rzucą coś, czego nie odbije tarcza.

To jest dziewczyna. Prawdziwa lisica.

Natasza ćwierka z obnażonymi zębami:

- Nie do ciebie należy pouczanie mnie!

I rzuci śmierć gołą nogą.

Aurora zgadza się:

- W ogóle nie ma nas czego uczyć!

Wojownicy przyspieszają swoje ruchy. Prawie całe miasto jest już zasłane trupami. Tak, Chińczykom groziła eksterminacja. Jest ich tylko sześć, ale pracują dla całej armii.

Oleg Rybachenko przypomniał sobie historię jednego z elfów. Trafił do III Rzeszy i udało mu się przekonać go do wysłania do Luftwaffe.

Tak, elf, choć niewielkiego wzrostu, jest bardzo szybki, silny i ma doskonałą reakcję. Ogólnie rzecz biorąc, elfy przewyższają ludzi kondycją fizyczną i szybkością myślenia. A kiedy już znajdzie się w samolocie, elf, nawet królewskiej krwi, sam czuje się jak orzeł.

I ten wojownik był w stanie zestrzelić 538 samolotów wroga z okazji urodzin Führera 20 kwietnia 1944 r., ale on sam nigdy nie został zestrzelony.

Za pierwsze dwieście samolotów elf otrzymał Krzyż Rycerski Żelaznego Krzyża z liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Już ponad trzysta Orderu Orła Niemieckiego z brylantami. Za czterysta Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami. A za samoloty z okazji pięćsetnej rocznicy - Wielki Krzyż Żelaznego Krzyża. W ten sposób elf zebrał rekordową liczbę nagród i pod tym względem pokonał nawet Hermanna Goeringa i otrzymał stopień pułkownika.

Chociaż walczył w samolocie jako szeregowiec.

Choć więc tak wybitny as pojawił się w Luftwaffe, nie wpłynął on zbytnio na przebieg wojny. Tak naprawdę, jeśli wziąć pod uwagę pierwszych sześciu asów Luftwaffe w prawdziwej historii, zestrzelili oni w sumie ponad półtora tysiąca samolotów. W jakim stopniu pomogło to Wehrmachtowi?

Chociaż możliwe jest, że liczba zestrzelonych samolotów została zawyżona przez propagandę Goebbelsa.

Wiele osób mocno wątpiło w te liczby.

Ale elf szczerze zestrzelił tak wiele samochodów, a on sam nie stracił ani jednego myśliwca.

Ale wtedy spotkał go Oleg Rybachenko i zapytał:

- Dlaczego niepokoiliście III Rzeszę, którą uważa się za siłę zła?

Elf logicznie zauważył:

- Bo na świecie nie ma w ogóle siły dobra! Czy uważasz, że Stalin i jego sojusznicy są święci?

Oleg zauważył z uśmiechem:

- Ale w ZSRR, po zestrzeleniu tak wielu samolotów, byłbyś uważany za Boga przez duże G! Dlatego powinniście być opluwani i przeklinani!

Elf szczerze zauważył:

- Kiedy w październiku 1942 roku zacząłem walczyć za Rzeszę, wynik wojny nie był jeszcze oczywisty. Jak myślicie, nie mam szans znaleźć się w gronie zwycięzców?

Oleg Rybachenko odpowiedział szczerze:

- Jeśli uciekniesz do ZSRR, myślę, że zostanie ci wybaczone i zaakceptowane. Bohaterowie i wielcy wojownicy są doceniani wszędzie!

Elf uśmiechnął się promiennie i odpowiedział:

- Dzięki za propozycję! Ale kiedy skończy się druga wojna światowa, wrócę na moją planetę z nagrodami... I oczywiście nie będzie mi już już przeszkadzać przegrana Niemiec. Najważniejsze, że pokazałem się jako bohater i przeszedłem do historii lotnictwa jako najlepszy as wszechczasów!

Oleg Rybachenko zauważył z irytacją:

- Ilu dobrych ludzi zginęło przez ciebie!

Elf pisnął i logicznie przypomniał:

- Jest też Rudel... On też jest supermanem!

Oleg skinął głową:

- Rudel... To jak bohater komiksu!

Elf mruknął:

- Byłem, jestem i będę wojownikiem! Spróbuję więc doliczyć do tysiąca!

Oleg Rybachenko wątpił:

- Czy możesz to zrobić? 9 maja 1945 Trzecia Rzesza kapituluje!

Elf zapytał insynuując:

- Czy możesz dokładniej powiedzieć, kiedy, gdzie i o której godzinie, z jakimi siłami zaatakują Czerwoni i Alianci?

Oleg zapytał zdziwiony:

- Dlaczego tego potrzebujesz?

Elf odpowiedział szczerze:

- Chcę trywialnie przedłużyć wojnę, żeby zabawa trwała dłużej!

Oleg następnie wyjął pistolet i odpowiedział:

- Mógłbym cię zastrzelić, ale tego nie zrobię!

Elf był zaskoczony:

- I dlaczego?

Oleg Rybachenko stanowczo stwierdził:

- Niech sumienie cię ukarze!

I rozstali się...

Oleg Rybachenko pomyślał, że nie zabił tego elfa na próżno. Ile jeszcze samolotów zestrzeli? To będzie po prostu straszne.

I chłopiec znów wystrzelił bumerang śmierci bosymi palcami.

Margarita aktywnie eksterminuje Chińczyków w bitwie. Jej bose stopy zasypują ją zabójczymi prezentami tak celnie, że jesteś po prostu zdumiony.

Dziewczyna z kategorii supermana.

A jej aktywność w walce jest podobna do aktywności łasicy.

Nie, nikt nigdy nie zastraszy takiej dziewczyny, nawet jeśli Chińczyków będzie dwa miliardy.

Co jednak powinna zrobić Margarita?

Broni swojego kraju.

Oleg Rybachenko, siekając Chińczyków, śpiewał:

- Nie ma piękniejszej Ojczyzny Rosji,

Walcz o nią i nie bój się...

Nie ma piękniejszego kraju we wszechświecie -

Cały wszechświat jest pochodnią światła, Rus!

Chłopiec podskoczy i przyspieszy, kopiąc wszystkich.

Natasza także walczy i śpiewa:

Fatalny rok, możesz mi nie wierzyć,

Tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć...

Przestań chodzić w chwytliwych kręgach,

Diabeł obróci swoje złote rogi!

A dziewczyna znów rzuca zabójczy prezent bosymi stopami.

Zoya także toczy bitwę, jest wyczerpana i walczy. Aktywna dziewczyna. A jeśli tnie mieczami, wszystko leci daleko.

A jej bose stopy tak aktywnie rzucają prezentami. I nokautują tak wielu wrogów.

Tak, Chińczycy najwyraźniej mają ciemne dni.

Aurora atakuje bez litości. A jej bose stopy są czymś więcej niż zabójczym. Jest to zazwyczaj bogini zagłady.

A jest w nim tysiąc diabłów.

Swietłana z wielką pasją bije Chińczyków i piszczy:

- Przyszłość leży w

Abyśmy nie musieli być kotem!

A jej gołe nogi znów coś rzucą, a wrogowie zostaną rozerwani na kawałki.

Walcząca dziewczyna ma w sobie akrobacje!

Po oczyszczeniu miasta z Chińczyków cała szóstka zrobiła sobie przerwę. Natychmiast zabili dzika i upiekli go w całości.

Pokroili go na kawałki i zaczęli jeść.

Natasza zauważyła:

- Rycerze Waltera Scotta zjedli mnóstwo na raz!

Oleg Rybachenko zachichotał i przypomniał:

- Czy Dumas też! Tak Portos zjadł całego barana!

Natasza roześmiała się:

- Owce? Dlaczego nie dzik?

W odpowiedzi Oleg zaśpiewał:

Wszyscy twoi cholerni krewni,

Mój wujek, który dostał dzika...

Kiedy żył - ostrzegał mnie -

Nie możesz wziąć żony kanibalowi!

Margarita potwierdziła:

- To jest dzika piosenka! Ale chcę czegoś bardziej duchowego!

Oleg zauważył:

- Psychiczny? To jest dobre!

I chłopak coś zaśpiewał...

Ale Aurora przerwała mu i zauważyła:

- Nie musisz śpiewać, ale działaj.

A dziewczyna wyjęła z paska iPhone'a. Oleg uśmiechnął się, Natasza podała mu swoją i zaproponowała:

- Zagraj w czołgi z rudą!

Aurora zgodziła się:

- Kocham tą grę!

A bohaterska dziewczyna zaczęła zyskiwać parametry.

Oleg Rybachenko zajął się flotą czołgów.

Aurora ostrzegła:

- Jeden zbiornik za jednego! Spróbuj pojedynku!

Chłopak zgodził się:

- To jest w sam raz!

Oleg wybrał najfajniejszy radziecki czołg lat czterdziestych - IS-7. Wspaniały samochód, który nigdy nie stał się samochodem produkcyjnym. Ma wszystko: zbroję, broń i szybkość. Prawdziwa aureola!

Aurora ma E-75. Z samochodem jest nieco gorzej. I cięższy, z mniejszą prędkością, rezerwą mocy i nieco słabszym działem. IS-7 ma 130 milimetrów w porównaniu do 128 milimetrów w przypadku E-75. Pancerz Niemców jest być może grubszy, ale rekompensuje to większe nachylenie IS-7. A boki Fritza są wyższe... Wszystko to prawda, ale...

Aurora przenosi E-75 na poziom M... I samochód się poprawia. A silnik jest mocniejszy, sylwetka jest znacznie niższa, a działo ma dłuższą lufę. Tak, teraz zbroja stała się grubsza. Niemiecki czołg nadal waży dziewięćdziesiąt pięć ton, w porównaniu do sześćdziesięciu ośmiu ton w przypadku radzieckiego. A po modernizacji ma podobny układ i będzie teraz potężniejszy.

Ale IS-7 pozostał bez rozwoju. W prawdziwej historii nikt tego nie przewidział.

No cóż, Oleg, weźmy się w garść.

Chłopak jednak nie jest stracony. Ponieważ wróg się zmodernizował, facet coś zrobi i użyje pocisków z piór. A potem będzie bardzo dobra walka.

IS-7 się zbliża. Mimo to właściwości jezdne Niemca są wciąż lepsze.

Aurora strzela ze swojej dłuższej lufy. Ale nadal nie może się tam dostać.

A chłopiec-terminator podchodzi bliżej i kręci torami. Najwyraźniej chłopak jest całkiem pewny siebie.

Aurora po kolejnym strzale wyciągnęła morał:

- Mysz może zabić słonia!

I bitwa trwała dalej, Oleg wbił pocisk armaty 130 mm w złącze kadłuba i wygrał. Pomimo wszystkich sztuczek.

Ale ogólnie czołgi lat czterdziestych mają różne pojazdy. Bardzo groźny projekt - "Królewski Lew". Masa wynosi sto ton, armata ma kaliber 210 mm, przedni pancerz ma 300 mm pod kątem, boki 200 mm, a silnik ma 1800 koni mechanicznych.

To jest maszyna - nawet IS-7 może jedynie przebić bok i zamknąć. I jest naprawdę duży!

Aurora śpiewała z obnażonymi zębami:

- To jest orzeł, lecący wyżej niż słońce!

A ona ucichła...

Po jedzeniu cała szóstka udała się do chińskich miast. Na razie musimy osiągnąć pokój i zniechęcić Mandżurów do ataku.

Dziewczęta i chłopiec zaatakowali Chińczyków i ponownie wielu zabili mieczami i gołymi palcami.

Następnie wojownicy zaczęli strzelać ze zdobytych armat. I zginęło wielu Chińczyków.

Oleg Rybachenko zauważył:

- Może lepiej grać defensywnie? Czy wyjdzie to jakoś brzydko?

Aurora odpowiedziała:

- Istnieje koncepcja wojny prewencyjnej!

Oleg wspominał:

- Wiktor Suworow próbował także udowodnić, że wojna nazistowskich Niemiec przeciwko ZSRR miała charakter prewencyjny!

Aurora wyszczerzyła zęby i warknęła:

- Czyż nie tak właśnie jest?

Oleg pokręcił głową:

- Wątpliwe!

Margarita wspomina:

- Czytałem tę książkę. Na pierwszy rzut oka wygląda przekonująco. Ale jeśli kopniesz głębiej...

Aurora skinęła głową, zgadzając się.

- ZSRR przygotowywał wojnę ofensywną i to jest fakt!

Margarita zauważyła:

- ZSRR przygotowywał wojnę ofensywną nawet po wojnie. Ale ofensywa nigdy się nie zaczęła!

Oleg logicznie zauważył:

- Jeśli Stalin planował ofensywę, stałoby się to w późniejszym okresie, po ukończeniu wyposażania swoich dywizji w czołgi i inny sprzęt. A najnowsze lotnictwo dopiero zaczęło pojawiać się w jednostkach; nawet piloci nie opanowali go!

Aurora również logicznie sprzeciwiła się:

- Jeśli armia radziecka się dozbrajała, to armia niemiecka również nie stała w miejscu. Podczas gdy ZSRR produkował najnowsze samoloty, Krauci zwiększali produkcję najnowszego sprzętu.

Opóźnienie nie zwiększyłoby przewagi Stalina. Wręcz przeciwnie, naziści, mając potencjał europejski, mogliby dogonić Rosję ilością sprzętu lepszej jakości!

Oleg Rybachenko wątpił:

- Na jakiej podstawie uważasz, że ich jakość była lepsza?

Aurora odpowiedziała szczerze:

- Ale wygraliśmy w 1941! Jeśli byli mniej liczni, być może przewyższali jakość technologii!

Geniusz chłopca wątpił:

- Nie sądzę!

Małgorzata zauważyła:

- Czterdziesty pierwszy rok to tajemnica. Dlaczego formalnie silniejsza Armia Czerwona przegrywała bitwę za bitwą? A potem, formalnie i faktycznie słabsza, zaczęła wygrywać?

Oleg Rybachenko odpowiedział:

- To wielka tajemnica II wojny światowej!

Natasza zaproponowała:

- Nastąpiła interwencja sił wyższych!

Oleg skinął głową:

- Coś naprawdę się wydarzyło!

Augustyn warknął:

- Nasi bożkowie są pokryci krwią, nasi bogowie są bogami wojny!

Zosia zgodziła się:

- Bogowie wojny również są pokryci krwią!

Następnie Oleg i Aurora zaczęli grać strategią II wojny światowej. Aurora jest za Hitlerem, Oleg za Stalinem.

Doszło już do wymiany ciosów. Aurora użyła fałszywego kodu i masy czołgów serii "E" i przedarła się do Moskwy. Togo i Oleg użyli fałszywego kodu i IS-7, jakby uderzali w Niemców. I kosa złączyła się na kamieniu. I mnóstwo trumien. Niech będzie wirtualnie.

Oleg Rybachenko gra z zapałem, a jego żołnierze przebijają się przez niemiecką obronę. Tworzą kotły. Aurora ponownie uruchamia kod oszustwa. Następuje bardzo dzika wymiana ruchów.

Geniusz chłopca zaśpiewał:

- Gdzieś na Kamie - sami nie wiemy,

Gdzieś na Kamie - matkach rzekach!

Nie można sięgnąć rękami, nie można sięgnąć stopami,

Cóż, jeśli to konieczne, przesuniemy pokery!

A radzieckie czołgi miażdżą nazistów. Nie ma nic fajniejszego niż IS-7. I możesz bezpiecznie walczyć z "Myszami" i "E"-100. Radziecki czołg nie boi się takich potworów.

Są cięższe, ale to nie znaczy, że silniejsze.

A Oleg postępuje, szybko poruszając się z samochodami. I jest w nim jak tysiąc diabłów.

Cudowne dziecko śpiewa:

- Zmiażdżymy Krautów, chick-chick-chick-ta!

A teraz wojska radzieckie zdobyły kolejną barierę. Są jak walczący geniusze!

Jednak Aurora też nie jest prosta. I działa z agresywną presją. Rzuca nowe i nowe siły pod koła Armii Czerwonej.

A rudowłosy wojownik śpiewa:

- Moi wrogowie mnie nie zatrzymają! Podbiję ogrom wszechświata!

I coraz nowe pułki idą do bitwy.

Oleg Rybachenko zaśpiewał z radością:

Krauci wpadają w szał,

Wróg pułku ruszył naprzód...

Ale szaleni Aryjczycy -

Rosjanie spotkają się z wrogością!

Wkopią się w skórę świni,

Wróg zostanie w proch rzucony -

Rosjanie walczą zawzięcie

Silna jest pięść żołnierza!

A chłopiec wykonuje kolejny manewr okrężny i otacza oddziały Aurory.

Tak, dzieciak jest mądry, brak słów.

Aurora zabulgotała:

- Nie, nie poddam się, ale zawsze wiedziałem, jak walczyć!

Oleg Rybachenko zgodził się:

- Nie poddamy się! Po prostu cię zniszczymy!

A teraz wojska radzieckie atakują ponownie. A kod oszusta nie pomaga już Krautom.

Następnie Aurora sprytnie zmienia opcję. A Wielka Brytania i USA przyłączają się do wojny po swojej stronie. Wojownicy tej armady rzucili się do bitwy. I wywrzyjmy presję na wroga.

Ale radzieckie czołgi IS-7 z jeszcze większą łatwością niszczą amerykańskie Shermany i Pershingi, a także angielski czołg Churchill.

Bez otrzymania jakichkolwiek uszkodzeń.

Aurora warknęła:

- Cóż, jesteś małym diabłem!

. ROZDZIAŁ nr 3

Wojownicy XXI wieku ponownie starli się z Chińczykami z XVII wieku.

Niebiańskie Imperium ma wielu żołnierzy. Płyną jak niekończąca się rzeka.

Oleg Rybaczenko, siekając Chińczyków mieczami, ryknął:

- Nigdy się nie poddamy!

I ostry dysk wyleciał z bosej stopy chłopca!

Margarita, miażdżąc przeciwników, mruknęła:

- Na świecie jest miejsce na wyczyn!

A jadowite igły posypały się z bosych stóp dziewczyny, uderzając Chińczyka.

Natasza także machnęła zabójczo gołymi palcami i zawyła:

Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.

A jej miecze przeszły przez Chińczyków w młynie.

Zoja, rozcinając wrogów, pisnęła:

- Na nowe zamówienie!

I więcej igieł wisiało na jej bosych stopach. I w oczy i gardła chińskich żołnierzy.

Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i zaciekli.

Aurora ciachnęła żółtych żołnierzy i pisnęła:

- Nasza żelazna wola!

A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny prezent. I żółte myśliwce upadają.

Swietłana rąbie młynarza, jej miecze są jak błyskawice.

Chińczycy leżą jak ucięte snopy.

Dziewczyna bosymi stopami rzuca igłami i piszczy:

- Wygra dla Matki Rosji!

Oleg Rybachenko awansuje przeciwko Chińczykom. Chłopiec Terminator sieka żółte oddziały.

Jednocześnie palce gołych nóg chłopca wyrzucają igły z trucizną.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała przyszłej Rusi!

A w ruchu odcina wszystkim głowy i kagańce.

Margarita miażdży także swoich przeciwników.

Jej bose stopy po prostu błyszczą. Chińczycy masowo umierają. Wojownik krzyczy:

- Do nowych granic!

A potem dziewczyna bierze to i tnie...

Masa zwłok chińskich żołnierzy.

Ale Natasza jest w ofensywie. Sieka swojego chińskiego i śpiewa:

- Rus jest wielka i promienna,

Jestem bardzo dziwną dziewczyną!

A dyski lecą z jej bosych stóp. Kto poderżnął gardła Chińczykom. Tak, to jest dziewczyna.

Zosia jest w ofensywie. Odcina żółtych żołnierzy obiema rękami. Pluć z rurki. I rzuca śmiercionośnymi igłami bosymi palcami.

A jednocześnie śpiewa sobie:

- Ech, mały klubie, chodźmy!

Ech, mój ulubieniec się nada!

Aurora, wycinając Chińczyków i eksterminując żółtych żołnierzy, wrzeszczy:

- Wszyscy kudłaci i w zwierzęcej skórze,

Zaatakował policję kijem!

A jeśli rzuci we wroga gołymi palcami, zabije to słonia.

A potem piszczy:

- Wilczarze!

Svetlana jest w ofensywie. Sieka i szatkuje Chińczyków. Z bosymi stopami rzuca w nich dary śmierci.

Prowadzi młyn mieczami.

Zmiażdżył wielu wojowników i krzyki:

- Nadchodzi wielkie zwycięstwo!

I znowu dziewczyna jest w dzikim ruchu.

A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły.

Oleg Rybachenko skoczył. Chłopak wykonał salto. Posiekałem wielu Chińczyków jednym skokiem.

Rzucił igły bosymi palcami i zabulgotał:

- Chwała mojej pięknej odwadze!

I znowu chłopiec toczy bitwę.

Margarita przechodzi do ofensywy. Niszczy wszystkich wrogów z rzędu. Jej miecze są chłodniejsze niż ostrza młyna. A gołe palce rzucają dary śmierci.

Dziewczyna w dzikim ataku. Eksterminuje żółtych wojowników bez ceremonii.

I co jakiś czas podskakuje i się przekręca!

A dary zagłady lecą od niej.

A Chińczycy padają trupem. I piętrzą się całe stosy trupów.

Margarita piszczy:

- Jestem amerykańskim kowbojem!

I znowu igła została rzucona w jej bose stopy.

A potem kolejny tuzin igieł!

Natasza jest również bardzo fajna w ofensywie.

I rzuca bosymi stopami i pluje z rurki.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Jestem iskrzącą śmiercią! Wszystko, co musisz zrobić, to umrzeć!

I znowu piękno jest w ruchu.

Zoya szturmuje gruzy chińskich zwłok. A także z jej bosych stóp wylatują bumerangi zniszczenia.

A żółci wojownicy wciąż spadają i spadają.

Zosia krzyczy:

- Bosonoga dziewczyno, ona cię pokona!

A z nagiej pięty dziewczyny leci tuzin igieł. Które idą prosto do gardeł Chińczyków.

Potem padają martwi.

A raczej całkowicie martwy.

Aurora w ofensywie. Niszczy żółte oddziały. Jej miecze trzymane są w dwóch rękach. A ona jest taką wspaniałą wojowniczką.

Tornado przechodzi przez chińskie wojska.

Rudowłosa dziewczyna ryczy:

- Przyszłość jest ukryta! Ale będzie zwycięsko!

A w ataku piękność o ognistych włosach.

Aurora ryczy w dzikiej ekstazie:

- Bogowie wojny rozerwą wszystko na strzępy!

A wojownik jest w ofensywie.

A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł.

Swietłana w bitwie. I taki błyszczący i waleczny. Z jej gołych nóg wydobywa się tyle morderczych rzeczy. Nie osoba, ale śmierć z blond włosami.

Ale jeśli się rozpadnie, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.

Swietłana śpiewa:

- Życie nie będzie miodem,

Więc skaczcie w okrągłym tańcu!

Niech Twoje marzenie się spełni -

Piękno zmienia mężczyznę w niewolnika!

A ruchy dziewczyny stają się coraz bardziej wściekłe.

Atak Olega przyspiesza. Chłopiec bije Chińczyka.

Jego bose stopy rzucają ostre igły.

Młody wojownik piszczy:

- Szalone imperium rozerwie wszystkich na strzępy!

I znowu chłopiec jest w ruchu.

Margarita to dziewczyna szalona w swoim działaniu. I młóci wrogów.

Wystrzeliła więc groszek z materiałami wybuchowymi gołą nogą. Wybuchnie i natychmiast wyrzuci w powietrze setkę Chińczyków.

Dziewczyna krzyczy:

- Zwycięstwo nadal do nas przyjdzie!

I poprowadzi młyn mieczami.

Natasza przyspieszyła swoje ruchy. Dziewczyna wycina żółtych wojowników. A jednocześnie krzyczy:

- Zwycięstwo czeka na imperium rosyjskie.

I eksterminujmy Chińczyków w przyspieszonym tempie.

Natasza jest terminatorką.

Nie myśli o zatrzymaniu się lub zwolnieniu.

Zosia jest w ofensywie. Jej miecze wydają się kroić sałatkę mięsną. Dziewczyna krzyczy ile sił w płucach:

- Nasze zbawienie już trwa!

A gołe palce też rzucają takimi igłami.

I masa ludzi z przebitymi gardłami, leżących w stosach trupów.

Aurora to szalona dziewczyna. I niszczy wszystkich, jakby był robotem zbudowanym z hiperplazmy.

Zniszczył już ponad stu Chińczyków. Wszystko jednak nabiera tempa. A wojownik wciąż ryczy.

- Jestem niepokonany! Najfajniejszy na świecie!

I znowu piękno w ataku.

A z jej gołych palców wylatuje groszek. A trzystu Chińczyków zostało rozerwanych przez potężną eksplozję.

Aurora śpiewała:

-Nie waż się przejmować naszej ziemi!

Svetlana również jest w ofensywie. I nie daje ani odrobiny wytchnienia. Dzika terminatorka.

I wycina wrogów i eksterminuje Chińczyków. A masa żółtych myśliwców wpadła już do rowu i na drogi.

Cała szóstka była wściekła. Rozpoczął dziką walkę.

Oleg Rybachenko wraca do akcji. I rusza naprzód, wymachując obydwoma mieczami. A chłopiec terminator prowadzi młyn. Martwi Chińczycy spadają.

Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.

Chłopak pamięta szaloną strategię. Gdzie konie i ludzie również się mieszali.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Biada umysłowi!

I będzie mnóstwo pieniędzy!

I Terminator Boy w nowym ruchu. A jego bose stopy coś wezmą i rzucą.

Genialny chłopiec ryknął:

- Mistrzowska klasa i Adidas!

To był naprawdę fajny i fajny występ. A ilu Chińczyków zginęło? I zabili największą liczbę największych żółtych wojowników.

Margarita także walczy. Niszczy żółte armie i ryczy:

- Duży pułk szturmowy! Wrzucamy wszystkich do trumny!

A jej miecze cięły Chińczyków. Masa żółtych myśliwców już się rozpadła.

Dziewczyna warknęła:

- Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że każdy jest najlepszy!

A z gołej pięty dziewczyny wyleci groszek z potężnym materiałem wybuchowym.

I uderz na wroga.

I weźmie i zniszczy niektórych przeciwników.

A Natasza ma władzę. I uderza w swoich przeciwników, i nikogo nie zawiedzie.

Ilu Chińczyków już zabiłeś?

A jej zęby są takie ostre. A oczy są takie szafirowe. Ta dziewczyna jest głównym katem. Chociaż wszyscy jej partnerzy są katami!

Natasza krzyczy:

- Jestem szalony! Będzie dla ciebie kara!

I znowu dziewczyna zabije mieczami wielu Chińczyków.

Zoya jest w ruchu i zniszczyła wielu żółtych wojowników.

A bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku Chińczyków. Te dziewczyny są naprawdę piękne.

Aurora postępuje i niszczy swoich przeciwników. A jednocześnie nie zapomina krzyknąć:

- Nie możesz uciec z trumny!

A dziewczyna wyjmie zęby i obnaży je!

I taka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.

I wszystko dosłownie emanuje z gniewu.

Swietłana jest w ruchu. Rozbiłem wiele czaszek. Wojowniczka, która obnaża zęby.

Pokazuje język. A potem wypluwa z tuby. Potem wyje:

- Wy będziecie martwi!

I znowu śmiercionośne igły wylatują z jej bosych stóp.

Oleg Rybachenko skacze i skacze.

Bosy chłopiec wypuszcza pęczek igieł i śpiewa:

- Chodźmy na wycieczkę, otwiera duże konto!

Młody wojownik jest w najlepszej formie.

Ma już sporo lat, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i muskularny.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nawet jeśli gra nie przestrzega zasad, przebijmy się przez bractwo!

I znowu śmiercionośne i uderzające igły wyleciały z jego bosych stóp.

Margarita śpiewała z zachwytem:

- Nic nie jest niemożliwe! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!

Dziewczyna ponownie rzuciła w Chińczyka śmiercionośną kaskadę igieł i mówiła dalej:

- Ciemność odejdzie! Róże majowe zakwitną!

A gdy tylko wojowniczka rzuciła groch gołymi palcami, tysiąc Chińczyków natychmiast wzbiło się w powietrze. Tak, armia Niebiańskiego Imperium topnieje na naszych oczach.

Natasza w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu Chińczyków umiera.

Dziewczyna używała ich do mieczy, ziaren węgla drzewnego i włóczni. I igły.

Jednocześnie krzyczy:

- Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!

I chwała Rosjan znajdzie!

Gołe palce rzucają nowe igły, uderzając przeciwników.

Zoya w dzikim ruchu. Awans na Chińczyków. Rozbija je na małe kawałki.

Wojownicza kobieta rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a następnie ryczy:

Nasze całkowite zwycięstwo jest na wyciągnięcie ręki!

I prowadzi dziki młyn mieczami. To naprawdę dziewczyna jak dziewczyna!

Ale kobra Aurora przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla każdego.

A jeśli się włączy, to znaczy, że się włączy.

Po czym ruda bierze to i śpiewa:

- Otworzę wszystkie czaszki! Jestem wielkim marzeniem!

A teraz jej miecze są w akcji i kroją mięso.

Svetlana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Gdy tylko zostanie pocięty, zaśmieca się masę zwłok.

Blond terminator ryczy:

- Jak dobrze będzie! Jak dobrze będzie - wiem to!

A potem leci od niej zabójczy groszek.

Oleg ponownie odetnie setkę Chińczyków, pędząc jak meteor. A on weźmie bombę i rzuci ją.

Jest mały, ale zabójczy...

Jak zostanie rozerwany na małe kawałki.

Chłopiec Terminator zawył:

- Burzliwa młodość przerażających maszyn!

Margarita zrobi to ponownie w bitwie.

I wytnie wielu żółtych wojowników. I wycina duże połacie.

Dziewczyna krzyczy:

- Lambada to nasz taniec na piasku!

I uderzy z nową siłą.

Natasza jest jeszcze bardziej wściekła w ofensywie. Tak bije Chińczyków. Nie jest im łatwo oprzeć się takim dziewczynom.

Natasza wzięła to i zaśpiewała:

- Bieg w miejscu to ogólne pojednanie!

I wojowniczka rozpętała taką kaskadę ciosów na swoich przeciwników.

I rzuca dyskami bosymi stopami.

Tutaj kierowałem młynem. Masa żółtych głów armii odtoczyła się.

Jest walczącą pięknością. Pokonaj się taką żółtą armadą.

Zoya jest w ruchu, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.

Dziewczyna jest po prostu urocza. A jej bose stopy rzucają bardzo trującymi igłami.

Uderzaj przeciwników. Przebijają im gardła i robią trumny.

Zoja wzięła go i pisnęła:

- Jeśli w kranie nie ma wody...

Natasza krzyknęła z zachwytu:

- Więc to twoja wina!

I gołymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To naprawdę dziewczyna nad dziewczynami.

I z jej gołych nóg, jak ostrze będzie latać. I dotknie wielu wojowników.

Aurora w ruchu. Szybki i wyjątkowy w swoim pięknie.

Jakie ona ma jasne włosy. Jak powiewający proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa lisica.

I ścina swoich przeciwników, jakby urodziła się z mieczami w dłoniach.

Rudowłosy, cholerny drań!

Aurora wzięła go i syknęła:

- To będzie głowa byka - wojownicy nie stracą rozumu!

I tak ponownie zmiażdżyła wielu wojowników.

Oleg Rybaczenko mruknął:

- Właśnie tego potrzebujesz! Co za dziewczyna!

Margarita, rzucając sztylet bosą stopą, potwierdziła:

- Duża i fajna dziewczyna!

Aurora chętnie się z tym zgodziła:

- Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!

I znowu gołymi palcami odpali morderczą.

Svetlana w bitwie nie jest gorsza od przeciwników. Nie dziewczyna, ale sperma w płomieniach.

I kwiczy:

- Co za błękitne niebo!

Aurora, wypuszczając ostrze bosą stopą, potwierdziła:

- Nie jesteśmy zwolennikami rabunku!

Swietłana, rozcinając wrogów, zaćwierkała:

- Nie potrzebujesz noża, żeby zabić głupca...

Zoya pisnęła, rzucając igłami gołymi, opalonymi nogami:

- Będziesz go okłamywać z trzech pudełek!

Natasza, siekając Chińczyków, dodała:

- I zrób z nim za grosz!

A wojownicy wezmą to i skoczą. Są takie krwawe i fajne. Ogólnie rzecz biorąc, jest w nich wiele emocji.

Oleg Rybachenko wygląda bardzo stylowo w walce.

Margarita śpiewała:

- Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...

Geniusz-chłopiec wystrzelił stopą coś w rodzaju śmigła helikoptera. Odciął Chińczykom kilkaset głów i pisnął:

- Całkiem sportowy!

I jedno i drugie - chłopiec i dziewczynka - w całości ażurowe.

Oleg, siekając żółtych żołnierzy, zabulgotał:

- I będzie dla nas wielkie zwycięstwo!

Margarita syknęła w odpowiedzi:

- Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!

Dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.

Natasza zaśpiewała w ofensywie:

- W świętej wojnie!

I wojownik wystrzelił ostry bumerangowy dysk. Poleciał po łuku i wyciął wielu Chińczyków.

Zoya dodała, kontynuując niszczenie:

- To będzie nasze zwycięstwo!

I nowe igły wyleciały z jej bosych stóp. I trafili wielu wojowników.

Blondynka powiedziała:

- Zamatujmy wroga!

I pokazała język.

Aurora machając nogami i rzucając swastykami o ostrych krawędziach, zabulgotała6

- Flaga imperialna naprzód!

Svetlana chętnie potwierdziła:

- Chwała poległym bohaterom!

A dziewczyny krzyknęły zgodnie, miażdżąc Chińczyków:

- Nikt nas nie zatrzyma!

A teraz dyski lecą z bosych stóp wojowników. Mięso jest rozdarte.

I znowu wycie:

- Nikt nas nie pokona!

Natasza wzleciała w powietrze. Rozerwała swoich przeciwników i wydała:

- Jesteśmy wilczycami, pieczącymi wroga!

A z jej gołych palców wyleci bardzo śmiercionośny dysk.

Dziewczyna nawet wije się w ekstazie.

A potem mamrocze:

- Nasze szpilki kochają ogień!

Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.

Oleg Rybachenko zabulgotał:

- Och, jest wcześnie, ochrona daje!

I mrugnął do wojowników. W odpowiedzi śmieją się i szczerzą zęby.

Natasza posiekała Chińczyka i pisnęła:

- Nie ma radości w naszym świecie bez walki!

Chłopak sprzeciwił się:

- Czasami nawet walka nie jest zabawna!

Natasza zgodziła się:

- Jeśli nie masz siły, to tak...

Ale my, wojownicy, zawsze jesteśmy zdrowi!

Dziewczyna z gołymi palcami rzucała w przeciwnika igłami i śpiewała:

- Żołnierz jest zawsze zdrowy,

I gotowy na wyczyn!

Po czym Natasza ponownie zaatakowała wrogów.

Zoya to bardzo szybki złodziej. Wystrzeliła w stronę Chińczyków całą beczkę. I rozerwał kilka tysięcy jedną eksplozją.

Potem pisnęła:

- Nie przestawaj, nasze szpilki lśnią!

A dziewczyna jest w stroju bojowym!

Aurora też nie jest słaba w walce. Tak bije Chińczyków. Jakby wytrącono go ze snopa z łańcuchami.

A siekając przeciwników, śpiewa:

- Uważaj, będzie dobrze,

Jesienią będzie placek!

Rudowłosy diabeł naprawdę orze w walce jak jack-in-the-box.

Ale jak Swietłana walczy. A Chińczycy to od niej dostają.

A jeśli uderzy, to uderzy.

Wylatują z niego krwawe plamy.

Swietłana zauważyła ostro, gdy z jej bosych stóp posypały się plamy metalu topiącego czaszki:

- Chwała Rosji, wielka chwała!

Czołgi pędzą do przodu...

Podział w czerwonych koszulach -

Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!

Więc dziewczyny stawiły się na Chińczyka. Dlatego są cięte i rozdrabniane. Nie wojownicy, ale tak naprawdę pantery, które uwolniły się z łańcuchów.

Oleg toczy bitwę i atakuje Chińczyków. Bije ich bez litości i krzyczy:

- Jesteśmy jak byki!

Margarita, miażdżąc żółtą armię, podniosła:

- Jesteśmy jak byki!

Natasza wzięła go i zawyła, wycinając żółte myśliwce:

- Nie możesz kłamać!

Zoya rozerwała Chińczyków i pisnęła:

- Nie, nie ręcznie!

I on także weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą.

Natasza wzięła to i pisnęła:

- Nasz telewizor jest włączony!

A z jej gołej nogi wylatuje zabójczy pęk igieł.

Zoya, również miażdżąc Chińczyków, pisnęła:

- Nasza przyjaźń to monolit!

I znowu jest rzucony tak mocno, że koła rozmywają się we wszystkich kierunkach. To jest dziewczyna - czysta eksterminacja przeciwników.

Dziewczyna z bosymi palcami złapie i wystrzeli trzy bumerangi. A to spowodowało jeszcze więcej trupów.

Po czym piękno wyda:

- Nie damy litości wrogowi! Będzie trup!

I znowu mordercza rzecz odlatuje z gołej pięty.

Aurora również całkiem logicznie zauważyła:

- Nie tylko jedno ciało, ale wiele!

Potem dziewczyna wzięła go i chodziła boso po krwawych kałużach. I zabiła wielu Chińczyków.

I jak ryczy:

- Masa morderstw!

A potem uderza głową chińskiego generała. Rozbije mu czaszkę i da mu:

- Banzai! Pójdziesz do nieba!

Swietłana, bardzo wściekła w swoim ataku, piszczy:

- Nie będzie dla ciebie litości!

I tuzin igieł wylatuje z jej nagich palców. Jak ona wszystkich uderza. A wojownik naprawdę stara się niszczyć i zabijać.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Niezły młotek!

A chłopiec też rzuca bosą stopą taką fajną gwiazdkę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.

I masa Chińczyków upadła.

Oleg ryknął:

- Banzai!

I chłopak znowu szaleńczo atakuje. Nie, po prostu kipi w nim moc, a wulkany bulgoczą!

Małgorzata w ruchu. Rozerwie wszystkim żołądki.

Dziewczyna wyrzuci stopą pięćdziesiąt igieł na raz. A masa jest zabijana przez wszelkiego rodzaju wrogów.

Margarita śpiewała w sposób wesoły:

- Jeden dwa! Smutek nie jest problemem!

Nigdy nie należy się zniechęcać!

Trzymaj nos i ogon wysoko.

Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!

To taka agresywna firma. Dziewczyna będzie uderzać i krzyczeć:

- Smoczy Prezydent stanie się trupem!

Natasza w bitwie jest po prostu swego rodzaju terminatorem. A ona ryknęła:

- Banzai! Zdobądź to szybko!

I granat poleciał z jej bosej stopy. I to trafia w sedno Chińczyków. I to go rozwali.

Co za wojownik! Do wszystkich wojowników - wojowniku!

Zoya również jest w ofensywie. Taka wściekła suka.

A ona wzięła to i zabulgotała:

- Nasz Ojciec jest samym Białym Bogiem!

I uderzy Chińczyków potrójnym młynem!

A Aurora ryknęła w odpowiedzi:

- A mój Bóg jest czarny!

Rzeczywiście ruda jest ucieleśnieniem oszustwa i podłości. Oczywiście dla wrogów. A dla swoich przyjaciół jest ulubienicą.

I jak to weźmie i rzuci gołymi palcami. Było też wielu wojowników z niebiańskiego imperium.

Rudowłosa krzyknęła:

- Rosja i czarny Bóg są za nami!

Wojownik o bardzo dużym potencjale bojowym. Nie, lepiej nie wtrącać się w któryś z nich.

Aurora syknęła:

- Zmiażdżymy wszystkich zdrajców na proszek!

I mruga do swoich partnerów. Tak, ta ognista dziewczyna nie jest dokładnie czymś, co może dać spokój. Z wyjątkiem spokoju śmierci!

Swietłana, miażdżąc swoich wrogów, powiedziała:

- Zabijemy cię kolejką!

Aurora potwierdziła:

- Zabijemy wszystkich!

A z jej bosych stóp znów leci dar całkowitej zagłady!

W odpowiedzi Oleg zaśpiewał:

- Będzie kompletny banzai!

Aurora rozdzierając Chińczyków gołymi rękami, tnąc ich mieczami i rzucając igłami gołymi palcami, powiedziała:

- W skrócie! W skrócie!

Natasza, niszcząc żółtych wojowników, pisnęła:

- W skrócie - banzai!

I zetnijmy twoich przeciwników z dziką zaciekłością.

Oleg Rybaczenko, rozcinając swoich przeciwników, powiedział:

- Ten gambit nie jest chiński,

I uwierzcie mi, debiut jest tajski!

I znowu ostry, tnący metal dysk wyleciał z bosej stopy chłopca.

Margarita, wycinając wojowników niebiańskiego imperium, śpiewała:

- A kogo znajdziemy w bitwie

i kogo znajdziemy w bitwie...

Nie będziemy z tego żartować -

Rozerwiemy cię!

Rozerwiemy cię!

. ROZDZIAŁ 3

Po pokonaniu Chińczyków możesz trochę odpocząć. Ale niestety nie masz zbyt wiele czasu na relaks.

Wkradają się nowe żółte hordy.

Oleg Rybaczenko znów je rąbie i ryczy:

- W świętej wojnie Rosjanie nie przegrywają!

Margarita rzuca zabójczymi prezentami gołymi palcami i potwierdza:

- Oni nigdy nie przegrywają!

Oleg chciał powiedzieć coś jeszcze...

Zostały jednak tymczasowo przeniesione przez zaklęcie wiedźmy do innej substancji.

A Oleg Rybachenko został pionierem w jednym z niemieckich obozów. A Margarita przeprowadziła się wraz z nim.

Cóż, nie można cały czas walczyć z Chińczykami.

- Chwała Ojczyźnie! - Pionier Oleg Rybaczenko powtórzył krzyk i w milczeniu zniósł cios w ramiona, choć spadł dokładnie na jedną z poprzednich spuchniętych blizn. A od drugiego nastąpiło całkowite rozcięcie - zaczęła się lać krew! Margarita spojrzała na Olega Rybachenkę ze zdziwieniem i wdzięcznością i zapytała go o coś po angielsku. Cudowne dziecko Oleg Rybaczenko pomyślał - pewnie znowu pytał, co widziałem we śnie - czy istnieje synchroniczność? Chłopak odwzajemnił uśmiech swojej towarzyszce broni i wzruszył ramionami, które były dość szerokie jak na dziesięciolatka. Najwyraźniej Margarita zrozumiała, że Oleg Rybachenko chciał po prostu pokazać, że się nie poddał i nie rozumiał, co skłoniło go do krzyku w stylu proletariackiego filmu.

I nie tylko on, ale także ten chudy, krótko przycięty Marat Kazei. Ale ona skinęła zachęcająco głową odważnemu chłopcu...

Oleg Rybachenko nagle się obraził i tłumiąc ból w głosie, zauważył:

- Brawura jest wszystkim!

Margarita sprzeciwiła się szeptem:

- Nie, nie brawura! To jakby powiedzieć - słowo wbija jak bagnet!

Oleg poważnie zauważył:

- Lepiej zabić jednego faszystę, niż przekląć stu kretynów!

Rozległ się hałas, ryk silników i hałas, jeźdźcy z SS i lekarze-kaci zskoczyli na ziemię, rozsiodłali swoich, wyglądając bardziej jak mutanty niż konie - zwierzęta. Jeńcy siedzieli na trawie - w łańcuchach. Sprawdzili kajdany: więc byli mocno zakuci. A Oleg Rybaczenko nie był zbyt zaskoczony, gdy zobaczył, jak dokładnie podszedł do niego jeden z młodszych lekarzy SS. Po niemiecku powiedział niegrzecznie - mały naczelny, wstawaj - popychając pioniera czubkiem miękkiego buta w udo, a nawet trochę wyżej, wzdłuż nerek. Oleg Rybachenko napiął się... i wtedy interweniowała chłodna Aurora. Ognisty diabeł (tak ją nazywali w żołnierzach ze względu na jej nienaturalny i jaskrawoczerwony kolor włosów oraz niekobiecą wytrzymałość i siłę!) wyjaśnił coś kpiąco - i tej kpiny nie było w Olegu. Widać, że faszystowski lekarz też to odczuł! Nazista uderzył stopą Aurorę w umięśnione ramię. Ona tylko zachichotała. Następnie faszysta uderzył półobrocą, gwałtownie rzucając giętkimi plecami na odważną dziewczynę. Oleg szarpnął się w bok pod wpływem wstrząsu. Aurora natychmiast ponownie usiadła i w milczeniu pokazała swoje spętane dłonie. Gruby profesor zawołał swojego młodszego kolegę, który nagle spuścił wzrok. Następnie złamał gałązkę suchego wrzosu i pokazał ją Olegowi Rybaczenko. Pomachał mu przed nosem - chłopak mimowolnie się cofnął. Faszystowski lekarz znowu udawał, że bierze naręcz, pokręcił głową i wykonał jakiś dziwny ruch. Nie rozumiem, jakby SS-man jadł łyżką...

Oleg Rybachenko ze złością wypalił po niemiecku:

Nie możesz wyrazić siebie w kategoriach ludzkich.

Wykluł się Fritz: podczłowiek, zna język rasy panów?

Młody Rybachenko junior zdał sobie sprawę, że zdradził się na próżno, że wyjawił coś, co lepiej zachować w tajemnicy, ale... To nie jest słowo wróbel - jeśli przegapisz, nie złapiesz. To prawda, że gruby, tęgi lekarz przybrał obojętną minę, a słowo to zostało przyćmione przez niemieckie zdanie, które wypowiedział chłopiec. Ponownie powtórzył poprzedni gest i pokazał złożony naręcz.

I Oleg Rybachenko zrozumiał - wysłali go jako służącego po drewno na opał...

Nie chciałam, żeby znowu mnie pobito po mojej dumnej odmowie. I nie możesz przegapić szansy.

No cóż, po co łamać dumę setnika, a raczej patrycjusza. Myśl o ucieczce oczywiście przyszła - pojawiła się natychmiast, gdy tylko ciężkie kajdanki kliknęły pod dużym kluczem. Chociaż bardziej logiczne może być stwierdzenie, że w ogóle nie wyszła! Ale ta mała myśl okazała się jak przestraszony królik biegający w świetle reflektorów, nie wiedzący, że tak naprawdę został już złapany. A także - gdy tylko Oleg Rybachenko opuścił parking - chłopiec zobaczył, że podąża za nim wilkołak. Jeden z tych dziwnych, wyszkolonych mutantów, którzy strzegą konwoju SS. Jednocześnie nikt z konwoju nie patrzy znacząco w stronę bosego chłopca pospiesznie wspinającego się po piargu. Chociaż Oleg Rybachenko czuł, że najprawdopodobniej ukryta kamera filmuje jego ruchy. Zaskakujące jest nawet to, jak zaawansowany technicznie jest Fritz. Jeśli nasi nie odpowiedzą odpowiednio, będzie źle.

Kamienne piargi boleśnie kłuły i tak już wyschnięte podeszwy bezbronnych stóp dzieci. Mocno posiniaczone stopy zaczęły już robić się szorstkie, jednak proces ten jest dość bolesny przy nadepnięciu na ostre kamienie. Oleg jęknął cicho, starając się nie okazywać bólu i nie patrzeć na ponownie pojawiającą się krew. Ale potem poczuł, jak zalało go tsunami niewytłumaczalnego zjawiska.

Strach natychmiast i w niewytłumaczalny sposób pozbawił pioniera własnych myśli i pragnień. Chciałem tylko skręcić w stronę wilkołaka (?). Pod spojrzeniem nieludzkich oczu nazistowskiej bestii Oleg Rybachenko mimowolnie zamarł i zamarł. Ale natychmiast świeżo upieczonego pioniera otoczył palący upał, a chłopiec zaczął się poruszać jak karabin maszynowy z fabryki. Połamałem suche pnie brzóz i cyprysów rosnące w szczelinach, jeszcze nie zielone po zimie - dużo, ledwo mogłem je ciągnąć. Złożyłem go do dużej, przezroczystej torby, odciągnąłem, nie rozróżniając drogi na parking.

Podczas podróży Oleg Rybachenko desperacko próbował pokonać horror, który pozbawił go odwagi. Czy jest pionierem, doskonałym uczniem, czy nie! Ale ten przypominał próbę utrzymania się na wodzie przez nieudolnego pływaka. Wyjdzie, a potem znów cię przytłoczy...

Wilkołak podążał za nim: co jakiś czas zatrzymując się i wąchając ślady bosych stóp pozostawione przez chłopca.

Geniusz pionierski poczuł ulgę od fali grozy dopiero po powrocie do obozu.

Zdawało się, że podłe faszystowskie potwory nawet nie spojrzały na Olega Rybaczenko. Chociaż faktycznie kilku esesmanów nie spuściło wzroku. Dopiero gdy odłożył to, co przyniósł, starszy lekarz-kat szybkim spojrzeniem rzucił coś chłopcu... hej! Oleg w końcu opamiętał się. Chwycił go łapczywie, myśląc, że może do pracy dadzą mu tabliczkę czekolady lub coś innego oprócz racji żywnościowych. I wykluły się - leżały tam, krzemień i fotel. Krzemień okazał się najprawdopodobniej kwarcem. A krzesło wygląda jak kawałek akt. Rozwinięty pionier Oleg w teorii wiedział, jak to wszystko wykorzystać, a nawet z zainteresowaniem próbował, zupełnie jak Robinsonowie z Polesia... gdyby nie dziwne okoliczności.

Oleg dotknął stopą, potem dłonią wilgotnych gałęzi i potrząsnął głową.

"Tinder..." pionier powiedział cicho po rosyjsku, nagle odchrząknął i powtórzył. - Potrzebujesz tindera. - I z trudem opierałem się przejściu na mowę niemiecką. - Nie zapali się.

Oleg spojrzał na nich... Nie jest jasne, dlaczego Fritz, który miał zapalniczki i zapałki, a prawdopodobnie nawet miotacz ognia, potrzebował tej staromodnej metody rozpalania ognia. Chcą przetestować pomysłowość pionierów. Czy dokonują pomiarów rozwoju umysłowego narodu radzieckiego? A może w trywialny sposób naśmiewają się z uwięzionego chłopca? Kto ich zrozumie, wydają się być z innej planety!

Naziści spojrzeli na siebie i obnażyli zęby. Najdziwniejszą i... i najstraszniejszą rzeczą dla Olega Rybachenki jest to, że na ich twarzach nie widać gniewu, okrutności, a nawet kpiny! Bardzo zaciekawieni ludzie zdają się przyglądać dziwnemu zwierzęciu, a starszy profesor, jakby celowo zdjął okulary, okazywał szczególnie żywe zainteresowanie. Ani odrobiny obojętności, to niezwykle interesujące, jak naukowcy śledzą eksperyment.

Oleg Rybaczenko powtórzył szeptem, starając się zapanować nad podekscytowaniem w głosie:

- Zimą wszystko zawilgociło! To nie zadziała!

W oczach widać raczej udawane niż szczere nieporozumienie, ale znowu bez złości. Ale wtedy jeden z młodych mężczyzn - nie ten, który rozpętał Olega - narzekając, wstał, przeciągnął się i potarł uderzony o siodło tyłek, podczas gdy reszta esesmanów śmiała się... Oleg nie był zbyt dziwię się, że część Niemców do przemieszczania się używa koni - brakuje paliwa. Chociaż z jakiegoś powodu transporty pełzają za nimi? Ze złożonych siodeł wrogi nazista przyniósł pudło, z którego coś wziął... Pionier myślał, że to wata, ale nie. Wygląda niejasno jak grudka cienkich nitek. Oleg Rybaczenko, biorąc go w ręce, zdał sobie sprawę - suchy mech.

Znów cudowny pionier był zdziwiony, dlaczego to był Fritz, a nawet lekarz niósł w orce trawę... Może ten mech nie jest taki prosty?

No to przestań myśleć, głowa cię boli. Musisz sprawiać wrażenie prostszego i głupszego niż jesteś. Co dziwne, podpałka natychmiast zaczęła działać - Oleg nie uderzył krzemieniem o krzesło, ale gładko otarł (gdzieś czytałem) - i iskry posypały się gradem. I przez kilka lat, przez większość swojego życia, potrafił rozpalać ogniska (teraz zbudował zwykłą "chatę"). Wkrótce ogień tańczył z całą mocą - brzoza paliła się dobrze i była wilgotna. Tutaj młodzi strażnicy SS ożywili się i zaczęli wbijać w ziemię metalowe piony po bokach ogniska.

I głowa Olega Rybachenki zakręciła się, coś wyjątkowo żrącego wpełzło do jego nosa i natychmiast odłączyło jego świadomość od rzeczywistości. Ale nagle ogarnęła mnie wizja oszałamiającego realizmu.

Zmieniła się nawet osobowość dziecka, wyobrażał sobie siebie jako nieszczęsnego sierotę, mającego żyjących rodziców. Co więcej, mama i tata go nie opuścili - pozbawili przodków praw za długi i wysłali chłopca do schroniska poprawczego lub więziennego. Żadnej winy, ale skoro twoi rodzice są zadłużeni, to zgodnie z decyzją sądu w dyktatorskim, kosmicznym imperium jesteś młodocianym przestępcą.

Sierociniec znajdował się w przemysłowej dzielnicy stolicy i bardzo przypominał więzienie. Wszędzie są bary i baraki. W realistycznej wizji Oleg Rybaczenko spędził noc na źle struganych drewnianych pryczach. W pobliżu leżały inni chłopcy, zarówno ludzie, jak i obcy. Nie ma koców, materacy i poduszek, wyczerpane i często pobite ciało leży na nagim drzewie. Co więcej, na noc zakuwają im nogi w łańcuchy, aby zapobiec ucieczce. W celi przebywa około setki dzieci, jest bardzo duszno, ciała są spocone, bite niedaleko w kącie latryny, nie ma nawet kanalizacji. I to jest w Mocy, której statki kosmiczne przemierzają połacie galaktyki i których flagi wieńczą dziesiątki tysięcy zamieszkałych światów! Chłopcy jednak załatwiają sprawy na ulicy, praca zajmuje im około dwóch trzecich dnia. Za najcięższą pracę uważa się pracę w warsztacie, zakurzoną i żmudną. Strasznie męczy to plecy i ramiona, a wzrok zaczyna się zamazywać, operacje są proste, ale pracochłonne i wymagają powtórzeń. Przyjemniejsza praca na świeżym powietrzu, w polu lub na budowie. Starają się zmieniać dzieci w różnych procesach pracy, aby były mniej zmęczone i trochę się zrelaksowały. Ale ciało nadal boli, wielu chłopców w sierocińcu - prawie połowa ludzi jęczy przez sen.

Oleg Rybachenko rzuca się i kręci nerwowo, łańcuch dzwoni, pierścień ociera mu się o nogę, aż do krwi. Zabrzmi syrena, co oznacza wstanie i pójście do pracy. Ciało dziecka jeszcze nie odpoczęło, inni chłopcy - naga rasa ludzka i futrzane potomstwo innych światów - usiłują wstać. Zmęczenie nagromadzone miesiącami niewoli powoduje tępy ból mięśni. Łańcuchy sterowane wbudowanym chipem automatycznie zsuwają się z nóg, wykonane są z bardzo wytrzymałego stopu, którego nie da się przepiłować. Pojawiają się nadzorcy i słychać groźne okrzyki.

Chłopców zabierają do mycia, nie zajmie to dużo czasu, woda w zbiornikach jest zardzewiała. Oleg Rybachenko płucze usta i opryskuje je, aby zmyć pot. W celi nie ma wentylacji, a sen w pomieszczeniu śmierdzącym potem nie daje się odświeżyć. Następnie zabiera się ich na śniadanie, jedzą na stojąco, młodym więźniom nie przydadzą się krzesła. Żywią się chlebem i kiszonką, mięso jest drogie i nie nadaje się dla dzieci, dlatego wolą topić pastwisko. Koń jest jednak wegetarianinem, ale działa tak, że drapieżniki po zjedzeniu mięsa idą spać. Obok Olega jest jego przyjaciel Timur. W tej wizji, a raczej w innej rzeczywistości, oboje mają po dwanaście lat, wiek przełomowy dla silnych chłopców, kiedy bardzo trudno jest pogodzić się z niewolniczym losem.

Timur, pijąc sok z pokrzywy w źle umytej szklance, powiedział z jękiem:

- I wracamy do pracy w tym warsztacie! nie chcę!

"Nie chcę stać i powtarzać tego samego ruchu dziesięć tysięcy razy". - odpowiedział Oleg Rybachenko, drżąc od nieprzyjemnych wspomnień.

- Może poprosimy o pracę w terenie! - Timur sennie patrzył na niebo, gdzie na tej planecie świeciły jednocześnie trzy gwiazdy. - W szczególności usuń karpia i brzoskwinie. Są tak smaczne, zwłaszcza te ze złotymi płetwami, że nawet jeśli strażnik nie wygląda łapczywie, to i tak można coś zerwać i włożyć do ust.

Oleg Rybachenko westchnął ciężko:

"Ja też wolałbym taką pracę na łonie łagodnej natury." - A potem wcielony pionier zaczął mieć więcej zabawy. - Robota obserwacyjnego można oszukać, większość sprzętu monitorującego została już skradziona!

Śniadanie się skończyło i zabierają ich do okablowania...

Dzieci ustawiają się w kolejce na placu apelowym, chłopcy z rasy ludzkiej starają się trzymać razem, kosmici ustawiają się w szyku dostosowanym do swojego wzrostu. Podzieleni są na drużyny według wieku i wielkości. Są chłopcy w wieku od pięciu do szesnastu lat, a także futrzani i łuskowaci młodzieniec z innych światów.

Łączy ich jedynie ubiór, a właściwie jego niemal całkowity brak, czyli po prostu spodenki z numerem identyfikacyjnym na chłopakach.

Imperium traktuje ich zgodnie z zasadą wyciśnięcia dla siebie większych korzyści od tych, którzy nie są już uważani za obywateli! Oszczędności na wszystkim, na ubraniach, butach, jednak niektórzy chłopcy nawet w wolnym życiu nie znali butów.

Często jednak uderzano ich kijami i gumowymi paskami na gołych piętach. Mają ogolone głowy, co dwa tygodnie chodzą do sauny, gdzie się oparzają. Następnie natychmiast golą go tępą maszynką, niewiele zdążyło odrosnąć. Chłopcy maszerują boso po ostrych kamieniach. Jeśli Oleg jest do tego przyzwyczajony i jego szorstka stopa nie odczuwa bólu, to najmniejsze dzieci siniaczą pięty i bose palce u nóg, aż do krwi.

Cała straż składa się z kosmitów reprezentujących najokrutniejsze rasy wszechświata, jedynie szefowa schroniska, starsza Frau Pontuss, patrzy swoimi brutalnymi oczami sadysty.

Tygrys-nosorożec, pełniąc rolę nadzorcy, wydaje instrukcje, gdzie ktoś dzisiaj będzie pracował, a raczej pracował, aż straci przytomność. Oleg opuszczając kościste ramiona, patrzy na drugą połowę podwórza. Są tam dziewczyny, od najmłodszych po prawie dorosłe. Ubrani jak żebracy w dziurawe szmaty z najgrubszego lnu. Twarze są suche, oczy wydają się duże i smutne. Koszulka jest krótka, spod niej widać chude, ale umięśnione nogi. Dziewczęta również chodzą boso i bez wyjątku mają ogolone głowy. Zrobiono to najwyraźniej po to, żeby ich upokorzyć, żeby jeszcze raz pokazać, że są niczym. Ale to wcale nie są przestępcy zgromadzeni tutaj - nieszczęsne porzucone dzieci.

Tutaj ogłaszają, że grupa chłopców ma udać się do warsztatu krawieckiego, aby pracować w najbardziej żmudnej i wyczerpującej dziedzinie. Tutaj Timur nie może tego znieść i krzyczy z bólu:

- Nie chcę tak pracować! Wyślij mnie na plantację lub do ogrodu.

Chłopcy zamarli, ich opalone, szczupłe ciała były napięte.

Pontuss był wyraźnie zachwycony nowym powodem egzekucji:

- Wczoraj milczałeś i bałem się, że twoja rodzina zostanie bez lekcji wizualnej. Dlaczego chłopiec miałby zostać przebity rękawicą pięć razy?

Podniecenie ogarnęło rzędy dzieci.

- Właśnie o to chodzi. - Powiedział stanowczym tonem naczelnik. - Rozdaj wszystkim pręty.

Ciosy zadawane były specjalnymi prętami kolczastymi. Wyrywali je przeważnie sami chłopcy z krzaków w okresach, gdy nie było pracy. Prawdą jest jednak, że już wtedy dzieci były zmuszane, nawet jeśli dla imperium nie było to pożyteczne, do wykonywania pracy, na przykład kopania dołu przez pół dnia i zakopywania go przez pół dnia.

Oleg Rybaczenko spojrzał na dłonie swoich dzieci, ich palce były odciski.

Chłopaki automatycznie rozebrali kraty, Olegowi wydawało się, że są to narzędzia tortur - paliły mu palce, a nogi były ciężkie. Nie chciał uderzyć przyjaciela, ale nie miał odwagi sprzeciwić się. Nie widział prawie nic i boleśnie uderzył dużym palcem u nogi w leżący bruk. Co dziwne, uczucie bólu pomogło mi się pozbierać i mgła, zanim oczy mi się rozjaśniły. Krok stał się pewniejszy, chociaż palec zrobił się niebieski.

Ustawili się w półkolu w długiej linii. Timur był związany kijami za ręce, a jego ramiona wykręcone, aby łatwiej było bić przestępcę. Chłopaki mrużą oczy i próbują odwrócić wzrok. Na rozkaz Frau Pontuss spryskali solanką niebieską sól na jego szczupłe, ale muskularne plecy. Sądząc po sposobie, w jaki chłopiec się skrzywił, zaczęło się palić.

Dyrektorka sierocińca cmoknęła:

- Teraz wszyscy dostaniecie nauczkę. Uderz mocniej, kto oszukuje, będzie skazany na karę.

Pomocnik w tym przypadku, szczur nosorożec, obnażył kły:

- Szybko się z nimi uporamy! Potwór mruknął.

Chłopca przenoszono między rzędami. Chłopcy powoli podnieśli kraty i pierwsze ciosy spadły na plecy Timura. Sądząc po bliznach na plecach i bokach, chłopiec został ukarany więcej niż raz, więc tylko westchnął i zaczął ciężko oddychać, jak wszyscy chłopcy, próbując powstrzymać krzyki.

- Uderz mocniej! - krzyknął Pontuss. - Niech krzyczy.

Pierwsze ciosy zadali najmłodsi chłopcy, którzy po prostu nie mieli już siły zadać poważnego bólu. Ale wtedy starsi chłopcy zaczęli mnie bić. Plecy dziecka były pocięte czerwonymi paskami i kapała krew. Ból wzmagany przez niebieską sól sprawił, że Timur krzyknął, a nawet upadł, wbita w dół deska z gwoździami i kłuła go w klatkę piersiową.

- Nie ma potrzeby! - krzyknął chłopak. - Będę pracować, gdziekolwiek każesz.

- Oczywiście że będziesz! - odpowiedział Pontus. - Ale najpierw klapsy.

Wczorajsi towarzysze byli zbyt podekscytowani i pobili wczorajszego brata. Zarówno ludzie, jak i kosmici biją z równą zaciekłością. Chłopiec wrzasnął, a jego bose stopy pozostawiły krwawe ślady. Szczur nosorożec warknął i uderzył pałką chłopca w jego nagie, opalone nogi. Chciał sprawić chłopcu jeszcze większy ból. Uderzenie trafiło w ścięgna w kostkach, a następny w pięty. Timur pisnął i zachwiał się. Następnie oprawca wbił grubą igłę w pośladek, wlewając płyn.

- Prawidłowy! - powiedział Pontus. "Teraz wolałby umrzeć, niż zemdleć". Nikt nie uniknie kary.

Oleg Rybaczenko stał niemal na samym końcu szeregu i wydawało mu się, że spadły na niego ciosy bicza. Timur był zawiedziony, chłopiec tylko drgnął, krzyczał i płakał. Okrągła twarz poczerwieniała z bólu, zniekształcił ją grymas cierpienia.

Widząc Olega, szepnął bladymi ustami:

- Miej litość!

Chłopiec zawahał się: zamarł.

Szczur nosorożec krzyknął:

- Cóż, na co czekasz! Uderzyć!

Oleg Rybachenko odpowiedział:

- Nie, nie mogę! On jest moim przyjacielem!

Szczur nosorożec uśmiechnął się:

- Chcesz, żeby i ciebie spotkało to samo?

Oleg zadrżał i zbladł:

- Nie ale!

Pontus przerwał mu:

- Wystarczająco! Chłopiec podpisał na siebie wyrok śmierci. Ile jesteś wart mordovorot. Daj mu dobrą dawkę i powieś na wieszaku, żeby inni mogli podziwiać.

Oleg został wypchnięty z szeregów i pociągnięty w stronę pola karnego. Chłopiec próbował się opierać, ale tygrysy nosorożce potraktowały go jak kotka. Moje ramiona były boleśnie skręcone, kości zgrzytały. Położyli go na deskach, chłopiec poczuł szorstkość końcówek wystających paznokci na policzku i brzuchu. Przebijały mięśnie, klatkę piersiową, brodę, przód ud, kolana. Mój policzek był drapany aż do krwi.

- Och, nie! - zapytał Oleg.

- Niezbędny! - Powiedział szczur nosorożec, żeby każdy miał przykład.

Chłopiec poczuł, że na jego plecy zostaje wylana solanka, a następnie posypana solą. Kłuje jak plastry musztardowe. Oleg skrzywił się, jego odciski na stopach były rozmazane (ostatnim razem, gdy był w tym dziwnym wspomnieniu, które wypłynęło na powierzchnię w tej wizji - założył sandały jakieś sześć lat temu), niemal natychmiast zaczęły dziko swędzieć. Szczur-nosorożec wbił igłę w pośladek, ukłuł szorstko i boleśnie, płonący płyn dostał się do środka.

- Teraz poczujesz się bardzo okropnie i nie stracisz przytomności. - Potwór zarechotał, odsłaniając twarz, zająknąłby się i producent horroru!

- Po co? - jęknął niewinnie uwięzione dziecko. - Na litość boską, okaż miłosierdzie.

Szczur nosorożec, rozpylając trującą ślinę, odpowiedział:

- Nie wierzę w te bajki o dobrym Jezusie! Ogólnie rzecz biorąc, jeśli Bóg istnieje, to jest zły i okrutny. Im więcej zła i cierpienia wyrządzisz swojemu bliźniemu, tym więcej mocy i błogości otrzymasz w następnym świecie.

- Absurd! - Powiedział blednąc z przerażenia, a co jeśli Bóg naprawdę jest takim chłopcem.

- Zobaczysz! - zachichotał pomiot kosmicznego Tartaru. - Ale nie rób sobie nadziei, dzisiaj nie umrzesz.

Pontuss rozkazał szczekającym tonem:

- Zaczynaj! Niech na zawsze zapamięta pocałunki bicza!

Schwytany cudowny pionier zadrżał, gdy usłyszał przeszywający gwizd, a potem nastąpił silny wstrząs, który spowodował pęknięcie skóry na jego plecach. Szczury nosorożców uderzały mocno, ale jednocześnie powstrzymywały swoją siłę, aby nie zabić. Z gardła chłopca wydobył się krzyk, zadrżał i pojawiła się łza. Zagryzwszy wargę aż do krwi, chłopiec się powstrzymał. Chwilę później nastąpił kolejny cios, który wstrząsnął całym ciałem. Oleg Rybachenko wziął głęboki oddech, ból, nasilony solą i solanką, był nie do zniesienia.

Pontuss krzyknął:

- Kontynuować!

Znów gwizd i dmuchanie! Tnie aż do kości. Chłopiec został poparzony do wnętrza. Miałem wrażenie, że bili mnie po brzuchu. Pomimo jego największych wysiłków, część krzyku wydobyła się zza jego mocno zaciśniętych ust.

- Matka!

Uderza ponownie! Wzdłuż pleców, pomiędzy ostrymi łopatkami i wreszcie wzdłuż nagich pięt. Chłopak krzyczy, nie ma już siły się powstrzymywać. Krzyk wybucha jak wulkan z gardła i czegoś, co wygląda na nos. Pontuss jest zadowolony:

- Teraz widzę, że bijesz go szczerze. Uderz go dobrze, ale nie zabijaj go!

Z każdym uderzeniem ból staje się silniejszy. Łzy mieszają się z krwią i spadają na kozioł. Krwawe paski na plecach łączą się, zlewają w szkarłatny bałagan, cienkie białe kości chłopca zaczynają się odsłaniać. Oleg Rybaczenko dusi się, brakuje mu powietrza, drut wbija mu się w zgięte kostki. Nagie pięty szumią od szoku, szorstka, zrogowaciała skóra nie ustępuje od razu, ale wciąż pojawiają się kropelki krwi. Uderzenia nasilają się, wydaje się, że błyskawica przechodzi przez zakończenia nerwowe aż do kręgosłupa. Pozostali chłopcy milczą, sumienie nie pozwala im aprobować, a obawa przed represjami nie pozwala im potępiać. Widać, jak głowy chłopców są pochylone, ale ich oczy obserwują egzekucję. To ciekawe i denerwujące, ale większość z nich dostała już klapsa w podobny lub bardziej wyrafinowany sposób. Myślisz, żeby to nie ja, a czasem w myślach pojawia się złośliwość: krzyczy, ale oczywiście by to zniósł, nie taki słabeusz jak Oleg.

Bicie już po gołych kościach, plecy, boki, uda to rana ciągła. Gdyby nie zastrzyk ze środka pobudzającego, chłopiec zostałby zakręcony na śmierć - umarłby w wyniku bolesnego szoku. I tak pogrążył się w czymś gorszym niż piekło Dantego. Dzieje się tak, gdy każda cząsteczka, każda komórka, każda żyła przesiąknięta jest koszmarnym bólem.

Pionier Oleg Rybachenko desperacko próbował odwrócić uwagę od bólu. Wspominając swoich rodziców, szczęśliwe czasy odległego dzieciństwa, wydawało mu się, że odpycha się nogami od rozpalonej do czerwoności, bulgoczącej lawy cierpienia, ale ona ponownie go wciągnęła, zakrywając całkowicie. Płynęli więc przez ocean męki, marząc o śmierci jako o wybawicielu od męk. Przypomniały mi się słowa Apokalipsy św. Jana. - I będą chcieli umrzeć, ale nie mogą. Taki los czeka grzeszników, którzy torturują dzieci. Pan wynagrodzi ich stokrotnie, a najważniejsza kara, jak mówi Jezus w Ewangelii Mateusza, będzie wieczna. I jedni pójdą do życia wiecznego, inni na wieczne męki. To nas w jakiś sposób pociesza, budzi nienawiść do wrogów, chęć przetrwania i zwycięstwa. Chłopakowi udaje się krzyknąć:

- Zapłacicie za to, odpowiecie za łzę każdego dziecka wylaną w Dniu Sądu Bożego.

- Zamknij się, suko! - Ryczy szczur nosorożca.

- Nie możesz zadławić się prawdą. - Pionier odetchnął.

- Dostać więcej!

Znowu go pobili, wkładając w to całą swoją wściekłość, łamiąc kości, ale ból osiągnął już taki próg, że po prostu nie może być silniejszy. Jest to żelazo, które można podgrzać do określonej temperatury, a następnie się rozprzestrzeniać.

Pontuss to rozumie, stara kobieta (a raczej wygląda na nie więcej niż czterdzieści lat, ale w rzeczywistości przekroczyła kilka stuleci) ma duże doświadczenie jako kaci:

- No, wystarczy! Inaczej umrze! Potraktujemy więźnia trochę i poddamy go torturom przy użyciu komputera. Mam program o nazwie "Tortury olimpijczyków".

Szczur nosorożec, ziewając celowo, mówi:

-Dokąd on teraz idzie? Do szpitala?

- Nie, na stojaku! - Naczelnik przerwał bez odwołania. Niech wisi jako ostrzeżenie dla innych. Podawaj tylko zastrzyki wspomagające serce. I niech Timur zostanie ponownie przeprowadzony przez linię i niech otrzyma od ciebie resztę ciosów. Nie ma czasu na tworzenie spektaklu. Trzeba pracować!

Cudzoziemiec z biczem przechylił głowę i poruszył futrzanymi uszami:

- Jestem posłuszny, pani. Cóż, uruchom go ponownie.

Timur został uderzony nowymi ciosami. Tym razem nikt nie odważył się sprzeciwić. Nie było najmniejszej chęci wpaść w ręce oprawców. Timur krzyczy i upada. Znowu zostaje złapany i pobity. Druga seria strajków już dobiega końca. Pozostało tylko kilku chłopców. Jeden z nich jest najstarszy, ma około szesnastu lat, ma już wyłaniającą się bródkę i widoczne wąsy. Wyraźnie się waha, uderza, ale robi to z łatwością, ledwo dotykając.

Frau Pontuss jest wściekła:

- Powieś tego leniwego młodzieńca na wieszaku i przywiąż mu kamień do stóp. Niech cierpi.

Chłopiec zostaje pochwycony, napina mięśnie odciążające, owoc ciężkiej pracy, i krzyczy:

- Cóż, na co się patrzycie, chłopaki, pokonajcie ich!

Chłopcy wzdrygają się, w rzędach rozległ się huk, ale brakuje im determinacji, by rzucić się na swoich dręczycieli.

Młody człowiek jest ciągnięty, każdy szczur nosorożca jest od niego co najmniej siedem razy cięższy. Nie ma sensu walczyć. Ale potem dzieją się wydarzenia na poziomie tych, które zmieniają losy imperium. Rozległy się dwa strzały i szczury nosorożców upadły, grzbiety potworów zostały przecięte, a głębokie kratery otworzyły się. Młody człowiek oswobodził się i upadł, ale natychmiast podskoczył, krzycząc:

- Widzisz, jest sprawiedliwość Boża.

Wyłaniając się jak anioł z ciemności, złotowłosa dziewczyna, tak podobna do swojej towarzyszki broni Margarity, odpowiedziała:

- Bardziej prawdopodobne, że nawet człowiekiem. Wiedz, że pakt z diabłem nie gwarantuje nieba na ziemi i ciepłego miejsca w piekle. Poleganie na Szatanie jest jak siedzenie na krześle elektrycznym!

Druga ognista Aurora głośno:

- To, co się tu dzieje, przypomina horror. Zrób to z dziećmi. Zdejmij chłopca z wieszaka.

Oleg Rybachenko potrząsnął głową i... obudził się. Podczas wizji nie położyła się, ale po prostu stała nieruchomo...

I minęło sporo czasu. Naziści nadal byli zaangażowani

Przygotowanie posiłku. Ale to straszne upojenie, które powstało, gdy lekarze SS wdychali dym z dziwnego mchu, nie wydawało się wcale krótkie.

Oleg Rybachenko od razu pomyślał, dlaczego na tych Krautach to nie działa. Chyba nie mają masek z filtrem, prawda? I dlaczego w tej halucynacji jest taki koszmar? Co oni z tym robią?

Ale sami naziści zachowywali się całkiem naturalnie, nawet stali się jakoś bardziej przyjaźni, dając do zrozumienia, że mogą zjeść z nami.

Rzeczywiście, wyciągnęli parę mocnych ud krowy skradzionej lokalnym mieszkańcom. Potem jeden nazista ciągnął mocny kocioł, a drugi faszysta wraz z Olegiem poszedł po wodę. Znów dziwne wydawało się dociekliwemu pionierowi, dwa skórzane wiadra i w najgorszym przypadku zwykły metal lub drewno. Poza tym jednego esesmana, co też nie było typowe, ciągnął sam.

Pionier nie do końca trzymał się na nogach, ciosy podczas tej egzekucji wydawały się zbyt realne, a potomek Łomonosowa domyślił się, że kryje się za tym coś więcej niż zwykła lub nawet nie zwykła halucynacja.

Woda płynęła sto kroków od obozu, srebrny strumień mienił się kryształami spod dwóch kamieni zwisających z balkonu. Oleg Rybachenko łapczywie wyciągnął w jej stronę głowę. Chłopiec dopiero teraz zorientował się, że wszystko w środku zostało wykute w kamieniu, a dokładniej w węglu. Chciwie nachylił się w przyjemny chłód i... dostał go w ucho.

Jeden z esesmanów, ukryty za skalistą ścianą, kliknął coś na panelu skomplikowanego instrumentu i chichotał jak szczur.

Cios zadał faszysta bez złośliwości, ale z taką siłą, że Oleg został rzucony na kamienie, przestał słyszeć na lewe ucho, a ta strona głowy była naprawdę odrętwiała.

Brutalny lekarz w szacie i złotym łańcuszku zaśmiał się i ryknął:

- Boks! Boks!

. ROZDZIAŁ nr 4.

Pionier zerwał się i rzucił na młodego SS-mana. Celowanie w brzuch zwodniczą prawą ręką i sprytne ukrywanie się za lewą. Nadal uczęszczał na kilka zajęć boksu, ale jego pamięć jest absolutna. Na przykład zwodniczy cios i ostre cięcie w połowie podbródkiem, a w połowie w lewą rękę. Następnie w uderzeniu uwzględniane jest ciało, udo, brzuch, a nawet wyprost nogi. I - co najważniejsze, zazwyczaj bokserzy walcząc z prawą ręką nie spodziewają się ciosu inwestycją lewej ręki. Zaskoczenie zadziałało, Oleg Rybaczenko to zrobił! Młody i dobrze wyszkolony esesman nie wiedział, że Oleg, choć nie jest leworęczny, potrafi rzucać "pistoletem" z lewej strony. I złapał haczyk w szczękę. I spoko - SS-manowi udało się utrzymać na nogach tylko dlatego, że upadł tyłem na stromy głaz... A ciężar na wpół zagłodzonego chłopca nie wystarczył, żeby powalić wybranego żołnierza. SS nie bierze słabeusze!

Gdyby Oleg Rybachenko był w tym ruchu bardziej doświadczonym zawodnikiem, prawdopodobnie zdecydowałby się na serię ruchów kończących. Ale umiejętność nie jest pochwałą, podobnie jak cechy fizyczne.

Ale spisał się nieźle, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że na treningu nie ćwiczono ciosów, a sam Oleg Rybachenko, pomimo swoich wielkich naturalnych zdolności, boks traktował z chłodem.

Teraz nawet żałował, że nie zapisał się na sekcję, w której trener Faranenko powiedział - wyrośniesz na dużego faceta, ale z szybkością reakcji zawodnika wagi lekkiej. Już niedługo ZSRR weźmie udział w igrzyskach olimpijskich - a o medal będzie można godnie walczyć!

Co mówisz? Oleg Rybachenko odpowiedział na to w następujący sposób:

"Wolę oszczędzać głowę na rzeczach bardziej pożytecznych dla kraju, niż sprzątać sobie nawzajem dziesięciocentówki!" Na przykład, jeśli zrobisz traktor napędzany trocinami, a nawet zwykłymi śmieciami, to znacznie więcej

Będzie to z pożytkiem dla Ojczyzny!

Ale teraz sam chłopiec otrzymał dokładne wykształcenie.

Oleg Rybachenko nigdy w życiu nie został tak pobity. Dorosły esesman szybko zmiażdżył zorganizowany opór dziesięcioletniego chłopca, choć wysokiego jak na swój wiek (co jednak pokazał i kilka razy skutecznie uderzył) i umiejętnie uderzył pięściami - podniósł upadłego i uderzył go Ponownie. Kiedy Oleg Rybachenko przestał stawiać opór (to znaczy prawie stracił przytomność, czyli w głowie wciąż są myśli, nie jesteś w ciemności, ale twoje ciało już nie jest posłuszne. Każdy, kto walczył na poważnie na ringu, prawdopodobnie wie, jak to jest być w grogu.). Faszysta pozwolił mu upaść i, o dziwo, ani razu nie uderzył upadłego. Jednak lekarz kat krzyknął do niego coś w języku anagramów. Napełnił wiadro i wylał wodę na połamaną twarz.

Uczucie tonącego kotka, a woda ze świeżo roztopionego lodu jest tak zimna - po prostu zimowe pływanie!

Oleg otrząsnął się, wstał i splunął na but krwią z lewego policzka, która pękła od środka. SS-man już go nie bił - nagle westchnął, zastanawiając się, w jakim oddziale potwór służył, zaskakująco, niemal ze współczuciem, i sam zaczął czerpać wodę do wiader zrobionych ze skóry krokodyla (też podobno taka ekstrawagancja nie była łatwa) ...

Rybachenko Jr. zauważył tę okoliczność, która jest jednocześnie dobra i zła. Dobrą rzeczą jest to, że nie zostaną zabici, przynajmniej dopóki eksperyment nie zostanie doprowadzony do logicznego zakończenia. To prawda, że finisz może okazać się bardzo bliski i być może wybawieniem z męki! Złe jest to, że będą silnie strzeżone i aby uciec, tak naprawdę trzeba wykazać się niesamowitą pomysłowością!

Wkrótce Oleg Rybaczenko nabrał przekonania, że bycie królikiem doświadczalnym oznacza posiadanie pewnych przewag w porównaniu z innymi jeńcami wojennymi.

Okazało się, że gorący posiłek otrzymywali zarówno jeńcy, jak i jeńcy. Szanowali to, co oznacza, że esesmani już dawno pożerali coś z puszek i po prostu leżeli na jakichś matach, hałaśliwie lub śpiąc. Cóż, wilcze wilkołaki błąkały się po okolicy - albo polowały, albo były na patrolu, albo jedno i drugie . Jednak Oleg nie był z tego powodu zadowolony. Leżał na skrzyżowanych, gołych nogach Aurory i innej młodej dziewczyny (czy nie powinien upaść na wilgotną, jeszcze zimną ziemię?) i syknął - Margarita otarła mu twarz brzegiem marynarskiego garnituru zabranego Olegowi Rybaczence, nasiąkniętego stopem wodę, mówiąc z aprobatą:

- Teraz stałeś się prawdziwym mężczyzną. Przegrany na pięści, wygrany z głupcami!

Aurora zaproponowała:

- Tak, wymasuję mu twarz, rana zagoi się szybciej.

Oleg Rybaczenko uśmiechnął się siłą. Bardzo nienaturalne. Miał mdłości do tego stopnia, że tańczył diabły z plazmowymi łyżwami na kopytach. A jednocześnie... czy poczuł się teraz radośnie? Trochę bałam się kontynuować: teraz położą mnie na kamieniach i mocno biją biczami, a może spróbują ogniem. Ale naziści nawet tu nie zajrzeli i rozmawiali o czymś w swoim ptasim dialekcie, na zmianę degustując z kotła.

Margarita szepnęła mi do ucha:

- Oczywiście, jesteś świetny... Ale bądź bardziej przebiegły! Kiedy silni wydają się słabi i odwrotnie!

Oleg Rybaczenko mruknął:

- Niestety nie ma co udawać słabego, bo tak jest!

No cóż, mocno go bili po rogach... Oprócz rozciętych policzków, były też chwiejne, choć niewiele, kości mocne - dwa zęby. Moje żebra były surowe i bolały mnie uszy.

Jednak egzekucja podczas fantastycznej wizji spowodowała znacznie więcej cierpienia.

"Wystarczy, okej" - Oleg Rybachenko odepchnął długie palce Aurory swoimi nowo spętanymi rękami i usiadł z rąbkiem marynarskiego garnituru. wzdrygnąłem się. - Nie, zrobiło się zimno. A ja chcę jeść...

Jak przecież świadomość zależy od bytu - mimowolnie staniesz się marksistą. Jeśli tylko przeżyjesz!

Kleik więzienny wrzucano do aluminiowych misek i przewożono jednym z transportów opancerzonych. Ale nie było łyżek. Podobno wierzono, że niewolnicy i tak zjedzą gęstą owsiankę. Albo postanowili się z nich naśmiewać, bo tych łyżek nie ma tak mało. Cóż... tak jest lepiej!

Stajesz się prawdziwym dzikusem - chłopak wybuchnął śmiechem i od razu zakrył usta, żeby tego nie dostać.

Owsianka okazała się kaszą gryczaną zmieszaną z kaszą perłową - gęstą, prawie niesoloną i oczywiście bez mięsa i czegokolwiek podobnego, no cóż, może dodali trochę ryby dla smaku. To po prostu prawie pusta mieszanka dwóch ziaren (i połknęli ją z wędzonym mięsem, sądząc po zapachu). Ale żołądek pioniera już dawno został doprowadzony do granic możliwości: tak że jego głód nieco ustąpił, powracając dopiero na widok owsianki, ale z potrójną siłą.

To prawda, nie dało się jeść - kilka razy gorąca mieszanka dostała się do zranionego policzka i ból sprawił, że łzy napłynęły mi do oczu - ale co to?! I "bransoletki" przeszkodziły, Oleg Rybachenko drgnął rękami, ze złością rzucał wokół siebie iskry z oczu... i w pewnym momencie zdał sobie sprawę, że od jednego z tych szarpnięć jego prawa ręka znalazła się w połowie ringu!

To niewiarygodne - czy SS schrzaniło coś w tak prymitywny sposób? Gdybyśmy tylko mogli pozbyć się wilków szkolonych jako karę!

Zmarł Oleg Rybaczenko. Natychmiast zmusił się do żucia, przykrywając się miską. I prawą ręką wykręcał go, aż hartowana stal wbiła się w skórę zupełnie nie do zniesienia.

Wygląda na to, że nie wszyscy w SS są tacy fajni!

I zdał sobie sprawę, że być może uda mu się wyciągnąć rękę. Pierścionek przeznaczony na większą dłoń - męską lub miejscowego młodzieńca, a może nawet starszego chłopca, który dużo pracował. Ale dla spoconych rąk nastolatka Olega Rybachenki pułapka okazała się szeroka.

Chłopak szepnął:

- Czekam na zwycięstwo! Czekam na zwycięstwo! Ci, którzy pragną zerwać kajdany! Dziadkowie pokonali Krautów! Ich też zabijemy jak grę!

Aurora, patrząc czule na Olega Rybaczenko, płynnie odepchnęła jego rękę (na dłoni pojawiła się krew od szerokiego rozcięcia i otarcia). Drugi sąsiad w tym momencie ruszył, aby ukryć to, co się dzieje. Oleg spojrzał ognistemu diabłu w oczy, ona mrugnęła. Zaczęła też bez przerwy wiercić sobie oczy szmaragdowymi laserami, niczym kobra. Potem pokręciła głową i spokojnie wskazała na wilkołaki. Następnie nie przestając jeść, chwytając bezpośrednio szkarłatnymi ustami kubek stojący na jej uniesionym kolanie, opuściła ręce i zaczęła rysować na mokrej ziemi kręte linie zamieniające się w fale.

Oleg Rybachenko nic nie rozumiał, ale w jego głowie zaczęła już brzmieć pieśń zwycięstwa;

Młody, słodki, czysty;

Kraj Czerwonych Sowietów!

Słońce wschodzi promiennie,

Oddawane całym sercem!


Nasze jeziora są czyste,

Burzowa kryształowa rzeka!

Chłopcy biegają z piłką,

Biegnijcie razem na wzgórze!


Klatka piersiowa pęka od powietrza,

W każdym źdźble trawy jest wiosna!

Zwracam się do Pana

Niech zło i nieszczęście nas zdmuchną!


To trudny czas,

Faszyzm najechał Ruś!

Wykujmy coś nowego do bitwy,

Niech króluje komunizm!


Razem zawsze wpadamy w kłopoty,

Jesteśmy jak zaciśnięta pięść!

Kawaleria galopowała

Cóż, teraz stalowy zbiornik!


wielka sprawa Lenina,

Będziemy kontynuować tak jak jest!

Stalin mądry geniusz,

Czego nauczył nas wygrywać!


I na koniec powiem Ci,

Ktokolwiek przejdzie, ten jest przegrany!

Wyrażę swoją myśl dokładniej,

Finał już wkrótce!

Po takim piasku Olegowi Rybaczenko już wydawało się, że morze sięga po kolana! A góry są zdecydowanie sięgające do ramion!

Dziewczyny również się ożywiły i szeptały od ucha do ucha. Każdy miał nadzieję.

Potomek Łomonosowa i Stenki Razin wydął policzki, a potem jęknął - to cholerne rozcięcie bolało.

A co jeśli uda ci się uciec?! Oleg Rybaczenko szybko spojrzał w bok, jakby jego myśli mogły (a kto wie, czy uda im się przesłać usterki, nie wiadomo, jaki mają sprzęt!) mogły zostać podsłuchane przez strażników SS.

Ognista diablica z piekielnym błyskiem w oczach dotknęła stalowych pierścieni na rękach pioniera i pokiwała głową z aprobatą: mówią: tak, możemy spróbować! Jest to jasne nawet bez dyskusji i bez zbędnych słów.

Wojownik o włosach koloru lisa szepnął:

- Nawet jeśli ktoś przeżyje... Będzie na kim się zemścić!

Ale natychmiast Oleg Rybaczenko stał się wewnętrznie skamieniały, jakby zamrożony. I jedna prosta myśl go zamroziła: wykręciłby ręce. A potem... i wtedy trzeba będzie pomóc innym dziewczynom się uwolnić. W przeciwnym razie nie byłby doskonałym pionierem, ale kto nim jest?!

Przypomniały mi się słowa: liderem nie jest ten, który sam idzie do przodu! I który chodzi i pomaga innym!

I kim dla ciebie one są? Takie piękne dziewczyny z połamanymi, krwawiącymi nóżkami. Coś w młodym leniniście zbuntowało się - z rykiem tysięcy zbuntowało się tornado! Jeśli to zadziała, biegnij tak szybko, jak potrafisz i...

Tak naprawdę, jeśli zamierzasz uciekać, nie będzie innej szansy. W przeciwnym razie jest to zdrada.

Znowu napotkał wzrok najpierw Margarity, a potem Aurory, która również wyraźnie wesoła, ze smakiem lizała miskę. A ona, wystawiając nos z miski, mrugnęła.

- Nie trzymamy cię! - dodał Ognisty Diabeł. - Jeśli odejdziesz, na pewno przyjdziesz po pomoc!

Oleg Rybachenko skinął głową i odpowiedział:

- Przysięgam! Uczciwy pionier, skontaktuję się z partyzantami, a oni cię uratują!

Cóż, tak zdecydowaliśmy! To, co wydarzyło się później, stało się znacznie bardziej prozaiczne. Dobrze też, że to nie Oleg mył miski - najwyraźniej albo bali się go ponownie odkuć, albo postanowili pozwolić dziewczynom zająć się tą ciężką pracą. Niby nic, ale w tej sytuacji miło. Najgorsze jest to, że musieliśmy jechać jeszcze raz i wtedy ci faszyści się uspokoili. Nie mogą znaleźć niczego mniej lub bardziej stabilnego.

Trochę się ochłodziło i choć wiatr ucichł, to chmury się podniosły i zaczął z nich padać zimny deszcz. SS-mani wydają się teraz nawet szczęśliwi, chociaż oni i ich wilkołaki cuchnęli mokrym smrodem.

To było dużo chodzenia. Taki jest tutaj świat - specyficzny mikroklimat Krymu. Zwykle nie pada deszcz, ale w tym przypadku z porywami wiatru.

Dziewczyny już dużo spały, a chłód dodał im sił.

I z jakiegoś powodu Oleg Rybachenko chciał spać, jego oczy były zdradziecko sklejone.

Tak, taki ciężar, jakby napierał na ciebie stutonowy trup i nie można było głęboko oddychać.

"Och, rozchoruję się" - pomyślał Oleg Rybachenko, ciężko poruszając nogami, które znów zaczęły sztywnieć. - Na pewno teraz zachoruję, ale co potem? Naziści na pewno nie będą brać aspiryny ani wstrzykiwać penicyliny, a pewnie nawet oszczędzą miodu. A może nie? Czy zachowają to do eksperymentów? Dokąd my, biedni ludzie, teraz idziemy?!

Po raz kolejny rzeczywistość deszczu i cierpienia znikła, a on zasnął podczas spaceru. Co prawdopodobnie jest dobre w tej sytuacji;

W pewnym sensie kosmos jest bitwą;

Pionierzy Dmitrij i Oleg Rybachenko, jako znakomici uczniowie i wybitni sportowcy, otrzymali prawo do reprezentowania swojego kraju, ZSRR, w towarzyskich zawodach bokserskich organizowanych pomiędzy dziecięcymi klubami sportowymi ZSRR i Niemiec. Obydwa kraje nadal uważane są za sojuszników, a pogłoski o zbliżającej się wojnie ucichły. Rzeczywiście, wojska niemieckie wycofały się z granicy, a Wehrmacht prowadzi zwycięską ofensywę w Afryce i podbił już Egipt, a właśnie donieśli o zdobyciu Gibraltaru. Z tego powodu Stalin osobiście pogratulował Führerowi!

Nie ma słów na urojeniową wizję, ale to, co nie zdarza się we wszechświecie. Oleg przyłapuje się na tym, że tak myśli - znowu zainspirowany sztucznym wpływem jakichś promieni lub czegoś innego. Ale wszystko jest tak realne, że nie ma siły, aby oprzeć się tej obsesji.

Możesz więc bezpiecznie polecieć do niemal przyjaznego kraju. W prasie niemieckiej mówią same dobre rzeczy o Związku Radzieckim, a komunizm jest wręcz uważany za ideologię braterską wobec narodowego socjalizmu. Co więcej, pojawił się ruch podobny do Stachanowskiego...

Dmitry i Oleg Rybachenko to bokserzy z najmłodszej grupy wiekowej, mają zaledwie jedenaście lat, co stanowi dolną granicę dopuszczalności startów w zawodach. Ale to dość duzi chłopcy jak na swój wiek i to jeszcze nie w epoce tak gwałtownego przyspieszenia, jak pod koniec XXI wieku.

Oleg natomiast jest mniejszy, cieńszy, w lżejszej kategorii wagowej, ale za to bardzo szybki. Dmitry jest większy, szerszy w kościach, a bohaterski młodzieniec mógł wyglądać na co najmniej czternaście lat.

Chłopcy różnią się także kolorem włosów. Olezhek jest jasny jak śnieżka, naturalny blondyn. Dmitry z brązowymi włosami, brązowowłosy. Oleg jest kilka miesięcy młodszy i swoją okrągłą twarzą wygląda jak dziecko, a Dmitry jest po prostu przystojny, godny propagandowego plakatu. Dziewczyny już się na niego gapią, nie wierząc, że to już taki duży chłopiec.

Jednak Oleg Rybaczenko jest znacznie bardziej erudycyjny niż Dmitrij, chociaż obaj chłopcy są bardzo inteligentni i dostają same piątki z ocen. Przecież w kraju sowieckim dobrzy sportowcy muszą być świetnymi studentami.

Reszta chłopaków jest starsza, ale do osiemnastego roku życia, chociaż kilku bohaterów ma dobre dwa metry wzrostu i waży około cetnar...

Bokserzy, najlepsza młoda kadra kraju... A z nimi walczyć będą mistrzowie Niemiec i krajów pod ich kontrolą... Wśród dzieci oczywiście lub juniorów.

Latają non-stop największym samolotem pasażerskim III Rzeszy na trasie Moskwa-Berlin.

Bokserzy siedzą osobno, ale są też zapaśnicy, ciężarowcy, piłkarze i pływacy. Wszyscy juniorzy i doskonałe cechy. Stalin nakazał, aby nasze nowe pokolenie, urodzone pod rządami sowieckimi, pokazało się z jak najlepszej strony i nie straciło twarzy. I oczywiście wszyscy są chętni do walki...

Dmitry zapytał Olega:

- Czy opracowałeś plan taktyczny bitwy?

Pionier odpowiedział:

- Mam po kilkanaście planów na każdego wroga... Ale najpierw muszę mu się przyjrzeć, a dopiero potem podjąć decyzję... Indywidualne podejście do każdego, najmniejszy ruch i specyfika, w tym fizjologiczna budowa wroga, dyktować czysto indywidualną taktykę.

Dmitry prychnął pogardliwie:

- Ale ja robię to znacznie prościej! Bez taktyki rzucam się na wroga, uderzam mocniej i częściej i łamię się.

Oleg Rybachenko zauważył:

- Niewielu jest facetów w twoim wieku tak dużych i rozwiniętych fizycznie jak ty. Dlatego taktyka nacisku działa. Można po prostu płynąć wzdłuż. Ale oto jestem, prawie normalnego wzrostu, może trochę powyżej średniej i aby zostać mistrzem ZSRR, tak ogromnego kraju, sama presja nie wystarczy. Wroga nie da się pokonać brutalną siłą, on też trenuje, prowadzi zdrowy tryb życia, dobrze się odżywia, studiuje taktykę. A tutaj trzeba go pokonać jak w grze w szachy. Czasem nawet poświęcić coś na rzecz przeklinania.

Dmitry ostro sprzeciwił się:

- A moi przeciwnicy trenują, a w finale chłopak był jeszcze większy i cięższy ode mnie. Wiele zależy od tego jak trenujesz. Niektórzy myślą, że można pracować do wyczerpania, aby w dwa tygodnie zostać mistrzem olimpijskim... To błędne przekonanie. W końcu najważniejszą rzeczą w treningu sportowym nie jest zapewnienie super obciążenia, ale super regeneracja. Ale jest odpowiedni, indywidualnie dobrany zestaw ćwiczeń i najważniejsza jest późniejsza regeneracja i przyrost siły... Po czym walkę przeprowadza się na jednym tchu, wyrzucając w trzech rundach, a właściwie w znacznie mniejszym, setki ciosów.

Oleg Rybachenko zauważył:

- Cóż, to oczywiście również prawda! W szczególności sekret prawidłowego oddychania i zastrzyki w punkty wzrostu ciała dziecka... Jest trochę Know-How od naszego guru. Ale nie rozumiem, dlaczego nie dzieli się nimi z innymi trenerami?

Dmitry powiedział szeptem:

- Powiedział mi w zaufaniu, że ty i ja... Nie tylko bokserzy, ale przede wszystkim żołnierze. Mamy jeszcze coś wyjątkowego do zrobienia... Bardzo ważne, o wiele ważniejsze nawet niż olimpijskie złoto!

Oleg przechylił swą bystrą głowę i powiedział:

- Coś ważniejszego.... Być może mi też to powiedział... Że los ludzkości może zależeć od działań dwóch sowieckich pionierów. Zupełnie jak w bajce.

Dmitry filozoficznie zauważył:

- Skąd biorą się bajki, jeśli nie z życia? Być może rzeczywiście tak będzie! Choć nie jesteśmy brzydkimi kaczątkami, to jeszcze za wcześnie, żeby nazywać nas Orłami.

Oleg Rybachenko płynnie zmienił temat rozmowy:

- Czy sądzi Pan, że zagrożenie inwazją niemiecką w końcu minęło?

Dmitry w zdumieniu wzruszył ramionami:

- Tutaj, moim zdaniem, jesteś większym specjalistą. Osobiście uważam, że nie można uderzać wszystkimi rękami i nogami na raz, a poza tym nie da się atakować we wszystkich kierunkach. To prawda, jeśli poruszysz się w skoku...

Oleg Rybachenko zachichotał:

- Brzmi całkiem logicznie... Ale nie wiemy, co dokładnie myśli Hitlerowi, ale napięcie rzeczywiście opadło, niemieckie samoloty przestały naruszać naszą przestrzeń powietrzną, a brzęku gąsienic nie słychać za granicą, to fakt . Co więcej, Führer przywrócił część robotników do maszyn. Oznacza to, że III Rzesza ukryła kły... Ale nie możemy się relaksować.

Dmitry wyjął z plecaka pieczoną kanapkę z rybą i specjalnym niskotłuszczowym serem i podał ją Olegowi. Po czym wziął dla siebie dwa razy więcej. Oferowany:

- Jedz... Nie możesz robić długich przerw w jedzeniu i dostarczaniu białka do organizmu. Kiedy stężenie aminokwasów w organizmie spada, mięśnie tracą siłę.

Oleg Rybachenko zauważył:

- Dla kulturystów, którzy dużo ćwiczą, jest to w miarę sprawiedliwe, ale dla bokserów... Przecież nie mamy całego mięsa, ono koloryzuje sylwetkę, a tym bardziej zwiększa skuteczność bojową!

Dmitry, odgryzając kęs kanapki i dodając do niej pomidora, zgodził się:

- Nie wszystko, ale... Nawet jem w nocy lub piję białka, żeby nie spadło stężenie aminokwasów. Co więcej, najlepsze są nie jaja kurze, ale jaja przepiórcze lub strusie, no cóż, te ostatnie są naprawdę rzadkie... Chociaż w Azji Środkowej wydaje się, że zaczęto już hodować strusie...

Oleg zażartował całkiem poważnie (tonem):

- Bardzo wartościowe białko w przednich żabich udkach. Polecam spróbować!

Dmitry zachichotał jak chłopiec:

- Tak, ale tym bardziej w ostrygach z czerwoną indyjską papryką!

Oleg jednak ostrożnie odgryzł kęs kanapki i zaczął wchłaniać kawałek. Ryba była czerwona, smaczna, namoczona w keczupie i zmiażdżonym czosnku. Można było dodać trochę więcej siły... Jak na przykład Kubuś Puchatek...

- Kubuś Puchatek ma się dobrze na świecie! Ma żonę i dzieci, jest kubkiem!

Oleg nagle zasugerował:

- Może zaśpiewamy?

Dmitry zauważył bez większego entuzjazmu:

- Czy nie jest za wcześnie na śpiewanie?

Oleg Rybachenko uśmiechnął się:

- No właśnie, zwłaszcza, że przelecieliśmy nad granicą ZSRR!

Dmitry zapytał swojego partnera:

- Nożyczki czy papier?

Oleg machnął ręką:

- Może lepiej obejść się bez dziecięcych żartów. Jesteśmy spokojnymi ludźmi, ale nasz pociąg pancerny zdołał rozpędzić się do prędkości światła...

Dmitrij przerwał:

- NIE! Nie potrzebujemy takich dziecięcych piosenek. Zróbmy coś więcej... patriotycznego!

Oleg nadmuchał płuca i zaczął śpiewać, po drodze komponując. Danka z kolei śpiewała bardzo dobrze. A raczej jego głos brzmiał jak trąba marszałkowa, a może nawet trąba jerychońska;

Pionier to dumne słowo,

Rodowity Stalin zawiązał krawat.

Nie ma innego wyjścia niż impreza w domu,

Dla mnie komunista jest ideałem!


Ślubowałem służyć Ojczyźnie na zawsze

Aby Ojczyzna kwitła wspaniale,

Aby wszyscy stawali się lepsi w ciągu swojego życia,

Aby lot stał się chłodniejszy niż orzeł!


Zagrzmiało - nadeszła wojna,

Zatem, chłopcy, nie krępujcie się idźcie na wycieczkę!

Wehrmacht nadstawił swój śmierdzący pysk,

Więc wyślemy to na marne!


Nie dali chłopakom karabinów,

Padła odpowiedź: od lat byłeś za młody!

Mimo to uciekli, aby zostać żołnierzami,

Bo bagnety są tak potrzebne!


Pod Moskwą walczyliśmy w zaspach,

Biegaliśmy boso po zimnie...

Piękne pionierki biegają w szatach -

Nie ma granatu, więc uderz pięścią!


Jak okrutne są faszystowskie kata -

Ile krwi możesz je nakarmić?

Ale naziści będą musieli zapłacić swoje długi,

Sępy zamienią się w zwierzynę!


Na obiad racja jest skromna - głód,

Stopy żołnierzy zostały odmrożone...

W zasadzie jestem tylko dzieckiem

Ale ojcowie są dumni z tego wyczynu!


Czołg pędzi, Tygrys ma spiczasty pysk,

Ale młody wojownik ścisnął granat!

I ten faszystowski drań natrafił na minę:

Tutaj objęła go gorąca pochodnia!


Nawet mały chłopiec będzie olbrzymem,

Jeśli kultywujesz odwagę!

Pionierzy są zjednoczeni jako ogniwa,

Silniejsza dusza: tytan to metal!


Wehrmacht nie przebił się, dostał w czoło,

Stalowe trumny toną!

W Rosji są tacy chłopcy,

Pokolenia potomków są dumne!


Znów bitwa, tym razem nad Wołgą,

Pionier stał się terminatorem!

Naziści zapchali kostnice,

I drzewce śmierci pękło na brzegu!


Nie da się zliczyć ilu naszych zginęło,

Ilu umrze ponownie - nie ma łez...

Ale to jest dzieło wojowników;

Chrystus wskrzesi każdego, kto jest tego godny!


Zostali członkami Komsomołu w Berlinie,

Tam złożenie przysięgi wierności!

Połowa Europy i Unii chodzi boso,

Nasza młoda drużyna odeszła!


A teraz zbudujemy nowy świat,

Każdy stanie się twórcą-demiurgiem....

Zapadną się w otchłań cierpienia i wojny,

Nie będziemy wiedzieć, co oznacza strach!


Dobroć rządzi wszechświatem,

A wtedy ból zniknie, uwierz mi...

Jest z nami największy geniusz ze wszystkich, Stalin,

Piekielna bestia Hitlera została pokonana!


Walczyliśmy o to dzielnie,

Wiecznie zasłużona cześć...

I zrozum, że impreza jest ważna -

Wszechświat poprowadzi Cię do Twojego marzenia!

Samolot zaśpiewał tę piosenkę refrenem. Brzmiało to tak uroczyście, że można było zalać się łzami...

. ROZDZIAŁ nr 5.

Wizja zniknęła, a młody pisarz i geniusz ponownie znalazł się w rzeczywistości wędrownego felietonu.

Niemożność prowadzenia trywialnej rozmowy z kimkolwiek (po wizji język mu całkowicie odrętwiał!) Oleg Rybachenko był jeszcze bardziej wściekły. I jakoś nawet nie od razu zorientowałem się, że zbliżają się do lasu. Skończyło się - było przemoczone, a pod nogami była wydeptana droga, choć mokra, ale czysta, poprzecinana gdzieniegdzie śladami wozów, samochodów, gąsienicami lekkich czołgów, motocykli, a nawet końskich kopyt.

Zimne błoto, podobne do ohydnego mydła, okazało się równie śliskie, Oleg Rybaczenko kilka razy cudem utrzymał równowagę, a w kolumnie dwie lub trzy dziewczyny upadły i szybko wstały.

Sama Margarita, dość wyczerpana, zachęcała swojego towarzysza broni:

- Już się ściemnia, niedługo dadzą ci odpocząć!

Półtorej godziny po tym, jak zaczął padać deszcz, minęli coś, co z daleka wyglądało na pasmo wzgórz. Z bliska Oleg Rybachenko zdał sobie sprawę, że to nie były wzgórza, ale wał z wieżami karabinów maszynowych. Jak okiem sięgnąć starożytny wał krymski rozciągający się na wschód i zachód. W regularnych odstępach na "wzgórzach" widoczne były szare kamienne kręgi, niemal zrównane z ziemią - ruiny wież strażniczych. Pomiędzy dwoma z nich kolumna jeńców przechodziła do zagłębienia, które prawdopodobnie było kiedyś bramą.

Następnie zabrano ich ponownie do snu. Nawet nie zdjęli kajdan i nie nakarmili mnie. Sen dziewcząt okrył je niczym skrzydło kruka;

Nagle sceneria przed dziewczynami uległa zmianie (a jakie marzenia są często pretensjonalne!) i znalazły się w morzu, a raczej na molo z nadmorskim i fajnym widokiem.

Dziewczyny z Komsomołu poszły do portu, sylwetka niszczyciela była niedaleko, jakieś kilka kilometrów dalej, ale prawie zlewała się z horyzontem. Tutaj ponownie zostali zaatakowani przez pięć szczurów-karaluchów. To tak obrzydliwe stworzenia z sześcioma nogami, że patrząc na nie, ma się ochotę wymiotować. Jednak to kwestia dwóch sekund, ciosów sztyletami i po wszystkim.

Piękna Margarita nawet zaśpiewała:

- A dla mnie, jak środek wymiotny, to eliksir miłosny!

Rudowłosa Aurora gwizdnęła przez nozdrza:

- Ale moje zachowanie jest dobre - i dostałem solidnego kopniaka w szczękę!

Bardziej niebezpiecznymi stworzeniami były topory mew. Potrafili strzelać dziobami. Ostrze zostało wyrzucone i przebiło skórę, wstrzykując kwas. Następnie ptak z siekierą usiadł na upadłej ofierze i rozdarł mięso. To prawda, że większość z nich została już zastrzelona. Ale cztery drapieżniki z zaostrzonymi głowami próbowały zaatakować zwiadowców.

- Oto kolejne wypaczenie natury! - Ognisty diabeł Aurora zauważył...

- Ktokolwiek je stworzył, nigdy niczego nie zniekształca! - W nowej misji Margarity ponownie pojawiły się atawistyczne uczucia religijne. Osobowość zmienia się, jeśli w podświadomości obudzą się pewne siły. - Tak podoba się Wszechmogącemu Bogu!

Rudowłosy demon w krótkiej spódniczce i włosach płonących bardziej niż miotacz ognia ponownie sprzeciwił się:

- Nie, to po raz kolejny pokazuje potężną moc mutacji. Seria podobnych uderzeń może dać początek życiu!

Rzucając dwie czakry, dziewczyny odcięły drapieżniki, a następnie złapały dyski, które do nich wróciły.

- Jak bumerang, ale tytan tnie! Ognisty diabeł uśmiechnął się.

- OK! Że tylko ten tytan się nie przecina, ten metal jest słabszy od bibuły.

Dziewczyny zaczęły zawracać łódkę. Ognisty diabeł, po czym nieoczekiwanie błagając, zapytał:

- Stwórzmy wreszcie piosenkę Margarita!

Śnieżnobiała blondynka uśmiechająca się jaśniej niż słońce zapytała:

- Aby przynieść nam szczęście!

Fajna Aurora wypaliła:

- Dokładnie! Niech przegrany płacze - łotr jest zazdrosny!

Komsomołka odchyliła się i śpiewała cicho, a słowa płynęły i migotały:

Wyrocznia wśród magicznych kamieni,

Zrodzony z burzy - jasne słońce!

Nie jesteśmy potomkami wadliwej ciemności,

Jak kolor, piosenka zwija się w promień!


Oczywiście kamień może być szkodliwy -

Przepowiada nam kłopoty, smutek i śmierć!

I duchy w bladym blasku,

Świeć jak znak w nocy!


Ale nie będziemy przesądni

Rosyjski wojownik - miecz w dłoni!

Służmy Jezusowi wiernie -

Niech diabeł pozostanie głupcem na zawsze!


Nie ma silniejszej Ojczyzny,

W końcu nasza wola jest jak metal!

Mądry Stalin prowadzi atak,

"Andryusha" to tornado na kolońskim metalu!


Będziemy służyć Rosji w sposób święty,

Marzyłem o tym, żeby poświęcić jej swoje serce!

Żołnierz ma najostrzejszy bagnet,

I płomień w przemówieniach spikera!


Chwała Tobie Rusiu hymnem,

Śpiewamy jej hymny,

Zemsta przyjdzie na wrogów -

Zajmijmy się wronami, uwierz mi!


Zbudujemy nowy święty świat,

Niech nas bóg błogosławi!

Dla dziewcząt luksus i aktualizacje,

Nie zostaniesz kalifem ani na godzinę!


Nagradzaj nas cudowną wizją -

Głos Pana woła do miecza!

Życie stanie się słodkim dżemem,

Kiedy jesteś silny jak KAMAZ!


Bujne lasy dębowe ojczyzny,

Wiedz, gdzie spocznie Twoja dusza!

Otrzymasz oceany chwały,

Wejdziesz na Kreml jako władca!


Jesteś rycerzem - plemieniem gigantów,

Ogrom mórz i blask lodu!

Piasek złotej pustyni,

A ze szmaragdem aksamit to las!


Ruszamy śmiało w krwawą bitwę,

Przynajmniej Tygrysy ryczą groźnie!

Naziści mają szponiaste łapy,

Adolf z pewnością wygląda świetnie!


Ale mam wąsy na twarzy,

Pysk się wykrzywił, szczęka opadła!

A nasi ludzie są wspaniali, dumni,

Pokazał władzę faszystowskiemu stworzeniu!


Teraz czas na światło -

Pojawiła się łaska niebios...

Wyczyny są wychwalane w wierszach -

Święty Chrystus zmartwychwstał w duszy!

Aurora klaskała, klaszcząc w dłonie tak głośno, że wzbiła się chmura much:

- Margarita śpiewała dobrze, ale psalmy trzeba śpiewać w chórze kościelnym. Wszystkie myśli skupiają się na temacie religijnym!

- Musimy odpokutować za nasz grzech. - Powiedziała dojrzała Korszunowa, która ponownie popadła w religijną ekstazę. - Kto sprzedaje swą duszę, zawsze pozostaje ze stratą - oddaje nieśmiertelność za śmiertelnika!

Ognisty diabeł zaśmiał się:

- Widzę, że ty też potrafisz pięknie mówić! OK, kochanie, teraz przed nami przyjemny spacer.

Usiadłszy na pontonie, niewidocznym dla radarów i pomalowanym jak ćma, dziewczyny z Komsomołu popłynęły do wielkiego niszczyciela. Teraz musieli zrobić coś wielkiego. W chwili zagrożenia wszystkie odruchy i reakcje stawały się wyostrzone. Dziewczęta z Komsomołu odczuwały dźwięki przez wiele kilometrów, plusk fal, pisk mew, a nawet ziewanie ryb. Usłyszeli, jak ktoś po nich pływa! Członkowie Komsomołu podnieśli broń i zobaczyli faceta na dmuchanym materacu. Zdjął maskę i ukazała się twarz Denisa Baranowa. Oficer zombie, wcześniej skazany na karę grzywny, który w tej wizji wyglądał zauważalnie młodziej i znacznie ładniej, mrugnął do nich.

Ochrypłym głosem, który trzeszczał w powietrzu, powiedział:

- Przysłał mnie wielki czarny Führer!

- Ale nic nie pisaliśmy! - zawołały chórem dziewczyny.

Mirabela wcale nie była zadowolona z pojawienia się zatwardziałego przestępcy z ich batalionu, ale Aurora, wręcz przeciwnie, uśmiechnęła się z satysfakcją. Swoją drogą to zaskakujące, ale gdy tylko więzień stracił półtorej dekady i pozbył się blizny, było strasznie - zmienił się w całkiem sympatycznego faceta. Gdyby nie wiedzieli wcześniej, prawdopodobnie nie rozpoznaliby Baranowa.

- I to nie jest konieczne! - wykrzyknął zamroczony były więzień. - Moim jedynym celem jest śmierć! W następnym życiu zostanę sułtanem, a w moim haremie będzie sto tysięcy dziewic.

- Zajmij się chociaż jednym. Inaczej nie będzie dobrze, wręcz przeciwnie! - stwierdziła, starając się sprawiać wrażenie bardziej dowcipnej niż Margarita.

Denis zamilkł; zwykle takie zombie nie są szczególnie gadatliwe. Chociaż tym razem był to pojazd bojowy.

- Czy masz przyzwoite doświadczenie wojskowe? - zapytała Aurora. Rzeczywiście przeszli już drugą wojnę światową i znaleźli się w przyszłości. Nie tak futurystycznie piękny, jak opisali sowieccy pisarze science fiction, także pełen wojen i, co najważniejsze, rozmaitych stworzeń, które przeszły mutację.

Istnieje coś takiego - magoradiacja i niepromieniowanie.

Magoradiacja to promieniowanie, które nie zabija istot żywych, lecz zmienia właściwości materii, powodując przemiany, łączenie się różnych form życia - zarówno ożywionych, jak i nieożywionych.

Niepromieniowanie - w przeciwieństwie do zwykłego promieniowania - powoduje nie jonizację atomów, ale ich przegrupowanie w cząsteczkach i jest najbardziej aktywne w DNA i komórkach niosących informację genetyczną. W niektórych przypadkach można go wykorzystać w celach medycznych, w celu szybkiej regeneracji.

- Oczywiście! - Baranow powiedział pewnie. - Walczyłem wiele razy!

Rudowłosa Aurora wątpiła:

- Kogo zabiłeś?

Były przestępca wypalił:

- Niewierni!

Ognisty diabeł wykręcił jej pysk:

- Jak to się stało, że jesteś rosyjskim oficerem:

- Jestem mudżahedinem i moim zadaniem jest zniszczenie niewiernych! - zawył Baranow. - Takie jest moje przeznaczenie na zawsze.

Aurora szepnęła Margaricie do ucha:

- Nie kłóć się! Lepiej zajmij się robotą.

Zombi, który mruczał pod nosem po arabsku. Najświeższe wiadomości nadano w radiu.

- W Czeczenii bojownicy stali się zauważalnie bardziej aktywni. W szczególności podjęto próbę ostrzału budynku rządowego. W bitwie zginęło pięciu policjantów, jedenastu zostało rannych, trwa wyjaśnianie strat bojowników. Według niektórych źródeł były przewodniczący sądu szariatu otrzymał od zagranicznych sponsorów około stu milionów dolarów i aktywnie stara się je odzyskać. W górach przeprowadzono specjalną operację: bandyci zostali rozproszeni.

Zombi ożywił się:

"Wkrótce uderzymy niewiernych tak mocno, że uciekną wśród gwizdów i szyderstw!" Jego słowa przerwała fala, podrzucił łódź i oblał ją bryzgami. - Zgadza się, mówię!

- To w zasadzie prawda! - Aurora wypuściła iskierki z oczu. - USA są wielkim wrogiem islamu. Rozkłada to za pomocą Hollywood, gazet pornograficznych, mistycznych seriali telewizyjnych. Teraz będziemy musieli trochę postrzelić Yankees.

Dziewczyny podpłynęły do niszczyciela. Kapitan Pierwszej Stopni Rudolph Reagan, upiwszy łyk swojego ulubionego koniaku (no cóż, ci wszyscy Amerykanie to pijacy, nie bez powodu USA stały się symbolem niezdrowego trybu życia i rozkładu!), położył się na łóżku, leżąc głowę na piersi dziwki. Kiedy w młodości pociągali go faceci, a po tym, jak Franklin Truman pozwolił homoseksualistom służyć w wojsku, miał nawet doświadczenie w stosunkach z admirałami. I jakoś nawet z czterogwiazdkowym bohaterem wojny indyjskiej. Ale pod rządami prezydenta-terminatora, w dodatku muzułmanina, moralność uległa zmianie i geje zostali uciskani. Następnie Rudolph Reagan postanowił pokazać swoją wszystkożerność, zapraszając dziwki. Niemniej jednak, pieszcząc delikatne kobiece ciało, nigdy nie przestał wyobrażać sobie facetów, muskularnych, czarnych, zdolnych do dostarczania nieopisanej przyjemności.

Oczywiście, że są w końcu szumowinami i zboczeńcami!

Rudolph Reagan pozwolił dziwce się na nim ujeżdżać, ale nie mógł się rozładować i był wyczerpany. Nie, on pilnie potrzebuje faceta. Chociaż mężczyźni są pod pewnymi względami gorsi od kobiet, nie mają wystarczającej ilości pieniędzy - chcą rozwoju kariery. Galina zauważyła to - przyda się to w niszczeniu wrogów Rosji Radzieckiej; Amerykanie i ich sojusznicy.

Strażnicy zachowują się nieostrożnie. Jest zimno, a oni wolą ogrzać się nierozcieńczoną whisky. Margarita skrzywiła się (to kompletni pijacy - w końcu cząsteczka alkoholu symbolizuje zniszczenie ciała, zwłaszcza kobiecego), Jankesi to głupcy!

Na monitorach błyszczały fale, czasami pojawiały się stworzenia. Jednym z tych niebezpiecznych zwierząt był krab piłowaty i jednocześnie rekin pokrzywowy. Straszne zwierzę, niebezpieczne zarówno na lądzie, jak i w morzu. Dzięki pazurom z kłującymi igłami z łatwością mógł ugryźć człowieka na pół lub, co gorsza, otruć. Dziewcząt nie było widać, opryskano je reflektorem, a dla zombie temperatura otoczenia była nawet o kilka stopni niższa.

Odrzucając dziwkę na bok, Rudolph Reagan powiedział ochrypłym głosem:

- Idź już, chcę spać. Tak, i maszerujesz do dużego łóżka!

- Jak chcesz, po prostu zapłać! - pisnęły rozczochrane dziwki.

- Nie jesteś wystarczająco zręczny, wystarczy ci pół kosiarki! - odpowiedział Rudolph Reagan, po czym z trudem powstrzymywał się od beknięcia. - Jak sobie życzysz! Ale to jest rabunek.

- Według jakiego planu? - Żołnierskie prostytutki były zaskoczone.

- Masz dobrą pracę. - Rudolf jęknął. - Dobrze się bawiłem i wzbogaciłem się, i będę się trząść jak cholera! - Generał wręcz zaczął się trząść, zadrżał mu podwójny podbródek.

- Nie będziesz nagi! - krzyknęła z rozpaczą prostytutka (co za wstyd, gdy wtrąca się moralność!). - Pójdę poszukać innego klienta!

- Ale pamiętajcie, że nasi marynarze są temperamentni. - zauważył Rudolph Reagan z dwuznaczną groźbą.

Dziewczyny z Komsomołu były już blisko. Zombi oparł się o wojowniczkę Galinę, opierając głowę na jej ramieniu. Martwy oficer przycisnął policzek do jedwabiście pachnących włosów, całując czubek jej głowy. Zimne usta nieprzyjemnie paliły mu włosy, a oficer śmierdział trupem.

- Cofnąć się! - powiedziała wściekła Margarita - Ja też znalazłam kochanka.

- Nie chciałem cię urazić! Wyglądasz jak Guria. - Zaczęło syczeć podobieństwo inteligentnego trupa.

Będziemy walczyć w maskach. Nikt nie powinien widzieć, że jesteśmy dziewczynami. - Jej ognista przyjaciółka Aurora wyjęła butelkę ze środkiem pobudzającym. Wzięła kilka łyków. Kolba nie jest specjalnie pomysłowa, została zrobiona z akordeonu, więc nie było w niej powietrza. Zatem życiodajny płyn wypływa sam. Wojowniczka dodała do siebie notatkę. - Podczas opróżniania kurczy się: dzięki temu woda nie rozpryskuje się, można się cicho poruszać.

Pod innymi względami nawet dźwięki są tutaj inne, matowe, jakby pozbawione mocy. Czyste głosy dziewcząt wydają się ochrypłe. Fale wyglądają jak czarny koc, w którego ciemności czasem migoczą światła, niemal kwadratowe ryby próbują wypluć coś zza pyska. Lekka sylwetka wyskoczyła z wody i została przecięta niemal na pół przez wybuch Aurory. Ta ryba ma ostre płetwy i nie chciałem się nimi zranić.

W zasięgu wzroku nie ma dziewcząt z Komsomołu, łódź automatycznie zmienia kolor, dopasowując się do morskiego krajobrazu, podobnie jak kostiumy wykazują cechy kameleona. Przebranie jest idealne. W szczególności można zobaczyć, jak żeglarze łowią zmutowane ryby. Robią to bardzo prosto: najpierw zanurzają gumę, gęsto smarując ją olejem maszynowym i benzyną: zapach rozprzestrzenia się daleko. Żółw szczurzy to uwielbia, ogólnie zjada chemię jak karaluch. Łapie, połyka, przyczepia się do haczyka. Naprawdę nie możesz jeść tego badziewia. Ale żywa przynęta nie jest zła. Gryzą ją duże ryby, czasem wielkości delfina. Niektóre z nich są jadalne i uważane są nawet za przysmak.

Są też trujące, ale doświadczeni szefowie kuchni potrafią je zneutralizować, przez co są jeszcze droższe. W szczególności karp szmaragdowy występuje tylko w radioaktywnym jeziorze Radikal, jak go nazwano na cześć jeziora Bajkał, dopiero teraz jest zanieczyszczony. Karp szmaragdowy nakrapiany uranem powoduje zatrucie narkotyczne, a jeśli zostanie odpowiednio usmażony, błąd nawet w ciągu minuty doprowadzi smakosza do bolesnej śmierci. A takie "usterki" są niezwykłe, mają jaskrawy kolor, zobaczysz to nawet w hicie kinowym. Bardzo opłacalne połowy, meta-quasi-śmiercionośne mutanty, szmaragdowe i radioaktywne, niebezpieczne po spożyciu, a jednocześnie poza strefą próbowali hodować karpie wielkości sumów, ale tam wyginęli.

Dziewczyny to zobaczyły i podniosły broń. Margarita nagle się cofnęła; do ucha dobiegł mnie cichy pisk:

- Statek jest czterysta metrów stąd.

Blond terminator odpowiedział z radością:

"Bardzo dobrze kontynuujemy nasze zbliżenie".

Oczy Aurory i Margarity widziały w ciemności nie gorzej niż kocie, a może i lepiej. Na pokładzie było trochę więcej osób, około trzydziestu pięciu osób, w tym najemni rybacy, z których wielu było pijanych. Zombi celował także w swojego przeciwnika, były funkcjonariusz więzienny miał przy sobie karabin maszynowy z tłumikiem.

Pocałował, cicho nacisnął wyłącznik bezpieczeństwa i włączył nocny monokular. Miał w sobie coś profesjonalnego, zwłaszcza gdy przykładał gumową muszlę oczną do twarzy, żeby nie zdradzić obserwatorom swojego położenia zielonkawą poświatą.

Dziewczyny patrzyły na swoich przeciwników przez optykę komputerową. Natychmiast ustaliła cele, ustawiając je na maksymalną szybkostrzelność: tysiąc pięćset pocisków na minę. W tym samym czasie dziewczęta rozdawały ofiary, trzeba było natychmiast usunąć trzydzieści cztery osoby. Komputer podpowiadał jak i do kogo strzelać.

Żołnierz obserwacyjny stał przy wachlarzu płotu, palił cygaro i od czasu do czasu popijał whisky z flaszki.

- Amerykanie służą niedbale! - zauważyła Aurora i dodała sarkastycznie z jadem w głosie. - To konsekwencja ich zgniłej liberalnej demokracji.

- Nasi myślą lepiej! - Margarita skrzywiła się. - Zwłaszcza tych przyjętych do wojska, którzy nie są pochodzenia słowiańskiego?

- Nie bądź głupcem i nie pij! - Dziewczyna z Komsomołu potarła nos. - Swędzi, może z powodu deszczu. A może na mocny cios!

- Zdejmę to! Wróg Trzeciej Rzeszy... - szepnął Więzień Zombie.

- Ogólnie rzecz biorąc, palenie spowalnia reakcję i oślepia oczy! - powiedziała Margarita. - Osobiście zakazałbym papierosów.

Na rufie wielkiego niszczyciela widać Bartera, znajduje się tam kilka bliźniaczych szybkostrzelnych dział klasy Lincoln - obok nich na siedzeniu siedzi para strzelców. Dwóch kolejnych interesuje się wędkarstwem. Bliźniaczy "grobodon" na prawej burcie. A potem Amerykanin, niczym czarny mężczyzna, odszedł, przeglądając coś w swoim telefonie komórkowym. Podobno "porno", rodzaj wideo. Ogólnie rzecz biorąc, broń jest niebezpieczna; jeśli strzelasz, nie wiadomo, czy "zbroja" uratuje kamienie, ale ponton z pewnością będzie błotnikami.

- Tak więc bramki zostały rozdzielone. Podejdźmy bliżej. - Powiedział ognisty diabeł. - Prymitywne bydło musi być postrzegane jako obrażone.

- Podkradnijmy się jak węże! - wspierała Margarita, kręcąc się w talii.

Zombi zachował wymowne milczenie.

Jak zawsze spostrzegawcza rudowłosa Aurora zauważyła działa łukowe pod eskortą i jak dotąd bezpieczne. Kilka karabinów maszynowych, ciężkich, może mocniejszych niż PKM. A potem załoga, widać faceta, najprawdopodobniej Chińczyka, bardzo spięty, wręcz zdenerwowany wartownik. Prawdopodobnie w ten sposób przybysz się przeciągnął. Nieopodal stoi funkcjonariusz, niedbale oparty o poręcz, obok niego przechodzi radiotelegrafista z antenami.

Przydzielmy cele! - zasugerowała Aurora, bawiąc się gumą do żucia.

- Przesunę się w prawo, a ty zdobędziesz więcej terytorium w lewo! - Margarita przesunęła krawędzią dłoni po gardle.

Ponton podzielił się na dwie części, dziewczyny się odwróciły.

- Zmieszczę strzelców maszynowych! - Aurora błysnęła zębami.

- A ja jestem strzelcem! - Margarita zachichotała.

Niszczyciel nie jest wcale mały i bardzo ważne jest, aby nagle do niego wpaść, przerwać go i wpaść do kabin. Dziewczęta z Komsomołu były zdenerwowane, doświadczenie zabójstw nie było zbyt małe, ale mimo to ich serca zaczęły szybko bić, a w głowach kręciło im się od upuszczania krwi.

Dają sobie mentalną komendę, aby się uspokoić i zachować spokój. Nie każdy, nawet doświadczony wojownik lub lekarz, może to zrobić, ale puls się uspokaja. Bystre ucho wychwytuje rozmowy, bo nie wszyscy Jankesi są widoczni i trzeba ich natychmiast usunąć.

Kto w szczególności znajduje się w górnej nadbudówce. Podobno tam grają w karty. A nawet prymitywnego głupca. Jak zdegenerowani są przeciwnicy Jankesów w Rosji Sowieckiej? Słychać więc już mocne amerykańskie słowa. Aż pięciu żołnierzy i ich też trzeba będzie usunąć.

- Wygląda na to, że mamy prostą operację! - zauważyła Margarita. - Unikaj więc niepotrzebnego hałasu, żeby nie było żadnych kłopotów!

- Wcielamy się w króla sabotażu Thunder Wind! Tylko tutaj pokonaliśmy Yankees. Chociaż szczerze mówiąc, kraj produkujący tak świetne filmy akcji powinien być naszym sojusznikiem i bliskim przyjacielem. - członkini Komsomołu Aurora zmarszczyła brwi w szczególnym, groźnym zakręcie.

- Gdybym nie urodził się w ZSRR, wolałbym urodzić się w USA. Cywilizacja Ameryki to setki kultur z całego świata! - Margarita dokuczając komuś, pokazała długi język.

- Zwycięstwo nad silnym przeciwnikiem zwykle kosztuje więcej, ale nie odpuścisz go za nic! Aurora warknęła.

- Z wyjątkiem Wielkiej Wojny przeciwko upiorom i trollom, której owoce zostały utracone. - Margarita westchnęła ciężko.

- Tymczasowo! - Ognisty diabeł przerwał ostro.

Dziewczyny podjęły duże ryzyko. Jeśli je zauważysz, ciężkie karabiny maszynowe natychmiast zaczną działać. Są jeszcze bardziej niebezpieczne niż broń palna; celowanie zajmuje trochę czasu, chociaż nie jest to dużo. Yankees mają także komputery i noktowizory. Ile muszli potrzebujesz, aby je efektownie rozwałkować? Wtedy można je zatopić nawet ślepym ogniem lub włączeniem najpotężniejszych radarów. A dzięki reflektorowi możesz zobaczyć coś niewyraźnego, w szczególności zombie. Ten facet demaskuje funkcjonariuszy wywiadu Komsomołu. Na górze pojawił się kolejny facet z pyskiem pomalowanym na niebiesko i ruszył w stronę rybaków.

- Znowu mamy problemy! - W głosie Margarity zabrzmiała troska.

- Zastrzelimy wszystkich na raz! To kwestia pięciu sekund! - Aurora upiła łyk środka pobudzającego. Trąciła partnera łokciem. - Tak, też pij!

W pobliżu samego boku znajduje się pasek światła, ale nie stanowi to problemu.

Margarita mówi, a raczej rozkazuje zombie:

- Nie strzelaj bez polecenia.

- Jestem posłuszny, pani! - Odpowiedziała "lalka skazańca".

Teraz wszystkie bramki są zdobyte i to jest szczęście. Na pokładzie "rybaków" wyciągam mieniącą się rubinami bestię: cudowną rybę makaronową. Nawet czterech facetów wystawiło głowy z ukrycia, teraz wszystkie cele zostały schwytane.

- Już czas! Hiper salwa! - szepcze Aurora. - Lubi się wyróżniać.

Karabiny maszynowe biją cicho plusk fal, całkowicie blokując ich ostrzał. Dwadzieścia pięć kul wybucha w ciągu jednej sekundy, a pięćdziesiąt w ciągu dwóch. I trzeba usunąć czterdzieści sześć osób na raz. Nawet biorąc pod uwagę pudła i nieunikniony dubbing, do całkowitego oczyszczenia wystarczą dwie sekundy. Tylko cienki świst ruchu kul, nawet okiennice nie kliknęły. Klapsy są ledwo wyczuwalne, jedynie tyłeczek lekko dociśnięty do ramienia.

- To właśnie oznacza elektromagnes i przyspieszenie! - powiedział z podziwem ognisty diabeł.

- A także nasze umiejętności! - warknęła Margarita. - Chwała wielkiemu stwórcy!

- Nie nauka dana przez Boga! - sprzeciwiła się Aurora.

Chociaż strzelali z różnych punktów, byli w stanie komunikować się nawet na dużą odległość za pomocą mini-walkie-talkie.

- Nie przepuszczajcie nikogo poza limit, zaczynajmy schodzenie na ląd! - rozkazał wojownik Komsomołu.

Zabawne, że wszyscy spadochroniarze to trzy osoby, dwie dziewczyny z Komsomołu i żywe zwłoki więźnia. Strażniczki rzucają oznaczeniami celów. Widać, że wyszło jeszcze trzech czarnych.

- Wybacz mi, Panie! - szepnęła pobożna Margarita, wysyłając wojowników do lepszego świata.

Zombi zastrzelił tylko dwie osoby, które paliły z boku i patrzyły w dal. Tutaj w sumie było co podziwiać, a kto może winić żeglarzy za wypoczynek w zaprzyjaźnionym porcie.

Kątem oka Margarita dostrzegła krwawe chmury wylatujące z pustych głów.

- Nadchodzi rozliczenie! - Mówi blond terminator. - Otwórzmy konto!

- Wygląda na to, że nie marnuj ani sekundy! - rozkazał Aurora.

Bok niszczyciela natychmiast urósł przed zwiadowcami. Na pokładzie są tylko trupy, nie jest to zwykła cisza, tylko ryba z kwaśnym mlekiem bijąca ogonem o burtę.

Znów budzimy się w najciekawszym miejscu. Dziewczyny z Komsomołu pospiesznie wstają i podskakując, biegną ponownie. Nie podano im nawet śniadania, więc pozostawiono ich głodnych boso na gorącym piasku. Więc biegnij jeszcze raz i nie zwalniaj. Widocznie oni też muszą ciężko pracować...

Aurora zachęcała swoją przyjaciółkę:

- Głowa do góry, fajna radziecka kobieto! Wtedy nie włamiemy się pod czołg!

Margarita warknęła gwałtownie:

- Tak, nawet nie myślałem o załamaniu! - I zdając sobie sprawę z podwójnego znaczenia takiego wyrażenia, dodała wyjaśnienie. - A tym bardziej pochyl się!

Wojownicy Komsomołu przechylili się na bok. Na chwilę rufa przesłaniała i tak już przyćmione światło. Harcerze ZSRR wspinają się jak Spiderman w butach na rzepy. Margarita pomaga także "balastować": prawie ciągnie zombie za kark. Dobrze, że ten człowiek nie jest jednym z dużych okazów. Tutaj są na pokładzie. Jeden z bojowników podnosi głowę, dziewczyna z Komsomołu odcina mu dysk bumerangu.

- Uspokój się, pośpiesz się! - Mówi mu.

Szybko wsiedli i połączyli łodzie. Teraz wszystko jest pewne! Cały pokład jest pod bronią piękności. Tutaj wystawało dwóch marynarzy, pół sekundy i dziury w głowach mieli, tylko zdążyli drgnąć.

- Mam wroga na muszce! A teraz pokonaj wszystkich po cichu! - rozkazał Augustyn. - Ogólnie rzecz biorąc, przyjęła rolę starszego dowódcy, obawiając się, że zbyt "miła" i religijna Margarita coś schrzani. Korshunova stara się tego nie zauważyć. Co więcej, jak powiedział jeden z sowieckich marszałków - dwie osoby to nie oddział, trzy to nie kompania!

Margarita zdjęła buty, chowając je do plecaka i boso przeszła brzegiem. Szybko załatwiła strzelca maszynowego ukrywającego się w celi, wydawało się, że jeszcze nie zdawał sobie sprawy z tego, co się stało. Dziewczyny z Komsomołu wyciągnęły zza pleców swoje cudowne karabiny maszynowe, uśmiechnęły się, jedna wycelowała w całe przejście, trzeba całe przejście oczyścić.

Aurora nagle pobiegła z prędkością przekraczającą sprint olimpijski. Jedna lub dwie i jest blisko armat nosowych. Jest tam około dwunastu wojowników, połowa jest na straży, inni grają w karty. Są z nimi dwie dziwki. Współczuję dziewczynom, ale taki jest gorzki los prostytutki. Płatność jest osobna, a demontaż jest hurtowy. Aurora odcina wszystkich krótką serią z cichej broni. Nie potrzebuje tu celownika kolimatorowego, więc jest oświetlenie, a marynarze nie spodziewają się ataku od tyłu. Ogólnie rzecz biorąc, dużą rolę odgrywa zarozumiałość: kto odważy się zaatakować niszczyciel pełen żołnierzy i marynarzy.

- Poruszaj się jak lis wzdłuż przejścia po prawej stronie! - Aurora bełkocze cicho. - Niech zombie stoi w miejscu, odda go tylko swoimi chińskimi butami.

- Oczywiście, sam to posprzątam. - Odpowiada Margarita.

Ruchy dziewcząt ćwiczono w licznych "wirtualnych grach", uczono je zdobywania statków i czołgów, walki w labiryntach, samolotów szturmowych i podkładania materiałów wybuchowych.

Tak, w tej bajecznej futurystycznej wizji pojawia się takie fałszywe lub autentyczne wspomnienie z innego świata.

Gdyby zechcieli, oficerowie wywiadu mogliby oszukać G-2, aby wniosła materiały wybuchowe do biura brytyjskiego premiera i zrobiła wiele innych rzeczy. Zatem teraz Margarita przedarła się przez balustradę płotu i szybko objęła przejścia pod ostrzałem z korzystnego kąta. Wypłynęło kilka czarnych i jeden żółty. Margarita pozwoliła jej podejść bliżej. Za nimi pojawiło się pięciu kolejnych. Potem była krótka kolejka, która zabiła wszystkich.

- Wszystko będzie proste! - Odpowiedziała. Z jakiegoś powodu sumienie mi opadło, pojawiło się podekscytowanie i chciałem jak najlepiej wykonać swoją pracę.

. ROZDZIAŁ nr 6.

Dziewczyna z Komsomołu wpadła do czołgu, a było jeszcze siedmiu bojowników. Zdjęłam je po podbiegnięciu do nosa, ale z drugiej strony. Zombi pomimo rozkazu nie stał w miejscu, tylko szedł po pokładzie wzdłuż rufy, ale na szczęście nie był widoczny.

Idąc do nosa, Margarita odłożyła jeszcze cztery, na szczęście szli w objęciach, a nawet zdawało się, że się całują.

- Poszedłem do drzwi! - Rzuciłem blond terminatorem.

Aurora, znajdująca się niedaleko niej, potwierdziła:

- I wyczyściłem broń.

- Zabijasz Yankesów! - Margarita wystawiła język.

- I bardzo skuteczny! - Aurora podniosła upuszczony niedopałek czubkiem bosej stopy i rzuciła go w taki sposób, aby wpadł bezpośrednio w dziób amerykańskiego "orła".

- Ruszam się z boku! - rzucił lakonicznie demon ognia.

Piękności ruszyły dalej. Aurora prawie stanęła twarzą w twarz z czarnym facetem. Chciał krzyczeć, ale dziewczyna zakryła mu usta pocałunkiem:

- Uspokój się, kotku.

- Jesteś moją Boskością! - Powiedział.

-Masz dobre usta, chłopcze, ale ja nie mam czasu. - Dziewczyna z Komsomołu przycisnęła palcami tętnicę w pobliżu nosa. "Czasami żałuję, że nie wybrałem kariery mistrza tenisa". Byłyby pieniądze, sława, mnóstwo pięknych facetów i żadnych morderstw.

Facet odchylił się do tyłu, a jego język wysunął się zza ust.

Rudowłosa Aurora kilka razy uklękła, strzeliła z ręki, niszcząc kolejnych chłopaków. Rozkazał:

- Galina, zrób kółko i dojdź na rufę.

- Oczywiście, to jest dla nas najważniejsze. - Podane przez Mirabelę

Dziewczyna z Komsomołu przeszła boso przez centrum, wykańczając po drodze kilku kolejnych bojowników, w szczególności biegła wzdłuż górnej nadbudówki. A potem prędkość była po jej stronie, kilka niesłyszalnych krzyków, nikt nawet nie miał czasu strzelić.

- A potomkowie mówią, że kowbojów szybko zwalniają. Pewnie kłamią!

Karabin szturmowy (broń mówiąca we śnie jest częstym zjawiskiem, nigdy nie wiadomo, do czego zdolna jest podświadomość!) nie mógł powstrzymać się od uwagi:

- Twój profesjonalizm jest nie do pochwały.

- Może powiesz coś innego! - Mirabela nadepnęła bosą stopą na upuszczoną, płonącą zapalniczkę i skrzywiła się z bólu.

- Jesteś perfekcją, jesteś perfekcją,

od uśmiechu do gestu ponad wszelką pochwałę!

Dokonaj okrucieństwa wobec wroga, wielkiej dzikości,

I spuść deszcz ołowiu z płonącym popiołem - napalmem! - Cybernetyczne urządzenie karabinu maszynowego zaśpiewało cicho w słuchawce.

- Zręcznie błędnie interpretujesz trafienie! - Mirabela uśmiechnęła się szeroko (ale nie mogła sobie przypomnieć, gdzie usłyszała tę piosenkę!) i potarła obolałą piętę o szorstki metal.

Maszyna odpowiedziała:

- Program ma poczucie humoru. Aby podnieść ducha wojowników!

- Wcześniej filmy były fajniejsze, żeby duch z siłą każdego dnia,

ale powiedz mi, co cię podnieci, film porno "Emmanuelle"! - odpowiedziała z humorem Mirabela (A kim jest Emmanuel, skąd wziął się w mojej głowie ten obraz. Może od słowa Emmanuel?).

A ona sama roześmiała się z tego żartu.

Przeniesiona przez krawędź płotu dziewczyna przyłapała czterech biedaków grających w strategię na konsoli.

- Zespół całkowicie wymknął się spod kontroli! Dobrze, że Twoja ostatnia chwila będzie szczęśliwa!

Aurora cicho schodzi z rampy i zajmuje pozycję przed drzwiami do scenerii. Wypełza z niego masywny, sto sześćdziesięciokilogramowy czarny mężczyzna. Nad nim unosi się komsomolska dziewczyna, opierając tyłek o boczne ściany korytarza. Bruiser, mamrocze.

- Fakyu! Dlaczego tak cicho! - Aurora - uderza go tyłkiem w skroń. Następnie podnosi tuszę, pozwalając jej delikatnie opaść.

- Ponieważ miłość przyszła do ciebie! - Ona odpowiada.

Komsomolska dziewczyna i tutaj nie zawiodła, przyszła jak wiatr, lina, kosząc dwa tuziny, z czego połowa spała. Silny zapach alkoholu wskazywał, że Yankees mieli powód do świętowania.

Sen zostaje przerwany, syrena wyje niskim tonem. Dziewczyny budzą się, uderzając gumowymi biczami po nogach i zmuszają do ustawienia się w kolejce.

Podnoszą je i ponownie zakuwają w kajdany, popychając dalej.

Wcześniej jednak dali mi coś do jedzenia. Znów owsianka zmieszana z niezbyt świeżą rybą. Ale ten jest jeszcze bardziej słony niż zwykle. Podobno do kaszy perłowej wrzucono stare, przeterminowane konserwy spośród trofeów. Do ryb dodano sól w celu dezynfekcji. Schwytany personel nie stracił jeszcze na wartości dla nazistów!

Razem z nimi kuśtyka Oleg Rybachenko. Chociaż wydaje się, że jest wystarczająco dużo czasu na sen, a nawet więcej, nie ma wigoru. Sen za bardzo wyczerpał chłopca.

Idzie więc tak i ma wrażenie, jakby po głowie klepały go wspomnienia owoców dziwnych halucynacji, jakie wszczepili mu eksperymentatorzy Hitlera;

Tutaj widzi Dmitrija we śnie. Wygląda jak chudy, wysoki chłopak, który był nimi spętany, ale jest wyższy i bardziej umięśniony. Jednak twarz i imię są podobne. Również dziwny zbieg okoliczności. A ten chłopak stoczył kilka łatwych walk z drużyną chłopców ze Słowenii, a potem z Rumunią. Obie walki to szybkie nokauty i to już w pierwszej minucie! Trzecia walka okazała się trudniejsza. Chudy Włoch miał doskonałą obronę i mobilność na nogach. Nie dał się od razu znokautować i dobrze uciekł. Przeciwnik Dmitrija pierwszą rundę zakończył na nogach...

Następnie chłopak w drugiej rundzie, nie zwracając uwagi na możliwość wpadnięcia na twardego przeciwnika, po prostu rzucił się na wroga, zadając ciosy obiema rękami. I otrzymał dokładny i szybki, bezpośredni cios w swoją stronę, dokładnie w punkt podbródka.

Po raz pierwszy młody bokser był wstrząśnięty, ale to tylko rozgniewało Dmitrija. Podskoczył jak tygrys i prawą łapał przeciwnika.

Przeciwnik zachwiał się i upadł na kolano... Sędzia odliczył powalenie i dał sygnał:

- Boks!

Włoch zdawał się tracić mobilność i po szybkich dwóch-dwa upadł na skroń i kość policzkową, z rękami wyciągniętymi tak beznadziejnie, że sędzia nawet nie policzył, ale natychmiast przerwał walkę. Trybuny, wypełnione głównie uczniami, gwizdały i ryczały. Wśród publiczności nie zabrakło jednak także wysokich rangą oficerów SS. Zaczęli wypompowywać pokonanego chłopca, dziewczyna masowała mu policzki i ugniatała szyję...

Dmitry był nawet przestraszony:

- Czy go nie zabiłem?

Ale po minucie energicznej manipulacji twarz młodego boksera zaróżowiła się i otworzył oczy. Mruknął coś cicho. Dmitry pomógł mu wstać, a chłopiec przyjaźnie przytulił.

Z kolei Oleg Rybaczenko boksował ostrożnie, walki były amatorskie, cztery trzyminutowe rundy.... Chłopak rozwalił swoich pierwszych dwóch przeciwników w trzeciej i czwartej rundzie. Przy trzeciej musiałem majstrować... I choć demonstrując znakomitą obronę Oleg Rybachenko pewnie prowadził na punkty, zaplanowano także piątą rundę.

Nagie do pasa opalone ciała chłopców lśniły od potu, ich mięśnie drżały, a ich żyły i żyły wyróżniały się jeszcze ostrzej. Przeciwnik Oleg Rybachenko rzucił się do przodu, mając nadzieję, że jeśli będzie aktywny, dostanie tę rundę. Odważny pionier zauważył jednak, że jego odpowiednik był już zmęczony i jego reakcja spowolniła. Nastąpiło szybkie kopnięcie boczne w lewą stronę podbródka i nadjeżdżające pojazdy. Młody przeciwnik ustąpił i upadł do przodu... Najwyraźniej był to nokaut, bo dolicząc do dziesięciu, nie wstał.

Po czym nastąpiła przerwa, trzy walki jednego dnia według systemu pucharowego to dużo!

Dmitry zauważył z pewnym sarkazmem:

- Zawodowcy walczą przez piętnaście rund, a przed I wojną światową nie było w ogóle ograniczeń czasowych. Bokserzy walczyli, aż jeden z nich padł wyczerpany.

Oleg Rybachenko zgodził się tutaj tylko częściowo:

- Wiesz, to jest boks zawodowy, jakoś mi się to nie podoba. W boksie amatorskim po prostu poruszasz się po stawce, ale w boksie zawodowym zbyt wiele zależy od promotorów. Na przykład mogą zgnić bardzo utalentowanego boksera, nie dając mu walk. A mistrzowie mają możliwość uniemożliwienia przeciwnikowi, który jest zbyt niebezpieczny, wejścia do bitwy. Na przykład po prostu odmowa podpisania umowy z powodu różnych opóźnień.

Dmitry potrząsnął pięścią:

- Daj mu spróbować!

Podczas lunchu młodzi sportowcy zostali porządnie nakarmieni... Były nawet pomarańcze, a na deser banany, kokosy i mango, których wcześniej nie próbowała sowiecka młodzież.

Najwyraźniej nazistowscy organizatorzy konkursu starali się pokazać, że w III Rzeszy wszystko było w porządku, bardzo satysfakcjonujące i można było sobie pozwolić na luksus.

Dmitrij i Oleg Rybaczenko po raz pierwszy w swoich nowych ciałach spróbowali kokosów i bananów, a po raz drugi ananasów (no cóż, z pomarańczami w ZSRR jest dużo łatwiej, w Azji Środkowej mają swoje!). Tutaj chłopaki popełnili dość powszechny błąd - przejadają się... A w drużynie nie było dorosłych trenerów... Gdyby Hitler Jugent miał hasło - młodzież powinna być zarządzana przez młodych ludzi, to radziecka delegacja sportowa zdecydowała się na podążaj za tym przykładem.

Może to nie był najlepszy pomysł!

W każdym razie po obfitym lunchu z deserem i ciastami odbyły się (jeśli nie przegracie!) jeszcze trzy walki... I to z mocnymi chłopakami!

Po jedzeniu chłopcy byli całkiem zadowoleni, Oleg Rybachenko podejrzewał nawet, że zostali czymś odurzeni...

W każdym razie teraz klasa młodych radzieckich sportowców spadła i zaczęli przegrywać jeden po drugim... Co więcej, sędziowie i sędziowie oszaleli.

A Sowieci już walczyli z Niemcami....

Na początku Dmitry czuł się znośnie, a w pierwszej rundzie przeszedł do ćwierćfinału...

Jednak już w półfinale poczuł osłabienie w rękach i nogach... Większe osłabienie i wolniejsze ruchy... Ale Dmitry zachował dumę i ruszył do przodu, mimo że dużo mu brakowało... Ale głowa chłopca była silna, a precyzyjne ciosy dużego, technicznego i szybkiego przeciwnika tylko go rozzłościły... A z kolei złość i duma pozwoliły mu pewnie kontynuować walkę...

Wreszcie w trzeciej rundzie Dmitry złapał przeciwnika, łamiąc mu nos...

Niemiec był lekko zaskoczony i został uderzony w brodę. Chłopak z III Rzeszy wrócił, go ciągnięto. Dmitry rozwinął swój sukces, wykonał niezbyt szybko, ale jednocześnie zauważalne trzy... Przeciwnik upadł, sędzia zaczął bardzo powoli liczyć powalenie... Niemiec wstał, ale nie trzymał się mocno na nogach ... Zainspirowany Dmitry rzucił się, by go wykończyć. Kilka precyzyjnych zamachów... Chłopak upada...

Sędzia nie spieszy się z podejściem do niego. Pyta o coś na boku. Odpowiadają mu...

Rozpoczyna się nowe, powolne liczenie... Przy doliczeniu do dziewięciu chłopiec wciąż kłamie... Rozbrzmiewa jednak sygnał końca rundy. Podnoszą go i zabierają do swojego kąta...

Dmitry z pewnością mówi:

- Nie będzie czwartej rundy! To po prostu nie wyjdzie!

W tym wypadku Rosjanin okazuje się mieć rację, sekundy dały zielone światło...

Oleg Rybachenko z kolei walczy, jakby nic się nie stało... Spokojnie zdobywa punkty, a potem kończy w czwartej rundzie... A jego ruchy nadal są precyzyjne i szybkie...

Tylko oni dwaj, przedstawiciele najmłodszej grupy wiekowej, dotarli do finału wśród radzieckich sportowców. Wśród dzieci waga superciężka, a wśród dzieci waga średnia... Mistrz wagi muszej na kilka godzin przed wyjazdem doznał kontuzji i nie zdążyli znaleźć dla niego zastępstwa...

Zatem w finale było tylko dwóch Rosjan, a cała reszta to oczywiście Niemcy, którzy graliby między sobą o złoto...

Konkurs jest aktywnie filmowany... Dmitry skrzywił się z obrzydzeniem:

- Tak chcą nas zhańbić! Jakbyśmy my, Rosjanie, byli gorsi od Niemców, a nie Aryjczycy!

Oleg Rybachenko potrząsnął głową:

- Nie bardzo! Jakikolwiek podział narodowości na pełnoprawne i niepełne jest absurdalny w swoim własnym sformułowaniu kwestii. A co możemy powiedzieć, jeśli nasze pomysły są generalnie międzynarodowe!

Dmitry, chichocząc, zgodził się:

- I pokonamy ich na arenie międzynarodowej...

Przed finałową bitwą była oczywiście przerwa... A potem Niemcy zrobili sowieckim chłopcom kolejny brudny psikus... Podobno zaproponowali wypolerowanie tenisówek. Ale w rezultacie buty na stopach chłopców nagle zmiękły i zaczęły się kruszyć...

Musiałem to wyrzucić i pobiec, żeby umyć w zlewie... Dmitry poważnie się rozgniewał:

- Dlaczego oni to zrobili? Czy chcieli nas sprowokować do bójki, a potem usunąć z rywalizacji?

Oleg Rybachenko całkiem logicznie zauważył:

- Nie tylko to! Będą też chcieli pokazać, że w ZSRR panuje bieda i nawet czołowi sportowcy zmuszeni są do rywalizacji boso. Jak biedne dzieci w Rosji!

Dmitrij zaproponował:

- Może poprosimy naszych starszych towarzyszy o tenisówki? To prawda, będą dla Ciebie za duże, ale dla mnie będą!

Oleg Rybachenko pokręcił głową negatywnie:

- Nie, warto! Pokażemy im, że potrafimy zwyciężać nawet w najtrudniejszych warunkach. Poza tym chłopcy w naszym wieku nie mają wstydu chodzenia boso... Jak to mówią, bose dzieciństwo...

Dmitry zacisnął pięści tak mocno, że popękały mu kostki. Młody bokser powiedział:

- Cóż, rozzłościli mnie! Nie, po prostu bardzo mnie rozzłościli!

Oleg Rybachenko odpowiedział:

- Niech więc gniew da siłę Tobie i mnie.

Tutaj wspomnienie zostało przerwane przez dotyk przykutej obok niego Dimy, chłopiec szepnął:

- Ty też to widziałeś?

Oleg Rybachenko odpowiedział zwięźle:

-Tak!

Znowu zaczęło padać, co nie jest typowe dla krymskiej wiosny. To sprawia, że jest to zarówno obrzydliwe, jak i chłodne. Jest nawet nadal brudno, a odciski tworzące się na podeszwach stóp obrzydliwie bolą od przemoczonej zimnej wody. Kolumna z bosymi jeńcami wkroczyła do lasu kilka godzin później, już pod wieczór. Najwyraźniej esesmani spieszyli się, próbując schronić się przed deszczem. Pionier niemal zapomniał, co go spotkało. A młodemu leniniście pasuje myślenie o zimnym, przemokniętym ubraniu, drętwiących nogach i mocnych kajdanach ze stali nierdzewnej, które ocierały jego nadgarstki aż do krwi.

Dmitry przerwał ciszę i powiedział:

- Wydaje się, że udało mi się wspiąć po Krymie zimą, ale... To jakoś nie tak!

Oleg Rybachenko zgodził się, kręcąc głową:

- Ale u nas nie wszystko jest takie jak u ludzi!

Las okazał się ogromny. Po bokach drogi rosły w szyku sosny - trzy lub cztery obwody, z czerwono-brązową spękaną lub żółto-pomarańczową korą przypominającą duże rybie łuski, wznoszące do dzikiej wysokości zwarte wiecznie zielone lub niebieskie korony.

Na gałęziach są też kwiaty, które wyglądają jak petunie. Nie las, ale bajka, poczucie wejścia do innego świata. Ale jest też minus - błoto na drodze było pełne cierni, ostrych jak prawdziwe stalowe igły od maszyny do szycia.

Niektóre dziewczyny już jęczały, gdy na nie nadepnęły. Dima, ściskając dłoń Olega Rybachenko, powiedział:

- To kłopot! Nie wierz wizjom!

Mirabela położyła dłoń na jasnych, krótko przyciętych włosach Dimy, które już zaczęły rosnąć, i szepnęła:

- Uwierz lub nie! I uważaj na swoje kroki! Nie wystarczyło zarazić się!

W zaroślach rósł gęsto jałowiec i... dojrzałe już truskawki i truskawki. Zapach był mieszanką wiosennej sosny oraz wiosennego aromatu truskawek i jałowca. Wydawało mi się, że nawet zrobiło się cieplej. I po prostu nie mogłem uwierzyć, że sto kroków stąd była mokra, choć nie tundra, jaki rodzaj tundry może być na Krymie? Ale mimo wszystko paskudna pogoda i czarne, zimne skały, pod którymi maszerują faszystowskie hordy. Szkoda, że zachwyt nie trwał długo - ból rąk, ust i pleców, zimno, wilgoć powróciły, a Oleg Rybachenko poczuł się bardzo nieszczęśliwy. Tylko do granic możliwości.

Jednakże... znakomity pionier-pionier nagle się uśmiechnął. Niejednokrotnie w ciągu tego krótkiego pobytu w niewoli myślał: cóż, wszystko jest źle, gorzej być nie może! I za każdym razem okazywało się, że naprawdę jest gdzie pojechać.

W dziwny sposób ta myśl była trochę pocieszająca. Oleg zaczął nawet pamiętać mapę Krymu z Atlasu. Ale nie mógł tego pamiętać i pogrążył się w oszołomionych myślach, że wydarzyło się coś zupełnie niemożliwego. Można przenieść się w inne czasy - pisarze science fiction uwielbiali to od czasów Marka Twaina. Do innej przestrzeni, do czegoś bardziej nowoczesnego, na inną planetę - załóżmy! Do diabła z rozsądkiem - nagle są to supercywilizacje; bawią się ludzie, którzy wyprzedzają ludzkość w rozwoju o milion lat! Wszystko niemożliwe jest możliwe - wiem na pewno!!!! Ale żeby jednocześnie zmieniła się Twoja istota, pamięć, cała ekspresja i nie tylko Twoja?! To jest całkowicie - nieograniczone i transcendentalne...

Oleg Rybachenko zapytał Dmitrija:

- Masz plan na walkę?

Chłopiec odpowiedział:

- Plan jest prosty - hit! - Potrząsając tym chudym, na którym widać każdą kość plecami - dodał. - Ale nadal jest dobrze, gdy nie jesteś tylko szkieletem, ale grają na tobie potężne mięśnie. Dobrego snu... Ale stałeś się mniejszy!

- Mały, ale odległy! - Oleg odpowiedział banalnie, ale trafnie.

I droga stała się gładsza, a jednocześnie żywsza. I to takie dziwne, że na Krymie wszystko wymarło. Parę razy ruszyli w naszą stronę motocykliści ze znienawidzoną czarną swastyką. A potem przez około pięć minut jechał w naszą stronę konwój - duże wozy ciągnięte przez filozoficznie wyglądających gryzaków z bagażami pokrytymi worami, na których siedzieli potargani policjanci w kamuflażowych płaszczach przeciwdeszczowych i opaskach zdrady stanu. Razem z transporterem. W przeciwieństwie do czołgów Hitler ma ich mnóstwo. Następnie inny oddział w ciężarówkach oraz motocykle z przyczepą boczną z łatwością wyprzedził schwytane niewolnice. Samochodów jest nie mniej niż sto, prawie wszystkie pomalowane na kolor khaki.

Idąc, naziści powtarzali głosy jeźdźców jadących na czele kolumny więźniów i zasadniczo niewolników, a Oleg Rybaczenko mógłby przysiąc, że te głosy były kpiące. Strażnicy SS milczeli. Lekarze jechali na jakichś pojazdach opancerzonych, w kształcie żółwi, ciężkich, z wciąż ciągnącymi gąsienicami. Najeżyli się karabinami maszynowymi. Ale wygląda na to, pomyślał Oleg, że niezbyt lubią tę rolę - strażnicy... Nawet zakryli swoje brutalne kagańce.

Dima zauważył:

- Kaci nie są szanowani nawet w Niemczech!

Mirabela znowu coś powiedziała, kiwając głową za podłymi żołnierzami SS. Oleg westchnął:

- Zabij ich! Każdy z nich, przed Hitlerem!

Dima zauważył z westchnieniem:

- Ech, nie rozumiem ich języka. W przeciwnym razie zapytałbym, czy w końcu dotrzemy wkrótce...

Oleg Rybachenko zauważył leniwie:

- Znam niemiecki, ale na nic się to nie przyda!

Tymczasem deszcz ustał, niebo nad drzewami przejaśniło się i pojawiło się słońce. Oleg Rybaczenko miał jeszcze jeden problem - w obie strony coraz częściej chciał chodzić do toalety. Ale coś mi mówiło: jest mało prawdopodobne, że przestaną z tego powodu. Z jakiegoś powodu niemożność tak elementarnego zadania, fakt, że nawet tutaj jest zależny od woli kogoś innego, bardzo rozgniewał pioniera. W dodatku pragnienie stawało się dość bolesne. Zarówno esesmani, jak i ich podwładni rozwiązali ten problem bez przerwy, ale to wywołało jedynie niesmak, a nie chęć pójścia za ich przykładem.

Czasami więc żałujesz, że nakarmiłeś wystarczająco, aby spowodować potrzebę. Faszyści wiedzą, jak powodować problemy - są urodzonymi sadystami. A może tak ich wychowała partia?

Oleg Rybaczenko zaczął się już poważnie męczyć, gdy nagle w nieruchomym wilgotnym powietrzu unosił się dym, potem rozległo się szczekanie psa i ludzkie głosy, nagle po prawej stronie zaczęła pojawiać się polana, na której żołnierze coś robili - około w sumie trzy tuziny, a za nimi dym unosił się nad kamieniami i masywnymi budynkami. Dzieci ubrane w kamuflaż biegały na oślep z drogi do tych znajdujących się na polu. To nie Rosjanie, sądząc po krzykach i opaskach ze swastykami, było ich około dwudziestu - biegali i krzyczeli. Zanim kolumna zbliżyła się do wioski, na jej spotkanie wyszło już co najmniej kilkunastu żołnierzy - z dużymi granatnikami i przenośnymi karabinami maszynowymi wyposażonymi w szerokie urządzenia pod lufą. Prowadził ich potężny starzec w mundurze generała SS.

A może nie dziadek, ale po prostu siwowłosy, bo innych oznak starości nie było w nim widać, a gest długiej, sękatej dłoni, ozdobionej złotymi bransoletami, wyglądał po królewsku i władczo.

I ma nagrody... Oleg Rybachenko przeczytał w podręczniku i był zdumiony, że tak wiele można zebrać w kolekcję. Najwyższy jest Krzyż Kawalerski z liśćmi dębu i mieczami. Powyżej tylko to samo, ale z diamentami, a także Wielki Krzyż Żelaznego Krzyża, ale tylko Góring ma taką nagrodę. Jeszcze wyżej znajduje się Gwiazda Wielkiego Krzyża Żelaznego, która w całej historii Niemiec była przyznawana wszystkim dwóm osobom - feldmarszałkom Blucherowi i Hindenburgowi. Cóż, Order Orła z Diamentami będzie wyższy.

Kolumna więźniów zatrzymała się. Wybrzuszaty "lekarz-szef", jak Oleg Rybaczenko nazywał szefa konwoju, zsiadł z konia i porozmawiał z siwowłosym. Reszta patrzyła na konwój ze zmarszczonymi brwiami i napięciem. Oleg Rybachenko zauważył, że wszyscy na polu porzucili pracę, a uciekające dzieci były już prawie blisko. Pierwsi Niemcy maszerowali w kolumnie. A za nimi idą miejscowi - chudzi: boso lub w tkanych łykowych butach. Miejscowi żebracy okazali się jedynie w koszulach w kolorową kratkę - czarno-białą, tak podartą, że nie od razu wiadomo, gdzie są chłopcy, gdzie są dziewczyny; wszystkie kudłate, jasnowłose, ale szare od kurzu lub brązowoczerwone, długowłose, potwornie brudne, ale o żywych, bystrych oczach - zaciekawione, trochę przestraszone i wyraźnie litościwe. Oleg Rybachenko zauważył również, że konwój SS starał się trzymać jak najbliżej niewolników, a z dala od miejscowej ludności. Naziści nie wrzeszczeli, nie znęcali się i ogólnie zachowywali się spokojnie.

Margarita, patrząc na to, zauważyła:

- Gdzie podziała się brawura SS?

Oleg Rybaczenko żartobliwie odpowiedział:

- Zostawiony na bicze i pętle!

Siwowłosy generał tymczasem kilka razy wskazywał na esesmanów ze zdegenerowanymi pyskami, a potem, gdy grubas zaczął się sprzeciwiać z pianą na ustach, machnął gwałtownie ręką, jakby cięty mieczem. I grubas też machnął ręką, ale z rozdrażnionym wyrazem zgody, po czym wydał krótki rozkaz. Ryczały samochody opancerzone, a Wilczy Jeźdźcy brnęli dalej drogą. Za nimi podążało pół tuzina miejscowych żołnierzy. Reszta otoczyła pojmanych niewolników i kolumna ponownie ruszyła. Siwowłosy krzyczał zarówno na dzieci, jak i na robotników w polu, a sam szedł obok zsiadających konnych eskort ludzkich.

Dima, drżąc, zauważył:

-Nie podzielili się czymś!

Mirabela zauważyła z uśmiechem:

- Niech walczą i wyrywają sobie nawzajem wnętrzności!

Krępy młody brodaty mężczyzna z miejscowych bojowników SS, który zajął miejsce obok Olega Rybaczenki, zmarszczył brwi na chłopca-pioniera, potrząsnął lekkim karabinem maszynowym, po czym krzyknął mu w głowie:

-Jesteś rosyjską świnią, czy ty w ogóle coś rozumiesz?

I szczerząc zęby, dodał:

- Czy będziemy w Moskwie i Waszyngtonie, czy nie?

Oleg Rybaczenko zdał sobie sprawę, czego od niego chcą, szybko odwrócił głowę, napotkał wzrok Margarit - zdesperowany i jednocześnie jakby mówił: "Na szczęście - czekają nas wielkie rzeczy!" - ale siwowłosy generał machnął na to ręką, a brodaty mężczyzna, mamrocząc coś innego, spojrzał z żalem na Olega i nic więcej nie powiedział. Oleg Rybachenko prawie zrozumiał, czego chciał... Nawet jeśli było to niejasne.

Ale o tyle lepiej, że eksperymenty nadal mają sens? Czy Niemcy naprawdę chcą w ten sposób poznać przyszłość? Okazuje się jednak, że jest to sprzeczność. Po takiej wojnie nie można mówić o towarzyskich zawodach bokserskich. Faszyzm i komunizm są wrogami na zawsze. A może jest tu coś innego... Jakże boleśnie bolały mnie skronie.

Osada wojskowa okazała się być za niską, ale solidną palisadą - z podestem dla żołnierzy potwornej organizacji SS, z potężnymi - choć szeroko otwartymi - bramami. Tylko jedno wydawało się Olegowi Rybaczence dziwne - kamienne filary bramy, pokryte rzeźbami w postaci nieskończenie wijących się kwiatów i łodyg. Te filary zupełnie nie pasowały do ogólnego widoku wsi, gdzie było brudno (choć może to było po zimie?), A domy zbudowane z kamiennych płytek, uszczelnione w szerokich pęknięciach żółtawym mchem, brązowieły z płaskimi dachami krytymi strzechą.

Ale było działo samobieżne. Nie, to działo samobieżne w wersji gąsienicowej, której dociekliwy Oleg Rybaczenko nie zna. Na przykład bronią jest moździerz, który wygląda na nie mniej niż 350 milimetrów. Przyznał, że nigdy o tym nie słyszał.

Co więcej, samochód waży około osiemdziesięciu ton i jak go w ogóle przeciągnięto przez góry Krymu? Czy chcą to przetestować podczas szturmu na nie do zdobycia Sewastopol? To założenie sprawia, że trochę boli mnie pusty żołądek. Jak będą się czuć rosyjscy żołnierze pod wpływem takich ataków? Wszystko tutaj tchnęło średniowieczem, zmieszanym z nowoczesnością i innowacjami technicznymi. Jak dziury z dzwonkami i gwizdkami. Nawet byś się nie zdziwił, gdyby był tu telewizor i to kolorowy. Nie czarno-białe.

To samo okazało się pomieszczenie, do którego wprowadzono, a raczej wypędzono niewolników. Jednak nie - jest gorzej, ponieważ nikt nie zadał sobie trudu uszczelnienia pęknięć zaprawą cementową, a Oleg Rybachenko pachniał bardzo znajomo - świniami. Niewolnicy postanowili wykorzystać opuszczoną lub tymczasowo pustą stodołę jako hangar (zapach z takich miejsc prawie nigdy nie znika).

Margarita skrzywiła się tak bardzo, że przestraszyła się i jęknęła:

- Znowu nas zawiedli! No cóż, żeby tylko dał się złapać Hitlerowi!

Ale to był dach nad głową. Poza tym niewolnicy byli spuszczeni z łańcuchów. Chociaż, jak obawiał się Oleg, nie było tu toalety. W poprzednim obiekcie, gdzie więzienie jest nowocześniejsze, jest znacznie wygodniej. Mimo że Krauci to świnie, nie lubią brudu.

Myślał jednak o tym, załatwiwszy już swoje sprawy pod przeciwległą ścianą. I westchnął. Cóż mogę powiedzieć... Nie ma to jak pionierstwo, wcale nie jest pięknie. Wciąż nie w moich spodniach, już małe zwycięstwo. A dziewczyny najwyraźniej też musiały tu być... Lepiej nie patrzeć...

Aurora jednak nie traci ducha:

- Kolejna przygoda... Żyjemy i oddychamy tym szczęściem!

Oleg Rybachenko wypalił:

- Ale w następnym świecie może być znacznie lepiej!

Ognisty diabeł mrugnął do chłopca:

- Stawiam na możliwość sprawdzenia, jak nie odpłynie od nas w następnym świecie!

W odpowiedzi Oleg Rybachenko zaśpiewał cicho. Pomogło to uporać się z upokorzeniem i wstydem;

Poświęcę moją ojczyznę bez zastrzeżeń -

Niech będzie wyczyn, niech wojownik będzie wywyższony!

Miecz uderza i rękawica zostaje rzucona,

Bezlitosne prawo króla Ziemi!


Wulkan płonie - wody wrze,

Kochanie, bursztynowe usta!

Chcę znaleźć chociaż chwilę wolności,

Jakże jesteś przewiewny i czysty!


Cenne włosy płoną jak złoto,

Pomachał rękami - wyrosło skrzydło!

Pan dał mi bezcenny dar

I od razu zrobiło się radośnie i lekko!


Gdzie Bóg przeszedł: tam rosła dolina;

Kwitnące, bujne, śnieżnobiałe róże!

Będzie honor - środek wszystkich światów -

Dar na ołtarzu, który ofiarowałem!


Tak, wiem, jestem grzeszny, powiązany z czarami,

I nie jest godzien niebiańskich krzaków i zarośli!

Ale na Kalwarii razem z Chrystusem,

Płakałam, zawijając ikonę w płaszcz!


Mój jesteś najlepszym wizerunkiem wszystkich narzeczonych,

Wierzę, że Wszechmogący przemieni ducha!

Poniosę mój niegodny krzyż,

I podniosę tarczę, która wypadła mi z rąk!

. ROZDZIAŁ nr 7.

Mieściły się w stodole, więc po co to znosić, skoro naziści byli w ogóle przyzwyczajeni do lepszego traktowania zwierząt gospodarskich niż obywatele sowieccy.

Trzej miejscowi chłopcy pod kontrolą SS wciągnęli do środka słomę. Pospieszyli szybko, błyskając bosymi, zakurzonymi obcasami, przynosząc duże naręcza i z powrotem. W zeszłym roku go trenowali, ale to było dużo, prawie stog siana. I nie więcej niż siedem, osiem minut później pojawiła się kobieta, która wraz z dwiema miejscowymi dziewczynami przyniosła kilka ogromnych placków i dwa mocne krążki sera. Mówiąc po ukraińsku, sprawnie rozdzieliła między wszystkich jedzenie. Oleg Rybachenko zaciekawił się: wielu pytało o coś zarówno ją, jak i chłopców, a wszyscy trzej chętnie odpowiedzieli.

Niemców jest mnóstwo i coś tu instalują. Ale znowu nikt nic nie wie! W końcu ci sami chłopcy przynieśli wiadro wody i szczelnie zamknęli drzwi. Sądząc po zachowaniu swoich towarzyszy, Oleg Rybachenko zrozumiał: to koniec, dzisiaj nie zabiorą nas nigdzie indziej.

Margarita podała swojemu towarzyszowi broni trochę wody i powiedziała:

- Nie zaszkodzi coś przekąsić!

Chleb okazał się świeży, ale nietypowy, jakoś ciężki (Oleg Rybaczenko nie pamiętał smaku tego czerstwego kawałka zjedzonego rano dla porównania). Albo jest niedopieczone, albo u nas zawsze tak jedzą (a raczej to drugie, reszta zjadła i nie okazała żadnego niezadowolenia). Ale ser był chyba lokalnie produkowany - bardzo dobry, podobny do sera feta, który uwielbiał Oleg Rybaczenko. Szkoda, że kawałek zajmował tylko jedną trzecią dłoni. I nawet nastoletni chłopak, a nie mężczyzna.

Margarita wspierała wyczerpanego brata. Upadł na słomę, jakby ścięty, przeżuł, co dostał, położył się, nawet nie zaczął pić. Oleg Rybachenko nagle zdał sobie sprawę, że drży. Można było mieć tylko nadzieję, że to tylko drżenie po chłodzie, a zwłaszcza dzikie wizje. Aby po zaśnięciu to drżenie ustąpiło. Rybachenko Oleg próbował zgarnąć dla siebie więcej słomy i, jeśli to możliwe, w nią wkopać. Apetyt nie zniknął, zapewniał siebie, ale jak słyszał u ludzi; Kiedy masz gorączkę, pierwszą rzeczą, którą robisz, jest odcięcie ochoty na jedzenie. Sam Oleg Rybachenko nigdy jeszcze nie chorował - dzięki projektowi genetycznemu. To prawda, że \u200b\u200bnie przeprowadzałem na nim podobnych eksperymentów, w tym wielogodzinnych spacerów na zimnie. Więc.. Ale może się uda. A jeśli nie, to jest szansa, że w imię nauki nadal będą go leczyć...

Niektóre dziewczyny trzęsą się równie mocno, ale żadna nie kaszle.

O, jakże przytłaczające zmęczenie ogarnęło pioniera od stóp do głów! Nadgarstki umazane krwią, opuchnięte blizny na plecach, poranione, posiniaczone i zaczynające rozgrzewać nogi - wszystko bolało, ale ten ból tylko wzmagał chęć do snu i snu.

I strasznie jest zasnąć - możesz się nie obudzić lub, co gorsza, ponownie mieć wizję. Jednak całkiem interesujące.

Oleg Rybachenko zamknął oczy i od razu wpłynął w ramiona Morfeusza - pełnego marzeń, kolorowych i ogłuszająco brzmiących.

Jedna i na tym testy się nie skończyły... Zmieniono osłonę pierścienia, instalując żelazne blachy z kolcami, które bezlitośnie wbijały się w bose pięty chłopców...

Oleg Rybachenko nawet sapnął, ale wytrzymał, choć nie mógł ustać w miejscu, a Dmitry nawet tańczył i zaczął warczeć...

Ich przeciwnicy byli silni i wyraźnie starsi, niż oficjalnie ogłaszano. Na przykład przeciwnik Dmitrija jest od niego o głowę wyższy i ma już wąsy... A czy wąsy mogą wyrosnąć w wieku jedenastu lat?

Przeciwnik Olega Rybaczenki jest też znacznie większy i cięższy, a jego twarz nie przypomina dziecięcego gangstera... Jednak chłopcu nie jest to obce, pierścionek to pierścionek, wszyscy się tam spotykają!

Obie bitwy odbyły się w tym samym czasie.... Musimy szybko zakończyć, już zbliża się północ...

Przemieniony Dima niemal natychmiast zaczął przyjmować ciężkie ciosy w twarz. Jego przeciwnik miał przewagę w długości ramion, wadze i wydawał się być dobrze przygotowany zarówno fizycznie, jak i technicznie... Jego mięśnie ogólnie przypominały muskularnego sportowca... Jednak Dimka był bardzo zdefiniowany i szybko... Był szybki, ale teraz zwolnił...

Otruty Dmitry w pierwszej rundzie nie ominął wielu pojedynczych i podwójnych ciosów. Nawet pod prawym okiem zaczął puchnąć krwiak...

Druga runda była jeszcze gorsza, jego przeciwnik ruszył do przodu i uderzał, uderzał, uderzał... A Dmitry prawie się nie bronił, tylko odchylał głowę do tyłu, aby złagodzić ciosy, rzadko, ale niespodziewanie, oddając, a czasem sięgając po jego przeciwnik... Warknął po niemiecku:

- Jesteś Rosjaninem, co oznacza, że nie jesteś pełnoprawny!

Dmitry ostro odparł, także po niemiecku:

- A ty jesteś Niemcem, w pełni skorzystasz z Rosjanina!

Wściekł się i uderzył go łokciem w nos...

Zwykle nos Dmitrija w tym wszechświecie jest bardzo mocny i nigdy nie został złamany, nawet przy uderzeniu, ale w tym przypadku nie było to uderzenie złagodzone rękawiczką, ale krawędź twardej kości łokciowej.

I krew spłynęła chłopcu po twarzy, zmuszając go do zlizania... Dimka odpowiedział... Złapał, jak nadchodzi. Wróg lekko się zatrząsł i zachwiał się, ale nie miał już siły, by budować na swoim sukcesie - nogi z wyszczerbionymi podeszwami sprawiały wrażenie, jakby były z bawełny.

Trzecia runda była nie mniej trudna, wróg desperacko naciskał, ale Dmitry zaczął częściej blokować, odpierając ciosy... Zmieniono zasady finału, ponieważ mówimy o międzynarodowym złotym medalu, liczba rund była większa wzrosła do piętnastu... Jak profesjonaliści. Muszę przyznać, że to bardzo okrutna decyzja w stosunku do nastolatków, którzy tego dnia walczyli już pięć razy... To prawda, Dimka szybko skończył, a jego przeciwnik wyraźnie został zawiedziony bez większej walki...

Ale po pierwszych czterech bardzo aktywnych rundach przeciwnik Dmitry'ego nieco zwolnił. On też czuł się zmęczony, jego oddech stał się znacznie szybszy i jednocześnie cięższy...

Dimka, pomimo siniaków i silnego pieczenia na bosych stopach, poczuł nawet przypływ dodatkowych sił. W szóstej rundzie nawet kilka razy uderzył przeciwnika w szczękę... Ale też był uparty, duży, a może i naćpany...

W siódmej rundzie podły przeciwnik Dmitrija zmienił nieco taktykę i zaczął zadawać jak najwięcej ciosów wbrew zasadom łokciem, a nawet głową... Dima zaczął uderzać jeszcze częściej, a w ósma runda odniosła częściowy sukces, Yushka... A kiedy ponownie poruszył łokciem, wpadł na nadjeżdżający słup... Kpiący Dmitrij warknął na niego:

- Cóż, zostałem złapany, kto ugryzł!

Niemiec podekscytował się jeszcze bardziej, wciąż liczył na osobny hak krzyżowy!

Oleg Rybaczenko toczył walkę bardziej równomiernie, niemal nie tracąc uderzenia, a korzystając z faktu, że przeciwnik zbyt szeroko zamachał, uderzał się w podbródek lewym dźgnięciem lub prawym dośrodkowaniem... Ale duży Niemiec nie zrobił tego reaguj na te ciosy. Wtedy Oleg Rybaczenko zmienił taktykę i zaczął pracować nad spłaszczonym nosem przeciwnika... Wąchanie Niemca trwało długo, ale już w siódmej rundzie zaczęło przeciekać...

Trzeba powiedzieć, że przeciwnika Olega Rybaczenki zastąpił inny, lżejszy i piękniejszy chłopak. Ten pierwszy wydawał się być kontuzjowany (choć oczywiście to nazistowski trik!)... Dzięki temu na początku bitwy był świeży i potrafił nabrać szaleńczego tempa.

Ale w dziewiątej rundzie Oleg Rybaczenko trochę się zawahał i nie trafił w cios, który zwalił go z nóg... Gołe, zbite nogi chłopca wirowały bezradnie... Oleżek jednak szybko podskoczył, żeby nokaut nie był liczone. Rzucił się i zawisł na wrogu...

Strząsnął go, pospieszył, by go wykończyć... Trąbka oznajmiła koniec dziewiątej rundy, ale sędzia udał, że nie słyszy...

Oleg Rybachenko nie trafił w kilka mocnych ciosów, ale wytrzymał, łagodząc je skinieniem głowy. Wróg wpadł w szał, niczego już nie zauważając, miotał się. Tutaj sowiecki chłopiec odruchowo, ale bardzo mocno uderzył ciałem w jego stronę... Cios trafił go prosto w wątrobę... Uderzenie bardzo niebezpieczne...

Przeciwnik wykonał jeszcze kilka zamachów i jego wielka twarz zrobiła się fioletowa. Biorąc konwulsyjny haust powietrza, upadł do przodu i zaczął się wić... Sędzia natychmiast przerwał walkę, a na ring wbiegli lekarze... Wkrótce stało się jasne, że przeciwnik Olega Rybaczenki nie jest w stanie kontynuować walki i na ogół zabierano go na noszach, IV...

Miało to brutalny wpływ na przyjaciela Dmitry'ego i przeszedł do ofensywy przeciwko zauważalnie zmęczonemu przeciwnikowi... Dziesiąta, jedenasta, dwunasta runda... Ostra wymiana ciosów, ale z wyraźną przewagą Dmitrija... Trzynasta runda nieco wyrównana off, z powodu zdesperowanej ośmiornicy Niemca, a radziecki chłopiec został rozcięty w brwi... Ale w czternastym Dimka, który się rozweselił, ponownie przejął inicjatywę w swoje ręce. Ci goście nadal nic nie wiedzieli, na przykład o Mohammedzie Alim, ale pod wieloma względami kopiowali jego taktykę.

W piętnastej rundzie ręce Niemca opadły ze zmęczenia, a on już nie reagował na ciosy, ale po prostu stał, demonstrując aryjski hart ducha.... Poza tym Dmitry, z powodu narkotyków i potwornego zmęczenia, zwykle miażdżące ciosy stały się dużo słabszy. Niech będzie! Ale było ich mnóstwo, bardzo dużo i spadały na odsłonięty podbródek wroga. Wreszcie głowa Niemca nie wytrzymała, wyczerpał się limit wytrzymałości i on, przedstawiciel narodu "aryjskiego", na jakieś piętnaście minut przed końcem ostatniej rundy po prostu zsunął się po ziemi...

Sędzia zaczął nieprzyzwoicie wolno liczyć, ale po doliczeniu do pięciu, widząc, jak strasznie nieruchomy był przeciwnik Dmitrija Lebiediewa, przerwał i krzyknął:

- Raczej lekarz!

I kolejny młody "superman" został zabrany do szpitala... Po czym zwycięscy finaliści ustawili się przed kolumną i rozpoczęli maszerowanie... Z góry spadły płatki róż.

Wysoki chłopak Dmitry uśmiechnął się szeroko, dobrze się bawił. Ale nagle zauważył, że kamera zbliża się do nich i filmuje z bliska bose stopy sowieckich chłopców, mocno podziurawione cierniami i lekko krwawiące... Jego nastrój natychmiast się pogorszył i próbował ukryć kończyny za luksusowym złocone tenisówki innych młodych niemieckich sportowców lub zakop je w płatkach.

Oleg Rybachenko pociągnął go za rękę:

- To nie jest tego warte! To Twoje zawstydzenie wywoła śmiech i wątpliwości... Poza tym w Niemczech po wypowiedzeniu wojny totalnej prawie wszystkie dzieci chodzą boso, co sam widziałeś na ulicach Berlina. Wyprostuj więc dumnie plecy.

Medale, które otrzymali, były na brązowych wstążkach i prawdziwym złocie, ważyły około pięćdziesięciu gramów i miały próbę 900. Oczywiście dla sowieckich chłopców jest to duża kwota - w przybliżeniu... Trudno nawet policzyć, bo wydawało się, że pieniądze sowieckie są oficjalnie zabezpieczone, ale w rzeczywistości emisja została dokonana bez rezerwy złota.

Kiedy sowieccy pionierzy weszli na platformę, zabrzmiał hymn ZSRR. Nawiasem mówiąc, nie była to jeszcze muzyka Aleksandrowa, coś w rodzaju międzynarodowej. Oleg poczuł tu wielką inspirację i poprosił o pozwolenie na zaśpiewanie...

Himler, który był obecny na zawodach, łaskawie pozwolił:

- Będzie nam bardzo miło usłyszeć skład naszych gości z Wielkiej Rosji.

Oleg Rybaczenko skłonił się najpierw w prawo, a potem w lewo, po czym on i Dmitrij zaczęli śpiewać;

Przez życie, rycerzu, lecisz jak orzeł -

I nie chcesz znać lądowań!

Dla nas nagrody wcale nie są fetyszem -

Jest tylko jeden sposób, abyśmy mogły zostać kobietami!


Najpierw zawiązałem czerwony krawat,

Potem, gdy nadeszła wojna...

Chudy chłopak wziął łopatę w dłonie -

Aby igła nie wbiła się w klatkę piersiową!

Dzieci kopały doły boso,

Nieświeży kawałek dla trzech...

Ogrzany na zimno wrzącą wodą,

Od gryzących paczek, bardzo zły!


Myśliwiec zginął, karabin maszynowy upadł,

Chłopak szybko to podchwycił!

Cios stał się potężny jak Katiusza,

Nieustraszony, młody zespół!


Strzelam w łańcuch czarnych cieni,

Skąd wziąłeś swoją dokładność?

Jak najostrzejszy miecz w czasach starożytnych,

Masz karę!


Wojna bez litości niestety nie jest matką,

Na suchej pustyni panuje straszny upał!

Ale trzeba oddać życie za Ojczyznę,

Wtedy otrzymasz szczęście w prezencie!


Ale co to znaczy być zakochanym?

Nie każdy chłopak o tym wie...

Kiedy strumienie krwi płyną -

Brutalnie zabija faszystów!


Ale Ojczyzna jest miłością,

Zawiera chwałę jasnych pokoleń...

I nie sprzeciwiaj się swemu sercu,

W nim Stalin - Stal i Płomień - Lenin!


Bądź promiennym czasem -

Święta sprawa komunizmu...

Zła horda zostaje pokonana -

I korzeń nazizmu został wyrwany!


Weź pod uwagę całą ludzkość...

Sowieci zostali zjednoczeni!

Niech będzie niebo na planecie,

Jestem rycerzem - Ruś jest niepokonana!

Oleg Rybachenko i Dmitry podskoczyli wyżej przy ostatnich słowach, jeszcze bardziej potęgując wrażenie swojej piosenki.

Trybuny entuzjastycznie gwiżdżały i oklaskiwały...

Podczas gdy chłopcy, ogólnie rzecz biorąc, mieli dość interesujący i korzystny dla nich sen, dziewczęta wróciły do wcześniej przerwanego przechwytywania statku. Wizje seryjne są rzadkie, ale najwyraźniej kryło się za nimi coś więcej.

A dokładniej nie wiedza, ale wypełnienie misji Hiperwiedźmy i rosyjskich Bogów Demiurgów. Pracuję nad moją nieśmiertelnością.

Teraz następny przedział, tutaj są problemy z tym, która strona drzwi jest otwarta, a która zamknięta. Tutaj najlepiej jest ominąć lub zaryzykować. Jednak nie ma problemu, jeśli przekręci gałkę, wezmą ją za pijaczkę. Wtedy ktoś nieogolony wyjrzał spod iluminatora, dziewczyna ledwo zdążyła się przytulić. Jednak nie spojrzy na nią tak szybko. Drzwi są zamknięte i trzeba zapukać.

- Kto tam? - Zmęczony głos świszczy przeciągle.

- Nasze! - Aurora, która wykazała nieoczekiwany talent do języków, odpowiedziała po angielsku z wyraźnym akcentem teksańskim. - Przywieźliśmy lokalny rum, mam dość whisky.

- O tak! Szybciej! - Marynarz za drzwiami zakwiczał jak świnia. - Oczywiście, że rum!

Ogromne drzwi, których nie da się przebić granatem, są otwarte. Wybrano faceta o matowych oczach i kilku innych na wpół ubranych bohaterów. Cuchną jak atak gazowy, a raczej intensywnie pachną spalinami,

- Gdzie jest rum! - Krzyknęli zgodnie.

- Jesteś tak dobra! - Rudowłosa Aurora z wielką przyjemnością strzela, układając stosy marynarzy. Spakowałem aż trzy i pół tuzina, będę musiał zmienić klips. Dobrze, że kule są małe, kompaktowe i można dużo ze sobą zabrać.

- Kolejny przedział oczyszczony! "Z pewną dozą jesiennego chłodu w głosie" - powiedziała. Udało im się oddać kilka strzałów, ale mam nadzieję, że ich nie usłyszano.

Królewna Śnieżka Terminator odpowiedziała:

- A ci, którzy słyszeli, ogłuchną!

Margarita Aurora przeszła przez następny przedział, odwróciła się trochę, strzeliła trochę wzdłuż korytarza, wchodząc na rufę, zobaczyła, jak jej partner zombie zmaga się z Yankees. Zmarły wykazał się jednak znaczną siłą, łamiąc kręgi szyjne.

- No cóż, prawie nas wydałeś! - pisnęła dziewczyna z Komsomołu.

- Co pozostało do zrobienia! Zauważył mnie i prawie podniósł alarm! - Zombi przybrał postać obrażonego psa.

- Cóż, masz pomysł! Połóż się i bądź cicho. - Margarita pogroziła palcem "służącej" i cicho uderzyła stopą w pokład.

Na rufie trzeba było strzelać, jeden z żołnierzy rzucił granat i istniała groźba, że wszystko się zawali. Amerykański odpowiednik F-1, leciał w zwolnionym tempie. Decyzja zapadła niespodziewanie, w siłach specjalnych nie uczono tego. Margarita ostro rzuciła dyskiem bumerang. Włączyła trzecie oko i dosłownie połączyła się z cienkim kawałkiem supermocnego metalu. Oko umysłu śledziło ruch dysku, po czym jego końcówka utknęła pomiędzy płytkami, przecinając broń i zapalnik, blokując dostęp do kwasu. Kropla potu spłynęła po czole blond terminatora:

- Wow, prawie się rozerwałem! To jest po prostu cud. Dziękuję Ci, Matko Boża, za uratowanie mnie, grzesznika.

Rudowłosa Aurora usłyszała ją i powiedziała z troską:

- Co tam jest?

- Rzucili granat! - odpowiedział chart Margarita.

- Nie słyszałem eksplozji! - Niedźwiedź Komsomołu był zaskoczony.

- Nie uwierzysz, zrobiłem z tego dysk bumerangu. - Śnieżnobiały wojownik zachichotał.

- Tak to się dzieje. W zasadzie nie jest to sprzeczne z prawami natury, jeśli dostaniesz się między płytki. - Aurora przybrała figowy kształt swoimi gołymi palcami.

- I tak się stało! - Margarita zachichotała, uśmiechając się.

Ognisty diabeł zaciekawił się:

- Ilu zabiłeś na rufie?

Piękna Korshunova z dumą odpowiedziała:

- Dwadzieścia osiem osób, a dwudziesta dziewiąta została uduszona przez zombie.

- Niewiele! Teraz przechodzę przez kabiny, żeby oczyścić cały statek. Pomóż mi! - W głosie rudowłosej Aurory pobrzmiewała teraz zniecierpliwienie.

- OK, przeprowadzę się z tobą. - Margarita gwałtownie rzuciła kawałek zakrwawionej kości, który przykleił się jej do włosów.

Ognista Aurora szybko przeniknęła do mesy, tutaj kilku oficerów już spało, a strażnicy krążyli z boku na bok od picia. Krzyczeli jednak:

- Nie możesz tu przychodzić!

- Pilny raport od Hamiltona. - odpowiedziała ognista Komsomołka i oddała serię, niemal wprost. Pociski lecą cicho, światło też nie jest odpowiednie, nie od razu zrozumiesz, że to karabin maszynowy strzela do Ciebie. Więc byłoby zaskakujące, gdyby ktoś zareagował. Zwłok było osiemnaście, a wkrótce dołączyły do nich jeszcze cztery, z łazienki nawet sześć - para trupów spadła z beczki w uścisku. Jeden z prochów należał do prostytutki.

Cichy grób w zakręcie,

Znaleziono śmierć - mała bestia!

Dziś dolar, jutro kula w czoło,

Cóż za niebezpieczny zawód!


Tak, dziewczyna cię nie chciała,

Męka podczas zdawania egzaminów...

Były sny o innych prostytutkach

Tylko energicznie kręć tyłkami!


Aby popłynęła rzeka szampana

Jachty, samochody - wszystkie zaszczyty!

Bucksy zostały zgarnięte bez konta za rękę,

Dziewczyna zdecydowała się na podłość!


Ale tylko idiota myśli

Burdel jest dobry i daje dużo zabawy!

Napełniłem usta czarnym kawiorem -

Nie wiedziałem, że sam sobie dałeś AIDS!


I nikt nie przyjdzie do grobu,

Ojcze, daj się ochrzcić w bojaźni!

To był bardzo zły wynik

Były klient nawet się zesrał!


Twoje dzieci nie będą Cię dobrze pamiętać

Wstyd znać taką mamę!

Co im pozostało - schron więzienny -

Znosić karę w milczeniu...


Dlatego, dziewczyno, studiuj,

I pracuj dla piękna Ojczyzny!

Wtedy będzie droga bez recesji w górę...

W przeciwnym razie smaż na zawsze w podziemiach!

- podsumował ognisty diabeł, kłaniając się upadłej prostytutce.

I tak minęła, niczym cień przyklejony do ściany i dalej w głąb korytarza. Z boku wieje wentylator, wychwytując ciepło, Aurora zaplatała włosy w gryzący warkocz, dzięki czemu doznania są przyjemne. Podchodzi do drzwi, jeśli gorące powietrze zostanie otwarte, może obudzić tych za ladą. Lekko się waha, po czym płynnie robi wąską szczelinę, czołgając się po niej. Nagim naciśnięciem poczułem łaskotanie szorstkości dywanu. Właśnie zszedłem po drabince, wiele osób już tu śpi, popijają piwo przy ladzie. W lekkim hałasie nie słychać bosych nóg Aurory, goła podeszwa tłumi dźwięki lepiej niż w butach, więc dziewczyna chodziła boso. Już monotonna destrukcja w serii, próbując wydać na jednego nie więcej niż kulę. Ogólnie rzecz biorąc, podkłady można poddać ubojowi. Jeśli natychmiast ściśniesz tętnicę szyjną, nastąpi maksymalne ziewnięcie wroga.

A potem zadziałała Aurora z gołymi nogami, na pokładzie oprócz Yankees było około pół setki bojowników Stabilności, ale tylko zmniejszyli dyscyplinę.

- To właśnie oznacza, gdy wpuszcza się nie wiadomo kogo załogę.

Dziewczyna wspięła się po drabinie, z góry pada rozproszone światło. Zwykły hałas, pod stopami dywan rozdarty znikąd. Sądząc po zdjęciu, Irakijczyk. Czym jest w pewnym sensie

też nieźle, chociaż mówi o doświadczeniu zespołu. Ale pragnienie nadmiernego komfortu jest dla Yankees destrukcyjne. Wspięła się więc po schodach i zatrzymała się. Jest ich trzech na mostku i dwóch w skafandrze-żółwiu. No cóż, kombinezon żółwia to nawet nie czołg, można go zabrać z granatnika, ale hałas będzie jak golenie świni. Nie ma zamiaru zakłócać tak dobrze funkcjonującej operacji.

Zwróciłem się o pomoc do mojej przyjaciółki Margarity:

- Mamy tu jednego, a raczej dwa u żółwi!

- Zrozumieć! - Margarita próbuje udawać fajną. uśmiechnął się.

Ognisty diabeł bełkotał:

- Jak się wydostać?

Małgorzata zmrużyła oczy i z wątpliwościami Sfinksa, po którym pełza gnojek, zapytała:

- Czy granatnik jest wyłączony?

- Zbyt głośno! - Aurora wzięła głęboki oddech.

- Najlepiej wystrzelić bumerang w twarz przecinając wizjer w miejscu, gdzie znajduje się szkło. Następnie włóż tam trzy naboje w trybie potrójnym. Powinno działać. - powiedziała pewnie Margarita.

- Przyjdź do mnie, zróbmy to w synchronizacji! - Trzaskając nerwowo palcami, zapytał ognisty diabeł.

- Oczywiście, już się spieszę! - Margarita spakowała jeszcze kilka i poszła z przeciwnej strony. Bosonoga Aurora skoncentrowała się i dodała cichym tonem:

- Nie może Cię tu zabraknąć.

- Módlcie się, to pomaga! - zaproponowała członkini Komsomołu Margarita, która ponownie popadła w religijną ekstazę.

- Nie wierzę w Boga! - warknął niedźwiedź wojownik. - To oznaka słabości!

Blond wojowniczka, czyniąc na sobie znak krzyża, zaproponowała:

- Więc poproś o pomoc - najwyższy ludzki umysł. Niech pomoże zwyciężyć w imieniu Rosji Sowieckiej.

Dziewczyny zamarły na pięć sekund, szepnęły, a potem zrobiły, co zaplanowały. Dysk bumerang, niczym cienka sieć, jest prawie niewidoczny w rozproszonym świetle. Kiedyś trafił w wizjer dwóch nieruchomych bożków. Nie zdążyli zareagować, gdy ciche kule trafiły w lekko nacięty wizjer, przebijając łuski i rozrywając mózgi. No cóż, trzeci zginął jednocześnie, więc nie miał czasu na reakcję. To prawda, że skafandry żółwi spadły, powodując hałas. Ciekawski marynarz wyskoczył, rudowłosa Aurora dogoniła go jednym skokiem i wskazała palcem wskazującym w tył jego głowy.

- Śpij synu!

Potem na dole pojawiło się kilka głów, linia przypominająca podwójny wachlarz i cisza.

- Ten etap został zaliczony, Margarita!

- Tutaj, obok kabiny kapitana, złapiemy go wraz z kamieniami. - zasugerowane przez wściekłą blond członkinię Komsomołu.

- Samodzielnie.

Aby dostać się do kabiny kapitana, trzeba było wykonać dwa przemiatania; Margarita Korshunova oszczędziła jedną prostytutkę, która bezinteresownie pracowała nad dwumetrowym czarnym mężczyzną. Była za młoda, nie miała więcej niż osiemnaście, a może nawet szesnaście lat. Wyglądała tak błagalnie.

- Nic nie powiem, wojownicy...

- Allahu! Niezwyciężony i prowadzony na skrzydłach fortuny. - odpowiedziała przebiegła Margarita po arabsku.

Rzeczywiście ich twarzy nie widać, co jest niejasne, dziewczyna nadal nie rozpoznaje, a wersja, że jest to turecki sułtan, wzmocni się.

- Gdzie jest kapitan? - zapytała Aurora po angielsku z arabskim akcentem.

Kapłanka miłości zaczęła bełkotać:

- W luksusowej kabinie! Ten "pedril" wcale nie jest spokojny w miłości. Tak, jeśli chcesz, służę Ci, robię to za darmo!

- Dziewczyny tysiąc razy lepsze od ciebie czekają na nas w niebie! - Wojownicze niedźwiedzie machnęły na to ręką.

Prostytutka nie chciała drażnić zabójców, ale odruch dziwki był silniejszy niż głos rozsądku:

- Pokażę ci tylko to, co potrafię! Mój język jest lekki jak piórko i słodki jak miód!

Poważnie wściekła Margarita szturchnęła palcem w powiekę, wyłączając dziwkę:

- Jeszcze trochę i musielibyśmy ją zabić. - Religijny członek Komsomołu był wściekły na widok takiej rozwiązłości.

Przy wejściu bezmyślnie położyli dwóch strażników, skacząc za nimi i łamiąc im karki.

Kapitan jak kompletny drań już chrapał ściskając dwóch chłopaków, czarnego i Tajka. Mimo że i oni się poddali, miotali się i obracali nerwowo.

Dziewczyny zobaczyły w komputerze zdjęcie kapitana i dlatego bez wahania zabiły obu "transpłciowych chłopców". Kapitan pierwszego stopnia, druga osoba po admirale, został szarpnięty i przywrócony do przytomności kilkoma uderzeniami. Znajdując się po raz pierwszy w niewoli, brzydka istota nie drgnęła, tylko oszołomiona patrzyła na swoją śmierć.

Margarita podniosła go na wyciągnięte ramiona, zakrywając mu usta rękawiczką, a Aurora przyłożyła jej do oczu sztylet ze świecącym ostrzem. Syknęła niczym wściekła kobra:

- Jedno słowo, a wydłubię ci oko!

Margarita rozluźniła lekko szczękę, ale kapitan milczał.

- Taki właśnie jesteś! - Ognisty diabeł sprawił, że ton jej głosu stał się jeszcze straszniejszy. - Zastosuj ból, komandorze.

Galina lekko nacisnęła zakończenie nerwowe i zakryła usta, tak że z gardła amerykańskiego kapitana wydobył się krzyk.

- No cóż, teraz będzie ciszej. - Rudowłosa Aurora zaczęła wybijać gołymi palcami na podłodze pozory rytmu charakterystycznego dla marszów pogrzebowych. - Mów niewierny dziku! Albo odetniemy ci godność i wepchniemy ją do ust.

Kiedy zboczony kapitan trochę się uspokoił, Margarita lekko ścisnęła. Blond wojowniczka również zdecydowała się na słowny wkład w przesłuchanie:

- Pies, wyjaśnij się, jeśli chcesz uniknąć cierpienia. Inaczej sprawisz nam tylko przyjemność.

Kapitan powiedział niewyraźnie:

- Powiem ci wszystko!

- No cóż, tak jest lepiej. Jak w prosty sposób powiedzieć przesłuchanie! - Dziewczyny uśmiechnęły się kpiąco.

Kapitan jęknął, a jego królicze uszy drżały:

- Po prostu opuść swoje życie!

Aurora logicznie zauważyła:

- To najcenniejsze danie, wciąż musisz zarabiać pieniądze!

- Jestem biznesmenem. - Dlaczego schwytany Amerykanin był szczęśliwy? - Jeśli chcesz, mogę ci służyć!

- I ten też, pluj bez wychodzenia, męska prostytutko! - zauważyła z niesmakiem Margarita.

Nawet karaluch okrętowy, natknąwszy się na gładką skórę nogi dziewczyny, rzucił się z powrotem w szczelinę, oburzony taką propozycją.

- Ile osób jest na statku? - Dumna rudowłosa Aurora udała, że nie usłyszała ostatniego zdania.

Amerykański zboczeniec zawahał się, jego twarz zrobiła się kretyńska, jakby nie usłyszał pytania, jego oczy klaskały, klaskały!

Ognisty Diabeł rozciął jej mały palec sztyletem i zaczęła płynąć krew. Od razu się opamiętał:

- No cóż, ilu ludzi jest na niszczycielu?

- Około czterystu! Nie wiem dokładnie, kiedy bojownicy "stabilności" przybyli od brzegu. Ale jest kilka dziwek. Nie ma ich wystarczająco dużo nawet dla chłopaków z wybrzeża. - Udawał i kretyn jęknął i szarpnął karkówkę.

. ROZDZIAŁ nr 8.

- Pomińmy szczegóły! - Fire Aurora od razu przeszła do spraw praktycznych. - Gdzie są artefakty?

Kapitan próbował udawać "głupca":

- Jakie artefakty?

Bosonoga Aurora lekko ścisnęła kolano, kość zachrzęściła.

- Czy teraz rozumiesz?

Ból okazał się najskuteczniejszym sposobem na pozbycie się głupoty:

- Tak, są w sejfie statku.

Chłodna Aurora warknęła:

- A co z sejfem?

- Tam, za drzwiami! - pisnął prymas świni.

- Wojowniczy Niedźwiedź błysnął swoimi zielonymi oczami. Margarita przyciągnęła do siebie tytanowe drzwi i wykrzyknęła z rozczarowaniem:

- Zakodowane!

Kapitan desperacko próbował przeżyć:

- Tak, mam klucz.

- Gdzie? - Wojowniczka podniosła krzesło za nogę bosej stopy.

Zwierzę zabulgotało niewyraźnie:

- W szafie!

Bosonoga Aurora szybko podbiegła do szafki i wyjęła urządzenie z chipem.

- Ten?

- Tak! - Mały szczur zapiszczał.

- Sam otworzę! - Dashing Aurora uderzyła kapitana w ramiona. - Słuchaj, bądź mądry.

- Dlaczego jest was tylko dwóch? - Świnia miała odwagę się zainteresować.

- Nie bądź zbyt ciekawy. Będziesz żył dłużej. - Aurora uderzyła gołą piętą w zwiotczały brzuch Forleinda, przez co ten zwinął się z bólu. Dziewczyna otworzyła drzwi prowadzące do sejfu. W pomieszczeniu było kilka laptopów i granatników. Radziecki RPG - 39 w jednym egzemplarzu i jego bardziej wyrafinowany amerykański odpowiednik.

- Znasz bezpieczny kod? - ryknął Wojowniczy Niedźwiedź.

- Poza dwoma ostatnimi liczbami informacje na ich temat posiada tylko dowódca. - Nasz admirał George Arnold.

- Nazwać! - Margarita wsunęła stopę w zwiotczały pysk jeńca i gołymi palcami chwyciła go za nos.

Zdezorientowany schwytany Amerykanin podał kombinację, która nie była zbyt długa. Gdy zrobiło się trochę jaśniej, oczy Aurory błysnęły:

- Dobra robota, nie skłamałem. Wskaż na swoją korzyść.

- A więc jak mogę powiedzieć... Teraz, jeśli trzy razy wybierzesz błędny numer, zabrzmi alarm. - Nagle wypalił przestraszony kapitan.

- Już go znamy! - Dziewczyna z Komsomołu szybko wpisała kod i otworzyła drzwi o grubości czterystu milimetrów. Kamienie przechowywano w oddzielnych pudełkach i ostrożnie je usuwano.

- Żądła z Nieskończoności, używałeś już ich?

- W większości tak! - pisnął uwięziony szczur. - Wieczorem przeprowadziliśmy test.

Ognisty diabeł był zachwycony:

- Świetnie, gdzie są przechowywane żądła?

Jąkając, kapitan wydusił z siebie:

- W hangarze, gdzie jest ładownia. Nosi pieczęć "Orlana", a jednocześnie w pobliżu znajdują się dwa czołgi Pershing.

- Pudełka te nadają się wyłącznie do złomu. Ale ulepszony model "żądeł" jest całkiem odpowiedni. - Szalona Aurora, dokuczając jeńcowi, wystawiła język.

- Mają chipy komputerowe, tak wyjątkowe, że łapią sylwetkę. - mruknął Amerykanin, próbując kupić sobie życie.

- Wiemy! - Ognisty diabeł zwrócił się do swojego partnera. - Jak myślisz, ile osób z czterystu pięćdziesięciu osób zostało, Mirabelo?

- Mniej niż połowa. W sumie mamy dwieście trzydzieści osiem ciał. - Dziewczyna z Komsomołu nawet zachichotała z przyjemności.

Wściekła Aurora wypuściła powietrze:

- Do załadowania "żądeł" będą potrzebni jeńcy, naukowcy mają nad czym pracować.

Schwytany drań wypalił:

-Jesteś Rosjaninem?

- Skąd pomysł, że jesteśmy mudżahedinami. - ryczeli wojownicy Komsomołu.

Kapitan wykazał się nieoczekiwaną inteligencją i wnikliwością:

- Tylko Rosjanie mogą mieć tak mocne myśliwce, zdolne wspólnie zdobyć dość duży statek!

Twarda Aurora nie zgodziła się z tym:

- I wojownicy wielkiego tureckiego sułtana z artefaktami!

- Właśnie tak? Wszystko jest możliwe, ale jesteś zbyt inteligentny jak na Arabów. - Prymas świni był wkurzony. - Chociaż może jesteście Niemcami?

Szybka Aurora, zaprzeczając jego słowom, uderzyła golenią w brzuch, po czym złamała obie nogi, kapitan kozy stracił przytomność z powodu bolesnego szoku.

- Ogólnie rzecz biorąc, nie potrzebujemy go, wiemy wystarczająco dużo. - podsumował rudowłosy wojownik. "Teraz musimy tylko schwytać załogę".

Margarita natychmiast zaproponowała:

- Chodźmy do domków, mamy komplet kluczy!

Aurora była zachwycona:

- Tak, istnieje również awaryjne otwieranie elektroniczne.

Dziewczyny z Komsomołu po cichu zeszły na dół, otworzyły drzwi kabiny i znowu nastąpiła destrukcja. Tylko jakiś rodzaj omłotu, nie wojny, ale ubijania pszenicy.

- Domek nr 6 jest czysty! - oznajmiła Aurora, szczerząc zęby.

- Może w pokoju numer sześć! - Margarita zachichotała. - Lepiej pójdźmy swoimi drogami.

- Nie jesteśmy gęsiami, które można pasć w kupie. - ryknął ognisty diabeł. - A raczej gęsi, ale dzikie!

- To nieprawda! - Blond terminator był już urażony. - Ci najemnicy walczą dla pieniędzy, a my wyłącznie dla Komunistycznej Ojczyzny.

Dziewczęta z Komsomołu biegły naprzód z pokładu załogi, strzelając do singli. Margarita pobiegła tak szybko, jak tylko mogła, dalej, do maszynowni, magazynów, ładowni, kuchni. Wojsko zostało starannie zablokowane, miażdżąc ich kawałek po kawałku. To, że oświetlenie dyżurne było słabe, tylko przeszkadzało zwiadowcom; wróg oddalony o dziesięć metrów nie widzi nic poza wibracjami, ale patrzy wyraźnie.

Komputer automatycznie wyraził swoją opinię.

- A co jeśli użyjemy modelu wirusa?

- I już korzystaliśmy z inteligentnego faceta na baterie. - powiedziała Margarita Korshunova, obrażona robotem. - Widzisz, że wszystkie systemy nadzoru są w stanie hibernacji.

- Lubię to! - Zaskoczyła mnie maszyna z chipem.

- W biurze admirała wysłali kanałem hybrydę robaka i wirusa. Wydaje się, że jest to niewidoczne, żaden program antywirusowy nie podniesie alarmu. Taka czysta praca, niewidzialność, uśpiła wszystkie systemy nadzoru. - Dziewczyna z Komsomołu pokazała ostry biceps na ramieniu dla większej perswazji.

- Wow, dajesz mi to! - powiedział karabin maszynowy, zdumiony pomysłowością dziewcząt. -Możesz mnie przeprogramować?

- Jest całkiem realne! A ty co chcesz?! - Margarita zrobiła tutaj bardzo czułą minę.

- Zrealizuj siebie jako osobę! - Poprosiłem o urządzenie elektroniczne.

- To niepotrzebne, po prostu strzelaj. - Blond terminator nie jest głupcem, który robi głupie rzeczy. - Później opowiem ci o Chrystusie.

Margarita przyjęła pozycję plecami do trapu, dla stabilności opadła na jedno kolano i wycelowała lufę w drzwi naprzeciwko. Wyszedł facet, tym razem biały, tylko trochę "obdrapany", najwyraźniej palący trawkę.

- Narkomani nie odziedziczą królestwa Bożego. - przerwał im wojownik z Komsomołu. - Odrzuciła ciała, szybko się żegnając.

Bosonoga Aurora poruszała się zygzakami po kolejnym obwodzie, zbliżyła się do drzwi, okazały się zamknięte i otworzyła je uniwersalnym kluczem. Czarny mężczyzna rzucił w nią poduszką.

- Chodź, kotku!

Dziewczyna z Komsomołu zareagowała natychmiast, rozrywając poduszkę zarówno Afrykańczykowi, jak i jego partnerom; - Mniej niż połowa. W sumie mamy dwieście trzydzieści osiem ciał. - Dziewczyna z Komsomołu nawet zachichotała z przyjemności.

Och, chciałbym móc zaciągnąć moich partnerów do łóżka.

- Tym maniakom udało się cię przestraszyć! - odpowiedział rudowłosy niedźwiedź wojownik. - Gdzie teraz iść? Najwyraźniej do kwatery zastępcy. Wygląda na to, że śpi.

Siedziba oficera kapitana nie jest zbyt rozległa, ale słychać stamtąd muzykę. Czy to oznacza, że jesteś miłośnikiem muzyki? - Ułatwia sprawę.

Bosa dziewczyna z Komsomołu weszła jak cień, znokautowała jednego żołnierza i lekko udusiła kapitana drugiej rangi, wykręcając mu łokieć:

- Czy chcesz żyć?

- Chcieć! - Odpowiedział, że w sumie od Amerykanina można było się tego spodziewać.

- Będzie szansa! - Choć dziarska Aurora zdecydowała się go wyłączyć, ale nie na długo. - Przyda ci się, Kent! Poszła dalej, korytarz zaczął się zwężać, wyraźnie degradowano rangę marynarzy. Komsomolska dziewczyna wycelowała w odległe drzwi i wystrzeliła ponad głowami wartownika. Więc strzał ucichł, mówiła szeptem.

- Bang-bang!

Dziewczyna z Komsomołu ostrożnie próbuje klamki drzwi kabiny. Zablokowany. No cóż, to pół sekundy, w domku jest siedem osób, trzy śpią, reszta gra w domino, całkiem po rosyjsku. Margarita z całą siłą pociąga za spust, w tym przypadku zabijanie nie sprawia radości. Ale robota została wykonana, nawet kropla krwi spadła mu na twarz.

- Martwi ludzie z kosami stoją i milczą! - zachichotała dziewczyna z Komsomołu.

Nowa chata, tutaj Margarita zostawiła przy życiu dwie śpiące osoby, właśnie ją wyłączyła, mogą się przydać.

- Morderstwo nie może usprawiedliwiać egoizmu i zysku - tylko honor, wolność i Ojczyzna są zwolennikami przemocy! - Powiedziała - czarujący filozof-terminator.

Aurora porusza się także łatwo wybierając rurę wentylacyjną. Jest strasznie ciasno i plecak przeszkadza. Musiałem nawet złożyć karabin maszynowy, żeby się skurczyć. Teraz dziewczyna z Komsomola stała się znacznie bardziej zwinna, chociaż podjęła ryzyko. To było tak, jakby święci byli wściekli na grzesznika, a zmutowany pająk zaatakował. A kiedy już udało mu się przedostać. Ugryzł boleśnie i kilka razy uniknął pięści. Komsomołka podrapała się po głowie, ale udało jej się chwycić ją za czubek macek i przesunąć pod łokieć. Cofnęła rękę i uderzyła ją, powodując pęknięcie silnego pudełka i ból wypchanego łokcia.

- Straszny! - odpowiedział wojownik-niedźwiedź. - Wstrzyknę sobie antidotum.

Margarita jakimś cudem wydostała się i przedarła do chaty, w której chrapali żołnierze. Kiedy drzwi się otworzyły, próbowali podskoczyć, ale natychmiast zasypał ich śmiercionośny deszcz. Pozostawiając tylko jednego, wyłączając faceta, dziewczyna z Komsomołu kontynuowała swoją podróż.

Drzwi po jej lewej stronie zaczynają się obracać. Najwyraźniej ogolony i szczerbaty facet chciał oddać mocz.

- Kto tu jest? - zapytał marynarz pijanym głosem.

- Twoje marzenie o bosych stopach! - Dziewczyna z Komsomola wygina się w łuk jak sprężyna i otwierając drzwi, uderza go w czoło. Ale to wciąż jest stal stopowa. Jego czoło nagle spuchło, a facet wyglądający jak "bokser" również uderzył go w tył głowy. Margarita wlatuje do środka, uderza żelaznym kolanem w szczękę, bardzo mocno, wybijając zęby. Braki w masie nadrabia szybkością.

- Wygląda na to, że jestem gotowy. - podsumowano zabójcę z postacią bogini.

Za mną jest jeszcze pięć osób. To oznacza, że ma jaja, dobry odbiór. Uderz drugiego drania w czoło, na tyle, żeby go znokautować. Trzecia krawędź dłoni do szyi. Musisz się powtarzać, ale ta technika jest śmiertelna. Jeden typ spada z najwyższej półki, ale w locie Margarita uderza go głową w splot słoneczny.

- Odpocznij, kochanie. - mówi dziewczyna z Komsomołu.

Ostatni typ przeklina trzypiętrową nieprzyzwoitość, mieszankę słów angielskich i rosyjskich. Czy on nie jest rezydentem? Margarita wykonuje kobrę, uderzenie palcami w oczy, prawie śmiertelne. Wszyscy "partnerzy" zamilkli. To prawda, w następnej kabinie rozległ się głos.

- Co tam jest!

- Łatwa walka! - odpowiedziała Margarita ochryple, jakby pijanym głosem. - Pomóż naszym rannym. -

Drzwi kabiny otwierają się i otrzymują serię ognia, a bojownicy ponownie upadają.

Dobrze powinno być z karabinem maszynowym,

Zła śmierć dla wrogów Ojczyzny!

Aby kontrolować lot do gwiazd,

Aby podbić firmament na niebie!


Jesteśmy dziećmi komunizmu słonecznego,

Wojownicy urodzeni jak tornado...

Nazista odpowie za ryk wilka,

Wielki niedźwiedź go rozerwie!


Dobro jest silniejsze od zła,

Choć zło może być silniejsze...

Walczymy pod niebem o

Kwitnąca wiosna nadeszła!


Są w nim pieśni słowików - tryle,

I srebrzysty szum strumieni!

Ustąpią lody, śnieg i zamiecie,

Pod gorącymi promieniami słońca!


Kwitnące - stokrotki, maki, róże,

Latem łąka jest taka bujna!

A jeśli wiesz, przyjdą mrozy!

Nawet wtedy nie będziesz się bać!


Wielkie koty - te "Tygrysy"

Ryczą i kręcą głowami!

Krauci wrzucają ich w złe gry,

Ale kaput i tak nadejdzie!


Poczekamy na wschód słońca!

Wojska rosyjskie wejdą do Berlina,

Ojczyzna śpiewana jest hymnami -

A w otchłani Tartaru panuje melancholia!


Wtedy narody tych krajów połączą się,

Braterstwo i miłość nadejdą!

Wlać miód do filiżanek i spodków -

Aby krew nie płynęła strumieniami!

Ostatnią zwrotkę Margarita zaśpiewała ogłuszająco, a pozostałe zwrotki galopowały jak konie w głowie. Kiedy nagrywasz piosenkę, zawsze jest interesująco:

- Chociaż to takie okrutne robić to żywym ludziom! - "Chrześcijanin" powiedział z żalem.

Bez względu na to, jak bardzo dziewczyny się starały, nie dało się wyśledzić i kontrolować wszystkiego za pomocą czterech oczu. Bezmyślny zombie się nie liczy. Nieznanemu udało się podnieść alarm. Natychmiast włączyły się światła awaryjne i zawyła syrena.

- Stało się to, co nieuniknione i mieliśmy zbyt dużo szczęścia. - Powiedziała rudowłosa Aurora.

Dziewczyna z Komsomołu rzuciła się do kabin, wybiegli z nich marynarze i siły specjalne. Bezceremonialnie ich zastrzeliła. Zginęło tak wielu ludzi, że Jankesów padło dziesiątki.

Słychać było strzały z karabinu maszynowego, eksplodowały granaty, kilka na raz. Zawodnicy mogli jednak zrobić sobie większą krzywdę. Tłumiki również odegrały tu rolę,

Kryminalne siły specjalne nie od razu to rozgryzły, śmierć czeka na nich od wewnątrz. Margarita zablokowała żołnierzom wyjście i sama rzuciła kilka zdobytych granatów. Krzyki rozrzucają krwawe fragmenty kości, tutaj dziewczyna z Komsomołu bosą stopą złapała jedną odciętą głowę. Jak elastyczna stała się jej stopa, zginając się pod dowolnym kątem. Można by pomyśleć, że zmieniły się prawa fizyczne i miąższ to gutaperka.

Od strony wroga padają serie ognia, ale głównie na ślepo. Margarita strzela, prawie bez ukrycia, magiczne kamienie "Kolchuga" niezawodnie odwracają wszystkie strzały.

- Szkoda, że moja partnerka nie ma na imię Królowa Śniegu. Dzięki temu nasza para będzie wyglądać bardziej symbolicznie!

Obudził się, tym razem Oleg Rybachenko, nie od trąbki i uderzenia bata, ale z własnego płaczu - spokojnego i niepocieszonego. Dziewczyny nawet jeszcze spały, dokonując wyczynów.

A jego bohaterstwo ustąpiło miejsca koszmarowi, jak to często bywa, gdy naziści z ciebie drwią.

Oleg Rybachenko poczuł, że nurkuje w dół, jakby opadł na żywicę atramentową, a nawet zaczął pożerać mu oczy. Potem naprawdę się przestraszył i nagle naziści zdobyli władzę nad tamtym światem. Słychać dźwięk drapania, jak pies drapiący po stosie, tylko znacznie głośniejszy, wgryza się w uszy, wykręcając je. Bębny bębenkowe są łamane pęsetą. Potem z ciemności wyłaniają się usta z zębami błyszczącymi jak lawa wulkaniczna. Nigdy wcześniej Oleg Rybachenko Jr. nie widział tak obrzydliwego kubka potwora, bohaterowie horrorów na jego tle byli jedynie żałosną parodią koszmaru.

Potem pojawiły się inne, jeszcze straszniejsze szczęki, niektóre były tak ogromne jak Everest, a inne były małe i wyglądały jak bardzo złośliwe psy. Więc chwycili jego ciało swoimi krzywymi, jadowitymi zębami. W całym swoim krótkim życiu Rybachenko Jr. nigdy nie doświadczył takiego bólu. Najważniejsze jest to, że nie można było znaleźć analogii do wrażeń. To płonący płomień i żrący kwas, a jednocześnie zamarzający i tępy piła tnąca.

I dręczyli go dalej; widać było, jak wyrywano mu mięso z rąk, odsłaniano kości, a z rozdartego żołądka wychodziły jelita. Złe stworzenia gryzą je i okręcają wokół zębów. Rybachenko Jr. jęczy, a z jego oczu płyną łzy.

- Panie, dlaczego? Przecież nikogo w życiu nie zabiłem, nikogo nie zdradziłem.

Słychać chichot i wydaje się, że rozżarzone do czerwoności igły przebijają błonę bębenkową. W końcu pojawiają się gigantyczne usta, które połykają go w całości. Oleg Rybachenko Jr. widzi w gardle szalejący płomień, który rozpada się na siedem płatków zupełnie innego koloru.

- To legendarny ogień podziemia. - szepnął chłopak, skóra na jego rękach zrosła się, pokryta brzydkimi bliznami. Próbuje spowolnić lot, ale to na nic, nie może się ruszyć nawet o milimetr. Ognisty strumień dotyka jego ukochanego młodzieńczego ciała. Nigdy nie doświadczył czegoś takiego, jego oczy pociemniały i wydawało się, że w ustach zaczęła się erupcja, żołądek się zbuntował i został zaatakowany bronią nuklearną. Jak gorący był ten płomień, na nagiej skórze pojawiły się duże wrzody, kości pociemniały i popękały, powodując cierpienie.

"Nie, nie chcę, nie muszę" - krzyknął pionier na całe gardło. - Proszę pozwól mi odejść!

Każdy kolor ognia jest szczególnym, niepowtarzalnym wzorem bólu. Cierpieniu można nadać różne odcienie, ich różnorodność jest zdumiewająca, nawet markiz de Sade nie pomyślał o tym, do czego może sięgnąć pomysłowość mieszkańców podziemia.

- Ale diabły można spotkać. - Głos znajomego profesora SS piszczy obrzydliwie.

Ich wygląd jest jednak okropny, ale szczególnie nieprzyjemne jest patrzenie na ich kolczaste usta, które niejasno przypominają mieszaninę rekina i krokodyla. Ale, co dziwne, rogi mnie uspokoiły. Aby odwrócić uwagę od przeszywającego bólu, pionier zaczął przypominać sobie folklor, w którym te urocze małe, zabawne diabły, czasem przerażające, czasem zabawne i naiwne, czasem pomagają, a czasem szkodzą ludziom. Szczególnie zapadająca w pamięć jest opowieść o "papieżu i jego pracowniku Baldzie". Radzenie sobie z takimi "ludźmi" jest całkiem możliwe. A tutaj jedyne, co znają, to dźganie widłami.

- Że grzeszna dusza nie posłuchała narodowych socjalistów? - Róg diabła urósł, zamieniając się w coś w rodzaju dzioba i szturchając odłamek.

Kiedy kości na głowie pękają, boli tak bardzo, że nie da się tego opisać słowami. Ale jego świadomość nie była przyćmiona; gdyby Oleg Rybaczenko był w zwykłym ludzkim ciele, prawdopodobnie umarłby z szoku. I tak poczuł szorstki dotyk na swoim mózgu, po czym potwór zaczął pić mózg. Robił to powoli, jakby się napinał. Inny demon zaczął wiercić paznokcie, wbijając pod nie ostre igły.

Oleg Rybachenko krzyczy, usta same mu się otwierają.

- Nie puszczaj.

Chwytają go za język i ciągną, powoli odrywając go od podniebienia.

Jest też ból, ale trochę inaczej i nie ma już krzyków, tylko szloch i wycie.

Diabły nadal popisują się, podążając za gwoździami, zaczęły łamać kostki i robią to powoli, delektując się cierpieniem.

- W ten sposób bezrogi kozioł otrzymuje swoją porcję. - Jeden demon piszczy, prawdopodobnie starszy demon.

Oleg Rybaczenko osiągnął już stan szaleństwa, zalała go fala udręki. Ale diabły nie wycofują się, już zaczęły wyciągać zęby, a następnie wiercą je, wbijając czubek w dziąsło.

- Jak można zniżać się do takiego okrucieństwa, czy oni naprawdę nie mają matki? - pomyślał torturowany pionier. Najwyraźniej, czytając jego myśli, diabły krzyknęły.

- Nie ma matki, ojciec Hitler to szatan.

Potem znaleźli nową mąkę, podgrzali wiertło i dokończyli obcinaczem ostatnie zęby. Następnie przyszła kolej na kości. Łamiono je szczypcami czerwonymi od gorąca. Skóra dymiła, kości płonęły. Wydawało mi się, że moje serce zaraz pęknie i eksploduje jak bomba.

Wtedy Oleg Rybachenko nagle poczuł, że jego język urósł i mógł coś powiedzieć.

- Zmiłuj się przez wzgląd na Chrystusa.

W odpowiedzi demony wbiły w niego widły.

- Jesteś grzesznikiem i powinieneś wiedzieć, że Chrystus jest wymysłem żałosnych ludzi. Prawdziwi bogowie są jedni na dwie osoby i stworzyli cały wszechświat, a także faszystów, na swój obraz i podobieństwo. A wy, ludzie i czytajcie stworzenia, musicie być niewolnikami, wykonującymi wszelkie rozkazy i znoszącymi upokorzenia. Ty nic nie znaczący niewolniku nie wierzyłeś w nasze istnienie, a teraz doświadczasz tego wszystkiego na własnej skórze.

- Teraz wierzę! - krzyknął przestraszony pionier.

- Późno! - zaskrzeczał diabeł z SS. - Nie masz szans.

Oleg Rybachenko nadal był dręczony, został złamany kilka razy z rzędu, spalony, a potem w niewyobrażalny sposób wyzdrowiał. Potem znowu go zniszczyli. Potem diabły SS najwyraźniej same się tym znudziły i podnosząc go w powietrze, przeprowadziły przez podziemie.

- Zobacz, jak nieposłuszni są karani.

Oleg Rybaczenko widział ukrzyżowane na krzyżach dziewczęta. Ich niegdyś piękne ciała zostały straszliwie okaleczone, kapała z nich krew. Duże świnie rzucały krzyżami, czasem ofiary spadały, a dziki napadały na nie, rozrywając na kawałki ciało samicy. Jak bardzo cierpiały te nieszczęsne stworzenia, po ich napiętnowanych policzkach spływały łzy zmieszane z potem i krwią. W jego oczach widać było desperację. Wydawało się, że błagają: jesteśmy niewinni, zlituj się nad nami.

- Dlaczego ci nieszczęśni ludzie są karani?

Demon z całej siły uderzył bosego pioniera w pięty rozpalonym do czerwoności łomem i zawołał nosowym głosem:

- Różne drobnostki. Jedna z nich była bezczelna wobec gospodyni domowej, druga stłukła swój ulubiony wazon, trzecia odmówiła seksu, czwarta wycofała się. Oznacza to, że aby tu dotrzeć, nie trzeba być wielkim grzesznikiem, wystarczą drobne przewinienia.

- A ich męka nigdy się nie skończy? - jęknął Oleg Rybachenko.

- A o tym decyduje Wszechmogący Bóg i bezlitosny Führer. Jeśli Jego Wysokość Adolf jako pierwszy wyda dekret ułaskawienia, wówczas mogą zostać przeniesieni w inne, mniej bolesne miejsce.

- Do nieba!? - powiedział z przekonaniem Oleg Rybachenko.

Nieczysty SS-man przetoczył się:

- Nie ma nieba dla was, naczelnych. Są po prostu miejsca, gdzie nie będziecie bici i dręczeni co sekundę i gdzie po śmierci będziecie mogli nadal służyć swoim panom.

Oleg Rybaczenko, trzęsąc się z przerażenia, zapytał:

- A co czeka ludzi, których przestępstwa są poważniejsze?

- To też ci pokażemy.

Diabeł dźgnął go widłami w oczy, jabłka pękły, wylał się płyn, a młody pisarz spojrzał krzywo. Następnie po kilku sekundach odzyskałem zdolność widzenia, chociaż każde mrugnięcie powodowało nieznośne swędzenie. Polecieli ponownie, a potem na spotkanie z nimi wyleciały jeszcze bardziej obrzydliwe stworzenia.

Oleg Rybachenko przyjrzał się im uważnie. Wygląd jest naprawdę niczym: naga, bezwłosa i pokryta strupami czaszka; oczy płonące piekielnym światłem; krótki, jak odcięty nos z czarną dziurą pośrodku. I być może najbardziej obrzydliwą rzeczą jest brak dolnej szczęki, zamiast której zwisa i porusza się pięć grubych macek w kształcie diabelskiej gwiazdy. Pochylił się więc blisko Olega Rybaczenki, zatapiając zęby w jego ustach i obdarowując go swoim słynnym pocałunkiem. Potem jego szponiaste ręce zaczęły łamać kości. Pionierski pisarz Oleg jęknął z powodu ostrego bólu w łokciach, miał zmiażdżone stawy.

- Tak potrafi naczelny, wypijmy za poznanie się.

Oderwany od pisarza Rybaczenki potwór wyciągnął rękę do miski, która natychmiast napełniła się winem. Szturchnął nim pioniera w twarz.

Nie mogłam nawet krzyczeć. Jakby w jego nozdrzach wybuchł wulkan, pioniera obudził jego płacz.

Mirabela, na której podrapanych nogach leżała głowa Olega Rybaczenko, tylko drgnęła z powodu drżenia i nadal uśmiechała się przez sen. Szczęśliwa dziewczyna, dopóki nie została zepchnięta do podziemi przez nazistów. Do tego właśnie doszło ich piekielna technologia - nie masz już kontroli nad swoimi myślami!

A jednak rzeczywistość: duszna i zarazem dość zimna - okazała się tysiąc razy lepsza od demonicznego snu. Chłopiec-pionier-pisarz poczuł chłód, jakby rozwiany przez wiatr. Czasami jednak chciał nawet zachorować, aby zlitowali się nad nim i dali mu tabliczkę czekolady. Ale jeśli nie jesteś chory, to jest to wielkie błogosławieństwo! Chłopiec wziął oddech i przesunął dłonią po swojej chudej, mokrej od łez twarzy, z ulgą przyzwyczajając się do myśli, że tylko śnił o grozy nazistowskiego Hadesu. Nie ma nic gorszego niż niewolnictwo, pomyślał Oleg i wzdrygnął się. Okazuje się, że są rzeczy, w porównaniu z którymi niewolnictwo może być gorsze tylko w słowach... Choć oczywiście piekło prawdopodobnie nie jest realne. Ale co będzie, jeśli faszyści odeślą go tam ponownie i to z jeszcze większą intensywnością?

Nie rdzewieją. Musimy przetrwać za wszelką cenę i przechytrzyć tych Krautów. Może nawet udawać, że jest zepsuty, lub poprosić, aby sam im służył. Oczywiście tymczasowe!

Ale... to jest zaskakujące. Niemal natychmiast coś w Olegu Rybachence zbuntowało się na tę myśl. Zbuntowali się nie jak dawniej, z konwulsyjnymi dreszczami pomieszanymi ze strachem, ale nieprzejednanie i wściekle. Nienawiści do esesmanów, którzy go pojmali, i ich przeklętego pana, Führera, nie ubrał w słowa, a nawet w myśli. Nie szukałam wyjaśnień i usprawiedliwień. Ale wyraźnie zdecydowałem: uciec przy pierwszej prawdziwej okazji. A jeśli wyżsi mu to dadzą i jeśli będzie choćby najmniejsza szansa, pomoże innym uciec. Dlaczego?! Ale dlatego, że jest pionierem! A pionier musi pomóc swoim towarzyszom - członkom Komsomołu! I po prostu dlatego, że on tak chce, a faszysta wcale tego nie chce! Ech!!! Nie rozmawiać z nikim, a bez wiedzy o podziemiach, do których wpadł, trudno jest uciec... Oleg Rybachenko zgniótł słomę i pięścią walnął jej poduszkę. Nie będzie niewolnikiem Hitlera i jego watahy! Pionier kraju Sowietów: nie chce upokorzenia i bólu - wystarczy, a wszystko do mety jest tutaj !!!

Część dziewcząt już się budziła... Biedacy byli wyczerpani, dlatego szczególnie popękały miejskie pięty.

Ale niestety musisz udawać. Pod warunkiem, że nosi maskę pokory! Nie chcę iść do piwnicy Gestapo, a uderzenie w twarz nie jest wielką przyjemnością...

Więc nadal znajdzie swoją szansę.

Najbardziej obrzydliwą rzeczą są te wilkołaki. Przypomniałem sobie oczy, a teraz, przed rozkwitem, kiedy uczucia się wyostrzyły, chłopiec-pionier-pisarz wyraźnie zrozumiał: to wcale nie są wilki, ale mądrzejsze stworzenia, produkt ukierunkowanej mutacji. Od przemieszczenia genów - znacznie mądrzejsi niż ich zdegenerowani jeźdźcy SS. Pytanie brzmi, czy są mądrzejsi od narodu radzieckiego?

Wyraźnie zaczyna się rozjaśniać i trzeba się spieszyć.

Oleg Rybachenko przewrócił się na bok, stanął na czworakach i przepełznął pomiędzy śpiącymi do popękanej ściany. Zbudowany umiejętnie, solidnie, choć miał dziury i brak cementu - nie dało się go poluzować bez hałasu. Wieś jeszcze spała, ale przy bramie palił się ogień i w pobliżu widać było cienie. Nigdzie nie widać motocykli ani samochodów opancerzonych... Miejscowi pilnują, czy co?

Dziewczyny zostawiły nagie ślady.

Oleg Rybachenko wzdrygnął się - złapali go za ramię i cofnęli się, przygotowując się do obrony. Ale w odbiciach przez szczelinę błyszczały oczy chłodnej Aurory.

Ognisty diabeł zapytał:

-Dokąd idzie nagi mężczyzna?

"Naprawdę chcę biegać" - szepnął cicho, ale z irytacją Oleg Rybaczenko. - Rozumiesz, jak mnie tu ściągnęli!?

Cool Aurora zauważyła z uśmiechem:

- Podczas gdy te wilkołaki nas pasą... Chociaż to wcale nie wilkołaki, ale coś... - Dziewczyna była zdezorientowana szukając wyjaśnienia. Potem dodała z wahaniem. - Jest w nich coś kosmicznego. nie wiem co...

Sam Oleg Rybachenko podsumował:

- Nie pozwolą ci odejść!

Rudowłosa dziewczyna wzruszyła ramionami:

- Nie dadzą tego tak łatwo, ale szansa zawsze nadejdzie! Do tego czasu zbieraj siły. Jeśli Różdżka Stwórcy da, nasi ludzie przybędą na Krym i usuną złe duchy Hitlera.

Poranek na Krymie okazał się słoneczny i zimny, ale bezwietrzny. Błoto po wczorajszym deszczu zamarzło. Cóż, zima nie chciała odejść bez walki. Szron obficie skrzył się, jak rozsiane i wiszące srebro, ale to piękno napawało niepokojem. Co więcej, trzech chłopców w wieku około dwunastu lat, którzy przynieśli ciemny chleb i duży kocioł z jakimś apetycznie pachnącym, najwyraźniej nie więziennym gulaszem (wtedy wszedł jeden z bardzo paskudnie wyglądających strażników SS z miskami) jasno wyjaśniło dziewczętom w stodole: kazamata, co było na zewnątrz Zimna. Co prawda oni sami, jak przystało na dzieci pod okupacją hitlerowską, chodzą boso. Wydaje się, że istnieje nawet taki nakaz, aby małe dzieci rzadziej rozdzierały buty. Nie wolno im jednak nigdzie wychodzić z domu.

. ROZDZIAŁ nr 9.

Jednak nie ma problemu, to nie jest prawdziwy mróz, ale mróz. Zima już się skończyła, a wiosna na Krymie jest burzliwa!

Oleg Rybachenko nagle zapragnął umyć zęby. W ustach strasznie gorzka. Nawet o wiele więcej niż jest - ręce wyciągnięte, żeby zdrapać zęby.

Pionier podbiegł do drzwi, skoczył i ułamał sopel lodu. Włożył go do ust, przeżuł i wypluł. Następnie spłukałem ponownie i pozwoliłem mu ponownie spłynąć. Od razu poczułam się świeżo i poczułam w duszy przypływ kwietnia.

W kotle było coś w postaci płynnej mąki i wyglądało na to, że zawierało grzyby. Musiałam go siorbać po brzegach misek, a gulasz, swoją drogą, okazał się smaczny. Naprawdę z apetytem, a nie tylko z głodu. Klub z SS, zdegenerowany strażnik, ziewnął wszystkimi otwartymi, cuchnącymi ustami i sennie rozejrzał się. Ale teraz mogę mu kręcić w głowie, pomyślał nagle Oleg Rybaczenko, przeżuwając ukraiński chleb.

Ale dokąd pójdzie później? Osłoną cię całą kompanią, a nawet lokalnym garnizonem. I będzie to dla nich gorsze niż... W tej wizji - gdzie naziści spuścili go jak wąż.

Że jest idiotą, żeby się tak ustawić... Nie siebie, ale inne dziewczyny i trzech chłopaków. I on też - kraj nadal będzie go potrzebował.

Oleg Rybachenko zamyślił się. Weźmy na przykład samolot - czy jego konstrukcja musi zawierać duraluminium? Czy można go w całości wykonać z drewna, ale nadać mu twardość tytanu! Teoretycznie drewno w swojej formule i cząsteczkach ma taką wartościowość, że faktycznie może przewyższać tytanem wytrzymałością przy mniejszej wadze.

Oznacza to, że samolot zwiększy zwrotność i zyska przeżywalność.

Tak, można wykonać kamizelki kuloodporne dla myśliwców superklasy i czołgi takie właśnie staną się...

Nie przebijesz się przez nie. Nawet "Królewski Tygrys", którego widział w wizjach, przeminie. A nasze zbiorniki nie boją się brudu. A pociski nawet w nich nie trafią.

Oleg Rybaczenko, pożerając jedzenie, zapytał swoją towarzyszkę insynuacją:

- Słuchaj, jeśli zwiążesz trociny odczynnikami na bazie wody królewskiej, jaki efekt uzyskasz?

Margarita natychmiast odpowiedziała:

- Będą palić... - zdziwiła się dziewczyna. - Czego próbowałeś?

Oleg Rybachenko powiedział szeptem:

- Szukałem sposobu na zwiększenie wytrzymałości drewna. I uwierz mi, mój samolot pokazał praktyczną możliwość obejścia się bez metalowych części!

- Jesteś prawdziwym Łomonosowem Olegiem... - Siostra w ramionach przyłożyła palec do ust i pocałowała chłopaka w czoło.

Kiedy jedli, podeszło do nich dwóch innych strażników SS. Wczorajszy niemiecki generał szedł z nimi. Za nim stoi dwóch wojowników, chłopiec i dziewczynka, o przyjemnym wyglądzie. Również SS, ale z innego sektora. Tutaj cała piątka trzymała kubki z czymś parującym w dłoniach. A młody faszysta przyprowadził swojemu partnerowi kolejnego. W kazamacie unosił się aromat cynamonu, miodu, melonów i jabłek. Generał powiedział głośno pytającym tonem:

- Od razu powiesimy dziewczyny albo najpierw się zabawimy!

Więźniowie wokół się śmiali, nawet strażnicy SS wspierali, a siwowłosy generał po prostu się roześmiał, otwierając usta jak buldog z zaskakująco mocnymi i długimi kłami, z nienaruszonymi i dużymi zębami jak u konia wyścigowego.

Może to szaleństwo, że dziewczyny się z tego śmieją, ale... Lepsze to niż płakać i pokazywać łzy nazistom.

Oleg Rybachenko zastanawiał się: czy zostaną tu pozostawieni, czy też zostaną ponownie wypędzeni? Właściwie, jaki jest sens ich przejść, jeśli najważniejsze są eksperymenty bez jasnego celu. Dlaczego Niemcy spalają paliwo podczas jazdy sprzętem? A jeśli przynajmniej gdzieś je dostarczysz, to może uda Ci się wymyślić coś prostszego. Załaduj na ciężarówki lub pociągi. A samolot transportowy, skoro eksperymenty są takie ważne, to po co żałować?

Jaki jest sens prowadzenia ich jak owce na łańcuchu? A może testują swoją wytrzymałość? Rzeczywiście, żadna z dziewcząt jeszcze nie upadła. Tak, podczas pierwszej zmiany upadliśmy, ale okazało się, że jest w porządku. Co zatem warto teraz sprawdzić?

A może wytrzymałość poprawia się po kontakcie z niespotykanymi dotąd urządzeniami. Czy ten efekt jest mierzony? I tak jeżdżą boso krętą drogą, najwyraźniej nie próbując szybciej dotrzeć do konkretnego celu?

I to jest logiczne - jeśli eksperymentujesz, rób to do końca. I sprawdź najmniejsze niuanse. Niech będzie tak jak mówią - wszystko będzie dobrze.

Być może ich żołnierze są w ten sposób przygotowywani do niewoli sowieckiej i wywózki na Syberię!

Za tymi wszystkimi myślami Oleg Rybachenko przegapił moment, w którym zaczęli ich skuwać i brutalnie wypychać. Powtarzanie jest matką męki!!! Zamarznięte błoto z kawałkami lodu raniło bose stopy dziecka niczym potłuczone szkło.

Margarita energicznie zachęcała swojego towarzysza broni:

- Dobry masażer orzeźwiający, taki aplikator z igłami, który podarowała nam królowa śniegu!

Oleg Rybaczenko również zażartował:

"To nie ból jest straszny ani nawet to, co go powoduje. Najgorszy jest strach przed bólem, który pozbawia odwagi!"

Kolejna nowa, a raczej stara tortura - cóż, skarg będzie więcej. I zwycięstwa też.

Przecież w ten sposób przyzwyczaja się do wytrwania, a jeszcze lepiej, jeśli istnieje możliwość zemsty!

I może spróbuj śpiewać dla radości. Tylko najpierw znajdź motyw.

Wieś obudziła się dawno temu. Karawanie towarzyszyły jedynie wszechobecne dzieci. Wreszcie: już w lesie jeden z nich rzucił świeżym nawozem w tłustą głowę konwoju, a cała gromadka bosych dzieci uciekła ze śmiechem. I już na skraju lasu podszedł wysoki chłopak, który wyglądał na około czternaście lat. Z czarnymi lokami i wytartym ubraniem, brudnymi butami, z włócznią w dłoni i dwoma chudymi białymi psami, które natychmiast stanęły po bokach właściciela, ledwo pojawiali się wyczerpani, ale piękni jeńcy. Prawa dłoń czarnookiego chłopca była owinięta zakrwawioną szmatą, ogólnie wyglądał niechlujnie i nieostrożnie. Oczywiste jest, że Cyganie, a nawet Cyganie: szyję, nadgarstki i uszy ozdobiono skręconą grubą hrywną, masywnymi rękawami i kolczykiem. Kolejni pojawili się czterej młodsi cygańscy chłopcy - z wysiłkiem, ale ochoczo ciągnąc na wleczeniu wielkiego dzika, zamarli w miejscu, kiedy zobaczyli procesję.

Gwizdali i wskazywali palcami. O skąpo odzianych jeńcach słychać było wulgarne dowcipy. Co więcej, jest to rażąca, trzypiętrowa nieprzyzwoitość.

SS-mani w odpowiedzi roześmiali się, a nawet zaczęli filmować, jakby byli niekulturalni

dzieci pokazują wulgarne gesty. Aby najwyraźniej pokazać coś podobnego w Niemczech.

Starszy cygański chłopiec krzyknął coś do punków. Nagle się uspokoili

Ucichli i zatrzymali się.

Mirabela zauważyła szeptem:

- Z pewnością syn barona! Ale jakie to ma znaczenie?

Oleg Rybachenko logicznie zauważył:

- Hitler nienawidzi Cyganów. Oznacza to, że Cyganie są naszymi sojusznikami. Ale takim zachowaniem przynoszą hańbę rodzinie Romulusa!

Przechodząc Oleg Rybachenko napotkał niebiesko-zezowane oczy cygańskiego przywódcy. Była w nich duma - wrodzona i nieświadoma duma młodego drapieżnika, który nigdy w życiu nie zaznał porażki. Panowała głęboka pogarda, ale nie dla Olega i innych skutych jeńców.

Pionierski pisarz zapytał wolnego przywódcę:

- Kopnijmy Krautów w brzuch! Czy rozerwiemy psy na kawałki?

Odpowiedział krótko:

- Trumna została już zamówiona!

I mimowolnie przyspieszyli na zimnie, jak mówią pionierzy, jesteśmy orłami, a nie ślepymi królikami.

Oleg Rybaczenko postanowił nawet zaśpiewać dla większej radości, choć jeszcze było to słyszalne. Musisz przygotować się na zwycięstwo;

Burze szaleją i ryk rogów,

Na świecie znów wybuchła wojna!

Był nasz oddział Październików,

Kiedy horda najechała Ojczyznę!


Krawat zawiązany - Fritz pod Moskwą,

Salwy dział rozsiewały ogień...

Kopanie rowów z bosą dziewczyną,

Aby chronić podejście do serca Rosji!


Ktoś zostaje zabity, ale Lenin żyje,

W każdym uśmiechu i każdym uśmiechu!

Dźwięk trąb jest potężny - wkrótce wyruszymy na wędrówkę,

Jesteśmy pionierami z żarliwym męstwem!


Czołgi płoną, Fritz kaput,

Bijemy śmiało - dzieci ludu!

Katiusza zmiecie obrzydliwość -

Chwalimy Pana Wszechmogącego - Rod!


Urodziliśmy się - wiemy, jak wygrać,

Nie da się wybaczyć ani trochę tchórzostwa!

Zdany egzamin - wyraźnie A,

No cóż, Adolf nadepnął na grabie!


Rosyjski żołnierz jest wiernym bohaterem,

Nie zna słów - jest AWOL!

Wiedz, że urodziłeś się z czerwonym snem,

Potrafimy okiełznać nawet doświadczonego wilka!


Nasz Stalingrad, nasz Leningrad,

Święta kraina gigantów jest wszędzie!

Pociski uderzały jak wściekły grad,

A pionierzy jednoczą się z Ojczyzną!


Wierzę, że możemy polecieć na Marsa,

Możemy zbudować rakiety na Wenus!

Cóż, faszysta wbija ci w oko,

Nie ma nikogo silniejszego w wierze od Rosjanina!


Jest zepsuty, uwierz w kręgosłup Fritza,

Wygramy, nawet jeśli teraz umieramy z głodu!

Szalona bestia zostanie zmiażdżona,

Cóż, zwycięstwo nadejdzie w ciepłym maju!


Nie płacz mamie, nie wylewaj łez,

Jeśli umrę, uważajcie mnie za komunistę!

Użądliło mnie jak zepsuty klej,

Korzyści tylko dla faszystów!

Ciężko jest chodzić po śniegu, ale na szczęście błoto dość szybko się rozpuściło.

A potem wszystko jest takie samo jak wcześniej. Rutynowo przez górskie zakątki, omijając osady ludzkie, tupiąc, niemal po okręgu.

Nie, szli, jeśli spojrzeć na Słońce po jakiejś spirali. W stronę Sewastopola i to na pewno.

Ale jednocześnie kolumna nadal była wygięta. Ryczały przenośniki, lokalizatory hałasowały. I znowu testy.

Zawieźli mnie z powrotem do lochu, tylko tym razem do dawnego rozlewu krwi. Nawet zapach obornika nie zniknął.

Ale siana jest dużo, będziesz spać spokojnie. Bez dalszych ceregieli rozwiązali nas z łańcuchów i kazali nam poczekać na obiad.

I naprawdę szanowali: pojawiło się pięć miejscowych kobiet, które niosły dużą puszkę wypełnioną zupą mleczną.

Margarita była zaskoczona i zapytała kapitana Nataszę:

- Są cuda na sicie i bez sita. Ale tak naprawdę albo Niemcy są znacznie milsi, niż to przedstawia nasza propaganda, albo jesteśmy wartościowymi ptakami!

Rudowłosa Aurora zauważyła dość niegrzecznie:

- Nie pochlebiaj sobie za bardzo! Świnki morskie są zawsze karmione zbilansowaną dietą.

Oleg Rybaczenko błędnie wstawił:

- A zwłaszcza świnie! Abyś szybciej przybrał na wadze!

Rudowłosy wojownik potwierdził:

- Prawda mówi ustami dziecka! Nie zadowalaj się hojnymi racjami żywnościowymi! Co więcej, jest to więzienie!

Oleg Rybachenko logicznie zasugerował:

- Lepiej zjedzmy i wtedy zobaczymy!

W zupie pływał gęsto wermiszel i wyglądało na to, że nawet dodali miód. A chleb został przyniesiony zupełnie świeży i pachnący. To było tak, jakby byli w kurorcie. W stodole jest ciepło. I pomyśl, że wiosna już wróciła, odpychając Matkę Zimę.

Oleg Rybaczenko wypił miskę, po czym widząc, że duża puszka nie jest jeszcze pusta, poprosił o więcej.

Potem sen przyszedł do niego i dziewcząt jak fala po upadku meteorytu - nagle i nieuchronnie.

Terminator zombie wyskoczył z tyłu. Żal mi nawet Dmitrija Baranowa. Kula trafiła go dokładnie w sam środek klatki piersiowej. Ale wcześniej skazany zombie nie zauważa i strzela.

- Moje ciało jest jeszcze wcześnie martwe i dodatkowy ołów wcale mi nie przeszkadza. - Dmitry uśmiechnął się, tak strasznie, jak martwy człowiek.

- Uch, i horror! Przypominasz mi Hadesa. - zauważyła Margarita, wykrzykując.

Rudowłosa Aurora położyła się na górnym stopniu mostu, ostrzeliwując nie tylko wyjście z przedziału wojskowego, ale także znaczną część korytarza. Stąd wygodnie jest zmieść ogniem kolorowych facetów wyskakujących z kabin. Jednocześnie od czasu do czasu musi się poruszyć, zmieniając swoją pozycję:

- Nie martw się, siostro Margarito, wrogów jest już mniej niż stu. Damy sobie jakoś radę!

- Nawet po siedemdziesiątce zaczynam "głośne przemiatanie"! - Niedźwiedź Komsomołu obnażył pysk.

- Wejdź do maszynowni, wróg może wysadzić kotły i spróbować zatopić statek! - Teraz rudowłosa Aurora była wyraźnie zaniepokojona. Ale oczywiście nie strzelił gorzej, wręcz przeciwnie, czyści ją jak rdzę piłą ścierną. I są kałuże krwi z jej pocałunków zagłady!

- Pospiesz się! Za pomocą śrub! - Margarita powiedziała zdanie ze swojej ulubionej kreskówki. A dokładniej komiks, który wyróżniał się w tej brutalnie zniekształconej nazistowskiej rzeczywistości. - Martwe ciała do diabła!

Dziewczyna z Komsomołu szła korytarzem jak wicher zagłady. Oto przedziały, tytanowe drzwi, stalowe przegrody. Za nią stoją zombie. Nie ukrywa się i teraz jego kolej. Karabin M-18, kaliber 7,45. Uderza dokładnie, tuż przed sercem. Zombi przestępca zostaje przez to powalony, upada, ale potem podskakuje. Rzuca granat.

- Cóż, jesteś bezlitosnym macho. - Margarita jest zaskoczona.

Dziewczyna z Komsomołu wybiła drzwi maszynowni. Wypuściła dysk bumerang, odcinając kilka osób. Resztę dokończyła zamachami sztyletu. Tusze myśliwca o japońskich rysach wpadły w gęstą parę. Jego twarz natychmiast została poparzona, w wyniku szoku stracił przytomność, a może nawet zemdlał.

- Sprzątanie idzie dobrze! - Margarita zwróciła nam na to uwagę.

- Ja też nie jestem porażką! - odpowiada zachwycona Aurora. Z góry słychać długą serię karabinu maszynowego, a potem dwie kolejne. Dziewczyna z Komsomołu strzela, uciszając przeciwnika.

- Przebijają się ze wszystkich stron. To tak, jakbyś brał udział w grze Annihilation. - Ognisty diabeł uschnął.

- Ja też się przeprowadzam. Widocznych jest kilka ciał. Jednak główni przeciwnicy już się uspokoili. - poinformowała Margarita.

Fragment granatu zranił Dmitrija. Uderzył prosto, wylatując z tyłu. Więzień Baranow po prostu przyłożył palec do ust:

- Nie musisz krzyczeć, nie sprawia mi to bólu.

"Nie idź do piekła przed ciotką!" - powiedziała Margarita, mrużąc prawe oko.

- Przestrzegam! - Ale zombie zrobił dokładnie odwrotnie.

Margarita minęła korytarz, kolejna seria wybuchów, czyjś przeciągły krzyk, jakby ktoś wyciągał gwoździe, eksplodował ciężki granat.

Bosonoga Aurora, zabiwszy uciekinierów, wsunęła głowę do chaty, raz, dwa, trzy. Dopiero w czwartym chcieli ją upiec w ogniu, ale wyprzedziła ich dziewczyna z Komsomołu, zmuszając swoich wrogów do wiecznego milczenia.

- Jest ich coraz mniej, ale część jest ukryta w celi niedaleko magazynu. - krzyczy Aurora. - Rzucanie granatów jest niebezpieczne, sztuczko.

- Naśladuj głos kapitana tego śmierdzącego koryta. - radziła Mirabela Korshunova. Otworzą go dla ciebie, a następnie będziesz mógł ostrożnie odciąć go seriami. Żądła nie mogą się utopić. Siedzę teraz za silnikiem i używam bumerangu. Fragment granatu zranił twardego Dimę. Uderzył prosto, wylatując z tyłu. Więzień Baranow po prostu przyłożył palec do ust:

ng, nakręciłem jeszcze trzy.

Rozbrykana Aurora pisnęła z prawdziwą troską:

- Brawo, zaraz pojawią się helikoptery i będzie z nami gorzej.

Ryk w odpowiedzi:

- Jakbyś nie wiedział!

i Diabeł Terminatora Ognia zgodzili się:

- Wiem, nadzieja rozgrzewa duszę!

W stronę Aurory poleciały granaty świetlne i dźwiękowe ME-198. Na spotkanie z nimi rzuciła się dziewczyna z Komsomołu, odpychając ich ciałem. Pole sześciu kamieni zadziałało jak guma, przywracając granaty. Znów wylatują trupy, mam już dość liczenia.

Dziewczyna z Komsomołu wybiegła zza rogu, położyła się, oddała serię, kosząc tych, którzy próbowali wejść od tyłu. Pojawił się facet w zwierzęcym kostiumie, ale szalona Aurora czekała na niego, a pewnego razu powaliła go tym samym granatnikiem, który spadł na żołnierza Jankesów. Strzał jest dość mocny iw najbardziej wrażliwym miejscu - w wizjerze. Podłoga głowy została oderwana i zawaliła się ogromna metalowa masa, z dźwiękiem na zbroi.

- Musisz coś przekąsić! - zażartował chart Aurora.

Teraz dziewczyna z Komsomołu podeszła do magazynu i naśladując głos dowódcy, powiedziała:

- Mam kontuzję! Mudżahedini mnie gonią! Wpuść ten porządek.

Cóż, kto odważy się sprzeciwić. Komsomolska dziewczyna wskoczyła na sufit, zabezpieczyła się i strzelając ze szczytu drzwi, zniszczyła dziewiętnastu przestraszonych żołnierzy, uderzając ich w głowy.

- Zakończono pierwszy etap oczyszczania najniebezpieczniejszego miejsca. - oznajmiła dziewczyna z Komsomołu.

Obok Margarity nastąpiło szarpnięcie i wskoczyła do otworu. W ładowni panuje rozpaczliwy zapach spalonego metalu i przeszywający zapach materiałów wybuchowych. Ktoś inny próbuje "przeskoczyć łódkę" i przewraca się, przebity. Dwóch facetów, wyraźnie oślepionych, podnosi ręce i krzyczy po angielsku:

- Nie strzelaj! Poddajmy się! Oszczędź nas w imię Konwencji Genewskiej.

Najmilsza Margarita Korshunova nie mogła zabijać nieuzbrojonych ludzi i dlatego po prostu ich wyłączała zwykłym naciskiem palców. W głosie wojowniczego niedźwiedzia zabrzmiał żal:

- Wciąż jesteśmy takimi młodymi chłopcami. No cóż, po co wam ta armia NATO? Jeśli, nie daj Boże, zorganizujecie prowokację, zmiażdżymy was jak kocięta. Powiedz pomarańczowa Aurora, prawie skończyliśmy sprzątanie.

- Wróg może się ukrywać. Spróbuj wsłuchać się i wyłap niespokojny oddech, a węch mamy doskonały! - Rudowłosa Furia celowo parsknęła głośno.

- Tak, poczułem smród. Zwłoki zaczną się rozkładać i wtedy nasze zdolności zagrają przeciwko nam! - Mirabela udawała, ale głośno płakała.

Dziewczęta z Komsomołu prześlizgiwały się obok chat. Aurora biegła szczególnie szybko. Oto zapach adrenaliny, jest trzech świeżych zawodników. Przygotowane, zamrożone w zasadzce.

"To już nie jest poważne". W odpowiedzi rozległ się strzał z RPG. Pocisk przeleciał obok, ale przebił część pancerza. Mimo to ta moc jest przeznaczona do strzelania przeciwko T-7. Dziewczyna z Komsomołu niemal na oślep rzuciła bumerangiem, odciąła kogoś i rozległ się krzyk. Wpadła kilkoma strzałami, zabijając odważnych. Inni krzyczeli:

- My też się poddajemy!

W gniewie Aurora kopnęła bosą stopą tak mocno, że powaliła trzech naraz.

- Okaleczyć własność ludu! - warknął terminator Komsomołu.

Tylko jeden młody skazaniec pozostał na stojąco.

Margarita w ładowni również napotkała opór. Po drodze zestrzeliła żołnierza, oczywiście Zielonego Beretu. Krzyczeli: "walka wręcz!"

Margarita odpowiedziała rykiem:

- Proszę, Merci! - Wykonał technikę "podwójnego pazura". W rezultacie kark Zielonego Beretu został złamany.

Chwyciłem granaty, zrobiło się tu trochę bezpieczniej, kilkunastu żołnierzy najwyraźniej próbowało wcielić w życie harcerską zasadę: przetrwanie za wszelką cenę. Margaricie jednak nawet spodobała się ta gra na swój sposób:

- No cóż, skoro tak nalegasz. Przejdźmy do baseballu, twojego ulubionego Amerykanina, roli miotacza.

- Jeśli chcesz, mogę zobaczyć, jak grają! - Rudowłosa Aurora zachichotała.

- Nie przejmuj się! Blond zabójca zachichotał jeszcze głośniej.

- Szedłem korytarzem, nadal są domki, które nie zostały uprzątnięte. - Dziewczyna z Komsomołu już się poruszała, słychać było krótkie linie, były ostatnie. Nieustraszona Aurora nawet się nie kryła, dumnie wypinając pierś.

- Jestem jak robot-terminator. - Tylko że nie zostanie we mnie nawet wgniecenie.

Komsomolska dziewczyna w milczeniu zeszła po schodach. Włączono reflektor podczerwieni. Sprawdziłem kabiny. Wygląda na to, że wciąż się poruszają. Zwinna Aurora przemierzała zwłoki, skacząc jak łania lub ninja. Nie chciała marnować amunicji i po prostu wleciała do kabiny. Szła ze sztyletem, a wrogowie zamilkli. Następnie przejdź do następnej, podobnej taktyki.

Margarita też nie marnuje czasu, rzucając granaty po zakrzywionym łuku. Jedna eksplozja, potem druga. Żołnierz poobijany odłamkami wybiegł z korytarza i natknął się na dysk bumerangu.

- I ten też tam idzie! - Margarita była zaskoczona. - Jak wszyscy uwielbiacie pikantne jedzenie.

Przed nią błysnął wciąż wesoły zombie. Otworzył ogień z izraelskiego karabinu maszynowego, podniesionego najwyraźniej wśród trofeów, o groźnej nazwie "Armagedon". I najwyraźniej kogoś zabił, kule odbiły się od boków, zacierając nowe plamy krwi.

Margarita zauważyła, że zapach zwłok zombie stał się silniejszy, wyraźnie umierała. Tu znów słychać strzał i znów spadają fragmenty kości zmarłego.

Margarita biegała po korytarzu, strzelając ze zdobytego M-18. Szkoda, że musisz się naładować. Możesz jednak użyć zdobytych granatów. Nie jest mi żal moich własnych ludzi. Dziewczyna rzuca je w osobliwy sposób, podnosząc palcami bosych, dziewczęcych stóp.

Lecą "cytryny", wywracają ci wnętrzności. Widoczne są zwłoki i wszystko zapada w ciszę. Wygląda na to, że nie powinno już nikogo ocaleć.

- Wygląda na to, że tutaj ucichli. - mówi dziewczyna z Komsomołu.

Agile Aurora potwierdza:

- Już idę. - Zwiadowca terminatorów rozprawił się z inną grupą. Teraz pozostały szczegóły. Jak lis polujący na zająca podbiega do ostatnich drzwi po lewej stronie. Nawet zaśpiewała:

- W moich źrenicach panuje koszmar, zmiażdży cię stalowy cios! Strzelę Rambo do jajek i zmielę kości! Zadziwię wszystkich!

Granat wylatuje stamtąd na korytarz. Dzika Aurora powala ją, gdy odchodzi. Eksplozja, fragmenty latają. Kolejny uderzył w ścianę, odbił się i odleciał, sterowany ręcznie.

W drzwiach rozległ się trzask. Słychać krzyki. Dziewczyna z Komsomołu zajrzała do kabiny. Funkcjonariusz próbuje zebrać wnętrzności. Straszny obraz.

- Tak, ukarałeś siebie. - Dashing Aurora zakończyła się uczuciem litości. - Ogólnie rzecz biorąc, moim zdaniem granaty nie są estetyczne. Jest to jednak lepsze niż zwykła pięść. Ostatnia kabina została oczyszczona! Jak tam twoja pierdnięcie Margarita?

- Ciągnięcie więźnia! - Powiedziała dziewczyna z Komsomołu. - Wygląda na to, że tutaj też jest wszystko.

Aurora wysłała swój znak wywoławczy przez krótkofalówkę:

- Posłuchaj mnie, Don Kichocie. Właśnie zakończyliśmy operację, wszystko zostało wyjaśnione, ekipa może zejść na ląd.

- Miniaturowa łódź podwodna już jest w drodze. Ale nie zapomnij zająć się helikopterami Jump. - Metaliczny głos brzmi jak tępa piła przecinająca uszy.

- Oczywiście, już na nich czekamy. - Rudowłosa bestia dokończyła.

Trzej "Saczkow" faktycznie weszli i już się zbliżali. Margarita i Aurora chwyciły RPG - "supercobra", odpowiednik RPG dwadzieścia dziewięć i sześć. Okazało się, że przygotowano trzy granatniki. Ważne jest, aby wróg zmniejszał dystans i zwalniał. Przede wszystkim "Sieć" próbuje zejść niżej, aby przyjrzeć się pokładom i bandytom, którzy odważyli się zaatakować najlepszą armię świata. Ulepszona wersja sieci ma potężną broń, dobry pancerz i trzy śmigła. Nie każdy system przeciwlotniczy to wytrzyma, widać jak wystrzeliwane są rakiety termiczne. Co jest nie tak ze spinnerem RPG? Taki, który nie jest prowadzony samodzielnie. Oznacza to, że trudniej jest się z tego wydostać. Mimo to dziewczyny celują i biorą pod uwagę prowadzenie.

Małgorzata modli się ponownie. W końcu w helikopterze są dobrzy ludzie. Skóra czuje już ruch ostrzy. Dotyk wiatru jest przyjemny i niepokojący.

- Och, znowu niszczę, dzieło sztuki! Jedna pociecha dla wojskowego!

Wesoła Aurora uśmiechnęła się:

"Ze wszystkich dzieł sztuki to arcydzieła militarne najsilniej zapadają w pamięć i wywołują najwięcej łez!"

- Prawidłowy! Obraz napisany krwią: jaśniejszy niż olej i blaknie znacznie wolniej! - zgodziła się Margarita, smutna z powodu wymuszonego okrucieństwa. Więc wszystko jest brane pod uwagę, możesz strzelać!

- Niech stanie się zadość sprawiedliwości w Teksasie! - Aurora jak zawsze nie straciła poczucia humoru.

Pociski rozerwały brzuchy pojazdów. Gramofony rozbiły się na drobne fragmenty. Ognisty diabeł strzelił z obu rąk jednocześnie, dlatego wszystkie trzy samochody zostały zakryte.

Odłamki nie trafiły przelatujących dziewcząt.

W oddali pojawiła się Kara-132. Samoloty zakupione w Argentynie latały na dużych wysokościach. Strzelali na oślep w swoim szalonym locie.

- To kolejne poronienie. - zauważyła Margarita. - Kurczenie się umysłu.

Rudowłosy członek Komsomołu zgodził się:

- Chyba tak! Trudno będzie je usunąć z RPG.

- Ale i tak spróbuję! - Margarita, zapominając już o dobroci, promieniowała wściekłością. - Ale z innego, bardziej gwałtownego granatnika dalekiego zasięgu, przeznaczonego przeciwko czołgom szybkiego reagowania. - Blond członek Komsomołu pokazał imponująco wyglądającą broń.

- Może moglibyśmy przetestować ulepszone właściwości "żądełek"? - zasugerowała Aurora, odsłaniając swoje perłowe zęby.

- Szkoda wydawać na takie stare rzeczy! - warknęła Margarita.

- Mimo to demonstracja będzie ulepszona. Pozwólmy naszym chłopakom spojrzeć w tym samym czasie. - Niedźwiedź terminator rzucił sztyletem z wyrzeźbionymi palcami, którego czubek wbił się prosto w oko czarnego mężczyzny próbującego wyjrzeć zza rury.

- W takim razie tylko jeden Stinger, a ja obejdę się z granatnikiem. - odpowiedział bystry przyjaciel.

- OK, zróbmy to. - Aurora pobiegła do magazynu. Okaleczony były bokser karny Dmitrij Baranow, czyli żywy trup, przechodził obok nich, jakby celowo narażał się na kule. Prawdopodobnie przy pomocy najnowocześniejszego sprzętu komputerowego udało im się zobaczyć zombie pomimo odległości. Trafiły karabiny maszynowe dużego kalibru, większość kul spadła. Ale jest ośmiu strzelców i wyrzucanych jest wiele tysięcy kul. Uderzyli zombie, a on upadł! Całkowicie załamany żołnierz szepnął:

- Spełniłem swój obowiązek!

- Wygląda jak to! Gdzie jest rycząca Aurora, gdyby nie "zbroja", już dawno zostałbym trafiony. - Margarita obejrzała się.

- Jestem tutaj! - Dziewczyna z Komsomołu przyniosła granatnik "Bumblebee" i "Stinger". - Teraz celuj.

Margarita ponownie połączyła się ze swoją bronią, widziała każdy ruch wroga, delikatne naciśnięcie spustu. Pocisk leci! Ale Stinger zadziałał i dotarł do celu znacznie wcześniej. Amerykańska broń eksplodowała tak głośno, że nawet pobliski helikopter został wyrzucony. W wyniku tej nieprzewidzianej okoliczności Margarita przegapiła:

- Straszny! Przydarzyło mi się to po raz pierwszy!

- Zmienił trajektorię, nie denerwuj się, dziewczyno Komsomołu! - szepnął umierający Dmitrij Baranow.

- Może! Ale intuicja mnie zawiodła. - Margarita była już gotowa do płaczu.

- Spróbuj ponownie. - zachęcała Aurora.

Ale Kara-132 najwyraźniej otrzymała obrażenia od fragmentów zestrzelonego kolegi, odeszła na bok i zaczęła schodzić. Margarita powiedziała zdezorientowana i udręczona:

- Może na razie ma dość!

Rudowłosa suka z dobrymi uczynkami warknęła:

- Dobra, czas rozładować Stingery. Ścieżka jest jasna.

Niemal jednocześnie z jej słowami wypłynęła łódź podwodna. Niewielkich, ale dość obszernych, czterech myśliwców w elektronicznych kombinezonach wyskoczyło jak z katapulty. Margarita spojrzała na nich: mieli na sobie zbroje, ale nie wyglądali tak niezgrabnie jak poprzednie modele.

- Załadujemy Stingery? - zapytała prawnuczka Łomonosowa i Stenki Razina.

- Magazyn jest otwarty! - odpowiedziała rudowłosa Aurora. - Damy ci to!

. ROZDZIAŁ nr 10.

Dowódca spadochroniarzy, pułkownik, chłodno oświadczył:

- Cóż, załadujmy to szybko i spróbujmy uporać się z tą podstępną bronią.

Po pokładzie spacerowała dziewczyna z Komsomołu, wokół leżał niemiecki karabin G-5. Nieopodal znajduje się kolejny z granatnikiem. Jak na Niemcy, jest on dość wysokiej jakości, może nawet lepszy od M-18, a w każdym razie bardziej niezawodny. Najnowszy nowoczesny model MG-8, również niemiecki, jest schrzaniony, ale nie budzi szczególnego zainteresowania badaczy.

Stingery przechowywano w podłużnych pojemnikach, starannie ułożonych w stosy, zabezpieczonych i wyłożonych siatkami amortyzującymi z hydrolizowaną poduszką. Zostały zdemontowane i spakowane. Dziewczęta z Komsomołu aktywnie pomagały swoim opancerzonym chłopakom. Jednym ze znalezisk był nieoczekiwany najnowszy model RPG -49.

- To dziwne, nie eksportowaliśmy tego. - zauważył pułkownik dowodzący operacją. Następnie zwrócił się do dziewcząt i odpowiedział entuzjastycznie:

"Nie w każdym filmie akcji widzi się kobiety takie jak ty". Setki ciał i zdobycie dużego statku. Myślę, że niedługo powstanie film na Twój temat. - I krzyk grzmotu. - Nazwą ją Margarita, a Aurora ukryją strefę!

Naprawdę nic tu nie ma;

Pojawiły się także ulepszone modele OG i PG, modele z mocniejszymi materiałami wybuchowymi. W szczególności PG zastosowało cztery rodzaje kwasu i indukcję elektryczną, co umożliwiło wystrzelenie fali uderzeniowej, przebijającej wielowarstwowy aktywny pancerz wraz z tarczą antykumulacyjną w węższym kierunku (A gdzie Margarita czytała taką fikcję?) . Koszt jest nieco droższy, ale skuteczny.

- "Pershing" jest już przestarzały. - Zauważyłem córkę Łomonosowa i Korszunowa, w której obudziła się fałszywa pamięć. - W służbie pojawiły się bardziej zaawansowane czołgi Powell, które mają tylko dwóch członków załogi i są ustawione na brzuchu. Bardzo podobny do naszego radzieckiego IS-10, tylko pancerz jest trochę grubszy. Byłoby miło go złapać.

- Nie każdego można złapać w strefie. Kupimy też coś na Antarktydę. - zażartowała Aurora, posyłając zębami blask słońca. - Nie boimy się mrozu.

- Wiem to! - Margarita jeszcze jaśniej błysnęła swoimi perłowymi zębami.

W trakcie rozmowy Stingery były rozładowywane. Było ich dokładnie stu pięciu. Pięciu miało przybyć do Rosji, resztę po przetworzeniu przekazano terrorystom.

Dziewczęta z Komsomołu zapytały pułkownika:

- Gdzie są kamyki?

Doświadczony żołnierz sił specjalnych rozsądnie wyjaśnił pięknościom:

- Faktem jest, że jeśli zostaną sprowadzone do Rosji Sowieckiej, szybko stracą swoje właściwości i nie wiadomo, kiedy zostaną przywrócone.

- Z pewnością! - Potwierdzone przez członkinie Komsomołu.

Pułkownik Jurij (tutaj Margarita przypomniała sobie, że ma śmieszne nazwisko Petuchow!), zasugerował Solonowi opcję:

- Więc pozwól im na razie zostać z tobą. Po prostu daj tureckiemu sułtanowi nie siedem, ale sześć. Mimo to nie będzie mógł używać wzmacniaczy pancerza i żądeł, a poziom zaufania terrorystów do ciebie wzrośnie.

Ognisty diabeł oczywiście zgodził się z tą propozycją:

- Bez wątpienia. Który kamień mam zostawić?

Pułkownik zmarszczył wysokie czoło, zmarszczki w świetle księżyca pojawiły się jak fale na morzu, a potem wygładziły się. Mimo to podjął decyzję:

- Ten, który pochłania promieniowanie, może być potrzebny. A pozostałych sześciu powróci do nas po rozprawieniu się z tureckim sułtanem. - Pułkownik przesunął krawędzią dłoni po gardle.

Teraz obudziło się zainteresowanie Margarity:

- Ile czasu zajmie przeróbka Stingerów?

Pułkownik oznajmił śmiało, pocierając kolczastą powierzchnią buta żółtawo-pomarańczową trawę strefy.

- Nie tak bardzo, mamy specjalnych projektantów robotów, którzy się tym zajmą. - I machnął pięścią. Zrobimy to w godzinę lub półtorej! Damy Ci znać.

Podskakując, Aurora zachichotała, szczerząc zęby:

- OK, a co z naszym zadaniem?

Dowódca sił specjalnych ryknął:

- Idź do miasta, zabijając wszystkich na swojej drodze! W ten sposób osłabicie proamerykańską grupę Constancy i narobicie więcej hałasu. Tak, turecki sułtan będzie ci wdzięczny.

- Czy to logiczne? - Obaj członkowie Komsomołu wyraźnie wątpili w te pomysły.

Pułkownik sił specjalnych zaśmiał się wymownie:

- Obliczyliśmy logicznie! Więc rosyjski Rambo w spódnicach wyrusza na polowanie.

- Cóż, na razie mam nadzieję, że odwrócimy od ciebie twoich wrogów. - Oczy Aurory zaświeciły się niezdrowym blaskiem.

- Nie potrzebujesz nabojów? - zapytał pułkownik bojowy.

Obie lisice pokiwały głowami, zgadzając się:

- To nie będzie bolało, chociaż wydaliśmy między sobą nie więcej niż tysiąc.

Pułkownik w stylu księdza powiedział świerkowym tonem:

- Ręka dawcy nigdy nie zawiedzie! Nie martw się, budżet URSH znacznie wzrósł.

- Ale to oznacza, że wojsko lub emeryci, pracownicy socjalni nie otrzymają dodatkowych pieniędzy! - Margarita skrzywiła się.

Sam pułkownik poczuł się niekomfortowo i oznajmił zmieszany:

- Dopóki ropa się nie skończy, nie grozi nam to. Bardzo dobrze, że odbiliście kamień od Amerykanów. Kto wie, może udało im się zdobyć tanią ropę, jak to negatywnie wpłynęło na nasze dochody. Opanowaliśmy tak ogromne podboje i platformy, że pompują paliwo bezpośrednio z ziemi. - Pułkownik błysnął gwiazdami na szelkach.

- Nie można nazwać krajem rozwiniętym, w którym większość dochodów budżetowych stanowi ropa i gaz. - zauważyła Margarita Korushnova surowym tonem. - Trzeba promować naukę w sferze cywilnej, bo inaczej wszystko pójdzie w stronę militaryzmu.

To właśnie zamierzacie zrobić, dziewczyny. Już wyhodowaliśmy nowych supermenów. Które mogą łączyć się z włóknem, a nawet ciekłymi metalami. Pułkownik skrzywił się, jakby bolał go ząb. Wyciągnął gumę do żucia i włożył ją do ust. Wyraz twarzy stał się przygnębiony.

- A potem jak w "Kuszeniu Boga" lub pod innym tytułem "Silniejszy od Boga Wszechmogącego"! multi-teohiperplazma upodabniająca się do Stwórcy! - zauważyła Margarita.

Komendant zamknął oczy ze zdumienia.

- Nie czytałem takiej powieści, ale czym jest teohyperplazma?

Obie dziewczyny rzuciły jednocześnie:

- Energia przyszłości! To, co dla Juliusza Verne"a było elektrycznością, stało się zasadniczo nowym rodzajem materii.

Nie mamy jednak zbyt wiele czasu na rozmowy. - powiedziała dziewczyna z Komsomołu, ładując Stingery na łódź.

- Zdecydowanie powinieneś przeczytać "Kuszenie Boga". - stwierdził pułkownik, mimowolnie wzdrygając się.

-Bardzo przydatne w strategii walki. - zauważyła Aurora. - Ogólnie rzecz biorąc, nasza trzecia wojna światowa przeciwko USA i Anglii była prowadzona tak nieudolnie, że wyraźnie pachniała zdradą stanu.

- Szczerze mówiąc, tak właśnie było! Nasi generałowie nie są tak głupi, żeby nie znali nawet podstaw strategii i taktyki. - zauważył pułkownik.

- Dlaczego nikogo nie uwięzili? - Twarda Aurora energicznie potrząsnęła pięścią.

Pułkownik mruknął zmieszany:

- Nie było żadnego porządku politycznego, w dodatku nie chcieli stworzyć precedensu, ucierpieliby bardzo wpływowi ludzie.

- Przyzwoity człowiek stawia sprawiedliwość ponad rodzinę i przyjazne relacje! Musi istnieć jedno prawo dla wrogów i przyjaciół, tak jak mąż dla swojej żony! Obecność różnych praw zamienia sprawiedliwość w prostytutkę! - stwierdziła Margarita stanowczym tonem.

Pułkownik był naprawdę zaskoczony:

- Wow, widzę Niemkę Ekaterinę. Chcesz trochę sprawiedliwości!

- Chcę prawdy, porządku i oczywiście wolności! - Powiedziała, wykrzykując Margarita.

- Która impreza? - Pułkownik był zaskoczony.

- Żadnego z obecnych! - Młoda prawnuczka Michaiła Łomonosowa i Stenki Razin została rozkręcona. Osiodłała konia. - To powinien stać się nowym ruchem zdominowanym przez młodzież intelektualną. A przede wszystkim musimy walczyć z surowcową orientacją gospodarki. Zwyczajowo karci się Hitlera, ale pod jego rządami przemysł, w szczególności inżynieria mechaniczna, dokonał kolosalnego skoku od zera. Udało mu się zmodernizować kraj bez petrodolarów. Niestety za czasów Stacha nacisk kładziono na eksport surowców oraz import dóbr konsumpcyjnych i żywności. I niestety ta polityka trwa do dziś. Uczyniłbym naukowców najbogatszymi ludźmi w kraju. Profesorowie oligarchowie staną się regułą, a nie wyjątkiem. Poza tym studia wyższe powinny być nie tylko bezpłatne, ale i obowiązkowe, a dyrektor przedsiębiorstwa musi mieć rozprawę doktorską i musi ją przedłożyć do komputera, którego nie da się przekupić. Ogólnie rzecz biorąc, znacząco podniesiemy poziom intelektualny młodych ludzi, aby nie dominowała zasada: kupuj i sprzedawaj!

- Tak, wielu, nawet z wyższym wykształceniem, szuka łatwego chleba, sektor handlu jest wyraźnie przeciążony. - Pułkownik zgodził się z westchnieniem i dodał jeszcze smutniej. - A dziedzina nauki nie cieszy się dużym szacunkiem.

Broń została szybko załadowana. Dziewczęta z Komsomołu pracowały i rozmawiały jednocześnie:

- Uważam, że potrzebujemy bardziej rygorystycznych ograniczeń dla gospodarki rynkowej. - Do rozmowy włączyła się Inteligentna Aurora. - Aby nie było tak superbogatych ludzi. A potem jeden rosyjski oligarcha o żydowskich korzeniach ma fortunę, która od razu składa się z dwustu najbogatszych ludzi w Chinach.

Pułkownik już tracił panowanie nad sobą, ale jednocześnie wykazywał rzadką powściągliwość:

- Zgadza się, i nawet większość miliarderów nie jest narodowości słowiańskiej. Myślimy o tym i staramy się ich uszczypnąć.

- Uszczypnij słabo! Tak, tutaj potrzebne jest dokładne odchwaszczenie. - sprzeciwiła się Margarita. - Cóż, wszystkie "petardy Stingers" zostały załadowane, czas trafić wroga.

Na brzegu wiedzieli już o ataku i Jankesi zbierali siły. Śmierć helikopterów pokazała, że wróg jest bardzo silny, a Amerykanie nie są typem narodu, który rzuca się na oślep do piekła. Z pewnością przygotowywali się do strajku. Ponadto grupa "stałości" gromadziła swoje wojska.

W tej sytuacji musisz zaatakować siebie. Wtedy będzie korzyść. W ten sposób można po prostu jechać dalej lub wykonać manewr okrężny. Margarita Korshunova zaproponowała:

- Jedźmy prosto do portu i tam ich wszystkich zabijmy!

- Niezły pomysł, ale od razu możesz znaleźć się pod ostrzałem sztyletów. Sugeruję delikatniejszą opcję. Szybki objazd, dojazd od strony lasu. - Aurora zakreśliła okrąg bosymi palcami, a następnie odtworzyła pentagram.

- Czy warto tracić czas!? - W głosie naukowca Margarity był sceptycyzm.

- Zimowa noc jest bardzo długa. - sprzeciwiła się Aurora. - Poza tym wróg nie powinien wiedzieć, że jest nas tylko dwóch. Trzeba stworzyć iluzję: że atak nadchodzi także z lądu, jakby były przeciwko nim duże siły.

- Tym razem zgadzam się z tobą, popływajmy! - Margarita szybko postawiła statek w stan gotowości.

Dziewczyny z Komsomołu poruszały się z dużą prędkością na pontonie. Wciąż niewidzialni żołnierze, do wirtualnego nadzoru i radaru.

Przecinając powietrze, minęli kilka statków i minąwszy budynki, znaleźli się na swobodniejszych wodach. Po drodze spotkali zmutowane rekiny, ale w przeciwieństwie do wielkiego niszczyciela Anaconda dziewczyny z Komsomołu nie pachniały krwią. Dlatego nie próbowali ich atakować. Ponadto Aurora wystrzeliła dysk bumerang gołymi palcami:

- Niech da im nowy cel.

Zraniwszy rekina, wytrącił z jego ciała fontannę krwi. Zwierzę drgnęło, a jego towarzysze natychmiast zaatakowali wysuwanymi szczękami i mamucimi kłami. Wyglądało to przerażająco, potworne bestie przebiły swoją przyjaciółkę, ona w odpowiedzi uderzyła ją kłami, została trafiona. Zielonkawa, oleista krew rozpłynęła się po powierzchni. Do bitwy wkroczyły drapieżniki, a liczba rannych rosła, a oni z kolei zostali wybici przez innych.

- Wow, Margarito! Ale możesz łatwo z nimi walczyć. Jednego wziął i zranił, a pozostali okaleczą się. - Aurora głośno pluskała i tupała bosymi stopami.

- Widzisz, moralność diabła odgrywa rolę. Nie ma potrzeby głosić nienawiści do bliźniego i chęci wybicia słabszych. - Królewna Śnieżka, terminator mrugnęła.

- Nie walczyliśmy ze słabymi. - Aurora, lśniąca szmaragdowymi oczami, powiedziała bardzo dumnie. - Było ich czterystu osiemdziesięciu przeciwko nam dwóm, a przed nami bitwa co najmniej dwóch tysięcy, z czego trzystu pięćdziesięciu to wybrane siły specjalne, które przeszły przez Irak, Afganistan i Somalię. Inni wojownicy nie są pozbawieni doświadczenia.

- Silny przeciwnik wzmacnia twoje ciało i wolę, czyni cię silniejszym - słaby psuje twoją duszę i osłabia twoje ciało, czyniąc cię słabszym! Zatem trudna ścieżka daje znacznie łatwiejsze zwycięstwo! - Powiedziała mądra Margarita.

Po obejściu portu dziewczyny z Komsomołu wyszły do kanału. Do portu było niedaleko, słychać było nawet trąbienie statków. Zwiadowcy-wojownicy znaleźli się w kanale. Był dość długi i dziwnie pokręcony. Po drodze dziewczyny z Komsomołu prawie wpadły na anomalię. Wyginał powietrze niczym przezroczysta sprężyna. Owady podleciały do niej i błysnęły swoimi jasnymi jajami. Przyciągał jednak skrzydlate stworzenia.

- To coś w rodzaju niszczyciela much. - zwróciła uwagę Aurora, błyskając bosymi obcasami.

- Może jakiś rodzaj promieniowania przyciąga owady. Czuję ultradźwiękowe wibracje powietrza wraz ze skórą. - Margarita nawet zadrżała tchórzliwie.

- Nowy problem dla nas! Ogólnie rzecz biorąc, ta dziwna natura strefy może prowadzić do zawału serca. - W głosie ognistej Aurory brzmiała ironia.

- Ty i ja mamy dwa serca, więc nie umrzemy od razu! - Margarita poczuła się szczęśliwa - Dobrze, gdy nie jesteś do końca człowiekiem.

Ognisty diabeł krzyknął na to:

- Zgadzać się! Inaczej stałaby przy kuchence i w dodatku w ciąży!

Dziewczyny musiały się jednak zatrzymać, odepchnąć zaczepy, kilka razy przesunąć się w bok, cofając się.

Po jednej anomalii natychmiast pojawiła się kolejna, tym razem owalna i przerywana. Wszystko to utrudniało poruszanie się. Mimo to przeszli i przed nimi pojawił się pozorny strumień.

Trudno się wspinać, nadjeżdża ruch, ale nie ma żadnych anomalii. Na pokrytej szronem trawie pozostają ślady bosych stóp.

Dziewczyny z Komsomołu zatrzymały się przed wyjściem z niego. Możesz zobaczyć kilka główek "kapusty". Zmutowane rośliny nie dostrzegły prawie nieodróżnialnych dziewcząt, kilka z nich natknęło się na buty (Wojownicze Niedźwiedzie właśnie założyły buty, aby ukryć zapach), ale najwyraźniej przekonane o ich niejadalności, pozostały w tyle.

- Musimy popłynąć trochę do przodu! - powiedziała Aurora, rzucając zwierzęcy uśmiech. - Będziemy tam osłaniać łódź.

- Noszenie go przy sobie nie jest wygodne! - zgodziła się Margarita Korshunova.

Wyciszenie silnika odrzutowego nie jest łatwym zadaniem dla projektantów, ale mątwa również kieruje się podobną zasadą i jest myśliwym najwyższej klasy.

Znalezienie kryjówki, aby przypadkowy facet Cię nie złapał, nie jest takie proste. Najlepszym miejscem tutaj jest legowisko niebezpiecznej bestii. Na przykład szczur bobrowy. Zwierzę jest niebezpieczne, trudne do zabicia i wielkości dzika. Łuski to nie futro; normalny fraer nie zbliżyłby się do jej legowiska. Zwłaszcza nocą. Tak pomyślały dziewczyny, chowając ponton w czymś w rodzaju kieszeni. Gdzie z góry zwisają krzaki nad wodą. To właśnie tam dziewczęta zostawiły swój skarb ukryty pod gałęziami krzewów.

- Dobrze to ukryłeś? - zapytała Margarita, wykonując ćwiczenia w drodze.

- Będzie leżeć do rana, a o świcie się zmyjemy! - Wściekła Aurora poprawiła kamień piętą.

- A co jeśli szop-szczur nasra! - Wojownik Komsomołu skrzywił się.

- Strzelamy! Jego skóra jest mocniejsza niż skóra aligatora i jest wysoko ceniona. - Aurora mrugnęła swoimi szmaragdowymi oczami tak dziecinnie.

- Sprzedajmy! Zmieńmy swoją tożsamość, a nikt nas nie rozpozna! - Margarita Korushnova gorąco wystawiła język.

Aurora warknęła:

- OK!

Dziewczyny odsunęły się nieco, gdy pojawił się sam szop pracz. Zamarli, decydując się na razie utrzymać bestię przy życiu. Pod pewnymi względami przypominali bandytę, który zabił rodzinę, ale wypuścił ptaka z klatki. Szop pracz nie był w stanie wyczuć prawie nieodróżnialnego zapachu dziewcząt, poza tym był pełny, po skosztowaniu padliny, poszedł spać.

Jego chrapanie jest tak niezwykłe, że przypomina skomlenie przeciętnego skrzypka.

Dziewczyny z Komsomołu próbowały działać szybko, a jednocześnie nikt ich nie widział, ruch był tak tajny. Zdjęli nawet buty.

Bosonoga Aurora zapytała swoją przyjaciółkę nie w celu uzyskania informacji, ale po prostu, aby rozładować napięcie:

- No cóż, jak możliwy jest manewr obejścia tego problemu?

Margarita odpowiedziała bez żadnych problemów:

- Chyba, że natkniemy się na anomalie.

Ognisty diabeł położył jej palec na ustach:

- Ale jeden z nich wypełza.

Anomalia perły z podziemia. Nawet spulchniła ziemię. Niczym gigantyczny kret przebijał się przez piasek, glinę i trawę. Wypchnęła coś śluzowatego jak olej. Potem zaczęła klepać.

- To jest obrzydliwe! - Powiedziała ognista Aurora. - To jakby całować się dwie świnie.

Anomalia usłyszała je i zaniepokojona ruszyła w stronę dziewcząt.

- Rozsuńmy się! - zamówiła Margarita.

Zwinna Aurora nie rozumiała:

- Dlaczego jeszcze tak jest?

Królewna Śnieżka Terminator uśmiechnęła się:

- Sprawmy, że będziesz gonił dwie pieczenie na jednym ogniu!

Dziewczyna z Komsomołu pokazała język, złapała nim osę i przeżuła, rozbawiła ją taka propozycja. Zwiadowcy rozproszyli się, a anomalia zamarła. Zatrząsł się trochę i zaczął opadać, mały płomień przeszedł przez kałużę oleju. Jednak tak jak szybko się zapalił, tak samo szybko zgasł.

- To nie jest Piromania! - Bosonoga Aurora zauważyła, mrużąc oczy i natychmiast podskoczyła, wykonując salto w tył.

- Tak, anomalia Pyromania może spowodować katastrofę! - zgodziła się Margarita. - A teraz się pospiesz, bo tracimy czas.

Gdy tylko dziewczęta z Komsomołu weszły głęboko w gąszcz krzaków w pąkach, drzewach, splecionych zmutowanych pnączach, otoczyła je niemal nieprzenikniona ciemność. Tylko kora drzew świeciła, nadając krajobrazowi złowieszczy, nieziemski wygląd. Dziewczynom jednak nie potrzebne są monokulary nocne, są one przeznaczone dla osób słabych, niezdolnych do podejmowania samodzielnych decyzji i widzenia w ciemności. Aurora prawie uderzyła w drzewo; radioaktywne oświetlenie sprawiało, że odległość była iluzoryczna, często ją oszukując.

- Cholera! - Ognisty diabeł całkiem trafnie wspomniał o nieczystym. Wydaje się, że nie ma żadnej anomalii, ale światło jest zakrzywione.

- To jest fosgen i fosfor! - oświadczyła Margarita i wykręciła swą zgrabną szyję. Przecież często zmieniają parametry powietrza.

- Trzeba to wziąć pod uwagę! - Rudowłosa Aurora zgodziła się ze słabo ukrytą ironią.

Wojownik machnął ręką w powietrzu:

- Na początku powolny ruch, potem się przyzwyczaimy.

Dziewczyny z Komsomołu stopniowo przyspieszały, starając się nie złamać nawet gałązki pod podeszwami. Boi się nie tyle przypadkowych obserwatorów, ile różnych stworzeń, które mogą zareagować na dźwięk.

Na początku było sucho, ale gdy tylko dziewczyny przesunęły krzaki, spadł na nie prawdziwy wodospad!

- Woda musi być ciężka! - zaproponowała Aurora.

- Na pewno dziesięć procent! - zgodziła się Margarita.

Ognisty diabeł powalił owada hipertytanową piętą i wyraził jej opinię:

- Dlatego rosa jest tak duża i nie wyparowuje!

Glina chrzęściła pod podeszwami moich butów. Jego kolor jest niezwykły zielonkawo-fioletowy, przypominający grobowy. Nie miało to miejsca nigdzie na Ziemi, z wyjątkiem tej strefy.

Nogi próbowały się na niej rozsunąć, ale ślady natychmiast zarosły, co ułatwiło rozpoznanie. Po prostu trudno go przesuwać, przykleja się do butów, zmuszając do marnowania wysiłku. Aurora i Margarita nawet połknęły skoncentrowaną czekoladę. Trawę spotykano sporadycznie i była to przeważnie trawa drapieżna. Czołgała się po glinie i próbowała łapać owady. Skomplikowanie winorośli, krzewów, gałęzi, liści, czasem bezwonne, a czasem o silnym aromacie.

- Skąd pochodzą winorośle? - zapytała Margarita. - To strefa klimatu umiarkowanego.

- W wyniku mutacji zakorzeniły się. Poza tym w strefie jest cieplej niż w niej! Około piętnastu stopni. Latem jest tu cieplej niż w Afryce równikowej. Albo nie, w przybliżeniu ta sama temperatura. - Piękna Aurora zmarszczyła czoło, najwyraźniej próbując sobie przypomnieć, co kiedyś przeczytała.

Margarita stwierdziła z dużym przekonaniem:

- To jeszcze nic! Przynajmniej dla nas.

Bosonoga Aurora przekręciła się w powietrzu, wykonując salto i jęknęła:

- Jesteśmy niedźwiedziami Komsomołu i to mówi wszystko!

- Pamiętam, że zabrano nas kiedyś na Saharę. Spędziłam tydzień bez jedzenia i picia, chodziłam boso po piachu spalonym jak patelnia na piecu i nic nie przeżyłam! - Zauważyłem, że Margarita puszcza iskry z oczu (nie w przenośni, ale dosłownie!). - Oczywiście, nie było zbyt wiele rzeczy przyjemnych.

- Oczywiście! Ja też przez to przechodziłem! Stopy szybko się do tego przyzwyczajają, ale później tylko swędzą. A skóra ciemnieje na słońcu. - Potwierdzony, wesoły i zabawny jak kot z Viriya Aurora.

- Nie lubię, gdy ciało jest białe, wydaje mi się to zbyt zniewieściałe. - Margarita nie udawała grymasu.

- Czekoladowa opalenizna jest teraz modna. - Ognisty diabeł warknął zębami pantery. - To oznacza, że masz pieniądze na wyjazd na południe.

Dziewczynom prawie zabrakło zawiłości dżungli w Czarnobylu. W pobliżu znajdował się brzeg szerokiego kanału. Gęste krzewy, wystające korzenie, zmutowany babka z szerokimi liśćmi stworzyły dogodną pozycję zamkniętą.

Margarita zawołała:

- Cóż, przed nami Wiżnica.

- Tak, byłe miasto radzieckie! Dlaczego Ukraina jest dumna, stała się prawie odrębnym krajem w ramach Związku Radzieckiego. W końcu walczymy z nimi od wieków ! Dlatego zwyciężył ZSRR, a teraz Ukraińcy są naszymi braćmi. - Rudowłosa Aurora rozłożyła szeroko ramiona i próbowała polecieć w górę.

- A wcześniej mieli rosyjskich braci. Każde dziecko wie, że Kijów jest Matką rosyjskich miast. - powiedziała Margarita uśmiechając się szerzej. - Łączyła ich święta wiara prawosławna i słowiańskie korzenie. Sam Bóg nakazał ZSRR, aby był jednym państwem. Ale przyszedł Bandera i wywołał zamieszanie - okazało się, że to wojna. Jednak wygraliśmy.

- Porządek buduje się na fundamencie, gdzie cementem jest wiara, a piaskiem wola! I za to wielu łajdaków trzeba uwięzić! - odpowiedziała Aurora, warcząc wściekle.

Zobaczenie miasta nie jest trudne. Rów w tym miejscu jest zasypany, przejście przez wał nie stanowi problemu. Domy są w większości stare, można zobaczyć budynki pięciopiętrowe i stalinowskie wieżowce. Dziewczyny były już w nowoczesnych budynkach. Wtedy Margarita przypomniała sobie:

- Musimy zabrać osiemnaścioro dzieci, prawda?

- Nasi ludzie pomogą! Wywołamy w mieście taką panikę, że nie będą mogli śledzić naszych ruchów! - Bosonoga Aurora potrząsnęła karabinem maszynowym.

Śnieżnobiała wojowniczka rozejrzała się i wycinając kleszcza, zniżyła głos i zapytała:

- A jeśli ucieknie?

Ognisty diabeł logicznie zauważył:

- Liczę na jego elementarną chciwość. Poza tym, teraz zadzwonię do tego krasnoluda. Będę wspierać jego ducha walki.

Margarita Korshunova warknęła całkiem nieinteligentnie:

- Najlepiej to zrobić solidnym uderzeniem w twarz.

Aurora szybko przebiegła palcami po bosych stopach, za pomocą przycisków wybrała numer i powiedziała głośno:

- Jesteś gotowy!

- Tak, ale jaki tu był bałagan! - W odpowiedzi rozległ się cienki pisk.

- Nie rozpaczaj, dużo łatwiej jest to załatwić potajemnie. Poza tym nikogo nie zdziwiłaby nieobecność dzieci po tak burzliwej nocy. - Przebiegły, rudowłosy diabeł zniżył ton.

- Zgadzać się! Nie będą się już o nas troszczyć! - Krasnolud, ekspert od porzucania dzieci, zamruczał.

- Poczekaj na nas, bez względu na to, co się stanie! Być może uda nam się dołożyć kolejne pięć procent. - powiedziała Aurora insynuująco.

Ostatnie słowa wywarły magiczny efekt. Kretyn bandyta mruknął:

- Będę czekać, nawet jeśli nadejdzie koniec świata!

Chłodna Aurora, ironicznie podnosząc i opuszczając długie rzęsy, pomyślała: "w jakiś sposób przypomina mi to Judasza czekającego na osikowy kołek".

"No cóż, teraz pokonamy Amerykanów i ich sługusów" - stwierdziła zdecydowanie zielonooka Aurora.

- Wiesz, czego nie mogę wybaczyć Ameryce? - Galina zacisnęła pięści.

- Co? - Zdziwił się członek Czerwonego Niedźwiedzia-Komsomołu.

- Bombardowanie naszych i japońskich miast! To barbarzyństwo! - Nawet pisałem wiersze! - Margarita potrząsnęła granatem i z taką wściekłością, że spadł cały rój futrzastych zmutowanych owadów.

Aurora podskoczyła i radowała się:

- Zaśpiewajmy! To jest interesujące.

I Korshunova zaśpiewa, jej głos jak zawsze jest wyższy niż pochwały Himalajów;

Gwiazda Ojczyzny została dana przez Pana,

Uwierz mi, ona jest bardziej promienna niż Słońce!

Jesteś mój, ten kraj, z którego pochodzisz -

Wiedz od Ciebie, że moje serce bije ze smutku!


W Tobie jesteśmy członkami Komsomołu jak orły,

Niszczymy faszystów i zamiatamy resztki!

Udało nam się to nawet na Jowiszu

Rośnij owoce niemożliwego raju!


Wenus to miejsce miłości,

Na Marsie poczucie wojownika jest najwyższe!

Zerwij łańcuchy zła i wątpliwości,

W końcu Wszechmogący chce dla każdego jak najlepiej!


Pokonajmy kosmiczne ciśnienie,

Złapmy podbródek mocnym haczykiem!

Wróg zostanie zmiażdżony przez potęgę świata,

A Junkers został zestrzelony przez zwykły dziecięcy łuk!


Scenariusz jest tylko jeden - weź i wygraj,

Nie możemy znać innego wyniku!

I nie rozdzieraj wilka Rzeszy,

Dostaniesz od żołnierza bagnet w twarz!


Ale bagnet nic ci nie da,

Dodamy trochę dynamitu!

Taki szybki lot

Kiedy proletariusz uderzył w młot!


Następny ruch minie jak huragan

A zakończeniem będzie zwycięski mat!

Przecież nasza wściekłość to szalony wulkan,

Odwet na draniu, okropnym kocie!


Zacisnęliśmy szczypce na Berlinie,

Paryż jest wolny pod rosyjską banderą!

Jesteśmy córkami Ojczyzny i synami,

Kiedy biesiadujemy, ze smakiem zajadamy się miodem!


Mglisty Albion jest teraz jak brat,

Nowy Jork wyszedł jak placek na talerzu!

Nasza czerwona, szkarłatna flaga w kolorze maku,

Pod nim wszyscy ludzie cieszą się wolnością!

. ROZDZIAŁ nr 12.

Oleg Rybachenko również miał sen, który nie był nawet prosty, ale cudowny. To tak, jakby on i Dima kontynuowali karierę wojskową;

Obaj zgłosili się jako ochotnicy do dziecięcej dywizji SS utworzonej przez opętanego Führera. Wygląda na to, że w tej rzeczywistości Hitler w końcu oszalał. To prawda, że miał na tyle rozwagi, aby nie rozpoczynać beznadziejnej wojny z ZSRR.

Z drugiej strony, dlaczego chłopiec nie miałby przejść szkolenia wojskowego? Dlaczego miałyby karmić piersią i wygrzewać się jak barczuki?

Oleg Rybachenko i Dmitry wraz z innymi chłopakami z młodszego batalionu polecieli do Afryki. Niemiecki sześciosilnikowy transport mógł przewozić do dwustu uzbrojonych spadochroniarzy. Ale był cały batalion trzystu bojowników młodszej odmiany Hitler Jugent. Trzystu chłopców w wieku około dwunastu lat wydawało się wciąż bardzo ciekłych, ale w rzeczywistości byli to specjalnie wybrani chłopcy, którzy przeszli już spore przeszkolenie wojskowe.

Fuhrer chciał, aby w wojnie wzięło udział jak najwięcej nastolatków. W Afryce główne siły Wielkiej Brytanii zostały już pokonane, chociaż w Sudanie nadal znajdują się silne garnizony. To prawda, że wojska kolonialne nie są całkowicie niezawodne, a ściśle rzecz biorąc, jednostki brytyjskie są. Nie są całkiem angielscy. Nie są zbyt dobrze uzbrojeni, szczególnie w czołgi, spróbuj przerzucić sprzęt po całej metropolii. Dlatego ryzyko dużych strat u chłopców jest minimalne. Oczekuje się, że będzie ono na poziomie zwykłych ćwiczeń taktycznych, a młodsze pokolenie zdobędzie doświadczenie wojenne.

Oleg Rybachenko i Dmitry biegle władają językiem niemieckim (rzekomym wrogiem), a także angielskim, hiszpańskim i francuskim. Ich szkoła też jest elitarna i teoretycznie dzieci radzieckie powinny być najmądrzejsze.

Niemiecki chłopiec, najwyraźniej jeden z przywódców, wysoki i muskularny Hans Feuer uścisnął dłoń i szczerze powiedział:

- Nie spodziewaliśmy się, że Rosjanie mogą być tak silni i mądrzy. Na przykład paruj nam drogę jak Niemcy pierwszej klasy!

Oleg Rybachenko skromnie zauważył:

- Co w tym takiego zaskakującego? Być może będziemy musieli powalczyć, ale jeśli pójdziesz na zwiad i nie znasz niemieckiego, ile informacji zbierzesz?

Hans zgodził się:

- To prawda! Ale ogólnie uczono nas, że jesteście rosyjskimi podludźmi. Słowianie są etapem przejściowym między małpą a człowiekiem. Oznacza to, że pod względem rozwoju intelektualnego Rosjanin jest nieco wyższy niż zwierzę domowe.

Dmitry ze złością zacisnął pięści:

- Tak, mogę cię uderzyć za takie słowa.

Hans odpowiedział odważnie, zaciskając pięści:

- Tylko wybór broni należy do mnie. W rękawiczkach jesteś mistrzem Półświata, a co powiesz na pojedynek z nunczako?

Dmitry był zaskoczony:

- I co to jest?

Niemiecki elitarny chłopak chciał odpowiedzieć, popisując się swoją erudycją, ale Oleg Rybaczenko go ubiegł:

- To jest narzędzie rolnicze używane w Chinach do wybijania krążków. Mongołowie-Tatarzy zabronili Chińczykom noszenia broni, więc zamienili to pozornie nieszkodliwe urządzenie w śmiercionośną maczugę. Opracowano cały system walki w nunchaku. Następnie został przyjęty przez Japończyków pod koniec XIX wieku. Prawdopodobnie trafiło to od nich do oddziałów SS.

Hans sprzeciwił się:

- Na pewno nie w ten sposób. Wielki Führer dziesięć lat temu zaprosił kilku guru z Chin, nakazując uczynienie szkoły walki wręcz III Rzeszy najbardziej zaawansowaną na świecie. Nie należy myśleć, że my Niemcy, będąc narodem wyższym, nie chcemy się niczego uczyć od innych narodów. Nasza niemiecka szkoła wojskowa wymaga maksymalnego uwzględnienia czynnika ludzkiego.

Dmitry energicznie pokiwał głową, potwierdzając pomysł:

- I sowiecki też. Stalin powiedział - technologia w okresie odbudowy decyduje o wszystkim! A potem w drugim planie pięcioletnim rozwinął pomysł - o wszystkim decyduje personel!

Oleg Rybachenko powiedział tutaj coś innego:

- Muszę powiedzieć, że z czynnikiem ludzkim nie wszystko idzie dobrze. Na przykład poziom wyszkolenia technicznego żołnierzy w ZSRR pozostaje w tyle. Ale ogólnie jesteśmy na szczycie!

Hans zasugerował:

- Czy chciałbyś zagrać w Hitler Hash?

Radzieccy chłopcy byli zaskoczeni:

- I co to jest?

Hans mrugnął:

- Ostatni wynalazek Wielkiego Fuhrera. Jak szachy, w które gra nie dwóch, ale czterech, dwóch na dwóch. Ale na jednej planszy składającej się z czterystu komórek. Ma czołgi, SAU i pancerniki. W sumie każda figura ma czterdzieści, a w sumie sto sześćdziesiąt. Niektórzy poruszają się jak szachy, inni nie. Plus kilka innych innowacji... Na przykład czołg i pancernik mogą zestrzelić tylko czołgi, działa samobieżne i Linki oraz piechotę albo razem, albo jeśli osiągną określoną linię i wzmocnią swoją broń. Ogólnie gra jest bardzo trudna, zupełnie nie podobna do szachów.

- Pokaż jej. - zapytał Oleg Rybaczenko.

Hans wyjął z plecaka składaną deskę. Był uchylny i dość kompaktowy. Figurki są namagnesowane. Każdy z czterdziestu identycznych. Sama tablica jest dość konserwatywna, prostokątna. Zasady są ciekawe, w szczególności prawie wszystkie figurki uderzają inaczej niż się poruszają, z wyjątkiem czołgów. Potrafią zarówno uderzać, jak i chodzić z chwytem.

Jak można się spodziewać, najsilniejszą postacią jest pancernik, najsłabszym jest lekki piechur. Były też działa samobieżne i, co ciekawe, pojedynczo samoloty, ale także samolot szturmowy, myśliwiec, bombowiec i wodnosamolot. Oprócz pancerników są też niszczyciele. Piechota jest również inna, zmechanizowana, prosta i kawaleria. Oznacza to, że zrozumienie zasad nie jest łatwe. Oleg Rybachenko natychmiast zauważył:

- Nie, ta gra nie może przebić popularności szachów. Poziom trudności jest po prostu poza schematami!

Hans zgodził się:

- Tak, opracowanie tutaj strategii nie będzie łatwe. I nie możesz pisać mądrych książek. Ale to jest właśnie dla Aryjczyków!

Dmitrij zgodził się:

- Tak dla Aryjczyków! Zagrajmy!

Oleg Rybachenko ostrzegł:

- Nie będzie przyjemności!

Hans zaprosił kolejnego chłopca i tworząc parę, zaczął grać przeciwko chłopcom. Wybrałam brąz. Oleg i Danka są naturalnie czerwoni!

Gra na początku nie była ekscytująca, ale potem chłopcy zaangażowali się. Oleg Rybaczenko, jako urodzony strateg, przejął inicjatywę i zaczął spychać wrogów z flanek. Ogólnie rzecz biorąc, w grze Führera nie było króla, a kwaterę główną można było przenosić bez utraty ruchu.

Chłopcom jednak nie pozwolono na grę. Alarm wszczął się...

- Atak powietrzny!

Chłopcy od razu pobiegli do iluminatorów. Chociaż okna były wąskie, nie było przez nie zbyt dobrze widać, a nawet panował ścisk.

Samoloty desantowe leciały w konwoju i oczywiście w towarzystwie dobrze uzbrojonych myśliwców.

Anglików było nie więcej niż tuzin. Spitfire'y, widząc, że więcej Niemców otworzyło ogień z karabinów maszynowych, próbowały trafić w nie z dużej odległości. Ale sami otrzymali odpowiedź. Trzy samoloty Królewskich Sił Powietrznych zaczęły dymić, a reszta uciekła.

Chłopcy gwizdali głośno, ale nikt nie przeklinał - dyscyplina. Ale tupali butami i opowiadali serię słonych dowcipów.

Transport oczywiście nie może gonić myśliwców, różnica prędkości jest o rząd wielkości, więc chłopcy musieli się uspokoić i wrócić do swoich zajęć. Niektórzy nawet zaczęli robić pompki, inni ćwiczyli mięśnie brzucha.

Jednak Oleg Rybachenko był tak natchniony, że zaczął śpiewać głosem zdolnym przepędzić nie tylko króla, ale także cesarza kłamców (Hitler!);

Lecimy w trudną, śmiertelną bitwę,

Pionierzy to dzieci komunizmu!

Nasz Pan Svarog jest zawsze ze mną,

Zburzmy podstawy rewanżyzmu!


Mamy odwagę i zapał,

Każdą maszynę da się złożyć!

Nazistów czeka wściekła porażka,

Nie opowiadaj bzdur, Fritz!


Wehrmacht został dotkliwie pobity pod Moskwą,

Pokazaliśmy, że jesteśmy waleczni!

Śliski pasożyt został zmiażdżony,

Wygraliśmy, liczymy to wprost!


Co dalej może zrobić Fritz?

Tylko łapki w górę - szybko się poddawaj!

A w gardło Adolfa - ostry szpic,

Niech osioł wcieli się w klauna!


Naszą rolą jest trąbić w róg zwycięstwa,

Gromadzenie czerwonych legionów!

I bezlitośnie odetnij głowę agresorowi,

Przynajmniej prosto ze szkoły wyszli na front!


Bijemy drani jakbyśmy urodzili się z Marsa,

I wszędzie Krauci błagają o litość!

Jesteśmy synami wielkiego, gdzie wszystkie kraje są równe -

Niech marsz ikony twarzy zostanie zatwierdzony!


Hitler myślał o przejęciu naszej Ziemi,

A teraz ma guza pod grzywką!

Przecież Niemcy chcieli wszystkich zamienić w zwierzynę,

I położył je prosty chłopak!


Co się stało z "Tygrysem" - przeszedł do metalu,

Z niego zrobimy samowary ze słodką herbatą!

Krauts dopięli swego - ostra porażka na rogach,

Jesteśmy w Berlinie w promienny, ciepły maj!


A Adolf zamiast krawata dostał pętlę,

Zacisnęła szyję swojemu przeciwnikowi-katowi!

Wysoka kara za jego grzechy,

A teraz depczę Niemcy czołgami!


Sam Wielki Stalin nagrodził członka Komsomołu,

Wydał rozkaz - wielka gwiazda "Zwycięstwa"!

Ile siły daliśmy Świętej Ojczyźnie,

Jak nasi dziadkowie radują się w następnym świecie!

To dziwne, ale za tak wywrotową piosenkę zebrał ogromne brawa - wszyscy tutaj kompletnie oszaleli, czy co?

Kiedy Oleg Rybachenko skończył śpiewać, sen został przerwany i ponownie ich obudzono, tym razem nie w najzwyklejszy sposób, ale zabrano ich i oblano zimną wodą. Po czym znowu te łańcuchy dały mi straszne otarcia na ramionach i przejście kolumny... Nawet śniadania nie dali mi! Okrągły! Zgadza się, Niemcy pozostali na miejscu, a więźniowie powoli przemieszczali się wzdłuż obwodnicy. Jaki jest tego cel, nie jest jasne. Droga utwardzona asfaltem i kamykami. Po kilku godzinach moje bose pięty zaczęły strasznie piec i swędzieć. Wiele dziewcząt zaczęło krwawić.

Następnie, chociaż do wieczora było jeszcze daleko, odwieźli go bez ceremonii, pospiesznie rozwiązali go i kazali mu się położyć.

Oleg Rybachenko i reszta dziewcząt pospiesznie usłuchali. I chociaż w ogóle nie chciało mi się spać, objęcie boga snu i wizji Hipnozy (którego sam Wszechmogący Zeus zmusił do zamknięcia oczu!) przyszło nagle i nieuchronnie.

I znowu chłopcy są pionierami w honorowej służbie wojskowej, nawet jeśli jest to czyjaś armia;

Batalion, składający się z bojowników Jungfolk, trzystu dwunastoletnich chłopców, został odbudowany na miejscu i przeniesiony dalej na południe. Początkowo chłopcy przejechali kilka kilometrów samochodami, ale potem najwyraźniej kierownictwo zmieniło zdanie i postanowiło dać chłopcom wyścig o przetrwanie.

Chłopców zmuszono do rozebrania się, pozostawionych jedynie w wojskowych spodenkach, a więc prawie nagich i bosych z plecakami na ramionach, i uciekli na południe.

Oczywiście pozwolono im posmarować się nowym, całkiem skutecznym filtrem przeciwsłonecznym, a trasa nie wiodła przez pustynię, ale przez bardziej miękką i nie tak gorącą trawę, gdyż płynęła wzdłuż Nilu i wokół głębokiego źródła, rosła trawa i drzewa, ale i tak próba była najcięższa. Bo trzeba było uciekać, w dzikim afrykańskim lipcowym upale, a nawet z pistoletami maszynowymi i plecakami z zaopatrzeniem.

Oczywiście w batalionie specjalnym byli chłopcy, którzy reprezentowali kolor narodu niemieckiego i mieli przyzwoite przygotowanie fizyczne, ale jednak.

Młodzi wojownicy ustawili się w szeregu, a ich dowódca, taki sam bachor jak oni, choć dość wysoki, z muskularnymi mięśniami Apolla, rozkazał:

- No cóż, bracie! Wiem, że będzie Ci ciężko, ale obowiązek to obowiązek! Do wieczora musimy pokonać pięćdziesiąt osiem kilometrów! To rozkaz.

Oleg Rybachenko zauważył:

- Hm, tak! Słowo ten porządek brzmi jak zaklęcie! Nie możesz go ignorować.

Dimka zauważył:

- Założę się, że tego nie spełnimy!

Hans Feuer sprzeciwił się:

- Jesteśmy zobowiązani to spełnić, bo jesteśmy Aryjczykami! A wy, Rosjanie, też jesteście Aryjczykami, jeśli zaciągniecie się do najlepszego batalionu Jungfolk.

Plecak na plecach wraz z amunicją, wodą i racjami żywnościowymi waży osiemnaście kilogramów plus pistolet maszynowy ważący trzy kilogramy. Dwadzieścia jeden kilogramów to ciężko nawet dla dorosłego, jeśli długo chodzisz, a potem biegasz, a nawet w palącym słońcu.

Oleg Rybaczenko potarł stopą o trawę. Chłopcy z entuzjazmem pozbyli się butów, w butach skórzanych (skóra co prawda sztuczna, ale to jeszcze nie jakiś kirzach) ciężko tu biegać. Lepsze byłyby trampki lub tenisówki, ale w warunkach wojny w Niemczech jest to luksus i postanowiono nie rozpieszczać chłopców.

Rozległ się rozkaz i wojownicy z Jungfolk zaczęli uciekać, starając się zachować pozory szyku.

Od Nilu wiał świeży wiatr, przyjemnie wiejący nagie, muskularne torsy chłopców-wojowników. Przypominały nieco nastoletnich tytanów gotowych szturmować niebo. Biegli, oddychając równomiernie, prawie noga w nogę. Z przodu byli najwyżsi i oczywiście wysoki Dimka, chociaż sześciu chłopców, w tym dowódca, było od niego wyższych. Oleg Rybachenko, który jedynie nieznacznie przekraczał normę, swoim jedenastoletnim wzrostem (w przeciwieństwie do rzeczywistości, w której wzorował się na bohatersko zbudowanych przodkach!), musiał spieszyć się niemal na sam koniec. To prawda, była w tym zaleta: mniejsze ryzyko zmiażdżenia pięt lub kopnięcia pod miejscem, w którym siedzieli. Jest tutaj najmłodszy, ale oczywiście nie najsłabszy ani szczególnie głupi.

Obciążenie jest zauważalne, ale nadal akceptowalne i każdy ma doświadczenie w bieganiu z obciążeniem. Nawet przy dużym ciężarze, gdy niosły na ramionach np. partnera.

Pod bosymi stopami bosych stóp od czasu do czasu chrzęszczą lub pękają połamane gałązki palmowe lub szyszki, a czasem pojawiają się cierniste rośliny, które chłopcy próbują ominąć. Trawa jest rozgrzana, często sucha, ale oczywiście nie pali się jak pustynny piasek. Ogólnie rzecz biorąc, nadal można żyć, ale Słońce wschodzi i zwiększa ciepło.

Wysoki Hans, mniej więcej tak wysoki jak Dmitry, biegają ramię w ramię. Niemiecki chłopiec-wojownik pyta radzieckiego młodego wojownika:

- Cóż, teraz jesteś w stanie wojny! Oczywiście prochu jeszcze nie poczułem, ale wszystko przed nami. Czujesz w ogóle jakieś podniecenie?

Dmitry odpowiedział szczerze:

- Jeszcze nie! - I dodał, ponownie odwracając głowę. - Przyznaję, szczerze, że nie!

Hans parsknął pogardliwie:

- Tak, jestem! Szczerze mówiąc, tak! No cóż, który z chłopców w moim wieku może legalnie iść na wojnę. Walcz, strzelaj, zabijaj, wysadzaj w powietrze, bierz do niewoli. W końcu to romans. Ty i Oleżka też chcieliście poczuć się jak żywi wojownicy, uciec od rutyny!

Dimka stanowczo sprzeciwił się:

- Nasze życie nie jest rutynowe. Ogólnie rzecz biorąc, bycie pionierem, a nawet liderem i sportowcem jest bardzo interesujące.

- Dlaczego więc się do nas zapisałeś? Nie boisz się, że zostaniesz zabity lub okaleczony? - Hans zażartował sarkastycznie.

Dimka, nazywana Ilya Muromets, nadęła się:

"Dlatego się zapisałem, żeby pokazać, że Rosjanie nie potrafią walczyć gorzej niż Niemcy". Inaczej cały świat będzie pisał i mówił o Waszych zwycięstwach...

Hans zaśmiał się:

- No tak! O naszych zwycięstwach, chwale w całym Wszechświecie. - Wysoki chłopak-wojownik z dumą wypiął szeroką pierś. - A wy, Rosjanie, z trudem możecie wyprzeć maleńką fińską armię. Nie masz się czym chwalić!

Dmitry, urażony, ledwo powstrzymując się, aby nie używać pięści, sprzeciwił się:

- Mamy też Khalkhin Gol!

Hans prychnął pogardliwie:

- Mała potyczka gdzieś w Azji. A nasi chłopcy podbili już Europę i prawie całą Afrykę i Azję. I przejmiemy Rosję, dla nas to bułka z masłem!

Dmitry ze złością błysnął oczami:

- Nie chwytaj tego, masz krótkie ręce!

Hans się roześmiał:

- Jak zmusiliśmy Cię do podpisania traktatu pokojowego w Brześciu? Daliście nam ziemie liczące aż do Dniepru, z trzykrotną ilością bagnetów i szabel. Co w tym przypadku można powiedzieć o Rosjaninie jako żołnierzu?

Dimka zgrupował się, zamierzał walnąć Hansa w pysk, a znając swoją siłę jako mistrza "półświata", prawdopodobnie znokautowałby bezczelnego Niemca, ale... nie chciałem łamać formację i rozpocząć walkę. Niedobrze jest używać pięści podczas debaty. Z wyjątkiem tego przypadku najprawdopodobniej zostanie aresztowany i nie będzie miał czasu pokazać, że Rosjanie walczą nie gorzej niż Niemcy. Dlatego Dmitry spokojnie sprzeciwił się:

- My, Rosjanie, pokonaliśmy Was pod Fryderykiem II, a nawet zdobyliśmy Berlin. A kiedy wam rozkazywał Napoleon Wielki, połowę jego armii stanowili Niemcy, a w I wojnie światowej nastąpił przełom Brusiłowa. Tak, i nie zdobyliście Paryża, ponieważ nasi żołnierze prawie zdobyli Królewiec.

Hans znalazł dość poważny kontrargument:

- Ale tak czy inaczej, w ostatnich bitwach z nami zostałeś pokonany! I osądzają człowieka i naród przede wszystkim według czynów ostatecznych!

Dmitry całkiem rozsądnie sprzeciwił się:

- Za cara mieliśmy zacofany przemysł, zwłaszcza w sferze wojskowo-technicznej. A teraz rozwinęliśmy poważny przemysł. Widziałeś na przykład czołg KV-2. Jest wyposażony w haubicę 152 mm. Czy wy, Niemcy, macie coś takiego?

Hans zaśmiał się:

- Francuzi na czołgach S-2 dysponowali także haubicami jeszcze większego kalibru 155 milimetrów, ale nie przeszkodziło nam to w pokonaniu brodzików, mając słabszy niż obecnie sprzęt. Główną siłą Wehrmachtu jest przewaga czynnika ludzkiego!

Dmitry wykrzywił twarz z równą opalenizną:

- Dlaczego myślisz, że masz nad nami przewagę pod względem ludzkim, skoro zostałeś mistrzem "półświata"? A pokonanie najlepszych ze swoich chłopaków?

Hans całkiem rozsądnie stwierdził:

- Wyjątki czasami tylko potwierdzają reguły. A raczej prawie zawsze! Jeśli weźmiemy pod uwagę nie pojedyncze zjawiska, ale poziom wyszkolenia wojskowego jako całość, to tutaj...

Dmitry rozgniewał się:

- Nie wiecie, jaki mamy poziom wyszkolenia bojowego i jak prowadzone są ćwiczenia w armii sowieckiej. Więc nie ma co spekulować!

Hans logicznie zauważył:

- W Hiszpanii istniała konkurencja pomiędzy radziecką szkołą wojskową, doktryną a niemiecką. Testowaliśmy nasz sprzęt i broń. Rezultatem jest zwycięstwo naszej szkoły wojskowej i sztuki strategicznej oraz konsolidacja reżimu Franco. Więc już walczyliśmy z twoimi chłopakami i wygraliśmy!

Dmitry-Muromec zauważył ze smutkiem:

- Miałeś o wiele więcej żołnierzy niż my! Właśnie wziąłeś kwotę!

- Nie powiedziałbym tego. - Hans spuścił głowę i zamilkł, zaczęły pojawiać się pierwsze oznaki zmęczenia i trudno było mówić.

Najgorsze jest oczywiście upał. Słońce nieubłaganie skierowało się do zenitu. Żaden z chłopców nie był do niej przyzwyczajony. Niemcy i Rosja to kraje północne i latem rzadko kiedy temperatura przekracza trzydzieści stopni. A to jest Afryka w lipcu i wiatr znad Nilu przestał wiać.

Bose stopy chłopców coraz bardziej zaczęły kłuć suchą trawą, aż nagle skończyło się i cały kilometr pokrył parzący żwir. To było bardzo bolesne i niektórzy z mniej opanowanych chłopców piszczali. Pot kapał z nich i syczał na gorący żwir.

Oleg Rybachenko i Dmitrij, a także większość pozostałych chłopców, wychowanych w duchu spartańskim, starali się uśmiechać i nie okazywać udręki. Myśleli o czymś innym. Oleg Rybaczenko wyobraził sobie więc, że płomienie na stojaku lizają jego bose stopy i chcą mu wyrwać ważną tajemnicę państwową. I musi to znieść i nie okazywać, że czuje się zraniony lub przestraszony. Poza tym chłopcy dorastali w trudnych warunkach i ich pięty nie były aż tak wypieszczone, poeta i czarny żwir, choć przypalony, ale nie na tyle, żeby szorstka skóra odpadła.

Wkrótce nastąpiły udary cieplne. Niemal jednocześnie kilku przegrzanych chłopców zemdlało i trzeba było ich podnosić na lekkich, składanych noszach.

Oleg Rybachenko zauważył, że Niemcy na ogół mają dobry sprzęt. Czy to możliwe, że w Armii Czerwonej znajdziesz urządzenie do noszenia rannych wykonane z duraluminium, które z łatwością można schować w plecaku.

Ale bieganie z dodatkowym obciążeniem w rękach jest trudniejsze, a bose pięty palą się intensywniej wraz ze wzrostem ciśnienia. Zatem w pewnym sensie znajdują się w dobrowolno-przymusowym piekle. Oleg Rybaczenko pomyślał nawet: jak jego towarzysze zareagowaliby na taki test, wszyscy przeżyli.

Szerokie pasy gorącego, poczerniałego żwiru połączyły się z kłującą, wysuszoną trawą. Ponadto dowódca stopniowo odprowadzał chłopców od Nilu, najwyraźniej po to, aby uniknąć wkraczania na zaludnione tereny Egiptu.

Znowu niektórzy chłopcy zaczęli tracić przytomność, a chłopcy wyczerpani lub oszołomieni maczugą słoneczną zakryli głowy szmatą zwilżoną wodą i położyli na noszach. Niektórzy z tych, którzy wcześniej doznali lekkiego uderzenia, ustawili się w szeregu i kontynuowali bieg.

Ale siła młodych chłopaków malała i prawie połowa była wyłączona z gry.

W końcu dowódca, również dość zmęczony, powiedział:

- Rozkazuję wszystkim odpocząć! Osiągnęliśmy limit! Zakryjcie się parasolkami, pijcie wodę z octem i czekoladą. Po czym wykonasz ćwiczenia oddechowe na leżąco!

Wojownicy zawołali słabym chórem:

- Jesteśmy gotowi zrealizować każde zamówienie!

Pomimo kremu z filtrem przeciwsłonecznym skóra dziecka była czerwona i szorstka. Nie było wygodnie leżeć na kłującej, suchej trawie, więc chłopcy podłożyli pod siebie celofan.

Dmitrij i Oleg Rybachenko zamieszkali obok siebie w tym samym namiocie. Chłopcy wydawali się lekko wysuszeni, a ich skóra pociemniała. Bose stopy strasznie mnie paliły i swędziały, musiałam unieść nogi do góry, żeby krew odpłynęła i było choć trochę łatwiej.

Dmitrij zauważył:

- Wiedzieliśmy, że wojna to nie miód, ale nie w takim stopniu!

Oleg Rybachenko ponuro obiecał:

- To tylko kwiaty. Kiedy zobaczysz krew i spojrzysz na swoje pierwsze zwłoki, zrozumiesz, że to wszystko bieganie po gorącej powierzchni to nic!

Dmitry wciągnął żołądek i powiedział:

- W książkach oczywiście piszą o tym, co się czuje, gdy zabija się osobę po raz pierwszy. Nawet jeśli jest to zła osoba i twój wróg, gotowy wylać swoje wnętrzności. Ale wciąż to...

Oleg Rybachenko zauważył:

- W książce Boussenarda "Kapitan Daredevil" był też cały batalion frajerów, którzy walczyli z Brytyjczykami. Przypomina nam o czymś. Ale tam psychologiczny problem, jak to jest zabić człowieka, został poruszony tylko raz, kiedy kula przypadkowo powaliła młodego perkusistę. I ogólnie podejście do śmierci jest dość niepoważne. Wygląda na to, że to nawet nie wojna, ale święto!

Dmitry logicznie sprzeciwił się:

- To książka dla dzieci i młodzieży; dla których nudne jest czytanie o doświadczeniach psychologicznych. A zakończenie jest już złe, zginął prawie cały batalion frajerów, a kontynuacja nigdy nie została napisana!

Oleg Rybachenko z wyrazem głębokiego żalu zauważył:

- Ale to jest ten rodzaj książki, której żałujesz, że tak szybko się skończyła. Ale znacznie częściej dzieje się na odwrót, że dosłownie cierpisz, próbując pokonać tę czy inną pracę!

- Jeśli masz powieść Lwa Tołstoja "Wojna i pokój", to Olezhek ma niewątpliwie rację! - Dmitrij zgodził się.

Młody partner sprzeciwił się:

- Książka "Wojna i pokój" ma intrygę, kilka wątków i szczegółowych postaci. Nie, ona nie jest manekinem. W żadnym wypadku nie jest nudno! Chociaż oczywiście najciekawsze rzeczy pojawiają się na początku.

Dmitrij zgodził się:

- Tak, to prawda... Wielu pisarzy grzeszy powolną fabułą, gdy zanim zacznie się najciekawsza akcja, udaje się wyrzucić pozornie nudną książkę.

Pozwoliwszy chłopcom przeczekać szczyt słońca, wesoły dowódca Wolf Stich, bardzo umięśniony chłopiec w wieku około czternastu lat. Twarz jest piękna, ale surowa, dziecinna i dorosła jednocześnie. Sam Wolf nadal pochodzi z Jungfolk, ale jego zasada dowodzenia jest następująca: młodzi ludzie powinni być prowadzeni przez młodych ludzi. A fakt, że Shtikh nie ma doświadczenia i jest uważany za dziecko, nikomu nie przeszkadza. Najważniejsze, że jest Aryjczykiem i dowodzi Aryjczykami, czyli jest w stanie dokonać rzeczy niemożliwych dla zwykłych ludzi. I co? Oni to robią!

Znowu bieganie, zapominanie o bólu, zmęczeniu, chłopakach, którzy się nawet wstydzą (takie jest wychowanie!), wspominanie mamy, taty, czy myślenie o czymś czułym. Właśnie wtedy zdolność znoszenia cierpienia i samej próby jest wielkim błogosławieństwem.

Młodzi wojownicy biegają, nie myśląc o nieposłuszeństwie, a jeśli czegoś chcą, to walki!

Upał wciąż jest bardzo silny i chłopcy znowu wybiegają na kłujący, gorący żwir. I nawet nie widzi końca. Ból staje się nie do zniesienia i wielu młodych wojowników nie może już powstrzymać jęków bólu.

Następnie Oleg Rybaczenko zaczął śpiewać piosenkę, którą skomponował w locie, prawdziwy marsz;

Chwała sowieckiej ojczyzny jest wielka -

Wierzę, że jesteśmy godni i będziemy tej chwały!

Pokonajmy w walce okrutnego wroga,

W imię rosyjskiej, najbardziej promiennej Mocy!


Co śpiewa w Ojczyźnie,

W sercu uczciwego, bosego pioniera!

Pędzimy jak ptak do lotu,

Jakże święta stała się nasza wiara!


Automatyczny, uwierz mi, starszy bracie,

A granaty wcale nie są dodatkowym obciążeniem!

Jeśli jesteś odważny, wynik jest taki

Tak będzie, mimo że jesteś chłopcem!


Pionier jest zarozumiały i surowy...

Ale Bóg oświeca nas uśmiechem!

Niestety, na świecie jest wielu złych asów,

Że chcą zrujnować miejsce w niebie!


Faszystowski szakal wyciąga do nas rękę,

Chce wyrwać serce dziecku!

A jego świnie mają dziobaty uśmiech,

Niech otrzyma głośne uderzenie w twarz!


Czołgi tygrysie to "buty"

Niezdarne - strasznie kanciaste!

I nie uciekaj przed nimi, rycerzu,

Cóż, lepiej przygotuj trochę granatów!


Stworzymy taki świat, uwierz mi,

Gdzie miliony będą szczęśliwe!

Drapieżna bestia wpadnie do jaskini,

Pokonamy podłe legiony!


Co śpiewa w Ojczyźnie,

I niszczy wszystkich faszystów w bardzo znany sposób...

Ściśnij mocniej promieniowy pistolet rycerza...

I aby planeta stała się spokojna i cicha!


Czerwony sztandar będzie świecił,

Zawiera imię Świętego Jezusa!

Zdaj egzamin Pioneer na piątkę -

Aby Twoja Rosja mogła być sławna!


Ale egzamin nie jest przy tablicy -

Trzeba będzie go wyprowadzić z okopów!

Siwe włosy pędzą do whisky chłopca,

Zmarł przyjaciel - smutek jest teraz w grobie!


Co za cholerna szumowina wojna,

Nie zasługuje nawet na miano bestii!

A horda nie wie, jak się utrzymać

Przynajmniej Adolf jest czasem zabawniejszy od klauna!


Wiesz, nie powinniśmy się wycofywać,

Dla pionierów strach jest obcy na zawsze!

Jesteśmy wiernymi przyjaciółmi,

I moralnie nie sądzę, kaleki!


Zakończmy chwalebny marsz w Berlinie,

Uwierz mi, zawsze umieliśmy walczyć!

I nagle złapaliśmy dziarskiego ducha,

Noszenie RPK w plecaku podczas biegu!

Oleg Rybaczenko zakończył zabawną i odważną piosenkę, a niemieccy chłopcy przyjęli to gwizdami i śmiechem. Jakby nawet nie zauważyli, że ich osławiony Führer został oblany błotem od stóp do głów!

Bieganie stało się przyjemniejsze, dodało więcej energii... I wkrótce skończył się żwir, a zaczęła pojawiać się miękka trawa, która stała się rozkoszą dla spalonych stóp odważnych chłopców.

Dymitr zauważył z uśmiechem:

- Mówią, że piosenka pomaga nam żyć, ale nic nie mówiono o tym, że odciąża też ciężary, które za nami stoją!

Oleg Rybachenko sprzeciwił się:

- Już w czasach cywilizacji starożytnego Egiptu wiedziano o życiodajnym wpływie muzyki na organizm ludzki, a także pieśni. Na przykład mali niewolnicy, którzy nie mogli jeszcze efektywnie pracować na polach i kamieniołomach, byli zmuszani do śpiewania, aby pocieszyć dorosłych niewolników. W końcu taka nauka jak walliologia pochodzi z Egiptu.

Komendant Wolf krzyknął:

- Odbuduj dla wzrostu! I nie rozmawiaj!

Chłopcy-wojownicy natychmiast zmienili szeregi i pobiegli w milczeniu.

Słońce już zaszło (w Afryce Północnej w lipcu zapada zmrok wcześniej niż w strefie środkowej). Postój był już bliski, gdy nagle nadszedł sygnał.

- Wszyscy połóżcie się i przebierzcie!

Jak się okazało, nie bez powodu. Z przodu słychać było odległy hałas. A chłopcy aktywnie pracowali saperskimi łopatami, zrzucając na siebie trawę. Było już całkiem ciemno...

Hans zauważył:

- Prawdopodobnie są nasze! Linia frontu jest jeszcze za daleko, bo Wehrmacht posunął się całkiem do przodu.

Dmitry zauważył z uśmiechem:

- Ale nigdy nie zaszkodzi nauczyć się sztuki kamuflażu! Przyda się to na prawdziwej wojnie!

Hans zgodził się:

- Nigdy, ale jestem pewien, że są nasze!

Wilk syknął:

- Jeszcze jedno słowo, a zastrzelę cię na miejscu! Wszyscy czekają! I przygotuj granaty.

Jak wkrótce stało się jasne, Hans rzeczywiście się mylił. Pojawiły się brytyjskie czołgi. Jednak chłopcy siedzieli spokojnie w zasadzce: może byli swoimi w zdobytym sprzęcie.

Chociaż czołgi kierują się na północ. Jest ich tylko cztery, trzy lekkie i jedna trudna do przeniknięcia Matylda. Ostatni czołg to duży problem, gdyż granaty mogą jedynie uszkodzić jego gąsienice. W płuca można trafić precyzyjnymi rzutami w dach lub rufę. Jeśli gąsienice Matyldy zostaną zerwane, może zadać chłopakom straty za pomocą dwóch karabinów maszynowych i armaty.

Wilk nie chciał, aby jego przyjaciele zginęli drugiego, a właściwie trzeciego dnia po przybyciu do Afryki. To prawda, że karabiny maszynowe można było unieszkodliwić celnymi trafieniami. Pytanie jednak brzmi: czyje to czołgi? A co jeśli trofea zostały już zdobyte przez Niemców?

Wilk zamówił:

- Prywatny członek Jungfolk, Oleg. Bez broni i plecaka udaj się do czołgów i dowiedz się, kim są!

Oleg szepnął:

- Słuchaj dowódco!

Półnagi, w czarnych spodenkach, chłopiec był ciemny od kremu ochronnego, a aby ukryć swoje blond włosy, nosił coś w rodzaju turbanu zrobionego z gazet. Teraz wyglądał jak zwyczajny, biedny arabski chłopiec. Jest mało prawdopodobne, że zostanie wzięty za wroga.

Czołgi szły powoli, włączając bieg, na którym silniki wydawały minimalny hałas, co również wzbudziło podejrzenia. Oleg podskoczył do nich, energicznie machał rękami i krzyczał łamaną angielszczyzną.

- Tu są miny! Tu są miny!

Czołgi zatrzymały się, z Matyldy wysunęła się głowa w hełmie, a gniewny głos odpowiedział po angielsku:

- Czego chcesz, mały arap?

Wojownik zapłakał:

- Niemcy postawili miny na drodze! Uważajcie, wojska królewskie!

Z paska na ramię wyłoniła się druga głowa, słychać było jego odpowiedź:

- Niech ci podli Niemcy zginą! Mój król jest z nami! Teraz je obejdziemy!

- Chodź, usiądź tutaj! - Rozkazał, sądząc po pagonach, pułkownik Królewskiej Brytyjskiej Armii Pancernej!

Chłopiec wspiął się na wieżę, czując przyjemny chłód zbroi, bosymi stopami pokrytymi drobnymi pęcherzami. Następnie pochylając się, zaczął pokazywać Brytyjczykom drogę.

Było ich pięciu i w niezbyt przestronnej wieży czołgu średniego Matilda było trochę ciasno. Wtedy Oleg Rybachenko postanowił zostać bohaterem. Jego zręczne, wyszkolone ręce niczym zawodowy kieszonkowiec sięgnęły za pasek i wyjęły rewolwery. Kciukami rąk natychmiast wyjęliśmy bezpieczniki.

Oczywiście było to podłe, ale pokusa dokonania "wyczynu" była tak silna, że Oleżek strzelił po kilka razy z każdego rewolweru, celując w lewą łopatkę.

Z takiej odległości trudno spudłować, a kamizelkę kuloodporną może założyć tylko szaleniec lub ostatni tchórz siedząc w czołgu. Pułkownik był zaskoczony i poczuł za kołnierzem lufę pistoletu. Chłopak szepnął w najczystszym londyńskim dialekcie:

- Jeśli chcesz przeżyć, rozkaż pozostałym trzem czołgom się poddać! W przeciwnym razie nasz batalion zniszczy ich wraz z załogą!

Pułkownik był zaskoczony:

- Kim jesteś?

Oleg Rybachenko odpowiedział szczerze:

- Twoja ostatnia szansa na przetrwanie! Trzy lekkie czołgi zostaną obrzucone granatami, a ty będziesz torturowany ogniem. Ludzie umrą! Liczę do trzech, albo każesz im się poddać i wysiąść z samochodu, albo strzelę ci w nogę i powtórzę żądanie od początku! Jeden dwa...

Pułkownik jęknął:

- Zgadzać się! Tylko nas nie zabijaj!

Oleg Rybachenko z dumą stwierdził:

- My Niemcy nie zabijamy więźniów! A potem, po kapitulacji Wielkiej Brytanii, będziesz mógł ponownie służyć w nowych Siłach Królewskich, odnowionej Wielkiej Brytanii.

Pułkownik drżącym głosem wydał rozkaz. Czołgiści posłusznie wyszli z czołgów, składając broń. Kilku największych niemieckich chłopców zrzuciło trawę maskującą i pobiegło w ich stronę, przygotowując się na przyjęcie pierwszej w życiu partii więźniów.

. ROZDZIAŁ nr 13.

Szóstka ponownie walczy z Chińczykami. Znów ich hiperwiedźma wrzuciła ich w XVII wiek. Wróg zdążył już zgromadzić ogromną armię. Wojska Cesarstwa Niebieskiego rozpoczęły oblężenie rosyjskiego miasta.

A teraz chłopiec, dziewczyna i cztery dziewczyny miażdżą mieczami żółtą armię.

Oleg Rybachenko prowadził wiatrak, wyciął kilku Chińczyków i śpiewał:

- Za krwawą bitwę...

I chłopiec rzucił bosą stopą kilka trujących igieł.

Margarita, przeprowadzając szybki atak mieczami i prowadząc młyn, potwierdziła:

- Święte i słuszne!

I rzucała też igłami gołymi palcami. Uderzenie kilkudziesięciu Chińczyków.

Natasza, miażdżąc wrogów mieczami, dodała:

- Marsz, marsz, naprzód...

I będzie też strzelał igłami bosymi stopami.

Pracując rękami i stopami, dziewczęta w słynny sposób zmiażdżyły Chińczyków.

Zoya również rzucała igłami gołymi palcami i ćwierkała:

- Pracujący ludzie!

Aurora, wystrzeliwując boomerang bosą stopą i odcinając żółtych wojowników, chętnie potwierdziła:

- Marsz, marsz, naprzód...

Swietłana, miażdżąc Chińczyków i wypuszczając gołymi palcami stalowe gwiazdy, uderzając wroga, pisnęła:

- Pracujący ludzie!

Dziewczyny zachowały się jak prawdziwe orły bojowe. A od ich ciosów mieczami i rzutów niszczących żywiołów, wrogowie upadli i upadli.

Oleg wykonał technikę "Motyla" swoimi mieczami i zaśpiewał:

- Oblicza śmierci!

I bosą stopą chłopiec ponownie rzucił zabójcę.

Margarita wydała przyjęcie w młynie. Zmiażdżyła przeciwników i zapiszczała agresywnie:

- To jest nasza droga i walka!

I z jej gołych palców wypadło kilka zabójczych dysków.

Oleg Rybaczenko jest chłopcem-terminatorem, ponownie rzuca tym, co zabija i zaczyna śpiewać:

- Majówka jest świętem pracy!

A spod bosych stóp młodych zabójczych dysków znów lecą, odcinając wojowników niebiańskiego imperium.

Natasza znowu rzuca czymś śmiercionośnym i piszczy:

- To moja własność!

A jej bosy obcas uderza chińskiego generała w podbródek i łamie mu szczękę.

Zoya wykonuje manewr motyla swoimi mieczami i piszczy:

- Jestem szaloną panterą!

A z jej gołych palców ostry dysk zabójcy. Więc wzięła wszystkich i odcięła ich.

Po czym miecze znów wchodzą do akcji i wszyscy zostają pocięci na kawałki. To taka terminatorka.

Aurora ciąła Chińczyków, miażdżyła ich ciała i bulgotała:

- Wybrali nas...

A dar śmierci leci z jej gołej pięty.

Swietłana, mordując wojowników żółtego imperium, potwierdza, obnażając perłowe zęby:

- Wybieramy!

A z jej bosych stóp znowu lot zniszczenia.

Miażdżący przeciwników Oleg Rybachenko dodaje:

- Jak często to się zdarza...

Nagie palce chłopca oznajmiły wiadomość o śmierci.

Margarita, niszcząc przeciwników i rozpoczynając pokazy anihilacji, dodała:

- Nie pasuje!

Jak dziewczyna ze zwinnymi nogami.

Natasza, strzelając do wroga i rzucając prezenty śmierci, powiedziała:

- Śledzę Cię...

A bose stopy jak zawsze w akcji.

Zoya, wykonawszy technikę rozdzierania wrogów, przyjęła ją i agresywnie syknęła kobrą:

- Podążam za cieniem...

A jej bose stopy znów w akcji...

Aurora rzuciwszy broń gołą kończyną dolną we wrogów i dokładnie ją rozszarpując, pisnęła agresywnie:

- Przyzwyczaiłem się...

Swietłana wzięła i rzuciła bosą stopą tuzin igieł, powaliła masę Chińczyków i zapiszczała:

- Niedopasowanie!

Oleg Rybaczenko znów w ataku. Sieka swoich wrogów i od czasu do czasu śpiewa:

- Anioły dobroci, dwa białe skrzydła, dwa białe skrzydła nad światem!

A z jego gołej nogi znów leci dar zniszczenia.

Chłopiec, jak widzimy, jest w dużej mierze chartem. I cały czas boso i ciężko. Prawdziwy macho. Mimo że wygląda na około dwanaście lat. Ale to jest takie ucieleśnienie zniszczenia.

Margarita również rzuca igłami bosymi stopami i piszczy:

- Szalony sen! Totalne piękno!

I znowu coś absolutnie morderczego odbija się od gołej pięty.

Ta dziewczyna jest ucieleśnieniem śmierci i zniszczenia.

I ci Chińczycy tak to rozumieją.

Natasha w szybkim ruchu pięknego terminatora. Odcina swoich przeciwników, sieka ich mieczami i śpiewa:

- Chwała carowi Aleksiejowi!

I igły lecą z jej bosych stóp.

Zoya, wycinając Chińczyków i niszcząc wroga, potwierdza:

- Złoczyńca zostanie pokonany!

A z jej bosej stopy wylatuje prezent dzikiej śmierci.

Aurora, miażdżąc swoich wrogów, agresywnie potwierdza:

- A wróg nie prosi o litość!

A jej bosa stopa znów wyrzuca z siebie coś zupełnie morderczego. I rozbija przeciwników na podarte kawałki mięsa.

Swietłana, powalając rywalki i miotając we wroga nowymi igłami, syczy jak kobra:

- I nie krzycz na księżyc!

A dary niebezpiecznej śmierci wylatują z jej gołych palców. Które ranią i zabijają wszystkich.

Oleg Rybaczenko w ruchu...chłopiec jak zawsze niestrudzony...

Chińczycy mają trudności. Miażdży je i piłuje.

Geniusz chłopca piszczy:

- To moja walka!

I znowu dary zagłady fruwają z jego bosych stóp.

A młody wojownik walczy jak prawdziwy i agresywny bohater. A jej miecze są jak maczugi Czarnego Boga.

Margarita wzięła go, podskoczyła i wycięła masę Chińczyków. Przeprowadziła przyjęcie tak, jakby miało ono zabójczą siłę.

Potem znów wyrzuciła gołe palce, zachowując się jak cholerny demon.

Zwłoki Chińczyków uformowały się już w całe kopce. Młody wojownik syknął:

- Moje życie to zwycięstwo nad wrogami!

A dziewczyna znów wystrzeli chmurę igieł z bosej stopy. A żółci wojownicy padają martwi.

Natasza wycięła przed sobą korytarz ze zwłok żółtych wojowników. Rzucała ostrymi, zaostrzonymi dyskami i pisnęła:

- Rzuć na Marsa, a będzie wspaniale!

A z jej bosych stóp znów leci zabójczy dar bardzo nieprzyjemnej śmierci.

A ilu Chińczyków umiera? Setki, tysiące pod ciosami miażdżącej szóstki.

Zosia też jest w ruchu. Skacze jak kobra i nie daje wrogowi najmniejszych szans. A chiński upadek został ścięty.

Dziewczyna bosymi stopami wystrzeliła ostre, trujące igły i zaśpiewała:

- Rosyjscy bohaterowie pocięci mieczami!

A wojownik, jak fala, wznosi się i opada.

Aurora robi krok w stronę wroga i bez zbędnych ceregieli zabija go.

Zabija Chińczyka i syczy:

- Mój wielki bohaterstwo!

A z jej bosej stopy znów wyleciało to, co rozbija kawałki na kredki.

Rudowłosa dziewczyna nie oszczędza Chińczyków. Tutaj od razu wycięto siedem osób.

A jej bosy obcas, Generał Cesarstwa Niebieskiego, rozbił jej czoło. On oczywiście zmarł.

Svetlana również porusza się i ścina wrogów. Jej dwa miecze niczym składane nożyczki przecinały ciała Chińczyków.

W ruchu dziewczyna zmiażdżyła kilkunastu przeciwników. I wzięła krążki bosymi stopami. I wymordowała wielu Chińczyków.

Jest cała w dzikim szale.

Svetlana mówi:

- Wrogowie nie przejdą!

Aurora zgodziła się:

- Oczywiście, że nie przejdą - nie ma szans!

A rudowłosa suka znów zawyje wściekle i uderzy Chińczyka swoimi mieczami. A potem gołe palce lisicy wypuszczą kilka igieł. Że kilkudziesięciu Chińczyków zostanie wysłanych na tamten świat.

Oleg Rybachenko, wycinając żółtych wojowników, wziął go i pisnął:

- Anihilacja umysłu!

I znowu chłopak wyrzucił bosymi palcami strasznie śmiercionośne igły.

A potem napisał na Twitterze:

- W moim śnie zawsze jest zwycięstwo!

Margarita walcząc z wrogiem i wycinając swoich przeciwników, zgodziła się:

- Nawet bardzo duże zwycięstwo!

A dziewczyna znowu, bosymi palcami, weźmie go i rzuci we wroga, niosąc śmierć.

Tak wielu Chińczyków zostało już zabitych przez ich parę. I cztery dziewczyny, nie mniej.

Natasza rzuciła bosą stopą domowej roboty granat pyłowy. Eksploduje, rozdzierając chińskich żołnierzy na strzępy.

A dziewczyna krzyczy:

- Jestem orłem władzy nad światem!

Zoya również bardzo szybko niszczy chińską armię. Macha mieczami i śpiewa:

- Jesteśmy dumnymi orłami!

I znowu coś bardzo śmiercionośnego wylatuje z jej bosej stopy. I zabija Chińczyków bardzo konkretnie.

Dziewczyna jest w dzikiej ekstazie zwinnego i agresywnego ruchu, nie pozwalając, aby choć jedna igła spadła bez uderzenia.

Aurora też się porusza. Jej bose stopy rzucają ostre igły. Rudowłosa dziewczyna zachowuje się jak pantera goniąca szakale. Wycina Chińczyków jak trzcinę cukrową.

I krzyczy ile sił w płucach:

- Przyszłość należy do mnie!

I wystawia język.

Svetlana eksterminuje także Chińczyków. A jej bose stopy przyspieszają ich szybki ruch.

Blondynka, jak kobra. I tnie przeciwników bez litości.

Jej miecze kręcą się jak młyn. I nie pozwalają wrogowi zamarznąć w spokoju. Chyba że pokój stanie się całkowity i wieczny.

Svetlana, odcinając Chińczyków, relacjonuje:

- Nasza forma jest najwyższa!

A z jej bosych stóp wylatuje coś zabójczego i niezrozumiałego. Gdy tylko trafi w przeciwników, będzie prosto na śmierć.

Aurora potwierdza:

- Czysta porażka!

A z bosej stopy dziewczyny leci tuzin igieł. Tak, tak trafnie, że od razu zginęło pięćdziesięciu Chińczyków.

Natasza zauważa to, siekając wojowników Niebiańskiego Imperium:

- Twoja wściekłość jest wielka!

A gołe palce wypuszczą dyski.

Zoya, tnąc przeciwników, woła:

- Niech marzenia się spełnią!

A także bosa stopa, jakby zesłała morderczą zagładę.

A masa Chińczyków zamienia się w trupy.

Aurora, wycinając żółtych wojowników, śpiewa:

- Żadnej litości dla wroga!

A z jej gołej nogi wylatuje coś, co miażdży żółtych wojowników na śmierć.

I rudowłosy wojownik w dzikim ruchu.

Swietłana, wycięwszy grupę wrogów, wzięła go i pisnęła, odsłaniając perłowe, błyszczące zęby:

- Nigdy nie przestaniemy! Tak narodziła się armia rosyjska, aby zwyciężać!

A potem dziewczyna rzuca bosą stopą granat węglowy i rozbija przeciwników na krwawe kawałki mięsa.

Oleg Rybaczenko, pokonując Chińczyków, działał zwinnie.

A chłopiec Terminator zaśpiewał:

- Armia rosyjska rodzi się, aby zwyciężać!

A bosa pięta chłopca, gdy skakał, uderzyła mandaryna w brodę, dosłownie go miażdżąc.

Młody wojownik zawołał głośno:

- Zwycięstwo przyjdzie po nas!

Margarita, siekając Chińczyków i odcinając im głowy, zauważyła:

- Jeśli tacy są...

A dziewczyna rzuciła pęczek igieł bosą stopą...

W odpowiedzi Oleg Rybachenko ryknął:

- Kto do ciebie przyjdzie!

A potem z bosej stopy chłopca wypuściła chmurę igieł. Natychmiast zginęło stu Chińczyków.

Margarita pisnęła z całych sił:

- Będą też tacy...

A jej gołe palce wystrzeliły morderczy bumerang.

Oleg, dokonując sekcji wojowników Niebiańskiego Imperium, potwierdził:

- Kto po ciebie przyjdzie!

A bose stopy chłopca uruchomią coś zabójczego i wyjątkowego. Co miażdży kości Chińczykom.

I zatruwa je trucizną.

Tak, chłopak nie jest nieśmiały...

Natasza wykonała technikę podwójnej lufy - ścinając Chińczyków i zaćwierkała:

- To są nasze dziewczyny!

A z jej bosych stóp lot przedstawia całkowite zniszczenie.

A dziewczyna syczy:

- Być cicho!

A jej miecze odcięły wszystkim głowy.

Zoya w ruchu sieka przeciwników i śpiewa:

- Moja miłość jest na piątym piętrze!

I znowu bosa stopa dziewczyny wystrzeliwuje bumerang. I masa żółtych wojowników z rozerwanymi brzuchami upadła.

Natasza, siekając żółte, powiedziała:

- Miłość? A co z jajkami Faberge?

I znowu śmierć przyszła od gołej pięty.

Zoja, rozcinając Chińczyków, zauważyła:

- A ty już zwariowałeś!

I mrugnęła do swojej przyjaciółki!

Dziewczyny najwyraźniej nie są prostakami. I oczywiście nie żaby.

Bosa stopa Zoyi uwalnia niszczycielski żywioł. I wielu Chińczyków wyjeżdża.

Aurora atakuje. Wyjątkowy i niszczycielski. Sieka wrogów, a jej miecze są jak skrzydła młyna.

Rudowłosy diabeł, w klasycznym ruchu szybkiego ataku. Jeśli ma zamiar ciąć, to specjalnie.

I krzyknij:

- Ryzyko to szlachetna sprawa!

A z jej bosych stóp znów leci prezent dla Chińczyków. Każdego posieka i zmiażdży.

Swietłana jest w ruchu. Niszczy żołnierzy niebiańskiego imperium. Nie daje najmniejszych szans.

A teraz jej bose stopy są tak wirtuozowskie, że wyrzucą morderczą rzecz. A tak wielu Chińczyków jest koszonych, że to po prostu niesamowite.

A dziewczyna Swietłana krzyczy:

- Wznosi się dumnie nad planetą...

I gołą piętą złamała kark chińskiemu dowódcy.

Oleg Rybachenko, miażdżąc wrogów, śpiewał:

- Rosyjski orzeł dwugłowy...

A z bosych stóp chłopca kryje się kolejny dar śmierci dla chińskiej armii.

Margarita, rozcinając wrogów i szczerząc zęby, dodała:

- Śpiewane w pieśniach ludowych...

A cytryna węglowa spadła z gołej pięty wojownika, miażdżąc jej przeciwników...

Natasza obróciła się w powietrzu i zamordowała kilkunastu Chińczyków. Odcięła wielu wrogów i pisnęła:

- Odzyskał wielkość!

A dziewczyna znów jest w ruchu i tańczy śmierć.

A jej bose stopy coś wyrzucają i bardzo konkretnie zabijają wrogów.

Tak, to czarny dzień dla Chińczyków.

Zoya również je miażdży, kroi na kawałki i kwiczy:

- Wielkość imperium rosyjskiego!

A jej bose palce wystrzeliwują kolejny śmiercionośny bumerang. Co pozbawia przeciwników głów.

A dziewczyna sama to weźmie i ciachnie od tyłu.

Ale w bitwie Aurora nie jest nieśmiała. Jeśli cię spierdoli, zrób to bez litości. I pocięli ją mieczami - zupełnie jak kaci.

Rudowłosy diabeł ryknął na całe gardło:

- Naprawdę jestem po prostu szatanem!

Po raz kolejny jej miecze latają w górę i w dół w stronę chińskich wojowników.

Ognista bestia wyje, a granat trocinowy leci z jej bosej stopy.

Nastąpi eksplozja. A wielu Chińczyków jest już w grobach.

Dokładniej, ich zwłoki są porozrzucane wszędzie.

Aurora pisnie:

- Moja wiara to eksterminacja!

A z jej bosych stóp wyleci teraźniejszość morderczej śmierci.

A rudowłosa suka to po prostu dynamit morderstwa!

Swietłana, jest też coś, co nie pozwala się nudzić, a potrafi zabić.

Weźmie go i wystrzeli bumerang bosymi stopami. I wielu Chińczyków zostanie zabitych. Ta dziewczyna to po prostu temperamentna blondynka.

A ta wojownicza tendencja polega na odcinaniu głowy piłą o ostrych zębach i płonącą.

A wojownik zaśpiewa:

- Nie będzie dla ciebie litości! Będziemy bardzo szczęśliwi!

I znowu dziewczyna wykonuje bardzo odważne i mądre posunięcia. I miażdży przeciwników, nie pozwalając im się rozejrzeć.

Dziewczyny atakujące armię chińską. Ścinają przeciwników mieczami i bosymi stopami wysyłają dary zniszczenia.

Oleg Rybachenko porusza się jak pantera. I sieka swoich wrogów, wykonując zamach za zamachem. W ciągu jednej sekundy nieśmiertelny chłopiec może zamachnąć się piętnaście do dwudziestu razy.

I zrzuć wielu wojowników z roztrzaskanymi czaszkami.

Wieczny chłopiec woła:

- Catavasia snów!

Po raz kolejny jego miecz jest w ruchu i wykazuje tendencję do niszczenia przeciwników.

Margarita również hakuje i piszczy:

- Jestem wulkanem śmierci i kopnę cię w rogi!

A jej bose stopy rzucają ostrymi dyskami, które zabijają wrogów.

A dziewczyna krzyczy:

- Będą nowe zwycięstwa - będą nowi wojownicy!

A wojownik niszczy wszystkich szalonym atakiem.

A jej gołe, wyrzeźbione nogi zdają się wbijać gwoździe w trumnę.

Natasza rozcięła garść Chińczyków i pisnęła:

- Za nasze zwycięstwo!

I z jej bosych stóp wyleciał kolejny dar śmierci.

Zoya sieka także przeciwników. Działa z całą możliwą i niemożliwą agresywnością.

Oto jej goła noga rzucająca cytrynę na węgiel. I natychmiast wyrzucono stu żółtych żołnierzy.

Dziewczyna zaśpiewała z uśmiechem:

"Wezmę konia jako zabezpieczenie i czeka mnie szczęście!"

I znowu dziewczyna uderzy wroga. I będzie chodził, rozcinając wrogów, nie pozostawiając im żadnych szans.

Aurora to czysta bestia w walce. Ta żeńska terminatorka jest po prostu ucieleśnieniem umysłu diabła.

A jeśli tnie, to tnie.

A od Chińczyków wypadają tylko podarte kawałki mięsa.

Aurora, niszcząc swoich przeciwników, ryknęła:

- Temperament kobry!

A potem jej bosa stopa zrzuciła prawdziwą bombę. I wielu żółtych żołnierzy zostało rozerwanych.

Swietłana niszczy Chińczyków. Sieka ich mieczami i śpiewa:

- Przyszłość jest przeszłością tylko wtedy, gdy jest dobra!

A teraz zabójczy prezent znów leci z jej bosych stóp. Rozprasza przeciwników. Pozostały fragmenty rąk, nóg i innej krwawej piany.

Dziewczyny w bitwie są takie dzikie, ciągle atakują.

Ale Chińczyków jest za dużo i dlatego eksterminacja się przeciąga. Miecze jednak działają.

Zwłaszcza Oleg zaczął pluć przez słomkę. Co również przyczynia się do eksterminacji.

Spójrzmy prawdzie w oczy, chłopiec jest w dużej mierze chartem. Jego ruchy przypominają wahadło.

I jest po prostu znacznie szybszy niż zegar. I bardzo szybko i szybko tną miecze.

Chłopak syknął:

- To jest nasze marzenie, zwyciężyć i zniszczyć!

I znowu jego bose stopy wytrącą śmiercionośny prezent.

Margarita w dzikim ruchu. Tnie wrogów i piszczy:

- Będzie zwycięstwo, wiem to na pewno!

A dziewczyna rzuci zabójczy granat.

I rozerwie żółtych wojowników na kawałki.

Natasza też jest w ruchu. Nie zna barier i nieśmiałości. Jej miecze miażdżą przeciwników. I wykonują potrójny młyn.

Po czym dziewczyna mówi:

- Wielka kaskada!

A bosa stopa rzuca bumerang. Kilkunastu Chińczyków zostało bez głów. Tutaj wojownik ma do czynienia z nimi.

Zosia też jest w ruchu. Miażdż przeciwników i pisz:

- Bitwa jest krwawa i słuszna!

Jej bosa stopa jest w ruchu, rzucając czymś. I rozerwie masę wojowników niebiańskiego imperium.

Aurora też się porusza. Dokonuje także zagłady Chińczyków. I robi to tak, jakby grabił pędzlem.

I krzyczy:

- Trend Banzai!

I znowu granat leci z jej bosej stopy. I zniszczy wielu pokonanych wrogów.

Svetlana także walczy. I nie poddaje się bez dalszych ceregieli. A on tnie jak miecze. I bosymi stopami zabierze cię i wypuści. I takie błyskawice energii emanują z niej.

Aurora zachęca swoją przyjaciółkę:

- Jest kontakt!

Swietłana, przecinając chińskiego dowódcę na pół, potwierdziła:

- Jest kontakt!

I obie dziewczyny zderzyły się ze sobą nagimi piętami.

Aurora znów w akcji. Szybki i niezrównany. Nie zna słabości ani wątpliwości.

Jej miecze przecinają ludzkie ciało.

Rudowłosy diabeł, miażdżąc kolejnego Chińczyka, pyta:

- Co o tym myślisz, naprawdę?

Swietłana odpowiedziała:

- To prawda, koncepcja jest względna!

Aurora roześmiała się i zauważyła:

- Tak to jest prawda!

I kolejny granat spadł z jej bosej stopy. I jak uderzała swoich wrogów. Od Chińczyków w różne strony leciały jedynie skrawki podartego mięsa.

Swietłana zauważyła z uśmiechem:

- Tak wygląda nasze morderstwo i tworzenie!

A dziewczyna bosą stopą rzuciła także dar śmiercionośnej i bezlitosnej śmierci.

Natasza, miażdżąc Chińczyków mieczami, logicznie zauważyła:

- Oni mają swoją prawdę, my mamy swoją!

I kolejny granat poleciał z bosej stopy dziewczyny.

Zoya chętnie się z tym zgodziła, tnąc wroga na małe kawałki:

- Każdy ma swoje. I to jest bardzo prawdziwe!

A z jej bosych stóp znów wylatują niezwykle śmiercionośne muchy. I granat rozdzierający miąższ na małe kawałki.

Natasza logicznie zauważyła:

- To właśnie dała nam nauka i bogowie!

Zoya, niszcząc swoich przeciwników, zgodziła się:

- Dała wiele!

A jej bosa stopa znów rzuciła kilkoma dyskami. I uderzyła grupę przeciwników.

Natasza zauważyła, szczerząc zęby:

- Jednak trend!

A jej gołe palce wrzuciły kolejny tuzin igieł. Pokazali śmiercionośną i dziką politykę.

Zginęły już dziesiątki tysięcy Chińczyków. Szóstka wykonała świetną robotę, tworząc alternatywną historię.

I oczywiście dziewczęta i chłopcy stanowią bardzo dużą i kolosalną siłę!

. ROZDZIAŁ nr 14

Chińczycy otrzymali okrutną lekcję, dopóki nie zaatakowali, genialny chłopiec Oleg Rybachenko napisał kolejne arcydzieło;

DANY CZAS!

PROLOG

W sylwestra stolica Moskwa wygląda jak gigantyczny ul, obficie ubarwiony światłami. Wszystkim spieszy się, aby dokończyć liczne zadania, które narosły przez rok, aby zanurzyć się w słodkim wirze świątecznej zabawy.

A młody Alex ze swoją dziewczyną Angeliną musiał kręcić, dostarczając liczne prezenty. Lepki, brudny śnieg skrzypiał pod filcowymi butami, w bawełnianym kożuchu Ojca Frosta było gorąco, a pod włóknistą brodą rumiane, pozbawione brzytw policzki młodzieńca piekły słonym potem. Angelina w kostiumie śnieżnej panny jest trochę łatwiejsza, chociaż po dwudziestym domu nie zaczyna się w przenośni spadać z nóg.

Ale jak odmówić możliwości zarobienia dodatkowych pieniędzy jako para noworoczna?

Brakuje pieniędzy na nowe aktualizacje, a stypendium jest wyjątkowo małe i po szalonych cenach...

- Gdzie wy, kudłaci, idziecie? - Słychać niezdarny głos.

Latarnia nagle zgasła, a w ciemności rozbłysły złowieszcze cienie. Brodaty bandyta o wąskich oczach potrząsnął długim sztyletem, a za nim kilka kolejnych, wyglądających jak diabły uciekające z podziemi.

- Wytnij niewiernych! - Brzmi to dręcząjąco na bębenki, paskudnie, jak zgrzyt zardzewiałej piły o betonowy głos.

Choć oczywiście według hollywoodzkiego scenariusza para musiała wstać i od razu znokautować wściekłych bandytów, ale życie jest bardziej prozaiczne. Alex i Angelina poddali się. Są oczywiście młodzi, wysportowani, ale ciężkie torby z prezentami za plecami i nieporęczne szaty bardzo utrudniają bieganie...

Za nim słychać ciężkie spaliny, brudne maty, tu młody człowiek został dźgnięty sztyletem w plecy, rozcinając mu płaszcz...

Szary obiekt leci u stóp uciekających uczniów, zdaje się, że błysnął szczurem błyszczącym (zapalnik płonie!) ogonem. Angelina pisnęła: nie lubiła szczurów, ale co było o wiele gorsze...

Zagrzmiało! Asfalt chodnika, gwałtownie wznoszący się, uderzył w twarz, a ciało natychmiast przeszył ostry ból, rozrywając komórki na kawałki...

OSTATNIA SZANSA LUDZKOŚCI

Kiedy zbliża się tak niezliczona armada, jest to przerażające; z daleka wydawało się, że pełza wielobarwna, błyszcząca mgławica. Co więcej, każda iskra to okrutny demon lub drżący duch wywołany magią nekromantycznego czarnoksiężnika. Front rozciągnął się na kilka parseków; w takiej skali nawet flagowe ultrapancerniki wyglądają jak ziarenko piasku na Saharze.

Konfederacja ludzka wraz z innymi rasami zamieszkującymi metagalaktykę przystąpiła do decydującej bitwy.

Statków jest tu mnóstwo, a ich różnorodność jest niesamowita, choć w większości przypadków utrudnia to jedynie skuteczną walkę. Cóż, na przykład statek kosmiczny w formie klawesynu lub z długimi lufami zwiniętymi w wycior zamiast strun, harfę, czy nawet kontrabas z prostokątną wieżą czołgową . Może to zrobić wrażenie na osobach o słabym sercu, ale jest bardziej prawdopodobne, że wywoła śmiech niż strach, szczególnie wśród doświadczonych wojowników.

Ich przeciwnikiem jest imperium, które bezczelnie twierdzi, że jest potęgą uniwersalną. Wielki Grobzagonat, gdzie wszystko jest oddane na służbę wojny, a głównym hasłem jest skuteczność i celowość. W przeciwieństwie do koalicji, statki-trumny różnią się jedynie rozmiarem. A kształt jest praktycznie ten sam - bardzo drapieżnie wyglądająca ryba głębinowa. Może z jednym wyjątkiem: sztylety, które wyglądają jak grube, lśniące stalą sztylety - Annihilatory.

Gwiazdy w tej części kosmosu nie są zbyt gęsto rozproszone na niebie, ale są kolorowe i niepowtarzalne w swoim spektrum światła. Z jakiegoś powodu, patrząc na te luminarze, odczuwasz smutek, jakbyś patrzył w oczy aniołów, którzy potępiają żywe istoty wszechświata za ich podłe, prawdziwie dzikie zachowanie.

Armii Grobzagona na spotkanie nie spieszyło się, jedynie pojedyncze mobilne jednostki szybko, wykorzystując swoją przewagę szybkości, zaatakowały wroga, zadały obrażenia i wycofały się. W odpowiedzi próbowali stawić im czoła ogniem zaporowym, ale znacznie skuteczniejsze okazały się zwinniejsze zagrody trumienne z zaawansowaną technologicznie ochroną. Krążowniki i niszczyciele eksplodowały, jakby detonowały minę, wybuchając gejzerem fragmentów. Udało nam się jednak zakończyć ważny mecz. Jeden z ogromnych pancerników Konfederacji Ludzi został trafiony, statek gęsto dymił, a na pokładzie gigantycznego statku kosmicznego Stalingrad zapanował chaos.

Ze wszystkich sił starają się go ratować, dziewczęta i chłopcy dosłownie złuszczają skórę z powodu straszliwej gorączki. A woda różana została spryskana w powietrze niczym fashionistka; cząsteczki azotu i tlenu zareagowały, podnosząc temperaturę i tak już nieosiągalną dla człowieka. Więc dziewczyna upadła na kolana i pochylając się, całuje amulet Peruna, a kropelki łez wyparowują, zanim dotrą do wytrzymałej metalowej powłoki. Oto śmierć, młodzieniec, który pół godziny temu próbował ją uwieść, pada na podłogę i płonie, od kości odchodzi czerwone mięso...

Robot bojowy zrzuca ze swojej szerokiej lufy kropelki smaru, wydaje się, że ta maszyna ryczy, przeżywa mękę, wysyłając modlitwę do elektronicznych bogów, opartą na kodzie binarnym. System wentylacji zawodzi, zamieniając się w rodzaj małych, ale licznych czarnych dziur, które mogą pochłonąć wszystko i wszystkich.

Oto dwie urocze wojowniczki, bezskutecznie trzymające się rękami zaprawy abordażowej, próbując opóźnić śmierć. Ich delikatne, różowe twarze są zniekształcone, a piękne rysy zniekształcone przez nieznośny ból. Ale ciśnienie tornada ssącego wzrasta. Odrywa sobie palce, z naderwanych mięśni i ścięgien tryska szkarłatna krew , a dziewczyny pędzą do maszynki do mięsa. W locie rudowłosa dziewczyna zderza się z młodym mężczyzną, wbijając swoją lisią głowę w brzuch.

Udaje im się uśmiechnąć do siebie przed wyjazdem do miejsca, z którego nie ma powrotu. Inna kobieta, już na wpół zwęglona, rysowała płonącą dłonią po ścianie: "Odważny człowiek raz umiera, ale żyje zawsze. Tchórz żyje raz, ale umiera na zawsze". Niebiesko-zielony płomień dodaje ciepła, ogarniając zachwycające ciało godne jeszcze kilka chwil temu najbardziej prestiżowych wybiegów. Tutaj kości dziewczynki są odsłonięte, a silne mięśnie, stwardniałe od dzieciństwa, rozsypują się w biały popiół.

Pancernik tego twardego spłonął, wyrzucając w próżnię opalizujące bąbelki powietrza, a następnie eksplodował, rozpadając się na wiele fragmentów.

Hipermarszałek Grobzagonat Książę "Wielka Buzdygan" rozkazał:

- Przywieźcie pięć milionów osiemset pięćdziesiąt tysięcy superfregatów, a także fajne lotniskowce Annigen. Niech horda wszechświata nadbiegnie na plecy wroga!

Fregaty starały się utrzymać szyk, ustawiając się w oddzielnych rzędach. Krążowniki rakietowe i chwytaki wraz z myśliwcami tworzyły rodzaj sieci o drobnych oczkach. Początkowo próbowali bombardować wroga z dużej odległości, używając broni, która nie jest już nowa dla wszechświata, ale niezwykle niszczycielska: pociski termokwarkowe. Podobnie jak w przypadku taktyki bokserskiej wielkiego pięściarza: wykonaj długie dźgnięcie w lewo i trzymaj partnera na dystans. Statki koalicji wycofały się, tylna straż statków kosmicznych rzuciła się do przodu, próbując przedrzeć się na pole bitwy na czas. Zagrody trumienne, wykorzystując swoją przewagę w organizacji i manewrowości, niczym kat z toporem, rozcinały luźniejsze formacje przeciwstawnych im sił. Wśród kosmitów, którzy próbowali zaatakować, straty rosły.

Piękna generał diabła, księżna de Furia, ściga się na swoim szybkim anihilatorze. Jest to rodzaj bojowego statku kosmicznego, który w odróżnieniu od zwykłych krążowników zamiast dział posiada emitery antenowe, które użyte w walce swoim działaniem powodują korozję pancerza wrogich statków. Nadchodzą fale grawioplazmatyczne, szybko przechodzące przez próżnię. Czarna przestrzeń jest zabarwiona ich wypełniającymi przestrzeń ruchami, niczym woda z rozlanej benzyny. Akcja jest bardzo destrukcyjna. Zniekształcają działa kosmitów, którzy bezskutecznie próbują się im przeciwstawić, powodują zakłócenia w kierowaniu komputerem, a nawet przy dużej intensywności powodują detonację w zapalnikach anihilacyjnych rakiet termokwarkowych. Wrogie statki kosmiczne są jak ryby pokryte warstwą oleju silnikowego, niektóre z nich nie są wykonane z metalu czy ceramiki, ale pochodzenia biologicznego i całkiem realistycznie wiją się w najstraszniejszych konwulsjach.

Teraz kolejny z pancerników zaczyna się rozpadać, płonąc, jakby ogromny statek o średnicy równej szerokości kanału La Manche był zbudowany z domino oblanych benzyną. Nie ma co mówić o stratach wśród mniejszych statków kosmicznych. Koalicja kosmitów i Ziemian wyraźnie się poddaje, najwyraźniej najnowsza broń Stelzanów - wyemitowana grawiplazma, dosłownie wstrząsnęła siłami kosmicznymi kilkuset imperiów.

Hrabia de Barsov kontroluje ogień, przesuwając palce dłoni w określonej kolejności przed skanerem. Zewnętrznie sześciogwiazdkowy generał trumny wygląda jak potężny, bohatersko zbudowany mężczyzna z pasiastą twarzą tygrysa. Agresywnie piękna bestia, ale to złe piękno - Lucyfer. Trumna uśmiecha się gniewnie, zadając bezlitosne ciosy. Czuje zamieszanie wśród pstrokatego motłochu zebranego z kilku galaktyk. Cóż, niech przytulą się jeszcze mocniej i nasilą panikę. Kiedy główne siły Bezlitosnego, grobowego imperium wkroczą do bitwy, dla niektórych nastąpi zwycięski, radosny koniec, dla innych smutniejszy.

Koalicja działa nieco chaotycznie, zamiast zorganizowanego oporu, niejasnych manewrów, nawet dwa wielkie pancerniki, mimo kosmicznych odległości, oślepiły, popłynęły ku sobie, a potem zderzyły się z rykiem przez fale grawitacyjne, boleśnie odbijając się echem w uszach pobliskich bojownicy.

Wewnątrz rozbito przegrody, zmiażdżono przedziały bojowe, kabiny koszarowe, sale szkoleniowo-widowiskowe. Wszystko to wydarzyło się z prędkością przypływu, wystarczająco szybko, aby zniszczyć jakąkolwiek szansę ucieczki, ale wciąż boleśnie powolnie, dając milionom uwięzionych żywych istot szansę poczuć koszmarny strach przed nieubłaganą śmiercią.

Oto hrabina rasy chipowej, bardzo podobna do bukietu fiołków z różowymi żabimi udkami w złotych lokach, godząca się z bolesną śmiercią, wyznająca... swemu emiterowi bojowemu. Hologram komputerowy w szybkim tempie odczytuje modlitwy i odpuszcza grzechy. Taka jest religia tego wspaniałego narodu, wasza zaawansowana technologicznie broń pełni rolę kapłana, dlatego uważa się, że tylko inteligencja cybernetyczna ma wystarczającą świętość i czystość, aby służyć jako pośrednik między żywym organizmem a Wszechmogącym Bogiem. Ostatnie słowa kapłana-emitera brzmiały:

- Świat nie jest pozbawiony uroku, ale obrzydliwość nie jest składana w ofierze Bogu!

Księżna de Furia to szczupła i wysportowana członkini zespołu w specjalnym trybie, w którym skompresowany kod mowy odgrywa podwójną rolę. Pierwsza to tarcza szyfrująca chroniąca przed ewentualnym podsłuchiwaniem zespołu. Drugi to impuls magotelepatyczny.

Krążowniki, niszczyciele, brygantyny, a nawet jeden statek kosmiczny to statki uszkodzone lub całkowicie zniszczone przez jej statek kosmiczny. De Furia logicznie zauważa:

- Odwaga może zrekompensować niewystarczające szkolenie, ale trening nigdy nie rekompensuje odwagi!

Ich chwytak wyczerpał już prawie całkowicie energię termokwarku (jego wykorzystanie wciąż nie jest idealne) reaktora i z niecierpliwością oczekuje na rozkaz. Wiele setek tysięcy wrogich statków głównych klas zostało już zniszczonych, bitwa toczy się na szerokim froncie.

Wydano rozkaz, pośpieszyli, wycofali się w zorganizowany sposób, aby doładować siły na stacjach ładunkowych - specjalnych kontenerach statków kosmicznych.

A książę "Giant Mace" rzucił do bitwy nowe siły:

W szczególności jego osobisty okręt flagowy, ultrapancernik Beast.

Następnie pojawili się dwaj inni giganci: "Shock and Awe" i "Red Noose". Rozmieścili dziesiątki tysięcy dużych i małych dział oraz emiterów. Nad nimi migotało kilka warstw ochronnych: grawiomatrix, pola magoprzestrzenne (przepuszczające materię tylko w jednym kierunku), reflektor siły. Wszystkie urządzenia cybernetyczne działały na teoplazmie podpoziomowej, co czyniło je odpornymi na zakłócenia. Jednocześnie używano ogromnych radarów, które same tworzyły jezuickie zaczepy dla elektroniki wroga.

Jak morderczy grad na zboże, spadł deszcz "darów" niosących śmierć... Trzej giganci starali się rozproszyć, aby jak najskuteczniej wytępić wroga. Są praktycznie niezniszczalne, niczym błyskawica kulista, podczas lotu spalają fruwający w przestrzeni puch topoli, taki jest ich zabójczy wpływ na statki kosmiczne obcych. Sprawiając, że w panice cofnęli się. Niezliczone moduły ratunkowe, które wyglądają jak kolorowe pigułki dla dzieci, są rozproszone w próżni, a coraz więcej z nich trzęsie się od eksplozji rakiet, jak boje na wzburzonym morzu. Zagrody trumienne nie zwracają na nie jeszcze uwagi, najpierw rozbijają niebezpiecznych i silnych, a potem można wykończyć kosmitów, którzy stracili resztki umysłów z horroru. Bitwa nie została jeszcze wygrana, wojska Bezlitosnego Imperium również ponoszą straty, choć znikome w porównaniu z wrogiem.

Ale jednocześnie na płonących statkach kosmicznych nie ma tłoku i paniki. Ewakuacja przebiega bardzo sprawnie, jakby to nie były żywe organizmy, ale bioroboty. Co więcej, odosobnieniu, jakby na kpinę ze śmierci, towarzyszą waleczne pieśni.

A oto nośnik annigenu de Fury"ego: taki specjalny nośnik plazmy grawitacyjnej, który okazał się nieoczekiwany w swojej niszczycielskiej mocy. Ładowanie energii zniszczenia odbyło się niemal natychmiast i ponownie w bitwie.

Statek kosmiczny nabiera maksymalnego przyspieszenia, księżna trzyma się nawet stabilizatora, przez przezroczystą tkaninę skafandra widać, jak jej duże bicepsy napinają się w niedamski sposób. Ona i pozostali członkowie załogi muszą starać się nie spaść na plecy. Księżna z głową tygrysa jest niepowtarzalna, niczym wojowniczka z komiksów, jej spojrzenie jest przeszywające, jej bardzo jasne, długie i gęste włosy trzepoczą od napływającego powietrza.

Trudno uwierzyć, że ta bohaterska dziewczynka ma już dwieście cykli. Jakże świeża i czysta jest jej twarz, bardzo ruchliwa, czasem z ostrym wyrazem, czasem wręcz przeciwnie, anielska lub figlarna. Ma za sobą wiele bitew, ale nigdy nie wydawało się, że się nimi znudzą. Każda nowa bitwa jest czymś wyjątkowym, z własnym, nieopisanie pięknym i bogatym designem oraz ekscytującym rytmem.

A teraz mają broń o zupełnie nowym działaniu, przed którą wróg prawdopodobnie nie będzie w stanie znaleźć skutecznej ochrony, przynajmniej do czasu ostatecznego zwycięstwa Grobzagonatu.

Jak bezradny jest pancernik rasy Fizt. Ślepy, tracący orientację. Obracanie dysku wystrzelonego przez sportowca, tak że po kilku chwilach jego składniki zostały rozrzucone po przestrzeniach galaktyki. Albo kolejna nieszczęsna ofiara, trzy niszczyciele giną w objęciach grawiplazmy naraz, statki drżą i miażdżą się jak narybek rzucony przez fale na palący piasek.

Baron de Alligator, dostosowując ustawienie emiterów (i nie bez powodzenia, z nowego spalonego krążownika pozostały jedynie drążki monoblokowe), z żalem zauważył:

- Łatwo jest zabić, trudno wskrzesić, ale bez przemocy absolutnie nie da się żyć!

De Furia, kontrolując swoją grupę statków kosmicznych, siejąc kolejny strumień zniszczenia i obserwując, jak statek przerobiony z transportu towarowego, również został zaplątany w sieć plazmową, wskazała:

- Śmierć, jak wierny przyjaciel, na pewno nadejdzie, ale jeśli chcesz iść dłużej z kapryśnym życiem, udowodnij swoje przywiązanie do inteligencji i odwagi!

Hrabia de Barsov szczeknął ochryple, kontynuując swój dowcipny wybuch słowny:

- Prawa nie są pisane dla głupców, ale za ich naruszenie otrzymują sankcje i dla tych mądrych, którzy te prawa napisali!

Zorganizowany opór różnorodnej armady został złamany. Lot w kosmos przypomina wręcz zawalenie się góry, to tornado, które natychmiast pokryło stado muszek, powalając i chwytając wszystkich na raz... Rozpoczął się pościg. To jak wataha wilków goniąca stado owiec. Tylko trumny są o wiele bardziej złe i bezlitosne niż wilki. Dla nich nie jest to nawet kwestia przetrwania, ale okazanie nieugiętej woli i bezwzględnej wściekłości. Goń, dręcz, nie puszczaj. I choć wiele dzieci nie będzie czekać na swoich rodziców (a tu zebrały się stworzenia od tej samej płci do kilkunastu płci), a matki, ojcowie, neutralni, ich synowie, córki i kto wie kogo jeszcze... Cóż kryje się za męstwem takie morderstwo, gdy nawet polowanie na kuropatwy wymaga większych umiejętności i wysiłku. Odłamki zalały przestrzeń kosmiczną i spadły na gwiazdy, powodując zaburzenia koronalne, wzniesienia i wiry plazmy na powierzchni. Niektóre gwiazdy zmieniają nawet kolory z powodu dużej liczby ciał obcych spadających na ich powierzchnię. Nie wszyscy zrozumieją, ale ci, którzy mają serce: szczególnie przerażające jest, gdy stworzenie z osobowością płonie żywcem, a osobowość to cały irracjonalny i nieprzewidywalny świat.

Nawet próżnia może płakać po takiej porażce...

Pierwszoklasiści Alex i Angelina zobaczyli to wszystko, i to nawet nie jak w filmie, ale wszystko na raz, w wielu punktach i szczegółach, kiedy wszystko wchodzi, wypełniając świadomość kalejdoskopem percepcji.

Wtedy zauważyli, że jeden z ludzkich statków kosmicznych - brygantyna o konturach małego delfina - zmierza w stronę... W stronę kwazara świecącego wszystkimi kolorami tęczy i będącego w stanie uśpienia. Coś podpowiadało uczniom, że to kwazar, chociaż nie ma takich promieni, które spalają wszystko, co żyje. Ale nawet w zredukowanej formie skrywała śmiertelne zagrożenie dla wszystkiego, co materialne. A ta brygantyna wyglądała na odważne samobójstwo.

Przewoźnicy Annigen pod dowództwem księżnej de Furia otrzymali rozkaz: "Przechwycić statek kosmiczny Ziemian!" A za brygantyną rzuciły się trzy prawie nieuszkodzone tysiące żołnierzy i dziesiątki tysięcy robotów bojowych na pokładzie.

To tak, jakby drapieżne rekiny goniły małe kaczątko dławiące się w wzburzonych wodach szalejącego oceanu.

Alex nagle poczuł, że jest w stanie nie tylko wznieść się w powietrze, ale także się poruszać, i krzyknął do przyjaciela: "Niech anioł podąża za nimi". Dziewczyna odpowiedziała: "Tak, czuję, że mogę".

Niech Michaił Bojarski śpiewa: "Chociaż ciało bez duszy nie jest ciałem, ale jak słaba jest dusza bez ciała!" Może to sprawiedliwe, ale... Duch może wchodząc w cudze ciało i przejmując nad nim kontrolę, objawić się w bajecznej mocy...

Z trzech sztyletów wyemitowano palące strumienie niszczycielskiego promieniowania i wydawało się, że ludzka brygantyna dowodzona przez dzielną kapitan Alenę Snegovą nie ma najmniejszych szans. Już magiczne fale plazmy przeszyły kadłub, deformując srebrny pancerz, powodując, że lufy lekkich dział odpadały niczym rozgotowany makaron. Członkowie załogi odczuwają straszny ból, ich kombinezony bojowe się rozpadają, skóra się łuszczy, oczy ślepną... Wydaje się, że nie ma szans... Brygantyna zaczyna się palić, pozostawiając po sobie dymiący ślad iskry antymaterii.

Ale w tej ostatniej chwili, kiedy wpadniesz w beznadziejną otchłań piekła nieistnienia, dwaj nosiciele Annigen znajdujący się na flankach, nie odwracając się, wbili promieniowanie w środkowy.

I zaczęło się, tęczowe fale przeszły przez centralny sztylet, automatyka przełączyła się na ochronę. A ludzki statek, który na tle gigantów wydawał się malutki, tracąc części swojej konstrukcji, w końcu uciekł z opalizującej sieci magii-plazmy.

Alex osiadł w ciele barona de Alligator, a Angelina osiodłała świadomość hrabiego de Barsov. Zwykli strażnicy trumien, podobnie jak oficerowie, są szkoleni, aby nie omawiać rozkazów swoich dowódców, ale je wykonywać. Jeśli ci, którzy uderzali w ciała, korzystając z pamięci swoich "koń", kazali zmienić cel ognia, to... Tak właśnie powinno być. Jak głosi główna zasada Grobozagona: "Przysięgam bezwzględnie słuchać Hyper-Imperatora, jego osobiście, a także każdego wyznaczonego przez niego szefa!"

Rozkaz został wydany i jest realizowany... Jednak osoby przebywające w trumnach nie chcą pogodzić się z faktem, że bezcielesne dusze młodych ofiar zawładnęły ich ciałami. Rozpoczyna się zacięta walka, Aligator i Barsov zamierają, a oczy tygrysa błyszczą. Zamówienie zostało już wydane i będzie realizowane do odwołania...

Jednak brygantyna otrzymała już śmiertelne rany, tylko trochę więcej... Alena Morozowa ostatkami sił trzyma się cienkiej nici świadomości. Jej skafander kosmiczny wraz z mundurem został zwęglony, a płomienie okrutnie pieściły jej i tak już zupełnie nagie ciało. Skóra pokrywa się dużymi pęcherzami, a następnie złuszcza się. Kawałki peleryny odpadają... Jeszcze trochę...

Oto cienki ogon kwazara, dokąd musi dotrzeć jej brygantyna, a raczej to, co z niego zostało... Osobowości Aligatora i Barsowa już powróciły, magoplazma znów się włącza... Spalone kości Aleny kruszą się, a ona świadomość zostaje wypalona w czarny krater... I w ciągu nieistotnego ułamka nanosekundy, ostatecznego zniszczenia, fragment brygantyny dowódcy wlatuje do promeranium kwazara...

Wszystko nagle się zatrzymało, jakby w ogóle się nie zaczęło. Armada floty Purpurowej Konstelacji zamarła, a jej przeciwnicy natychmiast zniknęli. Wydawało się, że skrzydła i łapy sępów kosmicznych są przyklejone do przestrzeni i nie mogą się poruszać. Jednocześnie nikt nie odczuł najmniejszego szoku ani szoku. Wszystko, co się wydarzyło, wykraczało poza zakres zwykłej fizyki.

Księżna de Furia warknęła wściekle:

- Kim jest ten fajny facet, któremu udało się nas zatrzymać?

Gengir Wolf patrzył z nieukrywaną nienawiścią:

"Nie mam pojęcia... To w zasadzie niemożliwe, chociaż..." Generał trumny, zniżając głos, wyraźnie przestraszony do szeptu, dał się poznać nerwowemu bieganiu lodowatymi oczami - dodał. - Nasz agent poinformował, że Ziemia z czasem potrafi płatać figle.

Księżna odpowiedziała spokojnie, a nawet lekceważąco:

- To oczywiście denerwujące, ale nikt nie może zabronić żywym jednostkom walki, a nam, zwierzętom wypełnionym trumnami, wygranej!

Aligator ziewnął wyzywająco i wrzucił do ust coś, co wyglądało jak dobrze ubrana kanapka. Głaszcząc niesforną sierść tygrysicy- przybocznej, energicznie przeżuwając produkt kulinarny z głośnym chrzęstem, ale jednocześnie całkowicie zrozumiałym i mocnym głosem, podsumował:

-Niedokończony wróg jest jak nieleczona choroba - spodziewaj się powikłań!

Obok wyczerpanych dusz Angeliny i Alexa, jak z lodowej dziury, wyłoniła się lśniąca substancja ducha Aleny. Twarz wyzwolonej duszy jaśniała jak słońce. Przechwytując niezrozumiałe spojrzenia kolegów, kapitanka wyjaśniła z radosnym entuzjazmem:

-Wygraliśmy! Zagrożenie dla ludzkości, zarówno to, jak i, miejmy nadzieję, przyszłe wyzwania, zostało wyeliminowane.

Angelina mruknęła zmieszana:

- Jak?

Alenka zaczęła wyjaśniać:

- Wielki naukowiec Paweł Karpow dokonał odkrycia, że czas ma strukturę podobną do głębokiej, bezkresnej rzeki z wieloma milionami niezależnych strumieni. I że można, instalując coś w rodzaju falochronu, wpływać na przepływ tego czy innego strumienia. Niestety zmarł, w pełni ujawniając mechanizmy wpływu i nie było innego podobnego geniuszu. Ale ujawnił jeden ze sposobów stworzenia takiego falochronu. Jeśli uwolnisz energię śpiącego kwazara w określonym zakresie i tylko dokładnie o północy podczas obchodów Nowego Roku na planecie Ziemia, wówczas uwolniona energia spowoduje swego rodzaju wzrost w przeszłości planety i nastąpi podwojenie upływu czasu w Układzie Słonecznym...

Alex był zdezorientowany i mrugając eterycznymi powiekami, szepnął:

- A jakie to będzie miało znaczenie?

Wojownik Alena wyjaśniła:

- Wszyscy ludzie w Układzie Słonecznym otrzymają dodatkowy rok życia, co oznacza, że Paweł Karpow będzie miał czas na dokończenie swoich wyjątkowych odkryć... A raczej już to zrobił, nie ma przed nami wrogiej armady!

Angelina zawołała drżącym głosem:

- Naprawdę zniszczyłeś je wszystkie?

Kapitan brygantyny uśmiechnął się czule i mrugnął w odpowiedzi:

- Myśle że nie! Falochron umieszczony po prostu w rzece czasu zakręcił dla nich chronoprzepływ. Oznacza to, że trumny będą żyć wiecznie, w jednej pętli czasowej, przeżywając ten sam rok nieskończoną liczbę razy!

- I my? - zapytał Aleks.

- Wrócisz w swoim czasie i mam nadzieję, że następnym razem nie będziesz szedł ulicą z bandytami...

Młody mężczyzna i dziewczyna obudzili się, stojąc tuż przed Kremlowskimi Kurantami, na Placu Czerwonym. Gigantyczny zegar zaczął miarowo i majestatycznie wybijać północ.

Nadszedł Nowy Rok.

. ROZDZIAŁ nr 15.

Po przerwie wznowiono działania wojenne. Chińczycy spróbowali ponownie, zbierając siły do ataku na odległe posiadłości Rosji.

Tym razem cała szóstka chwyciła bardziej nowoczesną broń.

W tym przypadku cała szóstka wspięła się na IS-7 z magicznymi, niezastąpionymi łuskami i nabojami.

I bez zbędnych ceregieli zaczęli strzelać do armii chińskiej i miażdżyć ją swoimi śladami.

A Oleg Rybachenko również strzelił z armaty i ryknął:

- Nasze zwycięstwo jest nieuniknione, teraz nie będzie takie samo!

Jednak podczas strzelania, a nawet strzelając pojedynczo, możesz myśleć o nieznajomych.

Właściwie dlaczego Władimir Władimirowicz Putin jest takim szczęśliwym politykiem i prezydentem? W szczególności od samego początku jego nominacji na oficjalnego następcę Jelcyna wszystko układało się pomyślnie.

Wydawało się, że komuniści i Jabłoko powinni byli działać jak jedna jednostka - następca Jelcyna to wróg numer jeden.

Ale występ się nie odbył. A Sobczaka, który ukradł, nie pamiętano. Zatwierdzanie przebiegało rutynowo. Chociaż komuniści powinni byli zrozumieć: to jest ich przyszły grabarz!

A Jawlinski, który próbował pokazać się jako najbardziej opozycyjny polityk, który nigdy nie głosował za budżetem, dlaczego nie sprzeciwił się.

Okazało się to takie dziwne.

A potem jakoś mi się poszczęściło. Gwałtowny i głodny Dagestan nie poparł występu wahabitów, choć Basajew i Khattab zapewne na to liczyli. Opozycja w Dumie nie pozostawała w konflikcie z władzą. Lub użyj czynnika czeczeńskiego.

Krótko mówiąc, od samego początku wszystko przemawiało na korzyść Putina. A opozycja w Dumie nie próbowała wykorzystać wybuchów w Moskwie i Wołgodońsku przeciwko władzy.

Choć komuniści powinni to zrozumieć, spychani są na dalszy plan.

Yavlinsky zdał sobie z tego sprawę bardzo późno.

Oleg strzelił do Chińczyków i rozerwał żółtych wojowników pociskami.

I westchnął...

OK. Myślenie o polityce staje się trochę nudne. Na przykład Gerda. Na jednym ze zdjęć jest przedstawiona w niewoli przez rabusiów, z rękami związanymi z tyłu, boso. A nogi są nawet czerwone, widać, że w nieogrzewanym zoo z jeleniem złodziejowi jest zimno, a Gerdzie bardzo zimno w nogi.

Biedna dziewczyna, zabrano jej buty, o które błagała królową. A teraz cierpi w niewoli.

Chłopiec ponownie strzelił do armii niebiańskiego imperium, wciskając przycisk joysticka gołymi palcami.

Po czym wysłali go w innym kierunku.

Żyrinowski nie wspierał bezpośrednio Jelcyna i nie ma ani jednego nagrania wideo z jego wypowiedziami! Z drugiej strony nowe wybory, a nawet oparte na listach partyjnych, były dla niego bardzo korzystne. Dokonawszy w istocie wojskowego zamachu stanu, Jelcyn uzurpował sobie władzę, stając się absolutnym dyktatorem, niczym formalnie nieograniczonym! Zawieszono nawet działalność Trybunału Konstytucyjnego, a prezydent formalnie uzyskał nieograniczoną władzę! W tych warunkach przyjęcie nowej konstytucji wkrótce ograniczyło władzę dyktatora, zamiast ją umocnić! Warto też dodać, że według sondaży aż 80 proc. społeczeństwa Rosji było gotowych głosować za prezydenckim projektem konstytucji. Nie można zatem oceniać Żyrinowskiego wyłącznie za wspieranie konstytucji. Po pierwsze, w przeciwnym razie po prostu nie mógłby zostać dopuszczony do wyborów, a po drugie, Władimir liczył na poparcie części licznych zwolenników Jelcyna. Jeśli chodzi o nazwę partii, to w społeczeństwie narodziło się wówczas złudzenie - parlament komunistyczno-faszystowski (termin medialny) został rozproszony, nikt nie powstrzymywał reform i wkrótce będziemy żyć jak w Ameryce! W tych warunkach nazwa Liberalno-Demokratyczna była wyborczo całkiem korzystna! Blok wyborczy: Wybór Rosji pod przewodnictwem Gajdara stał się partią rządzącą! Nikt nie wierzył w szanse Partii Liberalno-Demokratycznej, wielu uważało, że Żyrinowski nie przekroczy nawet pięcioprocentowego progu!

Tak, wydawało się, że Żyrinowski miał bardzo słabe szanse. A Russia's Choice ma wszystkie atuty w swoich rękach. Tyle że, co może najważniejsze, nie było żadnych realnych osiągnięć w gospodarce. Mają jednak w rękach ogromny aparat propagandowy i zasoby administracyjne. Doświadczenia Kazachstanu i innych krajów pokazują, że często to wystarczy, aby wygrać wybory, a nawet uzyskać rewelacyjny wynik!

Ale Władimir Volfowicz pokazał swoje niezwykłe zdolności polityczne: w szczególności udało mu się przekonać otoczenie Jelcyna o swojej lojalności i nie przeszkodziono mu w zarejestrowaniu się, jak to miało miejsce na przykład w bloku Baburina i niektórych innych! Udało mu się zdobyć pieniądze, przekonując sponsorów o swoim potencjale płatnego czasu antenowego (a sam zarobił trochę pieniędzy, robiąc interesy!). A co najważniejsze, podczas wyborów wykazał się wspaniałym darem mowy, prowadząc czarującą kampanię wyborczą! Na stronie LDPR można znaleźć stare nagrania kampanii wyborczej z 1993 roku: to naprawdę mocne przemówienia, w porównaniu z którymi Hitler jest tylko żałosnym cieniem mówcy. Demokraci pokłócili się między sobą i zdecydowanie za późno zauważyli rosnącą popularność Partii Liberalno-Demokratycznej! Trzeba powiedzieć, że socjolodzy nie pokazali prawdziwego obrazu, ale taki, jaki chciała widzieć władza! Gajdar zadzwonił do Żyrinowskiego Hitlera i zażądał od Jelcyna wyrejestrowania LDPR. Jednak analitycy wokół prezydenta twierdzą, że notowania Jelcyna spadają , a poparcie dla konstytucji spada. W tych warunkach dyskwalifikacja może spowodować problemy dla władz. Ponadto w 1993 r. nie opracowano jeszcze technologii masowego fałszowania wyborów, z wyjątkiem prymitywnego wpychania kart do urny, więc wyrażanie woli narodu było w miarę uczciwe! Żyrinowski z kolei obiecał uwolnienie Ruckiego i innych opozycjonistów!

Oleg Rybachenko został tutaj rozproszony i ponownie wystrzelił z niezmiennego pocisku.

Podczas gdy dziewczyna Margarita celowała z pistoletu bosymi stopami, chłopiec myślał i zastanawiał się.

Wynik wyborów był rewelacyjny, na przywódcę LDPR głosowali zarówno wrogowie reżimu, jak i wielu zwolenników Jelcyna! Partia zdobyła prawie 24 procent spośród 13 członków, zajmując pierwsze miejsce. Jednak ze względu na mieszany system wyborczy Żyrinowski uzyskał zaledwie 60 mandatów, czyli 15 procent składu Dumy Państwowej, niższej izby parlamentu! Ponadto nowa konstytucja poważnie ograniczyła uprawnienia Dumy Państwowej, więc w rzeczywistości Żyrinowski nie otrzymał znaczącej władzy. Najprawdopodobniej jego frakcję w Dumie Państwowej można było uznać jedynie za odskocznię do dalszego ataku na władzę! Cóż, sam Żyrinowski był coraz częściej porównywany do Hitlera! Nawiasem mówiąc, w 1930 r. Hitler zdobył 18 procent głosów, zajmując drugie miejsce w wyborach, ale jednocześnie uzyskując znacznie większy realny wpływ na władzę. Po pierwsze, Reichstag miał tylko jedną izbę, po drugie, wybory odbywały się wyłącznie w systemie proporcjonalnym, a po trzecie, władza parlamentu była nieporównywalnie większa niż w Rosji! Żyrinowski znalazł się w znacznie gorszej sytuacji: pozory zwycięstwa wzbudziły zbyt wygórowane oczekiwania wyborców, ale realna władza i możliwość zmiany czegokolwiek była wielka!

Tu oczywiście zaczynają się cuda: Żyrinowski, który wcześniej zachowywał się jak wyrachowany polityk, nagle stał się impulsywny i skrajnie nielogiczny. W szczególności oskarżano go o hitleryzm, dlatego zintensyfikował swoją antyzachodnią retorykę, budząc obawy, że gdyby doszedł do władzy, rozpętałby trzecią wojnę światową! A niektóre wypowiedzi były całkowicie szalone, w tym użycie bomby atomowej przeciwko Kazachstanowi i innym krajom. W szczególności Żyrinowski oświadczył nawet, że zrzuci bombę atomową na Tbilisi! Jednocześnie były pewne osiągnięcia: udało nam się przeprowadzić amnestię, spełniając obietnice wyborcze... Ale ogólnie Władimir Volfowicz nie zdobywał punktów, ciągle popadając w skandale... Tak! Oczywiście został sprowokowany, wiele skandalicznych sytuacji stworzyła CIA i przeciwnicy LDPR, przede wszystkim spośród zachodnich demokratów w Rosji, ale mimo to rozważny i pragmatyczny polityk nie powinien był temu ulegać, a przynajmniej ograniczać możliwość prowokacji do minimum! Na przykład Ziuganow, mimo że od siedemnastu lat nosi laury głównego przeciwnika politycznego Kremla, jakimś cudem uniknął skandali, nigdy nie dał się wrobić w wielką karierę i nie cieszy się opinią skorumpowanego polityka! Co prawda komuniści mieli też swój moment w związku z władzą Chodorkowskiego, rzekomo głównego finansisty Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej, ale w tym przypadku Ziuganow nie pozostawił żadnych dyskredytujących siebie wypowiedzi. Bardzo ostrożny polityk Giennadij Andriejewicz, czasem nawet aż nazbyt ostrożny! W szczególności, gdy w maju 1999 r. Jelcyn zaproponował kandydaturę Stiepaszyna, komuniści powinni byli ją zablokować i albo wymusić ustępstwa, albo sprowokować rozwiązanie Dumy Państwowej i przedterminowe wybory parlamentarne. Ziuganow zdecydował się jednak nie podejmować ryzyka, choć gdyby wówczas doszło do rozwiązania Dumy Państwowej, komuniści zachowaliby nad nią, a nawet rozszerzyli kontrolę. Tak, Putin został w sierpniu 1999 roku zaakceptowany przez komunistów bez walki, choć fakt, że Jelcyn ogłosił go swoim następcą, właśnie wymagał od opozycji działania jako zjednoczony front przeciwko tej kandydaturze. Ale Ziuganow zdecydował, że lepiej iść na wybory, korzystając z przywilejów, jakie daje status posła, a fakt, że Putin w ciągu zaledwie trzech miesięcy może zamienić się w bohatera narodowego, przerósł wyobraźnię nawet najodważniejszych Analitycy Kremla.

Oleg Rybaczenko ponownie strzelił do Chińczyków przy pomocy bosej stopy chłopca i kontynuował swoje rozmyślania.

Genialny chłopiec szczerze wierzył, że Żyrinowski nie jest na równi;

Krótko mówiąc, grudzień 1993 r. był szczytem kariery politycznej lidera Partii Liberalno-Demokratycznej, potem zaczął się upadek, choć początkowo nie był to osuwisko z różnymi wahaniami. Popularność szybko tracił także Jelcyn: kryzysu gospodarczego nie udało się przezwyciężyć, wręcz przeciwnie, pogłębiał się on. Tutaj Żyrinowski popełnił kolejny błąd w obliczeniach, podpisał porozumienie w sprawie pokoju i harmonii. Przecież już go obwiniano o wspieranie konstytucji, która zalegalizowała ogromną władzę prezydencką (z drugiej strony, co by się stało, gdyby konstytucja nie została uchwalona? Było bardzo prawdopodobne, że wybuchła wojna domowa!), I następnie należało podpisać porozumienie pokojowe. To prawda, że jesienią Żyrinowski go opuścił. Ale w sumie bardzo dużo czasu zajęłoby szczegółowe opisanie, jakie błędy popełnił lider LDPR i dlaczego nie został prezydentem. Jego głównym błędem był strategicznie niepoprawny PR! Po wyborach w 1993 r. konieczne było ukształtowanie wizerunku głównego wroga obecnej władzy i osobiście Jelcyna! To znaczy zostać Antyjelcynem, stosując najbardziej populistyczną retorykę, krytykując przede wszystkim wrogów wewnętrznych, korupcję, kradzieże i tak dalej! A główne hasło brzmi - gang Jelcyna wymierzy sprawiedliwość! A jednocześnie nie gardzić lewicowymi hasłami, demagogią społeczną, obietnicą sprawiedliwości! Szczególnie na Białorusi Łukaszenka zdobył w drugiej turze wyborów prezydenckich ponad 80 proc., co jak na polityka opozycji jest po prostu super osiągnięciem ! Ale nie można powiedzieć, że Łukaszenka jest silniejszy w oratorium od Żyrinowskiego, wręcz przeciwnie, Władimir Volfowicz jest znacznie bardziej wykształcony i rozwinięty intelektualnie! Ale Żyrinowskiego zawiódł jego charakter, zbyt agresywny i porywczy, a z drugiej strony wiara, że otoczenie Jelcyna i sam Jelcyn będą na nim polegać, wybierając go na następcę. Kto zna historię: prawdopodobnie zapamiętają relację Hitlera z Hindebrunerem, początkowo ostrożną, a potem partnerską! Ale tak właśnie jest, Hindebrug był bohaterem I wojny światowej, patriotą swojego kraju i już zgrzybiałym starcem. A Jelcyn, niszczyciel ZSRR i zagorzały wróg ideologii imperialnej, był strategicznym przeciwnikiem Żyrinowskiego. A otoczenie Jelcyna obawiało się, że jeszcze młody i agresywny Żyrinowski zacznie przywracać porządek i wtedy posypią się głowy! Zatem otoczenie Jelcyna nie miało zamiaru namawiać Volfovicha, aby został prezydentem lub premierem, a jego prawdziwą szansę na władzę dawały jedynie zwłoki Jelcyna. Oznacza to, że Żyrinowski musiał przynajmniej zewnętrznie naśladować najwyższy możliwy poziom sprzeciwu wobec reżimu! Aby ludzie myśleli, że nie ma większego wroga władzy niż Żyrinowski, i aby powstało stowarzyszenie: Żyrinowski lub Jelcyn, Żyrinowski przeciwko Jelcynowi! Jednak Władimir Volfovich albo nie miał w swoim kręgu silnego analityka i PR, albo nie chciał nikogo słuchać. A może nawet bał się Jelcyna, choć trzeba przyznać, że Jelcyn nie jest jeszcze do końca tyranem, jeśli zgodził się na amnestię i uwolnienie swoich wrogów: Ruckiego i Makaszowa. A Jelcyn zgodził się na rozwiązanie parlamentu, ponieważ wydawało się, że ludzie dali mu na to zgodę w referendum 25 kwietnia 1993 r. Ponadto strzelanina w parlamencie przeraziła samego Jelcyna tak bardzo, że stracił determinację. Zatem Żyrinowski mógłby stać się jego głównym przeciwnikiem, zwłaszcza że Ziuganow dźgnął Jelcyna bez względu na to, jak bardzo, ale został ukarany!

Chłopak ponownie wypuścił ciężki pocisk po dziewczynach używając swojej bosej stopy i kontynuował swoje rozmyślania.

Kolejnym błędem Żyrinowskiego było stanowisko, jakie zajął w sprawie wojny w Czeczenii. Wydawać by się mogło, że nacjonalista powinien był wspierać ustanowienie porządku konstytucyjnego, ale w jakiej formie! Wojna od samego początku zakończyła się niepowodzeniem, wojska rosyjskie poniosły ogromne straty, przede wszystkim z powodu zbrodniczej niekompetencji dowództwa Jelcyna. Co więcej, generałowie mający doświadczenie wojny w Afganistanie, na przykład minister obrony Graczow, dowodzili gorzej niż pierwszoklasiści. Nawet dziennikarze uczyli generałów, jak walczyć! Co za paradoks!

W tych warunkach konieczne było zajęcie stanowiska: Jelcyn i jego banda są winni ogromnych strat armii rosyjskiej! Należało zintensyfikować krytykę rządzącego reżimu, ale jednocześnie bez dotykania armii. Chociaż Graczowa też nie należało bronić! To Ziuganow zajął optymalną zwycięską pozycję! Krytykowanie Jelcyna, brak kłótni z armią, brak wsparcia dla separatystów. Ogólnie rzecz biorąc, Ziuganow wybrał właściwą linię postępowania: maksymalny dystans od polityki Jelcyna, konfrontacja. Jednak komuniści w Dumie pierwszej kadencji nie zawsze byli konsekwentni w swoim sprzeciwie. W szczególności nie poparto propozycji Żyrinowskiego dotyczącego wotum nieufności dla rządu Czernomyrdina. W sumie komuniści po raz pierwszy głosowali za wotum nieufności dopiero w październiku 1994 r., po "czarnym wtorku", kiedy bierna akceptacja polityki gospodarczej Czernomyrdina mogła ich drogo kosztować. W Dumie Państwowej drugiej kadencji, gdzie komuniści pod przywództwem Ziuganowa stanowili już większość, wotum nieufności nigdy (!) nie poddano pod głosowanie! A parlament zatwierdził wszystkich pięciu kandydatów na stanowisko premiera, ale to już inna historia! Osobowość Ziuganowa zasługuje na osobny artykuł, a także powód, dla którego w 1996 r. nadal przegrał z Jelcynem.

Wydaje się, że sam Żyrinowski chciał kompromisu ze świtą Jelcyna, mając nadzieję przekonać oligarchów o swojej lojalności, aby umieścili go jako jedynego zdolnego powstrzymać komunistów przed objęciem tronu. Problem jednak w tym, że ówczesne otoczenie Jelcyna nie chciało zmian i nie ufało Volfowiczowi, któremu notabene udało się pogorszyć swoją postawę na Zachodzie. Wielu bliskich prezydentowi oligarchów miało interesy na Zachodzie i udało im się zgromadzić tam ogromne długi. A ceny ropy naftowej wynosiły około 10 dolarów za baryłkę, więc gaz był tani, a elita dość uzależniła się od pożyczek od krajów NATO. A na Zachodzie dali jasno do zrozumienia, że Żyrinowski jest dla nich nie do przyjęcia.

W tych warunkach oparcie się na sojuszu z elitą Jelcyna jedynie psuło wizerunek przywódcy LDPR i ingerowało w blok z komunistami i nacjonalistami. Trzeba też powiedzieć, że duże straty armii rosyjskiej, w ogóle niechęć do pokonania małego i niezbyt dobrze uzbrojonego wroga, zmniejszyły popularność haseł bojowych i chęć osiągnięcia szczęścia poprzez wojnę. Ludzie zobaczyli, że armia rosyjska nie jest gotowa, aby umyć nogi na Oceanie Indyjskim i podbić Bliski Wschód swoimi złożami ropy. Tak, teoretycznie zajęcie Bliskiego Wschodu mogłoby przynieść ogromne sumy pieniędzy za pośrednictwem petrodolarów i nieunikniony skok cen energii, ale nawet jeśli nie uda im się pokonać Czeczenii... Nastroje pacyfistyczne zaczęły rosnąć, a Żyrik poniósł poważne straty wyborcze!

Cudowny chłopcze, znowu strzelaj prosto. Pocisk z armaty 130 mm rozproszył Chińczyków.

Margarita powiedziała z aprobatą:

- Jesteś taki mądry!

I sama zaczęła strzelać, używając gołych palców u nóg.

A Oleg Rybachenko kontynuował swoje rozumowanie.

Trzeba jednak powiedzieć, że Ziuganow był niezwykle ostrożny. Na przykład, gdy Borys Fiodorow zaproponował głosowanie za wotum nieufności dla rządu, Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej nie poparła tego. Ogólnie rzecz biorąc, Ziuganow i jego krąg traktowali Czernomyrdina bardzo ostrożnie, choć ten w dalszym ciągu prowadził politykę w interesie oligarchów i wykazywał lojalność wobec Jelcyna. Ale co ciekawe, Ziuganowowi udało się zostać opozycjonistą numer jeden i przeciwnikiem Jelcyna. Co więcej, pomogła mu w tym propaganda proprezydencka, zapewne celowo, gdyż komunista Ziuganow jest w drugiej turze lepszy od kandydata niekomunistycznego.

Zimą i wiosną 1995 roku partia LDPR przeżywała poważny kryzys, odeszło z niej kilku posłów, w tym bystry, charyzmatyczny Maryczew.

Ale wojna w Czeczenii była stopniowo wygrywana, bojownicy również ponieśli ogromne straty, zostali wykrwawieni i zdemoralizowani, armia rosyjska posuwała się naprzód. W czerwcu Szamil Basajew zajął szpital położniczy w Budienowsku. W zasadzie takie posunięcie bojowników nic nie dało militarnie, a pod względem propagandowym było nawet na korzyść partii wojennej... Ale Jelcyn się załamał, najwyraźniej wydarzenia z 3-4 października i przekleństwa milionów Rosjan go powaliło, a on nakazał Czernomyrdinowi przerwać wojnę i rozpocząć negocjacje...

Armia rosyjska jednostronnie wstrzymała działania wojenne. I Duma Państwowa w końcu zebrała wystarczającą liczbę głosów, aby uchwalić wotum nieufności dla rządu, żądając dymisji szeregu urzędników bezpieczeństwa. Jelcyn ustąpił, zatrzymując tylko Graczowa, ale poddał Jegorowa, Erin i Stiepaszyna. Tutaj Żyrinowski początkowo zajął prawidłowe stanowisko: potępił rozejm i głosował za wotum nieufności. A kiedy Czernomyrdin blefował, grożąc poddaniem pod głosowanie w Dumie Państwowej kwestii zaufania do rządu (jest tu jeden niuans, jeśli za zaufaniem do rządu uzyska mniej niż 226 głosów na 450, to prezydent jest zobowiązany w ciągu tydzień na rozbicie rządu lub rozwiązanie Dumy Państwowej), Żyrinowski wykazał stanowczość i gotowość do przystąpienia do przedterminowych wyborów parlamentarnych. Zaletami przedterminowych wyborów jest wizerunek męczenników, brak powodzenia - obwinianie Jelcyna i rządu, brak czasu na promocję kremlowskiego projektu Kongresu Wspólnot Rosyjskich i partii rządzącej: Nasz Dom to Rosja. I oczywiście inne organizacje - mniejsze!

Czernomyrdin, wiedząc, że blef nie przyniesie skutku i że nowy parlament stanie się jeszcze bardziej opozycyjny, wycofał się z głosowania. Duma Państwowa po raz kolejny nie wyraziła wotum zaufania, Żyrinowski zachował się bardzo agresywnie, ale głosów było za mało. W tym miejscu trzeba powiedzieć, że Jabłoko stchórzył, Jawlinski nie chciał utracić atutów mandatów parlamentarnych. Ponadto jego rzeczywista ocena nie była wysoka, istniało niebezpieczeństwo, że po prostu zostanie zdmuchnięty.

Popularność Żyrinowskiego natychmiast wzrosła, ale Volfovich ponownie przeliczył się, unieważniając podpisy swojej partii w ramach procedury impeachmentu. To nie miało znaczenia, opozycja nie miała wystarczającej liczby głosów, aby utworzyć komisję do postawienia zarzutów, aż 300, ale to zepsuło ocenę! Żyrinowski ponownie dał powód do oskarżenia się o prowadzenie pojednawczej polityki, alienującej część rosnącego elektoratu protestu.

Jednak rozejm w Czeczenii, który bojownicy bezczelnie złamali, różne ataki terrorystyczne, zwłaszcza na Romanowa, i ofiary ostrzału doprowadziły do wzrostu nastrojów bojowych w społeczeństwie, a Żyrinowski zaczął zdobywać punkty. Ponadto we wrześniu 1995 r. NATO rozpoczęło bombardowania bośniackich Serbów, wzmacniając nastroje antyzachodnie, co również podniosło notowania LDPR.

To prawda, że Żyrinowski uległ prowokacji, bijąc kobietę w parlamencie, a nawet lekko uderzając ją kilka razy w ogólnej bójce. Potem prasa Jelcyna to wszystko rozpropagowała, przedstawiając Żyrinowskiego jako bandytę! Jednak taki fragment mógł niektórym się spodobać: szczególnie tym mężczyznom, którzy cierpieli z powodu kobiet lub tym, którzy spośród wszystkich kandydatów szukali najbardziej okrutnego dyktatora, mając nadzieję, że przywróci on porządek! W każdym razie "staliniści" byli za "Żirikiem".

Oleg Rybachenko kontynuował ogień. Chłopiec zrobił to, pokonując armię chińską pod dynastią mandżurską i dalej myślał.

W październiku 1995 roku LDPR zebrała 100 podpisów pod głosowaniem w Dumie Państwowej wotum nieufności dla rządu, jednak w zeszłym roku Żyrinowski porzucił ten zamiar.

Trzeba powiedzieć, że był to jego błąd i nieuzasadniony. Po pierwsze, Żyrinowski, podnosząc w przededniu wyborów wotum nieufności, zyskał sympatię elektoratu protestu, który stanowił wówczas większość. Po drugie, głosowanie było wymierzone przeciwko głównemu konkurentowi Żyrinowskiego, Czernomyrdinowi, i wcale nie przeszkodziło w zakulisowych próbach przekonania Jelcyna i jego otoczenia do uczynienia "Żirika" swoim następcą.

Ponadto Żyrinowski powinien był zrozumieć; że im lepszy wynik pokaże w wyborach do Dumy, tym większe prawdopodobieństwo, że "rodzina" na niego postawi!

Najlepszą taktyką wyborczą było na ten moment odgrywanie roli opozycji numer jeden, która w poziomie konfrontacji przewyższyłaby komunistów.

Żyrinowski w ogóle to rozumiał, ale próbował usiąść na dwóch krzesłach i był niekonsekwentny. Nowe wybory były znacznie trudniejsze niż stare! Po pierwsze, inaczej niż w 1993 roku, nie mieli możliwości zademonstrowania w pełni swojego talentu oratorskiego, przydzielono partiom zbyt mało czasu antenowego, którego liczba wzrosła z 13 do 44 (!). Po drugie , przeciwko Żyrinowskiemu odegrał czynnik niespełnionych nadziei i oczekiwań. Przecież wydawał się pierwszy, ale nie polepszał życia ludzi... Choć dla inteligentnego człowieka było jasne, że "Żirik" nie miał realnej władzy, a ci sami komuniści mieli znacznie więcej głosów niż LDPR : 102 kontra 60, ale... Ilu było wówczas mądrych ludzi, szczególnie w latach dziewięćdziesiątych.

Trzecim powodem było wylanie brudu na przywódcę LDPR, wizerunek potwora i chuligana, obawa, że wywoła on trzecią wojnę światową.

Czwartym powodem, również jednym z głównych, jest pojawienie się dużej liczby konkurentów. Najsłynniejsze: Kongres Wspólnot Rosyjskich, na którego czele stał Skokow (były sekretarz Rady Bezpieczeństwa za Jelcyna) i Aleksander Łebed, także człowiek Jelcyna, którego rola w Naddniestrzu została mocno wyolbrzymiona przez media. To blok aktywnego PR, ale wygląda na to, że przesadzili. Ludzie nie są tak źli, jak władza sądzi, a większość z nich zdała sobie sprawę, że KRO wcale nie jest opozycją, ale kremlowskim projektem skierowanym przede wszystkim przeciwko LDPR i Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. A mimo to ta organizacja przejęła ponad cztery procent!

A za dachem byli inni konkurenci: państwo Rutsky, do którego uciekł Maryczew, Blok na rzecz ZSRR - Tyulkin-Ampiłow, Narodowa Partia Republikańska Łysenki i wielka różnorodność wszelkiego rodzaju. Trzeba powiedzieć, że komuniści rozproszyli także swój elektorat: Blok ZSRR zdobył ponad cztery i pół procent głosów, ale nie dostał się do parlamentu, a dla Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej przepadły głosy, Partia Agrarna także nie spełniła pięcioprocentowej bariery, podobnie jak inne organizacje lewicowe. W szczególności nie jest jasne, na co liczył były premier Ryżkow w wyborach z blokiem: Unią Pracy czy blokiem Goworukhina! Jednak wybory w 1995 r. wykazały najsłabszy wynik partii rządzącej w całej historii Rosji i największy odsetek głosów protestacyjnych.

Chłopak strzelił ponownie, wciskając przycisk joysticka bosymi palcami i kontynuował swoje rozmyślania;

W trakcie kampanii wyborczej Żyrinowski ogólnie krytykował władzę, ale nie robił tego wystarczająco agresywnie. Ponadto jego frakcja poparła przyszłoroczny budżet, co dało kolejny powód do oskarżeń o prokremlowską orientację. Biorąc pod uwagę nastroje protestacyjne niemal całego elektoratu, który dominował w tych wyborach, nie było potrzeby iść na kompromis z tym rządem! Ponadto Duma Państwowa niespodziewanie łatwo zatwierdziła Dubinina na szefa Banku Centralnego, choć ten ostatni był osobą z kręgu Jelcyna, zwolennikiem reform rynkowych w radykalnej wersji Gajdara. Notabene, Ziuganow również poparł tę kandydaturę, choć Dubinin zaangażował się w Czarny Wtorek, pokazując, że też nie jest pryncypialnym opozycjonistą!

W czasie wyborów Żyrinowski nie chciał tworzyć żadnych bloków przedwyborczych, choć podobne pragnienie wyrażało kilka mniejszych partii nacjonalistycznych. Ponadto Vengerovsky zalecił zmianę nazwy partii na bardziej odpowiednią politycznie i harmonijną - na przykład Wielka Rosja! Żyrinowski wykazał się w tej kwestii uporem, chociaż słowo "liberalny demokrata" stało się już wtedy słowem wulgarnym!

Poza tym na liście partyjnej LDPR nie znaleźli się znani piosenkarze czy artyści, choć chętnych było mnóstwo. W szczególności Alla Pugaczowa, która uwielbiała przyciągać uwagę prasy, mogłaby zgodzić się na drugie miejsce na liście partii LDPR. Nie przeszkodziło jej to w żaden sposób, ale mogło stworzyć dodatkowy informacyjny powód, aby wspomnieć o sobie. Plus możliwość zaproponowania określonych projektów i ustaw do dyskusji w Dumie Państwowej. Nawet kompozytor Antonow znalazł się tylko na liście regionalnej, a potem całkowicie się pokłócili. Ogólnie rzecz biorąc, Żyrinowski ma bardzo złą cechę charakteru: niechęć do tolerowania w swoim otoczeniu silnych osobowości, tych, którzy bronią swojego punktu widzenia. Na przykład z tego powodu z partii opuścił słynny hipnotyzer Anatolij Kaszpirowski; który oskarżył Władimira Volfovicha o autorytarne metody zarządzania i chęć otaczania się pochlebcami. Nawiasem mówiąc, trzeba powiedzieć, że nawet Hitler szedł na kompromisy z ludźmi, których potrzebował i tolerował ich w swoim kręgu, dopóki nie stali się dla niego bezużyteczni lub niebezpieczni. Przypomnijmy sobie Rehma, Strassera, Goebbelsa, których wyróżniała lewicowość i sprzeciw wobec władzy. Ale to właśnie dzięki takim jednostkom Hitler był w stanie odebrać komunistom i socjaldemokratom maksymalną liczbę głosów. Trzeba też powiedzieć, że Żyrinowski zbyt często powtarzał: bez zastanowienia albo chwalił, albo ganił Stalina. W ogóle sam przywódca LDPR w pewnym stopniu naśladował Stalina, tworząc własny kult, demonstrując przywiązanie do autorytarnych metod rządzenia, ale jednocześnie oskarżając komunistów o przemoc, choć sam opowiadał się za przemocą, przemocą i jeszcze raz przemocą!

Wraz ze wzrostem popularności idei lewicowych Żyrinowski powinien był przyjąć bardziej wyważone podejście do idei komunistycznych i pamiętać, że znaczna część elektoratu odczuwa nostalgię za czasami sowieckimi. Poza tym zewnętrzne atrybuty lewactwa nie zaszkodzą: na przykład niebieski kolor flagi LDPR jest wyjątkowo niefortunny! Po pierwsze budzi skojarzenia z gejami, którzy też są "gejami", a po drugie kolor niebieski działa uspokajająco, co nie współgra z zapalczywymi wypowiedziami Żyrinowskiego! Optymalnym kolorem dla jego drużyny byłby fioletowo-czerwony. Ożywczy, wzywający do wyczynów, ale wciąż nie taki jak komuniści! Ponadto fiolet jest symbolem władzy królewskiej i może przyciągnąć głosy zwolenników suwerenności, przekonań monarchistycznych i niekomunistycznych!

Genialny chłopiec ponownie wcisnął przyciski joysticka i pisnął:

- Moje zwycięstwo będzie chwalebne!

I kontynuował swoje sprytne rozumowanie.

Nie najlepszym pomysłem były też filmy, w których Żyrinowski grał błazna, w szczególności nie śpiewał zbyt dobrze! W tym przypadku nie było to najlepsze posunięcie, bo w 1995 roku ludzie byli wówczas głodni i chcieli poważnych zmian i poważnego przywódcy, a on nie miał nastroju do żartów! Trzeba powiedzieć, że prokremlowskie media próbowały już zrobić z Żyrinowskiego błazna i klauna i nie warto było wzmacniać tego wrażenia, dając swoim wrogom nowe atuty!

W wyborach w 1995 r. Centralna Komisja Wyborcza odmówiła rejestracji najpierw "Derzhavie" - Rutskoiowi, a następnie "Jabłokowi". Następnie obie strony zostały przywrócone poprzez Sąd Najwyższy. Istnieje kilka wersji tego epizodu: w szczególności, że Kreml i jego PR-owcy chcieli pomóc Jawlińskiemu w wyborach do Dumy jako demokrata i człowiek Zachodu, a Rutskoj najwyraźniej musiał przyciągnąć do siebie głosy komunistów. .

Na pierwszy rzut oka wersja jest logiczna: gdyby "Jabłoko" i "Derzhava" naprawdę chciały zostać usunięte, to Sąd Najwyższy, utworzony na polecenie rodziny Jelcyna, nie przywróciłby ich! Przecież można przypomnieć niedawne przykłady, kiedy "Jabłoko", "Inna Rosja" i "Ojczyzna" nie zostały dopuszczone do wyborów bez podstawy prawnej. Na przykład usunięcie bloku Rodina z wyborów w Moskwie w 2006 roku było z prawnego punktu widzenia całkowicie nielegalne! I tak w tym filmie, który stał się przyczyną dyskwalifikacji: nie było bezpośrednich nawoływań do przemocy, pogromu, czystek rasowych, a nawet deportacji "osoby rasy kaukaskiej". Mówiono po prostu o oczyszczeniu Moskwy ze śmieci... Tak, była aluzja o konieczności przywrócenia porządku wśród emigrantów. Ale... Po pierwsze, nie jest to sprzeczne z prawem, a po drugie, w każdym bardzo nieszkodliwym filmie można znaleźć nutę czegokolwiek. Możesz na przykład nawet kreskówkę "Cóż, poczekaj chwilę!" zabronione jako propaganda pedofilii. I że zając jest jak dziecko, podróżuje z dziecięcym biletem, a wilk z nim flirtuje, pieści go... W tej sprawie sędzia nie miał prawa wykreślić z rejestracji bloku "Ojczyzna"! Proces Chodorkowskiego to osobny temat, nie będziemy o nim rozmawiać w tym artykule. Ale wydaje się, że wszyscy rozumieją, że bez sankcji Kremla nie doszłoby do tego...

Wydaje się, że tak, ale nie do końca! W szczególności Ruckiego uważano wówczas za zagorzałego wroga Jelcyna - i tak doszłoby do bezpośredniej konfrontacji zbrojnej! Ocena mocy była dość wysoka, a szanse na przekroczenie bariery pięciu procent są wysokie! No ale dlaczego Kreml chce zawyżać szanse swojego wroga? Tak, choć Jabłoko jest partią demokratyczną, to jednak dość opozycyjną: ani razu nie poparła budżetów, ani w tej Dumie, ani w kolejnej. Jawliński zapowiedział, że będzie walczył o prezydenturę Rosji. Jaki jest więc szczególny powód wzmacniania Jabłoko: zwłaszcza w kontekście przyszłych wyborów prezydenckich jest to skrajnie nieopłacalne! Jawlinski odebrał głosy Jelcynowi już w pierwszej turze, a młody i wysportowany przywódca Jabłoka wyglądał znacznie atrakcyjniej niż zdyskredytowany, zniedołężniały Jelcyn.

Pierwsza wersja nie jest więc do końca przekonująca, a sądy rosyjskie nie były jeszcze aż tak zależne od Prezydenta Rosji. W szczególności uniewinniono generała armii Warenikowa, członka Państwowego Komitetu ds. Sytuacji Nadzwyczajnych; można przytoczyć inne przykłady sytuacji, w których sąd nie zawsze stawał po stronie władz.

Najprawdopodobniej pewną rolę odegrała negatywna reakcja Zachodu na dyskwalifikację Jawlińskiego, a reżim Jelcyna potrzebował pożyczek w przededniu wyborów, aby stworzyć pozory dobrobytu w kraju. Cóż, Rutsky został zwolniony z tego samego powodu, więc został przywrócony do pracy w firmie. Nie pomogło to jednak "Derzhavie" w osiągnięciu pięcioprocentowej bariery. Wynik Ruckiego wynoszący 2,7 proc. można uznać za powszechny, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego sławę. Jednak projekt Kremla KRO również przegrał. Żyrinowski nie dość skutecznie wykorzystywał platformę Dumy, ale trzeba powiedzieć, że na jego korzyść działała cała prokremlowska propaganda. Wydawało się, że stworzyła obraz Żyrinowskiego jako wroga numer jeden władzy i gdyby Władimir Volfowicz był w swoim opozycji bardziej konsekwentny, jego wyniki byłyby znacznie wyższe.

Oleg Rybachenko ponownie bardzo zręcznie okrył chiński pułk pociskiem odłamkowo-burzącym. Po czym jego myśli stały się jeszcze lepsze.

Jednak krótkie telewizyjne wystąpienia lidera LDPR z groźbami pod adresem władz i raczej bojowymi nawoływaniami były w zasadzie słuszne, ale być może Jelcyn i Jelcyn osobiście powinni byli bardziej aktywnie karcić.

Krótko mówiąc, w wyborach w grudniu 1995 r. na pierwszym miejscu znalazła się Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej z prawie 23 proc., na drugim miejscu znalazła się LDPR z 11,5 proc., NDR na trzecim z 10,3 proc., a Jabłoko na czwartym z 6,7 proc.

Pozostałe czterdzieści partii nie spełniło pięcioprocentowej bariery!

Jak ocenić taki wynik Żyrinowskiego? W ujęciu procentowym spadek jest dwukrotnie większy w porównaniu z pierwszymi wyborami. Ale jeśli weźmiemy pod uwagę wzrost frekwencji o około 12 procent, to Żyrinowski uzyskał około 62 procent wyniku z 1993 roku. Czy to dużo czy mało?

Biorąc pod uwagę wszystkie niesprzyjające okoliczności, jest to wynik przeciętny pomiędzy zadowalającym a po prostu dobrym. Złe czynniki:

1. Niezadowolenie elektoratu z działalności LDPR w Dumie Państwowej. Od kandydata, który zajął pierwsze miejsce, ludzie oczekiwali więcej, ale życie nie poprawiło się. To prawda, że większość ludzi rozumiała, że Żyrinowski nie ma prawdziwej władzy, ale nadal panowało rozczarowanie.

2. Strach, że bojowy przywódca LDPR rozpocznie trzecią wojnę światową z katastrofalnymi skutkami. Ponadto wielu przeraziło brak powściągliwości Żyrinowskiego i obawa, że ustanowi on totalitarną dyktaturę i zaleje kraj krwią. Jego histeria wystraszyła wiele osób.

3. Sprzeciw Lidera LDPR nie jest wystarczający. Zwłaszcza po raz pierwszy miesiące wojny w Czeczenii i sama prokremlowska propaganda obwiniały za to Żyrinowskiego, znacznie zawyżając jego lojalność wobec władzy. Jednak sam Władimir Volfowicz pragnął przyjaźni z Kremlem, tracąc tym samym wizerunek głównego wroga obecnych władz.

4. Niewystarczająca skuteczność wykorzystania dźwigni Dumy do realizacji populistycznej polityki finansowej. W szczególności można było poddawać pod głosowanie jedną populistyczną ustawę za drugą, działając na rzecz społeczeństwa. To właśnie zrobił Jelcyn, proponując na Kongresie coś, czego nie dało się zrealizować i zdobywając dla siebie punkty. Tak, a Jelcyn w czasie wyborów podniósł wszystkim pensje i emerytury, a potem albo im nie płacił, albo zostały pochłonięte przez inflację. Łukaszenka i inni zrobili to samo, ale Julia Tymoszenko nie porzuciła twardej polityki monetarnej i przegrała wybory, tracąc jednocześnie wolność!

5. Żyrinowski popełnił kolejny błąd w obliczeniach związanych ze swoim wyglądem. Niepotrzebnie przytył i przez to zaczął wyglądać znacznie gorzej. Poza tym głodni ludzie nie lubią brzuchatych i grubych ludzi. Nawiasem mówiąc, Żyrinowski pokazał kolejną ze swoich wad: brak fanatyzmu w polityce, brak siły woli, aby utrzymać ciało w formie i nie przejadać się. Nawiasem mówiąc, Żyrinowski nawet podczas wyborów w 1991 r. był szczupły, a nawet chudszy niż zwykle, w wieku czterdziestu pięciu lat. Sugeruje to, że "Żirik" z natury nie ma skłonności do nadwagi, co oznacza, że nie było mu tak trudno utrzymać formę, w przeciwieństwie do na przykład Gajdara.

To także znaczący minus!

7. W porównaniu z pierwszymi wyborami ilość czasu antenowego, jaki mógł wykorzystać Żyrinowski, została znacznie zmniejszona. Bezpłatny czas antenowy został podzielony pomiędzy 44 strony, a płatny czas antenowy nie mógł być większy niż bezpłatny czas antenowy i można go było kupić tylko w nocy. Zatem Żyrinowski nie mógł w pełni wykorzystać swojego niezwykłego daru oratorskiego, jak w 1993 roku. Chociaż ma na przykład więcej pieniędzy niż wtedy!

na polu wyborczym LDPR pojawiła się cała masa partii i bloków naśladowniczych . Spośród nich przede wszystkim KRO, Elektrownia, CHP i cała masa innych podmiotów. A rząd był krytykowany przez wszystkich z wyjątkiem rządzącej partii Nasz Dom Rosji. Borys Fiodorow i jego blok "Naprzód Rosja" byli aktywnie promowani i często pokazywani w telewizji, krytykując Czernomyrdina i rząd. To prawda, że sam Borys Fiodorow grał jedynie z opozycją, mając nadzieję na pozyskanie protestującego elektoratu. Ale większość ludzi mu nie wierzyła! Następnie Borys Fiodorow dołączył nawet do NDR. Bardzo aktywna była także Narodowa Partia Republikańska Łysenki, której lider naśladował emocjonalne szaleństwo Żyrinowskiego i wcale nie uraził się uwagą mediów. Ponadto aktywny był blok Wedenkina, także były asystent lidera LDPR i skrajny nacjonalista, oraz blok Baburina. Baburin jest także bardzo aktywną osobą, kiedyś prawie został mówcą zamiast Chasbułatowa. Krótko mówiąc, elektorat Żyrinowskiego został w dużym stopniu rozrzedzony przez podobnych sobowtórów i naśladowców. Poza tym lewica miała także nowe nurty, w tym te o przekonaniu stalinowskim.

W takich warunkach 11,5 proc. na 44 to rzeczywiście wynik przyzwoity, choć poniżej tego, co byłoby możliwe przy rozsądniejszej polityce wyborczej. Na przykład Ziuganowowi udało się podnieść swój wynik z 13,5 procent do 22,9, choć wzrosła także liczba zawodników. Jeden blok "Za ZSRR!" odebrało ponad 4,5 proc. wyborców! Jabłoko poniosło straty, ale mniejsze niż jeden procent i biorąc pod uwagę partie, które zniknęły za barierą, powiększyło swoją frakcję. Razem liczą 46 posłów jako posłowie jednomandatowi. Ale "Russia"s Choice" zniknęła po rozłamach, podobnie jak PRESS Szachraja.

. ROZDZIAŁ nr 16

Armia chińska została całkowicie zniszczona przez czołg IS-7. I znowu nastąpiła przerwa w bitwie z Imperium Niebieskim. A Oleg Rybachenko bez zastanowienia naszkicował piękną i interesującą historię;

To były trudne dni późnej jesieni. Niebiosa płakały, obficie zlewając ziemię kroplami ołowiu. Świat był szary, złote liście opadały, gałęzie drzew, ich nagie ramy kołysały się na wietrze. Srebrny śnieg stopniał, nie mając czasu na narysowanie misternych wzorów na oknach lub pokrycie brązowo-szarej ziemi olśniewającym dywanem.

Dziewięcioletni chłopiec Sława Iwanow był smutny, wydawało się, że cały wszechświat jest owiany drutem kolczastym. Z opuszczoną głową wrócił z nielubianej szkoły, gdzie również był bity przez kolegów z klasy. Na Twojej twarzy widać niewyraźne siniaki, podarta teczka, nie chcesz wracać do domu, gdzie czekają na Ciebie natrętne pytania rodziców. A jeszcze gorzej, że jutro znowu będziesz musiał iść do szkoły i rzucić się do piekła Dantego dla młodzieży. W tym momencie, gdy chłopak, wyglądający jak owca prowadzona na rzeź, wchodził do wejścia, mały człowieczek wyskoczył ku niemu jak jack-in-the-box. Przypominał chłopca, ale jednocześnie nie był ostrym nosem Pinokia, trzy dziarskie oczy - czerwone, żółte i zielone - nieustannie mrugały.

-Cześć! Powiedział mały człowieczek z oczami jak na światłach. I wyciągnął ręce, które w dotyku wydawały się drewniane.

Slava potrząsnął nimi z wahaniem, był już w tym wieku, w którym dzieci rozumieją, że cuda się nie zdarzają, i wyglądał na nieźle zszokowanego taką maskaradą.

"Prawdopodobnie ma cybernetyczne oczy" i okrył się specjalnym kombinezonem bojowym wykonanym z tektury.

-No, czemu taki ponury! Pozwólcie, że się przedstawię, jestem Krore z planety Chrome. Widzisz konkretnie, przytłoczony duszącą atmosferą planety. Jak masz na imię?

-Sława lub Wiaczesław. Chłopak mruknął niepewnie.

-A więc oto Slava. My - ja i Vint - przelecieliśmy obok waszej planety, tubylcy nazywają ją Ziemią, a my nazywamy ją Erbana. Nasz silnik hipertelepatyczny zgasł, tracąc prawie całą energię. Grozi to tym, że utkniemy na waszej planecie na zawsze. Pomóż nam. -Ale ja jestem tylko dzieckiem i nie rozumiem silników kosmicznych.

Chłopak niepewnie wzruszył chudymi ramionami.

-I nie musisz się o tym domyślać. Przychodzi Vint, wszystko ci wyjaśni.

Przed nimi pojawił się obiekt bardzo przypominający Samodelkina z magazynu "Funny Pictures". Miał ten sam rygiel zamiast nosa, usta w kształcie krzyża i tylko trzy oczy w kształcie latającego talerza, w kształcie latającego spodka, co nadawało mu niezwykły kosmiczny wygląd. Palce miały kształt wygiętych kluczy z wieloma przegubami. Choć w dotyku przypominały stal, Vint uścisnął dłonie bardzo delikatnie.

-Nasz ludzki przyjaciel jest kruchy w ciele.

W głosie Vinta pobrzmiewał żal.

-I bardzo go lubię, aż tchnie smutkiem, jest taki temperamentny.

Kror przyjaźnie poklepał go po ramieniu. Vint mówił dalej nieco zmienionym tonem.

-Kochanie, chcesz z nami polecieć w jakieś miejsce, zobaczyć inne światy.

Sława wzdrygnął się. Wydawało mu się, że śpi i śni. Aby zobaczyć rzeczywistość, najlepszym sposobem jest uszczypnięcie się. I właśnie to zrobił. Nie bolało zbytnio, ale Vint i Kror nadal stali w pobliżu, mali, mniej więcej jego wzrostu, z szerokimi, nieco bezczelnymi uśmiechami.

-Nie, nie jesteśmy z wosku i topimy się na słońcu.

Vint roześmiał się.

-Teraz ruszajmy.

Trójka wyszła z wejścia, na podwórzu było błoto pośniegowe, buty chlupotały w kałużach.

-Mam dość twojego prymitywnego sposobu transportu. - powiedział Kror i wyciągnął z kieszeni urządzenie przypominające kostkę Rubika.

Ostry gwizdek przerwał ciszę. Od razu na spotkanie z nimi wyszło pięciu kolegów z klasy Sławy. To ci sami szaleni frajerzy go pokonali. A teraz na ich twarzach pojawiły się sadystyczne uśmiechy.

-Ta Śnieżka (Sława miał blond włosy) i wy jesteście dwiema mamami. Najbardziej odpowiednia firma.

Podeszli blisko, największy z nich, gruby mężczyzna o imieniu "Baran", próbował uderzyć Krora jednym kliknięciem. Złapał mocno palce i ścisnął.

-Hej, jesteś "Pinokio". Baran dosłownie dławił się ze złości. - Cóż, puść, bo inaczej dostaniesz pięścią.

Przyjaciel barana próbował uderzyć go w twarz, ale Kror przesunął się i mocno kopnął go w brzuch. Chuligan upadł, łapiąc powietrze z szeroko otwartymi ustami.

-Konto jest otwarte. "Pinokio" uśmiechnął się szeroko.

Potem wykonał ruch palcami: Baran drgnął i stracił przytomność z bólu.

- Z jego beczenia niech dziękuje, że nie spryskaliśmy go fotonami w całej galaktyce.

Pozostali trzej chłopcy zamarli, wpatrując się w nieruchomy punkt, po czym pobiegli w różnych kierunkach.

-Tak rozproszyli się jak kręgle. Czy nie mówiłem ci, Sławo, że ludzkie dzieci są tchórzliwe?

Chłopak zawahał się.

-Nie wiem.

- Więc wiedz. W międzyczasie pójdziemy na mały spacer.

Śruba przekręciła dźwignię i zdawało się, że spadają pod ziemię. Wokół panowała niemal kosmiczna ciemność.

Slava drgnął i uderzył w tarczę, jakby został porażony prądem, szok był tak silny. Cały pokój zatrząsł się i wypełnił się czerwienią, komiczne twarze nowych przyjaciół tańczyły w szkarłatnych odcieniach.

- Straciłeś rozum. - powiedział Kror z zapałem. Ale nie musisz tego robić, po prostu musiałeś zamrozić. Co teraz zrobimy?

-Nic. Vint zabulgotał. Naładujmy baterie, a potem zobaczymy.

Vint założył hełm na głowę Sławy.

-No dalej, nasza bateria kwazara, pomyśl.

-O czym myśleć.

-O wszystkim co złe i obraźliwe. Przypomnij sobie, co najbardziej Cię zdenerwowało.

I co Ci to pomoże? Oczy Slavy rozszerzyły się ze zdziwienia.

Kror postawił stopę, a jego "sygnalizacja świetlna" zaświeciła się z podniecenia.

-Oczywiście nasz generator hipertelepatyczny żywi się negatywnymi emocjami. Przekształca je w siłę zdolną do przesuwania gwiazd z ich orbit. W końcu właśnie dlatego okazałeś się atrakcyjny - masz wiele negatywnych emocji.

Z tego wszystkiego Slava zdał sobie sprawę, że kryje się w nim niespotykana energia i z jakiegoś powodu to, co w nim najgorsze, jest zdolne do takich rzeczy, że małe chłopięce kłótnie gasną jak świeca w promieniach słońca.

-I okazuję się silny.

Chłopak zacisnął pięści.

"Masz potężne biopole" - odpowiedział Vint. Nasz mały statek kosmiczny przyspieszy do prędkości nadkosmicznych.

W kabinie statku kosmicznego natychmiast zrobiło się jasno. Slava widział urządzenia tak schludne, jak w hali automatów do gier. Łapiąc jego spojrzenie, Kror włączył urządzenie holograficzne. Gwiaździste niebo rozbłysło niczym reflektor.

-To jest twoja galaktyka, widzisz, kochanie, jest skręcona w spiralę.

Chłopiec ze zdziwieniem zajrzał w nieznaną dotąd przestrzeń, niezbadaną przez nikogo. Zaglądanie do tego cudu technologii pozagalaktycznej było dla niego radosne i nieco przerażające.

-Ta czerwona kropka to miejsce, w którym aktualnie znajduje się łódź.

-Rozumiem, ale w tej chwili na Ziemi.

- zapytał Sława.

-Nie, jesteśmy na Księżycu. A jeśli chcesz, możesz podziwiać księżycowy krajobraz.

Vint włączył cyberskaner, ściany statku stały się przezroczyste, a dziwny księżycowy krajobraz oświetlił całą powierzchnię kabiny.

-Jaki mały człowieczek chciałbyś biegać przez kosmiczne kratery?

- zasugerował Vint dziarskim tonem.

Sława zawahał się.

-Ale tam nie ma powietrza.

-Ale tam jest piasek. Skończ, nie bój się, dopóki nosisz cyberkask, próżnia nie jest straszna.

Chłopak od razu uwierzył swojemu dziwnemu przyjacielowi. Gdy tylko wskoczył na powierzchnię księżyca, jego ciało otoczyła niezrozumiała lekkość. Wydawało się, że nie skacze w pozbawionej powietrza przestrzeni, ale unosi się na wodzie. Jeden ostry podskok i lądujesz gładko na ziemi. Slava miał wrażenie, że gdzieś przeżył podobne uczucie. Ale gdzie - na karuzeli, huśtawce? Nie, to raczej skok we śnie. To samo uczucie powolnego opadania, jesteś jak liść unoszący się w powietrzu. A jak wysoko potrafi skoczyć? To po prostu kręci umysł.

-Nadczłowiek! Chłopak krzyczy i odpycha się z całych sił.

-Kiedy wylądujesz na asteroidzie, zachowaj ostrożność, bo możesz odlecieć.

-Więc pobawimy się w nadrabianie zaległości. - zaproponował Sława.

-Co to za pomysł? Vint mrugnął oczami w świetle sygnalizacji świetlnej.

-No dalej, kto dotknie, ten zostanie złapany.

Gra się rozpoczęła i choć Vint i Kror byli znacznie szybsi od chłopców, ten bardzo umiejętnie się poddał, w efekcie czego gra okazała się przyjemna. A kiedy Krohr zaproponował Slavie, żeby przerobił coś w hełmie, poczuł potężną siłę wpływającą w lędźwie ciała.

-Wow! Po raz pierwszy czuję w sobie całkowitą przemianę.

Chłopiec natychmiast wyskoczył trzydzieści metrów w powietrze, po czym dość gwałtownie wyskoczył na powierzchnię, zostawiając głębokie ślady.

-Hej, spróbuj mnie dogonić.

Jednak Vint, nie zawstydzony ostrym skokiem, dogonił chłopca, uderzając go lekko palcami w klatkę piersiową.

-W porównaniu z nami jesteś jeszcze dzieckiem. Nieważne, jak bardzo się starasz, dogonimy Cię.

Po tym Slava nie chciał się już bawić, złożył ręce i pochylił głowę.

- Okazuje się, że mi się poddaliście - rozdrażnieni, kłamliwi chłopcy.

- Dlaczego kłamiemy, bo to jest gra, w której się walczy i każdy ma prawo do własnej taktyki. Naszą strategią jest pomoc wszystkim słabym istotom żyjącym we wszechświecie.

-Myślę, że mamy dość Księżyca. Vint kontynuował swoją myśl. Możemy zrobić wszystko, chłopcze, chcesz zobaczyć inne światy i wszechświaty?

-Oczywiście, chcę! Twarz "Slavika" znów rozjaśniła się radością. Nawet siniaki wydawały się ozdobą różowawej twarzy.

-Więc wsiadaj na statek i odpływaj.

Slavik zasiadł na fotelu starszego pilota, podziwiając wspaniały obraz niebiańskiego krajobrazu. Na Ziemi nie można zobaczyć jednocześnie tak wielu jasnych gwiazd, gęsta atmosfera ziemska utrudnia obserwację kolosalnej wspaniałości gwiaździstego nieba.

A tutaj, w próżni, możesz zobaczyć wszystko, aż do najmniejszego gwiezdnego kamyka. Slava podziwiał niebo, czuł się dobrze i zadowolony, bo obserwował coś, co widziało tylko kilkadziesiąt, co najwyżej setki osób.

-Teraz statek kosmiczny wejdzie w hiperdryf i będziesz mógł zaobserwować coś, czego nikt wcześniej nie widział.

Slava wyciągnął palce do panelu.

Vint przewrócił oczami. Następnie delikatnie, ale stanowczo, uderzył w dłonie.

-Nie zbliżaj się do urządzeń. Mógłbyś skręcić w niewłaściwy hak i połowa wszechświata wpadłaby w czarną dziurę.

Slavik szeroko otworzył oczy.

-Gwizdać.

-Nie, przylecieliśmy z innego wszechświata, nieporównanie bardziej rozwiniętego niż ten. A my mamy w sobie ukryty kolosalny zapas energii, w porównaniu z którym miliardy gwiazd to pył. Zobacz, jak nabieramy prędkości.

Początkowo ciała niebieskie stały się gęstsze, wydawało się, że jest ich więcej, a widmo przesunęło się w stronę niebieską. Przeciwnie, gwiazdy stały się rzadsze i przyćmione, nabierając czerwonego odcienia.

- Nadal zwiększamy prędkość. Krohr wychrypiał.

Gwiazdy szybko wyleciały za burtę, a ich widmo przesunęło się, zmieniając się w jednolity fioletowy blask. Gloria obejrzała się. Panowała tam absolutna pustka. Gwiazdy po bokach były rzadkie i przyćmione. Patrząc ze zdziwieniem na rozdziawione usta chłopca, Vint nawet nie wyjaśnił.

-To są prędkości nadświetlne. Fotony gwiazd znajdujących się za nami pozostają w tyle za statkiem, przez co po prostu ich nie widzimy. Co więcej, doganiamy fotony, które przeleciały przed nami, co oznacza, że widzimy wszystkie gwiazdy jednocześnie, zarówno te tylne, jak i te przednie, a niektóre z nich lecą z boku. Tutaj są skuleni przed tobą na monitorze. Jeśli dodamy trochę większą prędkość, staną się dla ciebie niewidoczne, przechodząc w ultrafioletową część widma. Patrzeć.

Śruba przekręciła kierownicę, a fioletowy blask natychmiast przygasł, po czym zniknął całkowicie.

- Cóż, od śruby. Teraz nic nie widzisz.

Czarna przestrzeń nagle stała się ponura i ponura. Crore mrugnął chytrze.

-Teraz dodamy większą prędkość. Statek kosmiczny błysnął iskrami, a ekran ponownie zapłonął.

-Włączyliśmy konwerter promieniowania gamma na zwykłe światło. Teraz znów widzisz gwiaździste niebo.

Gwiazdy naprawdę wypłynęły za burtę w szalonym trybie. Minęli już część galaktyki przylegającą do Ziemi i przenieśli się do jej centrum. Tutaj nieco zwolnili. Aby podziwiać dziwny kwiatostan. Bolały mnie oczy, jak gęsto migotały niezliczone gromady gwiazd. Niejedna osoba na ziemi widziała kiedykolwiek tak niesamowity kwiatostan. Rubiny, diamenty, szafiry, topazy, szmaragdy, agaty i inne kamienie zdawały się mienić sproszkowane w przestrzeni. Ich oślepiające światło zniknęło, oświetlając wszystkie wnętrza. Sława zamknął oczy. Vint roześmiał się, wykrzywił się z napięcia

-Ten człowiek nigdy czegoś takiego nie widział. To jest centrum galaktyki. Uważaj, żeby nie oślepnąć.

"Wesołych Ludzi" zaśmiali się cichym śmiechem.

-Jak szybko lecieliśmy?

Najmniejszy to tysiąc parseków na sekundę. Jeden parsek to prawie trzy lata świetlne. Oznacza to, że w ciągu jednej sekundy pokonujemy drogę, którą światło podróżuje przez prawie trzy tysiące ziemskich lat.

Slava nigdy nie przestał być zaskoczony - Wow, co za prędkość.

Vint mrugnął chytrze.

-Prędkość wciąż nie jest wystarczająco wysoka, aby latać z wszechświata do wszechświata, ale możemy zwiększyć prędkość wielokrotnie. Chcesz ścigać się dookoła świata?

-Już powiedziałem, czego chcę!

-Więc trzymaj się mocno, nowe przyspieszenie będzie bardziej strome niż poprzednie.

Gwiazdy przygasły na chwilę, po czym ruszyły szaloną kawalkadą. Ruch mini-statku kosmicznego stawał się coraz szybszy. Całe galaktyki przemknęły obok. Światło rozmazało się i zamigotało, a szalony bieg statku kosmicznego narastał i narastał.

- Poruszamy się już z prędkością miliona parseków na sekundę. To wciąż nie jest duży overclocking. Lot na skraj twojego maleńkiego wszechświata zajmie jeden dzień. Ale my Vint przycisnęliśmy palec do ust - możemy przyspieszyć jeszcze bardziej, jeśli włączymy akceleratory hiperultraplazmy.

Slava został lekko wciśnięty w krzesło i zmuszony był zakryć twarz rękami, aby nie oślepił go nadmiar promieni gwiazd. Nawet moje palce były przez nie widoczne.

-Nasza prędkość wynosi dziesięć milionów parseków na sekundę. Nadal przyspieszamy.

Ognisty blask stał się gorący, światło przepaliło wnętrze. Widząc to, Kror włączył filtr światła.

-Mówiłem ci, że Ziemianie są słabi. Konieczne jest zapewnienie jeszcze większego przyspieszenia i wzmocnienie pola siłowego, czyniąc je nieprzeniknionym dla promieni.

-Nasza prędkość wynosi sto milionów parseków. Screw pisnął: "Wkrótce osiągniemy prędkość subtelepatyczną."

-Ale to mało prawdopodobne, prędkość myśli jest nieskończona, a silnik hipertelepatyczny może przyspieszać w nieskończoność. Poza tym nie wiesz, jak pożywne są negatywne emocje. Pokryliśmy już połowę wszechświata i nie wydaliśmy jeszcze jednej setnej procenta.

- odpowiedział Kror.

-Tak, ten chłopak to prawdziwy skarb. Swoją drogą, Slavko, nasza prędkość osiągnęła miliard parseków na sekundę.

Nagle gra świateł za burtą została przerwana, zrobiło się ciemno i tylko światło wewnątrz miniaturowego statku kosmicznego oświetlało czarną próżnię.

-Gdzie jesteśmy? - zapytał naiwnym głosem Sława.

-I nigdzie w przestrzeni międzywszechświatowej. Cyberskanery jeszcze nie umarły, ale wokół nie ma już prawie materii, jest tylko próżnia, hiperprzestrzeń i wiele pól.

-Jesteśmy w pustce. Chłopiec poczuł strach.

-Moglbys to powiedziec. Ale nie bójcie się, wkrótce znajdziemy się w innym, znacznie większym wszechświecie niż wasz świat. Tam będziemy mieli przestrzeń do twórczej aktywności.

-Istnieje wiele wszechświatów i są one zlokalizowane nie tylko w przestrzeni trójwymiarowej, ale także wielowymiarowej. Istnieją miliony wymiarów, które nieustannie się zmieniają, przekształcają. Aby nie szokować różnorodnością form, przeniesiemy się do zwykłego trójwymiarowego wszechświata. Najważniejszą rzeczą, która odróżnia ją od twojej sfery, jest to, że czary i magia są w niej wysoko rozwinięte. Są to wszystkie machinacje telepatii, możliwość wpływania na środowisko materialne poprzez wpływ werbalny. Znajdziesz się w bajecznym superkrólestwie, świecie fantazji i marzeń.

-Co ja tam będę robić? W końcu czary są dla mnie tajemnicą zapieczętowaną siedmioma pieczęciami.

-To wciąż tajemnica, ale gdy już dotrzesz do innego świata, szybko nauczysz się magii. Sam Harry Potter nawet nie zgaśnie przed tobą. Jeżeli jednak nie jesteś zadowolony z tego uniwersum, to znajdziemy dla Ciebie inne. Może lubisz technologie hiperplazmiczne - nauczymy Cię ich, ale na razie nasza trójka musi wykonać specjalne zadanie i do tego potrzebny jest nam chłopak taki jak Ty.

-Po co?

-Ponieważ jesteś człowiekiem.

-Nasza prędkość osiągnęła dziesięć miliardów parseków na sekundę. A to oznacza, że wkrótce nad nami zaczną wirować gwiazdy. Vint wypuścił z ust kłębek dymu.

Rzeczywiście, jak w bajce, rozbłysła przed nimi cudowna gama światła. Prędkość statku kosmicznego spadła, a oni wpadli w baśniowy świat. Gwiazdy tego wszechświata były wyjątkowe nie okrągłe, ale kwadratowe, trójkątne, w postaci stożków i pryzmatów. Każda gwiazda była wyjątkowa i niepowtarzalna, różniła się kształtem lub nieuchwytnym odcieniem światła.

Glory tak zamarł z otwartymi ustami, że to, co zobaczył, przeszło najśmielsze przypuszczenia.

Gwiazdy wypływały powoli za burtę, wyglądały jak ogniste wyspy na czarnym aksamitnym morzu.

Wreszcie ich oczom ukazała się duża planeta o średnicy około dziesięciu słońc, w kształcie walca. W samym środku tego cylindra znajdował się gigantyczny zamek w stylu gotyckim. Jego tysiąckilometrowe ściany były łatwo widoczne z orbity.

-Tu, w tym zamku, mieszkają król i królowa, którzy bardzo chcą mieć następców tronu. Jednak wisi nad nimi straszliwe zaklęcie. Tylko niewinne dziecko z innego wszechświata może złamać to zaklęcie. - powiedział Crore.

A teraz musimy, jak mówią ludzie, wylądować na powierzchni planety.

Lądowanie zakończyło się sukcesem, po wykonaniu zakrętu przelecieli obok gigantycznych posągów potężnych orłów.

- Cała Chwała, wyjdź. Screw podał rękę i pomógł wyskoczyć z małego statku.

- Pokłoń się planecie.

Slava skłonił się lekko. Siła była mniej więcej taka sama jak na ziemi, chociaż gigantyczny pałac był szokujący. Wtedy otworzyła się przed nimi długa na kilometr kryształowa brama. Trzej przyjaciele weszli do korytarza bogato wyposażonego w złoto i cenne posągi. Były też delfiny z czterema ogonami i pozagalaktyczni żołnierze z bronią megaplazmową. Piękne bukiety świeżych kwiatów wyrzeźbione z rubinów, nadal kołysały się i przeciągały głowy. Dziwaczne ryby pływały po sali, mieniąc się błyszczącymi łuskami.

-To dziwne, jak mogą unosić się w powietrzu? Zapytał chłopiec.

-Antygrawitacja! - odpowiedział Kror. - Jeszcze czegoś takiego nie zobaczysz.

Było mnóstwo innych rzeczy, najróżniejszych rzeczy, które przyciągałyby wzrok i zadziwiały wyobraźnię dziewięcioletniego chłopca, ale opisanie takiej wspaniałości zajęłoby bardzo dużo czasu.

Przejście stukilometrowym korytarzem było zbyt długie, więc Vint wcisnął przycisk i teleportowali się prosto do sali tronowej. Główna lokalizacja gwiezdnych królów była niesamowita. Na środku sali znajdował się imponujący jak góra tron w kształcie spiralnego akweduktu, po którym pływały małe, ale jaskrawo udekorowane statki. Od czasu do czasu wybuchały jak fajerwerki, jasna kaskada iskier, która zalewała otaczającą przestrzeń w panującym dookoła zmierzchu. Potem zaczęła grać wspaniała muzyka i rozbłysnął blask wulkanu. Ognista czerwona lawa przecięła atmosferę i z oślepiającej chmury wyłoniła się para królewska. Wydawali się młodzi, a jednocześnie bogato ubrani ze smakiem. Na piersi króla znajdował się łańcuszek ze szmaragdami z wizerunkiem niebieskiego pudla. Natomiast łańcuszek zdobiący szyję królowej został wykonany z szafiru. Pochylił twarz w stronę chłopca, pies zaskomlał cicho i potrząsnął ogonem. Król uśmiechnął się, a jego zęby świeciły jak żarówki.

-Witam mojego gościa o imieniu Slava. Jak mówi mój talizman, jesteś bardzo dobrym chłopcem i potrafisz wypełnić swoje przeznaczenie.

Osobistość królewska ułożyła wyrażenia nieco niewłaściwie, ale znaczenie było jasne nawet bez tłumaczenia. Chociaż to dziwne, jak mieszkaniec innego wszechświata mógł znać rosyjski.

-To jest telepatia. szepnął Kror.

- Mamy wielki smutek, kochanie. Jedyna córka jest przetrzymywana w niewoli międzygalaktycznego tyrana Eletromendos. I potrzebujemy rycerza zdolnego ją uwolnić. Wielka przepowiednia mówi, że pojawi się on z małego wszechświata z okrągłymi gwiazdami. Moi dwaj starzy przyjaciele Vint i Kror przyprowadzili cię do pałacu, teraz musisz zdać poważny test i pokonać hipertyrana.

Slava uśmiechnął się, wydawało mu się, że za jego plecami wyrastają skrzydła i całkiem nieźle radzi sobie z potworem terroryzującym cały bezkresny wszechświat.

-Jestem gotowy do walki z wrogami i uwolnienia twojej córki.

-Następnie Vint i Kron zabiorą Cię w drogę, ale najpierw musisz przejść mały test. Swego rodzaju tekst o przydatności zawodowej.

-Z radością.

Vint i Kror złapali chłopca za ramiona i ponownie znaleźli się na ministatku kosmicznym.

-Tex jest tekst, a teraz polecimy na planetę, która znajduje się prawie obok dużej gwiazdy.

Miniaturowy statek zawrócił i znaleźli się przed błękitną planetą pokrytą pieniącymi się chmurami.

Śruba wyjęła urządzenie.

-Żegnaj Śnieżko.

Pstryknięcie palców i Slava znalazł się tam, gdzie myślałeś. Przed nim stał szary, nudny budynek szkoły. Za nim stoi ciężka teczka, co oznacza, że musi iść na nudne i wściekłe zajęcia. I naprawdę tego nie chcę. Moje nogi stały się słabe i drżały. Czy to naprawdę możliwe, że to, co mu się przydarzyło, było tylko snem lub halucynacją? Chłopak przetarł oczy i niezdarnie próbował się uszczypnąć. Zraniony. Taka jest rzeczywistość, on naprawdę jest zmuszony chodzić do szkoły. A niebo płakało, było wilgotne i zimne, wiał chłodny wiatr. W oddali zabrzmiał dzwonek. Nogi mimowolnie zaczęły biec. Musimy zdążyć na rozpoczęcie zajęć.

Chłopak lekko zdyszany wbiegł do klasy. Ponury nauczyciel Rudolf Frankenstein przywitał go zwierzęcym rykiem.

Ty idioto, znowu się spóźniłeś. Szkoda, że to już nie dawne czasy i nie można być chłostanym. Zostań po szkole i posprzątaj klasę.

Trujące chichoty z tylnych biurek. Baran szepcze, pokazuje pięść i środkowy palec.

- Pobijemy cię na przerwie. Zamieńmy go na kotleta Królewny Śnieżki.

I szorstki śmiech. Nauczyciel udaje, że nie słyszy.

Lekcja wydaje się długa i nudna, a na dodatek "Baran" i jego kompani zaczynają wypluwać z tubek przeżuty papier.

Strach mimowolnie wkrada się do duszy, powoduje ból w dole brzucha i powoduje dreszcze w ciele. Z drżeniem czekasz na zmianę, gdy nikczemna piątka przylgnie do ciebie. W końcu dzwoni dzwonek, a jego nogi mimowolnie rzucają się do biegu - chłopakowi spieszy się, by uciec od złowrogich rówieśników. Biegnie, próbując ukryć się w najciemniejszym zakątku szkoły, gdzie te wampiry nie mogą go znaleźć. Slava wspiął się pod baldachim i znalazł się na ulicy. Wziął głęboki oddech, gdy z różnych stron pojawiły się cienie, a dzieci-potwory były tuż obok.

-No cóż, głupiec uciekł. Byłaś "Królewną Śnieżką" i ta herbata będzie "mokra".

Baran uśmiechnął się sadystycznie.

-Stańcie na mostach, a my staniemy na Was, inaczej zginiecie.

-Nie, chłopcy, nie ma potrzeby. Sława bełkotał leniwie.

-Potrzebujemy kozy. I nieważne, co zwolnisz, zdobądź to.

Baran był prawie o głowę wyższy od Sławy i był półtora razy cięższy, zadając silny cios w twarz. Dziecko drgnęło, oko niemal natychmiast spuchło. Potem nastąpiło szturchnięcie w nos i nos zaczął płynąć. Partner Barana rzucił się do walki, uderzając go w żebra, ale krzepki przywódca lekko go powstrzymał.

-Poczekaj, pozwól mu uklęknąć. Cóż, "Królewna Śnieżka" stanie na moście.

Z nosa Sławy kapała krew, oczy łzawiły, ale w jej duszy oprócz strachu zaczęło budzić się inne poczucie dumy i poczucia własnej wartości.

-Nie, nie będę klękać.

"Baran" udawał zdziwionego.

-Tak mi się ten kretyn sprzeciwia. Następnie weź trochę na przekąskę.

I z całej siły uderzył się w ucho. Głowa Sławy zadrżała, jego ucho zrobiło się fioletowe.

-Nie, nadal tego nie zrobię. W głosie dźwięczała wytrwałość, przezwyciężająca strach.

-W takim razie nie żyjesz. Zabijemy cię.

Przywódca zamachnął się ponownie i z całej siły uderzył go w kość policzkową. Slava cofnął się nieco i cios wyszedł niewyraźnie.

-Trzymaj Królewnę Śnieżkę. "Baran" wykonał groźny gest.

Tyran zaatakował Sławę, rozłożył ramiona i przycisnął go do ściany. Następnie młody wódz wyjął zapałki i zapalił papierosa.

-Teraz zrobię ci kauteryzację. Upadniesz na kolana lub doświadczysz szalonego haju.

Slava poczuł nieznośny strach, już miał się poddać i uklęknąć, gdy przypomniała mu się wesoła twarz Krora i drwiące spojrzenie Vinta. Szczególnie nie do zniesienia było wspomnienie wyjątkowo surowej i życzliwej twarzy króla z innego rozległego wszechświata. Klęknąć oznacza ich zdradzić. A cóż to za bohater, gotowy rzucić wyzwanie tyranowi Eletromendosowi, jeśli najzwyklejsi chuligani doprowadzają go do śmierci?

Kiedy papieros dotknął jego czoła, Slava krzyknął i gwałtownie wyciągnął prawą rękę.

Mocno zaciśnięta pięść spadła na szczękę Barana z desperacką wściekłością.

Wytrzeszczył oczy ze zdumienia, osłupiał i głośno upadł na plecy. Tutaj Slava poczuł w sobie niezwykłą wściekłość i siłę. Uderzał i kopał jak zawodowy kickboxer . Minęło pół minuty i cała piątka leżała nieprzytomna. Sława stał z podniesioną głową i rękami uniesionymi w górę.

-Zwycięstwo! Czy to możliwe, że mi się to udało!

Zadzwonił dzwonek na zajęcia, tyle że tym razem nie wywołał zwykłego dreszczu, ale zabrzmiał jak tryl słowika. Chłopiec wleciał do klasy jak na skrzydłach. Tutaj poniósł porażkę bez powodu. Slava nie zatrzymał się nawet, żeby powiedzieć słowo, gdy znalazł się w kosmosie. Nie bał się - teraz sam diabeł się go nie boi i szeroko otworzył oczy. Gwiazdy wydawały się słodkie i znajome, wcale nie były straszne, wręcz przeciwnie, w nieważkości odczuwano dziwną lekkość. Dziecko lekko odwróciło głowę. Vint i Kror unosili się obok niego.

-Ta Śnieżka się bała. Przykro nam, ale nie mogliśmy tego zrobić inaczej: trzeba było pokonać strach w duszy.

-Więc to nie był prawdziwy test.

-I nie! To wszystko było prawdziwe, mamy moc, aby przenieść cię na Ziemię i nawet nieznacznie przesunąć oś czasu. Jak? Oto sekret istot, które mają milion wymiarów. Teraz zdałeś egzamin i możemy przejść do innych, poważniejszych spraw.

-Które?

Śruba zaskrzypiała metalicznym głosem.

-Na przykład uwolnij jedynego dziedzica króla Ezarama. Pokonanie Eletromendosa nie będzie łatwe; tryliony światów jęczą pod jego piętą. Ale odniosłeś pierwsze zwycięstwo nad własnym strachem.

-Strach to mała śmierć - pokonując go zbliżamy się do nieśmiertelności.

- Kror dokończył myśl. Przed nimi pojawiły się znajome zarysy planety cylindrycznej.

. EPILOG

Po serii oszałamiających ciosów i porażek Cesarstwo Niebieskie zgodziło się na pokój i obiecało nie atakować już posiadłości carskiej Rosji.

Wielka Szóstka argumentowała, że jest za wcześnie na podbój Chin i mogą zgodzić się na korzystne warunki. W rzeczywistości sama Rosja straciła część Mongolii, południowy region Usuri, Primorye, a nawet Koreę. Były to dochodowe porozumienia - pozwalające carskiej Rosji Aleksieja Michajłowicza zdobyć przyczółek na Syberii i na wybrzeżach Pacyfiku. I czuć się stosunkowo bezpiecznie.

I tak chwalebna wojna praktycznie się skończyła, a na sześciu bohaterów czekały inne rzeczy!


NIEŚMIERTELNA KRÓLOWA PRZESTRZENI

Królowa naprawdę chciała wyglądać młodziej. Wysłała więc całą wyprawę w poszukiwaniu zwierciadła nieśmiertelności. Patrząc na to możesz zamienić się w młodą dziewczynę.

Ostatecznie poszukiwania zakończyły się sukcesem, ale... Dżin w lustrze powiedział starszej królowej:

- Zwrócę ci młodość, ale zostaniesz niewolnikiem!

Królowa odpowiedziała szczerząc zęby w uśmiechu:

- Jeśli młodość jest wieczna, to zgadzam się na niewolnictwo!

Dżin rzucił zaklęcie. Królowa zamieniła się w dziewczynę, która prawie naga, tylko w przepasce na biodrach, kopała pole. A ona ciężko pracowała i ciężko pracowała.

Tylko młode ciało prawie nie bolało i nie było zbyt zmęczone. Ale to było bardzo upokarzające i nudne. Stało się to na jakiejś planecie z dwoma słońcami. A struktura przypomina późne średniowiecze.

Ponadto zamrożone w formacjach. Królowa pracowała całymi dniami i zgłupiała. Stała się prawie jak zwierzę, tylko w snach przyszła do niej wolność. A ona cały czas pracuje w kajdanach. Jest to bardzo trudne dla byłej królowej. A dotyk bicza nadzorcy na nagim ciele jest jak rozżarzone żelazo.

Wreszcie nastąpiła zmiana w jej życiu. Tylko na gorsze. Właściciel zmarł, a jego spadkobierca został całkowicie zniszczony. A dziewczyna została sprzedana do kamieniołomu.

Teraz musiałam nosić ciężkie kosze, pracować nago w łańcuchach, być biczowana i spać na kamieniach.

Królowa cierpiała teraz znacznie bardziej. Dżin oczywiście przygotował na nią pułapkę. Tak, jest nieśmiertelna i nie zestarzała się, ale cierpi jak w piekle.

Chociaż silny organizm jest przyzwyczajony do stresu. A królowa postanowiła uciec.

Zaczęła używać swoich długich włosów do porządkowania łańcucha, którym w nocy była przykuta do bosej stopy i mocnej szyi. Powoli wbijasz we włosy utwardzone żelazo, ale królowa ma mnóstwo czasu - jest nieśmiertelna. Inna sprawa, że po ciężkiej pracy w kamieniołomach trzeba spać, a codziennie trochę się kosi.

Ale nadal piłujesz.

Królowa przepiłowała się, a potem zasnęła. Potem na kolejnych piłowałem ponownie.

Aż w końcu zerwałem linki... Nie udało jej się jednak uciec. Strażnicy podnieśli alarm.

Królową złapano i bezlitośnie pobito batem. Następnie przypalili pięty gorącym żelazkiem. Następnie spalili znak zbiegłego niewolnika. I znowu wysłano ich do kopalni.

Niewolnicy umierają dość często, ale ona ciężko pracuje od lat. Niech więc pracują w kajdanach.

I każdej nocy sprawdzali jej łańcuch.

Królowa spała w kajdanach i była ciągle chłostana.

Zakuwano ją w ciężkie łańcuchy i bili batem, gdy tylko pracowała trochę wolniej.

Królowa już wyczuła smród i nie była chora. Infekcja jej nie pokonała, a skromna i monotonna dieta nie powodowała bólów brzucha. Wieczna dziewczyna cierpiała, ale nie umarła. A lata mijały i mijały. Kopalnie były stopniowo wyeksploatowane i wyeksploatowane.

Teraz ponownie zostaje przeniesiona do innej pracy. Oczyścili go z brudu i wystawili na sprzedaż.

Tutaj królowej w końcu dopisało szczęście. Kupującym okazał się jeden z dostawców gladiatorów na arenę.

Królowa była bardzo sucha i żylasta, gdyż spędziła ponad sto lat ciężko pracując w kopalniach. Jest bardzo silna i odporna, trzyma ciężki kamień nad głową.

Oczywiście jej siła przyciągnęła dostawcę. Spojrzał na jej zęby: ani jednej dziurki, a takie duże i mocne. Poczułem stalowe, odlane mięśnie - jak kamień!

I oczywiście go kupiłem, taki zdolny okaz!

Po czym rozpoczęło się inne życie królowej. Również surowy w treningu, walkach, znęcaniu się, klapsach, ale o wiele bardziej zabawny.

Królowa pozostawała w młodym ciele przez ponad dwieście lat i wyróżniała się wielką siłą i wytrzymałością, dzięki przymusowemu treningowi w ciągłej ciężkiej pracy.

To dało jej pewną przewagę nad innymi dziewczynami. Co więcej, wszystkie blizny i skaleczenia na jej umięśnionym ciele zagoiły się bardzo szybko i bez śladu.

Królowa była również szybka, miała dobre nieśmiertelne reakcje i uczyła się bardzo pilnie. Nie wszystko od razu jej się ułożyło, ale ma bardzo odporny organizm.

Więc na początku wygrała dzięki swojej sile, wytrzymałości i witalności. A potem jej umiejętności zaczęły rosnąć.

Początkowo nie miała najsilniejszych rywalek, ale stopniowo wraz z doświadczeniem jej poziom rósł.

I tak królowa zaczęła pokonywać sławne kobiety. A nawet walcz z ludźmi i zwierzętami!

Zgodnie ze zwyczajem imperium, wolność można uzyskać po stu zwycięstwach w walkach gladiatorów.

Nieustępliwa królowa, choć otrzymała rany i zadrapania od kłów, ostatecznie zdołała wygrać setną bitwę.

Po czym otrzymała wolność z rąk Cezara. I sama mogła już zarabiać pieniądze na bitwach lub uczyć dziewcząt szermierki.

I wkrótce królowa, piękna i już bogata, a wciąż młoda ciałem, poślubiła szlachetnego patrycjusza.

I stary i brzydki. Ale nie jest nieśmiertelny i wkrótce zmarł.

Królowa, obecnie wiecznie młoda wdowa, miała za kochanków kilkunastu przystojnych młodych mężczyzn.

I znaczny majątek.

Wygląda więc na to, że odnalazła szczęście... Tyle że owoców postępu było mało - cóż, jakoś nauka w tym imperium nie rozwija się. I w ogóle na planecie. A pistolety i muszkiety są najbardziej prymitywne. Wszystko dosłownie zamarło.

A teraz imperium popadło w ruinę, nowy najazd barbarzyńców... Królowa znów znalazła się w niewoli i niewoli. Ale odkąd była młodą pięknością, została konkubiną miejscowego chana.

I dopóki nie umarł i nie wydał jej dziedzicowi. I on także zmarł jakiś czas później.

A królową wystawiono na aukcję. Rozebrany do naga i sprzedany szlachetnemu szejkowi. I była z nim aż do śmierci szejka. I znowu dziewczyna została wystawiona na aukcję. I tym razem trafiła do pałacu sułtana. Będąc nieśmiertelną, mogła owinąć monarchę i zostać pierwszą żoną.

Ale pech, nieśmiertelna dziewczyna nie mogła urodzić dzieci. A kiedy sułtan zmarł, jego następca nakazał ponownie zakuć królową w łańcuchy i wysłać do kopalni.

I znowu królowa jest w piekle. W kajdanach, podczas ciężkiej pracy, ciągnęła w koszu kamienie, rąbała kamień łomem. Do tego skromne, monotonne jedzenie, bicz, smród, łańcuchy. I każdej nocy jest gwałcona przez strażników. Choć królowej nawet to się podobało, jej młode ciało z łatwością osiągało orgazm.

I tak wieczna dziewczyna spędzała rok po roku, dekadę po dekadzie.

Aż w końcu ta kopalnia została wyczerpana i minęło dwieście lat. Nikt nie pamiętał, kim była ta królowa. I ponownie wystawiono go na aukcję. Jak zwykle nago i muskularnie. Oczywiście po wcześniejszym umyciu.

I znowu kupili ją do wojska, bo była bardzo silna fizycznie. Była także zręczna i umiała walczyć mieczami.

I rozpoczęła się kariera wojskowa królowej. Brała udział w wielu bitwach, była wytrwała, silna, odporna i cały czas biegała boso. A jej kariera stopniowo rosła.

Teraz jest już dowódcą pułku kobiecego i posiada znaczny majątek. I znowu znajduje opłacalny mecz i otrzymuje w swoim posiadaniu ogromną posiadłość.

Taki jest zygzak nieśmiertelnego życia: teraz w górę, teraz w dół!

Królowa oczywiście została wdową, a następnie poślubiła młodego księcia. Chłopiec stracił głowę przez doświadczoną, ale na zewnątrz młodą kobietę. I tak pobrali się. A potem młody człowiek został królem. A jego żona zyskała ogromne wpływy.

Królestwo toczyło wojny i rozwijało się. Stawało się coraz silniejsze. A wczorajsza młodzież najpierw dojrzała, a potem się zestarzała. Na zewnątrz młoda królowa wyciągnęła testament od umierającego króla, aby została cesarzową. I on to podpisał.

Po jego śmierci była królowa została cesarzową. I toczył wojny. Będąc wiecznie młodą, w końcu podbiła cały świat!

I wydawało się, że odnalazła absolutne szczęście... Ale minęło trzysta lat i wylądowali kosmici. I przejęli planetę.

A cesarzowa ponownie znalazła się w kamieniołomach. I już z kołnierzem, nago, boso, ale bez łańcuchów. Pracowałem przez pewien czas, a potem oglądałem telewizję przed pójściem spać.

To także życie... Odsiedziała ponad sto lat w więzieniu, następnie została zwolniona warunkowo i żyła na okupowanej planecie w kosmicznym imperium.

Korzystała ze wszystkich dobrodziejstw wysoko rozwiniętej cywilizacji i... Tym razem dołączyła do armii kosmicznej.

Zaczął robić karierę w Gwiezdnych Wojnach. Ona jest nieśmiertelna! Nie bać się niczego!

W ten sposób rozwijała się w swojej karierze, aż została marszałkiem. Potem objęła w posiadanie całą planetę.

Niektórzy byli gubernatorami. Po czym ponownie wróciła do wojska. Walczyła i rozkazywała. Został hipersupermarszałkiem.

A potem przeprowadzili wojskowy zamach stanu i zajęli tron cesarza kosmicznego imperium - przewodzącego galaktyce.

Po czym zaczęła podbijać inne światy. Dowodziła, atakowała, wygrywała, czasem przegrywała, ale się zemściła...

Wszystko było w porządku, dopóki nie napotkała imperium hybrydy komara i pazura.

Rozmnażali się zbyt szybko i liczebnie przytłaczali cywilizację humanoidalną.

I tak toczyły się bitwy, bitwa za bitwą... Aż w końcu ludzie przegrali. A była królowa nie została ponownie niewolnicą w kopalniach.

Znów pracujesz w łańcuchach i śpisz przykuty do głazów. I pod pełną kontrolą robotów.

Tylko we śnie wieczna dziewczyna widziała siebie wolną i wielką. A przez resztę czasu ciężko pracowała, pracowała i bosa, szorowała stopami o ostre kamienie.

Ale królowa nie traciła nadziei. Jest nieśmiertelna i z pewnością coś zmieni w ciągu wieczności! Niewola nie będzie trwać wiecznie!

Była królowa nawet zaśpiewała, mimo że na jej nagie, umięśnione plecy spadła plaga:

Córka Ziemi odpowie: nie,

Nigdy nie pozostanę niewolnikiem...

Wierzę, że nadejdzie świt wolności -

Wiatr odświeży świeżą ranę,

Święta wojna za Ojczyznę,

Bo Wielki Bóg wzywa...

Wstań wcześnie, dzielny rycerzu,

Ciemność odejdzie i zakwitną majowe róże!


NIE ZGADZAJ SIĘ Z ONISHEM

W listopadzie 1941 r. Hitler nieoczekiwanie zaoferował Stalinowi pokój. Rozwiązanie, które wydaje się mało prawdopodobne dla osoby znającej rzeczywistą sytuację.

Wygląda na to, że Niemcy zaraz zajmą Moskwę. I po co oferować pokój w tej sytuacji?

Ale Hitler, jak wiadomo, miał bardzo rozwiniętą intuicję. I czuł, że Moskwa nie zostanie zdobyta. A jeśli tak, to czas, gdy Stalin jest zastraszony, zaoferować pokój. Oczywiście nie wszyscy wojskowi zgodzili się z tym, ale Hitler miał władzę i władzę.

Co więcej, warunki pokojowe zapowiadały się dla Niemców korzystne. Tak naprawdę Ukraina przechodzi w ręce Niemiec, a wraz z nią czarnoziemy i rolnictwo, a także Białoruś, kraje bałtyckie i obwód smoleński.

Stalin w ogóle zgodził się oddać wszystko, co Niemcy już zdobyli.

Sewastopol przypadł Niemcom. W odpowiedzi Krauci opuścili obwód moskiewski. Leningrad pozostał za ZSRR i wytyczono dla niego korytarz. Niemcy zgodzili się opuścić obwód leningradzki w zamian za obwód woroszyłowogradzki i obwód doniecki, których Niemcy nie zajęli jeszcze całkowicie.

Ogólnie rzecz biorąc, naziści otrzymali Donbas z jego węglem, metalami i fabrykami, złożami boksytu i gruntami rolnymi, całym Krymem, a nawet częścią południowego Donu. Niemcy opuścili obwód leningradzki, Moskwę, Tułę, część obwodu Rżewskiego i Kalinińskiego. W zamian za część Donbasu, część Donu z jego bogatymi czarnoziemami i Sewastopol. Finowie dostali Pietrozawodsk i to, co udało im się zdobyć. Rozstaliśmy się polubownie.

Ponadto ZSRR zobowiązał się dostarczać ropę po cenach niższych od rynkowych i płacić wysoki okup za jeńców wojennych.

Stalin, obawiając się przegranej wojny i Moskwy, zgodził się na takie warunki. U szczytu sukcesów Wehrmachtu.

Cóż, Hitler, który miał nadprzyrodzony instynkt, zdał sobie sprawę, że to najlepsza opcja.

Wojna z ZSRR dobiegła końca. Naziści jako pierwsi zaczęli przerzucać wojska do Afryki. Co więcej, Brytyjczycy rozpoczęli atak na Rommla. No i co wtedy? A Fritz wziął i wysadził wojska na Malcie. Oczywiście najpierw zbombardowano tam Brytyjczyków.

Następny jest oczywiście atak na Gibraltar. Hitler osobiście spotkał się z Franco.

Widziałeś, jak silne są Niemcy. Pokonał ZSRR. Schwytała cztery miliony Rosjan i wiele tysięcy czołgów. Dla nas Hiszpania jest jak kreska na mapie. Zajmiemy się, jeśli nie przepuścicie wojska. A jeśli przegapisz, możesz coś zdobyć w Afryce. Co więcej, Wielka Brytania jest skazana na zagładę i nigdzie nie pójdzie!

Franco, zdając sobie sprawę, że Hiszpania może zostać okupowana i nie ma szans, zgodził się.

Atak na Gibraltar zakończył się sukcesem i to dość szybko. Cytadela upadła. A potem Niemcy wkroczyli do Afryki Równikowej.

Brytyjczycy ponieśli ogromne straty. Schwytano ich jak frajerów.

Rommel pokonał Wielką Brytanię w Libii i rozpoczął ofensywę w Egipcie. Zdobyto Aleksandrię.

Potem wyszedł i przekroczył Kanał Sueski. Bazując na swoim sukcesie, Niemcy zajęli Irak, Kuwejt i cały Bliski Wschód.

Wehrmacht nie stracił na wschodzie zbyt wielu żołnierzy i oficerów. A jego żołnierze byli liczniejsi, bardziej doświadczeni i lepiej wyszkoleni niż Brytyjczycy, a zwłaszcza siły kolonialne.

Brytyjczycy mogli to powstrzymać i niewątpliwie przegrali. Bez ZSRR Fritzowi udało się skutecznie walczyć z Wielką Brytanią.

Ogólnie rzecz biorąc, Wielka Brytania była skazana na utratę swoich kolonii. Jej armia lądowa była zbyt słaba i miała małą skuteczność bojową, aby utrzymać kolonie przeciwko liczniejszym i zdyscyplinowanym oddziałom Wehrmachtu.

Jednak skupienie się na flocie nie zadziałało. Po upadku Gibraltaru i Malty utrzymanie Afryki stało się niemożliwe. Dlatego Rommel zablokował Kanał Sueski. Nawet na lądzie Niemcy pokonali Brytyjczyków jednym golem. Po wojnie z ZSRR Wehrmacht stał się jeszcze silniejszy i pewniejszy swoich możliwości oraz zyskał duże doświadczenie bojowe.

W ten sposób stopniowo podbijano Afrykę. A przez Iran Niemcy wkroczyli do Indii. Tam też lokalni sepoje nie chcieli umierać za Wielką Brytanię. Ogólnie rzecz biorąc, Niemcom bardziej przeszkadzały odległości, brak dróg, naciągnięta komunikacja i problemy z zaopatrzeniem niż wojska brytyjskie.

USA zbierają kurz, aby uniknąć wojny. Znieśli nawet wszystkie sankcje nałożone na Japonię.

Ale mimo to samurajowie zaatakowali port w Peru. Trzeba było się chronić i przejąć brytyjskie posiadłości w Azji. I Japończycy to zrobili.

Krótko mówiąc, w czterdziestym drugim roku i w pierwszej połowie czterdziestego trzeciego Niemcy i Japończycy zajęli Afrykę, Australię i całą Azję. A we wrześniu 1943 r. nastąpiło lądowanie w Wielkiej Brytanii. Po, oczywiście, masowych bombardowaniach. Niemcy używali Yu-288 i Yu-188 oraz innych maszyn.

Utraciwszy kolonie i wyczerpana wojną podwodną, Wielka Brytania nie mogła się oprzeć.

A Niemcy mieli za dużo zasobów, zwłaszcza siły roboczej. Dosłownie zbombardowali wszystkie miasta i fabryki Anglii. A potem oczywiście lądowanie wojsk i użycie Panter, Tygrysów, Lwów, a nawet Myszy. No cóż, oczywiście także czołgi amfibie i pojazdy podwodne.

"Mysz" została ukończona przed rozpoczęciem operacji, a nawet walczył. Ale "Myszy" są za ciężkie.

Załoga Gerdy na Panterze wyróżniła się w bitwie. Po zajęciu Wielkiej Brytanii Niemcy przez jakiś czas nadal walczyli ze Stanami Zjednoczonymi. Wyrzucił Amerykanów z Islandii. Jednak ze względu na rozbudowaną komunikację zdobycie Ameryki okazało się trudnym zadaniem. Jednak Ocean Atlantycki nie jest żartem. Chyba że zbombardowali przyjaciela i walczyli na morzu.

Opracowano niemieckie okręty podwodne, w tym wykorzystujące nadtlenek wodoru, i zatopiły prawie całą amerykańską flotę.

Jednak Stany Zjednoczone są nadal niezwykle trudne do zdobycia. Wojna przeciągała się, aż w końcu Niemcy przejęli władzę i zawarli pokój.

Następnie Niemcy zwrócili się ku ZSRR.

W 1945 roku do produkcji weszły modele E-50 i E-75. Hitler zakazał produkcji czołgów lżejszych niż pięćdziesiąt ton, z wyjątkiem niewielkiej serii pojazdów rozpoznawczych.

Pantera ważyła czterdzieści cztery i pół tony. "Pantera" -2 ma już pięćdziesiąt dwie tony. E-50 uciągnął już prawie sześćdziesiąt pięć ton. Ostatni czołg miał bardzo przyzwoity pancerz przedni wynoszący 150 milimetrów na kadłubie pod kątem 45 stopni i 185 milimetrów z przodu wieży, również pod kątem. Działo kal. 88 mm z lufą o długości 100 EL. I 82 mm pancerza po bokach, także pod zboczami. W połączeniu z silnikiem, który po doładowaniu rozpędzał się do 1200 koni mechanicznych, jest to bardzo mocny czołg średni.

Plus dwanaście strzałów na minutę.

Jeszcze cięższy E-75 ważący ponad dziewięćdziesiąt ton. Czołg ten okazał się niezbyt udany. Działo kal. 128 mm miało mniejszą szybkostrzelność, mniejszą prędkość wylotową i nie miało żadnych zalet na bliskim dystansie w porównaniu z działem 88 mm E-50.

Przedni pancerz kadłuba jest nieco lepszy niż 160 mm pod kątem 45 stopni. Jednak nic więcej nie jest potrzebne. Trzyma wszystkie amerykańskie pistolety, a nawet radzieckie. Wieża obronna jest wspaniała: czoło 252 mm, bok 160 mm i rufa. Widać, że przynajmniej wieża, zwłaszcza boczna, ma mniej lub bardziej niezawodną ochronę.

Bok obudowy ma 120 mm, co jest akceptowalne, poza tym można w nim wieszać ekrany. Silnik jest jednak dość słaby i ma moc 900 koni mechanicznych. Ogólnie zbiornik jest oczywiście niedokończony i dość wysoki. Przypomina mi dość przerośniętego Tygrysa-2 z podobnymi problemami.

Obydwa niemieckie samochody są niedoskonałe, ale E-50 jest oczywiście bardziej praktyczny.

No i jeszcze E-100. Ale ten samochód jest jeszcze cięższy i ma gorsze właściwości jezdne niż E-75.

E-100 ze względu na dużą masę był produkowany w małych ilościach.

A sami wojsko ogólnie zaakceptowali E-50.

Wiosną 1946 roku, właśnie 20 kwietnia, w urodziny Führera, Niemcy przenieśli się do ZSRR.

Posiadali dużą liczbę samochodów i sprzętu. Dziesiątki tysięcy czołgów w różnych wersjach. W ZSRR znajdowały się w służbie także seryjne T-34-85 oraz IS-2 i IS-3. T-44 nie odniósł całkowitego sukcesu. Ale T-54 nie był jeszcze gotowy.

Niemcy wyprodukowali E-50 i E-75 w dużych ilościach.

Po utracie znacznej części kraju Stalin zakazał budowy pojazdów cięższych niż czterdzieści siedem ton.

Oprócz dużej liczby T-34-85 oraz nieco mniejszych IS-2 i IS-3, masowo produkowano SU-100, który był stosunkowo prostym i skutecznym działem samobieżnym.

Należy zauważyć, że najbardziej masywny czołg, T-34-85, mógł przebić niemiecką serię E-50 tylko z boku, a E-75 nawet z boku był zbyt mocny i tylko SU- 100 mogłoby to zrobić, a nawet wtedy zamknąć.

Zatem siły są wyraźnie nierówne. Same czołgi niemieckie penetrowały czołgi radzieckie z dużych odległości. I dopiero IS-3 miał mniej więcej zadowalającą ochronę czoła, a potem górnej części.

Oto Niemcy przepychający się przez terytorium ZSRR.

Gerda, Charlotte, Christina i Magda w E-50. Gwiżdżą sobie piosenki i ryczą.

Zmiażdżymy każdemu róg barani,

Bóg Wszechmogący będzie dla nas!

I jak to wezmą i będą strzelać do wroga.

Trzydziestu czterech miało zdmuchniętą wieżę. Tak, załoga bojowa, nie możesz nic powiedzieć.

Charlotte zauważyła z niezadowoleniem:

Nadal nie mamy zbyt wiele zbroi. Wróg może, wchodź na pokład i hak!

Krystyna zauważyła:

- Ale broń jest celna i zabójcza! Zatem jedno kompensuje drugie!

Gerda syknęła:

- Rozerwiemy wszystkich!

Tymczasem Natasha na SU-100 wraz ze swoją załogą walczy z Fritzem.

Oleg Rybaczenko okazał się piątym członkiem załogi SU-100, obok Nataszy, Zoi, Augustiny i Swietłany.

Dziewczyny pokiwały głowami z aprobatą:

- Jesteś wojownikiem, to wspaniale!

Natasza strzeliła do wroga. Pocisk trafił niemiecki pojazd w czoło i odbił się rykoszetem. Dziewczyna ze złością tupnęła bosą nogą. I sprawdziła:

- A teraz jesteś chłopcem! Wydajesz się bystry, prawda?

Oleg skinął głową. Jest nieśmiertelnym chłopcem, co oznacza, że może wiele. Oto niemiecki E-75 jadący do przodu. Jak się przez to przełamać?

Genialny chłopiec rozpracował to i szepnął do pocisku:

- Jesteśmy metalem, tej samej krwi - ty i ja!

I przy pomocy swoich bosych, dziecinnych stóp odwrócił celownik i strzelił.

Podobnie jak niemiecki czołg nie jest mocny z przednim pancerzem, ale jeśli trafisz go dokładnie od końca do końca lub kombinacją linii sił, czołg się podda. A potem metal pękł i zestaw bojowy zaczął eksplodować.

Oleg Rybachenko pisnął:

- To najwyższa klasa!

Nataszka połaskotała chłopaka w bosą piętę i skinęła głową:

- Strzelać!

Oleg Rybachenko ponownie wystrzelił z SU-100. Strzelali z dużej odległości, po czym radziecka armata kal. 100 mm nie przyjęła najnowszych niemieckich czołgów: E-50 i E-75. Ale chłopak jest fenomenalny. I udaje mu się trafić wroga.

Chłopiec-terminator strzela ponownie. I przebija się przez E-50. Ten czołg jest szybki i trzeba go trafić. Niemcy jednak naciskają coraz mocniej i mocniej.

Zosia strzela. I bardzo dokładnie.

Uderza wroga w wieży. Następnie Oleg Rybaczenko ponownie strzela. Działo stumilimetrowe czyni cuda.

Geniusz chłopca ryczy:

- Rozerwę cię! Rozerwę cię! To nie będzie ci się podobać!

I znowu, jak chłopiec, przyjmie i uderzy bardzo celnie. I naprawdę rozerwie wroga na strzępy.

Następnie wyświetli się:

- Jestem myśliwcem naddźwiękowym!

I znowu będzie strzelał za pomocą bosej stopy.

Chłopak wygląda na dwanaście lat, ale jest bardzo szybki i fenomenalny.

Tutaj strzeliła za pomocą gołych palców u nóg i Augustyna.

A dziewczyna rozbiła E-50.

Niemcy ponoszą znaczne straty. Ale ich lawina czołgów jest coraz bliżej. Oto E-100 w ruchu. Również potężna zbroja, broń i tarcze.

Ale jego dziewczęta i chłopak również przechodzą przez to.

Niemiecki samochód płonie i zostaje rozerwany na kawałki.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Chwała Świętej Ojczyźnie,

Z nieziemską wściekłością!

Chłopak ponownie strzelił, rozwalił faszystę i mrugnął do dziewcząt. I znowu chłopiec strzela i niszczy wroga.

Walczący, powiedzmy, chłopiec. A on uderzy cię pociskiem. A czołg Tygrys-2, przestarzały, ale potężny, już stał się ofiarą. Niemiecka "Pantera" -2 również ponosi porażkę. Ale sama prawie podbiła Amerykę.

A teraz ZSRR naciska.

Z kolei Oleg Rybachenko strzela i uderza zdecydowanie.

I tak zaczęli po kolei strzelać i śpiewać...

Natasza kopnęła bosą stopę i krzyknęła:

- To jest z tajgi...

Zoya również uderzyła się w bose palce i pisnęła:

- Do mórz brytyjskich...

Augustyn również uderzył w skorupę i powiedział:

- Armia Czerwona!

Swietłana strzelała z bosych palców u nóg i powiedziała:

- Najsilniejszy ze wszystkich!

Oleg Rybachenko schrzanił i wydał:

- I niech Czerwony...

Natasza wystrzeliła i pisnęła:

- Ściska mocno!

Zoya też klepała i szczekała:

- Twój bagnet ze zrogowaciałą dłonią!

Augustyn kopał i ryczał:

- I musimy...

Swietłana oddała śmiercionośny ładunek i wypaliła:

- Nie do zatrzymania!

Oleg Rybachenko strzelił ponownie, śmiejąc się:

- Idź do ostatniego...

Natasza wysłała muszlę i ryknęła:

- Mordercza bitwa!

I dziewczyny się rozproszyły, armata strzelała, aż skończyły się pociski.

Tak, Oleg Rybaczenko znów jest w stanie wojny.

Ale Armia Czerwona ma trudności. Niemcy postępują. Mają więcej sprzętu i więcej piechoty. Ze wschodu przybywają także Japończycy.

Nie mogę się oprzeć takiej mocy.

Gerda i jej załoga walczą na trasie E-50. Niemcy już szturmują Woroneż. Walka jest zacięta.

Z jednej strony niemiecki czołg, jako myśliwiec swojego rodzaju, jest bardzo dobry. Ale tablica jest raczej słabo chroniona. I to jest jego minus, więc dziewczyny powinny zachować czujność.

Nadal wyprodukowano dużo T-34-85. Pojazd ten jest nadal w produkcji masowej, a niemieckie działo 88 mm w 100EL zbiera obfite żniwo z dużej odległości.

Coraz częściej produkowany jest także SU-100, który będąc działem samobieżnym jest łatwiejszy w produkcji niż czołg, ale jest silniejszą bronią.

Teraz, naciskając przycisk joysticka bosymi palcami, Gerda przedarła się przez sowieckie suszenie. Z bliskiej odległości taki samochód może być bardzo niebezpieczny.

Blond terminator wziął go i zaśpiewał:

-Moje nerwy nie są ze stali,

Naprawdę mnie zrozumiałeś!

A potem Charlotte wystrzeliła z armaty i zmiażdżyła trzydziestu czterech.

A broń, która wystrzeliwuje dwanaście strzałów na minutę, osiąga duży dystans.

Następnie Christina strzela. I zrobi to również bardzo dokładnie i dokładnie. Rozbiła czołg Armii Czerwonej i pisnęła:

- Rozszalały ogień! Brawo dla Stalina!

Wtedy Magda też uderzyła. Zrobiła to bardzo dokładnie, używając bosych palców u nóg.

I zaśpiewała:

- Na chwałę wiecznej Ojczyzny!

Po czym dziewczyna wybucha śmiechem...

Niemiecka maszyna działa bez zarzutu.

Jego ofiarą padł IS-2, dość potężny i niebezpieczny czołg, ale słabo chroniony przez przód wieży.

Tylko IS-3 ma stosunkowo dobrą ochronę przednią, ale czołg ten jest nadal produkowany w małych seriach. Kształt wieży jest zbyt skomplikowany. Chociaż IS-3, jak pokazała praktyka bojowa, ma przynajmniej szansę zbliżyć się do pojazdów serii E z bliskiej odległości.

Cięższe czołgi nie są jeszcze produkowane w ZSRR, a nawet ich rozwój został wstrzymany. To oczywiście stwarza problem. Niemcy mają w swojej serii jedynie lekkie działo samobieżne E-25, ale jego produkcja została prawie zamrożona. Chociaż maszyna nie jest zła.

Tylko dwóch członków załogi i półtora metra wzrostu. Mały z armatą 75 mm z Pantery. Łowca sowieckich samochodów.

Ale Führer woli władzę. Nawet E-50 stopniowo ustępuje E-75, który również jest pokryty osłonami po bokach.

E-75 trudno przebić nawet w bok. I Niemcy wykorzystują to do przełomów...

Dwóm niemieckim pilotom Alvina i Albina udało się już przekroczyć liczbę zestrzelonych samolotów o trzysta i otrzymali: Krzyż Kawalerski Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.

Dziewczyny są świetnymi wojowniczkami i najfajniejszymi na świecie. Tak, nawet jeśli Huffman do tej pory zestrzelił więcej samolotów, są one znacznie piękniejsze.

I z reguły walczą tylko w bikini i boso.

Alvina zestrzeliła ze swojego ME-262 X trzy radzieckie samoloty za pomocą działek lotniczych kal. 30 mm i zaćwierkała:

- Jestem pochodnią zagłady!

Albina, strzelając podobnym ogniem, potwierdziła:

- I jesteśmy całkowitym zniszczeniem:

I zestrzeliła cztery kolejne radzieckie samoloty...

Wojownicy są w nastroju bardzo bojowym, ale ciągle się uśmiechają.

Kochają mężczyzn i pracują swoimi językami. I im się to podoba. Takie walczące piękności.

Zestrzelili radziecki TU-3 i rozbili go na kawałki... Oto ich ogniste powitanie.

Krótko mówiąc, dziewczyny nie zawiodą. A Armia Czerwona otrzymuje od nich.

Ale z drugiej strony Anastasia i Mirabela również walczą w samym bikini i boso - zdobywając kolejne wyniki! To bardzo agresywne dziewczyny.

A Anastazja zestrzeliła niemiecki samolot i powiedziała:

- Jestem świetnym pilotem!

Mirabela zestrzeliła z armaty niemiecki samochód i pisnęła:

- Jestem super wojownikiem!

Dziewczyny a właściwie to czego potrzebujecie....

Walczą jednak na przestarzałych Jak-9 T, które oczywiście nie dorównują niemieckim samolotom odrzutowym. Ale piękności potrafią walczyć. I unikają zestrzelenia.

I dlaczego? Bo są boso i w bikini. Nie ma więc możliwości ich wycięcia.

Wojownicy, jak widzimy, rozumieją, czym jest naga skóra.

Anastazja zestrzeliła kolejnego niemieckiego myśliwca i pisnęła:

- Za Ojczyznę!

Mirabela ścięła HE-162 i ryknęła:

- Za Stalina!

Najniebezpieczniejszym niemieckim myśliwcem jest ME-262 X, ma pięć dział powietrznych, ogromną prędkość, zakrzywione skrzydła i potężny pancerz.

Łatwiej zestrzelić pojazd HE-162, który jest lekki, tani, ale bardzo zwrotny.

ME-1010 nie do końca udał się Niemcom, jest to niewątpliwie samolot doskonały pod względem właściwości lotnych, jednak jego skrzydła zmieniają rozstaw skrzydeł i wymagają wysoko wykwalifikowanych pilotów. TA-183 okazał się bardziej praktyczny, a także idzie do przodu.

Ale Hitler woli silnie chroniony ME-262 X, wyposażony w potężną broń.

Pojazdy Luftwaffe napędzane śmigłem nie zostały jeszcze wycofane z produkcji. TA-152 to odnoszący największe sukcesy pojazd wielozadaniowy, a ME-309 wciąż znajduje się w walce. Przewyższają radzieckie myśliwce szybkością i uzbrojeniem. I chociaż Yu-488 jest pojazdem o napędzie śmigłowym, radzieckie Jak nie są w stanie go nawet dogonić. Tak, nawet bardziej zaawansowany LA-7 jest gorszy od tego samochodu pod względem prędkości.

A co zrobić z bombowcami odrzutowymi: Arado, Yu-287 i innymi.

Lotnictwo radzieckie bez samolotów odrzutowych jest słabe.

Jednak Anastasia i Mirabela nadal osiągają dobre wyniki nawet w takich warunkach.

Wrócili więc, zatankowali paliwo i ponownie wyruszyli do bitwy. Znowu uderzają w nich niemieckie samochody. I robią to ze świetnym skutkiem.

Nikt w lotnictwie radzieckim nie może się równać z ich parą. Poza tym dziewczyny uprawiają seks, żeby być silniejsze. I zazwyczaj zawsze mają różnych mężczyzn. A to daje dziewczynom taką siłę!

To jeden z sekretów ich fenomenalnego sukcesu.

Dziewczyny otrzymały już złotą gwiazdę bohatera ZSRR i mrugają do siebie.

Znów polecieli, zestrzelili kogoś.

Anastasia zestrzeliła dość potężny bombowiec Yu-288 swoim działem lotniczym kal. 37 mm.

Mirabela zestrzeliła odrzutowiec Yu-287, również używając tego samego działa kal. 37 mm. Takie działa umożliwiały, z fenomenalną celnością dziewcząt, trafianie pojazdów wroga z dużej odległości. Chociaż amunicja była ograniczona i ryzykujesz śmiercią.

Dziewczyny biją się po bosych stopach i śpiewają:

- Szybuj sokoły jak orły,

Czekamy na Stalina!

Nasz sukces jest tuż za rogiem

Otwórz swoje zwycięskie konto!

Więc wojownicy oczywiście nie puszczą faszystów z haka. I uderzą go tak mocno, że zaboli Führera.

Anastasia Vedmakova oczywiście manewruje. Jak-9 ma ponad sześćset kilometrów, nie wytrzyma, z ciężkim działem jest jeszcze krótszy, ale mniej więcej trzepocze i obraca się.

Nieco lepszy od Jak-3, który jednak kosztuje więcej i wymaga wysokiej jakości duraluminium. A ZSRR stracił dużo terytorium. A Jak-9 można produkować w ogromnych ilościach.

Ale nie da się dotrzymać kroku Trzeciej Rzeszy, razem z Japonią.

Mirabela zestrzeliła ME-262 i zaśpiewała:

- Na chwałę Ojczyzny Rosji

Uszczęśliwimy cały świat!

Anastazja przerwała innemu Niemcowi i pisnęła:

- To imię najbardziej promiennej miłości!

A także jak będzie ryczeć. I uderza Fritza.

Dziewczyny są oczywiście bardzo, bardzo fajne.

Tymczasem Niemcy wkraczają coraz głębiej w terytorium ZSRR.

Japończycy też sobie pozwalają. A jest ich wielu i wypędzają Chińczyków przed siebie.

Żółci żołnierze próbują się przebić. I dosłownie zaśmiecają wszystkie podejścia trupami.

Ale jest ich tak dużo, że w końcu się przebijają.

Japończycy i ich żółta armia szturmują Chabarowsk. Straty w ogóle nie są brane pod uwagę.

Ale spotykają je tam radzieckie dziewczyny.

Alenka i jej zespół.

Dziewczyny bronią Chabarowska. Rzucają granaty we wroga gołymi stopami.

I śpiewają też ze śmiechem:

- Jesteśmy miłymi dziewczynami,

I porażka wszystkich wojowników...

Głos jest taki głośny

Na chwałę szalonym ojcom!

I znowu lecą granaty rzucane przez bose stopy piękności.

Alenka, gdy tylko się odwróci, kosi Chińczyka i piszczy:

- Chwała naszej ziemi!

Anyuta rzuci granat bosymi stopami i ryczy:

- W imię sił wyższych!

A także uderzy cię śmiercionośną serią.

Następnie Angelica strzela. I rzuca też granat bosą stopą.

I kwiczy:

- Do nowych granic!

A wtedy Maria uderzy także ciebie. I serią też odcięła żółtych myśliwców, śpiewając:

- Ogon za ogonem! Oko za oko!

I mruga do przyjaciół.

A potem Olimpiada rzuci w samurajów i Chińczyków całą skrzynkę materiałów wybuchowych.

I będzie ryczeć:

- Na chwałę Ojczyzny!

I znowu piątka niszczy obcą armię.

Ale Japończycy zgromadzili już wielu Chińczyków. Wspinają się i wspinają. I rosną całe kopce trupów.

Alenka strzela, rzuca gołą piętą i kwiczy:

- Za Stalina!

Anyut również rzuci granat bosą stopą i mruczy:

- Nauczyciele!

Angelica wyrzuci linię. Rzuca prezent bosą stopą i piszczy:

- Za Lenina!

I wtedy Maria uderza wroga. I swoimi bosymi palcami rozpęta zagładę.

Potem Chińczycy rozproszyli się we wszystkich kierunkach...

A potem Olimpiada zabierze i zgaśnie beczkę z nitrogliceryną. I to zabije wszystkich.

A militaryści upadają...

Oleg Rybachenko i jego zespół wciąż walczą o Tułę. Niemcy próbują otoczyć Moskwę. Miasto Tuła odparło atak Fritza już w 1941 roku.

Ale wróg jest teraz znacznie silniejszy. I strzela agresywnie. A bomby spadają na Armię Czerwoną i inne niszczycielskie siły.

Bardzo potężny wróg. I rzucają do bitwy zbyt wielu czarnych wojowników, Arabów i Hindusów. I wydaje się, że jest to nie do zatrzymania.

Oleg Rybaczenko strzelił do E-75 i zaśpiewał:

Żołnierz jest zawsze zdrowy

Żołnierz jest gotowy na wszystko...

I kurz jak z dywanów,

Zjeżdżamy z dróg,

I to się nie skończy!

I nie zmieniaj nóg

Nasze twarze lśnią

Buty błyszczą!

I znowu chłopak uderza hitlerowca z dystansu. Ale siły są naprawdę nierówne.

Chociaż Tula stoi bohatersko. A na południu naziści zbliżają się do Stalingradu.

Ale co myślą, że tam wygrają?

Oleg Rybaczenko ponownie strzela do nazistów i śpiewa:

I taki chaos

wypełnił wszechświat...

Smutny los ludzkości -

Znoś ból i cierpienie!

I znowu chłopiec został zabity, a faszystowska Mysz-2, bardzo potężna maszyna, płonęła.

Natasza logicznie zauważyła:

- Żadna siła nie może się nam przeciwstawić!

I mrugnęła do chłopca.

Wtedy Zoya również uderzyła. Ryknął także:

- O mój dostęp do zwycięstwa!

SU-100 działa sam i nie myśli o zatrzymaniu ostrzału.

Niemcy stopniowo omijają Tułę. Mają dużo sił, dużo piechoty. A czołgi różnych marek poruszają się.

Oto na przykład ten sam "Lev"-2, bardzo potężna maszyna: waży sto ton, a przedni pancerz ma pod kątem 300 milimetrów. Wygląda na to, że nic nie przejdzie.

Ale Oleg Rybachenko nadal strzela. Pokazuje swoją najwyższą klasę - snajper.

I uderza siebie, i uderza siebie...

Tylko fragmenty odlatują od nazistów. Ale nadal nie chcą zwalniać tempa.

Oleg Rybachenko piszczy:

- Przyszłość jest nasza

Jesteśmy orłami - Jedi!

I znowu chłopak robi stożki. I znowu faszyści dostają pięciocentówkę.

A załoga czołgu Gerdy jest już w Stalingradzie. Toczą się tu bardzo agresywne walki.

Gerda, strzelając, krzyczy:

- Moje ciało jest z żelaza!

Charlotte nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami i zaćwierkała:

- Bardzo przydatny w walce!

I mrugnęła do partnera.

Potem uderzyła ponownie i złamała trzydzieści cztery.

Potem Christina również zwolniła. Rozbiła suszarkę Armii Czerwonej i zagrzmiała:

- Jestem szaloną dziewczyną! Rozerwę wszystkich!

I wtedy Magda zaczęła strzelać bosą stopą.

Dziewczęta z Niemiec na ogół radzą sobie dobrze. I oczerniają wroga.

. ROZDZIAŁ nr 2

Ale ich samochód został uderzony w bok. Musiałem się zatrzymać i to naprawić.

Gerda zauważyła kapryśnie:

- Znów marnujemy czas!

Charlotte potarła bosą stopą powierzchnię zbroi i warknęła:

- Zemścimy się i wygramy!

A potem wzięła to i pokazała zęby. I wypuściła promienie słońca ze swoich perłowych zębów.

Christina wzięła go i pisnęła:

- Za Ojczyznę bez rady!

I uderzy gołą piętą w zbroję!

Magda zgodziła się:

- I żadnych bzdur!

Dziewczyny postanowiły na razie zagrać w szachy. Para dla pary. I zaczęli tam budować strategię.

Gra jest interesująca. Ale dziewczyny kłóciły się o każdy ruch i kłóciły się głowami.

Gerda zauważyła z obnażonymi zębami:

- Będę najwyższym aksjomatem!

A jak będzie się śmiał...

Wyobraziłem sobie mojego imiennika z baśni Andersena. Więc została złapana w lesie przez rabusiów. Rozebrali powóz i zabrali Gerdzie prawie całe ubranie i drogie buty. Zatem Gerda znów jest bosa i w worze. Tak wyglądała z rękami związanymi za plecami.

Idzie przez zimny jesienny las. Goła podeszwa czuje każdy guz, każdy guz, każdą gałązkę. Gerda jest przerażona i głodna.

Udało jej się nawet wyzdrowieć w pałacu. A na jesiennej trawie widać szron, przypominający zimno, którego niedawno doświadczyła.

Gerda uśmiechnęła się szeroko... Pomyślała, że w baśni Andersena wyraźnie brakuje prażonych obcasów. I byłoby wspaniale!

Zbiornik został szybko naprawiony. Uszkodzenia są niewielkie. Chociaż pocisk z armaty 100 mm trafił w bok. Co może być niebezpieczne.

Charlotte nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami i zaśpiewała:

- Jestem niszczycielem czołgów,

Serce płonie...

Broń to moje mieszkanie!

A pocisk rozbił kolejne trzydzieści cztery. Na razie na polu bitwy dominuje T-34-85. A ciężkie pojazdy są stosunkowo rzadkie w Armii Czerwonej.

Ale potem pojawił się IS-3. Ma słaby punkt: dolną część ciała. Czoło ma duży kąt nachylenia. Ma kształt: pysk szczupaka. Ale jeśli uderzysz w dolną część czoła, nie będzie litości.

Magda bosymi stopami celowała z pistoletu we wroga. I jak trafił, i pocisk poleciał.

A radziecka maszyna została uderzona w brzuch. Wieża została zerwana i zaczęły wybuchać pociski.

Gerda zawołała:

- A ty jesteś dobrze ukierunkowaną pięknością!

Magda pisnęła, potrząsając wspaniałymi piersiami:

- Nikt mnie nie zatrzyma!

Charlotte z przekonaniem potwierdziła:

- I nikt nie wygra!

Christina pisnęła w odpowiedzi:

- Złe wilki miażdżą wrogów!

Gerda warknęła:

- Złe wilki - cześć bohaterom!

Naziści otoczyli Tulę i dzieci wraz z czterema dziewczynkami musiały uciec z ringu.

Chłopiec, dziewczynka i dziewczęta biegają i rzucają granaty gołymi palcami.

Ale naziści doznają obrażeń i nie mogą ich trafić.

Oleg, strzelając, zaśpiewał:

- W imię świętej Ojczyzny,

Nie możemy dać się rzucić na kolana!

Margarita rzuciła dar śmierci bosą stopą i pisnęła:

- NIE! Nigdy nie dostarczaj!

Natasza, strzelająca i skacząca, dodała:

- Niech żadne kłopoty nie przychodzą do naszego domu!

A także bosą stopą wystrzelił śmiercionośny granat.

Wtedy Zoya uniknie odłamków, a także bosymi palcami u nóg wypuści miażdżącego...

I będzie ryczeć:

- Będzie świetnie!

A wtedy Angelica strzeli do wroga. Kosi go w dzikiej wściekłości. I znowu zagrzmi:

- Jestem szaloną piłą!

A granat wyleci z twojej gołej pięty.

A wtedy Svetlana to przyjmie i mocno cię uderzy.

Są to oczywiście dziewczyny - to, co śmierć przynosi wrogom.

Natasza, strzelając do wroga, piszczy:

- Nikt nas nie zatrzyma, nawet diabeł nie jest w stanie nas pokonać!

A granat leci po łuku z jej bosych stóp. I uderzy, i rozproszy wszystko, i to daleko.

Dziewczyny oczywiście są w stanie pokonać dotknięte terytorium. Na południu trwają walki w Stalingradzie, który utrzymuje Armia Czerwona. Ponosząc kolosalne straty, Japończycy zajęli Chabarowsk i posuwali się na Władywostok.

Cóż, spotkają się tam z tymi, którzy tego potrzebują.

Anna Witchakova przeżyła niezbyt przyjemną ceremonię pożegnania ze swoim wiernym latającym koniem. Myśliwiec, który stał się matką Mig-4, który zestrzelił tak wiele niemieckich samolotów, po prostu spłonął podczas nalotów japońskiej armady, podobnie jak spora liczba innych pojazdów i statków. Po tym jak sępy z Kraju Kwitnącej Wiśni zadziobały miasto, Władywostok przedstawił smutny widok. Pogrzeb zmarłych odbył się jednak w sposób wojskowy, skromny i dość szybki. Pilotka Wiedmakowa podpaliła jej stopy, stopy dziewczyny były pokryte pęcherzami, więc szła boso, ostrożnie stąpając po palcach. Japończycy nie powtórzyli jeszcze najazdów, skoncentrowali swoje wysiłki na wsparciu nacierających frontów. Vedmakova chodziła wokół gruzów, energicznie je oczyszczano, a wśród robotników była duża liczba dzieci. Chudzi, bosy, z twarzami zaczerwienionymi od świeżego wiosennego słońca, grabili potłuczone dachówki, podnosili powalone słupy telegraficzne i po prostu zamiatali ulice.

Starszy nad chłopcami w pionierskim krawacie, ale bez koszuli (wisiała osobno, najwyraźniej chłopcy dbali o swoje ubrania), podbiegł do pilota.

- Pracujemy w przyspieszonym tempie, towarzyszu majorze, wkrótce wszystko będzie gotowe! Zamiatamy ulicę, będzie gładko jak przed wojną!

Wiedźmin uśmiechnął się i rzucił mu cukierka:

- Masz, weź to! To nasza radziecka z naturalnej czekolady, a nie amerykańska trucizna.

Chłopiec mrugnął radośnie:

- I wymyśliliśmy nowy pseudonim dla Amerykanów! Skoro są razem z Hitlerem i Hirohito, to nie są Jankesami, ale Pindosami!

Majorka skłoniła się przed chłopcem:

- Jak powiedziałeś, kim oni są?

Młody pionier powtórzył:

- Pindo! Więc teraz jesteśmy jak Jankesi, którzy nas zdradzili!

Witcherova pogłaskała chłopca po głowie, po czym jej duża, silna dłoń przesunęła się po chudych, żylastych ramionach chłopca. Chłopiec odwzajemnił uśmiech: jego zęby były białe i wyciągnął stwardniałą dłoń. Major uścisnął chłopcu rękę i odpowiedział:

- Musimy zapamiętać to imię! Ale nie jesteśmy jeszcze w stanie wojny z Ameryką, więc jest przedwczesne wymyślanie przezwisk!

Chłopak sprzeciwił się:

- Amerykanie są gorsi od Japończyków i Niemców, bo wolą walczyć cudzymi rękami. Bez względu na to, jak okrutni są wojownicy Imperium Wschodzącego Słońca, ich odwaga jest znana każdemu!

Wiedźmin przerwał:

- Zabiję tych odważnych ludzi! I to tak szybko, jak to możliwe!

Nowy pełniący obowiązki garnizon Krotow nieoczekiwanie podpisał nie do końca logiczny rozkaz i wysłał pilota-wojownika z grupą marynarzy do Chabarowska. Rozkaz przyszedł natychmiast; trzeba było odeprzeć natarcie jednostek japońskich. Witcherova oczywiście spodziewała się, że dadzą jej myśliwiec, ale... Ale front nie miał do dyspozycji wolnych samolotów, a posiłki z ich centrum jeszcze nie przybyły. Podróż z Władywostoku do Chabarowska trwała krótko i major został dosłownie wyrzucony z torów w wrzącą bitwę.

Japończycy próbowali ominąć dobrze ufortyfikowane miasto i otoczyć je. Wojowniczka ledwo zdążyła wskoczyć do okopu ze swoim karabinem maszynowym, gdy rozpoczął się atak.

Wiedźmin zapytał leżącego obok kapitana Sinitsina:

- Oznacza to więc, że wróg planuje taktykę Friedricha, a dokładniej generała Nogi, aby ominąć fortyfikacje i zepchnąć nas na tyły.

Kapitan mruknął ponuro:

- Niech spróbuje podpalić ogon rosyjskiego konia! Zostanie uderzony kopytami tak mocno, że nie będzie to wydawać się dużo!

As pilot zażartował:

- Kopyta konia prawdopodobnie nie są ze stali Kruppa, ale z naszej sowieckiej!

Jej słowa przerwał huk pocisków. Tutaj leży w długo wykopanym rowie, wokół Chabarowska jest ogólnie zauważalna linia fortyfikacji, zagrożenie inwazją japońską istnieje od kilku lat. Pociski eksplodują przed i za okopami i robią dużo hałasu. Ogólnie słynna japońska shimosa wytwarza dużo hałasu i dymu. Wojownik patrzy bez strachu, nawet z pewną obojętnością. Eksplozje pocisków wytwarzają brudne fontanny, jedna z nich spowodowała wstrząsy gleby. Oznacza to, że strzela armata o kalibrze dobrych trzystu milimetrów. Słychać jęki rannych... Przez kanonadę wydają się lekkimi oparami, których nie każde ucho jest w stanie uchwycić. Tutaj pilot wojownika był pokryty ziemią. Dziewczyna jednak kichnęła i otrzepała kurz z czerwonych warkoczyków:

- Zawsze tak jest, jak się położysz to się ubrudzisz! A jeśli wstaniesz, daj mi jedną lub dwie lewe ręce!

Przygotowanie artyleryjskie okazało się krótkie, być może Japończycy nie mieli tak wielu pocisków. Rozpoczął się atak. Przed nami jechało kilku japońskich taków. Mały, z lekko zaokrąglonym korpusem maszyny. Najpopularniejszy czołg Imperium Wschodzącego Słońca: Chichiha. Wiedźmin pamiętał jego cechy. Pancerz przedni 30 mm, działo 47 mm, silnik wysokoprężny 320 koni mechanicznych. Z wyjątkiem właściwości jezdnych, w których maszyna ta nie ustępuje T-34, to jest jeszcze gorsza od niemieckiego T-3 modelu z 1943 roku. Nawet na Dalekim Wschodzie wołają na niego: kichaj! Ale tak na marginesie, królową pól nie jest czołg, ale piechota. Spróbuj, podejdź do pól minowych. Jak śpiewa się: Gdzie nie może przejechać pociąg pancerny, tam czołga się żołnierz z karabinem.

Japońskie karabiny zostały skopiowane z niemieckiego Mausera. Pistolety maszynowe, wyrwane ze słynnego "Schmeistera" z I wojny światowej. Ogólnie rzecz biorąc, ludzie o wąskich oczach chcą kopiować to, co najlepsze, od drugiej strony. Z pewnością japońscy projektanci już pracują nad stworzeniem hybrydy Pantery i T-34!

Japońskich czołgów jest nie więcej niż tuzin, a radziecka artyleria nie spieszy się z nimi na spotkanie. Piechota biegnie za nimi truchtem, w tradycyjnym grubym łańcuchu. Sami żołnierze Krainy Kwitnącej Wiśni ubrani są w mundury w kolorze lekko żółtym, pasującym do koloru stepu khaki. Wiedźmin przygląda się im, szybko oceniając liczbę atakujących. Na oko jest ich od pięciu do sześciu tysięcy, a w okopach, osłaniających ten odcinek frontu, siedzi co najwyżej tysiąc Rosjan. A broń... Armia Dalekiego Wschodu jest wyposażona na zasadzie szczątkowej i tylko oficerowie mają pistolety maszynowe. No cóż, jest jednak majorem, bez stanowiska, zredukowanym do rangi szeregowca.

Kapitan Sinits (jeszcze bardzo młody chłopak) zapytał Wiedźmina.

- Walczyłeś z Niemcami?

Dziewczyna odpowiedziała:

- NIE! Pocałowałem je!

Kapitan, nagle zbladwszy, zauważył:

- Czy pamiętasz swoje pierwsze zwłoki!

Wiedźmin uśmiechając się, potrząsnęła głową:

"Jestem pilotem i kogokolwiek zestrzeliłem, zabiłem go, nie mam pojęcia o zwłokach!" Nawiasem mówiąc, przez całą Wielką Wojnę Ojczyźnianą mój samolot nigdy nie został zestrzelony!

Kapitan gwizdnął nieco niezręcznie:

- Jesteś po prostu asem! A ilu macie umazanych Niemców!

Wiedźmin uśmiechnął się jeszcze szerzej:

- Po dwudziestym piątym przyznano gwiazdę bohatera! I tylko dwadzieścia osiem.

Sinitsin zawołał:

- Uch-uch! Jesteś po prostu mistrzem w swoim rzemiośle!

Dziewczyna skromnie odpowiedziała:

- Nie trzeba robić z bohatera kogoś, kto po prostu uczciwie wypełnia swój obowiązek. Teraz piechota podejdzie bliżej i spotkamy się z nimi.

Kapitan szarpnął zamek ciężkiego pistoletu maszynowego, ważącego dobre dziesięć kilogramów. Dotknąłem psa, start jest bardzo ciasny, tyłek ma odrzut. Nie do końca wygodny kolos, ale trafia... Co prawda według plotek Niemcy mają już mocniejszy karabin maszynowy, ale kto wie, czy radzieccy projektanci wymyślą coś lepszego. Sinits nie mógł się powstrzymać i nie zapytał:

- Dlaczego zostałeś tak świetnym pilotem przeniesionym do piechoty?

Witcherova odpowiedziała półżartem, klikając także zamek swojego pistoletu maszynowego:

-A ja chciałem tylko wiedzieć, jak to jest siedzieć pod ostrzałem! To by było super!

- A pewnie zgubiłeś buty, skoro tak się spieszyłeś na linię frontu!

W rzeczywistości Vedmakova, próbując przyspieszyć usuwanie pęcherzy, poszła boso. Choć w czasie wojny większość kobiet i dzieci nosiła latem gołe obcasy, nie było to akceptowane wśród oficerów, zwłaszcza w miejscach publicznych. Ale Wiedźmin nawet lubił podkreślać takich ludzi. Odpowiedziała Sinitsinowi po prostu:

- Aby zaoszczędzić pieniądze, praktycznie cały świat kapitalistyczny jest przeciwko nam. W końcu buty się zużywają, a to dzieło wielu osób!

Kapitan zgodził się, mrugając żartobliwie:

-Masz bardzo piękne nogi! Czy mogę je pogłaskać?

Wiedźmin potrząsnęła palcem:

- Nie teraz! A jeśli przeżyjesz, ogrzeję cię na noc.

Sinitsin rozszerzył oczy:

- Wow, jesteś szybki! Kobietom zwykle potrzeba dużo czasu, żeby się złamać!

Vedmakova chciała odpowiedzieć, ale słychać było eksplozję, japoński czołg idący przed nami wjechał w minę. Dziewczyna zaśpiewała:

- Hitler jechał samochodem, drań został wysadzony przez minę! Rozbił się na kawałki - ale na niewiele się zdał!

Inny japoński czołg wybuchł, zatrzymał się, odwrócił lufę i otworzył ogień do sowieckich okopów. Trzeci poszedł za nim. Japończycy jednak nawet nie myśleli o zatrzymaniu się. Wąskoocy warczeli: zaczęły działać ich karabiny maszynowe, umieszczone na półokrągłych, ruchomych wieżach.

Kapitan mruknął:

- To wspaniale! Jak idzie parada! Oto armia!

Vedmakova chwyciła karabin, na szczęście pozwalając na odległość do piechoty, i strzeliła do japońskiego oficera. Wąskooki upadł, odrzucając karabin z taką siłą, że ten zaczął grzebać w bagnecie w wiosennej trawie. Pozostali Japończycy biegli dalej, tylko lekko przechylając ciała, najwyraźniej chcąc w ten sposób uniknąć porażki, a raczej zmniejszyć jej prawdopodobieństwo. Vedmakova przypomniała sobie, że w armii Quantud tak się szkoli żołnierzy: kto nie schyli się na czas, zostaje uderzony bambusowym kijem w głowę. Wygląda na to, że Car-Ojciec i Herod mieli niezłą passę! Mówi jednak o Mikołaju II. Teraz znów walczą z Japonią, i to nie na jednym, ale na kilku frontach. Ma to jednak również swoje zalety. Dziewczyna zaśpiewała:

Nadchodzi - Wehrmacht został w proch rzucony,

Napoleon zostaje pokonany, niepokonany!

Wróg nie będzie mógł deptać flagi sowieckiej,

Kiedy naród i partia będą zjednoczeni!

Jeden po drugim zniszczone japońskie czołgi zatrzymywały się, ale najeżona bagnetami piechota zaczęła biec jeszcze szybciej. Pozycje wojsk radzieckich najeżyły się błyskami, szczękiem karabinów, czasami przeplatanym ogniem z karabinów maszynowych. Wiedźmin także otworzył ogień. Japończycy, przeładowując w ruchu, strzelali z karabinów. Krzyczeli ile sił w płucach:

- Banzai! Rus poddaj się!

Kule przeszyły ich zwłoki jak wycior w manekiny. Opadł pył kostny zmieszany z krwią. Jednak większość kul, jak to bywa w bitwie, chybiła. Japończycy przeszli przez pole minowe, mali żołnierze byli zbyt lekcy, aby uciec, aby zdetonować prezenty przygotowane dla czołgów.

Witcherova poczuła na ramieniu okrutny odrzut karabinu maszynowego, podczas gdy wojownicy Kraju Kwitnącej Wiśni zdawali się prawdziwymi potworami. Ich histeryczne krzyki stawały się coraz bliższe, a ich żółte, obrzydliwe twarze lśniły od potu. Wiedźmin stara się zabić jak najwięcej żołnierzy wroga na raz. Dziewczyna jak zawsze gorąca i strzela jak gniazdo. Skończył się jeden klip, włożono inny. Magazynek jest za duży, okrągły i ciężko go wcisnąć do komory. I znowu ogień, Japończycy latają do góry nogami.

Vedmakova wystrzeliła drugą serię amunicji, pozostawiając ją bez amunicji. A ci z wąskimi oczami już atakują granatami. Odpowiadają rzutami, teraz jest znacznie więcej krzyków i jęków, a żołnierze radzieccy padają. Fragment odciął maleńki kosmyk włosów na głowie wiedźmina. Nerwy dziewczyny nie wytrzymują tego, podrywa się i krzyczy z całych sił:

- Za ojczyznę dla Stalina!

Za nią reszta wojowników krzyczy, wyskakując z ukrycia i potrząsając bagnetami. Radzieccy żołnierze biegną na spotkanie Japończyków, tocząc walkę na bagnety.

Vedmakova szybkim ciosem przecina brzuch najbliższego "samuraja". Krzyczy i próbuje odpowiedzieć, ale pada jak zarzynany dzik. Dziewczyna radośnie woła:

- Rosyjska piłka nożna: Rosja - Japonia, dwa-zero!

I rzeczywiście inny Japończyk padł z poderżniętym bagnetem gardłem. Cóż, pilot-wojownik kopnął trzeciego w pachwinę. Wąskooki wyciągnął się, a dziewczyna poruszając się bezwładnie wbiła czubek w oko przeciwnika!

- Bierz Japończyków! Po co stać u odźwiernych!

Odwetowe uderzenie bagnetem rozerwało tunikę majora, polała się krew, ale to nie tylko nie zawstydziło dziewczyny, ale dodało jeszcze dodatkowej wściekłości.

- Śmierć Hirohito! - Dziewczyna warknęła, jej goleń uderzyła w wąskooką skroń, a dziewczyna poruszała się z taką prędkością, jakby była śmigłami nowego myśliwca.

Japończycy wycofali się, a nawet cofnęli, a zainspirowana dziewczyna ruszyła do ataku, jej karabin maszynowy kręcił się jak maczuga w rękach olbrzyma. Potem nastąpiło mocne uderzenie w tył głowy kolbą nadgorliwego funkcjonariusza. Anna wypuściła powietrze:

- Oto shahen-khash dla ciebie!

Ale ogólnie Rosjanie mieli trudności. Po stronie wąskich oczu, pięciokrotna przewaga, a poziom sprawności fizycznej Japończyków nie jest zły, w dodatku walczą z nimi najlepsi żołnierze ZSRR. Naturalnie, podczas tak trudnej wojny, na Daleki Wschód wysyłano poborowych trzeciej kategorii, z najgorszymi danymi, czyli bojowników, którzy zostali ciężko ranni w bitwie z nazistami. Żołnierze padali, czasem w jednego Rosjanina wbijano po kilkanaście bagnetów, dosłownie zbiorowo krwawili, ale walczyli jak bohaterowie i nikt nie prosił o litość.

Sinitsin dźgnął japońskiego oficera bagnetem, ale został też uderzony czubkiem w bok. Młodzieniec powalił atakującego Japończyka uderzeniem kolbą pistoletu w klatkę piersiową, jednak krew płynęła z boku zbyt obficie. I czterech samurajów natychmiast rzuciło się na faceta.

Na ratunek rzuciła się dzielna Wiedmakowa, dźgając oficera bagnetem aż po łopatkę, a kolejnego Japończyka przewracając pod kolanem.

- Trzymaj się, Petrukha! - Powiedziała.

Natychmiast odbił dwa bagnety wycelowane w pierś i odpowiedział:

- Nie jestem Piotr, ale Arkady!

Dziewczyna, która powaliła kolejnego Japończyka, warknęła:

- Na wojnie każde imię jest jak kliknięcie odbezpieczonego pistoletu; nie należy go odbezpieczać bez oddania strzału!

Arkady cofnął się nieco i bezlitosny bagnet rozciął mu policzek. Młody człowiek jęknął z nieznośnego bólu:

- Matka Boga!

Wiedźmin sprzeciwił się:

- Może jestem matką, ale nie Bożą! Ogólnie rzecz biorąc, Boga nie ma i nigdy nie było!

Arkady cofnął się do Anny i mruknął niewyraźnie:

- A co nas czeka po śmierci nieistnienia?

Dziewczyna pokręciła głową negatywnie.

- NIE! Nauka komunistyczna wskrzesi umarłych! A pierwsi do nowego życia zostaną zwróceni tym, którzy polegli w bitwach za ojczyznę.

Sinitsin potrząsnął głową:

- Nie daj Boże!

Vedmakova położyła kolejnego Japończyka i pisnęła:

- Nie ma Boga! Jeśli tak, to musimy przyznać, że rzekomy twórca wszechświata jest sadystą! I lubi torturować stworzenie!

W tym momencie Arkady został rozcięty bagnetem w udo i aby nie upaść, oparł się o rudowłosego wojownika:

- I jestem bardzo dręczony! Po prostu niewyobrażalne!

Pięcio- do sześciokrotna przewaga żołnierzy wschodzącego słońca dała się we znaki. Ruszyło na nich pięćdziesięciu samurajów, wymachując bagnetami jak armia jeżozwierzy. Arkady otrzymał kilka ulów z bagnetem w brzuch, a następnie wybito mu oko. Kiedy młody człowiek upadł, wstrzyknięto mu dwadzieścia razy, dzięki czemu ucichł na zawsze. Zastanawiam się, co czuła jego dusza, gdy odlatywała: zdziwienie, strach, a może niesamowita ulga po opuszczeniu więzienia własnego ciała.

Wiedźmin był jak pod wpływem zaklęcia. Oczywiście jej tunika rozpadła się na strzępy, przecięta bagnetami. Wojownik okazał się zupełnie nagi, pokryty wieloma zadrapaniami, ale samuraj nie mógł zadać jej ani jednej poważnej kontuzji! Walczyła, a jej nagie piersi ze szkarłatnymi sutkami trzęsły się jak boje na morzu. I gołe kostki właśnie mignęły. Dziewczyna była prawdziwym ucieleśnieniem zwierzęcej i erotycznej mocy. Jej bose podeszwy zaczerwieniły się od krwi, co stworzyło skojarzenie z wielką boginią zniszczenia i zła: Kali! Prawie wszyscy żołnierze radzieccy zostali już zadźgani na śmierć, bitwa dobiegła końca i tylko w swej iskrzącej urodzie Afrodyty od czasu do czasu uderzała bezczelnych zmrużonych oczu.

Japoński generał Nugi patrzył na ten cud ze zdziwieniem. Wtedy przez jego głowę przemknęła pewna myśl. Rozległ się rozkaz, wydany cienkim głosem niedożywionego komara:

- Zarzućcie na nią sieć, weźcie ją żywcem!

Oszczędni Japończycy również mieli sieci. Nagle trzeba wziąć jednego z Rosjan żywcem. A sieć jest do tego idealna. Natychmiast kilkunastu łapaczy zarzuciło dziewczynie kajdany

Wiedźmin walczyła jak mogła, ze wszystkich sił próbowała się uwolnić. Ale to wszystko było daremne; sumienny Japończyk stworzył sieć, mając nadzieję, że utrzyma ona słonia. Dziewczyna była całkowicie owinięta i wleczona w ramiona. Najwyraźniej sukces taktyczny został osiągnięty, zwłaszcza że kierunku tego nie pokrywała ani artyleria, ani karabiny maszynowe.

Dziewczyna przypomniała sobie gładko ogoloną twarz ukochanego Arkadego i jej slogan:

- Na wojnie każde imię jest jak trzask napiętego młotka, nie należy go odbezpieczać bez wystrzału!

Pojawiła się niepokojąca i obrzydliwa myśl, ale nie rozwiązała jej! W końcu często się to zdarza: po prostu zakochałeś się w osobie, a on umarł!

Japończycy najwyraźniej zajmowali w tym miejscu słabo osłonięte okopy, w dalszym ciągu omijając pozycje wojsk radzieckich wokół Chabarowska. I zanieśli jej Vedmakovą do niewoli i choć już jej nie zabierano, załadowano ją do poplamionego samochodu pancernego, aby zabrać ją na tyły. Maszyna jest przedpotopowa, prawdopodobnie z I wojny światowej, dlatego niezauważalnie miewała się za piechotą. Prędkość wynosi około 12 kilometrów na godzinę. Brr! Pierwszy na świecie czołg, pojazd terenowy Prochorowa, ważył nie mniej, ale rozwijał prędkość 40 kilometrów na godzinę na autostradzie i 25 na autostradzie. Cóż, z jednej strony ZSRR atakuje całą Europę, a z drugiej znaczną część Azji. Dziewczyna przewróciła się na bok, najwyraźniej istniało zagrożenie, że położy się na plecach. Jak ciemno jest w tej części samochodu pancernego, najwyraźniej mieści się tam sekcja lądowania, czyli transport żołnierzy. Byłoby miło oczywiście uciec, najpierw pozbywając się prętów i mocnych lin. Jak to zrobić? Dziewczyna oczywiście ma umiejętności, choć będzie musiała majstrować, jednocześnie ściągając kajdanki i przeglądając łańcuch, do którego była przywiązana za nogę. Ale tutaj również liny mogą być całkiem odpowiednie. Praca jest żmudna, ale jeśli zabiorą ją na terytorium Mandżurii, będzie miała czas. Dziewczyna zdjęła liny z mokrej skóry, przepiłowała łańcuch i jednocześnie pomyślała. Hmm, to nie jest żartobliwa koalicja, która utworzyła się przeciwko Rosji Radzieckiej: co więcej, najpoważniejszym potworem są Niemcy. Kraj z zaawansowaną technologią i silnymi wojskami. Słyszała na przykład o nowym myśliwcu ME-309. Wygląda na to, że te już latają. Nie ma dokładnych informacji na temat uzbrojenia, ale według plotek na tym samolocie jest ich aż siedem! Punkty strzeleckie. To bardzo poważna broń, biorąc pod uwagę, że YAK=9 ma tylko dwie sztuki, a na radzieckich myśliwcach nie ma pojazdu, który miałby więcej niż trzy punkty. Spróbuj pokonać takie potwory! Cóż, Fokken-Wulf to bardzo poważna maszyna, lepsza pod względem uzbrojenia od samolotów radzieckich, a nawet zdolna do przenoszenia prawie dwóch ton bomb. Już pod koniec 1942 roku był uzbrojony w dwie armaty 20 mm i 4 karabiny maszynowe 13 mm. Wygląda jednak na to, że pojawił się już nowy typ samolotów myśliwsko-szturmowych i bombowców z dwoma działami kal. 30 mm i czterema działami kal. 20 mm. To już był potwór, potwór dla wszystkich potworów! Według plotek do produkcji wszedł już samolot myśliwski z ośmioma działami kal. 30 mm! Spróbuj pokonać takiego ghula! Jak chcą na to odpowiedzieć sowieccy projektanci? Vedmakova usłyszała, że na Jak-3 trwają prace. Opowiedziała jej o tym kuratorka z działu Berii. Wydaje się, że główną atrakcją samolotu będzie lżejsza konstrukcja, bez dodatkowych silników i uzbrojenia. Zwrotność jest oczywiście dobra, ale chciałbym zwiększyć uzbrojenie! Przecież w boksie lekkoatleta wagi piórka jest oczywiście bardziej zwrotny niż zawodnik wagi ciężkiej, ale i tak prawie na pewno z nim przegra. Nie bez powodu istnieją kategorie wagowe, a wśród zawodowych bokserów najbardziej ceniona jest siła uderzenia. Trzeba wzmocnić uzbrojenie samolotów radzieckich i dopiero wtedy Wehrmacht zostanie pokonany... na równych prawach? Od drugiej połowy 1942 roku przewaga Luftwaffe w powietrzu zaczęła wyparowywać, już w marcu 1943 ZSRR miał przewagę, ale... Zdrada aliantów zmieniła układ sił. No cóż, Hitler zginął 13 marca, a teraz jest dopiero koniec kwietnia, a jak poważnie zmienił się układ sił. Tak szybko, od strategicznie korzystnej pozycji do strategicznie prawie tracącej. Prawie dlatego, że wciąż jest nadzieja, że Niemcy zostaną pokonane, zanim osiągną przewagę strategiczną i technologiczną nad ZSRR. W szczególności alianci mogą dostarczać nazistom duże ilości samolotów, ale niemieccy piloci będą potrzebować czasu, aby nauczyć się nimi latać. Nadal istnieje różnica w technologii i tablicach przyrządów. Czołgi również wymagają wyszkolonej załogi, a osiągi Chevronu podczas rosyjskiej zimy nie są szczególnie dobre. Karabin automatyczny M-18... Nieźle, ale pod względem szybkostrzelności ustępuje najlepszym modelom radzieckim, chociaż celność jest lepsza! Krótko mówiąc, problem jest problemem! Są też naprawdę słynne "Churchills" z potężnym pancerzem i dobrymi właściwościami jezdnymi... Oczywiście wygląda na to, że z nimi też będziemy musieli walczyć. A im dłużej będzie trwała wojna, tym więcej sprzętu otrzymają naziści. Wniosek jest więc prosty: latem musimy zadać Niemcom miażdżącą porażkę. Jeśli chodzi o Japonię, najlepiej ograniczyć się do aktywnej obrony i przeprowadzać kontrataki wykorzystując przewagę jakościową w czołgach. Ale znowu, maksymalna oszczędność energii. Bez wciągania się w przedłużające się bitwy i budowania obrony na wcześniej przygotowanych liniach. Wciąż jest szansa na wykorzystanie chińskiej Armii Czerwonej, jednak reżim Chiang Ka-sha zaatakował ją z całych sił. Na razie możesz więc polegać na własnych siłach. Kiedy atakować? Najlepszym momentem jest koniec maja, kiedy drogi są już całkowicie suche i docierają posiłki dla żołnierzy. Sama Wiedmakowa zadałaby swój pierwszy cios w kierunku Orła, a następnie w rejonie Charkowa, aby wypędzić Niemców z przemysłowego Donbasu, a następnie przymusowym marszem przez Ukrainę, natychmiast przekraczając Dniepr i dalej do Rumunii . Można jednak skręcić na północ, aby wyzwolić Białoruś i przejść za tyły grupy centralnej. Pomysł jako całość jest dobry, choć są pewne niedociągnięcia, ofensywa w kierunku Orła jest najbardziej oczywista i tam faszyści będą na nią czekać. Fortyfikacje będą musiały zostać zhakowane.

. ROZDZIAŁ nr 3

Oczywiście przydadzą się tu pistolety i Katiusze. Ten ostatni system wywołuje silny efekt, zwłaszcza moralny. W każdym razie potrzebujesz dużo broni i Katiuszy, aby bombardować obronę wroga pociskami. Ogólnie rzecz biorąc, doświadczenie I wojny światowej pokazało, że łatwiej jest się bronić niż atakować i gdyby cesarskie Niemcy nie wyczerpały swoich sił wiosenną ofensywą 1918 r., wojna mogłaby trwać jeszcze kilka lat. Ale II wojna światowa udowodniła wyższość taktyki ofensywnej nad defensywną. Na przykład szybka porażka Polski, a zwłaszcza uderzenie potężnej zachodniej koalicji sojuszników. Naziści pokonali przeważające siły w ciągu półtora miesiąca, po prostu omijając nie do zdobycia Linię Maginota. Walki w Afryce, gdzie początkowo przeważające siły Włoch zostały pokonane zdecydowanym ciosem Brytyjczyków. A potem Rommel podczas szybkiej ofensywy pokonał znacznie silniejsze wojska brytyjskie. Ale oczywiście najbardziej uderzającym przykładem ZSRR w 1941 roku była wielka katastrofa potężnej armii. Oraz odwetowe operacje ofensywne, które nokautują jednostki niemieckie. Najważniejsze jest więc zaatakowanie siebie, nie czekając na napór nowych niemieckich czołgów. Przedłużająca się wojna na wyniszczenie staje się prawie beznadziejna, chyba że sowieccy naukowcy stworzą cudowną broń! To drugie jest w zasadzie możliwe, np. słyszała, że teoretycznie możliwe jest stworzenie bomby zdolnej zniszczyć miasto. Co więcej, taka bomba będzie ważyć trzy lub cztery tony. Wygląda jak bajka, ale... Urodziliśmy się, aby bajka stała się rzeczywistością.

Jeszcze atrakcyjniejszym sposobem jest broń laserowa opisana w Hipreboloidie inżyniera Garina. Coś takiego jest w stanie zniszczyć całą armię czołgów, samolotów i statków. Oczywiście, tworząc taką broń, nie tylko III Rzesza, ale także zdrajcy Pindos, ulegną kresowi całego świata kapitalistycznego. A jasny sztandar komunizmu będzie świecił nad planetą. Ale z jakiegoś powodu taka broń nie została stworzona. Lustra nie są najlepszym sposobem gromadzenia energii spalania w jednym strumieniu. A wycinanie statków wymaga dużo więcej energii . Chociaż... jeśli jest on skoncentrowany z dokładnością do mikrona, wówczas całkiem możliwe jest cięcie samolotów i pancerników. Cudowna broń, która pomoże ocalić ZSRR. A oto efekt lasera, w innej odsłonie. W końcu łańcuch ustąpił i jest prawie wolny, a wokół leżą kawałki liny.

Vedmakova wyraziła się:

- Cierpliwości i pracy, jeśli przy tobie nie jesteś trupem!

Dziewczyna wstała i postukała bosą stopą w pokrycie. Brak reakcji. Zapukała mocniej. W odpowiedzi rozległy się przekleństwa po japońsku i brak reakcji. Wtedy wiedźmin zaczął śpiewać z frustracji. I zaśpiewała na cały głos, niczym primadonna na przyjęciu rocznicowym:

Hordy Wehrmachtu szaleją

Ryk armat i szczęk mieczy!

Dym unosi się nawet przez miesiąc,

Zniekształcenie promieni z nieba!


Przez wieki ojczyzna będzie uwielbiona,

Oddam swoje ciało za Rosję!

Kocham Cię, piękna Rusiu,

Pan wszystkich królów jest z nami!


O, wy kędzierzawe gaje wiejskie,

Dźwięk złotych osik szeleści!

Prawosławni bracia sokoli,

Bóg natchnął armię do bohaterskich czynów!


W dni zimne lub ciepłe,

Może chmura wprowadzi trochę ciemności!

Jesteśmy faszystowskimi świniami jak miotły,

Aby strząsnąć obrzydliwość z twojej twarzy!


Sprawa naszej partii jest słuszna,

Walczcie za naród radziecki!

Śpiewamy odważną piosenkę,

Ta myśl wzleciała w górę jak orzeł!


Stalin w Mudrze - ideał władcy,

Jesteśmy prowadzeni w potężną, śmiertelną bitwę!

Sztandar Ojczyzny, tłuczek zwycięzcy,

Jestem gotowy kłócić się z Pallas-losem!


Czyny Lenina będą wieczne,

Zbudujemy święty komunizm!

Wierzcie naukom człowieka,

Faszyzm zostanie wrzucony w otchłań ciemności!


Cała planeta jest jak wolny ptak,

Polećmy do odległych gwiazd, do światów!

Coś jasnego i szlachetnego

Będziemy tworzyć jak rzeźbiarze!


I Rosja pod czerwonym sztandarem,

To tak, jakby niebiański Eden zakwitł!

Sprawa Lenina, wola Stalina,

Prowadź nas do osiągnięć!

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova oraz cztery legendarne dziewczyny wydostały się z Tuły i dotarły do Moskwy.

Teraz sytuacja stolicy była najcięższa. Niemcy zakończyli już okrążenie i pozostał korytarz o długości trzydziestu do czterdziestu kilometrów, który z każdym dniem stawał się coraz węższy.

Sześciu wojowników zajęło pozycje obronne na obrzeżach Moskwy. Doszło do gwałtownego ataku.

Oleg Rybachenko strzelił i nucił do siebie:

- Przyszłość jest nasza!

A chłopiec bosą stopą rzuca granat i mówi dalej:

- I będzie nam wspaniale!

Margarita Korshunova strzela i piszczy:

- I stanę się najfajniejszy!

I bosą stopą rzuciłby śmiercionośny granat.

I rozprasza przeciwników w różnych kierunkach.

A potem w bitwie Natasza skosi Niemców karabinem maszynowym i bosą stopą rzuci dar śmierci.

Taka właśnie jest ta kobieta...

W 1941 r. Natasza uciekła z Twierdzy Brzeskiej. Jechała na wschód. Nowe buty szybko obtarły jej stopy, więc dziewczyna zdjęła je i chodziła boso.

Przez kilka godzin nie było nic, a potem zaczęły mnie swędzieć gołe podeszwy. Po kolejnych kilku godzinach zaczęły piec i już eksplodowały bólem.

Natasza, będąc Moskalą, nie była przyzwyczajona do chodzenia boso. I oczywiście co jakiś czas zanurzała się w strumieniu.

Tak, okazało się to torturą dla jej nóg. Ale młoda dziewczyna szybko się do tego przyzwyczaiła.

Potem ciągle chodziła boso, nawet po śniegu, i zakładała buty tylko przy silnym mrozie.

Teraz Natasza walczy jak legendarna bogini.

I tutaj Zoja rzuca granat bosą stopą i ryczy:

- To naprawdę świetna randka!

I wykona dobrze wycelowany zwrot.

A Niemcy i ich najemnicy upadają.

A potem Angelica strzela... I strzela też niesamowicie celnie.

I granat też leci z jej gołej nogi.

I rozprasza najemników.

Potem Svetlana strzela. A jej bosa stopa wyrzuca takie rzeczy, którym nikt nie może się oprzeć.

I rozprasza przeciwników bardzo daleko.

I strzela do siebie, i miażdży wrogów falą uderzeniową.

To są dziewczyny urodzone w ZSRR!

Oleg Rybachenko strzela celnie do piechoty wroga, automatycznie rzucając granaty stopami swojego dziecka. A jednocześnie chłopiec komponuje dla siebie.

Witalij Kliczko po konflikcie z nowym prezydentem Ukrainy Zełenskim podjął decyzję o rezygnacji z funkcji burmistrza Kijowa. Właściwie po co być upartym i trzymać się swojego stanowiska. Lepiej rozwiązać problem samodzielnie.

A po opuszczeniu stanowiska burmistrza Witalij Kliczko wznowił karierę. I natychmiast staje się sensacją, wyzywa Weidera do walki. Bez żadnych bitew pośrednich! I to po ponad ośmiu latach przerwy.

Szerszy oczywiście się zgadza. Wyzwanie przyjęte!

I nadchodzi chwila prawdy. Z jednej strony wielokrotny mistrz świata nie został pokonany od ponad dwunastu lat. A z drugiej strony czterdziestodziewięcioletni były burmistrz Kijowa. Człowieka, który może pobić rekord Hopinsa, ale którego kondycja jest wysoce wątpliwa.

Tak naprawdę wielu uważało, że po tak długiej przerwie pójście od razu do Weidera byłoby samobójstwem.

Ale Witalij Kliczko jest jak Rocky Balboa. Zdecydowałem się zmierzyć z najpotężniejszym nokautem w wadze ciężkiej. Denotey Wider to bokser, który widział upadek wszystkich swoich przeciwników. Absolutnie wszyscy - łącznie z Tysonem Furym!

A co jeśli Witalij Kliczko dostanie szansę?

Ale Witalij Kliczko stale trenował, utrzymywał formę i jeździł do pracy na rowerze. I oczywiście nie był taki zły fizycznie. A poza tym miał stalowy podbródek.

Cóż, Witalij Kliczko podejmie walkę, nawet jeśli nie jest faworytem.

Oleg Rybachenko zmienił magazynek swojego karabinu maszynowego. Fascynujące są rzekome walki z bokserami.

Właściwie, dlaczego Witalij Kliczko nie wróci na ring i nie spróbuje pobić rekordu Hopinsa?

To byłby bardzo mocny pomysł.

Chłopiec-terminator wystrzelił serię i powalił kilkudziesięciu kolejnych faszystów.

Po czym chłopiec zaśmiał się i wystawił język, mówiąc:

- Jestem super osobą!

Margarita rzuciła bosą stopą dwie związane cytryny i pisnęła:

- Jesteś fajniejszy niż jakakolwiek osoba!

Oleg, kontynuując strzelanie, rozumował...

Czterdziestodziewięcioletni Witalij Kliczko naprawdę miał zamiar pobić rekord Hopinsa. Wspominał nawet na konferencji prasowej: "Powiedziałem, że rekordu Foremana nie pobiję, ale o Hopinsie nic nie mówiłem! Więc wezmę to i pobiję jego rekord!"

O ile jednak znaczna część społeczeństwa mniej więcej wierzyła, że Hopins w wieku czterdziestu ośmiu lat będzie w stanie zdobyć tytuł mistrza świata, o tyle wiara w Witalija Kliczkę w wieku czterdziestu dziewięciu lat była znacznie mniejsza. Między innymi dlatego, że jego przeciwnik jest bardzo silny.

Takiego pięściarza w historii wagi ciężkiej nie było jeszcze nigdy. Co prawda Wider nie jest już młody, ale trzydzieści pięć lat to nie czterdzieści dziewięć.

Witalij Kliczko wyraźnie jednak nie traci optymizmu. Ciężko trenuje i trzyma formę. I bardzo się cieszę, że odrzuciłem rutynę bycia burmistrzem Kijowa.

Rzeczywiście, nie jest wielkim szczęściem być burmistrzem na Ukrainie, gdzie jest tyle problemów.

Ale za walkę z Uyaderem Witalij Kliczko otrzymał bardzo dobre pieniądze. W każdym razie nie pomyliłem się z portfelem. Nazwisko Witalij Kliczko jest znane.

Złe języki mówiły nawet, że Weider uderzy raz, a Witalij Kliczko sam upadnie. A potem otrzyma pieniądze i napisze wspomnienia lub beletrystykę.

A może zagra w filmie.

Nawiasem mówiąc, Władimir Kliczko też chciał boksować. Dopiero przebiegły Włodzimierz wybrał słabszego przeciwnika spośród regularnego mistrza świata. Ale nieważne, jak na to spojrzeć, on jest mistrzem i to jest fajne!

Ale Denotay Wider, jakkolwiek na to spojrzysz, nadal jest najlepszy z najlepszych!

Ale Witalij trenuje gorączkowo. Zachowuje się jak młody człowiek, który maksymalnie się stresuje. Miał też kilka sesji sparingowych, wykazując się doskonałą formą i dobrą wytrzymałością. Nie, Witalij jest gotowy. I nie tylko wchodzi na ring.

I rzeczywiście, kiedy nadszedł dzień sądu, największy nokaut, Wider, najlepszy pod tym względem zawodnik wagi ciężkiej, i Witalij spotkali się. Były burmistrz Kijowa, którego wszyscy już spisali na straty jako boksera. Ale potem połączyły się dwie legendarne osobistości.

Witalij, który po raz pierwszy został mistrzem świata w 1999 roku. Pomyśl tylko, jak dawno to było, a od tego wydarzenia minęło ponad dwadzieścia lat.

A Wider jest już posiadaczem tytułu przez bardzo długi czas. A także jest blisko pobicia rekordu Holmesa, który dzierżył ten tytuł najdłużej od czasu podziału pasów.

I oczywiście, jeśli Weider się kogoś boi, to nie dziadka Witalija. Tak naprawdę nie każdy może być Hawkinsem. A rywale Hawkinsa nie są tak potężni jak Weider!

Ale Witalij jako pretendent wchodzi na ring. Jego ciało jest nadal wspaniałe i muskularne, chociaż jego włosy są już siwe. Dziadek Witalij, jak go nazywają z szacunkiem lub z drwiną. Ale ulga mięśni jest jak u młodego.

Witalij powiedział, że jest gotowy. I nawet on, stawki wzrosły trochę.

Weider jest również szczupły, wyrzeźbiony i cieńszy w kościach, waży mniej.

Chociaż jest potężnym uderzaczem, ma pewne problemy w defensywie i nie zawsze dobrze gra na nogach. Ale mam już duże doświadczenie w walce. Pod względem liczby walk dogonił już Witalija. I jeszcze nie został pokonany.

Jednak Witalij Kliczko przegrał dwie walki tylko z powodu kontuzji i skaleczeń. I można też powiedzieć, że nie został pobity.

Ale ponad osiem lat przerwy i prawie pięćdziesiąt lat. Gdyby Witalij był młody, oczywiście miałby szansę. Ale czy uda mu się pobić rekord Hopinsa? David Hay, już w wieku trzydziestu pięciu lat, został bokserem zerowym.

Ale dużo się mówi i pokaże tylko pierścień. Czy Witalij Kliczko pobije rekord Hopinsa, czy też zgodnie z obietnicą Weidera zostanie wyniesiony na noszach.

Tutaj pojawia się w kruczej masce. Wysoki, bardzo suchy, nawet chudy jak Kościej.

Para bokserów przysporzyła mu poważnych problemów na ringu. To Kubańczyk Ostrix, który prowadził na punkty i pokonał przez nokaut, oraz Tyson Fury, który również prowadził na punkty i zdołał doprowadzić walkę do remisu. Zatem największy cios wszechczasów może upaść.

Jednak szanse na korzyść Weidera wynoszą prawie jeden do dziesięciu. Witalij jest jednak za stary i ma długą przerwę w karierze. Nawet jego brat Władimir radził rozgrzać się z kilkoma silnymi średnimi chłopami. Tak naprawdę w Niemczech Witalij Kliczko mógłby zarobić więcej pieniędzy w walce z przeciętnym bokserem, wyłącznie ze względu na swoje wielkie nazwisko.

Witalij jest znany na całym świecie nie tylko jako bokser, ale także polityk, burmistrz stolicy i bohater Majdanu.

Nie, w każdym razie Witalij Kliczko powinien był się zastanowić, czy warto spieszyć się i walczyć z taką górą.

Ale wybór został dokonany: Witalij Kliczko nie szuka łatwych dróg!

Walka rozgrywa się w Ameryce. Odegrane zostaną hymny USA i Ukrainy. Ogłaszane są listy usług. I wreszcie rozbrzmiewa sygnał do bitwy.

Wielu chce zobaczyć spektakl i krew.

Wider zaczął ostrożnie, choć może się mylić. A co jeśli Witalij jest zardzewiały? Kliczko Seniorowi również się nie spieszy. Ale od razu widać, że jest lekki na nogach, szczupły, muskularny i dobrze wyważony. W każdym razie to, czego wielu się spodziewało: że od razu wypłynie, nie nastąpiło.

Kliczko pewnie pracował swoim dźgnięciem, trzymał je nieco wyżej niż zwykle i stawiał bloki.

Pierwsze dwie rundy przebiegły gładko. A potem Wyder, zgodnie z oczekiwaniami, znacznie przyspieszył. Stał się bardziej aktywny w ataku i ataku. Ale Witalij nie był zagubiony. Zablokował cios, spotkał się z lewym dźgnięciem. I nagle, podczas ostrej ośmiornicy, uderzył prawą ręką w ciało. Szerszy zgiął się w bólu.

Witalij wywalczył dwójkę i po raz drugi w karierze mistrz świata i najlepszy artysta nokautujący wszechczasów znalazł się na parkiecie.

Witalij uśmiechnął się... A publiczność ryknęła z zachwytu. Nie tego oczekiwano od starego Witalija. Wow! Ale wygląda na to, że pięćdziesiąt lat już wkrótce! A mimo to poruszaj się i uderzaj! Musisz to umieć!

Wider wstał, ale zaczął się wycofywać. Witalij powoli zaczął go kłuć swoim dźgnięciem. I znowu dwójka. I znowu trafiłem. Knockout wycofuje się.

Z trudem, ale Wyder dotarł do końca rundy. Następnie w kolejnym Witalij pracował jako pierwszy numer. Ale nic, wszystko poszło zgodnie z planem. Przez kilka rund Wyder cofał się i wyglądał na bezradnego. Ale w dziewiątej rundzie wybuchł ponownie. I zaczął zadawać ciosy, ruszył do przodu. I znowu przegapiłem dwójkę i upadłem. Drugie powalenie.

Witalij się uśmiecha. Idzie do przodu. Weider nie stoi pewnie na nogach. Znów pomija dwójkę, nie znajdując antidotum. I od następnego ciosu upada.

Wstaje z trudem, a sędzia przerywa walkę!

Zwycięstwo! Witalij Kliczko mistrzem świata! I znowu jego pasek! Co prawda nie jest jeszcze absolutny, ale już jest na koniu!

Pobił rekord Hopinsa i oczywiście dla Foremana wagi ciężkiej został po raz czwarty mistrzem świata, dorównując Holyfieldowi.

Wider oczywiście krzyczy, że walka została przerwana zbyt wcześnie i żąda rewanżu.

Witalij mówi, że decyzję o kontynuowaniu kariery czy stoczeniu jeszcze kilku walk podejmie później. Ale wszyscy mu mówią, że jest bardzo dobry, nawet lepszy niż w młodości i musi kontynuować.

Zwłaszcza, że nie ma nic do roboty. W Kijowie jest inny burmistrz, do wyborów parlamentarnych i prezydenckich jeszcze daleko, dlaczego by tam nie walczyć?

Za trzy kolejne walki Witalij otrzymuje aż sto milionów dolarów plus procent z transmisji.

Oczywiście jackpot jest duży, a były burmistrz Kijowa mówi, co myśli.

Tak naprawdę pokazał, że wciąż stać go na wiele. Po co więc grzebać talenty w ziemi? A co najważniejsze, i tak nie ma nic więcej do zrobienia!

Może spróbuj połączyć wszystkie pasy? To byłoby wspaniałe!

Witalij przyjmuje ofertę i podpisuje kontrakt na kolejne trzy walki.

A jego kolejny przeciwnik... No oczywiście Tyson Fury! Nigdy wcześniej nie pokonany, w wadze ciężkiej. To prawda, że został powalony przez Uydara i kogoś mniejszego. A co najważniejsze, jest także sprawcą swojego młodszego brata. No jak tu nie walczyć z czymś takim?

Oczywiście nowa walka, fantastyczna opłata i wspaniałe widowisko.

Oleg Rybaczenko ponownie strzela do Niemców i zagranicznych bojowników. Ogólnie rzecz biorąc, w piechocie prawie nie ma Niemców. Poruszają się za czołgami E-50 i E-75. I starają się nie ryzykować.

Tutaj, gdzieś dalej, widać "Panterę"-2. Czołg ten, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, pojawił się w 1943 roku. A sama "Pantera" nie była zbyt masywna. Tak, i "Panterę"-2 wyprodukowano, choć dużo, ale w 1945 roku, przygotowując się do wojny z ZSRR, Niemcy zapełnili fabryki czołgami E-50 i E-75.

Pomimo całej praktyczności lekkich dział samobieżnych: E-10 i E-25, Führer wolał cięższe czołgi. Guderian z trudem przekonał szybki E-50, aby stał się najpopularniejszym. Führer bardziej kochał E-75, który nie był zbyt udany i ważył dziewięćdziesiąt ton.

Ale teraz pojawiła się modyfikacja E-75 M, z niższą sylwetką, lżejszą i z mocnym silnikiem. Być może w przyszłości stanie się najbardziej rozpowszechniony.

Na przykład Oleg Rybaczenko stosuje przebiegłą taktykę. Bierze go i bosą stopą wrzuca granat w tor E-50. Z tego powodu czołg skręca i zderza się ze swoim kolegą.

Rezultatem jest spalenie dwóch mastodontów.

Oleg, jak widzimy, jest bardzo przebiegły.

Tak teraz działa, a Niemcy ponoszą ciężkie straty. Chłopiec ma zwinne nogi. Dobrze jest być jak on, bosym i przystojnym.

Ale ogólnie przychodzą mi do głowy myśli o bokserach. Na przykład, dlaczego Denis Lebedev nie wznowi kariery? Czterdzieści lat to nie tak długo. Co więcej, odeszli główni zawodnicy dywizji ciężkiej i można spróbować zunifikować pasy.

To, czego naprawdę nie powinieneś robić, to być szóstką władz. Lepiej samemu zająć się boksem szlachetnym lub dołączyć do opozycji.

To tak, jak Siergiej Kowaliow został burmistrzem Moskwy. Choć to tylko fantazja.

A Denis Lebiediew mógłby zrobić coś bardziej konstruktywnego. Co więcej, jest jeszcze za wcześnie, aby pozostawić boks bez porażki. Prawdziwy sportowiec musi dojechać do końca.

Mógłby powrócić także Władimir Kliczko. Ale niektórzy, jak Aleksander Ustinow, który został już pobity trzy razy z rzędu, nie przechodzą na emeryturę!

Rzeczywiście bohaterami nie są ludzie, ale prosto ze stali!

Ale wyobraźmy sobie taki scenariusz: Putin rozbił się w samolocie, a w Rosji odbywają się nowe wybory prezydenckie.

I co dzisiaj widzimy! Komuniści nie mają mocnych kandydatów. Grudin skompromitował się, a jego wiarygodność została podważona. Ziuganow jest za stary i wszyscy mają go dość, a on nie ma wystarczającej charyzmy. Suraikin poniósł porażkę w poprzednich wyborach. Inne mało znane osobistości. Żyrinowski też jest za stary i wszyscy mają go dość. Inni członkowie LDPR są mało znani. Kogo jeszcze z opozycji możesz polecić? Andriej Nawalny jest silny, ale nie zostanie dopuszczony do wyborów. Ksenia Sobczak nie jest poważną kandydatką. Demuszkin przebywał w więzieniu i nie był zbyt dobrze awansowany. Udalcow także przebywał w więzieniu, choć być może mógłby uzyskać wsparcie ze strony komunistów i wyjść na jaw.

Krótko mówiąc, w opozycji nie ma poważnych konkurentów. Głównym faworytem pozostaje zatem Miedwiediew, pełniący obowiązki prezydenta. A jeśli jest jakaś intryga: druga runda lub od razu w pierwszej.

Biorąc pod uwagę niską ocenę Miedwiediewa i najprawdopodobniej dużą liczbę kandydatów na prezydenta, druga tura jest całkiem możliwa.

Jednak Miedwiediew będzie miał w pierwszej rundzie bardzo dużą przewagę, a w drugiej niezbyt dobrego przeciwnika.

Chociaż w ostatniej chwili może pojawić się jego własny Zełenski i pomieszać wszystkie karty!

Oleg Rybachenko ponownie rzucił granat, popychając nazistowskie czołgi. Mnóstwo ryków i ostrzału.

I od czasu do czasu ziemia unosi się w powietrze i płonie. A fragmenty przewracają się, topią.

Oleg mówi:

- Chwała naszemu imperium!

Margarita, rzucając bosą stopą prezent zabójcy, pisnęła:

-Wielka chwała bohaterom!

I znowu dziewczyna rzuci cytrynę bosą piętą.

Faszyści napływają, och, i napływają.

Nie ma sposobu, aby ich zatrzymać lub pokonać, nawet za pomocą bomby próżniowej! Są tu tacy fajni wojownicy, to po prostu przerażające!

Oleg ryczy:

- Nasze zwycięstwo w świętej wojnie!

Margarita potwierdziła:

- Ze stuprocentową gwarancją!

I znowu dziewczyna rzuciła granat bosą stopą.

Nie, te dzieciaki z pewnością nie odpuszczą.

Oleg Rybachenko ryknął:

- O nowy porządek sowiecki!

Margarita aktywnie wystrzeliła serię i potwierdziła:

- Banzai!

Tymczasem Oleg próbował dalej komponować. Otóż Witalij prowadzi dobrowolną obronę przed Tysonem Furym. Tymczasem Vladimir stoczy równie interesującą walkę z Ruizem.

Tak naprawdę Ruiz był mistrzem świata w trzech wersjach. Dlaczego Vladimir nie może z nim walczyć za duże pieniądze? Jeszcze wygodniejszym przeciwnikiem jest to, że jest znacznie niższy i gruby. Vladimir może strzelać do niego długimi pchnięciami.

Szkoda, że Kliczko Jr. nie mógł z nim walczyć, gdy był mistrzem świata. Ale trzeba by się przenieść.

I jak o tym nie pomyślałeś, Władimirze?

A mistrzem świata w trzech wersjach został teraz Usik. Szybko jednak dotarł na tron.

A walka o zjednoczenie z Witalijem jest możliwa. Ale to na razie tylko szacunki.

Witalij musi pokonać Tysona Fury'ego, a rewanż z Weiderem jest w kręgu zainteresowania. Jest też wielu innych interesujących wojowników. Ten sam Anthony Joshua. Walka z nim byłaby również niezwykle interesująca. A także pomścić swojego brata.

Witalij wywołał sensację pokonując Weidera. A co możesz zrobić, żeby osiągnąć sukces?

Dlaczego nie zostać pierwszym bokserem na świecie, który po pięćdziesięciu latach wygra walkę o mistrzostwo? Nikomu wcześniej się to nie udało!

Hej Witalij! Nie ma znaczenia, jakim byłeś burmistrzem Kijowa, ale teraz bez wątpienia zostałeś uznany za wielkiego mistrza świata!

Ale oto pierwsza, dobrowolna obrona tytułu. Witalij staje twarzą w twarz z większym i dłużej uzbrojonym przeciwnikiem. Nie tak potężny cios jak Weider, ale techniczny i zwinny, z długimi ramionami. A także jeszcze nie złamany, chociaż został upuszczony.

Co najważniejsze, pokonał jeszcze bardzo młodego Władimira Kliczko, co bez wątpienia stawia Tysona Fury'ego na groźnego konkurenta.

Szanse były mniej więcej pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Oczywiście zwycięstwo przez nokaut nad Weiderem było imponujące. Ale teraz nie będzie to chrząkanie przeciwko niemu, ale techniczny zawodnik, którego nikt jeszcze nie był w stanie pokonać. A co najważniejsze, zwycięzca samego Władimira jest u zarania swoich sił.

Czy pięćdziesięcioletni Witalij poradzi sobie z takim technikiem? To już jest pojedynek intelektów. Wider jednak wyraźnie nie docenił Witalija i próbował go bezceremonialnie zabrać. Ale to już nie zadziała.

Oto przygotowania obu bokserów. Witalij jak zawsze jest poważny i skupiony. Jest pewny siebie i spokojny.

Tyson Fury również się przygotowuje. Jest wyższy od Witalija, ma dłuższe ramiona i będzie próbował to wykorzystać.

Ale teraz walka odbędzie się w Wielkiej Brytanii i będzie płatna transmisja.

Teraz Tyson Fury odpada jako pierwszy. Wykazuje zewnętrzną pewność siebie. Łysy, niezgrabny i niezbyt wysportowany. Gdyby Witalij Kliczko pofarbował sobie włosy, nie byłoby widać, który z nich jest starszy, mimo że różnica wieku wynosiła siedemnaście lat. Nie jest to jeszcze rekord w walkach mistrzowskich, ale już zbliża się do rekordu.

No cóż, może Witalij też będzie walczył z kimś młodszym niż Tyson Fury.

Witalij wychodzi na dźwięk groźnej muzyki. Patrzą na siebie.

Tyson jest przygarbiony i nie wygląda na wyższego. Witalij jest być może szerszy w ramionach. A co najważniejsze, jego sylwetka jest znacznie piękniejsza, a mięśnie wydatne.

A co z hymnami? Najpierw brytyjski, potem ukraiński.

Potem wymiana spojrzeń.

I wtedy zabrzmi trąbka, pierwsza runda.

Witalij rzuca lekkim dźgnięciem i dobrze się porusza. Tyson próbuje odejść. Ale Vitali jest bardzo zwinny, a jego ciosy poruszają się po niezdarnej trajektorii, docierając do głowy Tysona Fury'ego.

Wszystko idzie zgodnie z przewidywaniami ekspertów. Witalij ma doskonałą prędkość.

I wszystko się udaje.

Wygrywa pierwszą rundę... Potem minuta odpoczynku i druga runda. Powtórzę jeszcze raz: Fury nie zmienia taktyki. Najwyraźniej ma nadzieję, że Witalij się zmęczy.

. ROZDZIAŁ nr 4.

I znowu Kliczko senior ma lekką przewagę. Bracia dominują na ringu.

Tydzień temu Władimir wygrał z Ruizem Jr. przez nokaut techniczny.

No cóż, walka trwa.

Trzecia runda ponownie jest pod dyktando Witalija. Ale w czwartej rundzie Tyson Fury nagle eksploduje. Biegnie do przodu... I trafia dwójkę. I zostaje powalony.

Czego chciał? Witalij jest w pogotowiu.

Jakimś cudem Tyson obronił tę rundę do końca. Potem na nowo rozpoczęła się jednostronna walka z dominacją Witalija. Co więcej, mistrz świata Kliczko senior wyraźnie się nie spieszył.

A po ośmiu rundach Tyson Fury nagle się wycofuje. Zwycięstwo zostaje ogłoszone przez nokaut techniczny, z powodu odmowy kontynuowania walki.

W ten sposób Witalij Kliczko ustanawia nowy rekord: jako pierwszy zawodnik w historii boksu obronił tytuł mistrza świata w wieku pięćdziesięciu lat. I kolejne osiągnięcie Hopinsa trafia w dziesiątkę.

Więc teraz naprawdę stał się supermanem. I pomścił swego brata.

Ale następna walka będzie rewanżem z Weiderem. Obiecują bardzo duże opłaty. Dlaczego możemy z nim walczyć, a potem wystąpić przeciwko Jozuemu?

A potem można pomyśleć o walce unifikacyjnej z Usikiem. Ogólnie rzecz biorąc, Witalij Kliczko w zasadzie chciałby zostać absolutnym mistrzem świata. I ma bardzo silne pragnienie.

Oleg Rybachenko uśmiecha się do swoich myśli. Tak, jest to możliwe. Chłopak kosi całą linię faszystów i mówi:

- Ludzie pamiętają cię Kliczko! Ludzie cię cenią Kliczko! Ludzie są ciebie głodni Kliczko! Wracaj szybko Kliczko!

Geniusz-chłopiec zaśmiał się ze swojej wesołej piosenki i ponownie wystrzelił najbardziej śmiercionośny ze wszystkich granatów. I zderzają się trzy nazistowskie czołgi.

Pomimo bohaterskiego oporu wojsk radzieckich hitlerowcy nadal zdołali przejąć i przeciąć korytarz łączący Moskwę z innymi częściami ZSRR.

Tym samym stolica Rosji znajduje się pod całkowitą blokadą. Podobnie jak Leningrad jest zablokowany.

Stalingrad nadal stawia opór. Niemcy szturmują także miasta Grozny i Ordzhonikidze na Kaukazie. Sytuacja jest krytyczna. Zwłaszcza, gdy Moskwa została całkowicie otoczona.

Ma wielu żołnierzy i setki tysięcy żołnierzy w milicji. Ale w bitwach pociski i amunicja zużywają się bardzo szybko. Może nie będzie wystarczającej ilości amunicji. A wtedy stolica upadnie. A zapasów żywności nie ma zbyt wiele. To też wkrótce się skończy.

A bez Moskwy będzie to kolejna wojna. I Stalin to rozumie.

Teraz jest w Kujbyszewie. Ale kiedy naziści przedarli się do Wołgi, ona też nie była daleko od linii frontu.

Poza tym samurajowie również wywierali na nich presję. Bombardują i atakują niezliczoną piechotą. Siły może nie wystarczyć.

Stalin to rozumie i za kulisami próbuje negocjować odrębny pokój z Japonią. Mówią, że są nawet gotowi porzucić Daleki Wschód i zapłacić odszkodowanie w złocie.

Ale Hirohito powiedział: potrzebujemy całej Syberii, aż po Ural. Niestety, nie można z tak wiele zrezygnować.

Władywostok jest już prawie otoczony. I ogólnie wszystko jest bardzo przerażające...

Ale niektóre bohaterskie dziewczyny walczą i nie ulegają faszystom i japońskim militarystom.

Opancerzony wagon więzienny, w którym podróżował śpiewający Wiedźmin, zatrzymał się i słychać było skrzypienie otwieranych drzwi. Dwóch Japończyków, jeden duży i gruby, drugi mały i chudy, wychyliło się ze światła, które na chwilę oślepiło Anastazję. Wtedy dziewczyna bez wahania dźgnęła jednego w skroń golenią, a drugiego w szczękę pięścią owiniętą łańcuchem. Osławieni wojownicy Kraju Wschodzącego Słońca zostali komicznie znokautowani.

Wiedźmin nawet zaśpiewał:

- Wyzywam mężczyznę na dwunastą rundę! Przecież jestem super kobietą i kompletnym Atassem i posyłam wroga do głębokiego nokautu, demonstrując niepohamowaną klasę w walce!

Dziewczyna podniosła japoński karabin maszynowy skopiowany ze Schmeistera i klikając zamek, rzuciła się do kokpitu. Wyskoczyło tam trzech kolejnych Japończyków, a Vedmakova posłała w ich stronę serię ognia, celując w ich głowy i uśmiechając się wściekle.

- Co dostały potwory z maczugami!

Transporter opancerzony został schwytany przez nagą wojowniczkę. Wiedźmin warknął:

Unosił się nad nieszczęsną Rosją,

Piekielne potwory gotujące ciemność!

Okupant ma swój burzliwy topór,

Naostrz i obetnij głowę!

Komunista w bili białej nie jest pionkiem,

Nie jesteśmy związani na zawsze!

Zamienią Trzecią Rzeszę w głownie ognia,

Cóż, uczciwość zostanie nagrodzona dobrocią!

Pomimo tego, że była zniesmaczona, Vedmakova założyła japoński mundur wojskowy zabrany zmarłym. Jakie to było nieprzyjemne, ci żołnierze dawno się nie myli i smród był okropny. Dziewczyna-pilot zawyła:

- To musi być takie brutalne! Ale azjatyckie!

Transporter opancerzony jednak bez problemu wystartował i ruszył w kierunku północnym. Pojazd był wyposażony w dwa 12-milimetrowe karabiny maszynowe, dzięki czemu czasami można było odeprzeć atak piechoty. Inną rzeczą jest to, że 20-milimetrowy pancerz nie był w stanie wytrzymać kalibru 37-milimetrowych japońskich "dział". Wiedmakowa pomyślała: jak dojście komunistów do władzy zmieniło Rosję. Jeśli w czasach carskich armia japońska była znacznie lepsza od rosyjskiej pod względem technicznym, teraz wręcz przeciwnie, pozostaje w tyle. Chociaż nie można powiedzieć, że w Krainie Kwitnącej Wiśni nie zachęca się do nauki. Pod koniec XIX wieku wprowadzono obowiązek szkolny na poziomie średnim. To prawda, że jakość edukacji w Japonii nie była wysoka. Skopiowali go ze szkoły pruskiej, która była skrajnie pedantyczna, i nieco ją uprościli, tak aby jeden nauczyciel przepuszczał jak najwięcej uczniów, bo nie było wystarczającej liczby wykształconych osób. Ogólnie rzecz biorąc, Japończycy naśladowali Europejczyków, na przykład Brytyjczyków w wyglądzie mundurów khaki, Niemców w formacji i przepisach wojskowych, Amerykanów w mundurze i typie marynarki wojennej oraz systemie instytucji finansowych. To prawda, że \u200b\u200bmieli też swój własny, na przykład kod Bushido, słynne materiały wybuchowe Shimosa (choć nie było wcale lepsze od europejskiego). Do połowy XIX wieku Japonia była zacofanym średniowiecznym krajem, który nie miał nawet kolei, ale był uzbrojony w armaty z kulami armatnimi. Było jeszcze bardziej archaiczne niż Türkiye czy Iran, a jeszcze bardziej carska Rosja. Dziwne, ale to Ameryka pomogła krajowi Wschodzącego Słońca dotrzeć do ludzi i dosłownie zmusić ich do przyłączenia się do cywilizowanego świata. Nowoczesny krążownik parowy z wybuchowymi pociskami wywarł duże wrażenie na zacofanej Japonii. Zwłaszcza, gdy zatopił kilka żaglowców, pokazując całkowitą bezradność kul armatnich.

Być może Amerykanie nie raz będą żałować, że zmusili Japonię do otwarcia się na świat. Że wychowali konkurenta w Azji, ale wtedy trudno było uwierzyć, że za kilka dekad Kraina Wschodzącego Słońca pójdzie drogą, która dla Zachodu zajmowała stulecia.

Vedmakova jechała autostradą, wypuszczając ciężarówki ze posiłkami, a także pojazdy, i rozumowała. Już za Aleksandra II, a właściwie nawet za Mikołaja I, rząd carski knuł plany przyłączenia Chin do Rosji. Ale Nikołaj jako przedmiot ekspansji wybrał kierunek turecki. W zasadzie było to wygodniejsze. Ale Wielka Brytania, która nienawidziła Rosji, i znajdująca się pod jej wpływem Francja, stanęły w obronie Osmanów. Po raz pierwszy od ćwierć tysiąclecia (od 1612 r.) Rosja przegrała wojnę na dużą skalę (indywidualne bitwy oczywiście się nie liczą, masz na myśli to, że przez prawie ćwierć tysiąclecia Rosja nie przegrała wojny jako całość, nawiasem mówiąc, to za Mikołaja Pierwszego osiągnęła swój maksymalny rozmiar pod względem powierzchni). Powodów było kilka, z których najważniejszą była przewaga mocarstw zachodnich w wyposażeniu technologicznym swoich wojsk. Po samobójstwie Mikołaja I tron objął Aleksander II, być może najbardziej wykształcony i uczony car w całej historii Rosji. Rozpoczął reformy na dużą skalę, zauważył poddaństwo, a pod jego rządami rozpoczął się szybki rozwój przemysłu, budowa kolei i elektrowni! Ale jednocześnie zniesienie pańszczyzny odbyło się kosztem chłopów, doszło do wielu zniszczeń, wybuchły zamieszki, szczególnie masowe w Polsce. Aleksandrowi udało się popchnąć Rosję do przodu, ale nie rozwiązał podstawowych problemów, a nawet sprzedał Alaskę Ameryce za grosze i oddał za darmo Wyspy Hawajskie. Co prawda udało mu się pokonać Turcję, jednak Imperium Osmańskie było wówczas bardzo słabe i wstrząśnięte powstaniami. Tak, straty Rosji w tej wojnie były nieproporcjonalnie duże, co dowodzi, że armia rosyjska, pomimo reform, wciąż jest daleka od doskonałości. Jednak nawet za Suworowa wszystko nie było tak jasne, jak mówią w książkach. Zwycięstwa miały niemałą cenę, a na przykład Katarzyna II podczas drugiej wojny rosyjsko-tureckiej ograniczyła się do stosunkowo skromnych zdobyczy terytorialnych, rezygnując nawet z roszczeń do Mołdawii. Chociaż ziemie te były zamieszkane przez prawosławnych Słowian, a kiedyś były częścią Rusi Kijowskiej. Ogólnie rzecz biorąc, po wyzwoleniu Rosji spod jarzma mongolsko-tatarskiego wyznaczono kurs na powrót wszystkich pierwotnych ziem słowiańskich. Trwało to kilka wieków, np. Galicja została zwrócona dopiero w 1939 r., po wyzwoleniu spod polskiego jarzma. A miasto Przemyśl wraz z otaczającymi je ziemiami pozostało w rękach Węgrów i Słowaków.

Vedmakova spojrzała na autostradę: nie było tam zbyt wielu różnych samochodów, ale maszerowali japońscy piechurzy. Japonia ma populację około stu milionów, czyli nawet więcej niż Niemcy, szkolenie przed poborem zajmuje połowę godzin szkolnych. Wojna z ZSRR jest dla nich wybawieniem, w przeciwieństwie do walki z USA. Możesz tworzyć coraz więcej podziałów.

Bardzo kuszące jest oddanie serii z dwóch szybkich karabinów maszynowych, na szczęście można to zrobić sterując nimi za pomocą napędu hydraulicznego z kokpitu. Prawda jest jednak taka, że wtedy ona sama będzie miała niewielkie szanse na wydostanie się stąd. Nie, nadal lepiej jest to zrobić bliżej linii frontu lub w nocy. Tak, wydaje się, że już się ściemnia... Wtedy wilki będą pełne, a owce będą bezpieczne. Chociaż nie, nie jest owcą.

A co z Japonią? Pierwsza wojna lat 1904-1905 została przegrana, a Rosja straciła jako jeńców ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy i oficerów. Chociaż armia carska miała przewagę liczebną. Japonia natomiast straciła niecałe dwa tysiące jeńców, ustalono nawet premię w wysokości stu rubli w złocie za każdego schwytanego żołnierza o żółtej twarzy i tysiąca oficerów. Ta karta historii jest dla Rosji bardzo nieprzyjemna. Najbardziej irytujące jest to, że wielu mieszkańców kraju chciało zwycięstwa Japończyków. Na przykład studenci Uniwersytetu Moskiewskiego przesłali mikado gratulacje z okazji upadku Port Arthur. A ile skradziono: nie sposób wymienić!

Vedmakova zwolniła gaz, aby nie wpaść na kolejną maszerującą kolumnę. Dziewczyna przysięgła:

- Cóż, są jak szarańcza! Stworzenia o wąskich oczach!

Ucho słyszało już ryk kanonady, zbliżała się linia frontu. Pilot warknął i zaśpiewał:

Rosyjski wojownik nie jęczy z bólu,

Rosyjski wojownik niszczy Japończyków!

I mamy całkowity smutek,

Cała wygięta tarcza się zatrzęsła!

Dziewczyna znów zamilkła. Podczas tej wojny Stany Zjednoczone i Wielka Brytania pomogły Japonii pieniędzmi i bronią, ale na zachodzie nie było frontu. Rzeczywiście, Kraj Kwitnącej Wiśni miał nadzieję, że Niemcy wykorzystają ten moment i zaatakują Rosję. W zasadzie było to realne i korzystne dla Niemiec. Sojusznicza Austro-Węgry ze swoimi interesami na Bałkanach również mogłaby przeciwstawić się Rosji. Turcja, historycznie urażona przez Rosję, a nawet będąca pod kontrolą finansową Niemiec, również mogłaby przystąpić do wojny. Możliwe jest także, że do wojny przystąpią Włochy, będące częścią Trójprzymierza i mogące rościć sobie prawa do bogatych ziem ukraińskich. W każdym razie byłoby to złe dla carskiej Rosji. Nawet gdyby przegrała w sojuszu z Ententą, wojna na dwóch frontach zakończyłaby się katastrofą. Szanse na przyłączenie się Francji do bitwy są nikłe, ponieważ w tym czasie Wielka Brytania była przeciwko Rosji. Ogólnie rzecz biorąc, jest to oczywiście duży błąd w obliczeniach Kaisera, który przegapił taką szansę. Możliwe, że nawet po wybuchu I wojny światowej głównym błędem strategicznym był atak Fritza na Belgię i Francję. Być może, gdyby rozpoczęli totalną inwazję na Rosję, sytuacja z Polską z 1939 r. powtórzyłaby się. Na szczęście Niemcy okazali się zbyt pewni siebie, wybierając wojnę na dwóch frontach.

Wiedźmin, w przeciwieństwie do wielu jej rodaków, miała szczęście: udało jej się przeczytać Mine Kaif i to w oryginale. Oczywiście Hitler miał rację, gdy mówił, że albo trzeba być razem z Wielką Brytanią przeciwko Rosji, albo razem z Rosją przeciwko Wielkiej Brytanii. I całkiem logicznie, przyszły Führer skrytykował tych, którzy próbowali wydobyć zwłoki Bismarcka na światło dzienne.

Hitler rzeczywiście odrzucił jakąkolwiek możliwość jakiegokolwiek sojuszu z Rosją, zwłaszcza gdy do władzy w niej doszli bolszewicy i uważał, że ziemie rosyjskie powinny stać się koloniami niemieckimi.

Oznacza to, że był on ewidentnym wrogiem Rosji, a jakakolwiek umowa dla Führera była zwykłą kartką papieru. Co więcej, Stalin jest idiotą, że nie trafił w tak mocny cios w otwartą brodę, chociaż musiał przygotować się do odparcia ciosu i doprowadzenia swoich żołnierzy do gotowości bojowej. Albo jeszcze lepiej, posadź go sam! Na ofensywny impuls armii radzieckiej nie była także gotowa armia niemiecka. Byłoby to dla nich bardzo trudne, moglibyśmy po prostu otoczyć i zniszczyć wojska niemieckie w kotłach. Cóż to za wojna! I tak inicjatywa przeszła na Wehrmacht. A front płynął z zachodu na wschód. Nie wiadomo, na co liczył Stalin? A Beria to sukinsyn. Dobrze go zna, łysego. Dlaczego nie ostrzegł Stalina? Dlaczego nie przekonał Cię do podjęcia działań? Jak to się stało? Przecież Komisarz Ludowy był przebiegłym człowiekiem i nikomu nie ufał! Przecież naprawdę były poważne dane wywiadowcze, wojska III Rzeszy zbliżały się do granicy, a co druga babcia przepowiadała wojnę. Ogólnie wydawało się, że zbliża się coś nieubłaganego i strasznego!

I tylko Stalin i jego świta kopali tyłki, jakby celowo chcieli stracić i zniszczyć miliony ludzi. I w ogóle wąsaty Gruzin nie jest takim geniuszem... Nie zdążył ukończyć seminarium duchownego i, jak przyznał jej Beria, często pije. A kiedy zaczęła się wojna, zapanował powszechny szum... A teraz cały świat chwycił za broń przeciwko Rosji! I tu oczywiście winna jest sztywna polityka Stalina. W szczególności, mimo że front dusił się z powodu braku zaopatrzenia, wezwano tysiące pociągów w celu deportacji Czeczenów do Kazachstanu. A działo się to w czasie wojny, kiedy liczy się każdy wóz! Nawiasem mówiąc, z tego powodu Mainsteinowi udało się, pomimo znacznej przewagi liczebnej armii radzieckiej, przeprowadzić kontratak w celu pokonania wojsk czerwonych. Z powodu braku szczebli posiłki nie zostały rozmieszczone na czas, zaopatrzenie wojsk radzieckich zostało zakłócone, w wyniku czego ofensywa zakończyła się fiaskiem. A gdyby nasi żołnierze byli teraz w Kijowie, a może w Rumunii, Wielka Brytania i USA nie ryzykowałyby zdrady ZSRR!

Poza tym, kto prawie zabił Hitlera? W ten sposób popychając III Rzeszę do nowej agresji?! Najprawdopodobniej była to operacja dowodzona przez Berii... Przecież kiedyś wymyślił, jak wykończyć Trockiego. W tamtym czasie było to jednak spowodowane koniecznością uniknięcia rozłamu w Międzynarodówce. Teraz przyniosło to odwrotny skutek, wrogowie Rosji zjednoczyli się. Co więcej, wrogowie są historyczni! Trzeba przyznać, że sama Wiedmakow była bardzo zaskoczona faktem, że 24 czerwca Churchill wygłosił sensacyjne przemówienie, w którym ogłosił wsparcie dla ZSRR. Dziwne, że owca przyszła do wilka po sojusz, jeśli oczywiście lew brytyjski można porównać do owcy. Stalin to jednak typowy wilk! Teraz wszystko wróciło do normy, kapitalistyczni demokraci i kapitalistyczni faszyści razem! Ale komuniści są zjednoczeni i uczciwi, bez kompromisów z sumieniem! Może właśnie tego chciał Stalin? W każdym razie siły wroga wzrosły, a Japonia pokazała szczęki na wschodzie. Ale ogólnie rzecz biorąc, posunięcie przywódców krajów Wschodzącego Słońca jest logiczne: konieczne jest uciszenie gardeł wojska niezadowolonego z ogromnych ustępstw terytorialnych i faktycznej kapitulacji, obiecującej nowe bitwy i ziemie. Gdyby Stany Zjednoczone nie nałożyły 24 lipca sankcji, a raczej blokady na Japonię, być może samurajowie uderzyliby na ZSRR już w sierpniu, nie czekając na zimę! Japończycy to odważny naród i trudno by ich powstrzymało wspomnienie Khalkhina Gola, gdzie, nawiasem mówiąc, walczyły oddziały drugorzędne, w tym marionetkowe oddziały mandżurskiego rządu cesarskiego!

A to mogłoby zagrozić upadkowi Moskwy... Chociaż Stalin prawdopodobnie wolałby oddać całą Syberię kapitulacji Moskwy. Po prostu zostawiłbym tam schronienie, mając nadzieję, że surowa zima w tajdze nie da Japończykom możliwości posunięcia się zbyt daleko i połączenia się z Niemcami na Uralu lub Wołdze.

A wtedy oczywiście pojawiłyby się problemy... Hitler poniósł porażkę pod Moskwą i przeliczył się, wypowiadając wojnę Stanom Zjednoczonym, nie zobowiązując Japonii do odwzajemnienia się w stosunku do ZSRR. Hitler w ogóle nie wyróżniał się logiką, swoim brutalnym antysemityzmem, zwracając przeciwko sobie główną elitę finansową, a nawet Watykan. To prawda, że zwiększyło to jego popularność wśród Arabów, ale nie zapewnili oni znaczącej pomocy korpusowi Rommla.

Samochód pancerny podjechał do byłej granicy sowieckiej. Tutaj doszło już do pewnych zniszczeń. Tutaj filar graniczny nadal wystaje.

I japońska piechota, a także kilka lekkich tankietek z 20-milimetrowymi armatami automatycznymi i dwoma karabinami maszynowymi każda. Przeciwko chińskiej piechocie może to być dobra broń, ale przeciwko T-34... To prawda, na Dalekim Wschodzie jest niewiele takich czołgów, główne siły są przygwożdżone na zachodzie. Oprócz tego widać jeszcze kilka pojazdów opancerzonych i moździerzy przewożonych w pojazdach z otwartym dachem. Muszę przyznać, że nie są to złe moździerze, mimo małego kalibru...

Wiedźminowa zawahała się: co mam zrobić? Japończyków jest sporo i najwyraźniej trzeba skręcić w wiejską drogę. A może jeszcze zwróci uwagę osobom o wąskich oczach?

Robi się już ciemno, niebo zakryły chmury i nadchodzi deszcz. Oczywiście można zaryzykować, tym bardziej, że Japończycy są stłoczeni, piechota stoi, zwarta w zwarte szeregi. Tak, jest ich cały pułk, żółtobrzuchowie, dość paskudni, nie szkoda ich zabić.

Wiedźmin przeżegnał się, mamrocząc:

- Nie daj Boże, będzie więcej samurajów!

Dwa 12-milimetrowe karabiny maszynowe dużego kalibru strzelały seriami w istoty o wąskich oczach. Rozpoczęło się totalne bicie. Dziewczyna nawet zaśpiewała:

Będziemy walczyć z wrogiem do końca,

Czyny żołnierzy są niezliczone!

Rosjanie zawsze potrafili walczyć,

Nie poddawaj się, gdy nadchodzą kłopoty!

12 mm to duży i ostry nabój, przebija ciała, a czasem nawet kilku Japończyków na raz. Vedmakova sterowała bronią za pomocą napędów hydraulicznych, które Japończycy pożyczyli od lotnictwa. W pierwszych sekundach wojownicy Imperium Wschodzącego Słońca nawet nie rozumieli, co się dzieje i skąd przyszedł atak. Po prostu upadli, uwalniając strumienie krwi z żołądków i piersi. Tak nieoczekiwane było nadejście śmierci w tym pozornie spokojnym świecie. Choć nie, to ostatnie stwierdzenie bardziej przypomina kpinę.

Wiedźmin zdążył skosić kilka szeregów, zanim wróg zareagował i zaczął się rozpraszać. Pilot kontynuował strzelanie, jednocześnie przesuwając samochód pancerny tak, aby nie dostać się pod ostrzał tankietek. Mimo to działo lotnicze może przebić nawet taki pancerz. Zależy to jednak również od prędkości początkowej pocisku, na klinach jest ona i tak większa niż w przypadku dział myśliwskich.

Choć pilot miał szczęście, Japończycy nie od razu zorientowali się, kto zesłał na nich śmierć, zwłaszcza że zaczął kropić wiosenny deszcz, w wyniku czego błyski stały się trudne do rozróżnienia. Prawdopodobnie samurajowie myśleli, że atakuje ich oddział rosyjski, który przedarł się na tyły, więc tankietki otworzyły ogień w krzaki. Wiedźmin, zmiażdżył Japończyków i zaśpiewał:

Z odległych krańców oceanu,

Gdzie zatrzęsło się sklepienie nieba!

Hordy sułtana pędzą,

To tak, jakby Antychryst zmartwychwstał!


Wojna jest bezlitosna, zła,

Jak latawiec spadł na Ruś!

Moja ziemia jest szara od ran,

Ratuj swoją matkę, modlę się do Boga!


Jaki okrutny jest świat, to straszne

Dziecko upadło i zostało rozerwane na kawałki!

Rodzili, pchając z bólu,

Tak zdecydował zły Grzmot!


Bóg nie zna granic gniewu,

Sprowadził nieszczęście na ludzkość!

I wszyscy żyjący cierpią,

Tylko smutek liczy się ze zwycięstwami!


Rosja cała zalana krwią,

Jak okrutny jesteś Wszechmogący!

Dokąd poszła Twoja misja?

Czy Chrystus jest naprawdę trzecim, zbędnym!


Dlaczego jesteście Adą i Ewą,

Wygnał ich z raju za zło!

Nadeszła godzina kanibala,

Z fajniejszym nalotem Mamaia!


Dziewczyny wylewają tu łzy,

Niemcy zabili moich rodziców!

Jest boso i jest lodowato

Surowo, wszystkie rzeki są zamarznięte!


Nam, ludziom, nikt nie współczuje

Ukłują nas muszki lub węże!

Czasem pojawia się pomysł

Cóż za kielich cierpienia po brzegi!


Daremna jest nadzieja w Bogu,

Oczywiście, że mu to nie szkodzi!

Lepiej żyć biednie i słabo,

Ale tutaj powiedzieliśmy - dość!


Mamy sztandary komunizmu,

Co oznacza brak odniesienia do mojego wujka!

Nie toleruję faszyzmu,

Nasz etos jest prosty: do diabła z tym!


Nadzieja dla zrogowaciałych rąk,

Do umysłu, który jest w głowie!

Wola prowadzi nas do osiągnięć,

Umiejętności, entuzjazm w pięści!


I tak, mierząc krokami,

Twoja droga do wolności i szczęścia!

Staniemy się czerwonymi bogami,

Nikt nie może nas nagiąć!

Vedmakova śpiewała i strzelała z karabinów maszynowych, strzelała do wąskookich, którym udało się już uciec i położyć. Ale potem jej szczęście też się odmieniło; kilku japońskich oficerów najwyraźniej zorientowało się, co się dzieje i rzuciło kilka granatów w samochód pancerny. Wiedźmin poczuł, jak drży jej ciało. Jednak japońskie granaty uległy fragmentacji i nie przebiły pancerza, najwyraźniej zaprojektowanego tak, aby wytrzymać serię karabinów maszynowych o kalibrze do 14 milimetrów.

Wiedźmin zachichotał:

- A potem w upartej bitwie zabłąkana kula - głupiec! Zirytowała się, nagle zmądrzała i częściej trafiała w cel!

W transporterze opancerzonym karabiny maszynowe napędzane są za pomocą podajnika taśmowego. Daje to duży zapas nabojów, dodatkowo zapewnione jest chłodzenie wodne, co pozwala wydłużyć czas strzelania. Dlatego wojowniczka bez ceremonii odcięła Japończyków, którzy rzucali w nią granatami. Wygląda jednak na to, że pozostali wojownicy to zauważyli. Znów poleciały granaty. Słychać było trzask. Wygląda na to, że jeden z granatów okazał się ciężki, około kilograma i przeciwpancerny. Japończycy byli już zaopatrzeni w podobne blankiety. Jest słaby przeciwko Chevronom i T-34, ale możesz przebić samochód pancerny! Przez pękniętą stronę Wiedźmina obsypał się kurzem. Dziewczyna przysięgła:

- Tak, Japonia jest mała, ale sprawia duże kłopoty!

Samochód pancerny zatrzymał się, a para granatów odłamkowych wleciała do środka, gdzie eksplodowała.

Odłamki dosięgły Wiedźmina, rozdzierając jego mundur. Na domiar złego zapalił się rozbity zbiornik paliwa. Dziewczyna ponownie zaklęła:

- Nie maszyna - generał! Obrzuciłbym cię gównem!

Po skoszeniu jeszcze kilkudziesięciu traw, musiałem wyskoczyć z kabiny. Dziewczyna zrobiła to niezauważona przez japońskich żołnierzy i czołgała się. Nie martwił się o siebie, ona miała na sobie mundur wojskowy Kraju Kwitnącej Wiśni. A w ciemności i deszczu tak naprawdę nie widać swojej twarzy. Teraz musisz zjechać z autostrady i zniknąć w krzakach.

Dziewczyna czołgała się wystarczająco szybko i jednocześnie kilka razy wpadła na zwłoki. Mruknęła zadowolona:

- Nieźle, że dałem samurajowi światło! Teraz wszystko, co musisz zrobić, to zapisać to sam!

Wojownik zanurkował w krzaki i wstając, zaczął chodzić. Oszukaj ich, może nie zostaną złapani. W rzeczywistości stoczyła przyzwoitą walkę i pomyślała, że najprawdopodobniej nie uwierzono w jej wyczyn, w przeciwnym razie może, kto wie, daliby kolejną gwiazdę bohatera!

W ogóle dziwną rzeczą jest wojna, tutaj zabija się ludzi i nie jest to łatwe normalne, ale męstwo. Swoją drogą, jak mówi Biblia: "Nie będziesz zabijał!" Niemniej jednak Bóg nakazał nie tylko zabijać, ale w ogóle eksterminować Amalekitów, ich żony, dzieci, a nawet bydło! Chociaż nawet w czasie wojny eksterminacja ludności cywilnej jest uważana za czyn niemoralny i podły.

Jednak zachodni sojusznicy zbombardowali nie tylko i nie tyle obiekty wojskowe, co ludność cywilną. Było to częściowo spowodowane niską celnością bombowców znajdujących się na dużych wysokościach, co utrudniało pokonanie celów czysto wojskowych, ale najważniejsza była zemsta. Japonia otrzymała także wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych. Ale nie było im nic do powiedzenia! Po prostu nie mieli samolotów o takim zasięgu, żeby dosięgnąć Yankees!

Najwyraźniej Amerykanie uznali zemstę za port w Peru za wystarczającą, a raczej najwyższa elita finansowa postanowiła jednocześnie działać pragmatycznie i położyć kres Armii Czerwonej Mao. Japonia opuściła Mandżurię jako odskocznię do wojny z ZSRR i otrzymała wolną rękę przeciwko Mongolii, a reszta była dziełem Czang Kaj-szeka! Wtedy możliwe będzie ogarnięcie całych Chin. I niech Kraj Kwitnącej Wiśni wykrwawi się w wojnie z ZSRR. Najciekawsze jest tu prawdopodobnie to, że Japończycy, po pokonaniu Rosji, liczą, że ponownie wyrównają rachunki z Ameryką, korzystając z pomocy Niemiec i Stanów Zjednoczonych, myślą o wyrwaniu Syberii i innych ziem wyczerpanej Japonii.

Każda ze stron uważa, że zrobiono to bardzo sprytnie, zwłaszcza że Ameryka i Wielka Brytania przejęły kontrolę nad rozległymi terytoriami bez jednego wystrzału. W przeciwnym razie musieliby je odzyskiwać przez długi i żmudny czas, co zajęłoby co najmniej kilka lat, bo to wciąż wyspy!

Vedmakova szła, mając nadzieję przekroczyć linię frontu. Całkiem możliwe jest wślizgnięcie się w lukę i dołączenie do swoich ludzi. A może nawet weźmie jednego z jeńców samurajskich. Cóż, to blisko najbardziej wysuniętych pozycji armii radzieckiej. W przeciwnym razie trudno będzie przeciągnąć.

. ROZDZIAŁ nr 5.

Tak więc dla Światowej Oligarchii: Niemcy i Europa pod ZSRR są uważane za utraconą strefę wpływów, a nawet zagrożenie dla wzmocnionego imperium komunistycznego i dalszej ekspansji bolszewizmu. A dla Rosji pod Niemcami jest to rozszerzenie jej stref wpływów i możliwość wyssania całego soku z bogatych Ziem. Ale tak naprawdę to właśnie stracili francuscy oligarchowie, przegrywając z Niemcami: musieli trochę podzielić się z Hitlerem, ale zatrzymali większość bogactwa, a nawet łatwiej było wyzyskiwać robotników - Niemcy zmiażdżyli związki zawodowe. Co stracili oligarchowie w krajach bałtyckich? Policz cały swój kapitał, a tych, którzy nie zdążyli uciec, to wolność lub życie! Przykład jest niesamowity! Nie ma więc w tym nic dziwnego! A gdyby Hitler nie był tak zagorzałym antysemitą, nikt by nie pomógł ZSRR!

Trzeba stwierdzić, że jedną z przyczyn stosunkowo łatwego rozpadu Francji był znacznie niższy odsetek Żydów zarówno w społeczeństwie, jak i w elicie finansowej. W Polsce, Wielkiej Brytanii, USA: było zupełnie odwrotnie. Zwłaszcza w USA, co swoją drogą wyjaśnia, dlaczego Jankesi, mimo że na Amerykę nie spadła ani jedna bomba, byli jeszcze bardziej okrutni wobec ludności Niemiec niż Brytyjczycy!

Vishu stał się marionetką Wehrmachtu, a Niemcy jeździli po Paryżu grając na harmonijkach ustnych. Hitler zaczął przygotowywać inwazję na Anglię, nie zadając sobie trudu przeniesienia gospodarki na stopień wojenny i wykorzystania zasobów podbitej Europy. Kosztowało go to drogo, podobnie jak niechęć do negocjacji z Anglikami i wyrzeczenia się antysemityzmu. Być może to drugie pozwoliłoby Führerowi wyzwolić wszystkie swoje siły na wojnę z ZSRR i zaatakować w maju. To prawda, że pokój z Wielką Brytanią mógł skłonić Stalina do ogłoszenia mobilizacji. Byłby to sygnał, że wróg jest już u progu.

Albo nie, w takim przypadku mogłoby to mieć wpływ na stanowisko USA wobec Japonii. Nie sprowokowaliby Krainy Wschodzącego Słońca, a potężne imperium mogłoby otworzyć drugi front! To właśnie się teraz stało. Tylko w jeszcze gorszej sytuacji, gdy armia ZSRR jest już prawie zniszczona, nie uruchomiono jeszcze produkcji broni i nie nauczyli się jeszcze walczyć!

To nie jest czterdziesty pierwszy rok - wojska radzieckie zdobyły doświadczenie bojowe, nauczyły się walczyć i zwyciężać! Więc teraz nie boją się ciężkich czołgów i samolotów z siedmioma punktami ostrzału na jednej maszynie!

Samotny Japończyk stoi w pobliżu drzewa. A więc zwykły, mały, żółty manekin.

Wiedźmin podskoczył za nim. Szarpnęła głową do góry, a potem przekręciła... Kiedy gwałtownie pociągniesz "melonika" wroga do góry, mięśnie szyi nie są już w stanie zapewnić skutecznego oporu, a "głowa" łatwo się składa!

A co powiesz na jednego samuraja mniej! Vedmakova wygląda na pogodną i zadowoloną, nawet obnaża zęby:

- Japonia nigdy nas nie podbije! Bo jest taki wojownik jak ja!

Rzeczywiście, w całej historii Rusi tylko Tatarzy Mongołowie potrafili podbić! Dlaczego tak się stało i dlaczego wielki naród słowiański okazał się bezradny, pozostaje oczywiście zagadką dla więcej niż jednego pokolenia!

Głównym powodem jest rozdrobnienie feudalne, kiedy każdy wziął dla siebie kawałek ziemi: założył kurczaki i siedział w nim, strzegąc swojego dziedzictwa: bez pracy!

Vedmakova poczuła, że obcisłe i niewygodne japońskie buty ocierały ją o nogi. Pilot uznał, że w tym przypadku nie ma sensu znosić tej męki. Po prostu zdjęła obcisłe buty z tępymi noskami i nacisnęła palce. Bosymi stopami poczułem nocny chłód mojej ojczyzny i poczułem się znacznie radośnie! Zwiększyła tempo, a nawet zaczęła trochę skakać!

Największą tragedią Słowian stał się podział Rosjan. Na zachodzie zostali podbici przez Litwę i Polskę, a na wschodzie przez okrutnych Tatarów. Jarzmo nie trwało jednak wiecznie: Moskwa, wcześniej małe miasteczko, zaczęło się rozwijać, a nawet przekształciło się w swego rodzaju małe imperium. Iwan Kalita został kolekcjonerem ziem rosyjskich. Był pierwszy i nie najszczęśliwszy, ale co najważniejsze pierwszy! I jak to brzmi w bolszewickiej piosence: lepiej być martwym niż drugim!

Stalin nie jest Rosjaninem, to jest jego główna wada! Stąd nieufność wobec tytularnego narodu i masowe, nieuzasadnione represje! Daj świńskim rogom, a klinowi królestwo!

Chuchmek na tronie i Rus w owczarni!

Na przykład zarówno Tuchaczewski, jak i Jegorow byli całkiem zdolnymi marszałkami, co jeszcze można powiedzieć o reszcie represjonowanych dowódców! Nie można porównać z wąsatą małpą! Dlatego wpadliśmy w kłopoty!

Jak jednak to się naprawdę stało, że Stalinowi udało się zostać władcą absolutnym? Niepiśmienny Gruzin został Bogiem!

Narodem rosyjskim musi rządzić rosyjski car! Swoją drogą, Romanowowie prawie nie mieli rosyjskiej krwi i może dlatego się zdegenerowali!

Japonia miała także wyjątkową formę rządów, gdzie szogun był zasadniczo wyższy od cesarza, a zatem były pewne zalety, ponieważ ryzyko zrujnowania imperium było mniejsze z powodu dziedzica głupca. Przez stulecia Japończycy nie prowadzili wojen podbojów, ale aktywnie walczyli między sobą. Miało to pewien wpływ na mentalność tego narodu. Ale w XX wieku Kraina Wschodzącego Słońca podbiła więcej ziemi niż Aleksander Wielki! Teraz kolej na Rosję. Tyle, że to nie czasy carskie, rządy wielkiej partii komunistycznej i najbardziej zaawansowany i doskonały ustrój gospodarczy i polityczny na świecie!

Wiedźmin jednak nagle potrząsnęła głową. Nie wszystko jest w porządku w systemie politycznym i sposobie rządzenia! Przykładowo, naród nie wybiera głowy państwa w wyniku alternatywnego wyrażenia woli, ale co się dzieje... Trzeba powiedzieć, że nie przewidziano utworzenia sztabu i przekazania mu uprawnień nadzwyczajnych ani przez prawo, ani przez konstytucję. A ona osobiście miała ogromne wątpliwości co do umiejętności na wpół wykształconego seminarzysty! Podobnie jak Beria: człowiek przebiegły, ale słabo wykształcony, o niezwykle wąskich poglądach i erudycji!

Ale teraz linia frontu jest jeszcze bliżej, widać rozbłyski, a ryk stał się jeszcze silniejszy. No cóż, czas znaleźć język i... Vedmakova zauważyła oddział pełzających Japończyków. Teraz musisz ostrożnie usiąść na ich ogonie. Mniej więcej w tym samym stylu, w jakim zaatakowała Yu-188, bardzo szybki bombowiec, którego nie jest łatwo dogonić nawet szybkiego MiG-a. Nawiasem mówiąc, opóźnienia w ogóle nie są szczególnie zwrotne i pod tym względem nie są lepsze niż Fokken-Wulfy! No cóż, samuraje zbliżają się do rowu, wyglądają jak tarany czołgające się w stronę kałuży ropy. Japończyków jest mnóstwo, trzeba tu działać ostrożnie... Oto kapitan armii Kraju Kwitnącej Wiśni, jego twarz przypomina świstaka. Krzyczy coś, energicznie wymachując pięściami i sztyletem.

Vedmakova, cierpliwie czekając na atak samuraja, uderzyła go kolbą karabinu w tył głowy. Obliczył jednak cios tak, aby "Japończyk" nie zginął od razu. A potem wystrzeliła serię z pistoletu maszynowego w stronę Japończyków biegnących do ataku! krzyknął:

- Przebiegłość na wojnie jest jak żagiel na statku, ale tylko nadmuchuje, nie ona!

Chłopiec Oleg i dziewczyna Margarita walczą w Stalingradzie. Będą stać w tym mieście jak tytani.

Oleg Rybachenko wygląda na około dwanaście lat. A chłopiec rzuca granat bosą stopą.

Rzuca faszystów i mówi:

- Chwała wielkiej Ojczyźnie!

Margarita również wykonuje celny zwrot. Kosi faszystów i śpiewa:

- Chwała Stalinowi i słońcu komunizmu!

Oleg Rybaczenko strzela i dodaje:

- Chwała bohaterom!

Dziewczyna strzela i kosi nazistów. Rzuca granat bosą stopą i piszczy:

- I chwała wielkiej Ojczyźnie przez wieki!

W ten sposób chłopiec i dziewczynka naprawdę poważnie się rozstali. Strzelają do nazistów i rzucają granaty.

Bosa stopa chłopca rzuca zabójczy prezent. Chłopiec z dziką wściekłością mówi:

- Dręczymy wszystkich!

Margarita, strzelając i kosząc wroga, piszczy:

- I będzie sianokosy dla diabła!

A dziewczyna bosą stopą rzuca dar śmierci. Taki wojownik, który potrafi właściwie wykosić całe wojsko.

Chłopiec i dziewczynka walczą w Stalingradzie. To prawdziwi bohaterowie. I rycerze pełni walecznego ducha.

Co Hitler myślał, że po katastrofie 1941 roku Rosjanie niczego się nie nauczyli?

Kogo to obchodzi! Armia Czerwona jest gotowa stawić czoła potworom z serii "E", niech powiedzą: E-75 ton za dziewięćdziesiąt i E-100 ton za sto czterdzieści. Od tajgi po morza brytyjskie Armia Czerwona jest najsilniejsza.

Chłopiec i dziewczynka walczą, aby naziści uciekli od nich jak szkło od młota.

Dzieci są nieśmiertelne i niczego się nie boją. Kim są dla nich ci faszyści? Więcej królików do upolowania!

Oleg Rybachenko zaśpiewał z rykiem:

- Ech, Hitler, eh Hitler, ty Hitler to koza,

Dlaczego przyjechałeś do Rosji jako osioł...

Otrzymasz od nas specjalnie w niklu -

Natkniesz się na silną chłopięcą pięść!

A potem muskularny dzieciak rzuca granat bosą stopą. A dwa niemieckie czołgi E-50 i E-75 zderzają się czołowo i eksplodują.

Oleg Rybachenko mówi z zachwytem:

- Jestem super młodym wojownikiem!

I znowu chłopak daje zwrot.

I wtedy dziewczyna też strzela. Uderza celnie i mocno uderza. A jednocześnie śpiewa:

- Zmiażdżę wszystkich faszystów i obetnę tłuszcz Adolfa!

I znowu dziewczyna jest w pełni podekscytowana zniszczeniem. Wszystko samo się strzela i strzela.

I znowu granat leci z bosej stopy. To uderza w faszystów. Rozsypuje się jak szpilki po uderzeniu piłką.

Margarita śpiewa:

- Silny cios jest wyjątkowo celny,

Najfajniejszy Powietkin wlatuje na ring!

Strzelający Oleg Rybachenko, łatwo potwierdzony:

- Powietkin jest godnym okazem i nie ucieka przed silnymi przeciwnikami!

Po czym chłopiec ponownie rzuca granat bosą stopą i rozbija faszystów jak butelki i bruk.

I nieważne, jak sprytnie to zrobisz, naziści się zderzą. Czego chcieli? Nie było potrzeby ingerować w ZSRR.

Tylko jedna rzecz niepokoi Olega Rybachenkę. Stany Zjednoczone pozbyły się już Niemców, a Rosja weźmie na siebie karę za nich.

Chłopiec, rzucając ponownie granat bosą stopą, zaśpiewał:

- Nie bądź głupcem, Ameryko.

Daj nam teraz Alaskę...

To jest nasza ziemia na dwóch brzegach -

Nie bez powodu niedźwiedź jest dziką bestią!

I Oleg Rybachenko znowu wybuchł... Zmiażdżył faszystów. I znowu bose palce chłopca ściskają granat i rzucają nim we wroga. Rozpraszają go w różnych kierunkach.

Chłopiec krzyczy:

- Chwała Rosji!

Margarita ponownie rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:

- Za cara Mikołaja II!

Chłopak poprawił dziewczynę:

- Tu rządzi Stalin, a nie Mikołaj II!

Margarita chętnie się zgodziła:

- Tak, Stalinie! Kto zawarł pokój z kanibalem!

A dziewczyna znów rzuciła bosą stopą zabójczy prezent.

Oleg Rybachenko logicznie zauważył:

- ZSRR potrzebuje przerwy! Chociaż Trzecia Rzesza wykorzystała to lepiej!

A dzieci znów zaczęły strzelać...

Niemców pod Stalingradem i w samym Stalingradzie spotkało straszne piekło.

Ale tak naprawdę to, z czym przyszli, jest tym, z czym odchodzą.

Dokładniej, umierają. Walka jest tak krwawa i święta, racja.

Oleg Rybachenko naprawdę myśli podczas bitwy, że ludzie są czasem zbyt naiwni. Albo zrobią geniusza ze Stalina, albo nawet z Łukaszenki. Ale dla Białorusi XXI wieku robienie kultu jednostki z kołchoźnika jest dość przerażające. Czas zmądrzeć.

I wybierzcie nowego, młodego, postępowego przywódcę. I nie demonstruj poziomu inteligencji dziecka w piaskownicy.

Łukaszenkę najlepiej charakteryzuje następująca anegdota:

Kiedy na Białorusi wszystko staje się droższe, co jest najtańsze?

Obietnice Prezydenta Łukaszenki!

I dlaczego?

Bo one nic nie kosztują!

To wstyd dla Białorusinów, którzy wciąż głosują na takiego dyktatora. Ale najwyższy czas zmądrzeć i pokazać, że są narodami Europy. Na przykład w Rosji Putinowi udało się przynajmniej zyskać szacunek do siebie, anektując Krym bez jednego wystrzału.

Ale to zasługa jego fenomenalnego szczęścia. Putin ma mnóstwo szczęścia. Mieliśmy na przykład szczęście, że podczas wizyty izraelskiego premiera doszło do nieprzyjemnego zdarzenia z jego żoną w Kijowie. Tak, znowu przejaw fenomenalnego szczęścia. Ale tak mało prawdziwego zysku! A co by było, gdyby car Mikołaj miał takie fenomenalne szczęście? Dokładniej, zrozumiał: do 1935 roku Rosja opanowała połowę świata.

I co dalej... Car Mikołaj zaplanował lot w kosmos na 28 maja 1935 roku, w sam raz na swoje urodziny. Pierwszy w historii ludzkości lot rosyjskiej kosmonautki.

I na tym świecie, podczas gdy ZSRR zajmuje się przetrwaniem.

Bitwy pod Stalingradem są w przybliżeniu takie same, jak w prawdziwej historii 1942 roku. Tylko tym razem wróg jest znacznie silniejszy. Zarówno ilościowo, ze względu na wojska kolonialne, jak i technologicznie.

Jest to szczególnie trudne na niebie Rosji Sowieckiej. Naziści mają mnóstwo silnych samolotów odrzutowych. I jakoś nie jest łatwo się temu oprzeć.

Oto niemieccy piloci Albina i Alvina zbierający rachunki dla siebie. Są świetnymi specjalistami w tej kwestii.

Jak na przykład zatrzymać takie Niemki w bikini z gołymi nogami?

Oleg Rybachenko czuje te dziewczyny.

Rzuca kolejny granat gołymi palcami. Rzuca faszystów na wszystkie strony i mówi:

- Wielkie serce Rosji!

A chłopak-terminator strzela bardzo agresywnie. Każdy pocisk trafia w cel. A Arabowie, Czarni i Hindusi ruszają do ataku. Zbiera się ogromny tłum.

Genialny chłopiec bosą stopą ponownie rzuca granat, zderza dwa duże niemieckie czołgi i ucieka:

Miecz samurajski jest z tobą,

Serce i umysł są czyste...

Odważnie prowadzi atak -

Ścieżka piękna!

Margarita, strzelając do wroga, strzeliła do nazistów z bazooki i pisnęła:

- Niezwykła uroda!

A wojowniczka rzuciła jej bosymi palcami bardzo niszczycielski dar śmierci. Zmiażdżeni przeciwnicy. Potem znów palcami bosych stóp rzuciła dziką zagładę. I zderzyły się dwa faszystowskie czołgi. Nawet iskry i dym spadały i spadały!

Oleg zawołał:

- Dobra robota, wieczna dziewczyno!

Margarita rzuciła bosą stopą nową zabójczą cytrynę i pisnęła:

- Jesteśmy wiecznymi dziećmi Drogi Mlecznej!

Chłopiec-terminator skinął głową i sam kontynuował bitwę. Wszystko idzie zgodnie z planem. Dokładniej, na razie jest w porządku. A naziści nie przebiją się na ich terenie.

Zatem niezależnie od tego, jak bardzo naziści będą się starać, w rzeczywistości udławią się tylko własną krwią.

A ich czołgi zamienią się w złom! A rosyjska flaga będzie świecić nad planetą!

Oleg Rybachenko działa z wielką energią. Rzuca granaty bosymi stopami i śpiewa:

- Zawsze będziemy się cieszyć,

Będzie jasny sen...

I piękno nadejdzie -

Zamieszanie zniknie!

Genialny chłopiec działa z aktywnością, która wzrasta proporcjonalnie do napływu Niemców z wściekłością.

Margarita pełni rolę numeru dwa. Ale bose stopy dziewczyny coraz aktywniej rzucają granaty.

A faszyści padają pod jego ciosami.

Oleg Rybachenko również strzela... Jednak jego myśli krążą i wracają do teraźniejszości. Do tego, co jest w rzeczywistości.

Tak naprawdę Białorusini wydają się mieć największą masę mózgową w Europie, ale dają się założyć na kołnierz i tolerują dyktaturę jednostki.

I przynajmniej prezydent byłby jakimś supermanem! I tak jest kołchozem, i to nawet bez prawnego ojca. I pozwolić im pomiatać tobą przez tyle lat.

Co więcej, głosują na niego także ludzie o ograniczonych poglądach.

Tak, Oleg Rybachenko rozwinął nawet ditties.

Powiedz mi, przyjaciele, jak długo

Głosy na księdza Kolę...

Czas wybrać dla siebie Olega -

Aby zdobyć więcej pieniędzy!

Tak, oczywiście, zmiany są potrzebne i to jak najszybciej. Tak naprawdę stagnacja niesie ze sobą złe konsekwencje.

Co więcej, sam Łukaszenko nie wie, czego chce. Czasem ma rację, czasem ma rację. Albo kapitalizm, albo socjalizm. I nie ma normalnego zespołu. I nie ma tu żadnej partii ani ideologii. Taki jest kult osobowości bardzo przeciętnej i gadatliwej. Przynajmniej Stalin i Lenin wiedzieli, czego chcą! A ten dyktator? On nawet nie wie, czy ma rację, czy lewicę!

Nie, bez ideologii i stabilnej partii nie będzie stabilności w społeczeństwie.

I także do przodu!

Stalin niestety stał się także symbolem terroru i zniszczenia, zamieniając komunizm w stracha na wróble.

Nie było optymalnego rządu. A za Breżniewa panowało szaleństwo - jak taka osoba mogła zostać mianowana głową ZSRR. A w młodości Breżniew nie wyglądał na intelektualistę, ale na starość popadł w szaleństwo. I w ogóle szkoda, że głowa państwa nie potrafiła sklecić dwóch słów bez kartki papieru. Ale powinieneś był to zrobić!

Oleg Rybaczenko rzucił bosą stopą śmiercionośny podwójny granat i zaśpiewał:

- Ale żyj jak dawniej,

Ale żyjcie według Breżniewa!

Jestem głupia, głupia, nie mogę!

I nie pozwól, aby burza śnieżna minęła!

Margarita rzuciła ładunek wybuchowy gołymi palcami. Rozproszyła nazistów jak jabłka strząsnięte z gałęzi.

Dziewczyna zaśpiewała:

- Kwitnące jabłonie,

Melodie Sołowjowa...

Przyjdę do ciebie -

Będą powtórki!

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko i olśniewająco. Jej zęby są jak perły, tak błyszczące.

Tak, ta para jest świetna.

Oleg Rybachenko wziął to i zaśpiewał:

- Nasze pięści ze stali,

Pazury, zęby i kły...

Chcą prawdziwej walki!

I znowu terminator strzela bardzo celnie. I krwawe krople leją się z nazistów.

Nie, nie będzie litości. Wrogowie się uduszą.

Tymczasem Nataszka i jej zespół walczą w Suchumi.

Naziści szturmują wybrzeże. Walka jest oczywiście bardzo nierówna

Ale dziewczyny. Kiedy są prawie nadzy, jest wspaniale!

Natasza rzuciła bosą stopą granat, skosiła kilkunastu faszystów i zaśpiewała:

- Przyszłość świata jest nasza,

My, dziewczyny, jesteśmy jak Jedi!

Zoya również wystrzeliła granat bosą stopą. Rozproszyła nazistów i pisnęła pewnie:

- Jestem tym, co może pochować wszystkich w grobie!

Aurora strzela jako następna. I dziewczyna, która, kiedy uderza, wcale nie jest to cios od muchy.

Rudowłosy diabeł wziął go i zabrzęczał:

- Jestem koloru lisa i najpiękniejszego!

I znowu weźmie go boso i wyrzuci dar śmierci! To naprawdę dziewczyna, której potrzebujesz.

A potem Svetlana wariuje! I rozproszy i zmiażdży wszystkich, jakby wstąpiły w nią diabły z całego piekła.

Tak, dziewczyny tutaj mają oczywiście tak obnażone zęby, że bez problemu mogą wyrwać każdą szczękę.

A jeśli to konieczne, to pół głowy!

Natasza strzela do wroga i ryczy:

- Jestem takim twardym wojownikiem, że nawet byk mnie nie zdepcze! Rozwalę mu głowę!

Zoya pewnie potwierdziła:

- Ja też połamię rogi!

A bosa stopa dziewczyny rzuca granat. I zderzą się dwa nazistowskie czołgi.

A wtedy Aurora cię uderzy. I on też uruchomi coś morderczego bosą stopą.

I będzie ryczeć:

- Chwała Stalinowi, niech zmądrzeje!

Aurora jest naprawdę zła. Jak to jest walczyć na dwóch frontach? W końcu oznacza to samobójstwo.

I dlaczego Stalin wciągnął w to Rosję?

Dziewczyna ponownie wystrzeli zabójczy dar śmierci gołymi palcami u nóg i piskiem:

- Chwała nowemu przywódcy!

Cóż, to prawda! Stalin ma nawet niskie czoło. A to jest oznaka niskiej inteligencji.

Swietłana strzela do siebie. I rzuca granat bosymi stopami. Rozprasza przeciwników. Niszczy je i krzyczy:

- Chwała rosyjskim bogom!

I znowu goła pięta rzuci coś bardzo destrukcyjnego.

Dziewczyny tutaj są takiego kalibru, że Krauts ich nie przyjmą.

Cztery dziewczyny to ogromna siła. A co najważniejsze, mają na sobie same majtki.

A to daje im kolosalną zdolność do walki.

Natasza strzela. Afrykańscy wojownicy, nawet Hindusi i Arabowie, poruszają się jak lawina.

Niemcy używają ich jako mięsa armatniego. Używanie go w bitwach bez litości i żalu. I oczywiście biorą to w liczbach.

Suchumi zostało już odcięte od lądu. I to jest bardzo złe. Wkrótce skończy nam się amunicja i będziemy musieli się wycofać.

Jednak na razie dziewczyny nie chcą się poddać. Marzą o zwycięstwie. Choć siły są nierówne. A Moskwa jest otoczona.

To martwi Nataszę. Rzuca granat bosą stopą. Rozdziera wrogów i śpiewa:

- Jeśli jest stolica!

Zoya również rzuciła bosą stopą ładunek wybuchowy i pisnęła:

- Rosyjska rzeka nie wyschnie!

I z zaciekłością uderzyła wroga wszystkimi działami, domowej roboty bronią bezodrzutową.

I zniszczyłem kilka czołgów...

Ale samoloty szturmowe zaczynają napierać z góry.

A co jeśli są reaktywne?

Aurora wystrzeliła swoją wyrzutnię rakiet. Uderzył w niemiecki samochód. Sprawił, że upadła.

Po czym rudowłosa bestia zagruchała:

- Komunizm bez granic!

Potem Swietłana zaczęła strzelać. I skosił czarnych wojowników. A potem rzuca cytryną jak bosą stopą.

I będzie ryczeć:

- Chwała nowym bogom!

Natasza strzeliła do wroga i pisnęła:

- Do rosyjskich bogów!

I od rzutu jej bosej stopy samolot eksploduje.

To dziewczyny z Terminatora. Jeśli będą walczyć, nikt nie będzie mógł ich kontrolować.

Zoya rzuca także we wroga czymś, co zabija każdą siłę. I coś, co niszczy wroga. A wojowniczka szczerząc zęby piszczy:

- Samoloty do trumny!

I gołe palce znów rzucają dar śmierci.

A wtedy Aurora rzuci we wroga cytrynę. On to weźmie i ryczy:

- Przyszłość jest nasza!

Swietłana wyszczerzyła zęby i powiedziała:

- Za komunizm i nowe osiągnięcia!

I znowu rzucił granat bosą stopą. I zabije wszystkich. No cóż, jeśli nie wszyscy, to niektórzy na pewno.

Naziści sięgnęli do dzbana. I to jest ich problem. Tutaj widać działo samobieżne Jagdtiger. Przestarzały samochód, ale bardzo zabójczy. Podchodzi do niej pionier. I wrzuca minę.

A działo samobieżne eksploduje banalnie.

Chłopiec wysuwa język i śpiewa:

- Wypijmy za Ojczyznę, wypijmy za Stalina!

Wypijmy i nalejmy jeszcze raz!

My, pionierzy, zabijemy Hitlera!

Faszyści to rozumieją. Chociaż dla Armii Czerwonej jest to trudne. Miasto Grozny jest otoczone przez nazistów, ale oni nadal tam walczą. Tutaj dziewczyny też spisują się najlepiej.

Tutaj Tamara walczy. Jest w kostiumie kąpielowym i boso. A pogoda jest gorąca, a dziewczyna jest w ten sposób bardziej zwinna. Piękno płonie. Bosą stopą rzuca w faszystów paczki z materiałami wybuchowymi i śpiewa:

- Hitler wkrótce otrzyma gwoździe do trumny,

To będzie jak pająk płonący w ogniu...

Demony będą cię dręczyć w podziemiach -

Ci, którzy czcili szatana!

I znowu bardzo śmiercionośna cytryna leci z gołej pięty piękności i rozbija nazistów.

Maria mówi ze śmiechem:

- Granaty zabiją!

I klepie Tamarę po ramieniu. Walczą dwie dziewczyny, a na górze czerwona flaga usiana kulami.

Dziewczyny są bose i prawie bez ubrań, ale nie zamierzają poddać się sowieckiemu miastu.

Maria zaśpiewała wesołą piosenkę. A jednocześnie strzelała bezlitośnie i morderczo;

Jest wielu wielkich ludzi,

których czyny przetrwają stulecia, jest wiele wielkich imion, które nazywane są nieśmiertelnymi.


Wielu baśniowych bohaterów zachowało melodię eposów, Ale najprostszy ze wszystkich bohaterów I drogi nam wszystkim jest jeden.


Dzieciństwo spędził wśród gór, obserwował loty ptaków, otrzymał od gór w dziedzictwie piękno orlich skrzydeł.


Jego imię z grzmotem przetoczyło się przez ocean i stało się bliskie i znane proletariuszom wszystkich krajów.


Na kontynencie Chin, Drogie wszystkim sercom, Imię to ogłasza pałacom Phanzam - pokój, koniec.


Stalin jest sztandarem szczęścia, zaraniem ludzkości! Niech ukochany Stalin żyje wiele, wiele długich lat!

Dziewczyny ładnie zaśpiewały. Weronika i Wiktoria dołączyły do Marii i Tamary.

Wszystkie cztery piękności są otoczone, ale jak walczą.

Tutaj Maria rzuca granatem bosą stopą i zestrzeliwuje niemiecki samolot szturmowy. A piękność piszczy:

- Chwała naszej partii!

Veronica również wysyła dar śmierci bosą stopą, a HE-162 zostaje zestrzelony. A wojownik ryczy:

- Chwała jest wyższa niż chwała!

. ROZDZIAŁ 6

Victoria, strzelając do przeciwników i strzelając, uśmiecha się:

- O przyszłe przestrzenie komunizmu!

I cztery piękności, prawie nagie i śmiejące się boso.

To takie orliki najwyższej próby.

Mirabela i Anastazja walczą na niebie. Robią też pranie mózgów nazistom.

Mirabela z uśmiechem tweetuje:

Wszystko na świecie będzie dobrze

Kochaj namiętnie swoją ojczyznę!

I znowu gołymi palcami, przez otwarte okno, jakby rzucał cytrynę. I będzie miał w dupie faszystów. Spada kolejny zestrzelony samochód.

Oto cała sztuczka - musisz trafić w ten sposób.

Anastazja mówi ze śmiechem:

- Lenin by cię pochwalił!

Mirabela zestrzeliła jedną serią kilka niemieckich samochodów i zauważyła:

- Stalin bez wątpienia też!

Anastazja zestrzeliła trzy nazistowskie samoloty i potwierdziła:

- Bez wątpienia!

Dziewczyny są takie fajne. I co najważniejsze piękne. Mają ciepło i jednocześnie zimną kalkulację.

Mirabela, zestrzeliwując inny samolot, zauważyła:

- Wszystko w naszym świecie jest względne...

Anastazja zachichotała i mruknęła ze złością:

- Bez niepotrzebnej filozofii!

Ona też otworzyła okno i bosą stopą rzuciła granat. Tym razem ME-262 eksplodował.

Mirabela skinęła głową, zgadzając się.

- Świetnie się spisałeś!

Anastazja, szczerząc zęby, dodała:

- Zrobiłem, co zrobiłem!

I obaj wojownicy wybuchnęli śmiechem. I mrugają do siebie.

Tak, bohaterstwo jest imponujące.

Latem 1946 r. za miastem nad Wołgą toczyły się zacięte walki. Kobiecy batalion snajperski pod dowództwem kapitan Aleny Ogurtsowej zajął pozycję obronną w ruinach przy ulicy Wołodarskiej. Za ruinami kryły się dziewczyny z karabinami maszynowymi i strzelbami, przewiązane wiązkami granatów.

Sama Alena ma na sobie tunikę w kropki na nagim ciele, krótkie spodnie i bosą stopę. Piękna i krągła dziewczyna, z mocnymi biodrami, wąską talią i krótką fryzurą typu bob. Twarz jest bardzo wyrazista, z męskim podbródkiem i szeroko rozstawionymi niebieskimi oczami. Brązowe włosy posiwiały od kurzu, wysoka klatka piersiowa, twardy wygląd. Kapitan Alena walczy od ponad dwóch lat i mimo młodego wieku widziała już wiele. Nogi dziewczyny są pokryte otarciami i siniakami. Dziewczynie łatwiej jest poruszać się boso niż w szorstkich i niezgrabnych butach.

Odsłonięta podeszwa wyczuwa najmniejsze drgania gleby, ostrzega przed bliskością miny, a sama matka ziemia dodaje wytrzymałości. Stopy dziewczynki z jednej strony stały się szorstkie i nie boją się gorącego metalu ani ostrego gruzu ruin, ale z drugiej strony nie straciły wrażliwości i elastyczności, ostrzegając poprzez ryk ruchu czołgi.

Kochana Alenka trzyma granat z zawiązaną paczką wybuchową. Musisz doczołgać się do potężnego niemieckiego czołgu Lion, który ostrzeliwuje ulice karabinami maszynowymi.

Maria czołga się obok niej. Również bose, jak wszystkie dziewczęta z batalionu, okazały się w butach, naśladując swojego dowódcę. Jej zakurzone podeszwy twardnieją, gdy dziewczyna czołga się na czworakach. Żółte włosy Marii są rozczochrane i długie... Trochę kędzierzawe. Sama dziewczyna jest szczupła, szczupła i niska. Można ją było nawet wziąć za dziewczynę o wąskich ramionach i pozornie dużej głowie.

Ale Maryja doświadczyła już wiele. Udało jej się odwiedzić faszystowską niewolę, przetrwała okrutne tortury i kopalnie, skąd jakimś niezrozumiałym cudem udało jej się uciec. Ale patrząc na jej dziecięcą, czułą twarz, nie można by było rozpoznać, że bili ją po piętach gumowymi kijami i przepuszczali przez ciało prąd elektryczny.

Maria strzela... Żołnierz III Rzeszy, w tym przypadku Arab, pada martwy, wzbijając pyskiem piasek i gruz.

Alenka wrzuca wiązkę granatów pod stertę śmieci. Teraz przypełznie tu dziewięćdziesięciotonowy "Lew" i go wysadzi. Niebieskie oczy dziewczyny błyszczą jak szafiry na jej twarzy, śniadej od oparzeń słonecznych i kurzu.

Doświadczenie podpowiada, że dobrze chroniony czołg zmieni teraz pozycję. "Lew" ma 100 mm pancerza bocznego, a nawet pod kątem. Trzydzieści cztery nie mogą go przebić, szansę mają tylko ciężkie Keveshki. Ale celem są gąsienice. Najważniejsze to pozbawić samochód mobilności...

Anyuta strzela serią z karabinu maszynowego... Pada żołnierz nieznanej narodowości. Niemcy, podbijając większość półkuli wschodniej, pielęgnują aryjską krew i rzucają do walki wojska kolonialne: Arabów, Afrykanów, Hindusów, różnych Azjatów i Europejczyków. Wzrosła także liczba Polaków, których od kołyski wpaja się nienawiści do Rosji bolszewickiej. Walczą tu ukraińscy nacjonaliści, Kozacy Dońscy, Czeczeni i cały kaganat kaukaski. Hitler powołał całą międzynarodówkę.

Wrogów jest wielu...

Anyuta zręcznie unika ognia z karabinu maszynowego. Kula prawie rozcięła okrągły obcas dziewczyny, poczerniały od kurzu. Piękny kapitan poczuł nawet łaskotanie, gdy tak blisko przeleciał prezent dużego kalibru. Dziewczyna przeżegnała się, szepcząc:

"Nawet kula nas nie powstrzyma!"

Maria odpowiada ogniem... Inna dziewczyna, Alla, jest bardzo ruda, ponadprzeciętnego wzrostu i umięśniona, pomimo skromnych racji żywnościowych. Jest także bardzo ładną dziewczyną, ma bujne biodra, napiętą talię, niekobiece szerokie ramiona i wysoki biust.

Alla walczy w samych szortach, jej tunika została podarta na strzępy i rozsypana w pył, a przez Wołgę nie dostarcza się nowych mundurów. Niech Bóg sprawi, że przekażemy jeszcze trochę amunicji i trochę żywności dla wycieńczonych żołnierzy radzieckich.

A więc Alla jest prawie naga, ma podrapane nogi, zwłaszcza kolana. Odłamek trafił w podeszwę mojej prawej stopy, boli i trudno jest chodzić.

Rudowłosa, zakurzona, prawie naga Alla wykrzywia swoją śliczną, ale jednocześnie twardą twarz. Strzelająca dziewczyna mówi:

- Pan jest nad nami, Moskwą i Stalinem!

I odcina atakujących nazistów, ledwo mając czas na wycofanie się.

Ruiny i wąskie uliczki utrudniają zawrócenie groźnym niemieckim czołgom. Prawie dwustutonowe "Mause" w ogóle nie mogą przejechać...

Zgodnie z oczekiwaniami Anyuty "Lew" przejechał trochę i wpadł na stertę śmieci. Nastąpiła eksplozja. Gąsienica pękła i odleciała para uszkodzonych wałeczków.

Ranny czołg zatrzymał się, a z jego lufy wyleciał pocisk...

Zagrzmiało gdzieś w oddali i rozpłynęło się w gruzach. Anyuta syknęła jak wąż:

- To jest moja kalkulacja! Otworzyłem konto...

Kapitan dziewczyna jest zmuszona ponownie się czołgać. Niemcy i ich satelity nie mogą wykorzystać swojej przewagi technicznej na gruzach. Dzięki upartemu Hitlerowi hordy III Rzeszy ugrzęzły w bitwach pozycyjnych w dość dużym i dobrze ufortyfikowanym mieście.

Maria rzuca granat. Zmuszanie uderzonych Niemców lub Arabów do wykonywania salt, przewracania się. Ręka jednego z bojowników Hitlera zostaje oderwana, a na niej wisi angielski zegarek z kompasem.

Maryja mówi z uśmiechem:

- To, co pokazuje kompas, to droga do piekła!

A piękna dziewczyna strząsa kawałek ceramiki z zakurzonej pięty.

Alla również otrząsa się z kurzu swoimi jędrnymi, pełnymi piersiami. Sutki są prawie czarne od brudu i swędzą. Spróbuj się umyć. Znów trzeba się zakopać, gdy wystrzelą niemieckie pistolety maszynowe. I czołgaj się na brzuchu.

Batalion dziewcząt utrzymuje swoją pozycję, mimo ostrzału. I wybuchają ciężkie pociski, a z nieba spadają bomby... Ale nic nie złamie odwagi sowieckich bohaterek.

Tutaj Anyuta widzi czołgającą się Panterę. Cóż, ten czołg nie jest już taki straszny.

Możesz uderzyć go w bok. Dziewczyna kichnęła i wypluła kurz, który wpadał do jej pełnych wdzięku ust. Wzięła do ręki granat obciążony paczką wybuchową. Musisz skradać się niezauważony. Ale wokół jest mnóstwo dymu.

Anyuta zaczęła się czołgać, opierając się na odpływie gołymi palcami u nóg i łokciami. Przypominała kota polującego na mysz. Dziewczyna pamiętała wojnę z tego strasznego lata czterdziestego pierwszego roku, kiedy Wehrmacht zdradziecko najechał rozległe połacie ZSRR. Czy dziewczyna, prawie dziewczyna, była przestraszona? Na początku tak, ale potem można się przyzwyczaić. I już postrzegasz ciągłe eksplozje pocisków jako zwykły hałas.

A teraz eksplodował bardzo blisko. Dziewczyna klepie się po brzuchu. Z góry fragmenty przelatują niczym stado dzikich pszczół. Anyuta szepcze spierzchniętymi ustami:

- W imię sprawiedliwości, Panie!

Dziewczynka przyspiesza swoje czołganie i w biegu rzuca granatem z dołączoną paczką materiałów wybuchowych. Prezent leci po łuku. Słychać eksplozję, pojawia się cieńszy pancerz boczny Pantery. Niemiecki czołg zaczyna się palić, a zestaw bojowy eksploduje.

Anyuta szepcze z uśmiechem:

- Dziękuję Ci, Jezu Wszechmogący! Ufam tylko tobie! Modlę się do Ciebie samego!

Pantera zostaje zniszczona. Oderwany długi pień jest zakopany w gruzach. Pancerz przedni, oddzielony od pancerza bocznego, przypomina czerpak.

Anyuta, której oczy na twarzy zbrązowiałej od kurzu i poparzeń słonecznych mienią się chabrami, mówi:

- Im więcej dębów ma wróg, tym silniejsza jest nasza obrona!

Alla jest bardzo seksowna w swoich czarnych majtkach i nagim, zakurzonym, silnym ciele. Dziewczyna jest bardzo mądra. Potrafi rzucać odłamkami szkła gołymi palcami.

Teraz rzuciła ostrym przedmiotem zgrabną stopą pokrytą warstwą kurzu. I wbił się prosto w gardło faszysty. Piękna Alla bełkotała:

- A ja jestem symbolem seksu i symbolem śmierci!

Następnie dziewczyna ponownie się czołgała i strzelała. Anyuta również wystrzeliła.

Piękny kapitan, po zabiciu faszysty, napisał na Twitterze:

- Życie to łańcuch, a małe rzeczy są ogniwami...

Maria strzeliła, rozcięła głowę Fritza i dodała:

- Nie sposób nie przywiązywać wagi do linku!

Anyuta, ponownie strzelając celnie, wychrypiała:

- Ale nie możesz skupiać się na drobnostkach...

Maria, jakby strzelając, dodała:

- Inaczej łańcuch cię owinie!

Inna dziewczyna, Matryona, również bardzo piękna, wraz z pionierką Seryozką przygotowały minę na drucie. Pchnęli go oboje... Podstępny głupek wpełzł na gąsienicę Tygrysa-2. I jak eksploduje ta długolufowa niemiecka maszyna.

Blondyn Siergiej zawołał:

- Nasza Rosja, dla ciebie parsza!

I ledwo zdążył odskoczyć, błyskając czarnymi, zrzuconymi obcasami, z opadającego dachu.

Matryona pogłaskała chłopca po szyi i powiedziała:

- Jesteś bardzo mądry!

Pionier przedostał się na front i wstąpił do batalionu kobiecego. Chłopak jest nawet bardzo pomysłowy. Na przykład stworzył samoloty, aby zestrzelić faszystowskie samoloty szturmowe. Kiedy Focke-Wulfy, czyli TA-152, powstają, słychać niesamowicie ogłuszający ryk.

Niemcy uderzają przy akompaniamencie symfonii Wagnera. Taka majestatyczna melodia.

Matryona mówi z irytacją:

- Nadal próbują nas zastraszyć!

Pionier śpiewał z patosem:

- Rosyjski wojownik nie boi się śmierci,

Śmierć pod rozgwieżdżonym niebem nas nie zabierze!

Będzie walczył za świętą Ruś,

Załadowałem potężny karabin maszynowy!

Matryona, wysoka, muskularna dziewczyna o szerokich biodrach i ramionach, jest typową wieśniaczką. Podczas bitew ubrania były podarte w łachmany, mocne nogi były gołe, włosy splecione w dwa warkocze i bardzo zakurzone.

Sieriożka ma zaledwie jedenaście lat, jest chudy z niedożywienia, jest porysowanym i brudnym chłopcem, ubranym tylko w szorty. Naturalnie białe włosy chłopca poszarzały, a przez cienką, opaloną i brudną skórę widać żebra. Moje nogi były strasznie połamane, pokryte poparzeniami, siniakami i pęcherzami. To prawda, że los chronił dziecko przed poważnymi obrażeniami.

W porównaniu z nim Matryona wydaje się duża i gruba, chociaż dziewczyna wcale nie jest gruba, ale ma mocne, wytrenowane mięso na kościach. Co więcej, głód zdawał się w ogóle nie wpływać na jej tęgą i potężną sylwetkę.

Dziewczyna strzela z ciężkiego karabinu przeciwpancernego. Niemieckich pojazdów nie da się przebić czołowo, ale istnieje szansa na trafienie na tory.

A potężny "Lew", otrzymawszy w podwoziu ciężki materiał wybuchowy, zaczął wypuszczać dym jak nałogowy palacz.

Sieriożka zaśpiewał sarkastycznie:

- Śmierdzący Fritz bez zastanowienia zapalił papierosa przy wejściu! Oczywiście wpadł w poważne kłopoty!

Matryona, pokazując muskularne, opalone łydki, stepowała na bosych, pięknych stopach. Dziewczyna zaśpiewała:

- Z ikony migają twarze rosyjskich świętych... Nie daj Boże zabić przynajmniej tysiąc Krautów! A jeśli ktoś brzęczy bardziej niż faszyści, nikt, uwierz mi, nie będzie cię za to osądzał!

Potem przeładowała karabin przeciwpancerny i strzeliła ponownie. Niemiecki transporter ponownie wypuścił strumień dymu.

Batalion dziewcząt wyrządził Krautom znaczne szkody. Ale on sam poniósł straty. Jedna dziewczyna została rozdarta na pół, a jej twarz stała się blada pomimo kurzu.

Większa część Stalingradu została już zajęta przez nazistów, ale to, co zostało z miasta, nie chce się poddać i poddać.

Tymczasem Anyuta próbuje przebić się przez Tygrysa. Potężny niemiecki samochód został trafiony granatem w bok, ale nie poddał się. Odwraca się, żeby wystrzelić z armaty. Dziewczyna musi zakopać się w ziemi i gruzach, aby uwolniony prezent nie został zmiażdżony przez falę uderzeniową.

Anyuta cicho szepcze:

- Mamo, tato, przepraszam!

Maria rzuciła w Tygrysa granat, który eksplodował mu na czole. Dziewczyna syknęła:

- O tym, że światło jest nauką zimą i wiosną... Powtarzam bez wyjątku, że Hitler to zaraźliwy drań!

Alla, łamiąc cel faszystów i opryskując ich serią ognia, mruknęła:

- W trumnie widziałem teraz Fuhrera! I kopnęła nieszczęśnika prosto w oko!

Rudowłosa dziewczyna właściwie gołymi palcami wrzuciła granat do zbiornika. Uderzył w lufę... Nastąpiła eksplozja i lufa Tygrysa została zniekształcona.

Tchórzliwy Niemiec wziął to i cofnął się.

Anyuta jęknęła przez nozdrza:

- Nasi nie ustąpią waszym!

Maria zadźgała kulą najemnika Hitlera i zaśpiewała:

- Ale złoczyńca nie żartuje! Ręce, nogi, on skręca rosyjskie liny! Zatapia zęby w samym sercu... Ojczyznę wypija do dna!

Anyuta zachichotała i szczeknęła:

- Führer krzyczy dziko, wytężając siły!

Maria zwolniła i dodała:

- Cóż, śmierć dyszy i uśmiecha się!

Teraz pojawił się jeszcze bardziej niebezpieczny "Shtumrtiger". Niszczy całe budynki i bunkry. Co więcej, nie zbliża się do pozycji wojsk radzieckich. Samochód jest trzymany pod osłoną przez niemieckich strzelców maszynowych.

Anyuta widzi, że nie da się zbliżyć do pozycji Krauta. Ale na niebie są Focke-Wulfy. Jeden z tych pojazdów leci bliżej pozycji sowieckich. Dziewczyny otwierają do niej ogień.

Alla rzuca granat i mówi wściekle:

- W głębokiej śmierci nie ma przebaczenia!

Po czym dziewczyna strzela serią z karabinu maszynowego. Szybko się odwraca. Szybko zbliża się stosunkowo nowy niemiecki czołg "Panther"-2 z małą wieżą i niższą sylwetką.

Kilka dziewcząt rzuca granatami w niemiecki samochód. Ona po otrzymaniu prezentów zamarza i nie może się odwrócić.

Alla gwizdnęła i syknęła:

- To nowy atak! Rozerwiemy jej szczęki!

Pantera 2 warknęła i wystrzeliła ze swojej potężniejszej broni.

Kolumna ognia rozcięła powietrze i natychmiast ogrzała i zelektryzowała atmosferę.

Alla zachichotała, pociski przeleciały obok półnagiej dziewczyny. Bezwstydna ruda potrząsnęła biodrami i napisała:

- I Newton pokonał swoich wrogów, zrzucił jarzmo z tronu! Wydał Fritzowi swoje prawo Newtona!

Stalingrad był całkowicie pogrążony w pożarach, kiedy wydawało się, że języki ognia liżą niebo i trzaskały fioletowe, pomarańczowe i szkarłatne iskry! A każda iskra jest jak duch uciekający z piekielnego zamku.

Anyuta, powalając niemieckiego myśliwca, błysnęła niebieskimi oczami i zaśpiewała:

- Dlaczego jęczysz, głupia staruszku? Uwierz mi, to po prostu szalona osoba płacze za tobą!

Maria skandowała, strzelając do nazistów:

- Jak miło jest położyć się na trawie i uderzyć Krauta w głowę! Daj Fuhrerowi okład i strzelaj kulami z karabinu maszynowego!

Dziewczyna zachichotała dziko i przekręciła się z brzucha na plecy. Zrobiłem rower z nogami. Wyleciał granat. Latający Focke-Wulf otrzymał odłamki pod brzuchem i szybko wzniósł się wyżej. Najwyraźniej zraniły go ostre odłamki. Faszystowskie stworzenie zapaliło się i zaczęło tracić kawałki połamanych skrzydeł.

Anyuta, widząc, jak Focke traci wysokość, zaskrzeczała:

- To jest semafor! Na pokładzie wisi topór!

Niemiecki samolot eksplodował, rozrzucając szczątki we wszystkie odległe zakątki nieba. A gdzie podział się faszystowski as? Zrobiłem ostatni zakręt. Kat popadł w ruinę, nie pilot!

Maria kichnęła, rozrzucając kurz i powiedziała:

- Być albo nie być? To nie jest pytanie!

Alla ponownie rzuciła stopą kawałek szkła, tak że uderzył Fritza w oko i wyszedł przez tył głowy:

- Jestem armadą czołgów! I potrzebujesz leczenia!

Niemcy i ich satelity próbowali nacierać, rzucając przed siebie granaty. Taka taktyka nie działała przeciwko dziewczynom. Tak więc Sieriożka uruchomił katapultę i w odpowiedzi uderzył w wroga.

Pionier ryknął:

- Święty Mikołaj rozrywa szczęki Hitlerowi!

Szarża katapultowa, przebijając tłum faszystów, spowodowała, że rozlecieli się oni na kawałki i jednocześnie przewrócili się w powietrzu. Fritzowie upadli i rozbili się o gruz ścian.

Czołg Tiger-2, tracąc równowagę, zderzył się z Lwem. Ech, Leva, gdzie jest twoje groźne imię?

Anyuta uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Cóż, Seryozhka jest świetny!

Chłopak szczeknął agresywnie:

- Pionier jest zawsze gotowy!

Kapitan dziewczyna znów zaczęła przybijać gwoździe. A Matryona połaskotała wąską stopę Sieriożki, jakie to trudne! Nic dziwnego, że chłopiec nie boi się biegać przez ogień.

Maria zaśpiewała i powiedziała:

- Młodość jest dobra - starość jest zła!

Alla, ta wesoła ruda, zgodziła się:

- Nie ma nic gorszego niż starość! To naprawdę najbardziej obrzydliwy stan ze wszystkich!

A dziewczyna wykonała skok w tył. Przez chwilę wyobraziła sobie obrzydliwe babcie. Nie, nie można porównywać starszej kobiety z dziewczyną. I jakie piękno kryje się w smukłych ciałach.

Allah wziął to i zaśpiewał:

- Rok za rokiem płynie jak karawana,

Stara kobieta miele hennę w moździerzu...

A co z moją szczupłą sylwetką?

Nie rozumiem, jak zniknęła moja młodość!

Anyuta błysnęła oczami, ciosem w pachwinę powaliła Niemca i zauważyła:

- NIE! Jednak wojna ma taki urok - pozostać na zawsze młodym! Zawsze pijany!

Matryona włożyła nowy ładunek do katapulty. To coś na kształt dobrej zaprawy. Dziewczyna syknęła:

- Nie przechodź, ale przechodź!

Sieriożka poruszył cienką, ale zwinną nogą i szczeknął:

- Twarz Fritsama!

A granat wraz z pakietem wybuchowym poleciał z pełną prędkością na pozycje nazistów.

Tak, Stalingrad nie został im dany. Szturm trwa już trzy miesiące, od końca czerwca, ale miasta nie udało się zdobyć. Naziści odnosili sukcesy na innych odcinkach frontu, ale nie na tym.

Anyuta wystrzeliła z pistoletu i warknęła:

- Wszystko jest niemożliwe, zdarza się możliwe... Nie ma potrzeby bardzo komplikować wszechświata!

I uderzył w zbiornik paliwa motocykla. Samochód eksplodował, a ogniste wichry rozświetliły zadymiony krajobraz. A Niemiec został rozerwany przez ognistą łapę.

Kapitan dziewczyna krzyknęła:

- Kocham zabijać zło! I to jest dobro najwyższe!

Maria uderzyła Niemców serią ognia i syknęła:

- Zagrajmy w jeżozwierza!

Dokładniej, Alla otworzyła ogień. Na pokrytym włóczniami gruzie leżało kilku czarnych:

- Zabij wroga! - szepnęła dziewczyna.

Maria śpiewała żartobliwie:

- Pomalowawszy Hitlera szminką, Mainstein lakierem do włosów, zaciągnę cię do niewoli księżniczki, twój wierny pies cię gryzie!

Anyuta, strzelając, syknęła:

- Przyjdź wieczorem, Adolfie, powieś się... Przestań oszukiwać swoją głowę! Przyjdź wieczorem, lataj jak gyrfalcon - aby mocno pokonać nazistów!

Maria zawołała wściekła, zrzucając hełm z głowy szturmowca:

- Możemy! I będziemy!

Dziewczęta z batalionu "Lenin" zatrzymały natarcie obcych wojsk. Fritz ruszył do przodu, dosłownie wyrzucając zwłoki w przestrzeń. Nie pomógł także czołg "Lew", z którym wiązano nadzieje. Oto modyfikacja maszyny z armatą 150 mm.

Alla przewraca kamień przyklejony do jej nagiego sutka. Dziewczyna ma takie piękne i pełne piersi. Dziewczyna rzuca granat nogą. Noga jest silniejsza niż ramię, a rzut idzie dalej.

"Lion" otrzymał przerwę w utworze i zatrzymał się. Wystrzał z jego potężnych ust. Wypadek i upadek.

Alla, plując, mówi:

- Rosyjski wojownik nie jęczy z bólu!

I znowu dziewczyna strzela. I robi to niezwykle dokładnie. Faszysta wychylający się z wieży cofa się.

Rudowłosa, prawie naga dziewczyna mówi:

- Daremnie wróg wierzy, że udało mu się rozbić Rosjan! Kto jest odważny, zaatakuje w bitwie, zaciekle pokonamy naszych wrogów!

A Alla rozwija mięśnie brzucha, które ma bardzo zdefiniowane.

Och, jakie piękne są dziewczyny! Nie chcę, żeby którekolwiek z nich zginęło.

Przebiegła Ekaterina... Bardzo piękna dziewczyna o puszystych, białych włosach. Jakoś udaje jej się posmarować je jakimś eliksirem, żeby się nie zabrudziły.

Dziewczyna jest bardzo piękna, z sylwetką Wenus, tylko bardziej stonowaną i wyrzeźbioną. Na niej ubrania, tylko stanik i majtki. Wszystko inne zostało już rozebrane. Ale jakie wdzięczne są nogi! To nie jest dziewczyna, ale pieczęć doskonałości, korona piękna.

Porusza się w szczególny sposób, niczym wiewiórka. Bose stopy i migotanie, a obcasy zaskakująco pozostają czyste. Catherine strzela, a faszysta dostaje wrzodu w klatce piersiowej.

Dziewczyna mówi:

- Lojalność wobec ojczyzny to najwyższe słowo!

Alla zauważyła ze śmiechem:

- Zdejmij stanik i zostań w majtkach tak jak ja!

Katarzyna pokręciła głową przecząco:

- To niestosowne!

Alla potrząsała biodrami, strzelała celnie i śpiewała:

- W jakiś sposób członkowie Komsomołu stali się niezwykli! Chodzenie z nagą klatką piersiową jest bardzo nieprzyzwoite!

Catherine zachichotała i zauważyła:

- Po co sprawiać radość Krautom, patrząc na nasze piękno!

Alla odpowiedziała zdecydowanie:

- Nasza uroda jest zabójcza!

Katya zachichotała i strzeliła do TA-200. Samochód nazistów zapalił się. A piękna blondynka wypaliła:

- Śmierć złu!

Alla zachichotała:

- A życie jest dobre!

Katarzyna widząc, że Niemiec spada, warknęła:

- To jest najwyższa wartość! Nie myślcie, faszyści, że wygraliście!

Jak Allah zaśpiewa:

- Czekam na zwycięstwo! Zwycięstwo czeka... Ci, którzy chcą zerwać kajdany! Czekam na zwycięstwo! Czekam na zwycięstwo! Będziemy w stanie pokonać nazistów!

Piękna dziewczyna, a jej nagie piersi się trzęsą. Dobrze jest z gołym torsem w upale, który potęguje ogień.

Anyuta wyglądała teraz na znacznie bardziej zdeterminowaną. Strzeliła do Krautów z pistoletu maszynowego i warknęła:

- Wykastruję cię!

I rzeczywiście naziści otrzymali śmiercionośne prezenty i trumny! A dziewczyna pokazała im pomysł, zbudujmy gołe palce. I gwizdała jak słowik rozbójniczy. I przez palce kończyn dolnych.

Kapitan dziewczyna jest bardzo mądra. I błyszczące. I wcale nie okrutny. Ona też czasami współczuje wrogim żołnierzom, którzy być może mają dzieci, które będą płakać za swoich zamordowanych ojców.

Anyuta jednak odgania od siebie takie myśli, sprawiają, że chce się jej płakać. Ale to nie Rosjanie przychodzili do Niemców, żeby rabować i zabijać. Nie, to Niemcy i cała agresywna wataha cudzoziemców z całego świata wdarła się na rosyjskie przestrzenie.

Anyuta przeżegnała się i strzeliła do Fritza, który próbował po cichu zbliżyć się do pozycji rosyjskich... Jego oko i mózg, wybite kulą, wyciekły.

Kapitan dziewczyna uśmiechnęła się i powiedziała dowcipnie:

- Prosto oko w oko, głowa w głowę!

Anyuta strzelił celnie i uderzył motocykl przyczepą boczną. Samochód zaczął się rozdzierać, a karabin maszynowy odleciał i przewrócił się kilka razy. Wtedy jego pysk przebił gruz.

Dziewczyna potarła gołą, zakurzoną podeszwą o gruz. I znowu wycelowała. Na jej wesołej, młodej twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia. Dziewczyna zaśpiewała:

"Nie" - powiedzieliśmy faszystom, nasz naród nie będzie tolerował rosyjskiego pachnącego chleba, gdy nazywano go "brodem!"

Maria oddała bardzo celny strzał, który podpalił Focke-Wulfa i zaćwierkała:

Dla łajdaka oczywiście wybór jest jasny,

Jest gotowy zdradzić Rusę za dolary...

Ale Rosjanin jest taki cudowny -

Jestem gotowy oddać życie za moją Ojczyznę!

Dziewczyna wykonała salto i pokazała nazistom figę, przewinęła się, a kule nie dotknęły piękna.

Pojawiła się Alla, ta piękność, prawie naga i brudna jak diabeł, rzuciła granat obiema nogami na raz. I sprawdziła:

- To co mam to... Do Fritza w ostrą stronę!

Matryona poprawiła Allę:

- Ostro, w bok, nie w ostrą stronę!

Dziewczyna zachichotała i potrząsnęła arbuzowymi piersiami, po czym wystrzeliła granat za pomocą granatu z pakietem wybuchowym. "Tygrys" został trafiony w lufę, a to krzywe dzieło sztuki uniknęło.

Po czym istota Hitlera wycofała się. Zaczęła pełzać jak żółw złapany w ogień.

Anyuta zaśpiewała, mrugając radośnie:

- A Tygrys się wycofuje, a Niemcy się ukrywają!

Batalion dziewcząt manewrował pod atakami powietrza i ciężkich dział. Potem wyrzutnie rakiet uderzyły, połamane, gorące klify wzniosły się w niebo. I kamienie się zapaliły. Na szczęście żadna z dziewcząt nie umarła, za to mężczyźni odeszli do innego świata - którym nie jest tak przykro! A dusze lecą - niektóre do nieba, inne do piekła! Gdzie diabły z widłami czekają już na tych, którzy nie uwierzyli w Jezusa.

Alla, najseksowniejsza z wojowniczek, jest wściekła: czy naziści ze swojego Sturmtigera mogą ostrzelać pozycje wojsk radzieckich i zabić czerwonych wojowników?

. ROZDZIAŁ nr 7

A dziewczyna chwyciła granat bosymi stopami i wirowała w kaskadach salt. I kręciło się coraz szybciej. A potem z całych sił rzuciła dar śmierci w szeroką lufę Sturmtigera. Nagie, opalone nogi piękności rozbłysły, a granat poleciał do szerokiej lufy. A potężny samochód najpierw się zakrztusił, a potem eksplodował. Dwa "Królewskie Tygrysy", które stały po bokach "Sturmtigera", zostały wyrzucone w górę i rozproszone w różnych kierunkach. Rolki zostały oderwane od nich, a one spadły, lecąc niczym zepsuty naszyjnik królowej.

Fala uderzeniowa podrzuciła Allę do góry, a dziewczyna poleciała do góry nogami. A ona została przewrócona, kołysana i rzucona. Ale piękność nadal lądowała, ostry gruz i pokruszone kamienie wbijały się w jej nagie podeszwy. Dziewczynę bolało i nawet przez jej zrogowaciałą stopę wbił się ostry punkt.

Ale Alla znalazła siłę, by wstać i krzyknąć:

- Wy, faszyści, zostaniecie w popiele!

Anyuta i inne dziewczyny zostały wyrzucone przez falę uderzeniową, a nawet lekko zmiażdżone. Ale żaden z pięknych wojowników nie zginął. Dziewczyny spotkały się z huraganem i celnym ogniem. Tłumienie wyskakujących nazistów i innych agresywnych owadów oblegających ZSRR.

Maria śpiewała z wielkim zapałem:

- A kiedy trąba Pańska zatrąci nas do bitwy, będziemy przyjaciółmi razem z Komsomołem! I z woli Jehowy będę na niebiańskim apelu!

Alla, otrzepując kurz z zakrwawionych, połamanych podeszew, zaśpiewała:

- Lenin, partia, Komsomoł! Wysyłamy Fuhrera do domu wariatów!

Dziewczyny zaczęły się śmiać ogłuszająco, a Sieriożka powiedział z niepokojem i irytacją:

- A moja katapulta nie jest tak celna - jak te gołe i mocne nogi Alli!

Matryona, napinając mięśnie ramion, powiedziała:

- To dobrze! Wymyślisz coś innego. Coś chłodniejszego!

Witchakova wróciła z linii frontu i otrzymała pilne wezwanie do Władywostoku. Ponosząc ogromne straty i prawie otaczając Chabarowsk (komunikacja z tym miastem utrzymywała się przez Amur), Japończycy zatrzymali swoje wojska w celu przegrupowania i uzupełnienia. Co najmniej sto milionów Japonii wraz z kolejnymi siedemdziesięcioma milionami Mandżurii i Tajlandii mogłoby przemieścić piechotę w obfitości. W pewnym sensie łatwiej jest walczyć z ZSRR niż z USA, gdyż do walki z tymi ostatnimi potrzeba wielu drogich okrętów i bynajmniej nie tanich samolotów. Ale piechota z lekkimi i tanimi karabinami oraz karabinami maszynowymi kopiowanymi od Schmeisterów może być dostarczana w dużych ilościach! Każdy japoński chłopiec od siódmego roku życia wie, jak złożyć i rozłożyć karabin maszynowy! Ale oczywiście przemieszczenie wojsk z wyspy na kontynent wymaga czasu. A otrzymawszy posiłki, ponownie wsuńcie się w głąb terytorium Związku Radzieckiego!

Otrzymawszy telefon, Witcherova miała nadzieję, że w końcu otrzyma nowego wojownika i będzie walczyć w przestworzach. Dziewczynę przywieziono do Władywostoku emką. Pilot czuł się jak terminator. Towarzyszem podróży okazał się siwy starzec, mimo zaawansowanego wieku, noszący jedynie paski sierżanta.

Przechwalając się stwierdził:

- Och, wy młodzi! Czy wiesz, że już w czasach carskich walczyłem z Japończykami!

Wiedźmin zapytał z powątpiewaniem:

- Naprawdę? A może i Ty otrzymałeś krzyż?

Dziadek, kręcąc siwą brodą, zaklął:

- Nie ma krzyża, nie ma medali! Walczył więc jako szeregowiec przez rok i trzy miesiące! Jak myślisz, każdy może otrzymać tytuły i medale? Zwłaszcza za cara, kiedy szeregowcy nie byli zbyt faworyzowani!

Wiedźmin zgodził się:

- Tak, za cara istniała nierówność klasowa! Ale to są inne czasy. Swoją drogą, jak ci się podobają Japońce! To znaczy, czy wróg był silny?

Starzec odpowiedział, błyskając żelaznymi zębami:

- Nie słabi, chociaż gdyby nasze dowództwo było mądrzejsze, nie oddałoby Port Arthur i Mandżurii! Nie są aż tak silnym wrogiem.

Emka jechała powoli, droga była zniszczona przez bomby i artylerię. Moglibyśmy porozmawiać.

Wiedźmin zapytał nieco ciszej:

- Czy nasi byli silniejsi?

Starzec energicznie, jakby był nakręcaną zabawką, kilka razy pokiwał głową:

- W pewnym sensie tak! Na przykład Japończycy mają dwadzieścia razy więcej strzelnic niż my. Przed wysłaniem na front wziąłem udział tylko w trzech strzelnicach. A potem po pięć strzałów każdy. Jednak w strzelaninie nie można powiedzieć, że byliśmy gorsi od Japończyków. I to pomimo tego, że oni byli w mundurach khaki, a my w białych paltach. Naturalnie po zdobyciu doświadczenia wojskowego. Japończycy mają znacznie mniejsze umiejętności w sprawach wojskowych niż my, pomimo dłuższego szkolenia. Ale ich karabiny trafiały znacznie celniej niż nasz klub Mostina.

Vedmakova zgodziła się bez zastrzeżeń:

- Tak, oczywiście! Masz rację! Japończycy, podobnie jak Niemcy, przywiązują zbyt dużą wagę do treningu musztry.

Starzec pokręcił głową:

- Nawzajem! O wiele mniej niż to, co mamy w armii carskiej! No cóż, jeśli jeszcze przed I wojną światową zaczęto lepiej szkolić żołnierzy i przynajmniej zmieniać mundury, to... Nie armia, ale kompletna gra marszowa!

Witcherova zauważyła nie bez złośliwości:

- Przed wojną też dużą wagę przywiązywaliśmy do marszów w paradach! Podobno mądry uczy się na błędach innych, głupi na swoich, kto nie uczy się wcale, kto?

Dziadek zauważył:

- Szkolenia to dochodowy biznes! Ale w przypadku dostaw mieliśmy na ogół całkowitą blokadę. Żadnej broni, żadnych nabojów! Często chodzili głodni, żołnierze chorowali - nie było lekarstw! Więcej ludzi zginęło na tyfus i inne obrzydliwości niż od japońskich kul. To była taka zła wojna. Kuropatkin to idiota! Żadnych manewrów flankujących, żadnego kamuflażu, bezpośrednio wrzucał ludzi do okopów pod karabinami maszynowymi. Wykorzystano nas jako mięso armatnie. Wszystko skończyło się bardzo źle, porażką. Jak to mówią, ledwo powłóczyłem nogami. To prawda, że mogę być dumny z tego, że udało mi się uniknąć niewoli! Podobnie jak ranny!

Zaciekawiona dziewczyna zapytała:

- A sami Japończycy stali się lepsi lub gorsi! Jeśli chodzi o jego umiejętności bojowe.

Starzec najpierw zapalił zwiniętego papierosa, a dopiero potem odpowiedział:

- Trudno to obiektywnie ocenić. Zmieniły się armie, pojawiły się czołgi, samoloty i pistolety maszynowe. Jeśli chodzi o postęp, statki nie zmieniły się zbytnio, podobnie jak działa. Ale głupota dowództwa pozostała ta sama, więc schrzań atak na Władywostok!

Wiedźmin błysnęła zielonymi oczami:

- Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia!

Starzec zgodził się:

- I tak nie może być! Przecież wiedzieli, że wróg szykuje brudną sztuczkę i nie było jak na to zareagować! Jakby mnie wrobili. Ale rozejm z Pindosami jest wyraźnym sygnałem, że wkrótce nastąpi silny cios.

Wiedźmin zachichotał:

- Z Pindosem?

Dziadek potwierdził:

- Tak, tak teraz nazywają Amerykę i Wielką Brytanię! Nazwa pochodzi od słowa "kraść", czyli kraść. A to są kraje pasożytnicze, kraje złodziejskie, które wysysają krew głupszych i słabszych!

Pilot skinął jej czerwoną głową:

- Tu się zgadzam!

Starzec nalegał:

- Zgadzam się, że nasze dowództwo to idioci, a nawet zdrajcy! Tak ustawiamy naszą flotę, gorszą od Pindosów!

Wiedźmin sprzeciwił się:

"Może nie spodziewali się, że Japończycy zaatakują tak szybko". Ogólnie Daleki Wschód był miejscem odpoczynku, osiedlali się tu tchórze i leniwi ludzie. Przecież w wojsku nie trzeba ciężko pracować jak robotnik czy kołchoz na tyłach, ale dostaje się dobre racje żywnościowe i pensję. Z drugiej strony, służąc na Dalekim Wschodzie, nie ryzykujesz życia. Tak, raj dla próżniaków i tchórzy.

Starzec sprzeciwił się:

"Żołnierze i oficerowie nie walczą tak źle". Oto Chabarowsk, oni jeszcze się nie poddali.

Wiedźmin zgodził się:

- Rosyjski wojownik, wyjątkowy wojownik! Ale jak powiedział Brusiłow: nasi żołnierze są doskonali, nasi oficerowie są dobrzy, nasi generałowie są mierni, a car jest całkowicie zły!

Dziadek mruknął niezadowolony:

- Gdyby naszym dowódcą nie był Kuropatkin, ale Brusiłow: wygralibyśmy! Niestety, zostało nadpisane! Trzeba powiedzieć, że za cara rosyjscy generałowie stali się mniejsi: pod rządami Suworowa była cała galaktyka wybitnych dowódców! Jednak Stalin jest Gruzinem i jak to mówią Gruzini...

Dziadek przerwał Wiedźminowi:

- Uważaj z takimi stwierdzeniami! Możesz więc dostać się do specjalnego działu! Jednak dla mnie Stalin nie jest bynajmniej geniuszem! I na przykład niecelny strzał w piłkę w lutym to potwierdza! Swoją drogą słyszałem, że 1 maja radziecka obrona powietrzna w Moskwie okazała się bezradna i zginęło wiele tysięcy obywateli radzieckich!

Starzec zauważył:

- Dziękuję USA i Wielkiej Brytanii! Dali Wehrmachtowi nowe samoloty! Co więcej, słyszałem, że doszło do masowego sabotażu, w wyniku którego Jakowie rozpadli się w powietrzu! Co więcej, to zupełnie nowy Yaks!

Wiedźmin skinęła głową:

- Słyszałem o tym! Naprawdę haniebne! Mam jednak nadzieję, że winni zostaną ukarani, a problem rozwiązany!

Dziadek skinął głową i nagle powiedział:

- Główny problem jest w naszych głowach! Coś w rodzaju sowieckiej mentalności! Próba przekształcenia człowieka w trybik, w zwykłego niewolnika!

Wiedźmin nie protestował. Zamilkła, wpatrując się tępo w okno. Teraz groźba porażki ZSRR stała się znacznie bardziej namacalna. Okazało się, że nawet Moskwa nie jest chroniona przed nalotami. Przynajmniej nie ma wystarczającej ochrony, aby wytrzymać masowy nalot!

Cóż, wojna wkracza w nieco inny etap... To prawda, że w bitwach pod Stalingradem Niemcy również mieli przewagę w powietrzu, ale nie przyniosło to pożądanego zwycięstwa! Krauts mieli jednak przewagę, która nie była aż tak przytłaczająca! W końcu na front regularnie przybywały nowe radzieckie samoloty! Trzeba jednak powiedzieć, że poziom wyszkolenia bojowego wśród pilotów był bardzo niski. Większość nowicjuszy nie miała więcej niż 8 godzin doświadczenia w locie. To duży minus, tym bardziej, że Niemcy mają zazwyczaj aż 250 godzin! Jednak po Stalingradzie Niemcy ograniczyli program do 150, ale teraz zaopatrzenie w paliwo stało się znacznie łatwiejsze. Pojawienie się dużej liczby nowych samolotów będzie jednak problemem także dla Krautów.

Nawiasem mówiąc, doniesiono, że wśród pilotów zestrzelonych bombowców schwytano kilku obywateli USA. To drugie wcale nie było zaskoczeniem! Luftwaffe nie ma wystarczającej liczby pilotów dla nowych bombowców, więc znaleźli ochotników!

Ciekawe, jak na to zareaguje sowieckie dowództwo? Przecież nie ma czym dojechać do Berlina? W ZSRR nie opracowano bombowców strategicznych dalekiego zasięgu, z wyjątkiem P-8. Ostatni samolot, rozwijający prędkość nieco ponad 400 kilometrów na godzinę, wyprodukowany w 1936 roku, jest wyraźnie przestarzały. Ponadto podczas ataku na Berlin będzie poruszał się bez eskorty powietrznej, a Niemcy będą mogli go przechwycić swoimi samolotami. Przecież mają już bardzo dobre radary, które będą rejestrować ruch masy latającej w kierunku Berlina. Tak, a wyprodukowanie wystarczającej liczby tych maszyn, aby zaatakować Niemcy, wymaga czasu. Niemcy nie są słabym narodem i kochają technologię! Oni sami są prawdopodobnie najbardziej zdyscyplinowanym i najlepiej zorganizowanym narodem w Europie, a nawet na świecie! Bardzo trudno jest zwyciężyć w pojedynkę, a także ze słabą Japonią na drugim froncie.

Najlepsze, co można w tej sytuacji zrobić, to spróbować wbić klin między aliantów a Niemcy. Ale jak to zrobić? Beria polecił jej już zrobić coś podobnego przy użyciu niszczyciela otrzymanego od Amerykanów. Mogła to być dobra prowokacja, ale Anna nie miała czasu.

Wygląda na to, że nie jest winna - a jeśli to nie los, ale nieprzyjemny posmak wciąż ją gryzie. Jakby przyjechała dzień wcześniej, wszystko byłoby inaczej!

Jednak nie jest to niemożliwe! Ale przybyła, gdy tylko otrzymała rozkazy od Berii!

Ogólnie rzecz biorąc, Lavrenty Palych jest mistrzem prowokacji. Japonia zaatakowała port w Peru, nie bez jego udziału!

Faktem jest, że wywiad Kraju Kwitnącej Wiśni wszedł w posiadanie dokumentów mówiących o amerykańskich planach przeprowadzenia serii ataków prewencyjnych z wykorzystaniem lotniskowców, w tym stacjonujących w porcie Peru!

Poza tym Amerykanie są głupcami: sprowokowali Japonię do wojny, razem z Wielką Brytanią nakładając embargo na dostawy ropy i innych surowców, ale sami nie byli gotowi na wojnę!

Rzeczywiście, Stany Zjednoczone w 1941 roku nie miały wystarczających sił, zwłaszcza w czołgach, na wojnę z Japonią. W 1940 roku było ich zaledwie 400, a informacje o roku 1941 są tajne, ale mało prawdopodobne, żeby było ich już wtedy ponad tysiąc! Zatem Ameryka włączyła się w wojnę, będąc całkowicie nieprzygotowana! Cóż, Japonia też nie jest zbyt uzbrojona. Gdyby miał około dwóch i pół tysiąca czołgów i lekkich, to na przykład w ogóle nie byłoby lotnictwa dalekiego zasięgu!

Zatem dzielni piloci Kraju Kwitnącej Wiśni nie zbombardowali USA! Ale oni po prostu zostali przejebani! A teraz postanowili zemścić się na ZSRR, opierając się przede wszystkim na swojej piechocie, marząc o powtórzeniu sukcesu czasów cara Mikołaja II!

Wiedźmin znudził się i zaczął śpiewać:

Jak trudne jest życie, Panie, niestety,

Sam założyłeś koronę cierniową!

Nie, nie rozsadzaj mi głowy

Nowy dzień zapowiada nam problemy!


Marzenia natychmiast rozsypane w pył,

Okrutny robak gryzie z pasją!

I ból i smutek w twoich oczach,

Co tu ograniczać, nikt nie ma władzy!


Ale co, Boże, możesz

Ponieważ on sam wstąpił na krzyż Golgoty!

Marzenia o szczęściu są iluzoryczne,

Wdowy ryczą i jęczą!


Nie ma ziemi straszniejszej niż świat,

Szkic wojny, pędzel pokryty krwią!

Histeryczna piana eteru,

Natychmiast rozbij sieć!


A jeśli chcesz mojego życia,

Wtedy Bóg wrzuci mnie do Gehenny!

Wciąż cię kocham,

W toku Wierzę w zmianę!


Wierzę, że osoba

Potrafi stać się czystszy i wyższy!

Aby cierpienia stuleci się skończyły,

Będziemy jak brat Wszechmogący!


Co rozkażemy?

W ogromie gwiezdnych statków!

Że nasza dzielna armia,

Będzie świecić mocniej niż Kwazar!


Życie nigdy nie zgaśnie

I wszyscy będą ludźmi!

Jak niekończący się promień roku,

Z bezgranicznym i błogim wiekiem!


Komunizm stanie się faktem

Uwierz, że będzie lepiej niż marzyłeś!

Postęp do przodu, w górę, nie w dół,

Niech będzie radość - bez smutku!

Vedmakova dokończyła piosenkę i "Emka" w końcu wkroczyła do Władywostoku. Pilot z zaciekawieniem patrzył na miasto. We Władywostoku nastąpił zauważalny wzrost zniszczeń, część budynków dymiła, na ulicach pracowały ekipy gaśnicze, było dużo młodzieży z łopatami, kilofami i innym sprzętem do gaszenia pożarów.

Dziadek zauważył:

- Za cara młodzi ludzie też ciężko pracowali, ale bez uśmiechów i zapału! Choć samym entuzjazmem daleko nie zajdziesz!

Wiedźmin sprzeciwił się:

- Jeśli przemysł jest motorem gospodarki, to entuzjazm jest paliwem o wysokiej liczbie oktanowej!

Starzec z radością pokiwał głową.

- No mówisz dziewczyno!

"Emka" zatrzymała się pod biurowcem komendanta i Wedmakowa prawie z niego wybiegła. Naprawdę chciała wrócić na swojego skrzydlatego konia.

Dziewczyna zapukała do urzędu, do którego została wysłana na wezwanie. Następnie rozległ się senny głos.

- Wejdź!

Wiedźmin wszedł, dumnie prostując ramiona. Na krześle siedział mężczyzna w mundurze pułkownika NKWD. Taki łysy i nieprzyjemny facet. Ponuro zapytał pilota:

- Pełne imię i nazwisko!

Dziewczyna szybko odpowiedziała:

-Anna Petrova Wiedźmin!

Pułkownik dodał:

- Stopień wojskowy?

- Major Sił Powietrznych i Bohater Związku Radzieckiego! - powiedział dumnie pilot.

Pułkownik podniósł słuchawkę i powiedział krótko:

- Major Sił Powietrznych Wiedźmin już przybył!

Następnie zwrócił się do dziewczyny.

- Jak się czujesz? Mam nadzieję, że zdrowy?

Pilot obnażyła zęby.

- Czuję się dobrze! Gotowy do walki jak lwica!

Pułkownik skinął głową:

- Świetnie! Myślę, że Japończycy to docenią!

Rozległ się hałas, stukot butów i do biura wpadło sześciu zwykłych pracowników wydziału specjalnego w towarzystwie mężczyzny w specjalnym mundurze. On zamówił:

- Załóż kajdanki temu złodziejowi!

Wiedźmin był zmieszany:

- Co to jeszcze jest?

Pułkownik warknął:

- I ten! Jesteś aresztowany, obywatelu Wiedźminie! I zostaniesz wysłany do więzienia!

Mężczyzna w specjalnym mundurze ostrzegał:

- Ta kobieta bardzo dobrze umie walczyć! Więc uważaj!

Wiedźmin uśmiechnął się:

- Nie będę przedstawicielem naszych dzielnych organów ścigania! Zadzwoń do Berii i natychmiast wyjaśnij to nieporozumienie!

Pułkownik prychnął pogardliwie:

- To dla odwrócenia uwagi Berii! Wyślij ją do więzienia, a śledztwo rozwiąże sprawę!

Czarownica skinęła głową:

- Jestem bohaterem Związku Radzieckiego i śledztwo oczywiście to rozwiąże, ale z Berii byłoby szybciej! Chcę jak najszybciej znaleźć się za sterami samolotu!

Pułkownik pocieszał:

- W czasie wojny nikt nie będzie długo zwlekał! Zabierz ją!

Vedmakova szła bez stawiania oporu i była tylko lekko popychana przez lufy skróconych modeli karabinów maszynowych, które zaczęto wyposażać w zwiadowców. Potem wepchnęli mnie do czarnego lejka i odjechali. Anna Pietrowna była spokojna, nie czuła się winna, a NKWD zapewne wiedziało o jej szczególnych stosunkach z Berii, więc załatwili sprawę. Ciekawie jest nawet odwiedzić więzienie. Prawdziwy mężczyzna musi wychować syna, służyć w wojsku i odbyć karę w więzieniu! Więc prawdopodobnie wojownik! Wiele znanych osób było w więzieniach: Stalin, Lenin i Hitler!

Więzienie nie znajdowało się szczególnie daleko od komendanta, więc Wedmakową wyciągnięto i wyprowadzono na dziedziniec. Tam psy warczały gniewnie, kamienne ściany lochu, zbudowanego w XVIII wieku, były matowe i szare. Kiedy wprowadzono ją do środka i prowadzono po korytarzach, dziewczyna poczuła mimowolne podniecenie. Oto okno rejestracji: rutynowe pytania:

- Imię, nazwisko, patronimika, płeć!

Następnie skręć w prawo do pokoju wyłożonego kafelkami. Tam, przy stole, siedział oficer w mundurze NKWD i skórzanym fartuchu, a wraz z nim lekarz w białym fartuchu i dwie kobiety w średnim wieku, zakładając na ręce cienkie gumowe rękawiczki.

Towarzyszący Wiedmakowej strażnik szybko i wyćwiczonym ruchem zdjął z niej kajdanki. Oficer rozkazał:

- Rozbieraj się!

Wiedźmin zdziwił się:

- Co?

Oficer spokojnie powtórzył:

- Powiedziałem, zdejmij ubranie! Wyszukiwanie i wyszukiwanie osobiste są obowiązkowe!

Dziewczyna zarumieniła się:

- Ale tu są mężczyźni!

Oficer w fartuchu warknął:

- Czy mogę ci pomóc! No dalej, zdejmij swoje szmaty, dziwko!

Vedmakova zadrżała, przypomniała sobie, że po umieszczeniu w więzieniu przeszukanie osobiste jest obowiązkowe i zaczęła zdejmować ubranie. Kobiety to zaakceptowały i dokładnie obmacały każdy szew. Pozostawiona w samych majtkach Wiedźmin zawstydziła się, ale oficer szczeknął:

-I zdejmij majtki, suko! Wyszukiwanie zostanie zakończone!

Zostawiona przed kilkoma mężczyznami zupełnie naga (konwój, który ją przywiózł, stał w miejscu, gotowy w każdej chwili przystąpić do bitwy), dziewczyna zawstydziła się i próbowała zasłonić ją rękami.

Uderzyli ją mocno pałką w pośladki:

- Ręce w dół, suko!

Wiedźmin zaskrzeczał, ale wytrzymał. Kiedy już przeszukano jej ubranie i rozerwano buty, funkcjonariusz wydał rozkaz:

- A teraz sprawdź sam!

Strażniczki zaczęły od głowy. Palcami w rękawiczkach potargali włosy, po czym zajrzeli do uszu, nawet używając jakiejś rurki z latarką. Uszy były kilkakrotnie odciągnięte, zgięte i nie zagięte. Potem zajrzeli w nozdrza:

- Kaszl, proszę! To wszystko, silniejszy!

Nos dziewczynki został zmiażdżony. Następnie przeprowadzono badanie jamy ustnej. Było to zupełnie nieprzyjemne, szorstkie dłonie przyciskały język, co jakiś czas wyciągały go z powrotem, a potem ciągnęły mocniej, wręcz niemal wyrywając.

Oficer powiedział:

- Musimy być bardziej ostrożni! Ona może być szpiegiem!

Strażnicy zaczęli przyciskać palcami zęby, sprawdzając, czy nie ma plomb, w których można by ukryć ważne informacje. Witchakova poczuła się upokorzona i opluwana, jej bohater, ZSRR, był przeszukiwany jak dziwka i niczego nie przeoczył. Wtedy dłonie kobiet w rękawiczkach zaczęły dotykać nagich piersi dziewczyny. Ugniatali, obmacywali dosłownie każdy milimetr i pokazali latarką. Piersi dziewczyny nabrzmiały zdradziecko, a strażnicy naciskali coraz mocniej, po czym wrzeszczeli:

- NIE! Tutaj jest czysto!

Następnie zbadano pępek i palce. Pępek odciągnięto, również skręcono, a następnie przekłuto igłą. Nie mniej dokładnie zbadano palce.

- A teraz badanie ginekologiczne! - Rozkazał funkcjonariusz.

Strażnicy rozkazali:

- Pochyl się i rozłóż nogi, proszę!

To, co nastąpiło później, było najbardziej upokarzające, gdy dłoń strażnika w rękawiczce dość brutalnie wbiła się w pierś dziewczyny. Wiedźmin jęknął z bólu i upokorzenia. A ręka z trudem wbiła się w jaskinię, w której kobieta trzymała swój najcenniejszy skarb, co było zarówno bolesne, jak i łaskoczące. Dziewczyna drgnęła nieco, a oficer mruknął sarkastycznie:

- Sprawdź to tak dokładnie, jak to możliwe! Przecież to właśnie w intymnych miejscach szpiedzy zazwyczaj ukrywają dokumenty, a czasami wystarczy drobna notatka, aby dowiedzieć się ważnych informacji.

Jednego strażnika zastąpiono drugim, po czym rewizja stała się jeszcze bardziej bolesna i niegrzeczna. Witchakova zdała sobie sprawę, że chcieli ją po prostu upokorzyć, zamieniając rewizje w tortury.

Nie mniej szorstkie było badanie odbytu, stosowano także jelito i dużą lewatywę. Najwyraźniej pilot rzeczywiście miał poważne podejrzenia. Potem sprawdzenie palców, nóg i stóp wydawało się drobnostką.

Na tym jednak się nie skończyło, funkcjonariusz rozkazał:

- A teraz prześwietlenie żołądka! Niewiele mogła przełknąć!

Cóż, to nie boli aż tak bardzo. Był tu obecny lekarz, dokładnie wszystko zbadał, nawet serce i płuca. Wreszcie dał zielone światło:

- Jest czysta i całkowicie zdrowa!

Oficer mruknął ze złością:

- Szkoda, że i tak ją zastrzelimy! Jednak pozwólmy mu na razie grać na pianinie!

Pilot, oszołomiony upokorzeniem, chodził posłusznie jak automat. Dłonie wiedźmina posmarowano farbą i starannie odciśnięto na papierze. Potem następowały wszelkiego rodzaju pomiary, fotografowanie z profilu, całą twarz. Zmusili mnie do stania nago przez dość długi czas, przepisując wszystkie znaki, blizny i pieprzyki na moim ciele. Po czym została obmyta zimnym prysznicem, co było jednak w ZSRR zwyczajem nie tylko wśród więźniów, którym nadano mundury więzienne.

- Ubieraj się, suko!

Szata była właściwie workiem wykonanym z juty i wyhaftowanym numerem więziennym. Dziewczynie nie dano butów, uznając je najwyraźniej za niepotrzebny luksus dla wrogów ludu, więc zabrano ją ledwo zakrytą do celi.

Właśnie miały miejsce masowe aresztowania, więzienie było przepełnione i tętniło życiem. Vitchakovą wrzucono do ciasnej klatki, w której przebywało już ponad sto kobiet, głównie młodych dziewcząt z wojska i służby. Kiedy pilota wprowadzono do celi, nie mogła zrobić ani kroku, więzień zagracał całe piętro. W celi było bardzo ciemno, okno było zabite deskami, było duszno i mocno śmierdziało, widocznie dawno nie wyciągano wiadra.

Dziewczęta były półnagie, a niektóre zupełnie nagie, zabrano im ubrania. Kilku z nich majaczyło i prosiło o wodę. Wiedźmin zatrzymał się i zapytał:

- Nie mogę zrobić ani kroku! Gdzie powinienem pójść!

- Gdzie cię tam przywieźli i tam zostań! - Rozkazała z ciemności, prawdopodobnie najstarsza w celi. - Nie ma tu dla nas miejsca.

Wiedźminowa, zdając sobie sprawę, że to głupota, zapytała jeszcze:

- Po co jesteście, dziewczyny?

Poszły głosy:

- Tak, tutaj jest artykuł 58, a nawet bez opłat! Po co jesteś?

Wiedźmin zażartował:

- Tak, zgwałciła Berię!

Słychać było przyjacielski śmiech i okrzyki dziewcząt:

- Tak, ona jest nasza!

Który zapiszczał z ciemności:

- Nie wystarczy powiesić Berii!

Groźny głos przerwał:

-Wystarczająco! I tak już na podwórzu rozstrzelano ponad pół tysiąca ludzi! Można nas też zabrać całą celą na spacer!

Wiedźmin warknął:

- Cóż, nie, jeśli mnie zabiorą na egzekucję, nie poddam się!

. ROZDZIAŁ nr 8

Oleg Rybachenko kontynuował walkę o lepsze jutro razem z dziewczyną Margaritą Korshunovą.

Walczyli pod Stalingradem. Walczyli z całą kolosalną odwagą. A wieczne dzieci nie myślały o wycofaniu się i poddaniu wrogowi.

Ale siły były nierówne i naziści stopniowo posuwali się do przodu. Ale bardzo powolne i rzucające się podejścia do domów i ulic ze zwłokami najemników.

Moskwa była otoczona, ale nadal walczyła. Miał też swoje piękne dziewczyny. którzy są naprawdę bogaci.

Oleg Rybachenko i Margarita strzelali w Stalingradzie. Według AI w tym samym czasie chłopiec próbował coś skomponować.

W wyborach nie dopuszczono białoruskiego kandydata na prezydenta Aleksandra Łukaszenkę. Zawinili w tym, że Katedra Słowiańska wycofała podpisy. W rezultacie nie było sześciu kandydatów, ale pięciu. I główna walka rozegrała się między Zenonem Pozdnyakiem a Kebiczem. Do drugiej rundy z lekką przewagą awansował prorosyjski i bardziej umiarkowany Kebicz. A potem z dużą różnicą wygrał antyrosyjski Poznyak.

Łukaszenka zaprotestował, twierdząc, że został usunięty nielegalnie. Ale ogólnie nie było nic oprócz hałasu.

Kebich wygrał bardzo pewnie. I został pierwszym białoruskim prezydentem.

Wkrótce Białoruś weszła do strefy rubla. Sytuacja gospodarcza pozostawała w stanie kryzysu. Nie starczyło pieniędzy. Ale kraj znajdował się w strefie rubla.

Kebicz zaproponował proces integracji z Rosją. Zaczęto ujednolicać przepisy, otwierać granice i ujednolicać gospodarkę. Powstały ciała ponadnarodowe.

W 1999 roku odbyły się nowe wybory prezydenckie na Białorusi. Gospodarka znalazła się w głębokim kryzysie po niewypłacalności Rosji. Ale wpływ komunistów znacznie wzrósł. Łukaszenka walczył ze wszystkimi i nie tworzył własnej partii, został zepchnięty na bok przez inne siły. Główna walka toczyła się między Kalyakinem i Kebiczem. Zenon Poznyak stracił w tym czasie popularność. Podobnie jak cały Białoruski Front Ludowy.

Komuniści stali się silniejsi.

W Rosji historia również trochę się zmieniła. Ziuganow zdobył na prezydenta nieco więcej głosów, choć nie udało mu się wygrać. Łebiedź był sekretarzem Rady Bezpieczeństwa jeszcze przez kilka miesięcy. Ale ogólnie rzecz biorąc, nie jest to tak istotne. Najważniejsza różnica polega na tym, że Czernomyrdin nie został odwołany. W rezultacie pozostał premierem nawet po niewypłacalności. Jednak Kebicz, mimo pomocy Czernomyrdina, nadal przegrał w drugiej turze, a prezydentem Białorusi został Kalyakin.

A w Rosji po odejściu Jelcyna prezydentem został Czernomyrdin. Rosyjska gospodarka już zaczęła się rozwijać, a Wiktor Stiepanowicz, choć z wielkim trudem, z pomocą Żyrinowskiego, który zajął trzecie miejsce, pokonał Ziuganow.

Tak więc w Rosji Czernomyrdin został prezydentem, Żyrinowski został sekretarzem Rady Bezpieczeństwa i pierwszym asystentem prezydenta. Putin na razie pozostaje na uboczu. Ziuganow jest szefem opozycji. Primakow nadal jest ministrem spraw zagranicznych.

Zatem wszystko poszło zgodnie z planem. Kalyakin kontynuował proces integracji, ale jeszcze nie zjednoczenia. Gospodarki zaczęły rosnąć. Czernomyrdin dowodził wojną w Czeczenii. Rozmawiałem z Maschadowem. I ostatecznie osiągnięto tam stabilność.

Czernomyrdin już z łatwością wygrał kolejne wybory z Ziuganowem. Kalyakin również został łatwo wybrany na drugą kadencję. Wszystko poszło mniej więcej gładko. Białoruska gospodarka rosła.

Ale Kalyakin nie ubiegał się o trzecią kadencję. Jego następcą został jego kolega Nowikow.

Czernomyrdin również nie ubiegał się o trzecią kadencję. Następcą Czernomyrdina został Żyrinowski. Ten ostatni stał się oczywiście znacznie bardziej umiarkowany, ale zwiększył presję na Białoruś - domagając się przystąpienia do Rosji.

Nowik stawiał opór. Dlatego też objęto go sankcjami.

Żyrinowski był bardziej sztywny i wywierał większy nacisk... W rezultacie siły prorosyjskie przeprowadziły na Białorusi referendum, co zbiegło się w czasie z poważnym kryzysem gospodarczym. A Białoruś stała się częścią Rosji. Co wzmocniło nastroje antyzachodnie.

W 2014 roku Żyrinowski, korzystając z okazji Majdanu na Ukrainie i obalenia Janukowycza, wysłał wojska. Armia ukraińska była niezdolna do walki i Rosjanie ją rozbroili. Janukowycz i Rada na muszce ogłosili referendum. Rosja zaanektowała także tę republikę.

Aby Ukraińcy mniej się buntowali, Żyrinowski przeniósł stolicę Rosji do Kijowa. A to wpłynęło na wynik referendum. Sam Władimir Volfowicz w kolejnych wyborach prezydenckich został triumfalnie wybrany na trzecią kadencję, znosząc w referendum wszelkie ograniczenia.

Aleksander Łukaszenko przeszedł na emeryturę i popadł w zapomnienie. Putin był przewodniczącym FSB do 2012 roku, kiedy miał sześćdziesiąt lat. A Żyrinowski, który uwielbiał odmładzać zespół, nie zastąpił go czterdziestoletnim zdolnym oficerem. Odmłodził się także gubernator Białorusi, który zastąpił Nowika.

Rosja natomiast znalazła się pod zachodnimi sankcjami, ale nie były one zbyt znaczące. Żyrinowski walczył w Syrii i Iraku. Stworzył dla Kurdów własne państwo i generalnie działał bardziej zdecydowanie niż Władimir Putin. Ponadto Rosja przeprowadziła atak rakietowy na Arabię Saudyjską i gwałtownie podniosła ceny ropy.

Potem rozpoczęła się wielka wojna między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Co jeszcze bardziej zawyżyło ceny ropy. Tymczasem Rosja zajęła i zaanektowała państwa bałtyckie i Mołdawię. A potem, korzystając z zamieszania w Kazachstanie po odejściu Nazarbajewa, wprowadziła tę republikę do swojego obiegu.

Odbyło się także referendum, w wyniku którego Rosja uzyskała kolejną prowincję.

Odbudowa ZSRR postępowała stopniowo.

W 2020 roku Żyrinowski zaktualizował swój rekord czwartej kadencji na stanowisku prezydenta Rosji. Nie miał jeszcze zamiaru wyjeżdżać.

A Rosja przemieszczała się przez Azję Środkową. W Uzbekistanie, Tadżykistanie, Kirgistanie, Turkmenistanie pojawiły się wojska rosyjskie i odbyły się referenda w sprawie przyłączenia się do Rosji.

W ten sposób kraj został przywrócony w dawnych granicach ZSRR.

Ale to nie wystarczyło Żyrinowskiemu. A on bez zbędnych uprzedzeń zajął Finlandię żołnierzami. I tam oczywiście z prawie stuprocentowym wynikiem, po przeprowadzeniu referendum. I dołączenie jej do siebie.

W ten sposób Rosja zwracała swoje. Stosunki z Chinami nieco się pogorszyły z powodu roszczeń wobec Port Arthur i eksmisji Żółtych z Syberii.

Ale na razie Chiny bały się gadać przeciwko Rosji.

Ale na Alasce doszło do wojskowego zamachu stanu i zajęły go wojska rosyjskie. I zorganizowali referendum w sprawie powrotu do Rosji. Jednocześnie Ameryka zmuszona była uznać nieważność umowy sprzedaży Alaski Rosji.

Zatem...

Oleg Rybaczenko zrobił pauzę i ponownie zaczął strzelać.

Chłopiec oddał serię, po czym rzucił granat bosą stopą. Rozproszył faszystów i napisał na Twitterze:

- Jesteśmy niepokonani!

Margarita również oddała serię, rzuciła granat bosą stopą, zmiażdżyła Fritza i krzyknęła:

- I zawsze zjednoczeni!

Dzieci walczyły bardzo dzielnie.

Chłopiec ponownie ciął wrogów serią. Rzucił granat w tor gołymi palcami. W rezultacie zderzyły się dwa czołgi. Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Chwała Tobie, nasza rosyjska ziemio,

W imię świętej Rosji,

Droga rodzino rad!

Dziewczyna ponownie rzuciła granat bosą stopą. Zestrzeliła tuzin faszystów i zaśpiewała:

- Na górze jest krowa,

Bądźcie zdrowymi dziećmi!

Chłopak oddał serię, skosił Krautów i zaćwierkał:

- Ojczyzna w moim sercu,

Na szczęście otworzymy drzwi!

A potem stopa jego dziecka rzuciła granat. To facet, który jest naprawdę śmiercionośnym nosicielem zagłady.

Margarita to także strzała o kolosalnej celności.

Dziewczyna wzięła to i zaśpiewała:

- Nie, czujny nie zgaśnie,

Wygląd sokoła, orła -

Głos ludu jest czysty -

Szept zostanie zmiażdżony przez węża!

Dziewczyna, rzucając granaty bosą stopą, przyjęła go i ćwierkała dalej;

Stalin żyje w moim sercu

Abyśmy nie znali smutku -

Drzwi do kosmosu zostały otwarte -

Gwiazdy błyszczały nad nami!

A dziewczyna się roześmiała. Wystrzeliła serię do faszystów. Znokautowała ich szeregi i pisnęła:

Wierzę, że cały świat się obudzi -

Będzie koniec faszyzmu...

Słońce będzie jasno świecić,

Ścieżka oświecająca komunizm!

I znowu dziewczyna zręcznie rzuca granat bosą stopą. Naciskanie czołgów Hitlera na siebie.

Natasza też walczy. W Stalingradzie dziewczyny są po prostu bohaterkami.

I śpiewają sobie odważnie:

- Moją ojczyzną jest ciemność wszechświata,

Mogę zmiażdżyć atak złych wrogów...

Nie mogę przeżyć dnia bez ciebie, kochanie,

Jestem gotowy oddać za Ciebie życie!

A Natasza rzuca granat bosą stopą.

Następnie Zoya strzela. Piękna dziewczyna w bikini. Da serię i skosi faszystów.

A wtedy z jej bosych stóp wyleci zabójczy prezent.

Zoja śpiewała szczerząc zęby:

- Uwielbiam niszczyć wrogów! Taka dziewczyna!

I znowu piękność zacznie niszczyć gołymi palcami.

A potem Aurora też strzela. Rudowłosy diabeł uderzy także faszystów.

A granat wystrzelony z jej bosej stopy rozmazuje żołnierzy Wehrmachtu po żwirze.

Dziewczyna piszczy:

- Tili, tili, trałowane, trollowane...

Mam siłę pokonać faszystów,

Trudno mi teraz odmówić!

I znowu wojownik strzela celnie.

Następnie Svetlana strzela. A także rzuciła wybuchową paczkę gołymi palcami.

Cóż, Krauts to zrozumieli.

Dziewczyna, mówiąc wprost, jest rockową wojowniczką.

I jak śpiewa:

- Rus będzie uwielbiony nad Ziemią,

Zawsze będziemy mieć marzenie!

A cztery dziewczyny uderzyły faszystów i jak oni uderzą ciebie. Ogólnie rzecz biorąc, są jak święci z batalionu aniołów śmierci. I naziści w Stalingradzie to rozumieją.

Ale jest coraz trudniej i trudniej.

Stalingrad na razie się wytrzymuje, ale nazistom udało się zająć Suchoj. Naziści mają także silną flotę morską. W tym przechwycone statki brytyjskie.

Dosłownie sparaliżowali całe wybrzeże. A Turcy nacierają od południa. Robi się bardzo strasznie.

Nataszy i jej dziewczętom z Suchimi udało się polecieć do Stalingradu, zdobywając niemiecki samolot ze sklejki.

A teraz także w Stalingradzie. Na przykład, niezależnie od tego, jak bardzo będziesz się starał nie zająć tego miasta, naziści go nie zabiorą.

Natasza bosą stopą rzuca morderczy prezent, rozdzierając hitlerowców na kawałki i śpiewa:

- Nasze życie będzie cudowne!

Zoja, rzucając granat bosą stopą, dodała szczerząc zęby:

- Jeśli oczywiście wygramy!

A dziewczyna potrząsnęła szkarłatnymi sutkami.

Aurora strzelając, ryknęła:

- I niech nasza Ojczyzna będzie uwielbiona!

I rzuci też zabójczy prezent gołymi palcami. Zmiażdży przeciwników i będzie piszczał:

- Chwała Wielkiej Rusi!

A potem Svetlana wzięła sprawę i schrzaniła sprawę. Wyciąłem stu nazistów. Potem bosą stopą wystrzeliła granat i pisnęła:

- O nowe światło nauki i dobrobytu!

A cztery dziewczyny znów się kłócą i nie zamierzają zniżać nosa.

Natasza podniosła ładunek wybuchowy dwiema bosymi stopami. I z całych sił wrzuciła go do nazistowskiego czołgu.

E-75 po otrzymaniu uszkodzeń przestał działać i zaczął palić.

Natasza śpiewała:

- Rus śmiał się, płakał i śpiewał,

W każdym wieku, dlatego jest to Rus!

Następnie Zoya wzięła i rzuciła zabójczy prezent gołymi palcami. I kolejny nazistowski czołg zatrzymał się, zestrzelony.

Zosia napisała na Twitterze:

- Tak, przyszłość jest nasza!

Chwała wielkiej Rosji!

Aurora wystrzeliła z karabinu maszynowego. Skosiła wielu faszystów. A potem powiedziała agresywnie:

- Chwała bohaterom ZSRR!

A rzut jej bosą stopą powoduje, że granat znów leci. To jest rudowłosa dziewczyna. Po prostu niepokonany terminator.

A Swietłana wzięła to na siebie i zmiażdżyła nazistów. I ścięła je jak ostry sianokos.

Następnie napisała na Twitterze:

- Chwała ziemi rosyjskiej!

A z rzutu jej bosej stopy leci taki śmiercionośny granat odłamkowy.

Wojownik pisnął:

- Za Imperium Radzieckie!

Natasza, strzelając, mówi:

- Dla największego z imperiów!

I znowu z jej bosych stóp leci coś, co zabija faszystów z ogromną gwarancją.

A dziewczyna śpiewa:

- Chwała mojej Ojczyźnie -

Chwała Rosji!

Zoya również rzuciła granat bosą stopą. Odcięła masę nazistów i pisnęła:

- Wielka Rosja - wielka chwała!

I mrugnęła do swoich partnerów.

Dziewczyny są oczywiście prawie nagie. W bikini, opalona, muskularna, piękna i krągła.

Jak urocze dziewczyny wyglądają, gdy są prawie nagie! A po co jeszcze są ubrania?

Następnie Aurora aktywnie strzela. I bosymi stopami wyrzucał to, co zabijało nazistów.

Następnie zaśpiewa:

- Za wielką Ojczyznę!

Swietłana nadal strzelała. Wycięła faszystów i napisała na Twitterze:

- Za wielkie osiągnięcia!

I potrafił odpalić granat bosą stopą. I znowu naziści się boją.

Brawo Rosjanki. To ludzie o najwyższej akrobacji.

A potem są piloci: Mirabela i Anastasia. Tak jak oni uderzą Krautów.

Tak, hordy Hitlera uciekają przed takimi dziewczynami.

Wojowniczki walczą na Jak-9. Samochód wydaje się być przestarzały. Ale całkiem skuteczny. Chociaż jest gorszy od Luftwaffe pod względem szybkości i uzbrojenia.

Dziewczyny mają tylko jedną armatę 20 mm i karabin maszynowy, w porównaniu do ME-262 z pięcioma armatami 30 mm.

Mirabela jednak zręcznie manewruje i dostaje się za skrzydlatego faszystowskiego sępa. I strzela do niego. Wybija metal, całkowicie spala wroga.

Następnie Mirabela zaśpiewała:

- Wyżej i wyżej i wyżej,

Samoloty latają jak ptaki...

Burzymy faszystowskie dachy,

A waleczność żołnierzy przekracza granice!

I tutaj Anastazja pójdzie i kopnie nazistów. Ona jest dziewczyną Terminatora.

Zmiażdży twarze hitlerowskich bandytów i zapisze:

- Wielka chwała nadejdzie dla Rusi!

Naciska też pedały bosymi stopami. I kolejny Messerschmitt upada.

Dziewczyny walczą tylko w majtkach. I czują się bardzo dobrze. Trzepotają szybko na słabszych silnikach. I uciekają przed strzałami wroga.

Mirabela, odcinając Fritzowi, piszczy:

- Nie, wrono, nie możesz nas pokonać!

I znowu wojownik czołga się na zabójczą odległość.

I nowa maszyna Hitlera upada.

Bosa dziewczyna wie, co robi. I radzi sobie świetnie.

Oto faszysta próbujący osłaniać wojownika z daleka. I ona odchodzi. I jakimś cudem znów na ogonie wroga.

I powala Fritza, piszcząc:

- Dla Rosjan nie ma rzeczy niemożliwych!

I znowu wojownik dokonuje desperackiego zwrotu. I kolejny samochód spada, przebity.

Mirabela napisała na Twitterze:

- Prawdziwy pokój został stworzony dla Rosji!

I znowu jak to się okazuje. I jak podda się wrogowi!

Anastazja także uderza w niemiecki samochód i krzyczy:

- Niech będzie uwielbiona cała nasza ziemia, niech nie będzie dla nas podstępu!

A dziewczyny są coraz bardziej rozdzielone!

Co może sobie z nimi poradzić? Chyba, że jest to agresywny huragan!

Dokładniej, nawet huragan nie jest w stanie ich pokonać!

Tymczasem Natasza walczy i śpiewa:

- Będziemy walczyć za Rosję!

A także bosą stopą wystrzeli granat śmiercionośnego kalibru.

I zmiażdży nazistów na kawałki metalu i zakrwawione mięso.

Zosia również rzuci bosą stopą morderczą i rozpaloną do czerwoności i podskakując powie:

- I o nowy porządek komunizmu na całym świecie!

I szczerzy zęby.

Następnie Aurora strzela mocno. Strzela do siebie, kosi faszystów i piszczy, szczerząc zęby:

- Za osiągnięcie postępu!

A z jej bosych stóp wychodzi coś, co może rozbić każdą przeszkodę.

A potem w bitwie Svetlana. To taka zabójcza dziewczyna.

I też jest blondynką. Jak tnie faszystów... A potem spod jej bosych stóp leci morderczy prezent. Zmiażdży nazistów i zamieni ich w diabelskie płomienie.

Dziewczyny z Terminatora będą syczeć:

- Chwała mojemu słowu honoru!

Słowo Komsomołu!

Wojownicy będą strzelać do faszystów. I zastrzelmy ich jak wściekłe psy.

Oto Terminatorzy! I niszczą nazistów - co za diabły!

Natasza powiedziała z patosem:

- Będziemy walczyć o socjalizm,

Dla naszej Rosji Sowieckiej

Na nowe, świetne zamówienie!

I znowu śmiercionośny prezent leci z jej bosej stopy.

Zoya działa również dość energicznie. Niszczy faszystów. I on ich nie zawodzi. A jej bose stopy trzepoczą jak śmigło.

Wojownik mówi z pasją:

- W imię świętej Rusi,

Rosja będzie uwielbiona!

I znowu wojownik walczy z pełną pasją.

Następnie Aurora rzuca dar śmierci bosą stopą. Jak faszyści są rozproszeni na wszystkie strony. I mówi z wściekłością:

- Jestem mistrzem świata w boksie!

A wtedy Swietłana uruchomi coś morderczego i niszczycielskiego. A jej bosa stopa jest taka zwinna.

I wojownik zaćwierkał:

- Jestem najsilniejszy na świecie,

zamoczymy nazistów w toalecie -

Ojczyzna nie wierzy łzie,

I damy złym oligarchom mózg!

. ROZDZIAŁ #9

Wiedmakowa, biorąc udział w ciężkich bitwach, przez kilka dni prawie nie spała, dlatego pomimo ekstremalnie ciasnych warunków w celi więziennej, duszności i smrodu, niemal natychmiast zapadła w sen.

Śniło jej się, że znalazła się w średniowieczu i poprowadziła powstanie niewolników, stając się czymś w rodzaju Spartakusa w spódnicy! Po pierwszym sukcesie dzielna wojowniczka, muskularna dziewczyna zebrała rebeliantów i zaproponowała, że wybierze ich przywódców.

Wiedźmin, zgodnie z oczekiwaniami, został szefem dość dużego oddziału i zaproponował na swojego pierwszego zastępcę potężnego bohatera Turana.

I tutaj niewolnicy byli jednomyślni. Następnie wybrano brygadzistów. System dziesiętny jest najprostszy i Vedmakova uznała, że nic nie powinno być skomplikowane.

Uzbrojeni w trofea i zabierając ślimaki karaluchowe (w ciężkim śnie wybuchła podświadomość Czarownic) ruszyli dalej.

Aby wzmocnić swoją władzę i rozprostować nogi, Wiedźmin szedł pieszo, poruszając się jak kot. Wtedy dziewczyna zaczęła biec, czując podeszwami bosych stóp małe, ostre kamyczki kamienistej drogi. Ale wojowniczka nie zwracała uwagi na ból, a ponadto wyprzedziła wszystkich. Jak się okazało, nie poszło to na marne. Trzej wrodzy myśliwcy czyhali w zasadzce i mogli podnieść przedwczesny alarm. Przywódczyni powstania wspięła się na drzewo i skoczyła na swoich wrogów. Jej ruchy przypominały taniec hybrydy tygrysów i kobr, lekki krzyk, a potem ucichły wraz z odciętymi głowami.

- Tak przełamuję opór!

Vedmakova nie mogła się powstrzymać od grania dla publiczności, pokazując niewolnikom odcięte głowy. W odpowiedzi rozległ się ryk aprobaty.

Wkrótce pojawiły się majątki z plantacjami. Rzeźbione domy to prawdziwe pałace z dekoracjami i posągami. Tu i ówdzie widać było fontanny. Z jednego posągu w postaci Zeusa ze skrzydłami motyla i ustami na brzuchu, nogach i klatce piersiowej: biło siedem strumieni. Pola są bogate, tłuste, przypominające złotą bawełnę, zboże z dużymi kolcami, ciecierzycę i inne rzeczy. Pracowało dla nich wielu niewolników. Byli tam zarówno mężczyźni, jak i kobiety, a także wiele dzieci. Oczywiście nadzorcy, strażnicy. Ale ogólnie rzecz biorąc, niewolników jest znacznie więcej, a także z łopatami i motykami.

Wiedźmin podniósł pośpiesznie uszyty przez niewolnice własnoręcznie wykonany sztandar: Z wizerunkiem miecza i motyki! Inni niewolnicy rzucili się do ataku.

W międzyczasie na słupach wisiało kilku niewolników i niewolnic, z rękami i nogami przebitymi gwoździami. Wydaje się, że te dzieci niesprawiedliwości były skazane na męki. Widząc zbliżających się wyzwolicieli, ukrzyżowana dziewczyna zawołała niespodziewanie mocnym głosem:

- Nadeszła zemsta, pokonaj właścicieli!

Przywódca Wiedźmina jak zawsze przodem. Jej karaluch ślimak podniósł się i powalił dwóch strażników na raz. Reszta cofnęła się, jeden ze strachu, wpadł nawet na własną włócznię. Z rozbitego brzucha wyszły jelita. Dziewczyna uśmiechnęła się:

- Jesteście słabymi wojownikami, jeśli boicie się konia!

Miloslava, która została jej giermkiem, walczyła na jej prawej ręce, trzymając topory w dłoniach dziewczyny niczym brzytwa zręcznego fryzjera. Tak słynnie wycina myśliwców.

Turan również nie ustąpił. Rzucił kamień, który rozbił pierś strażnika i włączył się do walki. Było jasne, że dobrze mu zrobiła ciężka praca, a nie mięśnie kamienia młyńskiego. To prawda, że Wiedźmin poruszał się szybciej.

Niewolnicy przestali pracować, ale jeszcze nie włączyli się do walki. Najwyraźniej byli zdezorientowani. To prawda, ten sam niespokojny chłopiec, podskakując do pracujących chłopców, krzyknął:

- Wy tchórze! Ktokolwiek jest za mną, jest bohaterem, kto jest beze mnie, jest parszywą świnią!

Pierwsi zareagowali chłopcy. Rzucili się na nadzorców. Oto jeden z czternastolatków, który uderzył swojego "opiekuna" motyką tak mocno, że jego głowa eksplodowała niczym dynia. Udało się i pozostałe niewolnice, nawet zwykle skromne i cierpliwe dziewczyny, rzuciły się do walki.

Bitwa stała się teraz chaotyczna, ale przewaga liczebna i desperacja były po stronie niewolników. I oczywiście przejęli kontrolę.

Zaliczenie to coś, czego trudno oczekiwać od dziewczyny, która uczyła się na jej oczach. Szarpnęła się ze strażnikiem, który zaczął ją naciskać. Oszukała go więc, cofnęła miecz i uderzyła go prosto w szyję.

- To właśnie nazywam przekąską! - zażartowała dziewczyna. - Uważaj, żeby się nie upić!

Pierwszy majątek został wyzwolony szybko, oddział rósł na naszych oczach. Powstanie rozprzestrzeniło się, ogarniając pola niczym ogień. Wiedźmin pogalopował, pędząc do przodu. Jeźdźcy rzucili się na niego, z reguły dotarli na sam czubek głowy. Strażnicy jednak nie poddali się. Bitwa była szczególnie zacięta w pobliżu siedmiostrunowej fontanny. Tutaj plantatorzy wysłali do bitwy swoją rezerwę kawalerii.

Dzielny wiedźmin został otoczony ze wszystkich stron. Uratowała ją dopiero niezwykła zwinność specjalnie utuczonego karalucha. Oto celny atak i posiekany przeciwnik pada. Jednak dziewczyna została najpierw ranna w ramię, potem w brzuch, a następnie prawie odcięto jej nogę. Wtedy wiedźmin zaczął rzucać maleńkimi sztyletami. Ostre jak brzytwa, dostawały się do oczu, a czasami do ust. Jednak większość żołnierzy z powodu upału była półnaga i takim żołnierzom wystarczyło przekłucie klatki piersiowej. Kilku jeźdźców upadło, ale reszta zwiększyła ciśnienie. Mieczy było tak wiele, że w ruchu przypominały grzebień. Więc napływają ze wszystkich stron.

Ale Miloslava, Passa, Turan i inni niewolnicy przybyli na czas. Wkraczając w szeregi, szli jak po lodowisku, widać było, jak odlatują zwłoki, a uzbrojeni niewolnicy pospieszyli im z pomocą z całych sił.

Piechota zaatakowała jeźdźców, wyczerpani niewolnicy mścili się za ich ból i upokorzenie.

- Otocz wroga i nie pozwól mu uciec! - Dowodzony przez Wiedźmina.

Na jej oczach padł niewolnik z odciętą głową, ale za nim padło kilkunastu strażników.

- Weź to w liczbach! - rozkazał młody przywódca powstania.

Do bitwy przyłączało się coraz więcej niewolników. Widziano, jak chłopcy z rozbiegu wspinali się na konie, rzucali się na jeźdźców, używali zębów i ostrych kamieni.

Niewolnicy zdawali się nie znać strachu, mścili się za wiele lat upokorzenia, kiedy nikt nie uważał ich za ludzi. Ponadto wielu z nich urodziło się wolnych i nie zapomniało jeszcze upojnego aromatu woli.

Skończywszy z oddziałem "konnym", Wiedźmin ruszył dalej. Ostatnią poważną przeszkodą na jego drodze było dziecko ścięte z dużych drzew. Stacjonowała tam dość duża liczba strażników.

- Przeszukaj posiadłości i złap drabiny. - Krzyknęła. - Jeśli to nie wystarczy, zrób je sam.

Niewolnicy pośpiesznie zbudowali urządzenia szturmowe.

- Schody powinny być szerokie, aby mogło po nich chodzić wielu wojowników na raz. - zauważył wiedźmin.

W innych posiadłościach masakra wciąż trwała. W niektórych miejscach służba przechodziła na stronę rebeliantów, ale w wielu przypadkach z przyzwyczajenia stawiali opór. Nadzorcy zostali szybko zabici - nie byli to najtwardsi wojownicy. Detinet stał się ostatnią twierdzą oporu wroga. Wiedźmin jak zwykle jako pierwszy wspiął się na mur. Został kilkakrotnie trafiony strzałą, ale odpierał śmiercionośne dary tarczą. Najbliższy wojownik został uderzony tak mocno, że choć udało mu się sparować, spadł z muru.

Miloslava zdołał zaczepić strażnika, jednocześnie zrzucając wroga. Przełęcz Śnieżki już samym swoim wyglądem fascynowała żołnierzy wroga. Podczas gdy oni patrzyli na jej szybko unoszącą się klatkę piersiową z uwodzicielskim biustem, dziewczyna uderzyła nogami w pachwinę, a następnie ciąła. Wiedźmin, wspinając się po murach, został bezlitośnie ścięty. Wróg stracił już ducha walki i coraz więcej niewolników wspinało się po murze. Przedarli się, było wiele schodów, a strażnicy nie zdążyli ich wszystkich odeprzeć. Na dole jednak leżeli martwi i ranni niewolnicy, a natarcie nie obyło się bez strat. Zatem niewolnik i strażnik złapali się razem i spadli z sporej wysokości. Byli ranni, ale pozostali przy życiu i nadal się dusili.

Niespokojny chłopak Vedmakova zapomniał zapytać o nazwisko, również wisiał na ścianie. Wykorzystując swój niski wzrost, wśliznął się pomiędzy nogi funkcjonariusza, po czym kopnął go obiema stopami w plecy, uderzając jednocześnie pod kolanami. Poleciał do przodu, zderzając się z widłami trzymanymi przez dorosłego niewolnika...

- Zostałem tak złapany, że ugryzłem boleśnie! - Chłopak wysunął swój cienki język, drażniąc strażników.

- Och, ty mały bosonogi wężu! - Wojownik stojący po prawej stronie przeklął i ciął chłopca mieczem.

Tutaj też chłopiec odstąpił od tej zasady i splunął mu z fajki w oko. Jak rozpaczliwie krzyczał wróg, przełamując szeregi. Chłopiec nie stanął na ceremonii i dobił go mieczem. Dłonie dziecka, choć cienkie, były muskularne i mocne - hartowane ciężką pracą.

Pozostali chłopcy również wykazali presję, walcząc jak cholera, piszcząc i przeklinając, wybierając fajniejsze wyrazy twarzy!

Udało im się szybko oczyścić mur, lecz wewnątrz walka trochę się przeciągała, w obawie przed zemstą niewolników, właściciele walczyli zaciekle. To prawda, że przerośnięte brzuchy są złymi pomocnikami w walce z wściekłymi niewolnikami.

Główny właściciel, szejk Samuma, próbował uciec podziemnym przejściem. Zabrał ze sobą worek kamieni i złota. Może miał szansę, ale chciwość go zawiodła. Piękna dziewczyna, Rakhita, i nawet z miedzianym kolorem skóry, to zbyt duża pokusa.

- I chodź za mną, suko! - Szejk chwycił ją za puszyste włosy.

- Nie ma potrzeby, sam pójdę, proszę pana! - Błagała.

- Nie dziwką! Lubię Cię nieść! - Sadystyczny dostojnik uśmiechnął się szeroko.

- Ale to boli! - Niewolnica zaczęła potrząsać jej gołymi nogami.

- Kiedy się zmyjemy, każę cię powiesić za włosy i podpalić. - Szejk mięsożernie oblizał wargi.

- Jesteś bestią! Ale kocham cię, uwierz mi!

Dziewczyna przycisnęła się do swojego właściciela, który przyłożył swój brudny pysk do jej czystej twarzy i zaczął ją lizać. Wtedy dłoń Rakhity znalazła sztylet za pasem szejka i z całej siły wbiła go w jego nabrzmiały brzuch.

- Oto pomiot ciemności dla ciebie.

Szejk upuścił torbę i puścił włosy. Jego dłonie próbowały zamknąć głęboką dziurę, jelita wypadły.

- Kreatura! Kolczatka! - warknął.

- NIE! Zrobiłem to, co było sprawiedliwe! Ile dziewcząt i mężczyzn torturowałeś? Nabijał nawet dzieci na pal i przybijał je do słupów. To dopiero zemsta! - wykrzyknęła dziewczyna.

- Cholera!

- Bogini! Biczowałeś mnie! - Niewolnica wbiła stopę w pulchny, krwawiący brzuch szejka.

- Trochę mnie pobił! - sapnął.

- Ale płynie we mnie szlachetna krew! - Bosa niewolnica błysnęła zębami.

- Nic, kurwa! Żołnierze stłumią bunt, a ty będziesz tak torturowany, że będę ci się wydawał aniołem! - Szejk znalazł siłę, żeby warczeć.

- Dlaczego mają bogatszą wyobraźnię niż Twoja? - Dziewczyna wysunęła język.

- Wystarczająco dla Ciebie! "Bogacz drgnął i jęknął. - Zraniony! Przynieś mi maść facifi.

- Czemu na ziemi? - zapytała sarkastycznie dziewczyna.

- Dam ci ten worek złota. - błagał szejk.

- On jest już mój! Ok, z miłości, gdzie jest maść facifi? Dziewczyna uśmiechnęła się przebiegle.

Czy znacie szafę w postaci latającej krowy? - Bogacz zająknął się i sapnął.

- Tak! Widziałem taki piękny z kamyczkami.

- Więc trzeba włożyć rękę do głowy, a bez problemu zdobędzie się pudełko maści. Przyjdź do mnie i nasmaruj mnie. - wymamrotał Szejk, niemal tracąc przytomność.

"Nawet złoczyńca zasługuje na pomoc medyczną. Zaczekaj na mnie!

Dziewczyna pobiegła do pokoju. Nie przejmowała się bogaczem, ale tak cenna maść jest bardzo rzadka i przydałaby się buntownikom. A potem przekaże znienawidzonego dziwaka rebeliantom.

Niewolnicy uciekli już do swoich pokojów. Dwóch z nich widziało piękną półnagą dziewczynę. Zdrowi faceci, spragnieni kobiecych uczuć, rzucili się do niej. Dziewczyna ciężko pracowała, była umięśniona, dlatego z łatwością odepchnęła napastnika silnymi nogami i krzyknęła:

- Jeśli chcesz zdobyć pieniądze. Wiedz, że tam, w piwnicy, płacze agresywny typ z torbą złota.

- Nie lubimy agresji! - ironicznie sprzeciwili się chłopaki.

- Ale on też jest bogaty! - Dziewczyna mnie drażniła.

- Wtedy będzie lepiej, walczmy! Gdzie jest piwnica? - Zbuntowani niewolnicy paplali.

- Podążaj tam za moją ręką! Niewolnica machnęła prawą ręką.

Młodzi, czarni niewolnicy pospieszyli tam, gdzie wskazywał jej tłuczek. Dziewczyna uśmiechnęła się i pobiegła do pokoju. Wyposażenie było dość bogate, choć chaotyczne. A oto sama szafka, odlana ze złota. Rakhita, nie zastanawiając się dwa razy, włożyła rękę. Wśliznęła się do środka i w tym momencie szczęka się zamknęła.

Piękna krzyknęła, a jej ostre jak brzytwa zęby odcięły pędzel.

- Och, jakie to bolesne! - krzyknęła, po czym wydusiła z siebie. - To takie podłe!

Pomimo dzikiego bólu dziewczyna gorączkowo próbowała zabandażować rękę. Vitchakova, słysząc krzyki kobiet, stwierdziła, że ktoś jest gwałcony i szybko wpadła do pokoju. Widząc piękno zalane krwią, krzyknęła:

- Kto śmiał to zrobić?! Wciągnę mu godność do tyłka! - W przypływie gniewu wojownik może być niegrzeczną osobą.

Łzy popłynęły z oczu Rakhity, nie tyle z bólu, jaki odczuwała - niewolnicy nie było obce wielokrotne biczowanie, ale ze świadomości, że jest teraz kaleką.

- To on! - Dziewczyna wskazała na szafę.

- Jeśli tak, to jest okropne! - Wiedźmin z całą siłą ciął szczerzącego się owada w głowę. Uderzenie wygięło konstrukcję, a bardziej miękkie złoto zostało wyszczerbione. Wojownik nie przestawał bić, dopóki nie roztrzaskała szafki na kawałki.

Dziewczyna wyraźnie zbladła, a śnieżnobiała Passa podskoczyła do niej. Zręcznie założyła opaskę uciskową, zatrzymując krwawienie. Witcherova wyjęła odciętą rękę, kończyna zbladła, ale była jeszcze ciepła.

- Świetnie! - Musimy zadzwonić do Chirowa. Być może urośnie. - Wojownik gwizdnął głośno.

Pasza zapytał:

-Kto ci wpadł na pomysł, żeby tu włożyć rękę?

- Samma!

- Co sam włożyłeś? - Wiedźmin był zaskoczony.

- Nie, ten dziwak ma na imię Samuma. - Poprawiła dziewczynę.

- Jeśli tak, to trzeba go poćwiartować. - Wojownik błysnął oczami.

- Jest w piwnicy i jest ciężko ranny. Będziesz miał czas, żeby go złapać. Jeśli nie umrze.

Wiedźmin próbował przytrzymać pędzel, gdy nagle zmienił się w śliską jaszczurkę, która próbowała się wymknąć. Gdyby wojowniczka nie była tak zręczna od urodzenia, być może odniosłaby sukces. Co więcej, chwyciła nie ogon, ale szyję.

- Wow, niezwykła magia. Musimy to pokazać Chirowowi.

Twarz rannej dziewczynki zmatowiła i straciła przytomność.

Passa złapał ją w porę:

- Nerwowa dziewczyna, ale piękna! Szkoda by było, gdyby pozostała kaleką.

- Cóż, mam nadzieję, że da się to naprawić. Tylko Chirow gdzieś tęsknił, obiecał, że będzie obok mnie. - Wiedźmin wzruszyła ramionami z niezadowoleniem.

- Jestem tutaj! - Czarodziej wyskoczył zza drzwi. - Czuję magię.

- I trzymam to w rękach! - warknął wiedźmin.

- No cóż, to też nie jest złe! To mieszanka meduzy i jaszczurki, widać, że jest półprzezroczysta, widać bicie trzech serc. - Czarnoksiężnik uśmiechnął się.

- Dlaczego to robi wrażenie? Dziewczyna straciła rękę i została zastąpiona przez meduzę jaszczurczą. Myślę, że pomimo całej zręczności takiego stworzenia, nie jest to całkiem równoważny zamiennik! - Wojownik wcale nie był skłonny do żartów.

- Ale jedna z części ciała może unosić się na wodzie i wcale nie jest tak źle. Rodzaj supermocy! - Czarodziej mrugnął chytrze.

- Na czym polega, bo jest to niepełnosprawność? - Nie rozumiałem Wiedźmina.

- Jak powiedzieć! W końcu nie jest to już tylko zwierzę, ale część kobiecego ciała. Jednak zarządzanie zwierzęciem jest trudne. Teraz ta maleńka jaszczurka może się skurczyć i prześliznąć przez każdą szczelinę lub przeczołgać się przez ścianę. Poza tym jest prawie niewidoczny, gatunek ten przypomina kameleona. - Czarownik zaczął wyjaśniać.

- Pulsar! - powiedział, demonstrując entuzjazm Passa. - Nie sądziłem, że to możliwe. Odetnij pędzel i spraw, by szpiegował.

- Zdarza się, że porażka obiecuje duże kłopoty, ale jest to jedynie odzwierciedleniem przyszłego zwycięstwa. - zauważył czarodziej.

- Więc jej nie rozczarujesz? - wyjaśniła Vedmakova.

- NIE! Na wojnie odwaga i dobra inteligencja przynoszą zwycięstwo. Aby trafić, musisz najpierw zobaczyć cel, w przeciwnym razie zwichniesz pięść. Aby jednak zapobiec kłopotom, rana musi się zagoić. - Hirovo odpowiedział cicho.

- Niedobrze jest, gdy dziewczyna jest kaleką. Przecież to ją zepsuje! Czy możesz zrobić dla niej ludzką rękę, która wygląda jak prawdziwa kończyna? - zapytała Wiedmakowa.

- Pomyślę! Może uda mi się to naprawić. Ogólnie rzecz biorąc, większość magów jest znacznie lepsza w zabijaniu niż leczeniu. - podkreślił z naciskiem Chirovo.

- Zgadzam się z tym! Każdy głupiec może okaleczyć, nie każdy mądry człowiek może uzdrowić. - Wiedźmin, żeby było przekonująco, nawet wykręciła palec w skroniach.

- Wielu niegrzecznych katów - niewielu leczących lekarzy!

Niewolnicy zaciągnęli właściciela Samuma, wygląda na to, że umarł. Rakhita opamiętała się, a jej twarz wykrzywiła się z irytacji.

- Znów wszystkich oszukał! Wyszedł, nie płacąc rachunków.

- Każę go powiesić! - Powiedziała Wiedmakowa. - Niech jego zwłoki będą przestrogą dla wszystkich podłych i chciwych. Chciwy człowiek jest zawsze hojny i łzami rozczarowania!

- To jest uzasadnione! Ale kto zwróci mi rękę? - Dziewczyna była gotowa płakać.

- Tutaj jest! - wskazał przywódca powstania.

Chirow skłonił się, a sznur w jego rękach zaświecił.

- Nie martw się! Nie możesz być kaleką. Więc Rakhita będziesz musiała zostać wielkim szpiegiem. Chcesz zemścić się na wszystkich bogatych i wpływowych w tym imperium.

- Oczywiście. Nie bądź niewolnikiem upokorzonym w kurzu! - wykrzyknęła dziewczyna.

- Więc możesz nam pomóc! To imperium jest źle zarządzane, więc grób naprawi garbaty system! - Czarodziej wypuścił wiązkę energii ze swojego palca wskazującego.

- Dziwny! Widzę w Tobie dużo energii. I mądrość! Jestem gotowy, aby do Ciebie dołączyć! - zawołał niewolnik.

- Będzie cię bolało, ale dasz radę zwyciężyć! Bez bólu nie ma męstwa, bez męstwa nie ma zwycięstwa! - stwierdził czarnoksiężnik, demonstrując filozoficzny sposób myślenia.

"Jestem kobietą, co oznacza, że przywykłam do znoszenia". - Rakhita skinęła głową.

- Kiedy nie masz dość cierpliwości, śpiewanie pomoże! - zażartował Chirow.

Każdy się śmiał. Wiedźmin był w dobrym nastroju. Start był zwycięski, co oznacza, że nie ma czasu do stracenia. Przede wszystkim konieczne jest utworzenie armii niewolników, zanim uciekną. Ludzie są więc jak żelazo, zanim ostygnie, nadadzą mu pożądany kształt. Wojownicza dziewczyna wyszła na ścianę, wspięła się na podwyższenie i rozkazała grzmiącym głosem:

- Zorganizuj zbiórkę, aby zebrać wszystkich!

Pasza zapytał:

- Kobiety też?!

- Tak! Będziemy potrzebować każdego miecza. Spieszcie się, ale wiedzcie, że rozbojów nie będzie, wszystko podzielimy po równo.

Zebranie niewolników zajęło trochę czasu, musieliśmy nawet użyć biczów. Sama Wiedźmin zmuszona była pomóc nielicznym, którzy nie stracili głowy i powstrzymać rabunki. Dziewczyna dała pięciu najzagorzalszym bandytom solidnego klapsa po uszach, a jednemu nawet odcięła głowę. Krople krwi kapały jej na twarz, wiedźmin łapczywie je zlizywał. Zadziałało. Ogólne zgromadzenie odbyło się w ciemnościach, przy świetle pochodni. Wyzwolonych niewolników było tysiące, Wiedźmin nawet naocznie oszacował, że było ich co najmniej dwanaście tysięcy, chociaż wśród nich było wiele dzieci i kobiet.

Występowała z najwyższej wieży cytadeli. Czarownik stał po przeciwnej stronie, kontrolował całe zgromadzenie. Niewolników brutalnie wykorzystywano, a słabych zabijano lub zabijano. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli weźmiemy pod uwagę parametry fizyczne, wyglądali na dobrych wojowników. Potrzebują tylko szkolenia. Vedmakova wygłosiła zapalające przemówienie. Szczególnie uporczywie wyjaśniała potrzebę stworzenia dużej armii wyzwoleńczej.

- Jedność, odwaga, bezinteresowność są kluczami do zwycięstwa, wolności, szczęścia! Bez dyscypliny nie ma armii, a bez armii nie można znaleźć wolności! Praca nas wzmocniła, pomnożona przez inteligencję da nam wolność, a wraz ze szczęściem przyniesie szczęście!

Zjednoczmy się więc i zrzućmy łańcuchy! - Wojownik przemówił.

Niewolnicy wyrazili swoją aprobatę głośnymi okrzykami! Tylko jeden niewolnik, z wieloma bliznami i dumnym spojrzeniem, milczał. Jego spojrzenie wyrażało najwyższy stopień pogardy.

Wiedźmin ponownie zaproponował wybór jednego przywódcy powstania!

- Dowódca jest jak szczyt piramidy - musi być tylko jeden, inaczej nawet tak mocna konstrukcja się zawali!

Niewolnicy krzyczeli:

-Prawidłowy! Prowadź nas.

-Jesteś wielkim wojownikiem i będziesz naszym przywódcą! - Niespodziewanie chłopakowi udało się wszystkich przekrzyczeć.

To zaskoczyło Vedmakovą: jak to w ogóle możliwe? Przyjrzała się uważniej, w rękach dziecka znajdowało się coś w rodzaju dmuchawki, tylko grubszej. I za pomocą tego urządzenia dudnił.

- Chłopak zajdzie daleko! Jak on ma na imię? - zapytał wojownik.

- Dick! Specjalnie rozpoznałem. - zaproponował Passa.

- Prosta nazwa! - Wiedźmin najwyraźniej spodziewał się czegoś bardziej egzotycznego.

- Dlaczego złożoność!

-Ogłaszamy głosowanie! - oznajmił czarodziej. Jego głos był tak grzmiący, że palmy się trzęsły. - Ktokolwiek jest za tym, aby wojownikiem Wiedźminem był przywódca, niech podniesie prawą rękę! Głosuj na prawdę, wolność i honor! A twoje życie stanie się takie, że bogowie będą pozazdroszczyć! -

Niewolnicy, ogarnięci entuzjazmem, niemal jednomyślnie podnieśli ręce do góry. Wyglądali na wojowników, a ich jednomyślność sugerowała, że być może Chirow użył tu swojej magii.

Czy nie jest prawdą, że jego przybycie dało im wolność i możliwość poczucia się jak prawdziwi ludzie? Oznacza to, że naturalnym jest witanie Wiedźmina jak deszcz podczas suszy. Na twarzach byłych niewolników widać było radość. To było jak przebudzenie.

Tutaj, wśród powszechnej radości, wystąpił naprzód potężny niewolnik, bogato ozdobiony bliznami. Powiedział swoim głębokim głosem.

- Było i będzie wielu, którzy chcą prowadzić do szczęścia. Ale czy masz do tego moralne prawo!

- Który!? - Wiedźmin obnażył usta pełne zębów. Bicepsy na jego nagich ramionach napięły się.

- Kim jesteś?! Potomek rodziny szlacheckiej lub zwykły człowiek. A może nawet zbiegłego niewolnika, takiego jak Zhissor. Obiecywał też wiele, ale swoje życie zakończył na stosie. A wraz z nim dwadzieścia tysięcy niewolników. - Potężny niewolnik go odciął.

- Tutaj wiele będzie zależeć od nas samych. Widzę na tobie blizny, najprawdopodobniej nie urodziłeś się niewolnikiem, potrafię rozróżnić rany zadane biczem lub mieczem z włóczniami! - stwierdziła Wiedmakowa.

- Zgadłeś, nieznany mi wojownik! Jestem hrabia de Force, potomek potężnych królów. Ale czy znasz imię swojego ojca? - zapytał szlachetny niewolnik.

- Szlachta rodzinna ma taki sam związek z odwagą, jak długość włosów z inteligencją! - odparowała Vedmakova i natychmiast dodała. -Żadne męstwo naszych przodków nie pomoże tchórzowi!

- Pięknie mówisz. Jak błazen z wesołego miasteczka, jak odważne jest twoje serce? - Niewolnik zmarszczył groźnie brwi.

- Cóż, jakim jesteś bohaterem! Hrabio, ale mierzyłeś się z niewolniczym losem, gdzie była twoja duma i odwaga! - Wiedźmin już zaczął się kręcić.

- Miałem ku temu swoje powody. A których nie musisz wiedzieć, im mniej wiedzy, tym łatwiej umrzeć! Wyzywam Cię na śmiertelną walkę i jeśli odważysz się nie tylko słowami, przyjmiesz wyzwanie! - ryknął hrabia de Force.

- Możesz być tego pewien! - warknął wojownik.

Niewolnicy oczyścili arenę. Wiedźmin zszedł i sprawdził miecz. Przeciwnik stał naprzeciw niej. Miał własną broń, dwa ostro zaostrzone miecze. Na wszelki wypadek wojownik wyciągnął z jej piersi kolejny miecz.

Hrabia de Forsa był znacznie wyższy od Wiedźmina, znacznie szerszy w ramionach, choć nie sprawiał wrażenia tak umięśnionej i wyrzeźbionej dziewczyny, godnej zostania mistrzynią świata w fitness. Nie było jednak tłuszczu, a więzadła ścięgien były napięte i spuchnięte. Ponadto w każdym ruchu było poczucie wielkiego doświadczenia, a skaczący chód mówił wiele. Na ich twarzach pojawił się uśmiech, nie był już pogardliwy, ale raczej współczujący.

- Cóż, masz kłopoty, dziewczyno! Nie będziesz zazdrosny. - Hrabia pokazał jej pięść.

- Dlaczego jesteś taki pewny siebie? - Irytacja Wiedźmina nasiliła się.

- Wygrałem wiele walk i turniejów. W moim królestwie uważano mnie za jednego z najlepszych wojowników, wielu uważało mnie nawet za najlepszego. - Forsa potrząsnął mięśniami klatki piersiowej, które wyglądały jak dwie stojące obok siebie tarcze.

- To dlatego, że walczyliście tylko ze szlachtą, a ona zdegenerowała się i utyła. Gdybyś dogadał się z utalentowanym zwykłym człowiekiem, niewiele pozostałoby ci ze sławy! - odpowiedział pewnie Wiedźmin.

- Szczekający pies, pa, kij, a raczej miecz, nie przeszedł mi po plecach! - Do hrabiego wróciła cała pełnia arogancji.

- To jest bardzo ciekawe! Ostrze z najtwardszej stali rdzewieje w rękach gaduły i tchórza! "Vedmakova nigdy nie przestała błyszczeć swoją elokwencją.

- Cóż, najprawdopodobniej dotyczy to ciebie, sukinsynu! - warknął Forsa.

- Może przestańmy szermierkę językami i zastosujmy coś mocniejszego! - Wiedźmin zagrał elegancką ósemkę.

- Wzajemnie!

Hrabia i przywódca buntowników stanęli twarzą w twarz. Miecze poruszały się szybko i uderzały z pełną siłą. Od uderzeń posypały się iskry i rozległ się dźwięk dzwonka.

Hrabia zaatakował kilka razy. Spróbował techniki podwójnej lufy, jednak Wiedźmin odpierał ataki, zauważając, że jej szlachetny przeciwnik miał przyzwoitą prędkość.

- W co grasz!

- Na sznurach śmierci!

Hrabia ponownie zadał serię ciosów, próbował skomplikowanych kombinacji. Vedmakova cofnęła się nieznacznie i przeprowadziła kontratak, lekko chwytając przeciwnika w klatkę piersiową.

Przyglądała się ruchom doświadczonego wojownika, nie spiesząc się, by go powalić. Hrabia uśmiechnął się, a jego oczy zabłysły:

- Wcale nie jesteś taki prosty! Może nawet nie jest kompletnym niewolnikiem, choć chodzi się boso.

- Urodziłem się wolny i mieszkałem w lesie! Moja szyja nigdy nie znała jarzma. Poddanie się sile jest nie do pomyślenia. Prawdziwie wolny człowiek poddaje się trzem rzeczom - rozumowi, miłości i Bogu. Niewolnik w swojej duszy jest uległy - namiętnościom, pożądaniom, sługom Bożym! - Wiedźmin odpowiedział pięknie.

- Masz rację co do tego ostatniego! To ty masz rację, ci księża i księża mnie wystawili! - Hrabia wykonał podwójny wachlarz, a następnie technikę "klapki", ale nie udało się. - Chętnie z tobą porozmawiam przy lampce wina, o ile oczywiście cię nie zabiję.

- Kubek wina jest jak ocean - jeśli dasz się ponieść, stracisz grunt pod nogami! - Powiedział wojownik.

- Ale czujesz się bardziej wolny. A co powiecie na tę technikę?

Trzymał trójząb, potem motyla. W odpowiedzi Wiedźmin mocniej uderzył w spotkanie. Hrabia zachwiał się i wycofał. Potem rywalizacja trwała dalej, Forsa poruszał się jak nakręcony, zdał sobie sprawę, że jego przeciwnik jest za silny, żeby ją bezceremonialnie pokonać. Następnie, przyzwyczajając Wiedźmina do określonej sekwencji ruchów, hrabia niespodziewanie zmienił trajektorię miecza i uderzył dziewczynę w muskularną, ale i kobiecą klatkę piersiową. Popłynęła krew, zadrapanie było głębokie. Rana nie złamała Vedmakowej, wręcz przeciwnie, dodała jej siły. Dziewczyna przeszła do ofensywy, miecze błyskały w dziwacznym tańcu. I chociaż z zewnątrz wydawało się, że wojowniczka całkowicie straciła głowę i wpadła we wściekłość, życie w lesie i polowania od dzieciństwa nauczyły ją zachować zdrowie psychiczne w najbardziej zaciętej walce. Hrabiemu trudno było powstrzymać taką presję, wycofał się, z trudem parując. Vedmakova uchwyciła moment, w którym dostojnik-niewolnik cofnął się, jakby uderzyła go w kolano. Uderzenie trafiło w ścięgno, hrabia ugiął się, a jego prędkość spadła. Potem dziewczyna miała własną technikę, sama ją wymyśliła, nazywając ją dziewięciogłowym smokiem. Tylko dobrze wyszkolony wojownik mógł dokonać czegoś takiego. Co więcej, ostatni dziewiąty atak był prawie nie do odparcia. Tutaj była to kwestia mechaniki, odzwierciedlenia ataku, ręka była zbyt osłabiona, parowała ataki, przez co ostatni atak był skończony. Po raz pierwszy wojownik wykonał tę technikę na dość sprawnym i szybkim partnerze, a kiedy sapnął, upuszczając miecz, stało się jasne, że nowość się powiodła.

Hrabia zbladł, stracił siły.

- Ty szczęściarzu!

- Nie bardzo! Szczęście jest niestałe jak piasek - tylko ciężka praca zwiąże je cementem.

Wiedźmin ponownie zranił wroga, ale niezbyt głęboko - nie chciał zabijać ani okaleczać. Uderzając ponownie, rzuciła się, hrabia mechanicznie sparował, a wojownik powalił miecz jej maczugą. Dostojnik-niewolnik okazał się zupełnie nieuzbrojony. Wiedźmin, odrzucając miecze, rzucił się na wroga i potknął hrabiego. Jej dłonie zacisnęły jego kończynę w zamku.

-Poddajesz się? - Oczy pantery zabłysły.

- Liczę na poddanie się bosemu niewolnikowi!

Wiedźmin sprzeciwił się gorąco:

- Nie niewolnik, ale wojownik w słusznej sprawie! Sam byłeś niewolnikiem i rozumiałeś, co to upokorzenie, ale to inni ludzie, nie gorsi od nas. Zapytaj więc sumienia!

. ROZDZIAŁ nr 10.

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova walczyli na linii frontu. Chłopiec i dziewczynka byli już dość znudzeni przedłużającą się wojną. Ciągłe zabijanie i strzelanie również staje się nudne.

To jak w grze. Ten sam strzelec prędzej czy później się znudzi.

Dzieci są zmęczone strzelaniem i ciągłym rzucaniem granatów bosymi stopami.

Chłopak dał swoją kolej. Zabił faszystów.

I powiedział:

- Maeta!

Dziewczyna rzuciła granat bosymi stopami. Rozsypała Fritza i zagruchała z zachwytu:

- Będziemy mieli nowe, bardzo duże zwycięstwa!

Ale to już jest nudne. Nawet fakt, że od rzutu bosych stóp chłopca czołgi Hitlera są spychane na boki.

Następnie Oleg zaczął komponować.

Kolejna alternatywna historia. Ziuganow nie głosował na kandydaturę Stiepaszyna, podobnie jak trzy frakcje komunistyczne.

Zakończyło się to rozwiązaniem Dumy Państwowej i przedterminowymi wyborami we wrześniu 1999 r.

Oczywiście komuniści byli silniejsi niż kiedykolwiek. I poszli na wybory, opierając się na osiągnięciach rządu Primakowa, gdzie odegrali zauważalną rolę. Blok Unity nie został jeszcze utworzony. Putin nie pojawił się jako premier. A inwazja bojowników w Dagestanie tylko dodała więcej głosów lewicy i zabiła władzę władzy.

Ogólnie rzecz biorąc, rząd okazał się zdezorganizowany. NDR osłabła i upadła, nie było nowej partii gotowej. Tak, a Stepashin, mianowany premierem, nie stanął na czele partii rządzącej. A potem Jelcyn go zwolnił.

Krótko mówiąc, wybory parlamentarne zakończyły się miażdżącym zwycięstwem lewicy.

Triumf komunistów zrobił wrażenie. Ponadto blok Primakow-Łużkow nie miał czasu na odpoczynek. Udało mu się jednak zarejestrować razem z rolnikami. I zajął drugie miejsce. Trzecim było "Jabłoko", które miało dobry PR. LDPR zajęła czwarte miejsce. Ale w dużej mierze dzięki temu, że kanały proprezydenckie aktywnie promowały tę partię.

A Jelcyn nawet nadał, a raczej przyznał Żyrinowskiemu stopień generała.

Wszystko działo się więc według specjalnego scenariusza.

Opozycja przejęła władzę w Dumie Państwowej. A Jelcyn zgodził się dobrowolnie odejść, oficjalnie mianując Primakowa na swojego następcę. Ziuganow został premierem i prawą ręką.

To w ogóle odpowiadało komunistom. I osiągnięto kompromis. Basayev i Khattab zostali wypędzeni z Dagestanu. Ale nie wysłali wojsk do samej Czeczenii.

Wkrótce wybuchła tam wojna domowa i podział na kilka frakcji.

Rosja pomogła Maschadowowi i Kadyrowowi. Primakow z łatwością wygrał wybory prezydenckie w Rosji. Drugim nieoczekiwanie został Żyrinowski - który w swoim elektoracie nie miał innych konkurentów, a liberalny Jawlinski nie był jego rywalem.

Oleg Rybachenko przerwał kompozycję. Nie, to nie jest interesujące. Znowu temat już poruszany, po Primakowie, Ziuganowie i restauracji ZSRR. Zmęczony tym!

Coś ciekawszego do skomponowania. Na przykład o przestrzeni.

Chłopak zaczął mieć pomysły.

Nowa stolica Wielkiego Cesarstwa Rosyjskiego nazywała się Piotrogród-Galaktik. Powstał w gwiazdozbiorze Strzelca, niemal w samym centrum galaktyki. Zarówno gwiazdy, jak i planety były tu znacznie gęstsze niż na obrzeżach Drogi Mlecznej, gdzie stara Ziemia znalazła schronienie. Siły Konfederacji Zachodniej zostały całkowicie wyparte z rdzenia. Wojna nie minęła jednak bez śladu: tysiące planet zostało zniszczonych, a po Ziemi pozostały tylko wspomnienia. To był główny powód przeniesienia stolicy do najbogatszego i najspokojniejszego miejsca w galaktyce. Bardzo trudno się tu przebić, dlatego nawet w warunkach totalnej wojny kosmicznej, gdzie linia frontu jest koncepcją abstrakcyjną, a tyły konwencją, trzon stał się główną rosyjską bazą i bastionem przemysłowym. Stolica rozrosła się i całkowicie pochłonęła planetę Kishish, zamieniając się w gigantyczną metropolię. Gigantyczne miasto, które może zaimponować każdemu rozsądnemu człowiekowi. Liczne samoloty przecięły fioletowe niebo.

Marszałek Maksym Troszew został wezwany do Ministra Obrony Narodowej, supermarszałka Igora Roericha. Nadchodzące spotkanie było oznaką gwałtownie wzmożonej aktywności wroga. Zmęczona wszystkimi wojna pochłonęła zasoby jak drapieżny lej, zginęły w niej biliony ludzi i nikt nie mógł osiągnąć upragnionego sukcesu. Militaryzacja odcisnęła piętno na architekturze Piotrogrodu-Galaktik. Ogromne drapacze chmur stoją w równych rzędach, reprezentują kwadraty na miejskiej szachownicy. To mimowolnie przypomniało marszałkowi o tworzeniu kosmicznych armad. Podczas ostatniej bitwy duże rosyjskie statki kosmiczne również zajęły swoje pozycje, po czym nagle rozbiły szyk, uderzając we wrogi okręt flagowy. Przemyślana bitwa przerodziła się w walkę wręcz, niektóre statki zderzyły się, eksplodując potwornie jasnymi błyskami. Próżnia zabarwiła się, jakby wybuchły gigantyczne wulkany i natychmiast popłynęły rzeki ognia, z brzegów wystąpiły strumienie piekielnych płomieni, zasypując je niszczycielską falą. W chaotycznej bitwie sukces towarzyszył armii Wielkiej Rosji, ale zwycięstwo miało niezwykle wysoką cenę. Kilka tysięcy statków kosmicznych zamieniło się w strumienie cząstek elementarnych. To prawda, że wróg poniósł jeszcze większe straty. Rosjanie wiedzieli, jak walczyć, ale konfederacja, składająca się z wielu ras, warknęła wściekle, stawiając zacięty opór.

Głównym problemem było to, że centrum konfederacji, zlokalizowane w galaktyce Thom, było bardzo trudne do zniszczenia. Starożytna cywilizacja dagów w kształcie klonu, która żyła w tej gromadzie gwiazd przez miliony lat, wzniosła fortecę nie do zdobycia i otoczyła się potężną linią obrony, pełną pułapek.

Aby włamać się do tej przestrzeni "Mannerheim", cała armia rosyjska nie wystarczy. Nie można było zakończyć wojny. Planety i systemy wielokrotnie przechodziły z rąk do rąk. Marszałek rozglądał się po stolicy z uczuciem nostalgii. Umykające grafiolety i flanneury pomalowano na kolory khaki i wszędzie można było wyczuć podwójne przeznaczenie samolotu. Niektóre budynki miały kształt gigantycznych czołgów lub bojowych wozów piechoty z gąsienicami zamiast wejść. Zabawnie było patrzeć, jak z beczki takiego uskrzydlonego zbiornika wystrzelił wodospad, w niebiesko-szmaragdowej wodzie odbijały się cztery "słońca", bawiąc się dziesiątkami cieni, a na pniu i skrzydłach rosły egzotyczne drzewa i ogromne kwiaty, tworząc dziwaczne wiszące ogrody. Nowoczesne, jedyne gigantyczne czołgi drapaczy chmur, zwykle o opływowych kształtach, uzbrojone w wiele dział. Mieszkanie w takich domach jest wygodne i przytulne, chociaż w przypadku ataku na stolicę podobny budynek w ciągu pięciu minut zamieni się w potężną jednostkę bojową. Przechodnie wszystkich klas, a nawet małe dzieci, byli w mundurach wojskowych lub w strojach różnych organizacji paramilitarnych. Naprowadzające cyberminy unosiły się wysoko w stratosferze i z wyglądu przypominały kolorowe kule. Oprawy oświetliły sklepienie nieba, zalewając gładkie lustrzane bulwary olśniewającymi promieniami. Maxim Troshev nie był przyzwyczajony do takich ekscesów.

"Gwiazdy są tu zbyt gęste. I jest dla mnie za gorąco".

Marszałek otarł pot z czoła i włączył wentylację. Dalszy lot przebiegł bez problemów i wkrótce pojawił się budynek Ministerstwa Obrony Narodowej. Przy wejściu stały cztery wozy bojowe. Kolczaste luchiary ze swoimi przyssawkami - zwierzęta o węchu piętnastokrotnie silniejszym od psa - otoczyły Troszewa. Pałac cyklopowy supermarszałka znajdował się głęboko pod ziemią, a w jego grubych ścianach znajdowały się działa plazmowe i kaskadowe lasery. Wnętrze głębokiego bunkra było proste - nie zachęcano do luksusów. Wcześniej Troshev widział swojego szefa tylko w trójwymiarowej projekcji. Supermarszałek był starszym, doświadczonym wojownikiem w wieku stu dwudziestu lat. Musiałem zjechać na dół szybką windą, penetrując dobre dziesięć kilometrów pod ziemią.

Po minięciu kordonu elitarnej straży i robotów bojowych marszałek wszedł do biura, gdzie komputer plazmowy symulował powiększony hologram galaktyki ze śladami koncentracji wojsk rosyjskich i miejscami rzekomych uderzeń wroga. W pobliżu wisiały mniejsze hologramy; widoczne były obrazy innych galaktyk. Kontrola nad nimi nie była ciągła; wśród gwiazd przeplatały się przebłyski niezależnych państw zamieszkałych przez inteligentne, czasem bardzo dziwne rasy. Troszew nie patrzył długo na tę wspaniałość, musiał złożyć kolejny raport. Igor Roerich wyglądał młodo, jego twarz była prawie pozbawiona zmarszczek i miał gęste blond włosy. Wydawało się, że może żyć i żyć, jednak medycyna rosyjska w warunkach wojennych nie była zbytnio zainteresowana przedłużaniem życia ludzkiego. Wręcz przeciwnie, szybka zmiana pokoleń pobudziła ewolucję i działała na korzyść bezwzględnego selektora wojennego. Długość życia została ograniczona do stu pięćdziesięciu lat. Nawet dla elity. Cóż, wskaźnik urodzeń pozostał bardzo wysoki, aborcje dotyczyły tylko dzieci ułomnych, a środki antykoncepcyjne były zakazane. Wchodząc, supermarszałek zwrócił wzrok na Troszewa.

- I tu jesteś, Maxim. Zrzuć wszystkie dane na komputer, przetworzy je i dostarczy rozwiązanie. Co możesz powiedzieć o ostatnich wydarzeniach?

- Konfederaci i ich sojusznicy dostali dobrą lekcję. Wagi przechylają się w naszą stronę, w ciągu ostatnich dziesięciu bitew zdecydowana większość bitew została wygrana.

Roerich skinął głową.

- Wiem to. Ale sojusznicy Konfederacji, Dugowie, stali się zauważalnie bardziej aktywni. Zaczynają stanowić poważne zagrożenie.

- Zgadzać się.

Roerich kliknął obraz na hologramie i lekko go powiększył.

- Przed tobą jest galaktyka Smoor. Oto druga co do wielkości twierdza Dug. To tutaj zadamy główny cios. Jeśli się powiedzie, będziemy w stanie wygrać wojnę w ciągu siedemdziesięciu, maksymalnie stu lat. A jeśli nam się nie uda, wojna będzie się ciągnęła przez wiele stuleci. Udowodniłeś, że jesteś kompetentnym dowódcą i dlatego proponuję, abyś poprowadził operację Steel Hammer. Jest jasne?

- Zgadza się, Wasza Ekscelencjo.

Igor zmarszczył brwi.

-Dlaczego takie tytuły? Wystarczy się z nami skontaktować: Towarzyszu Supermarszałku. Gdzie to odebrałeś?

Maksym poczuł się zawstydzony.

-Ja, towarzysz supermarszałek, uczyłem się u Binga. Głosili stary styl imperialny.

- Jasne. Ale teraz imperium jest inne, przewodniczący uprościł stare zwyczaje i procedury. Co więcej, wkrótce nastąpi zmiana władzy i będziemy mieli nowego starszego brata i najwyższego dowódcę. Być może zostanę zwolniony, a jeśli Operacja Stalowy Młot zakończy się sukcesem, zostaniesz mianowany na moje miejsce. Konieczne jest wcześniejsze studiowanie, to ogromna odpowiedzialność.

Marszałek był ponad trzy razy młodszy od Roericha, dlatego protekcjonalny ton był jak najbardziej odpowiedni i nie powodował obrazy. Chociaż wkrótce nastąpi zmiana lidera, a ich nowy przywódca będzie młodszy od nich obu. Naturalnie, tak będzie najlepiej.

- Jestem gotowy. Służę wielkiej Rosji!

- Więc idź. Moi generałowie przekażą wam szczegóły.

Po salutowaniu marszałek wyszedł.

Korytarze bunkra pomalowano na kolor khaki. Siedziba operacyjna znajdowała się poniżej. Liczne komputery fotoniczne i plazmowe w przyspieszonym tempie przetwarzały informacje napływające z różnych punktów metagalaktyki. Czekało go mnóstwo rutynowej pracy, a marszałek został zwolniony dopiero po półtorej godzinie. Teraz czekał go długi hiperskok do sąsiedniej galaktyki. Muszą się tam zgromadzić ogromne siły, prawie jedna szósta całej rosyjskiej floty kosmicznej. Kilka milionów statków kosmicznych. Po ustaleniu drobnych szczegółów marszałek wypłynął na powierzchnię. Głęboki chłód ustąpił miejsca intensywnemu upałowi. Czterech luminarzy zebrało się w zenicie i najeżone koronami bezlitośnie liżąc niebo, wylało na planetę strumienie cząstek. Kaskady światła spływały po lustrzanych ulicach. Maxim wskoczył do samolotu grawitacyjnego, w środku było wygodnie i chłodno, i rzucił się na obrzeża. Nigdy wcześniej nie był w Piotrogrodzie-Galaktice, a chciał na własne oczy zobaczyć stolicę, którą zamieszkuje trzysta miliardów mieszkańców. Opuścił sektor wojskowy i wszystko się zmieniło, stało się radośniejsze. Pojawiły się budynki o oryginalnej kompozycji, nazwałby je zapewne luksusowymi - osiedlali się w nich przedstawiciele klasy uprzywilejowanej. W czasie wojny totalnej warstwa oligarchów zmniejszyła się, ale nie została całkowicie zniszczona. Pałace były prawdziwymi dziełami sztuki. Jeden z nich przypominał średniowieczny zamek, gdzie zamiast zębów parapetu znajdowały się palmy. Inny stał na chudych nogach, a pod nim rozciągała się autostrada; wyglądał jak kolorowy pająk pokryty gwiazdami. Wiele budynków, w których mieszkali biedniejsi ludzie, również nie budziło skojarzeń z koszarami, wręcz przeciwnie, błyszczały imponujące fasady, ozdobione posągami wodzów i dowódców minionych wieków. Nie wszystko powinno być pomalowane na kolor khaki, pomyślał Troshev. Ponadto być może najbardziej zaludnione miasto we wszechświecie powinno mieć piękną architekturę. Sektor turystyczny był szczególnie kolorowy, z ruchomymi chodnikami i budynkami w kształcie gigantycznych róż, a także kwitnącymi i splecionymi tulipanami, nawleczonymi stokrotkami i misternie wymieszanymi egzotycznymi zwierzętami. Podobno ciekawie jest mieszkać w niedźwiedziu lub tygrysie szablozębnym, sprawia to radość dzieciom. Jednak dorośli również są zdumieni, gdy taka konstrukcja się porusza lub bawi. Dwunastogłowy obracający się smok zrobił na marszałku niezatarte wrażenie, z każdego ust wytrysnęły wielokolorowe fontanny, podświetlone neonami. Ogólnie rzecz biorąc, było tam mnóstwo fontann o najdziwniejszych kształtach, wyrzucających wielokolorowe strumienie na setki metrów w powietrze. I jakie są piękne, w świetle czterech słońc, splatających się w wodny wzór, bajeczną, niepowtarzalną grę kolorów. Tutejsze dzieci były wesołe i piękne: ich kolorowe stroje nadawały im wygląd baśniowych elfów. Byli tu nie tylko ludzie, połowę widowni stanowili kosmici. Niemniej jednak dzieci obcych ludzi szczęśliwie bawiły się z ludzkimi dziećmi. Troshev napotkał także inteligentne rośliny. Bujne złotogłowe mlecze z czterema nogami i dwoma cienkimi ramionami. Ich dzieci miały tylko dwie nogi, a ich złote głowy były gęsto usiane szmaragdowymi plamami. Maxim dobrze znał tę rasę - Gapi, trójpłciowe stworzenia roślinne, miłujące pokój, ale z woli losu zostały wciągnięte w totalną wojnę międzygwiezdną i stały się naturalnymi sojusznikami Wielkiej Rosji.

Było wystarczająco dużo przedstawicieli innych ras - głównie państw neutralnych i planet. Chcieli obejrzeć niesamowitą stolicę imperium. Tutaj wojna wydaje się odległa i nierealna, jest oddalona o tysiące parseków, a jednak niepokój nie opuszczał marszałka. W mojej głowie pojawiła się myśl, że na tych planetach, które będą musieli zaatakować, żyły także inteligentne istoty i umrą całe miliardy myślących stworzeń. Popłyną strumienie krwi, tysiące miast i wiosek zostanie zniszczonych. Ale on jest marszałkiem imperium i musi wypełnić swój obowiązek.

Po podziwianiu ośrodka turystycznego marszałek nakazał wystrzelić samolot grawitacyjny i skierować się w stronę terenów przemysłowych. Domy tutaj były nieco niższe, o prostym układzie. Fabryki znajdowały się głęboko pod ziemią.

Gdy tylko samolot grawitacyjny wylądował, natychmiast ruszyło w jego stronę stado bosych facetów ze szmatami i środkami czyszczącymi. Cienkie szmaty w szmatach już zmęczonego, wyblakłego koloru khaki, z dużymi podartymi dziurami. Głęboko opalona, prawie czarna. Wydaje się, że przedłużająca się wojna zmusiła ich do zaciśnięcia pasa. Troshev zaczął odczuwać współczucie. Kierowca, kapitan Fox, nie podzielał takich opinii.

- No dalej, małe szczury, wynoście się stąd! Marszałek nadchodzi! - warknął.

Bezdomne dzieci biegały na wszystkie strony, widziały tylko swoje brudne pięty. Trudno chodzić boso po powierzchni nagrzanej od czterech "słońc" na raz, a biedne dzieci nie wiedziały, co to są buty. Jeden z chłopców okazał się jednak odważniejszy od pozostałych i odwrócił się i pokazał środkowy palec. Kapitan wyciągnął blaster i strzelił do bezczelnego chłopca, zabiłby go, ale marszałek w ostatniej chwili zdołał odepchnąć kapitana za ramię. Ładunek przeleciał obok, tworząc krater w chodniku, kawałki stopionego kamienia spadły na gołe nogi chłopca, a ten upadł na asfalt. Wysiłkiem woli przyszły wojownik zdołał powstrzymać krzyk i znosząc ból, wstał. Maksym mocno uderzył kapitana w twarz.

- Trzy dni w wartowni. Uwaga, ręce wzdłuż ciała! - Marszałek rozkazał groźnym tonem - Dzieci są naszą własnością i musimy o nie dbać, a nie zabijać. Rozumiesz, potworze?

Lis rozłożył ręce po bokach. Skinął głową.

- Odpowiedź zgodnie z przepisami.

- Tak jest.

Maksym skierował wzrok na chłopca. Był jasnowłosy, miał przystojną, przebiegłą twarz i był muskularny. Pod podartą koszulką widać jego mocny brzuch wyłożony tabliczkami czekolady.

-Jak masz na imię?

- Yanesh Kowalski! - Obdarty mężczyzna szczeknął ile sił w płucach.

- Widzę w tobie zadatki na silnego wojownika. Czy chcesz wstąpić do Szkoły Żukowa?

Chłopiec popadł w depresję.

- Byłbym zadowolony, ale moi rodzice są zwykłymi pracownikami i nie będzie ich stać na opłacenie mojej edukacji.

Marshall uśmiechnął się.

- Będziesz zapisany za darmo. Ty, jak widzę, jesteś silny fizycznie, a twoje oczy mówią o zdolnościach umysłowych. Najważniejsze to dobrze się uczyć. To trudne czasy, ale kiedy wojna się skończy, nawet robotnicy będą żyć w dobrych warunkach.

- Wróg zostanie pokonany! Wygramy! - Yanesh znowu krzyknął ile sił w płucach.

- W takim razie zajmij swoje miejsce w szeregach, żołnierzu. A na początek - w moim samochodzie.

Lisa skrzywiła się. Chłopak był trochę brudny, a wnętrze trzeba było po nim wyprać.

Po wzniesieniu samolot grawitacyjny wpadł do kwater rządowych.

Janesh z zapartym tchem przyglądała się ogromnym, luksusowo udekorowanym domom.

- Nie wolno nam wchodzić do sektora centralnego i to jest bardzo interesujące.

- Zobaczysz jeszcze wystarczająco dużo.

A jednak marszałek, powodowany współczuciem, nakazał polecieć do centrum turystycznego. Chłopak patrzył wszystkimi oczami, dosłownie pożerając to, co zobaczył. Było widać, że miał ochotę wyskoczyć z samochodu, pobiec ruchomym chodnikiem, wdrapać się na jedną z niesamowitych kolejek.

Zwykle surowy Maksym był tego dnia równie miły i delikatny jak zawsze.

- Jeśli chcesz, wjedź na "górę radości", a potem przyjdź prosto do mnie. Weź pieniądze, inaczej cię nie wpuszczą.

Marszałek podał kartkę papieru.

Yanesh rzucił się w stronę atrakcji, ale jego wygląd był zbyt rzucający się w oczy.

Przy wejściu do sali kosmicznych ninja zatrzymały go masywne roboty.

-Chłopie, jesteś słabo ubrany, najwyraźniej pochodzisz z biednych dzielnic. Powinieneś zostać zatrzymany i przewieziony na komisariat.

Chłopak próbował uciec, ale trafili go paralizatorem, rzucając go na asfalt. Troshev musiał wyskoczyć z samochodu i udać się na śledztwo.

- Czekaj, ten kadet jest ze mną.

Policjanci, którzy się zatrzymali, zatrzymali się, wpatrując się w marszałka. Maksym miał na sobie mundur polowy, ale epolety dowódcy wojskowego błyszczały jasno złotem na tle czterech słońc.

Starszy policjant, porucznik policji, zasalutował.

- Przepraszam, Marszałku, ale instrukcje zabraniają wpuszczania żebraków do centrum, gdzie przyjmujemy gości z całej galaktyki.

Sam Maxim zrozumiał, że popełnił błąd, wypuszczając szmatę w tak szanowanym miejscu. Nie miał jednak zamiaru demonstrować swojego błędu.

-Ten chłopak jest harcerzem. Wykonywał zlecenie od naczelnego dowództwa.

Porucznik skinął głową i nacisnął przycisk pistoletu. Janesh Kowalski drgnął i odzyskał przytomność. Marszałek uśmiechnął się i wyciągnął rękę. W tym momencie cztery obce galaktyki nagle najeżyły się miotaczami promieni. Zewnętrznie obcy przypominali grubo ociosane pnie drzew z niebieskobrązową korą; ich kończyny były sękate i krzywe. Zanim potwory zdążyły otworzyć ogień, Maxim upadł na osłonę, wyciągając blaster. Ogniste smugi przeszły wzdłuż szczytu, zderzyły się z kolorowym posągiem, rozpryskując malowniczy cokół fotonami. Troshev odciął dwóch napastników wiązką lasera, dwa ocalałe inogalakty odsunęły się na boki. Jeden z nich również został złapany przez nieubłagany promień, ale drugiemu udało się ukryć za gzymsem fasady. Potwór strzelił z trzech rąk na raz i choć Maxim poruszał się szybko, został lekko trafiony - jego bok został poparzony, a prawa ręka uszkodzona. Promienie wroga stycznie trafiły w atrakcję "szalonej lilii wodnej". Nastąpiła eksplozja.

Wzrok marszałka był zamazany, ale ze zdziwieniem zobaczył, jak Yanesh wyrwał kawałek płyty i rzucił nim we wroga. Maxim był zdumiony nieludzką mocą drzemiącą w tym wątłym nastolatku... Rzut okazał się celny, prosto w rząd pięciu oczu. Stworzenie drgnęło i rzuciło się do przodu. To wystarczyło, aby celny strzał Maxima zakończył życie potwora.

Walka szybko się zakończyła. W jego trakcie policja nawet nie próbowała otworzyć ognia. Marszałek natychmiast to zauważył.

"Na froncie walczą najlepsi, a z tyłu, na ulicach miasta, siedzą tchórze.

Dobrze odżywiony porucznik zbladł. Podszedłem do Maxima.

- Towarzyszu Marszałku, przepraszam, ale mieli miotacze ciężkich belek, a my...

- A co to jest! - Maxim wskazał na blaster u pasa patrolującego. - Packa na Muchy? Szkoda, najwyraźniej w stolicy nie ma dla Ciebie pracy. Nie będziesz siedział bezczynnie, postaram się cię wysłać na front.

Przywołując chłopca, Maxim pomógł mu wskoczyć na pokład samolotu grawitacyjnego, a następnie mocno uścisnął mu dłoń.

-No cóż, jesteś orłem. Cieszę się, że się co do ciebie nie myliłem.

Kowalski mrugnął przyjaźnie, a jego głos brzmiał dość głośno i radośnie.

- Oddałem tylko jeden udany rzut. Mógłbym...

- Będziesz miał okazję. Kończysz studia i od razu ruszasz do bitwy. Masz przed sobą całe życie, musisz jeszcze walczyć do granic możliwości.

- Wojna jest świetna! - wykrzyknął entuzjastycznie chłopiec. - Chcę natychmiast iść na przód, podnieść pistolet promieniowy ...

- Nie możesz tego zrobić od razu, zginiesz w pierwszej bitwie. Najpierw zdobądź dyplom.

Yanesh pociągnął nosem urażony. Był pewny swoich umiejętności, myślał, że już wiele potrafi, w tym strzelać. Tymczasem szybowiec grawitacyjny przeleciał nad ogromnym parkiem Michurinsky'ego. Rosły tam gigantyczne drzewa, niektóre osiągające wysokość kilkuset metrów. A owoce były tak ogromne, że po zjedzeniu środka można było usiąść w środku. Genetycznie modyfikowane ananasy ze złotą skórką wyglądały apetycznie. Co prawda, wbrew oczekiwaniom, nie wzbudziły one u chłopca większego podziwu.

- Byłem już w takich lasach. - wyjaśnił Yanesh. - W przeciwieństwie do dzielnic centralnych, tam każdy może. Chociaż dotarcie tam pieszo zajmuje dużo czasu.

- Może! - Powiedział Maksym. - A jednak podziwiaj tu roślinność... Jest grzyb, pod nim zmieści się cały pluton.

- To tylko wygląd dużego muchomora. To jest niejadalne. Pamiętam, że zebrałam całą torbę pokrojonych kawałków owoców. Uwielbiam pavararę - skórka jest cienka, a smak jest absolutnie pyszny. Figi są niczym w porównaniu z nimi. Trzeba zachować ostrożność podczas cięcia. Może pęknąć, a wtedy strumień będzie jak wodospad - poniesie cię, zanim zdążysz wypowiedzieć słowo. Owoce tutaj są za duże. Trzeba je nosić w częściach w plastikowej torbie, a to jest bardzo niewygodne.

Maxim poklepał Janesh po ramieniu.

- Nie wszystko mierzy się jedzeniem. Zejdźmy na dół i zerwijmy kwiaty.

- Prezent dla dziewczynki! Dlaczego nie!

Dłonie chłopca sięgnęły kierownicy. Kapitan Fox ze złością uderzył palcami.

- Nie dotykaj kierownicy, szczeniaku.

I natychmiast w odpowiedzi otrzymał od marszałka kolejną naganę.

"Odwagę masz tylko, by walczyć z dzieckiem".

- Przepraszam, Wasza Ekscelencjo!

Yanesh nie mógł powstrzymać się od śmiechu.

- Jeśli chcesz, spróbuj. - Maksym pozwolił.

"Mam doświadczenie w symulatorach" - powiedział Yanesh.

Bez cienia wątpliwości i strachu Kowalski położył ręce na kierownicy i skierował samochód w dół. Najwyraźniej miał naprawdę niezwykłe zdolności. Samolot grawitacyjny przeleciał obok wierzchołków gigantycznych drzew.

Maxim nie wtrącał się, pozwalając chłopcu sterować samolotem. Trzeba przyznać, że ze swoim zadaniem poradził sobie znakomicie, manewrując pomiędzy gigantycznymi pniami, nigdy się nie rozbił, wykazując się ponad swoje lata wirtuozerską techniką. Jednak nawet gdyby się rozbił, nie byłoby to nic wielkiego; samolot grawitacyjny ma doskonały system bezpieczeństwa. W końcu usiedli na polanie usianej małymi, ale bajecznie pięknymi kwiatami. Wydawało się, że dobry czarodziej hojnie rozrzucił biżuterię. Złożona gama barw raziła w oczy, a odurzający zapach wywoływał nieopisaną rozkosz.

Yanesh nawet gwizdnął z podziwu. Kiedy wylądowali, chłopiec wyskoczył i zaczął zrywać kwiaty, zbierając całe naręcze. Maxim był zimnokrwisty, podobał mu się krajobraz, a mimo to było coś niepokojącego. Poczucie zagrożenia. Marszałek, który przeszedł przez ogień i wodę, przywykł ufać swojej intuicji, która rzadko go zawodziła. W zasadzie stolica wielkiego imperium nie powinna być siedliskiem form życia niebezpiecznych dla człowieka. Tutaj jest coś innego. Maksym skinął na chłopca i szepnął mu cicho do ucha:

- W pobliżu nas są wrogowie. Schowaj kwiaty i chodź ze mną.

Oczy Janesh błyszczały.

- Jestem gotowy.

Zostawiając bukiet w samochodzie pod okiem Kapitana Lisa, Maxim i Yanesh ruszyli w głąb lasu. Oczywiście należało wezwać wojsko i przeczesać teren. Ale Maxima ogarnęło podekscytowanie. Janesh miał oczywiście aspiracje romantyczne, wyobrażał sobie siebie jako oficera wywiadu wojskowego i cieszył się z tego. Przemierzali dżunglę, starając się nie hałasować. Yaneshowi udało się poparzyć nagie nogi fioletowymi pokrzywami, ale się powstrzymał, choć skórę aż do kolan pokryły duże pęcherze.

"Bądź ostrożny" - szepnął Maxim. - W lesie niebezpieczeństwo kryje się w każdym źdźble trawy.

"Potrzebujemy tutaj ochronnego kamuflażu" - szepnął Yanesh. Szmaty ledwo zakrywały ciało, coś pełzało po nogach. Duże owady, jak Yaneš nauczył się w szkole, nie zjadają ludzi na tej planecie. Najniebezpieczniejsze gatunki stawonogów zostały zniszczone na poziomie genetycznym, nie wystarczyło, aby centrum stolicy stało się źródłem infekcji lub epidemii. Szli dalej w milczeniu. Nagle Maksym zamarł. Małe żywe stworzenia zachowywały się niespokojnie, jakby ktoś je przestraszył. Marszałek wziął chłopca za rękę i szepnął mu do ucha:

- Przed nami zasadzka!

Maksym wyjął z kieszeni detektor dźwięku i uważnie nasłuchiwał otoczenia. Zgadza się, w pobliżu leżało pięciu ludzkich wojowników i mniej więcej tyle samo kosmitów. Cóż, przy takim bilansie sił lepiej nie angażować się w bitwę, ale ominąć wroga.

To właśnie zrobili.

Doświadczony żołnierz i zielony chłopiec poruszali się synchronicznie. Trzeba było iść przez gęste zarośla, tonąc po kostki w mchu. Z wielkim trudem marszałek zorientował się, że w ludzkim łańcuchu jest przerwa i udało mu się prześliznąć w tym miejscu. Mieli szczęście, żaden z kosmitów nie miał zwierzęcych zmysłów ani fenomenalnego słuchu. Detektor dźwięku potrafił już rozróżnić cicho wypowiadane słowa.

- Panie Rezydencie, żądasz ode mnie niemożliwego.

W odpowiedzi głos przypominający rechot.

- A ty, generale, jesteś przyzwyczajony do brania pieniędzy, nie pracując na nie w pełni.

Sądząc po barwie głosu, należał do rasy niehumanoidalnej.

- Zapłacili ci pół miliona i co? Nieaktualne informacje o satelitach szpiegowskich.

"To nie moja wina" - ludzki głos nadal leniwie się usprawiedliwiał. - Informacje tego rodzaju w zasadzie bardzo szybko się dezaktualizują. Nie jestem wszechmocny.

- Od razu to zrozumieliśmy, łatwiej powiedzieć, że jesteś słaby. Jeśli chodzi o atak na system Kremla, ty i twoi wspólnicy będziecie mało przydatni.

Maksym wzdrygnął się. Czy rzeczywiście dojdzie do ataku na najpotężniejszą linię obrony obejmującą stolicę i całe centrum galaktyki? System Kremla, jak twierdzą jego twórcy, jest nie do zdobycia, a mimo to, jeśli w samym sercu imperium uaktywnili się wrogowie, nasuwają się smutne refleksje.

- Wiedz, stary, wkrótce użyjemy całkowicie nowej broni i przy jej pomocy rosyjskie statki kosmiczne obrócą się w pył, zanim osiągną odległość uderzenia. Wtedy nasza armia, niczym wszechprzenikająca fala grawitacyjna, zaleje rosyjskie przestrzenie i podporządkuje sobie imperialne światy.

Maksym westchnął przygnębiony; najwyraźniej zdrajca nie był szczególnie zadowolony z takiej perspektywy. Jednakże odpowiedział:

- Piąta kolumna jest bardziej aktywna niż kiedykolwiek, a twoja inwazja przebiegnie zgodnie z planem.

- Twoim zadaniem na najbliższą przyszłość jest stworzenie w stolicy kilkunastu twierdz dla naszych sił uderzeniowych. Najemnicy przenikną tu pod postacią turystów, ukryją się w lasach, a następnie odegrają swoją rolę w ogólnym ataku.

- Tak będzie.

- I posłuchaj, stary, jeśli atak naszych statków kosmicznych się nie powiedzie, będzie dla ciebie gorzej. Twój własny kontrwywiad rozerwie cię na kawałki, a twoja egzekucja będzie powolna i bolesna.

Choć Maksym nie widział, kto mówi, był pewien, że SMERSZ będzie w stanie rozpoznać zdrajcę po głosie.

- Potrzebujemy informacji o wszystkich najnowszych nominacjach w kierownictwie wroga. Wszystko, co wiesz.

- Według moich informacji młody marszałek Maxim Troshev został wyznaczony na dowódcę floty gwiezdnej w galaktyce Smur. Nie ma o nim dokładnych informacji, ale...

- Wszystko jest jasne, Rosjanie przygotowują tam wielką ofensywę. Jak zawsze. Nowy dowódca to nagły atak dużych sił.

Maksym wzdrygnął się, miał ochotę rzucić się do przodu i udusić maniaka. Operacja jest zagrożona.

- Myślę, że tak. Jeśli chodzi o inne spotkania...

Zdrajcę wymieniano długo i żmudnie, ale Maksym miał już w głowie plan. Po pierwsze, musisz po cichu opuścić to miejsce, a po drugie, pilnie skontaktować się z SMERSH. Tam zadecydują, czy natychmiast zneutralizować siatkę szpiegowską, czy poczekać. Przecież zidentyfikowani zdrajcy nie są niebezpieczni, a dezinformacja może przedostać się przez nich. Najważniejsze, żeby nie było amatorskich występów. Jednak chłopiec, który do tej pory siedział spokojnie, poruszył się i było widać, że młodzieńcza energia płynęła pełną parą.

- Może uda nam się w nich uderzyć laserem, panie marszałku?

"Nie, w żadnym wypadku" - szepnął Maxim. - Po to jest wywiad, żeby zbierać informacje i przekazywać je właściwym osobom. Jeśli naruszysz rozkaz, osobiście cię zastrzelę.

Marszałek groźnie uniósł karabin promieniowy.

Yanesh skinął głową.

- Zamówienia nie są omawiane.

Maksym żałował, że zabrał ze sobą chłopca. A co jeśli słychać ich szepty... Tymczasem w detektorze dźwięku rozległ się pisk i obcy przemówił ponownie.

- Powiedz "Jowiszowi", że jeśli nam nie pomoże, możemy go wydać, poświęcając tego pionka. Wtedy wasz Najwyższy będzie wściekły, a miłosierdzie nie jest jedną z jego wad.

"Tak" - pomyślał Maxim - "lider musi być twardy". Dawno, dawno temu należał do tysiąca wybranych, jednak szansę na zostanie przywódcą miał dopiero w przypadku nagłej śmierci rządzącego dyktatora. Co roku wybieranych jest tysiąc, a rotacja władzy najwyższej następuje co trzydzieści lat. Ale i ta szansa została zmarnowana. Po pierwsze, charakter Maxima był zbyt miękki, a po drugie, jego zdolności paranormalne, tak silne w dzieciństwie, zaczęły słabnąć z wiekiem. Jednak zostać marszałkiem, nie mając jeszcze czterdziestki... to już coś mówi.

- Nie dotykaj Jowisza. On jest twoją największą nadzieją. Bez tego szanse na wygranie wojny są znikome.

W odpowiedzi Inogalakt zarechotał coś niedosłyszalnie. Następnie powiedział rzeczowo:

- "Jowisz" jest cenny, gdy jest aktywny. Z powodu jego bierności nasi żołnierze ponoszą zbyt duże straty. Tak czy inaczej, przekażesz mu nasze instrukcje. Na razie możesz iść.

"To wszystko, możesz wyjść" - Maxim westchnął z ulgą. W tym momencie, obalając jego słowa, nastąpiła eksplozja. Doszło do strzelaniny.

- Cholera! Przeróbka jeszcze raz...

Marszałek pochylił się, a w oczach Yanesha błysnęły jedynie radosne iskierki.

. ROZDZIAŁ nr 11

- Mówisz sumieniu! - warknął arogancki niewolnik.

- Aby szczęście było udziałem wszystkich, a nie garstki wybranych. W tej świętej sprawie wzniosłem miecz! - zawołał Wiedźmin.

Hrabia był sceptyczny:

- NIE! Wierzę, że kieruje tobą albo uraza, albo żądza władzy! Dochodziło do powstań niewolników, które zakończyły się jednak masakrami. Takie są konsekwencje każdego buntu.

- To nie będą zamieszki, ale rewolucja. Najważniejsze wydarzy się później, po zwycięstwie! - powiedział wojownik z wielkim entuzjazmem.

- Rewolucja? Dziwne słowo, sam je wymyśliłeś? - Forsa był zaskoczony.

- Nie bardzo! To określenie zostało mi podarowane przez anioła we śnie. - Wiedźmin włączony z inspiracji.

- Anioł albo jeden z czarnych bogów! Prorocze sny są zwodnicze. - zwątpił hrabia.

- W każdym razie będziesz miał szansę zmienić życie ludzi na lepsze i sam stać się lepszym człowiekiem! Wszystkie problemy wynikają z egoizmu, dobrobyt jest możliwy tylko dzięki wspólnym wysiłkom. Człowiek bez drużyny jest jak węgiel, bez ognia, daje mało światła i szybko gaśnie! - wypluła potok wiedźmińskiej elokwencji.

- Mówisz, że człowiek powinien być w zespole. Ale czy wiesz, jaka jest natura zwierzęca? - zapytał sarkastycznie Forsa.

- A zwierzęciu będzie lepiej w stadzie! I w ogóle, skoro jesteś niewolnikiem i nie zostałeś odkupiony, to szlachta odwróciła się od ciebie, słowem twoi wierni przyjaciele pokazali swoje prawdziwe oblicze. Oznacza to, że nadszedł czas, aby poszukać towarzyszy w innym środowisku. - Wiedźmin zasugerował już spokojniej.

Hrabia de Bor milczał przez kilka sekund, po czym wyciągnął rękę:

"Chociaż nie wierzę w ostateczny sukces, przynajmniej moje ostrze wypije krew".

- Logika nie powinna służyć instynktom - umysłowi pożądania! - Powiedział Wiedźmin.

- No dobrze, dość, pouczaj mnie! Będzie wojna - będzie wyczyn! - Hrabia zaczął wycierać z siebie krew.

- Jesteś doświadczonym i odważnym wojownikiem, powinieneś zostać wybrany na dowódcę drużyny! - zasugerował wojownik.

- Nieźle, ale nie musisz wybierać każdego dowódcy wojskowego. Musi istnieć bardziej rygorystyczna zasada jedności dowodzenia. Zostałeś wybrany, więc wyznaczasz! - Hrabia zaczął zakładać kolczugę. Kilku chłopców pospieszyło mu z pomocą.

- A co z wolną konkurencją? - zwątpił Wiedźmin.

- To jest destrukcyjne dla armii! - Siłowe odcięcie. - Gospodarka to kłącze wielu pędów, armia to jeden pień!

Wiedźmin zażartował:

- Ale częściej jest to dąb, i to nie pod względem mocy i stabilności, ale poziomu kontroli!

Półnagi chłopiec podał hrabiemu miecz. W odpowiedzi klepnął go po kościstych plecach, które były wielokrotnie bite. Dzieciak wrzasnął i odskoczył, wymachując brązowymi nogami.

Wiedźmin powiedział stanowczo:

- Tworzę pięć legionów o okrojonym składzie, po dwóch i pół żołnierzy każdy. Zostałeś wyznaczony na dowódcę trzeciego! I niech niewolnicy wybiorą resztę!

Ostatnia propozycja wywołała kontrowersje, które niemal przerodziły się w bójkę. Wtedy faktycznie wybuchła bójka, kilku niewolników zostało rannych i wiedźmin musiał interweniować. Powaliwszy najszybszych, krzyknęła:

- Przestań używać pałki! Przejdźmy do bezpośredniego mianowania dowódców.

Niewolnicy nie zadowalali się narzekaniem, lecz gdy wojownik poddał taką propozycję pod głosowanie, jednomyślnie podnieśli ręce.

Tutaj wiedźmin, który przewodził powstaniu, musiał się mocno napracować. Faktycznie, na oko trudno rozpoznać godnego kandydata, a on ciągle zadawał pytania potencjalnym kandydatom. Wreszcie dokonano mianowań do legionów, a do mniejszych oddziałów powołano tymczasowych dowódców.

- Kiedy bitwy się zakończą, przyjrzymy się waleczności i pomysłowości wykazanej przez żołnierzy! - wyjaśniła dziewczyna.

Jeden z legionów składał się wyłącznie z dzieci i młodzieży. Wiedźmin postawił nad nimi dowództwo nad chłopcem Bikiem. Chłopcy krzyknęli z niezadowolenia:

- Jest jeszcze za mały! Nie potrzebujemy tego małego. Postaw nad nami największych i najsilniejszych.

- A kogo chcesz?

- Tęsknię za tobą! On jest najbardziej godny!

Do przodu wystąpił wysportowany młody mężczyzna; był jeszcze chłopcem, ale już wysokim jak dąb. To prawda, że jego twarz wydawała się ponura. Wiedmakowa, wiedząc doskonale, jak ważna jest inteligencja dla dowódcy, zapytała:

- Ile jest siedem osiem?

Młody człowiek spojrzał na nią i mruknął:

- Nie wiem! Najważniejsze są mięśnie i siła.

Bik warknął do głośnika:

- Mięśnie bez mózgu to garść mięsa - za którym patelnia płacze!

- Zamknij się, robaku! Rozwalę ci szczękę! - ryknął młody bohater.

- Kto nie wie, że siedem osiem to pięćdziesiąt sześć, prawdopodobnie nie będzie w stanie uderzyć pięścią dalej niż nos! - Chłopak pokazał mu język.

Młody bandyta warknął ile sił w płucach:

- Wyzywam cię, będziemy walczyć do śmierci!

- Naśladujesz mnie jak szczur-małpa! - zauważył hrabia de Force. - To jednak jedyne przyzwoite wyjście.

- Z dwóch pojedynków jeden jest głupcem, drugi łajdakiem! - Zauważyłem Wiedźmina. - Chociaż dobrze jest, żeby chłopcy się rozgrzali.

Bik stał naprzeciw swojego wroga, różnica wzrostu była duża, jego przeciwnik był pięciokrotnie cięższy. Dziecko natomiast z pogardą patrzyło na jego wystające mięśnie, chłopiec był szczupły, ale żylasty. Jego okrągła twarz tworzyła miny, a miecz obracał się w dłoniach.

- Cóż, jak będziemy walczyć lub zawrzeć pokój! - Kpiąco - zapytał.

- Tak kocham Cię! - Sportowiec zaatakował chłopca. Uderzył bekhendem, jego miecz był długi i ciężki, najwyraźniej dwuręczny. Bik uniknął ciosu, nawet nie próbując go parować, po prostu przeskoczył nad trajektorią i wbił miecz w nasadę nosa. Chłopiec uderzał tylko na podstawie kalkulacji - drapać, ale nie zabijać.

Bestia wpadła w jeszcze większą wściekłość i zaczęła machać drugim mieczem. Tutaj nawet Buk musiał mocniej naciskać, uciekając. Nagie pięty chłopca zmalały, a ostrza ruszyły za nimi. Nagle Bik się zatrzymał, w zębach pojawiła mu się fajka. Wróg zamachnął się mocniej i rzucił się galopem konia, rozkładając szeroko swoje grube ramiona. Uśmiechając się krzywo, chłopiec splunął i coś małego uderzyło sportowca w twarz. Bik przeszedł bokiem obok ostrzy, a nawet uderzył gołą piętą w klatkę piersiową przeciwnika.

Zataczając się, potężny facet wrzasnął dziko, po czym jego nogi osłabły i zaczęły się zapadać.

Przez armię przetoczyło się przyjazne westchnienie; niewielu spodziewało się, że mały chłopiec pokona olbrzyma. Wtedy radośnie krzyknęły dzieci, przede wszystkim oczywiście najmniejszy z niewolników. Ci mniejsi i słabsi cieszą się, że twój główny szef też nie jest świetny. Więc nawet dziecko może zrobić coś dla powstania.

Do pokonanego sportowca podbiegli niewolnicy, w tym kilku miejscowych lekarzy. Na szorstkiej, rzadkiej twarzy młodego bohatera pojawiła się fioletowa plama. Lekarz ze zdziwieniem powiedział:

- Bazylika! Wbito w niego igłę zawierającą truciznę, która paraliżowała jego kończyny.

- Tymczasowo! - Powiedział Bik. - Potem odzyskuje przytomność. Nic nie będzie pamiętał, po prostu nie zauważy swojego wstydu.

Wiedźmin podszedł do chłopca:

-Gdzie nauczyłeś się robić trucizny?

- Nigdzie! Znaleziono go w jednym z osiedli. Bogaci również nie są zadowoleni ze swojej pozycji w społeczeństwie. Wytwarzają więc wszelkiego rodzaju trucizny. Jeśli eliksir jest zapieczętowany, nie ma problemu, wiem, jak otwierać zamki! - Bik mrugnął chytrze do Wiedźmina.

- Gdzie? - zapytał wojownik.

- Jeden złodziej mnie nauczył! Chwilowo okazał się niewolnikiem, byłam z nim w jednej parze, ciężko pracowaliśmy, wycinaliśmy las. Powiedział mi, jak otwierać zamki, a nawet coś mi pokazał. Zadziwił się moją pamięcią i uciekł. - Chłopak mrugnął przebiegle.

- I nie poszłaś za nim? - Wiedźmin był zaskoczony.

- NIE! I tak nas wszystkich za tę ucieczkę wychłostano, a gdybym i ja uciekł, to co piąty zostałby ukrzyżowany na słupach. Dwie osoby to już spisek. - wyjaśnił żylasty chłopiec.

- Barbarzyńcy! Cóż, dobrze, jeśli jesteś tak niezapomniany, być może spotkanie z Khirowem będzie ci przydatne. - zaproponował wiedźmin.

- To jest możliwe! Od dawna chciałem zostać najsilniejszym i najmądrzejszym! - Chłopak pokazał piłkę bicepsa.

- Silniejszy i mądrzejszy ode mnie? - powiedział żartobliwie wojownik.

- NIE! W końcu jesteś liderem! Ale prawą ręką, czemu nie! - Bik wstał na rękach dla większej perswazji.

- Im wyżej ktoś leci, tym bardziej jest niezadowolony ze swojej pozycji! - Zauważyłem Wiedźmina.

- Ludzie nie latają! Tylko ci, których umysły nie są przyzwyczajone do płaszczenia się, mają skrzydła! - Chłopiec wykazał się ponadprzeciętną inteligencją.

- W naszej armii będą skrzydła! Obiecuję, że coś wymyślę. - obiecał wiedźmin.

- I ja ci wierzę, starsza siostro! Przecież jesteś dla nas nie tylko przywódczynią, ale także siostrą, a nawet matką. Będziemy żyć jak jedna rodzina! - powiedział Bik.

- Przywódca kraju powinien być bratem ludzi, a nie bratem! - Przywódca narodu jest przede wszystkim sługą narodu. Zostawmy jednak wymianę komplementów, broń, którą przyjąłeś, powinna być używana przez innych. Zróbmy trochę rur! - rozkazał wiedźmin.

"Nie są wystarczająco długie!" - zauważył Passa. - Należy poprawić.

- Już o tym myślę, wszak usta i policzki pozwalają na trafienie z małej odległości. Ale jeśli coś jest takie, że rozszerza się i uderza z siłą. Trochę minerałów i ziół. - Vedmakova poczuła silne napięcie psychiczne.

Chłopak najwyraźniej usłyszał jej słowa:

Zróbmy to, wybierz elementy! Mamy jeszcze czas, wielu niewolnikom trzeba pokazać podstawowe techniki wojenne.

"Masz rację, mój młodszy bracie, czarodziej nam w czymś pomoże". Dopóki jednak nie rzucą się na nas duże siły, musimy atakować. Musimy się jednak dobrze przygotować. Łatwiej znaleźć suchą skałę w oceanie niż wynalazek, który nie został wykorzystany do celów wojskowych! - podsumowała Vedmakova.

Przecież rebelianci spędzili dzień na ćwiczeniach, a jednocześnie Bik wysłał zwiad.

Z miasta wyruszyła armia. Niezbyt duży, ale dobrze uzbrojony. Harcerz jadący na mniejszym karaluchu skorupiaku zwrócił nawet uwagę na jeden absurd:

- Wojownicy mają pięć mieczy i ledwo mogą się poruszać!

- To dobrze! - Powiedział Bik. - A raczej to jest nawet cudowne, zanim do nas przyjdą, będą wyczerpane nadwagą.

Wiedźmin chytrze zauważył:

- Doświadczeni wojownicy mówili: nie bierz broni więcej niż pięć palców prawej ręki. Cóż, na pewno nie jest źle, ich głupota pomoże szybciej wygrać. W międzyczasie pozwól niewolnikom spać przez kilka godzin. Mieli ciężki dzień i walka nie będzie łatwa. Ilu dokładnie żołnierzy mają wrogowie?

- Pięć i pół tysiąca. - powiedział pewnie Bik. - To oznacza, że jeśli wyciśniemy ich wszystkich, w mieście pozostanie nie więcej niż pięćset osób.

- To całkiem rozsądne, konieczne będzie podejście ze wszystkich stron. W nocy nie odważą się nas zaatakować, sami sobie odetną. Oznacza to, że założą obóz, aby o świcie z całych sił mogli hakować. Być może nawet podzielą wojska w celu okrążenia. - zaproponował wiedźmin.

Hrabia de Forza sprzeciwił się:

- Znam dobrze zwyczaje panujące w Sułtanacie, nie raz z nimi walczyliśmy. W nocy wyślą do naszego obozu kilku szpiegów ze złotymi torbami. Będą próbowali przekupić niewolników, a następnie wbić ich na pal lub w najlepszym przypadku wyrwać im nozdrza.

- Wysyłanie szpiegów to starożytna taktyka. - zauważyłem, rozciągając palce wiedźmina. - Ale oni nie mają czapek-niewidek, strażnicy są na tyle spostrzegawczy i przebiegli, że złapią wszystkich. Poza tym uderzymy w nich trochę bliżej świtu. I niewolnicy będą spać lepiej, a wróg zapadnie w sen głębszy.

- Logiczne! Będę pierwszym, który zaatakuje! - Powiedział Bik.

- Konieczne będzie zdjęcie osłon, można to zrobić za pomocą rur strzelniczych. - Wiedźmin pokazał urządzenie. - Jest tu przymocowany rodzaj tłoka, trzy rodzaje ziół i olej z węglikiem. Musisz tylko działać ostrożnie, w przeciwnym razie odrzut wybije chłopcom zęby. Zabierzesz ze sobą najmądrzejszych chłopców.

- Wielu ma doświadczenie w napadaniu na ogrody i kradzieżach. Kto urodził się wolny, a nie kto, zwłaszcza niewolnicy domowi, okradli swoich panów. - Bik wszystkich uspokoił. - Przeszliśmy więc przez szkołę przetrwania.

- Tym lepiej! Ogólnie myślę, że nie będzie zbyt wielu strażników. W końcu kim dla nich jesteśmy? Niewolnicy są głupi! Głupota jest bliższa pokory, a bystrość umysłu jest bliższa nikczemności.

Do rozmowy włączył się czarodziej Chirow:

- Mamy w przybliżeniu podwójną lub nieco większą przewagę, ale wróg jest lepiej wyszkolony i uzbrojony. A w armii sułtanatu kobiety służą tylko w osobistym legionie nieśmiertelnych. Jest ich sześć tysięcy najemników z różnych krajów. W armii będziemy mieć wiele kobiet i z nielicznymi wyjątkami będą one słabsze od mężczyzn.

Dlatego każdą bitwę należy dokładnie zaplanować. Co więcej, przy pierwszej porażce niewolnicy zaczną przed nami uciekać.

- Zwycięstwo jako kobieta przyciąga swoim blaskiem, ale odpycha swoją ceną! - Znów zabłysnął dowcip wiedźmina.

- Świetnie! Teraz widzę, że plan operacji został w pełni uzgodniony. Pozostaje tylko doprecyzować szczegóły. Podczas bitwy w szeregach wroga rozpocznie się panika, a większość żołnierzy ucieknie do miasta Żyt. - Sugerowane przez Chirowa

- Jest jasne! Najsilniejszy oddział niewolników uderzy od tyłu, tuż od strony miasta. Być może to ja go poprowadzę. - Sugerowane przez hrabiego Forsę.

- To niemożliwe, a ty! - wyjaśnił czarodziej.

- Poza tym mamy garnki z oliwą i kazałem przytwierdzić do nich knoty. Wrzucimy ich do obozu i zwiększymy panikę. - zaproponował wiedźmin.

- I to też jest rozsądne. - Czarownik zgodził się. - Tyle że nie przygotowałeś jeszcze wystarczającej ilości tych ładunków.

- Prawidłowy! Ogień jest bogiem wojny i podobnie jak inni bogowie wymaga uwagi i poświęcenia! Jednak nie starczyło nam czasu na przygotowanie wszystkiego. - Sama Wiedźmin wstydziła się swojej wulgarności.

- Następnym razem będziesz bardziej wyrafinowany. Tymczasem nie przeszkadzało nam to spać. - Chirow ziewnął bez udawania.

Wiedźmin skinął głową:

- Mam okropny zwyczaj spać mało i lekko, ale nasi bracia zasługują na odpoczynek.

- Sen jest bronią strategiczną, jego brak jest przyczyną zmęczenia, które z kolei jest zalążkiem porażki. - zauważył Passa.

Niewolnicy po ćwiczeniach na świeżym powietrzu spali jak zabici. Tylko strażnicy siedzieli w zasadzce, gotowi podnieść alarm. Nigdy nie wiadomo, że nagle wrogi dowódca stanie się bardziej dalekowzroczny. Okazało się jednak, że najwyraźniej dowódca szefa legionu rządowego, temnik Etirimon nie chciał nieprzewidywalnej nocnej bitwy. Poza tym w ciemności niewolnikowi łatwiej się ukryć, a potem go złapać. A może po prostu się poddadzą, po czym nastąpią tortury i egzekucje. Temnik Etirimon oblizał wargi, szczególnie przyjemnie jest kpić z młodych kobiet, łamać palce u nóg, podpalać włosy - bardzo kuszące.

Pospiesznie rozbijając namioty, żołnierze zasnęli. Pozostało nie więcej niż dwa tuziny wartowników. Przed pójściem spać Ethrimon wraz z tysiącami zorganizował ucztę, nadzy tancerze potrząsali przed nimi swoimi wdziękami. To było piękne i zabawne. Millenialsi rzucali w nich kośćmi i zmuszali do przyjmowania uwodzicielskich póz. Następnie bez wahania wzięli je w posiadanie i zaspokoiwszy zwierzęcą żądzę, zapadli w pijacki sen.

Ich śmierć przeszła niezauważona. Rebelianci przeszli przez las, a przed nimi ruszyło stado chłopców. Bik, przyciśnięty do drzewa, ukryty w listowiu, dostrzegł pierwszego strażnika.

- Oto on, cudownie, zaginiony.

Trucizna została nieco poprawiona i spowodowała natychmiastowy paraliż. Uderzenie w twarz nie jest konieczne, ponieważ żołnierze Sułtanatu z reguły chodzą lekko i tylko skrzynia jest pokryta pociskiem, a wartownik leży.

- Jest jeden!

Sam Wiedźmin porusza się od tyłu. Usuwa osłonę bez rurki strzeleckiej. Po prostu wchodzi od tyłu i łamie sobie kark.

- Ruch to życie! Tylko nie śpiewaj - dla pokoju! I takie smutne - mój żołądek jest pusty!

Wojownik poczuł się trochę zabawniej. Drzewa wokół są wysokie i widać winorośl. W pobliżu pełzają ukochani i najmądrzejsi niewolnicy. Dorośli wojownicy są ciężsi i dlatego pozostają w tyle. Cięższe zwierzę zawsze robi więcej hałasu.

Wiedźmin po drodze zabił kolejnego strażnika, który właśnie wysysał z butelki piwo kokosowe. Obóz otworzył się przed nimi.

Nie był to szczególnie duży obóz, żołnierze spali, czasem w namiotach, czasem po prostu na gęstej trawie. Noc jest ciepła, niewielu wartowników ziewa, patrzą nieuważnie.

Najważniejsze jest, aby je natychmiast usunąć, aby nie miały czasu na podniesienie alarmu. Lepiej nadaje się do tego kukułka łabędzica o przyjemnym głosie. Nie budzi żadnych podejrzeń, wręcz przeciwnie, jej gruchanie słychać niemal bez przerwy, ale zmieniając ton, można wyłapać informację.

Vedmakova właśnie to robi. Odpowiadają mu. Strażnicy nie reagują, mieli "szczęście", śmierć okazała się łatwa.

- Jeden miecz jest jak kropla deszczu, spadnie i rozproszy się, a gdy będzie ich wiele, narodzi się zwycięstwo!

Wiedźmin zaczął ciąć śpiących ludzi. Z jednej strony nie było to rycerskie, ale z drugiej strony zwycięstwo jest godne honoru! Honor to pojęcie względne i należy je odnosić przede wszystkim do swoich żołnierzy!

W pierwszej kolejności wykończ bogatszych, czyli dowódców. Miecze zwykle umieszczano w osobnym stosie.

Jednak wyrzuty sumienia nie trwały długo, do rzezi przystąpili także niewolnicy, co wywołało alarm. Kiedy zostaniesz zaatakowany w nocy, panika jest nieunikniona, zwłaszcza jeśli jest pochmurno . Niewolnicy są wszyscy półnadzy i łatwo się rozróżnią, a wojownicy trącają się głowami i często walczą między sobą. I ktoś krzyczy:

- Ratuj siebie!

- Strażnik! Demony atakują!

W czasach paniki rola dowódcy jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Wiedźmin o tym wiedział i rzucił się do samego głównego namiotu.

Ethyrimon, wciąż na wpół pijany, ledwo otworzył oczy. Ogólnie rzecz biorąc, każdy, kto pije przed walką, skończy z kacem w piekle.

- Co się stało! Dlaczego rury milczą? - krzyknął.

- Rury milczą, bo śpiewają ostrza - stal jest mocniejsza od miedzi! - krzyknął Wiedźmin. Wskoczyła na Ethyrimon. Temnik oczywiście umiejętnie władał ostrzem, ale nie był jeszcze w pełni opanowany, a mięśnie wiedźmina były doskonale rozgrzane. Zamachała się dziko, a jej pomalowane henną ostrze było ledwo widoczne w ciemności. Głowa nieszczęsnego szlachcica odleciała.

Witcherova kopnięciem powaliła pędzącego na nią tysiąca. Innego dowódcę usunięto przez plucie z rurki.

- Dlaczego, ghule się nie obudziły!

Znów wyraźny cios mieczem, przebity wróg padnie! Dwa tysiące funkcjonariuszy próbuje zaatakować go od tyłu, ale wpada na tancerkę. Piszczy i kopie. Wiedźmin nie przegapia chwili, jednego ścina, drugiego dobija. Cóż, armia bez dowódców jest jak stado owiec bez pasterza, jeśli jeden wilk nie zje, to przestraszy!

Teraz zbuntowani niewolnicy, wielu uzbrojonych w maczugi lub w najlepszym przypadku róg, czerpali inspirację. Taktyka rzucania pięciu na jednego była bardzo skuteczna. Łatwiej było się przewrócić i zdeptać.

- Nie pozwól im uciec! Obetnij nogi! - krzyknęła Vedmakova przez wzmacniacz głosu.

Solntslava hackował tak samo jak wszyscy inni. Jak grały mięśnie tej divy. Nie bez powodu wiele osób uważa, że zła kobieta jest gorsza od demona. Przecięła więc jednego z wojowników na pół, a jej ostrze pod wpływem bezwładności przecięło gardło stojącego za nim oficera. Centurionowie próbowali przywrócić pozory porządku, ale szybko zmarli. Ponadto sułtanat zrobił wszystko, aby żołnierz zapomniał, jaka to inicjatywa. Rebelianci z kolei dość zręcznie odepchnęli wojska Sułtanatu od karaluchów.

- Nie pozwól im usiąść na siodle! - krzyknął Solntslava.

Passa dodał:

- Kontroluj ogień nad końmi.

To pomogło, ślimaki karaluchów wpadły w szeregi i wywołały dodatkową panikę. W rezultacie wielu bojowników, nie wiedząc, co robić, zaczęło uciekać. Ale właśnie na to czekał Wiedźmin i niewolnicy. Walka przerodziła się w eksterminację i prześladowania.

Wojownik zmrużył prawe oko i rzucił trzy sztylety:

- Nie pozwolimy im odejść!

Ucieczka to więcej głupoty niż tchórzostwa! W końcu większość żołnierzy ginie nie w bitwie, ale podczas pościgu!

Bik jak bardzo szybki chłopiec wskoczył jednemu z funkcjonariuszy na szyję i najechał na niego:

- Szybszy karaluch!

Zamiast ostrog posłużył sztylet, a biedak nawet nie próbował go zrzucić.

Wiedźmin widząc to krzyknął:

- Wojna jest jak gra w domino, nie da się już zebrać połamanych kości - ziemia trzyma!

- Nic, moje kości są młode i mocne! - Chłopak zeskoczył i ciął się w szyję. Po czym nawet przyspieszył.

Vedmakova potknęła się o zwłoki, wokół leżało kilka ciał, ale diva nie upadła, ale przeskoczyła je. Potem ciąła mieczami. Duch walki walczących z nimi żołnierzy wyparował, a teraz wojownik zamienił się w kata. Była nawet niechęć do krwi. Wiedźmin krzyknął:

- W imię honoru! Kto rzuci broń, przeżyje! Poddajcie się, wojownicy Sułtanatu.

Byli tacy, którzy posłuchali rozkazu, ale wielu w desperacji nadal uciekało, a niektórzy padli na kolana.

Na przykład dziesięciu potężnych bojowników poddało się Bikowi na raz. Może uznali, że bezpieczniej będzie powierzyć swój los dziecku. Chłopiec krzyknął:

- Padnij na twarz!

Wojownicy upadli. Bik chodził boso po ich plecach, pomimo niewielkiej wagi dziecka, żołnierze jęczeli ze strachu. Wtedy chłopiec wpadł na pomysł, czy powinien uwolnić się od pokonanych wrogów. Ale potem odrzucił podłą pokusę, bo niewolnicy chcą budować lepsze społeczeństwo, a nie powtarzać drogi swoich panów.

- Dobra, żyj - pal niebo!

Stopniowo walka ucichła! Choć wydaje się, że masakra trwa długo. Wiedźmin natrafił na dość utalentowanego wojownika. Po brutalnej wymianie ataków w końcu go rozbroiła, a następnie ogłuszyła.

- Potrzebujemy tego!

Na niektórych z nich zarzucili sieci, ale niektórzy nie stawiali oporu. Bitwa dobiegała końca, pozostała tylko ucieczka i pościg. Witcherova osobiście prowadziła pościg i zabiła wielu, ale nie była w stanie zniszczyć całej armii do ostatniego żołnierza.

Niemniej jednak młody wojownik wraz z kilkoma setkami niewolników na koniach zdecydował się na śmiałą przygodę, a mianowicie natychmiastowe zdobycie miasta, które nie było gotowe do obrony.

- To będzie mocne posunięcie. Nie pozwolimy, aby bogactwo zostało nam odebrane, a co najważniejsze, wkroczymy na swoje barki.

Kilkudziesięciu żołnierzom pokonanej armii udało się jeszcze wskoczyć na ślimaki karaluchów i pogalopować do bramy.

Nie otworzyli od razu, doszło do sprzeczki. Gdy brama opadła, zza lasu wyskoczyła wiedźminka i jej jeźdźcy. Krzyknęła, korzystając z urządzenia chłopca:

- W imię wielkiego sułtana Erifefa! Potężne posiłki pędzą w twoją stronę! Jeśli chcesz chronić miasto, pozwól wojownikom zająć swoje miejsce na murach.

Śpiący strażnicy nie od razu zdali sobie z tego sprawę, zwłaszcza że Wiedźmin narzuciła na siebie bogatą szatę, którą ukradła zwłokom. Sam hełm jest tego wart, błyszczy jak sopel lodu w słońcu, cóż, kto może odmówić tak szlachetnemu dowódcy.

A panowie, burmistrz i inni szlachcice oczywiście nie spali, "opiekowali się" swoim ludem!

Na niewielkim wzgórzu znajdował się piękny pałac z kolumnami i posągami, wykonanymi w mieszance stylu starożytnego Rzymu i starożytnego Wschodu. Przed nim, jak to jest w zwyczaju w tym kraju, stoi ogromny posąg sułtana Erifefa, z fontanną tryskającą zza jego ust. W największej sali było głośno i wesoło, rozbrzmiewała muzyka - uczta pod górką. Szlachetna szlachta Sułtanatu zorganizowała Sabantuy. Odziani w drogie, haftowane złotem togi, leżeli na bujnych poduszkach, na niskich stołach piętrzyły się stosy naczyń, win i likierów. Na stołach i ścianach błyszczały setki lamp. W całej posiadłości i na kolumnadach błysnęły niezliczone niewolnice, niewolnice, chłopcy-niewolnicy i żołnierze ochroniarzy strzegących pałacu. Dostojnicy wznieśli toasty. Wódz dziadka, szejk du Pustemorow, zamarł w ramionach dwóch nagich heterarów. Drgnął i ryknął jak opętany, w końcu uwolnił się i krzyknął.

-A teraz czas na walki gladiatorów. A tak nudno, że nie ma krwi, a wino nie jest dla duszy.

Zabrzmiała trąbka i wezwano wojowników na arenę. Zgodnie ze zwyczajem pierwsi powinni walczyć najlżejsi i najmłodsi wojownicy. Ale szejk właśnie otrzymał partię wyszkolonych niewolników i chciał połączyć dwa rodzaje rozrywki: erotyczną i krwawą.

Pośrodku miniaturowego Koloseum płonął ogień, pochodnie wzmocnione szkłem dawały dość jasne światło z fioletowym odcieniem, biały żwir błyszczał, nadając podium pogodny wygląd. Pierwsza na scenę wbiegła muskularna i szczupła dziewczyna w skórzanym pasie. Jak pierwszorzędna gimnastyczka wykonała dwa salta i chodziła na rękach. Potem stanęła naprzeciw księcia, zamarła, krzyżując miecz i sztylet w takiej broni, jaką nazywali go mirmillonem. Pomimo tego, że dziewczyna mogła startować w konkursie piękności, jak miękka, aksamitna jest jej skóra i blond włosy, na twarzy miała już szeroką bliznę. Następny skoczek również chodził na rękach. Jego bronią był trójząb i krótka sieć - retiariusz. Po przeciągnięciu stanął naprzeciwko wroga. Był to młody mężczyzna, prawie chłopiec, jeszcze bez zarostu, o delikatnej, dziewczęcej twarzy, a obecność mieszanych par nadawała akcji szczególnego erotyzmu. Wygląda na to, że partnerzy znali się od dawna i mrugnęli do siebie.

- Co za Caisca! Nie sądziłam, że tak się spotkamy! - powiedział smutno chłopak.

"Byłeś miłym facetem, ale teraz twoja dusza zostanie zabrana do pierwotnego płomienia!" - odpowiedziała niegrzecznie dziewczyna.

- Dlaczego jesteś taki okrutny! Wciąż jesteśmy dziewicami, musimy żyć! - powiedział młodzieniec z nieśmiałą nadzieją.

- To nam nie pomoże! Nawet bogowie gardzą niewolnikami!

Trening w szkole gladiatorów był trudny, a na nagich, błyszczących ciałach młodych wojowników widoczne były blizny.

Tłum ożywił się, poczyniono zakłady, dzikie okrzyki zachęcały młodych gladiatorów, którzy wyraźnie nie mieli ochoty walczyć.

Żona szejka wyjęła skórzaną torbę.

- Pięćdziesiąt złotych dla Kaiski! Błysnęła swoimi wielkimi zębami.

- Zaczynajmy! Szejk dał sygnał.

Tak różni, a jednocześnie mający ze sobą wiele wspólnego, wojownicy zjednoczyli się, ich ruchy były szybkie i chaotyczne. Najpierw wojownik z trójzębem próbował rzucić sieć, ale spudłował, a jego przeciwnik, dziko na niego skacząc, zdołał wbić mu sztylet w brzuch. Młody człowiek odskoczył i uderzył trójzębem w klatkę piersiową, jednak tylko lekko podrapał skórę. Jednak jego manewr zmusił wroga do odwrotu. Odszedł i oparł się o siatkę, nie pozwalając zbliżyć się niegdyś ukochanemu gladiatorowi.

- Jesteście głupi! Oznacza to, że są skazani na porażkę! - powiedziała arogancko dziewczyna.

- Jak się urodził? - Młody człowiek wyglądał na zawstydzonego.

Nagle retiarius z trójzębem chwycił ręką żwir i rzucił mu go w twarz. Manewr odniósł skutek, dziewczyna zamknęła oczy i w tej samej chwili trójząb przebił jej brzuch.

Krzycząc z bólu, młody gladiator wił się, ale mimo to udało mu się wbić ostrze w ramię. Retiarius krzyknął i wyciągnął broń. Miecz błysnął jak błyskawica, niemal przebijając mu szyję. Gladiator cofnął się z rozciętą klatką piersiową. Młody człowiek jęknął z bólu i upuścił trójząb. Wtedy przeciwnik skoczył na niego i rzucił sztyletem. Zamach był raczej słaby, a ostrze przebiło ciało nogi. Retiarius krzyknął i upadł, po czym podniósł sztylet i próbował wstać, w tym momencie miecz trafił go w szyję. Już tracąc przytomność, uderzył ostrzem myrmillon w splot słoneczny. Niegdyś kochająca się para (jak Romeo i Julia) padła martwa na żwir. Pijana publiczność śmiała się i pohukiwała. Na arenę wbiegło trzech ponurych niewolników o niskim czole i wystających szczękach, którzy spalili gorącym żelazem ciała tych, którzy stracili, ale otrzymali duchową wolność. Upewniwszy się, że nie żyją, zaczepili ich żebrami i ściągnęli ze sceny. Miejsce, gdzie była krew, przykryto węglem.

- Pójdą żerować na owadach. - Żona szejka, Demeter, obnażyła końskie zęby. - Szkoda, że kości są za małe, zwierzęta pozostaną głodne.

- Nie będzie mięsa i potraw. Szkoda, naprawdę, kilku z nich mogło okazać się całkiem obiecującymi sportowcami! - warknął szejk.

- W Twoim łóżku? - zapytała sarkastycznie diwa.

- Dlaczego nie! Dziewczyna jest ładna, a chłopak może być Twój. "Szejk miał dość postępowe poglądy, wierząc, że żona może zabawiać swoje pulchne ciało młodym niewolnikiem.

- Mały i delikatny! Czy nie mamy drugiej takiej pary? - zapytała Demeter.

- Niestety nie ma! Przyjrzyjmy się młodej zmianie, którą przysłano do nas z sąsiedniej szkoły. - Szejk uśmiechnął się.

- Może lepiej pozwolić im dorosnąć! W przeciwnym razie zabijemy wszystkich naszych więźniów. - Niespodziewanie żona szlachcica okazała współczucie.

- Wiadomość o buncie niewolników jest zbyt radosna i chcę ją jak najlepiej uczcić. - Szlachcic potrząsnął żołądkiem.

- Chyba, że Etymon cię wyprzedzi! - drażniła się gruba dziewczyna.

- Co za nicość! Tym lepiej, wykończmy teraz wszystkich gladiatorów i pozbawimy głupca spektaklu. Chodźcie nowicjusze! - warknął szejk.

- To nie są całkiem nowicjusze. - Demeter oblizała usta

Gong rozbrzmiewa ponownie i wojownicy wybiegają na arenę. Wyglądają na czternaście, piętnaście lat, mają raczej szerokie ramiona i klatkę piersiową. Podobnie jak poprzedni zawodnicy, wykonuje salta i biegnie na rękach. Wybiegając już na podium, zakładali broń, hełmy, napierśnik, tarcze i miecze. Jeden ma proste ostrze, drugi zaś jest zakrzywiony jak szabla. Relief naciśnij otwarty i widoczne są na nim blizny. Chłopiec stojący po prawej stronie ma zagojone rany, które przecinają jego klatkę piersiową w trzech liniach.

Skóra jest mocno natłuszczona i błyszcząca.

Menedżer ogłasza.

-Na ringu występują słynni wojownicy Fudoros z zakrzywioną szablą i Saflorow z prostym mieczem. Fudoros ma sześć walk, a Saflorow siedem. Wszyscy ich rywale zostali albo zabici na miejscu, albo zasztyletowani decyzją ludu. Menedżer wskazał palcem na tłum. Znów pojawili się chętni do obstawiania. Szejk szczeknął.

- Sto złotych monet dla Saflorowa.

Zakłady zostały szybko rozstrzygnięte, przysięgała szlachta. Obaj nawet wdali się w bójkę. Jeden oblał kieliszek winem, drugi uderzył grubą nogą w twarz. Getters i strażnicy rzucili się, aby uspokoić wściekłą opinię publiczną. Żona szejka, władcza, bezczelna, gruba, szczeknęła:

-Do przodu! Zabić!

Gladiatorzy zebrali się. Tym razem nie spieszyli się, sprawdzając się wzajemnie ostrożnymi ciosami. Zderzając się, miecze lekko błyszczały, tarcze drżały. Publiczności niezbyt spodobała się ta ostrożność, zawyła z niezadowolenia i kości poleciały w kierunku bojowników. Szejk przewrócił tacę i pokrył się winem i dżemem. Potem splunął i pisnął ze złością.

-Jeśli nie będziesz walczyć, powieszę cię do góry nogami. Na podium wbiegło kilku natarczywych, dzikich "janczarów", wymachując włóczniami, demonstrując szturchnięcia w otwarte plecy. Saflorow przeszedł do ofensywy, wściekle atakując, kopnął swojego odpowiednika w kolano. Nastolatek cofnął się, przesuwając miecz lekko w bok, a jego przeciwnik ciął w pierś. Źle dokręcona płyta spadła na dno. Następny atak pozostawił głęboki ślad na skórze i popłynęła gęsta krew. Fudoros cofnął się, jeden z włochatych wojowników trafił go w nogi. A kiedy chłopiec się zawahał, Saflorow z taką wściekłością uderzył w hełm, że zachwiał się i upadł. Wstrząs spowodował, że "hełm" odleciał, odsłaniając białą głowę z opuchniętym guzem na czole. Saflorow przyłożył ostrze do nerwowo unoszącej się piersi. Spojrzał w bok na "publiczność".

Czekałem na znak. Kiedy większość przeczesuje sobie włosy, oznacza to zabicie, a kiedy zaciskają dłonie w kosmyku, oznacza to zlitowanie się.

Jednak w dzikich twarzach nie można było odczytać miłosierdzia. Prawie wszyscy, nawet kobiety i nastolatki, przesuwali dłonią po gardle.

-Śmierć! Wykończ go!

Żona szejka szczeknęła kpiąco.

- Wyszedł za tanio. Daj mi to na jedną noc.

Saflorow zawahał się, lekko przycisnął do nagiej piersi pokonanego nastolatka i pojawiła się kropla krwi. Potem w rozpaczy odrzucił miecz:

-Nie mogę! On jest moim przyjacielem.

Hałas nagle ucichł i zapadła śmiertelna cisza.

-Co! - Szejk wpadł we wściekłość. -Nie chcesz zabijać pokonanych. Umieść ich obu w klatce, po czym na oczach całej szkoły gladiatorów odbędą się straszliwe tortury.

Wojownicy podbiegli do Fudorosa, spryskali mu twarz wodą, a następnie, aby pomóc mu szybciej dojść do siebie, spalili mu bosą piętę gorącym żelazem. Chłopiec krzyknął, podskoczył i natychmiast zarzucono mu dwa lasso na szyję. Saflorow próbował się opierać, walczył z tuzinem mieczy na raz, strach dodał mu sił. Ale jeden ze strzelców trafił strzałą w nogę. Trucizna sparaliżowała młodego człowieka, ale go nie zabiła. Po związaniu ich obu zamknięto ich w klatce. Saflorow został uderzony w żebra gorącym prętem, jej skóra zaczęła dymić, a doświadczony chłopak dzielnie znosił zastrzyki. Ale najwyraźniej tortury dwóch nieposłusznych chłopców odłożono na deser.

Żona szejka zabłysła:

- Powinni być moim mężem. Wiesz, że jestem pomysłowy.

- Wiem, ale spójrz, mogę być zazdrosny. Chłopaki są piękni i mogą już wyjść za mąż. - Szejk obnażył zęby.

- Najprawdopodobniej są nawet małżeństwem! W końcu to najsilniejsi i najzdrowsi niewolnicy, którzy powinni się rozmnażać! - Gruba dziewczyna mrugnęła.

- Gladiatorzy są kolorem niewoli! Chciałbym ich dorwać i torturować ich żony. - Szejk uśmiechnął się.

- Uda nam się! Swoją drogą, znowu dziewczyny.

Teraz kobiety musiały walczyć. Na arenę weszły dwie półnagie diwy ubrane jedynie w przepaski na biodrach. Byli skuci za szyje i nie można było ich od siebie oddzielić. Broń: po dwa sztylety w każdej dłoni. Wiadomo, że walka będzie brutalna i niezbyt długa. Jedna dziewczyna była jasna, druga czarnowłosa, obie miały dość długie grzywy.

-Do bitwy! - zagrzmiał bandyta.

-Nie założę się! - warknęła żona szejka. - To już stało się złym omenem.

Biedne kobiety zebrały się. To było straszne, jednej z nich niemal natychmiast rozpruto brzuch, drugiej raniono w klatkę piersiową. Kontynuując skaleczenie, dziewczyny kopały stopami, rozdzierając ciało. Krwi lało się dużo, nie można było wyjść i uciec. W końcu jedna z nich, całkowicie pocięta, upadła na kolana. Czarnowłosa kobieta śmiała się, próbując ją wykończyć, ale potem doznała podstępnego ciosu od dołu do żebra. Jęcząc, wciąż była w stanie uderzyć sprawcę w tył głowy. Obie piękne, okaleczone kobiety upadły na żwir, zatrzepotały kilka razy i zamarły. Kudłaci "janczarowie" podbiegli do nich i dźgnęli gorącym żelazem. Wojowniczki nie poruszyły się.

-Ponownie więcej niż jeden zakład nie wypalił. Obaj nie żyją.

Opinia publiczna była zawiedziona, choć samo bycie świadkiem morderstwa jest bardzo przyjemne. Ale nikt jeszcze nie wygrał.

W tej sytuacji jedynie nowa bitwa może uratować sprawę. Łatwa rozgrzewka dobiegła końca i czas zająć się poważnymi sprawami.

Na arenę wbiegło piętnastu gladiatorów w perforowanych pomarańczowych tunikach z trzema czarnymi piórami na swoich śluzach. Byli uzbrojeni w krótkie, zakrzywione miecze; w rękach trzymali małe kwadratowe tarcze o wypukłej powierzchni, głowy chroniły hełmy bez przyłbicy. Za tą grupą wybiegli wojownicy w jaskrawoczerwonych tunikach, także z krótkimi, ale prostymi mieczami, z małą okrągłą tarczą i żelaznymi kajdankami zakrywającymi prawą rękę, niechronioną tarczą, oraz nakolannikiem chroniącym lewą nogę. Obrazu dopełniały zielone pióra na śliskich hełmach.

Stojąc naprzeciwko siebie, ukłonili się. Tym razem zakłady dotyczyły znacznie większych sum, a złoto przepływało z rąk do rąk.

-To nie może być tak, że wszyscy zginęli! - powiedziała żona szejka. Ktoś na pewno wygra!

- Więc postaw zakład, to ostatnia bitwa. Widzisz, już świt! - powiedział zmęczony szejk z irytacją.

- Więc będzie poważnie! Tysiąc złotych drachm na czerwonych. - sapnęła gruba kobieta.

- Dlaczego na nich? - Dlaczego oni? - powtórzył dwukrotnie zdziwiony szlachcic.

- Bo oczy są złośliwsze!

Menedżer coś krzyknął. Rozległ się histeryczny dźwięk trąbki. Nawet pochodnie mrugnęły, jakby coś wpadło potworom w oczy.

Rozmowy, hałas, śmiech i przeżuwanie ucichły: oczy wszystkich skierowały się na bojowników. Pierwsze starcie było straszne: wśród ogłuszającej ciszy, która panowała, ostro słychać było uderzenia mieczy w tarcze. Pióra, fragmenty hełmów, kawałki połamanych tarcz leciały po arenie, a podekscytowani, dysząc gladiatorzy uderzali się nawzajem cios za ciosem. Od rozpoczęcia bitwy minęły niecałe trzy minuty, a krew już została przelana: czterech gladiatorów wiła się w agonii, a walczący deptali ich nogami. Jeden z leżących w pobliżu chwycił partnera za nogę i obrócił jego nogę. Poleciał w dół, raniąc sobie ramię.

Nienasycona żona księcia, Demeter, wrzuciła do pierścienia nadgryzioną kość.

- Czerwoni, jeśli wygracie, postawię wam kieliszek wina!

Jak to często bywa, stało się odwrotnie: największy zawodnik drużyny, której kibicowała Demeter, został pokonany. Trzy miecze przebiły jednocześnie szeroką pierś, a w dłoni nieszczęsnego wodza pozostała kość w nieodpowiednim momencie.

Widzowie z zachwytem i napięciem śledzili krwawe losy bitwy. Wrzeszczeli jak stado rannych byków. Lokalna elita gorączkowo, wściekła i zachęcała bojowników. Szeregi gladiatorów przerzedziły się, bitwa rozpadła się na osobne potyczki.

W tym momencie, gdy dostojna publiczność bawiła się i otwarcie "wygłupiała" pijąc krew, odważni rebelianci zabili śpiących strażników. Pobiedonoscew wraz z garstką odważnych ludzi rozbił ochroniarzy i jako pierwszy włamał się do pałacu.

Hałas zbliżających się rebeliantów zmusił do przerwania walki. Szlachta, zataczając się, próbowała podnieść miecze. Młody przywódca rebeliantów krzyknął głośno:

- Co widzę! Zabijacie się nawzajem dla zabawy łajdaków! Odrodzone gady nie są nawet w stanie unieść miecza, ich żołądki stanowią zbyt dużą przeszkodę. Jeśli została w Tobie choć cząstka dumy, odetnij tę obrzydliwość.

Zdawało się, że gladiatorzy właśnie na to czekali: rzucili się w stronę otyłego stada.

Służący niewolnicy odskoczyli na bok, nie chcąc umierać za swoich znienawidzonych panów, a chłopcy nawet zaczęli rzucać w dygnitarzy tacami i jedzeniem.

Demeter krzyknęła:

- Zabić ich wszystkich!

Wtedy kryształowy kieliszek do wina spadł jej na głowę, powalając sukę.

Wiedźmin był zły. Siekał bogatych mieszkańców miasta, szatkując ich mięso.

Nie było to trudne, ale było obrzydliwe. Stały towarzysz Passa walczył u jego boku. Bik nie pozostał w tyle, a gladiatorzy zemścili się na swoich strażnikach.

Posępni niewolnicy podnieśli menadżera na hak i krzyczeli:

- Jesteśmy sami! Są niewolnikami tak samo jak ty!

- Więc udowodnij to mieczem! - krzyknęła, a świece na żyrandolach Wiedźmina zaczęły się trząść.

Szejk próbował uciekać, ale Bik go potknął i oblał mu kołnierz miodem:

- No cóż, gdzie jesteś potrzebny? Bez przypraw.

Solntslava odcięła głowy dwóm szlachcicom za jednym zamachem, a kolanem zmiażdżyła szczękę trzeciego. Jednak nie było już nawet pozorów walki, niewolnicy po prostu się zemścili. Resztki straży uciekły, a biesiadnicy, nawet w najlepszej formie, nie stanowili poważnej siły militarnej. Wszyscy zostali zabici, zanim Wiedźmin ochłonął. Żył tylko naczelny szejk, Bik ciągnął go za włosy. Vedmakova wypędziła bezczelnego chłopca:

- To szlachetna osoba. Może nam się przydać!

. ROZDZIAŁ nr 12.

Niemcy kontynuowali atak na Stalingrad. Wydawało się, że zostało już bardzo niewiele, ale przebrnięcie przez tę ostatnią było niesamowicie trudne. Nawet masowe użycie Sturmtigerów nie pomogło. Chociaż zniszczenia spowodowane przez bomby odrzutowe były ogromne. Innym środkiem były bomby napalmowe.

Batalion dziewcząt przerzedził się, ale piękności nadal walczyły. 20 października zaczął padać śnieg, a wszystkie piękności chodziły boso. Pozostawiają wdzięczne ślady na białej narzutie.

Piękne dziewczyny, potoczyły się trochę w śniegu i stały się czystsze. Matryona po schwytaniu Sieriożki nie mogła znaleźć dla siebie miejsca. Wciąż straciłam tak mądrego i pięknego chłopca. A co go czekało w faszystowskiej niewoli? Najpierw tortury, a potem kara śmierci!

Chłopiec rzeczywiście był o krok od rozstrzelania, ale trafił do kopalni. Pracując szesnaście godzin na dobę i mając skromne racje żywnościowe, na Sieriożkę czekał bicz nadzorcy.

Dokładniej, chłopiec jest już w kamieniołomie i pracuje tam jak osioł. Ale pod ziemią jest znacznie cieplej niż na powierzchni. A wojownicy, aby nie zamarznąć, zmuszeni są skakać i biegać. A dziewczyny walczą. Nadchodzi potężny czołg Lion. Jego działo ma kal. 150 mm, jest skuteczniejsze i praktyczne w walkach w mieście. Fritz uwielbiają ten czołg, jest tak dobrze chroniony z różnych stron.

"Mysz" czołga się trochę z tyłu. Niemiecki pojazd ważący dwieście ton był również uzbrojony w armatę 150 mm i siedemdziesiąt pięć. O wiele bardziej praktyczny. Liczba karabinów maszynowych wzrosła do czterech, a zbliżenie się do czołgu nie jest łatwe.

Anyuta, Maria i Alla wspólnie próbują wydłubać mastodonta. Podchodzą do niego ostrożnie.

Anyuta zaśpiewała z entuzjazmem:

- Jak żyliśmy, walcząc i nie bając się śmierci... Więc odtąd ty i ja będziemy żyć! I na gwiaździstych wyżynach i w górskiej ciszy, w wojnie morskiej i gwałtownym ogniu! I w wściekłym i wściekłym ogniu!

Najnowszą modyfikacją była "Mysz" z sześcioma karabinami maszynowymi, dwoma współosiowymi z lufami i czterema obrotowymi na zawiasach.

Maria, czołgając się po śniegu, syknęła:

- Nigdy się nie poddamy! Przecież Jezus Najwyższy jest z nami!

Dziewczyna podchodząc bliżej rzuciła ładunek wybuchowy w gąsienicę Myszy. Pod tarczą rozległ się głośny huk i walec pękł.

Dziewczyny krzyknęły z radości:

- Weź faszystę!

Alla machnęła ręką i rzuciła w Fritza granat odłamkowy. Fala uderzeniowa wyrzuciła faszystę, a wraz z nim oderwano głowy dwóm czarnym żołnierzom z oddziałów kolonialnych.

Rudowłosa piękność gwizdnęła:

- Za Ojczyznę i Stalina!

Anyuta ponownie rzuciła ładunek wybuchowy... Tym razem nie był on tak udany, uderzył w pancerz i eksplodował na powierzchni stalowego łuski.

Dziewczyna powiedziała zirytowana:

- Ech, schrzaniłem!

I czołgała się po nową porcję domowych materiałów wybuchowych. Jej okrągłe obcasy, czerwone od zimna, rozbłysły. Prawie naga dziewczyna czołgała się po śniegu, czując się trochę nieswojo. Ale możemy to znieść. Co więcej, podczas ostrzału śnieg topnieje.

Anyuta nawet zaśpiewała:

- Wiem, zimno wkrótce zniknie,

Potok głośno szumi...

I już biegają po kałużach -

Bosonogie dziewczyny!

Dziewczyna strzela, a Arab z wojsk kolonialnych upada. Próby działania wroga w małych grupach prowadzą do poważnych strat.

Krótkie działo Myszy ponownie wystrzeliwuje fragmentację. Pociski wybuchają gdzieś w dymie. I dużo przerw...

Niemcy prawie zdobyli Stalingrad... Niewiele zostało. Ale to właśnie uniemożliwia Wehrmachtowi użycie dużych bomb i ciężkiej artylerii. Fritzowie puścili dalej cudzoziemców, których nie było im żal.

Maria wystrzeliła z karabinu. Faszystowski najemnik upadł i potoczył się po kamieniach ruin.

Dziewczyna masowała swoje nagie piersi szkarłatnymi sutkami. Wszyscy są wojownikami - skaczą w majtkach. Ale prawie nie ma na nich hitów. Podobno nagość w jakiś sposób szczególnie chroni piękności. Skoro są w stanie przetrwać w takim piekle!

Alla otrząsa się z mieszaniny śniegu i ziemi i ponownie strzela. Trafił czarnego wojownika prosto w oko. Mądra suka, nie możesz nic powiedzieć.

Trzy dziewczyny ponownie zbliżają się do Myszki. Trudno jest przebić samochód o tak grubym pancerzu ze wszystkich stron. Ale wojownicy są pełni optymizmu. Jeśli nie możesz przebić samej łuski, to dlaczego nie oderwać lufy.

Alla, kopiąc bosymi stopami brudne grudy, śpiewała:

- Nasza prawda, nasza prawda... Jak promienie słońca! Nasze jutro będzie jasne, z gór popłyną strumienie!

Wojowniczki od dawna są uzbrojone w zdobyte MP-44. Te karabiny maszynowe mają duży zasięg bojowy. Piękno pewnie strzela. Czarni znów upadają. Wypuściły fontanny szkarłatnej krwi.

Strzelająca Maria z karabinem i zdobytym karabinem maszynowym na ramionach śpiewała:

- Podstępny pająk zaostrzył swoje żądło,

I pije świętą, rosyjską krew z Rosji!

Dla jego przeciwnika wszystko to za mało i zabije,

Kto ma miłość do Rosji!

Miłość do Rosji!

Dziewczyna wystrzeliła kulę w różnego rodzaju "strażników", którzy wypełzali ze szczelin. Piękność uśmiechała się, jej twarz, choć wychudzona, zachowała piękno i urok.

Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie dziewczyny w ich batalionie są piękne. Oto na przykład Serafin Tatarski. Jej ojciec jest Tatarem, ale jej matka pochodzi z Białorusi i po Seraphimie odziedziczyła włosy w kolorze dojrzałej pszenicy. Do tego piękna dziewczyna, bosa i prawie naga. I strzela krótkimi seriami ze zdobytego karabinu maszynowego. A faszyści z innych oddziałów skradają się w jej stronę.

Serafima strzela dość celnie. Obok niej położyła się złotowłosa Maria. Obie dziewczyny strzelają i śpiewają.

- Ojczyzna! -Maria zaczęła...

- I wojsko! - Kontynuowała, strzelając do Serafina.

Maria napisała na Twitterze:

- Ten...

Seraphima relacjonuje, że strzelał i uderzał kolorowych ludzi:

- Dwa filary!

Maria, uśmiechając się, napisała na Twitterze:

- Na...

Seraphima zwolniła i dodała:

- Który...

Maria, po ścięciu pięciu, mówiła dalej:

- Trzyma się!

Seraphima strzelając, salutując:

- Planeta!

Maria, strzelająca, napisała na Twitterze:

- Klatka piersiowa...

Seraphima, strzelając, mruknęła:

- Będziemy chronić...

Maria rozbiła głowę faszyście i powiedziała:

- My cię....

Serafin ciął nazistów kulami i syczał:

- Kraj!

Maria, wysyłając dobrze wycelowane kule, napisała na Twitterze:

- Wszyscy....

Seraphima, strzelając coraz celniej, dodała:

- Ludzie!

Maria, odgarniając z czoła swoje brudne, złociste włosy, zaśpiewała:

- Rath...

Pocisk Serafina i wysyłanie strzałów wydał:

- Twój...

Maria, uderzając faszystę w gardło, mówiła dalej:

- Ciepły!

Blond Tatarka, wysyłając strzały, mówiła dalej:

- Chmury...

Maria, strzelając celnie, dodała:

- Fajny!

Seraphima uśmiechnęła się i zaćwierkała:

- Dobrze więc...

Maria strzeliła celnie i ryknęła:

- Słońce!

Seraphima strzelając seriami, syknęła:

- Jest gorąco!

Maria kontynuowała ze śmiechem:

- Automatyczny...

Seraphima, jakby kierując ogniem, warknęła:

- Nater...

Maria dodała celne strzały:

- Ramię...

Seraphima dodała ze śmiechem:

- Do żołnierza!

Maria śpiewała entuzjastycznie, strzelając:

- Będę kopać...

Serafima, prowadząc ogień myśliwski, dodała:

- Grób....

Maria, powalając Afrykanina, mówiła dalej:

- Do przeciwnika!

Dziewczynom skończyła się amunicja. I zmuszona była szybko uciekać w poszukiwaniu schronienia. Zaopatrzenie przez Wołgę jest bardzo trudne. Ciągłe bombardowania i ostrzały. Oto kompania wzmacniająca płynąca z drugiej strony.

Wokół łodzi wydobywają się fontanny sprayu i gruzu. Szturmowcy ryczą na niebie. Przylatują Focke-Wulfy. I spadają na nich bomby.

Kilka łodzi rozpadło się. Radzieccy żołnierze toną i umierają.

Ogień artylerii wroga jest już zbyt gęsty.

Nawet w nocy Fritze trzymają wszystko pod ostrzałem. A ich bombowce nurkujące pędzą wokoło. W tym dziadek Yu-87. Chociaż samoloty odrzutowe weszły już do produkcji.

Oto legendarny radziecki Jak-9. Walczy z niemieckim ME-309. Zwinność, szybkość i broń połączyły się w jednym. Niemiec próbuje pokonać radziecką machinę już w pierwszym podaniu. Ale mu się to nie udaje. Jak z kolei stara się pozostać w tyle, ale nazista ucieka ze względu na dużą prędkość.

Szybszy Niemiec, z mocniejszą bronią, przeciwko bardziej zwrotnemu Rosjaninowi. Ale szybki lot trwa. Faszysta wykorzystuje siedem punktów ostrzału przeciwko siedmiu i uderza w radziecki pojazd. Traci prędkość i zaczyna spadać.

Wydobywają się z niego strumienie dymu. A silnik pracuje...

Co to za wojna! Trudno przeciwstawić się pojazdowi tak potężnemu uzbrojeniu jak ME-309, w którym siedem punktów ostrzału rekompensuje nadwagę i gorszą zwrotność.

Duża prędkość pozwala faszyście uciec w nurkowaniu, a przód niemieckiego myśliwca jest dobrze opancerzony.

Anyuta ponownie próbuje osłabić Mysz. Dziewczyna ryzykuje życie. Jest już cała podrapana i czołga się nago po fortyfikacjach. Całe piękno pokryte jest zadrapaniami i zadrapaniami. Ale potem rzuca granat z dołączonym ładunkiem wybuchowym. Zostaje nawet trafiona serią z karabinu maszynowego. Drapanie piękna po ramieniu.

Ale ładunek wybuchowy uderzył w lufę armaty 150 mm. A Niemcy otrzymali już znaczne obrażenia. Z wielkim trudem pojazd rusza ze swojego miejsca i czołga się z powrotem na miejsce, w którym znajdują się jego żołnierze, aby wylizać rany.

Na niebie pojawiają się Focke-Wulfy i kilka TA-152. Rozpoczynają ostrzeliwanie pozycji sowieckich. Pojawiła się także para najnowszych pojazdów odrzutowych HE-183. Sępy te osiągały prędkość do ośmiuset kilometrów na godzinę i prawie niemożliwe było ich trafienie.

Dziewczyny strzelają do Niemców. Zawsze jest szansa na złapanie wroga, pomimo potężnej ochrony samolotów szturmowych przed ogniem naziemnym.

Anyuta i Alla odzyskały schwytanego Luftfausta. Jest to broń składająca się z dziewięciu połączonych ze sobą dwudziestomilimetrowych karabinów bezodrzutowych.

Możesz strzelać jak z małego działa przeciwlotniczego.

A wojownicy wskazują na wroga. Płynnie wciskają start... Obie piękności oparły bose stopy na gruzie, czując płynny odrzut.

Focke-Wulf z sześcioma armatami powietrznymi zaczyna dymić - jego brzuch jest rozerwany.

Dziewczyny krzyczą z entuzjazmem:

- Puck! Krążek do hokeja! Bramka!

Nad głowami dziewcząt zaczynają krążyć inne niemieckie samoloty. Piękności pędzą do podziemnych korytarzy, unikając rakiet Focke-Wulfa.

Anyuta poczuła błysk na chropawym obcasie. Dziewczyna mruknęła:

- O, piekielny ogień!

Podeszwy dziewczynki były pokryte pęcherzami i boleśnie bolały. Chciałem szturchnąć coś zimnego.

A na powierzchni pęknięcia nadal trwają. Śnieg syczy od płomieni, ruiny są rozdarte. Niemcy zalewają pozycje ogniem, ale to niewiele pomaga. Wojownicy ukryli się jak myszy w norach. Niech się sami wyprasują.

Alla szepnęła Anyucie do ucha:

- Myślę, że wkrótce nazistom w końcu zabraknie pary. Mają dużo siły, ale w Stalingradzie nie mają możliwości zawrócenia!

Blondynka odpowiedziała dumnie:

- Jesteśmy tu jak trzystu Spartan! Odpieramy przeważające siły wroga!

Rudowłosa Alla zachichotała i mrugnęła do swojej partnerki:

- I nie możesz nas ominąć!

Kiedy dziewczyny wypłynęły na powierzchnię, nalot dobiegł końca. Pojawili się nowi czarni żołnierze piechoty. Wspięli się do przodu, a dziewczyny musiały otworzyć ogień, zmuszając wroga do wbicia nosa w ziemię.

Lwy i Tygrysy ponownie ruszyły do bitwy. Niemcy próbowali naciskać na armię radziecką ciężkimi czołgami. Co jakiś czas spadały pociski. Bardziej bezbronny "Tygrys" starał się nie odrywać od swoich formacji. Zagrzmiały także moździerze.

Dziewczyny strzelały do Niemców i ich najemników. Znokautował przeciwników. Alla i Anyuta strzelały parami. Pojawiły się i uspokoiły twarze wrogów. Potem nowa warstwa nacierających wrogów.

Dziewczyny śpiewały podczas bitwy.

Alla zaczęła strzelać:

- Zanim...

Anyuta, strzelając, mówiła dalej:

- Przez Ciebie...

Alla uderzyła i dodała:

- Legia...

Anyuta, odciąwszy trzy z nich, syknęła:

- Wrogowie...

Allah przygwoździł przeciwników i wypalił:

- Oni....

Anyuta, odstrzeliwując Arabowi połowę czaszki, mówił dalej:

- Chcą...

Alla, miażdżąc wroga, mówił dalej:

- Ty...

Anyuta, strzelając, syknęła z wściekłości:

- Pokorny...

Alla, przebijając czaszkę Araba, warknęła:

- Zniszcz...

Anyuta, kontynuując przybijanie, syknęła:

- Notatki...

Alla, jakby strzelając, gwizdnęła:

- Nie bój się...

Anyuta, oddawszy celny strzał, warknął:

- Wróg...

Alla, strzelając jak snajper, mówiła dalej:

- Bagnet...

Anyuta strzelając dalej, warknęła:

- Zdolny...

Alla, nie przestając strzelać, syknęła:

- Siła...

Anyuta, wściekła, warknęła, poprawiając przyjaciółkę:

- Odwaga...

Alla w ciężkiej ekstazie, po zastrzeleniu Afrykanów, szczeknęła:

- Wytrzymałość...

Anyuta, podskakując wśród strzałów, syknęła:

- Zwiększyć...

Alla, potrząsając rudymi lokami, mówiła dalej:

- A przeciwnicy...

Anyuta, uderzywszy Araba w brzuch, wydała:

- Od razu...

Alla, strzelając wszystkimi kalibrami, szczekała:

- Zniszcz...

Dziewczyny wstrzymały oddech. A po odpaleniu jeszcze trochę krzyknęli:

- Jesteśmy rycerzami karabinu snajperskiego, rozbrzmiewa głos morderstwa!

Fala nacierających wojsk kolonialnych nieco osłabła. Naziści ponownie przesunęli swoje czołgi do przodu. "Tygrysy"-2 pojawiały się ze swoimi długimi pyskami i strzelały do wszystkiego, co udało im się zauważyć.

"Tygrys"-2 miał oryginalny kształt wieży i pochyłe płyty pancerne po bokach. Dzięki temu stał się nieco bardziej wytrwały. Wojownicy ponownie obrali za cel gąsienice czołgów. Faszysta musiał żyć jak ryba na patelni.

Anyuta rzuciła ładunek wybuchowy, miażdżąc przedni wałek Tygrysa-2 i zaśpiewała:

- Spotkałem Cię z prezentem... Oczywiście, że wyznaczyłem miejsce w trumnie!

Alla syknęła, radośnie rzucając w faszystę dużą, wybuchową paczkę:

- Ale Pasaran!

A po eksplozji długa lufa niemieckiego czołgu przekręciła się. I Królewski Tygrys zaczął się wycofywać. Znów faszysta został poważnie ranny. Alla wzięła go i warknęła, rzucając kawałkiem szkła bosymi palcami:

- Będziesz w dębowej trumnie!

Szkło wpadło prosto w gardło Hindusa, jednego z niemieckich żołnierzy kolonialnych.

Anyuta mrugnęła do partnera i zaśpiewała:

- Zanurzę głowę w tej beczce! Zanurzę wszystkich!

Alla wystrzeliła serię z karabinu maszynowego. Niemcy ponownie zostali zaatakowani. Dziewczyna syknęła:

- Możemy zrobić wszystko! I zwyciężymy!

Anyuta wystrzeliła z karabinu i powiedziała:

- Czeka nas wielkie zwycięstwo! Niech nasi dziadkowie będą w chwale!

Alla wykonała salto i przeturlała się, kręcąc się jak choinka. Dziewczyna zaśpiewała z mrugnięciem:

- Panie sukcesie, dokąd idziesz... Panie sukcesie - śmieją się faszyści...

Niemieckie czołgi, nie oszczędzając pocisków, zintensyfikowały ogień. Rozsypali swoje wybuchowe prezenty. I zbliżyli się do stanowisk sowieckich, starając się uniknąć luk.

Anyuta za pomocą drutu, jak nauczył ich jeniec Seryozhka, podciągnęła ciężką minę. "Lew" powoli czołgał się w stronę pozycji sowieckich. Jego działo kal. 150 mm co jakiś czas strzelało pociskami. Dziewczyny syczały i mrugały.

Anyuta śpiewała:

- Niemcy-papryki, faszyści-naziści... Czeka Cię koniec pacyfisty!

Alla zauważyła z uśmiechem:

- Pacyfizm... Głupotą jest nawet mówienie o pacyfizmie, jeśli chodzi o nazistów!

Anyuta celnym strzałem trafiła Araba ze straży kolonialnej w nasadę nosa i zaćwierkała:

- I są kalekami w myśleniu... A w sprawach wojskowych nie są tacy silni! Już niedługo całkowicie usuniemy je z powierzchni planety Ziemia!

Alla wybuchła jeszcze raz, potarła nagą klatkę piersiową o żwir i zaśpiewała:

- Jestem rosyjskim rycerzem na kolanach dzikusów... Zmieszczę wrogów Ojczyzny z powierzchni Ziemi!

Rudowłosa piękność mrugnęła, spoglądając w niebo. Kręcą się tam "Ramki", niemieccy strzelcy.

Podpełzałem, co jakiś czas utykając w wiatrochronie niemieckiego "Lwa". A jego pistolet ciągle pluł.

Anyuta, przesuwając minę pod gąsienicą niemieckiego czołgu, syknęła:

- Za Sieriożkę....

Niemiec zatrzymał się i strzelił ponownie. Pocisk eksplodował za dziewczynami.

Anyuta sprawdziła:

- Skorupki mleczne, kto ma mózg dziecka!

"Lew" stał przez jakiś czas. Być może doświadczona niemiecka załoga przeczuwała zbliżające się niebezpieczeństwo, a może chciała wykorzystać swój sprzęt bojowy. Ale "Lew" stał przez jakiś czas w miejscu i wypluwał śmiercionośne pociski.

Anyuta zauważyła, że niemiecki czołg ma bardziej zaawansowane działo i strzela częściej niż KV-2. A to oczywiście czyni ten samochód znacznie bardziej niebezpiecznym. Anyuta przeżegnała się i syknęła:

Niech niegodziwcy pójdą do piekła!

Alla strzeliła do faszysty w splocie słonecznym i warknęła:

- Nasze zwycięstwo jest nieuniknione! I wszystko skończy się dobrze!

Anyuta również odcięła Turka i zaśpiewała:

- Chociaż wygląda na to, że życie wkrótce zostanie przerwane, gdy kłopoty zapukają w jego czarny róg... Konie rżą, a krew płynie jak rzeka, a ziemia znów znika spod nóg!

Alla, zabijając Irańczyka, dodała:

- Ale ziemia też ma swojego opiekuna... I między gwiazdami są do niego rozciągnięci... Niewidzialne nici zbawcze wygnania Hitlera na Kołymę!

Dziewczyny strzelając, zaśpiewały zgodnie:

- Złammy Adolfa, to go zaboli! Wierzę, że pokonamy faszyzm! A w naszej Rosji pojawi się Mesjasz, Pan narodów wszystkich krajów!

A wojownicy strzelali dalej. Ale piechota wroga położyła się i zaczęła strzelać i rzucać granaty. Hordy faszystowskie próbowały wypalić dziewczyny ogniem moździerzowym. I rzucam mnóstwo granatów.

Alla filozoficznie zauważyła:

- Liczbami można wygrać wybory, umiejętnościami można wygrać wybory bez wojny!

Anyuta zachichotała i zauważyła:

- Wojna to dziedzina, w której jakość przewyższa ilość, wybory z reguły są odwrotne i to jest anegdota!

Wojownicy cofnęli się nieco, granaty i ich odłamki spadały zbyt gęsto. Alla nawet chwyciła stopą rzucony prezent i odrzuciła go. Granat poleciał i uderzył nazistów w hełmy. A jak eksploduje...

Wyglądało to tak, jakby gdzieś wybuchła kolejna wiązka.

Alla zauważyła filozoficznie:

- Szczęście to drugie szczęście, sukces to trzecia, ale pierwsza umiejętność!

Anyuta zachichotała i wtrąciła:

- Szczęście jest nagrodą za odwagę, ale nie za lekkomyślność!

Alla wybiła oko Hindusowi z armii kolonialnej i syknęła:

- Kto ma szczęście, jego dusza śpiewa!

Anyuta uśmiechnęła się i powiedziała:

- Dobrze, gdy masz szczęście, to znaczy, że Bóg cię uratuje!

Dziewczyny stały się trochę bardziej dowcipne. Następnie niemiecki "Lew" mimo to ruszył naprzód i został wysadzony w powietrze przez minę. Gąsienica najechała na ładunek wybuchowy i została rozdarta.

Ranny "Lew" odwrócił się i wstał... Wojownicy byli zachwyceni i śpiewali z całych sił:

- Lew jest kaleką w myśleniu, tygrys jest źródłem wszelkich kłopotów... Nie ma na świecie nic ciekawszego niż człowiek!

Anyuta wystrzeliła długą linę w chwili, gdy obca armia ruszyła do szturmu i zaśpiewała:

Mamy rakiety i samoloty,

Najsilniejszy rosyjski duch na świecie...

Najlepsi piloci są u steru -

Wróg zostanie rozwalony na proch i strzępy!

"Lew" wydaje się być poważnie uszkodzony. Zamarła, wypluwając jeszcze kilka muszli.

Pojawiła się zwinna "Pantera". Bała się jednak wejść głębiej w pozycje wojsk radzieckich i zaczęła strzelać. Nad głowami dziewcząt gwizdały muszle. I rozbijali gruz i ognie.

Anyuta przygotowała granat do rzucenia, gotowa uchwycić moment, gdy faszystowski czołg zbliży się na dostępną odległość. Ale "Pantera" też nie jest głupia. Niemcy strzelali, układając pociski w szachownicę, starając się nie ominąć ani jednego kawałka ziemi. I dosłownie wygrzebali każdy kamyk.

Alla, klepiąc się po nagiej piersi, zauważyła:

- Taktyka Krautów jest wadliwa... Czy wiele w ten sposób osiągną?

Anyuta dowcipnie zauważyła:

- Kurczak dziobie ziarno na raz, ale przybiera na wadze znacznie szybciej niż świnia, która połyka duże kawałki!

Pantera wystrzeliła ponad osiemdziesiąt strzałów, a po wyczerpaniu amunicji zawróciła i skierowała się z powrotem do swojego legowiska. Na jego miejscu pojawił się nowy mastodont "Sturmtiger". Maszyna zakryła swój szeroki pień czapką. Widać więc, że ma nadzieję się uratować.

"Sturmtigr" ostrzeliwał z daleka pozycje wojsk radzieckich. Rakieta wystrzelona. Ziemia się podniosła, a ogniste źródło wytrysnęło strumieniami płomieni.

Dziewczyny ledwo przeżyły, były dość przykryte. Anyuta była nawet lekko ogłuszona. Dziewczyna nagle zobaczyła siebie galopującą na koniu. I że dowodzi oddziałem, który zaatakował armię tatarską. A wojownicy jeżdżą z nią na koniach. Mongołowie-Tatarzy, nie mogąc wytrzymać ciosu, wycofują się i giną tysiącami pod kopytami.

Anyuta macha dwoma mieczami i sieka swoich wrogów. Ale wizja została nagle przerwana.

Alla poklepała partnerkę po policzkach, potrząsnęła nią i powiedziała:

- Cóż, to wszystko! A teraz przestań kłamać!

Anyuta odpowiedziała ze złością:

- Nie odpoczywałem, ale walczyłem!

Dziewczyna podskoczyła ze wściekłości i rzuciła granat. Prezent przeleciał i uderzył w lufę czołgu Lew. Po otrzymaniu uszkodzeń samochód pomarszczył swój ciężki bagażnik.

Anyuta wykrzyknęła na całe gardło:

- Jestem rycerzem Rusi!

Alla oddała serię z karabinu maszynowego i warknęła:

- odpowiedział chłopak, marszcząc brwi,

Chcę służyć Świętej Rusi...

Niech rozleje się morze krwi

Ale Bóg będzie w stanie nas ocalić!

Anyuta upadła na gruzy z nagim brzuchem i klatką piersiową. W samą porę, gdy nad jej głową przeleciały setki serii karabinów maszynowych. Dziewczyna wysunęła język i powiedziała:

- Szaleństwo odważnych żołnierzy ratuje życie zawiłych generałów!

Alla zgodziła się:

- Żołnierz jest odważny, generał kalkuluje, wróg jest przebiegły, sukces przychodzi tylko z mądrą odwagą!

Dziewczyny ponownie otworzyły ogień i zaćwierkały solidarnie:

Nad nim eskadry

Ryczcie zgodnie

Adolf jest silnym głupcem -

Sadzi Sodomę!

Pojawił się kolejny opancerzony "Lew". Uciekło przed nim dwóch żołnierzy, sądząc po ich ciemnych twarzach, byli to Arabowie. Próbowali założyć łańcuch na hak, aby wyciągnąć zaawansowany czołg z pola bitwy.

Alla i Anyuta strzeliły, zabijając jednocześnie techników. Wojownicy śpiewali:

- Nie niszcz siebie i pomóż swojemu towarzyszowi, pomóż innym wydostać się z ognia!

Pojawiło się trzech czarnych ludzi. Pobiegli z łańcuchem tak szybko, jak mogli, ale także zostali zastrzeleni przez dziewczyny. Co więcej, Anyuta wystrzeliła z pistoletu, naciskając na psa gołymi palcami.

I potrafiła uderzać przeciwników z niezwykłą precyzją, niczym precyzja Robin Hooda.

Alla zauważyła:

- Znakiem nie jest ten, który uderza skutecznie, ale ten, który chybia z porażką!

Anyuta rzuciła granat bosą stopą i syknęła:

- Najdokładniejsza osoba z wizją sztyletu może spudłować, ale bystremu umysłowi nie można wybaczyć, jeśli nie trafi w cel!

Granat uderzył w moździerz i zaczął eksplodować, detonując miny.

Tak, Stalingrad nie był dla Niemców łatwy. Mają w sobie straszliwą cytadelę śmierci!

. ROZDZIAŁ nr 13.

3 listopada Niemcy otoczyli Tichwin, a w samym mieście wybuchły walki. Armia Czerwona powoli się wycofywała. Większa część miasta Baku została już zdobyta, wojska radzieckie wycofują się na półwysep. Erywań wciąż ledwo się trzyma. Stalingrad jest na skraju zagłady.

Mimo to Stalin nakazał nie poddawać tego miasta. Walki wybuchły także o Astrachań. Krauci również próbują awansować w tym mieście. Wszystkie podejścia są intensywnie bombardowane, a infrastruktura ulega zniszczeniu.

Zbliża się zima... A przebieg wojny staje się coraz mniej przewidywalny. Ale wydaje się, że Stalingradu nie da się utrzymać. Dostawy przez Wołgę są utrudniane przez tworzenie się lodu i masowe bombardowania.

4 listopada dziewięćdziesiąt procent Tichwina było już zajęte. A Niemcy zbliżyli się do terytorium Finlandii. Wojska radzieckie, ponosząc znaczne szkody, nie były w stanie zgromadzić wystarczających sił, aby powstrzymać wroga.

Spotkanie zaatakowali także Finowie i marionetkowe wojska szwedzkie. Użyli znacznych sił.

5 listopada koalicja niemiecka i wojska fińsko-skandynawskie zjednoczyły się. W ten sposób zamknięto podwójny pierścień wokół Leningradu. Nowe, wielkie zwycięstwo III Rzeszy.

6 listopada w sektorze północnym nadal trwały walki. Naziści rozbudowali korytarz. Sytuacja stała się niezwykle trudna. W Tichwinie wypalały się ostatnie pozostałości ruchu oporu. Niemcy wystrzelili rakiety balistyczne w stronę Erewania. Opublikowano trzy prezentacje. Spowodował znaczne zniszczenia i ofiary. Ale ostatecznie nic nie zostało złamane.

Miasto Astrachań zostało odcięte lądem od reszty terytorium ZSRR. Sytuacja się zaostrzyła. Nowe pancerniki niemieckie i brytyjskie ostrzelały Murmańsk. Podczas ostrzału zginęło komendant garnizonu i wielu oficerów.

Było jeszcze gorzej.

A 7 listopada naziści wdarli się do Wołchowa i ostatecznie stłumili opór wojsk radzieckich w Tichwinie. W ten sposób przepaść w stosunku do Leningradu gwałtownie wzrosła. Stało się jasne, że miasto z trudem przetrwa oblężenie.

8 listopada wreszcie odbyły się długo oczekiwane testy czołgu Lew-2. Maszyna miała zmodyfikowany układ. Silnik, skrzynię biegów i skrzynię biegów umieszczono w jednym miejscu z przodu, a przedział bojowy z tyłu.

Energicznymi wysiłkami Niemcy pod przewodnictwem Porsche wykonali samochód na rocznicę puczu.

Rzeczywiście, dzięki niższej sylwetce, przy zachowaniu uzbrojenia i pancerza Lwa, masę pojazdu zmniejszono do sześćdziesięciu ton, przy silniku o mocy 1200 koni mechanicznych. Testy bojowe wykazały, że efektem był całkowicie akceptowalny czołg. Dokładnie to, czego potrzebujesz!

Połączenie dobrych właściwości jezdnych i pancerza.

Fuhrer jednak nie był z tego zadowolony. Zażądał wzmocnienia pancerza burt i rufy oraz zainstalowania armaty 88 mm z lufą o długości 100 EL.

Kolejnym testowanym pojazdem był E-100. Czołg ten okazał się jednak za ciężki: 140 ton, ale miał doskonałą ochronę pod każdym kątem i broń Myszy. Ogólnie seria "E" zapowiadała się niezwykle obiecująco. Niemcy najwyraźniej nie tracili czasu.

Zademonstrowano także czołg Bars z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych, jednak Hitler nie wydawał się on wystarczająco chroniony.

Z okazji rocznicy zaprezentowano także różne typy samolotów. W szczególności samoloty szturmowe i modyfikacje ME-262. A także TA-183. Cała parada technologii.

Wyposażone w potężne wyrzutnie gazu, są w stanie zniszczyć całe miasta i wsie.

Tutaj faktycznie zademonstrowano bardzo silne systemy niszczenia.

"Pantera"-2 również przeszła testy, ważąc pięćdziesiąt ton, miała przedni pancerz o grubości 150 milimetrów pod kątem i armatę "Królewski Tygrys". Pancerz boczny miał 82 milimetry i był nachylony. Taki czołg mniej więcej odpowiadał Hitlerowi, ponieważ był w stanie wytrzymać trzydzieści cztery w walce w zwarciu.

Ogólnie rzecz biorąc, naziści uporządkowali menażerię.

Przeprowadzono także testy myśliwców Gotha zdolnych osiągnąć prędkość tysiąca stu kilometrów na godzinę.

Krótko mówiąc, puścili pasy.

9 listopada upadł Wołchow. Sytuacja osiągnęła swój punkt kulminacyjny. I znowu radzieckie czołgi próbowały kontratakować.

Gringeta zamarła w pobliżu pistoletu. Churchill 2 stał naprzeciw sowieckich pojazdów i wypluwał amunicję.

Córka lorda Jane"a liczyła trafienia. Radzieckie czołgi zwolniły, gdy wjechały do rowu. I niemiecka menażeria wykorzystała to.

Nicoletta wzięła go i zaśpiewała:

- Angielski wojownik nie boi się śmierci,

Pod rozgwieżdżonym niebem śmierć nas nie zabierze!

Będzie walczył dzielnie o lwa w koronie,

Załaduję potężny karabin maszynowy!

Malanya pokiwała głową z aprobatą:

- To jest wspaniałe! I my też będziemy pobierać opłaty!

Pistolet działał bardzo aktywnie. Pociski błysnęły jak zapałki, pozostawiając zarysy w powietrzu. Tak, było kilka energicznych dziewcząt. I co najważniejsze dokładne.

Gringeta skinęła głową i posłała pocisk w podstawę wieży trzydziestu czterech. Wymamrotała:

- To jest śmierć! Ona przyjdzie do moich wrogów! I wiem, że od tej chwili czeka na wąsatych wrogów!

Nicoletta powiedziała z uśmiechem:

- Wszystkie zwierzęta kłaniały się wąsatemu... Aby ten przeklęty upadł!

Gringeta znów się roześmiała i strzeliła, sycząc:

- Mój pocisk jest najcelniejszy. Na pewno tam dotrzemy!

Nicoletta podniosła palec wskazujący i powiedziała:

- Bang, bang - nie trafił! Szary króliczek pogalopował!

Gringeta, strzelając, zaśpiewała:

Każdy wybiera dla siebie

Kobieta, religia, droga...

Służyć diabłu lub prorokowi,

Każdy wybiera sam!

Jane potrząsnęła głową i sprzeciwiła się:

- Na pewno nie w ten sposób! Dziewięćdziesiąt dziewięć procent wiary człowieka zależy od urodzenia, a nie od wiedzy. Tutaj należymy do Kościoła anglikańskiego... Ale jeśli się temu przyjrzeć, na jakiej podstawie? Czy to nasz wybór?

Gringeta zachichotała i zauważyła:

- Ja osobiście byłem w rodzinie wierzącej, ale teraz jestem coraz bardziej skłonny do ateizmu!

Nicoletta zachichotała i wystawiła język.

- Ateizm... To ciekawe!

Malanya zauważył filozoficznie:

- I równie daleko od wszystkiego! Kiedy nie ma Boga i nie ma nadprzyrodzonych mocy, wówczas każda religia jest fałszywa!

Gringeta skinęła głową, chętnie potwierdzając:

- To tak jak z komunistami! Wpadli na pomysł, że wszystkie religie są tylko ludzkimi fantazjami. I zbudowali na tym doktrynę!

Malanya sceptycznie wykrzywiła wargi:

- A co ich czeka po śmierci?

Gringeta uśmiechnęła się mięsożerczo. Wystrzeliła pociskiem, rozcinając kadłub innego radzieckiego czołgu i odpowiedziała:

- Można tu wiele wymyślić... Nawet zmartwychwstanie dzięki siłom nauki!

Malanya przypomniała z uśmiechem:

- Czytałem książkę o świecie przyszłości. Tam już istnieje kosmiczne imperium. Nie ma śmierci, starości, chorób. I oczywiście głód... Co prawda większość społeczeństwa nie ma pracy, ale starczy dla każdego.

Na przykład samochody są rozdawane za darmo. Są też maszyny elektroniczne, za pomocą których komunikują się z całym światem.

Nicoletta zauważyła całkiem poważnie:

- Postęp następuje szybko. Spójrz na te czołgi... Jak bardzo się rozwinęły i stają się coraz bardziej zaawansowane. Mimo to Churchilla-2 nie można porównywać z Matyldą.

Malanya zgodziła się:

- Tak, czołgi posunęły się naprzód... To jest szykowne!

Kolejny atak sowieckich czołgów zakończył się fiaskiem i nastąpiła przerwa.

10 i 11 listopada Niemcy przeprowadzili małe operacje ofensywne, wycinając zakręty na północy.

Wojska radzieckie podjęły próbę kontrataku na północ od Stalingradu, ale odniosły niewielki sukces. Ostatnie domy w mieście już wytrzymywały. Zniszczony w tym samym czasie, do ziemi. Ale na razie Stalin kazał wytrzymać do końca.

Miasto Baku jest prawie zdobyte. Ale studnie naftowe płoną i wybuchły między nimi walki. Niemcy bombardują bez przerwy.

Bitwy w Astrachaniu osiągają swój szczyt...

12 listopada Turcy przypuścili atak na Erywań. Atak został odparty. Turcy ponieśli straty. Ale znowu wystrzelili. 13 listopada Niemcy zajęli ostatnie kwartały Baku - ogłaszając zdobycie miasta. Tylko na półwyspie walki wciąż trwały, a niebo było czarne od płonących studni.

14 listopada hitlerowcy rozpoczęli szturm na Murmańsk. Użyli artylerii i lotnictwa...

Stalingrad płonął, ale przeniesione posiłki sowieckie umożliwiły dalsze utrzymanie się. Choć tylko na obrzeża miasta i to za cenę kolosalnych strat.

Podczas ataku na Murmańsk zebrała się duża armada pancerników, przybyły także lotniskowce. Miasto było dociskane jak wałek plazmowy. A oni bombardowali i ostrzeliwali.

15 listopada wojska faszystowskie rozpoczęły atak, atakując miasto, jedyny wolny od lodu port na Oceanie Arktycznym. W bitwach brały udział "Myszy", a nawet czołg "Szczur", który naziści chcieli wypróbować w praktyce.

Jednak "Szczur" był nieco rozczarowujący. Najpierw awansowała, a potem utknęła w zaspach. I zatrzymał się na obrzeżach miasta. Niemcy nie byli całkiem gotowi do ofensywy. Ale ostrzał nie ustał. 16 listopada hitlerowcy praktycznie zakończyli oczyszczanie złóż ropy, płonących studni. Ale część półwyspu była dla nich niedostępna z powodu pożarów, które sięgały siódmego nieba.

17 listopada hitlerowcy zdobyli ostatnią odnogę delty Wołgi i tym samym dokładniej zablokowali Astrachań. Baku już dawno zostało odcięte.

Erewan również został szturmowany. Miasto położone jest na wzgórzu, bardzo dogodnym do obrony, ale trudno je szturmować, zwłaszcza czołgami.

18 listopada wojska radzieckie ponownie przetestowały siłę nazistowskiej obrony na północ od Stalingradu. Osłabiło to presję na to, co pozostało z roku na Wołdze, ale kosztowało znaczne straty.

19 listopada Niemcy przerwali atak na Murmańsk z powodu ciężkich strat.

Tym samym opętany Führer nie mógł wyrwać ze swojej pozycji licznych drzazg. Nazistowskie plany zakończenia ZSRR przed zimą nie powiodły się.

Co najgorsze, Japonia zawiesiła ofensywę z powodu zimnej pogody i ogromnych strat w sile roboczej. Jedyną rzeczą jest to, że samurajowie zwiększyli produkcję własnych trzydziestu czterech i licencjonowanych Panter. A latem przyszłego roku mogą sprawić kłopoty.

20 listopada Niemcy częściowo ugasili pożary i oczyścili większość półwyspu.

21 listopada wojska radzieckie ponownie zaatakowały Niemców, a nawet przedarły się kilka kilometrów na północ od Stalingradu. Naziści musieli osłabić swój atak i spróbować przywrócić pozycje.

Walki, jak to się w takich przypadkach mówi, są po prostu na poziomie frackowym!

22 listopada naziści próbowali nacierać w regionie Turkmenistanu. I po przejściu dziesięciu kilometrów zostali zatrzymani. Ale 23 listopada, po wprowadzeniu do bitwy brygad szacha, ponownie ruszyli naprzód. Sytuacja w regionie Azji Środkowej stała się niezwykle zaostrzona.

24 listopada na frontach nie zaszły żadne istotne zmiany...

25 listopada naziści wznowili atak na Murmańsk. Do boju rzucono nowe jednostki. Ale nie ma jeszcze sensu.

Nadszedł 26 listopada - jedenaście lat od wyborów do Reichstagu, po których Hitler został kanclerzem Rzeszy.

Po raz pierwszy na front wysłano najnowszy czołg E-100.

Taka była praktyka bojowa takiej maszyny.

Zbiornik wyglądał na dość długi, niemal spłaszczony. Wystawała z niego długa lufa działa kal. 128 mm. A przedni pancerz jest ustawiony pod kątem czterdziestu pięciu stopni. A on sam jest przechylony z boków.

Czołg E-100 poruszał się dzięki najnowszemu silnikowi o mocy 1500 koni mechanicznych, szybciej niż Mysz. A pociski odbiły się od niego.

A w samochodzie pojawiła się wesoła czwórka Magda, Christina, Gerda i Charlotte.

Dziewczyny urodziły dzieci dla Führera i pozostawiły je pod opieką specjalnych niań z SS.

I właśnie przybyłem na front. Dziewczyny są bardzo zabawne. Tęsknili za bitwami. A tu jest właśnie okazja do wyrażenia siebie. Weźmy wreszcie ten północny Sewastopol.

Oraz ustanowienie dominacji III Rzeszy na Oceanie Arktycznym. Jak długo wojna naprawdę może się ciągnąć? A cała czwórka myśli: czy może chociaż coś się razem z nimi zmieni?

W pobliżu Murmańska nie jest zbyt mroźno - Prąd Zatokowy izoluje. Dziewczyny są w bojowym nastroju. Każdy miał parę - chłopca i dziewczynkę! Więc możesz się cieszyć.

Magda i Krystyna kręciły się przy działach. Zbiornik jest nowy i sterowany po prostu. Jest chroniony z boków przez nachylony pancerz o grubości 120 mm plus kolejne 50 mm tarczy. Nie możesz więc uderzać samochodu ze wszystkich stron.

Dziewczyny zagwizdały piosenkę. W głębi serca czują się wspaniale.

Gerda zauważyła z uśmiechem na bursztynowych ustach:

- Teraz Hitler i ja mamy wspólne potomstwo. Jesteśmy członkami rodziny królewskiej!

Charlotte zachichotała i zauważyła:

- A przed nami są tylko zera!

Czołg "E"-100 zbliżył się do pozycji sowieckich. Wszystko wokół było tak zniszczone, że strzały z Sowietów są rzadkością i przeważnie z lekkich dział.

Magda wycelowała z armaty 128mm i strzeliła w radziecką srokę. Miodowa blondynka zaśpiewała:

- Jestem tygrysicą i mam uśmiech... A zły tygrys rozerwał wszystkich na strzępy!

Sowiecka czterdziestka piątka wycofała się, zginęło kilku rosyjskich żołnierzy.

Magda mruczała jak kot:

- Jestem supermanem, moja metoda jest prosta... Odgryzę ogon tym, którzy są z wełny! I wtedy dziewczyna zaczęła się śmiać. Cóż, zupełnie jak szalona bogini.

Prostytutki Hitlera wstrząsnęły czołgiem. I sami wskoczyli do samochodu o pochyłym pancerzu.

Ale wtedy wojownicy zawrócili swój samochód. Charlotte, ta piękność o miedzianych włosach, zaśpiewa:

- Klak, klik, klik... Strumień płynie! Nazistowska kawaleria zjadła cały piasek!

A potem, Charlotte, jak ona chce się śmiać... Nawet zacisnęła zęby. I znowu zbiornik się obrócił. Niemcy zburzyli ogrodzenie z drutu kolczastego. Maszyna wielkości Tyrannosaurus rex warknęła nieprzyzwoicie. A wojownicy obnażyli swoje urocze i mięsożerne twarze.

Dziewczyny nosiły i rodziły dzieci Adolfa Hitlera. A to już o czymś mówi. Piękne lisy, ale jednocześnie potwory moralne. Tutaj zmiażdżyli żołnierza radzieckiego, który wpadł pod koła. I wbili w ziemię działo 76 mm. Jechaliśmy nim. Stal została spłaszczona. Wojownicy pokazali akrobacje figurowe. Muszle wydawały się bardziej nieszkodliwe niż groszek potrząsany przez dziecko grzechotką. Następnym działem, które spłaszczył E-100, było działo 85 mm.

Magda zaśmiała się:

- I miażdżymy Rosjan jak pluskwy!

Christina poprawiła przyjaciółkę:

- Bardziej jak niedźwiedzie! A niedźwiedź to duże zwierzę!

Czerwona Charlotte dodała, odsłaniając kły:

- I zębate!

Niemieckie czołgi przedarły się przez linie obronne miasta. Wojska radzieckie walczyły bardzo zawzięcie. Wszyscy chwycili za broń. W milicji walczyli nawet dziesięcioletni chłopcy. Było też mnóstwo dziewcząt. Zebrali się wszyscy mieszkańcy, ale broni było za mało. We wszystkim widać było masowe bohaterstwo. Pionierzy, korzystając z domowych materiałów wybuchowych lub wiązek granatów, podeszli do hitlerowskich czołgów i rzucili się pod tory - umierając za Ojczyznę.

Czołg E-100 otrzymał kilka uszkodzeń. Jednemu z chłopców udało się przedrzeć przez ciężką minę. Sam zginął, ale uszkodził niemiecki samochód. Wałek pękł i część gąsienicy odleciała. Duży pojazd zwolnił. Następnie kilku wojowników rzuciło pęki granatów, rozbijając grube gąsienice.

E-100 po minięciu linii frontu stracił mobilność.

Gerda wycelowała sześć karabinów maszynowych i odpaliła je, gdy żołnierze radzieccy próbowali kontratakować. Poległo kilkudziesięciu Rosjan i przedstawicieli innych narodów Rosji, przeszytych kulami z karabinów maszynowych. Radzieccy żołnierze jednak pobiegli naprzód. Rzucili granaty i zginęli. Część fragmentów dotarła do E-100, ale karabiny maszynowe działały prawidłowo. I ta cholerna Gerda jest taka dokładna. A jej kule prawie nigdy nie idą na marne.

A rosyjscy żołnierze giną...

Christina strzelała z szybkostrzelnej armaty 75 mm, pocisków odłamkowych i strzelała ze współosiowego karabinu maszynowego. Rudowłosa bestia, rozdzierając kulami żołnierzy radzieckich, syknęła:

- Jestem nosicielem śmierci... Sam szatan jest moim rudowłosym krewnym!

Magda nieśmiało zauważyła:

- Cóż, nie rób tego. Szatan jest wrogiem Boga i jest skazany na jezioro ognia!

Christina uderzyła bosą stopą w metal i ryknęła:

- A co z jeziorem ognia? Moje włosy są jak ogień!

Gerda zauważyła z uśmiechem:

- Sam Führer wybaczy nam wszelkie grzechy... A dokładniej samo pojęcie grzechu jest w zasadzie przestarzałe?

Magda wzruszyła ramionami:

- Chcesz powiedzieć, że koncepcja grzechu jest przestarzała...

Gerda ponownie odpaliła karabiny maszynowe, tłumiąc desperacki kontratak żołnierzy rosyjskich. Kule zabiły ich jak dary z piekła rodem. E-100 w tej modyfikacji jest bardzo mocno chroniony. Aż osiem karabinów maszynowych, dwa współosiowe z armatami, a reszta sterowana była na zawiasach. I uderzyli dość mocno.

Gerda ryknęła z uśmiechem:

- Grzech, to jest podstawa istnienia III Rzeszy! Nasza religia jest prawdziwie wiarą zwierząt!

Rudowłosa Krystyna, strzelając z armaty i zabijając rosyjskich żołnierzy, śpiewała:

- Moje czułe i delikatne zwierzę... Kocham twoje kły, uwierz mi! Moja piekielna bestia z kłami!

Jedno z sowieckich dział przeciwlotniczych ponownie trafiło w rolki i je złamało. E-100 w końcu się zatrzymał. Magda jednak ukarała irytujące działo przeciwlotnicze, osłaniając je ciężkim ładunkiem. Cóż, tory zostały zerwane.

Gerda skrzywiła się, zawołała holownik i zapytała:

- Wyciągnij nas, proszę! Umieramy! Tory są zerwane!

Odpowiedź przyszła natychmiast:

- Będzie holownik!

Christina zaśpiewała z uśmiechem:

- To jest ruch! Wrogowie na zewnątrz!

Magda strzeliła do pistoletu, który rosyjscy żołnierze próbowali wyciągnąć do bezpośredniego ostrzału. Rozbił lufę i rozproszył żołnierzy radzieckich w różnych kierunkach. Jeden z żołnierzy został rozdarty na pół i walczył w agonii.

Blond chrześcijanka przeżegnała się, wzniosła oczy ku niebu i modliła się:

- Wybacz mi, Panie! Za nieumyślny grzech i morderstwo!

Christina zachichotała i zauważyła:

- Nie, nie możesz tego zrobić! Musisz być twardy jak skała! Bądź dla nas skałą!

Magda z przekonaniem odpowiedziała:

- Jest tylko jedna skała - Jezus Chrystus!

Rudowłosa diablica warknęła:

- Jezus był pacyfistą! A nasza wiara i zawód to wojna!

Czołg E-100 został podniesiony na holu i przeciągnięty w stronę pozycji niemieckich. Gerda zauważyła z uśmiechem królowej śniegu:

- Rolki są najbardziej wrażliwą częścią zbiornika. I musimy z tym walczyć!

Charlotte pokręciła głową.

- Nie zakrywać całych rolek osłonami. Nie jest to możliwe, gdyż część gąsienic będzie nadal otwarta!

Magda zaproponowała:

- A jeśli zrobisz rolki małe i bez palety?

Rudowłosa diablica zachichotała i pokazała swoje perłowe zęby:

- A jak nadać im większą prędkość?

Magda potarła metal gołą podeszwą i zasugerowała:

- A co jeśli użyjemy silników elektrycznych?

Charlotte podciągnęła brzuch i wykręciła szyję:

- Możliwa opcja... A czołgi będą mniej palić!

Magda powiedziała ze łzami w oczach:

- Kiedy dotrzemy do piekła, będzie ono płonęło i płonęło jak pochodnie!

Rudowłosy diabeł warknął:

- No cóż... A anioły powstają z jasnych płomieni! Bądźmy aniołami!

Christina wzięła go i zaśpiewała ogłuszająco:

- Nie jestem aniołem, tylko diabłem, ale dla ludzi stałem się świętym.... Doprowadź wrogów kalkulacji do tortury tak nieziemskiego bólu!

Dziewczyny ucichły... Na niebie wirowali szturmowcy, huknęła kanonada. A bomby padały i padały... Jak prawdziwy grad zniszczenia i dewastacji.

Murmańsk płonął, a ludzie umierali. Niemcy wystrzelili nawet rakietę balistyczną. Mało skuteczna broń. Łatwiej byłoby zrzucić pięciotonową bombę z Yu-488, byłoby to zarówno dokładniejsze, jak i tańsze.

Christina jako pierwsza wyskoczyła boso na śnieg, gdy czołg przewieziono na inny parking. Tam specjaliści zaczęli przeprowadzać naprawy. Dziewczyny przeprowadziły się do ciepłego domu. Położyliśmy się na materacach. Gerda i Charlotte zaczęły grać w szachy kieszonkowe.

Magda i Christina zaczęły robić mięśnie brzucha, aby ich brzuchy były wydatne i nie opadały w czasie ciąży. Piękni wojownicy, którzy drżą w lędźwiach. Jeszcze świeże, ale to kobiety, które urodziły dzieci. A umieranie nie jest teraz takie straszne - jest ktoś, kto będzie kontynuował linię rodzinną! Nawet z nasieniem takiego drania jak Hitler.

Ale dziewczyny z batalionu SS Tygrysica, Führer jest naprawdę kimś w rodzaju Boga. I już nie pogański bóg, ale coś Wszechmogącego i niepojętego w swoim geniuszu.

Gerda zagrała w Królewski Gambit i rozwinęła silny atak. Charlotte uparcie się broniła. Doszło do wymiany ciosów. Ale wszystko zakończyło się wzajemnym zniszczeniem i remisem. Następnie Magda i Krystyna zaczęły grać w szachy. A Charlotte i Gerda zaczęły robić mięśnie brzucha i pompki. Dziewczyna aktywnie utrzymywała formę.

Magda bawiąc się i popychając przeciwnika, filozoficznie zauważyła:

- Ale to wciąż dziwne...

Christina zapytała z niewinnym uśmiechem na ustach:

- Co jest dziwnego?

Blond superman odpowiedział:

- Fakt, że biali są kolorami dobra, ale to oni pierwsi rozpoczynają wojnę!

Rudowłosy diabeł racjonalnie zauważył:

- Ale przynosimy też dobro... Ale bolszewicy pierwsi zaatakowali Rosję!

Magda w odpowiedzi zaśpiewała smutnym tonem:

- Ale przed nami wszystko kwitnie, za nami wszystko płonie...

Christina dodała dźwięcznym głosem:

- Nie ma co marudzić! U nas jest ten, który o wszystkim za nas zadecyduje!

Gerda śpiewała dalej:

- Wesoło, a nie ponuro, wróćmy do domu - blond sportowcy będą naszą nagrodą!

Po czym cała czwórka wybuchnęła śmiechem... Pojawiła się nastolatka, która opiekowała się dziećmi i podała dziewczynom kanapki z masłem, serem, kiełbasą i suszonymi owocami. Dziewczyny jadły i były wyczerpane upałem. Piękności zapadły w sen. Dobrze, gdy jesteś młody i zdrowy - możesz łatwo zasnąć.

Następnego dnia, 27 listopada, E-100 został odrestaurowany tylko częściowo. Dziewczyny nie wzięły udziału w ofensywie. Ale w samym bikini chodziliśmy boso po zaspach śnieżnych. Patrzyli na nich jak na szaleńców, biegających po zimnie prawie nago. Ale dziewczyny to na ogół akrobacje. To wyjątkowi ludzie przyszłości!

Gerda objęła prowadzenie. I nie bosa Gerda z baśni Andersena. Ale także odważny i doświadczony. A jednocześnie stała się urodzoną zabójczynią. Szybka dziewczyna z silnymi mięśniami.

Jednak wszystkie cztery dziewczyny są dobre. Przebiegli w szybkim tempie pięćdziesiąt kilometrów i wrócili. Następnie wykonaliśmy serię ćwiczeń, śpiewaliśmy i kołysaliśmy się. Ćwiczyliśmy trochę strzelanie.

Dopiero następnego dnia naprawiono czołg E-100. Cóż, nie jest tak źle. Co więcej, ten superciężki samochód miał oryginalny układ rolek, odmienny od układu szachownicy, co zwiększało właściwości jezdne na śniegu, ale z przyzwyczajenia stwarzało pewne problemy dla mechaników. Chociaż po prostu łatwiej jest zamontować E-100 niż Tygrysa czy Panterę.

28 listopada hitlerowcy zdołali przedrzeć się nieco głębiej w Murmańsku. Ale opór wojsk radzieckich jest po prostu niezrozumiały. I nawet szesnastocalowe pociski z pancerników Wielkiej Brytanii i Niemiec nie były w stanie złamać woli obrony.

Ale naziści nadal posuwali się naprzód. Czołg E-100 w ciągu dnia przejechał kilka przecznic, ale ponownie uszkodził gąsienice. Ale tym razem naprawa trwała tylko kilka godzin. 29 listopada dziewczyny Terminatora zderzyły się z czołgiem KV-3. Radziecki pojazd uderzył kilka razy w przedni pancerz, ale pociski odbiły się od zbocza. Magda oddała cios rosyjskiemu czołgowi, powodując jego spalenie niczym stos ułożonych pochodni.

Christina zapytała swojego partnera z drwiącym uśmiechem:

- Czy w ogóle nie jest wam żal tych Rosjan?

Magda odpowiedziała szczerze:

- Żal mi wszystkich, nawet tych, którzy nie są godni litości!

A dziewczyna westchnęła ciężko, zwracając wzrok ku niebu. Wojownicy starali się działać coraz ostrożniej. Aby nie rozpraszać się naprawami. Działa kal. 128 mm i 75 mm działały jak osły. Ale czołg nadal otrzymał uszkodzenia.

Jedna ze ścian eksplodowała i runęła na samochód. Pancerz był porysowany i lekko wgnieciony.

30 listopada naziści posunęli się jeszcze dalej. W niektórych miejscach dotarli nawet do centrum miasta. Ale tego samego dnia dobrze wycelowany strzał z czterdziestu pięciu uszkodził lufę armaty 128 mm, a dziewczyny zostały zmuszone do ponownego rozpoczęcia napraw. I najwyraźniej dłużej.

Następnie cała czwórka zdecydowała się walczyć jak zwykła piechota, zamiast czołgu. Piękności próbowały walczyć, walcząc tylko w bikini. Ale na zimnie dziewczyny mogły stać tylko kilka godzin w tym półnagim stanie, a potem pobiegły się rozgrzać.

Gerda zakopała się w śniegu, strzelała z najnowszego karabinu szturmowego MP-44 i dość aktywnie zabijała rosyjskich żołnierzy. Oto ona , bosa dziewczyna o siwych włosach, która uderzyła w głowę pułkownika Armii Czerwonej. I ona powiedziała:

- Nie, nadal jestem Aryjczykiem!

Charlotte, która zbliżała się z drugiej strony, zachichotała:

- Jesteś wojownikiem, który przynosi śmierć swoim wrogom. - Wtedy rudowłosa dziewczyna z bosymi nogami strzeliła do majora i trafiła go tuż pod okiem. Wyszczerzyła zęby dość mocno. - Widzisz, nie strzelam gorzej!

Gerda wybuchła, wykańczając członka Komsomołu i kapitana wojsk rosyjskich, suka pokazała zęby:

- Tak, strzelałeś, ale widziałem! Jak piła łańcuchowa!

Charlotte rzuciła odłamkiem szkła bosymi palcami. Uderzył porucznika armii rosyjskiej w szyję i zaćwierkał:

- A oto ja, bawię się szkłem!

Gerda biegła po śniegu, zostawiając bose, pełne wdzięku ślady. Pospieszyła się pochylając. Wtedy tygrysica przewróciła się i wykonała salto. Obróciła się i przesunęła głowę w stronę podbródka radzieckiego żołnierza. Splunął krwią. Gerda bosymi stopami ścisnęła gardło i udusiła Rosjanina.

Rudowłosa diabeł Charlotte udusiła pioniera. Tak paskudne i złe okazały się dziewczyny.

Magda zabijała także rosyjskich żołnierzy, ale nie zrobiła krzywdy dzieciom. Nie, nigdy nie podniesie ręki na dziecko. I w ogóle przelewanie krwi nie sprawiało jej przyjemności. Mimo to jest tygrysicą z batalionu SS i musi wykonywać rozkazy.

Więc Christina rzuciła sztyletem w chłopca, który wyglądał na około dwanaście lat. Naprawdę okrutne. Nie, dorośli nie powinni zabijać dzieci!

Magda przeżegnała się i szepnęła:

- Panie wybacz mi! Odrażasz mnie, ale wojna to wojna!

I blondyn strzelił do rosyjskiego snajpera, który upadł, trafiony precyzyjnym uderzeniem w nasadę nosa. Niestety, pojawiła się słynna czwórka. Dziewczyny najpierw zabiły Brytyjczyków i częściowo Amerykanów, ale teraz się tym zajęły

Rosjanie. Takie są grzechoczące uśmiechy drugiej wojny światowej. Uśmiechy ukazujące najbardziej prawdziwe i ostre kły!

Christina potarła bosą stopę o drewno, wciąż czując zimno, i zauważyła:

- Czy to obrzydliwe? Czego chcesz od rudowłosych czarownic!

. ROZDZIAŁ nr 14.

Niemcy stopniowo wstrzymywali działalność. Łącznie z lotnictwem - i to przymusowo ze względu na pogarszające się warunki pogodowe. Nie udało się w pełni zrealizować zadań postawionych dzień przed ofensywą. To prawda, że Kaukaz jest praktycznie zdobyty. Pole naftowe w Baku jest pod kontrolą. ZSRR stracił największe źródło ropy. To prawda, że sami Niemcy wciąż muszą spędzać czas na odnawianiu studni. Zdobyto także Karelię, Archangielsk i część północnego wybrzeża. Leningrad jest całkowicie odcięty od komunikacji z resztą Rosji. Niektóre inne terytoria są zajęte w centrum. Połowa Turkmenistanu jest również okupowana. Japonia zdobyła całą Mongolię, a także wcisnęła się w Azję Środkową i częściowo utworzyła przyczółki za Amurem, w regionie Usuri. To prawda, że samurajowi udało się nieco mniej. Władywostok jest całkowicie zablokowany i znajduje się pod ostrzałem.

Do Moskwy pozostało dwieście kilometrów. I już Niemcy mogą bombardować stolicę rakietami balistycznymi i bombardować samolotami odrzutowymi. Ale zimą i mrozem Wehrmacht stracił możliwość przeprowadzenia dalszej ofensywy. Co więcej, wojska kolonialne: Hindusi, Afrykanie, Arabowie są bardzo zmarznięci. I stracili większość swojej skuteczności bojowej. Grzechem byłoby nie skorzystać z takiej sytuacji. Chociaż Armia Czerwona poniosła ogromne straty i była również bardzo wyczerpana.

Rzeczywiście, Sztab Generalny zdecydował się, pomimo wszystkich trudności z zaopatrzeniem i utratą Kaukazu, przeprowadzić zimą kilka dużych operacji ofensywnych. Nawet jeśli faszyści nie odważą się wystawić nosa zimą, unieruchomimy ich i zmiażdżymy.

Albo, w każdym razie, zmusimy cię do walki w najgorszych warunkach pogodowych.

Wasilewski, szef sztabu generalnego i wiceminister obrony, całkiem logicznie założył, że ZSRR nie będzie w stanie wygrać wyścigu technologicznego z całą Europą i Afryką z Azją w dodatku.

Pod tym względem zimą przewaga wroga, szczególnie w lotnictwie, będzie tylko rosła. Tak, oczywiście, radzieccy projektanci opracowali już i nadal rozwijają nowe, bardziej zaawansowane czołgi. W szczególności T-34-85 z większą wieżą i potężnym działem. Cóż, IS-2 z armatą 122-milimetrową jest w drodze. Ale Niemcy też nie będą stać w miejscu. Poza tym nawet nowe samochody nie są na tyle dobre, aby pokonać Lwa czy jakikolwiek inny ciężki samochód.

I jest mało prawdopodobne, aby teraz udało się osiągnąć przewagę liczebną.

Głos zabrał także Wozniesienski. Opowiedział się także za szybką ofensywą:

- Po utracie Kaukazu nasza armia odczuje poważny niedobór paliwa. Dokładniej, już tego doświadczamy w pełni. Jednak zimą dzień jest znacznie krótszy, pogoda często jest zła, a zużycie paliwa również spada.

Komisarz ludowy Żdanow także pospieszył dodać:

- Ponadto nasi bojownicy i saperzy wysadzili wszystkie szyby naftowe na Kaukazie. A to oznacza, że Fritz nie może jeszcze używać naszego oleju. Ale biorąc pod uwagę, jak szybko okrutni faszyści wiedzą, jak wszystko zbudować i odnowić, to wiosną ropa z Baku popłynie do tętnic gospodarki III Rzeszy.

Stalin podsumował dyskusję:

- Pod koniec grudnia ogłosimy pierwszy strajk zimowy. Pytanie tylko gdzie?

Wśród żołnierzy nie było jedności. Żukow zaproponował uderzenie w centrum i wyrzucenie wroga z Moskwy. Wasilewski zasugerował, że lepiej byłoby znaleźć słaby punkt w Tichwinie. Jednocześnie pomóż Leningradowi, który może nie przetrwać podwójnej blokady.

Rokossowski wezwał do ofensywy w kierunku Woroneża. Pojawiły się pomysły, aby zaatakować nazistów w Astrachaniu, a nawet w okolicach Archangielska. Stalin wysłuchał wszystkich komentarzy, podrapał coś i zamyślił się.

Pomysł odepchnięcia wroga od Moskwy wydawał się kuszący i kuszący. Jednak to w centrum naziści są obecnie najsilniejsi i najlepiej umocnieni.

Atak przez przekroczenie Wołgi wydawał się nielogiczny, rzeka była duża i głęboka, a pierwsza faza operacji przeciągnęłaby się.

Możliwy jest atak między Donem a Wołgą, ale nasi już tam pokonali, a Niemcy też są dobrze ufortyfikowani.

Pomysł Wasilewskiego wydaje się najbardziej logiczny. Na północy Niemcy są słabsi, a ich wojska jakoś mają mniejsze doświadczenie bojowe. Co więcej, Tichwin był niedawno zajęty, na półce stacjonowały wojska niemieckie. Ale jest całkiem możliwe, że Krauci również myślą w ten sposób.

Oddać wszystkie siły w stronę Woroneża? W układzie frontu uformowano balkon, który bardzo racjonalnie byłoby pokusić się o wycięcie, niczym ukośny oset maciorowy.

Jeszcze ciekawsze myśli to pierdolenie się po Archangielsku. Biorąc pod uwagę, że Krauci będą musieli przewieźć posiłki przez morze, racjonalne jest, że w tym kierunku jest zboże.

Chociaż zaopatrzenie własnych żołnierzy jest trudne, zwłaszcza że nazistowska flota łodzi podwodnych całkowicie dominuje na morzu. Nowe nazistowskie krążowniki wchodzą do służby. Wygląda na to, że prawie zbudowali wcześniej zatopiony pancernik Bismarck. Co więcej, nowy statek powinien pobić rekord wielkości i uzbrojenia Yamato.

Chociaż z drugiej strony, po co Fritzowi pancerniki? Rzucić kurz w oczy całemu światu? Bardziej niepokojące są dane dotyczące nowych rodzajów broni, które powstają w III Rzeszy. Zwłaszcza jeśli chodzi o rakiety i samoloty odrzutowe, a to poważna sprawa.

Po pewnym wahaniu Stalin zatwierdził plan: rozpocząć atak na obwód Tichwina pod koniec grudnia, a na początku stycznia wyczuć wroga pod Woroneżem.

W sumie wydawało się to logiczne... Tymczasem na wpół już zapomniane cztery dziewczyny kontynuowały swój bohaterski czyn na froncie wschodnim. Gerda i Charlotte oraz Christina i Magda von Singer - po przerwie spowodowanej tym, że wszystkie niemal jednocześnie zaszły w ciążę; potem urodziła zdrowe dzieci, wróciła na front.

Było zimno i piękności przybyły dwudziestego piątego grudnia. Pada śnieg, a wiatr rozwiewa Twoje loki. I nie wybrali dla siebie najcieplejszego miejsca - tuż pod Leningradem.

Po przybyciu na miejsce dziewczyny w bikini pobiegały przez zaspy śniegu. Tak naprawdę prawdziwi Aryjczycy muszą pokazać, że nie boją się żadnego, nawet najcięższego przeziębienia. Pobiegł z nimi chłopiec ninja, który przybył z Japonii, którego wszyscy nazywali Karas.

Ten dzieciak zasłynął z udziału w operacjach specjalnych. Przyjemne orientalne rysy twarzy w połączeniu z blond włosami odziedziczonymi po nieznanym ojcu nadawały chłopcu bardzo przystojności.

Dziewczyny w odpowiedzi nawet na niego spojrzały, chociaż Karas prawdopodobnie jeszcze im nie dorównuje. Ale ulga mięśni działa jak drut, więc nawet te doświadczone tygrysie, które przeżyły wszystko, nie są w stanie za nią nadążyć.

Dziewczyny całkowicie odzyskały formę po porodzie w bazie treningowej, jednak nie każdy superman jest w stanie wytrzymać tak lodowcowe tempo.

Christina, która podobnie jak Magda von Singer zdołała walczyć z Rosjanami, zauważyła:

- Mróz i śnieg są ich głównymi sprzymierzeńcami. I wcale nie jest fajniej niż w Wielkiej Brytanii!

Magda słusznie zauważyła:

- Nie powiedziałbym tego. Rosjanie są znacznie silniejsi, a jednostki prawie nigdy się nie wycofują!

Charlotte, wykonując salto podczas joggingu, zachichotała i zauważyła:

- Ale to raczej wada niż zaleta.... W ogóle nie rozumiem takich metod dowodzenia i kontroli, jak tworzenie oddziałów zaporowych i egzekucje dowódców wycofujących się jednostek.

Sama Bosonoga Gerda, przewracając się podczas biegu i rozciągania, zgodziła się:

- Oczywiście - pod kijem dobrych wojowników nie dostaniesz. - Tutaj blondynka musiała jednak przyznać z trzeszczącym sercem. - Ale Rosjanie walczą dobrze, jeśli wytrzymali już dwa i pół roku. Chcielibyśmy ich przeżywalność!

Christina prychnęła pogardliwie:

- Mówisz nam?

Gerda zachichotała i zauważyła:

- Jesteśmy elitą! Zwłaszcza Marcela!

Najlepszy as wszech czasów i narodów, pomimo kategorycznego zakazu Hitlera, który chciał, aby ten symbol niezwyciężoności skupiał się wyłącznie na nauczaniu - w końcu był generałem porucznikiem, mimo to rzucił się na front.

A raczej Führer łaskawie pozwolił mu wrócić, jeśli Niemcy gdzieś poczuli się źle.

Naziści oczywiście na wszelki wypadek wzmocnili swoją obronę i przygotowali się na zimę, ale mocno wątpili, czy Rosjanie będą mieli środki na działania ofensywne na dużą skalę.

Jednak inteligencja zadziałała. Oznacza to, że informacja o zbliżającej się ofensywie mającej na celu wyzwolenie Tichwina faktycznie wyciekła. Co więcej, wojska radzieckie rozpoczęły potężny ostrzał artyleryjski w samą porę na Boże Narodzenie.

Trafiły w "Katyusze", a nawet w kilka pierwszych wyrzutni rakiet dużej mocy "Andryusha". A ryk eksplozji był taki, że uchwyciły go bose, na wpół zmarznięte dziewczyny.

Na szczęście mają doskonały słuch i błyszczące oczy.

Dziewczyny spojrzały po sobie i doszły do wniosku:

- Teraz walczmy jak należy!

A chłopiec ninja Karas powiedział:

- Moim zadaniem będzie wjazd do Leningradu i dokonanie tam rozpoznania. Jesteś zbyt piękna, żeby być harcerką!

Magda leniwie uniosła rzęsy i odpowiedziała:

- I ty też... A jeśli Rosjanie uznają twój akcent za dziwny?

Karas logicznie zauważył:

- Kiedy mówisz zbyt poprawnie po rosyjsku, znacznie mocniej ujawnia cię to jako obcokrajowca. W każdym razie pobiegłem i mocno ścisnąłem przeciwnika na flance...

Dziewczyny pobiegły do swojego zbiornika. W końcu to tankowce testowe. I wybraliśmy dla siebie coś nowego. Dokładniej, nawet dwa nowe czołgi na raz, które trzeba przetestować z przodu.

Mianowicie "Laski", samochody dwuosobowe z załogą o bardzo niskiej sylwetce. Pierwsze modele czołgów nowej generacji, w których Niemcy naprawdę poważnie zajęli się kompaktowaniem układu. I trochę ciekawego know-how w zakresie zarządzania. W szczególności przekładnia elektryczna i umiejscowienie skrzyni biegów zamontowanej w silniku. A kilku cystern faktycznie leżało. W tym przypadku skrzynię biegów i silnik umieszczono z tyłu, a dziewczyny wygodnie siedziały na brzuchach. A ich nogi naciskały biegi i przyciski od tyłu, a dłonie, wręcz przeciwnie, poruszały się wygodnie podczas zmiany biegów. Najbardziej odchylane siedzisko jest robione na zamówienie i kopiuje kształt ich ciał. Tak naprawdę nie ma wieży - okazało się, że jest to działo samobieżne i tak niskie, że rolki są umieszczone na zewnątrz.

Oczywiście pistolet nie może się obracać, ale może się trochę obrócić. Cóż, sam myśliwiec szybko obraca się wokół własnej osi, rekompensując w ten sposób brak wieży.

Magda wyjaśniła swoim partnerkom:

- Tam czołgi bez wieży są tańsze i niższe. Tutaj możemy regulować wysokość, obniżając ją do 1,2 metra i podnosząc do 1,5... Prawie jak partyzanci czołgamy się na brzuchach.

Ważący 12 ton pojazd miał doskonały pancerz przedni o grubości 82 milimetrów przy kącie nachylenia 40 stopni od poziomu w górnej części. A dolny jest bardzo mały. Boki są mniej chronione na 60 milimetrach, ale nadal zakrywają same rolki. Silnik o mocy 400 koni mechanicznych zapewnia doskonałe osiągi podczas jazdy. Dodatkowo rozmieszczenie rolek i zawieszenie pozwalają nie tylko zmniejszyć sylwetkę, ale także zapewniają doskonałą manewrowość na zaspach.

Cokolwiek by nie powiedzieć, cięższa menażeria, począwszy od Pantery, jest znacznie bardziej nieporęczna i nieporęczna. A na zaspach jest zupełnie jak ze śmiercią.

Gerda, która zamieszkała ze swoją wieloletnią partnerką Charlotte, mimowolnie poczuła dyskomfort w ciasnym, zwartym i podłużnym pudełku zbiornika. Chociaż oczywiście trzeba oddać hołd, że pojazd z uzbrojeniem T-4 i najlepszym opancerzeniem utrzymał wagę 12 ton. Blond terminator zauważył:

- Najwygodniejszymi czołgami były Tygrys i Lew. W tym samochodzie nawet nam, dziewczynom, ciężko jest zawrócić.

Charlotta odpowiedziała:

- Ale ochrona... Jak najnowsza "Pantera", która dopiero w listopadzie zaczęła wchodzić do armii z 60-milimetrowym kadłubem... To prawda, czoło jest lepiej zamknięte niż nasze 120-milimetrowe, ale i tak trzeba w to trafić. Pod takim kątem jak nasz działo kal. 85 mm odbije się rykoszetem nawet przy strzale z bliskiej odległości.

Gerda podrapała się stopą za uchem, ale ten ruch i tak sprawił, że jej palec oparł się o spadzisty dach i zauważyła:

- Rosjanie ostrzegli nas, że mogą pojawić się czołgi kalibru 122 milimetry. Inteligencja nie śpi!

Charlotte powiedziała pewnie, wydymając policzki i wykrzywiając ze złości usta:

- Nasza inteligencja jest jak zawsze w najlepszej formie. Tylko my byliśmy zamknięci w ciasnej klatce.

Nowy silnik o mocy 400 koni mechanicznych, zgodnie z instrukcją, można było na krótki czas doładować mieszaniną wody i metanolu lub azotu. W tym przypadku czołg mógł pędzić przez kilka minut z prędkością ponad 100 kilometrów.

Wojska radzieckie dokonały przełomu, uprzednio niszcząc wszystkie okopy i bunkry faszystów. Ale hitlerowcy wycofali większość żołnierzy na drugą i trzecią linię. Po czym próbowali stawić czoła piechocie ogniem artyleryjskim i rzędami karabinów maszynowych.

Przed nami oczywiście poruszały się czołgi. Ponieważ potężniejszy T-34-85 nie wszedł jeszcze do masowej produkcji, zaatakowano mniejsze i bardziej mobilne T-34-76. Bez względu na straty wspięli się na linię okopów i wykorzystali swoje doskonałe właściwości jezdne na śniegu.

A oto niemieckie samochody, które próbują odpowiedzieć. T-4 został już wycofany, ale kilka z nich nadal jest w służbie. Co dziwne, poruszają się lepiej w zaspach śnieżnych niż nowsze potwory. Co więcej, należy go jeszcze uruchomić, aby oczyścić śnieg nagromadzony pomiędzy walcami. To nawet zabawne, jak Krauci gotują wodę w kotłach, a potem wylewają ją na tory, żeby zeszła ta paskudna skorupa.

Nawet najlepszy niemiecki czołg "Lion" cierpi na takie rolki. To prawda, że w samych modyfikacjach Francuzi już to wzięli pod uwagę, a sam ich samochód jest w stanie przewyższyć trzydzieści cztery... Ale to tylko warunkowo, mówiąc tak prosto.

Ale kilka niemieckich czołgów ruszyło... Ale reszta, jak mogę powiedzieć... Na górze! To prawda, że twardzi czołgiści "Lwa" próbują trafić w T-34-76 z dużej odległości. Należy zauważyć, że biorąc pod uwagę kruchość pancerza odlewanej wieży radzieckiej konstrukcji, niestety istnieje szansa na trafienie.

Niedobór pierwiastków stopowych jest tak dotkliwy, że nawet działa Kraut kal. 50 mm są niebezpieczne. Jednak trafienia z małego działa kal. 37 mm również powodują zawalenie się i utratę pancerza lub pęknięcia kadłuba i wieży.

Względna wrażliwość "trzydziestu czterech" doprowadziła do tego, że pomysł ponownego wyposażenia "Panter" w potężniejsze działo odłożono na lepsze czasy. Albo, ściślej, najgorzej - jeśli adresy IP pójdą w szereg. Ale jak dotąd IS-1 nie stał się serią masową. Ale informacje o IS-2 już wyciekły. Ponieważ wielu generałów już zrozumiało, że ZSRR jest prawie skazany na zagładę i nie uważało za wstyd zdradzać Ojczyzny za pieniądze. Zatem liczba szpiegów, w tym w Sztabie Generalnym, znacznie wzrosła.

Oto ciężka modyfikacja "Lwa" z armatą 128 mm. Próbuje dosięgnąć trzydziestu czterech swoją długą łapą... Ale spróbuj trafić.

Jednak radzieccy czołgiści sami decydują się na atak na Fritza. Nawet biorąc pod uwagę szybkostrzelność dział Wehrmachtu, jest to samobójstwo.

Tutaj "Lewowi" udało się zburzyć wieżę, a czwórka przyjaciół odleciała jak gołębie do tamtego świata... Ale inne czołgi jeszcze aktywniej wybiegają... Tutaj rzemieślnicy poirytowali się, żeby jakoś wzmocnić silniki Diesla, że one, choć na krótki czas, ale bez żadnych mieszanek, przyspieszają czołg do 70 kilometrów. Niech potem silnik się zepsuje. Ale wtedy do ataku przychodzą zdesperowani goście, dla których powrotu nie przewiduje się. No i co wtedy? Jeśli nie możesz żyć inaczej, zapomnij o przetrwaniu.

A teraz niczym demon ze śnieżnego świata radziecki czołg, wybierając dla siebie najdroższą ofiarę, taranuje ciężkiego i śmiercionośnego "Lwa". Niemiecki samochód właśnie zaczął opuszczać hangar.

Uderzenie jest mocne, lufa radzieckiego samochodu ugina się. Lew jest dość niski, a nadwozia obu samochodów są spłaszczone. I wtedy eksploduje niemiecki silnik umieszczony z przodu. I zaczyna się ogień, a naziści uciekają przez dolny właz.

Nie wszystkie, oczywiście, radzieckie czołgi były w stanie przedrzeć się na poligon taranowania. Działa Fritza pracują i mielą. Ale komukolwiek się to uda, mocno uderzy!

Gerda i Charlotte wyprzedziły nieco znajomych i znalazły się w zasięgu, gdy już było widać sowieckie samochody. No cóż, możesz strzelać, ale lepiej podejść bliżej. Z odległości pięciu kilometrów nawet kruchy pancerz trzydziestu czterech jest trudny do udźwignięcia.

Ognista Charlotte zauważyła filozoficznie:

- Zawsze tak jest. Nie możesz uderzać z dystansu!

Gerda sprzeciwiła się:

- Możesz, jeśli będziesz wystarczająco ostrożny!

Jednak jak dotąd sytuacja nie zmusiła nas do otwarcia ognia z dużej odległości. I mało kto zauważy ich pomalowany na biało zbiornik. A samochód jeździ tak dobrze. Nikt nie może nic zarzucić podwoziu.

A jazda jest płynna. Pojazdy radzieckie są również całkiem niezłe i przedarły się już przez pierwszą linię niemieckiej obrony i przebijają się przez drugą. Pogoda była zła, rozpętała się burza śnieżna i wiele samolotów Wehrmachtu zostało zestrzelonych.

Biorąc pod uwagę słabość liczebną czerwonego lotnictwa i dotkliwy brak paliwa, nie ma lepszej pogody.

Niech Krauts się ukryją. Niektórzy z nich zaczęli nawet wymachiwać białymi szmatami. Hitler będzie kaput...

Gerda strzeliła z odległości dwóch kilometrów. W zasadzie nie jest to na pewno jeszcze porażka, ale biorąc pod uwagę, ilu Niemców Rosjanom udało się okaleczyć, to czego się spodziewać. Co więcej, trzydziestu czterech jest jeszcze mniej wytrwałych niż na początku wojny i nie udało im się jeszcze zagospodarować nowych złóż. Więc...

Blond terminatorka bardzo się zmartwiła, kiedy pociągnęła za spust pistoletu. Straciła już nawyk strzelectwa bojowego - z wyjątkiem szturmu na Murmańsk, choć w czasie ciąży i pierwszych miesięcy panowania nadal ćwiczyła na strzelnicach i poligonach. Ale podobno łatwiej jest walczyć w bikini i boso, staje się jednością z maszyną... Pocisk trafił i wypaczył wieżę... Nie, nie zapaliła się, ale mój przyjaciel i tak był zmuszony się zatrzymać. A teraz kolejna ofiara...

Charlotte szepcze:

- Kto jest przyzwyczajony do walki o zwycięstwo. Pójdzie z nami do grobu... - Gerda strzeliła, a rudowłosy wojownik ją poprawił. - A raczej wszyscy razem zabierzemy naszych wrogów do grobu.

Królewna Śnieżka Terminator przerwała ze złością:

- Tak, nie ma inspiracji, nie rozpraszaj się piosenką!

Charlotte błagała:

- Zaśpiewaj to sam! Jesteś taki zdolny!

I Gerda, prowadząc ogień, zaczęła śpiewać;

Ojczyzna i armia to dwa filary,

Na którym spoczywa planeta!

Nasz kraj będzie cię chronić naszymi piersiami,

Twoja armia jest ogrzewana przez wszystkich ludzi!


Chmury są chłodne, a światło gorące,

Karabin maszynowy potrącił żołnierza w ramię!

Jesteśmy z Tobą na zawsze, nasza Ojczyzno,

Kopiemy grób przeciwnikowi!


Tak, czasami oblicze losu jest okrutne,

Kula próbuje przebić nasze serce!

Cofnął się trochę i wojownik zginął,

Panie, otwórz drzwi bohaterowi!


W bezdennym niebie mamy spokój,

Raj, błogosławiony wojownik nie świeci!

Pokój niosę ze sobą w mojej ojczyźnie,

Nasze dzieci poznają owoc zwycięstwa!

Podczas gdy Gerda śpiewała, pokonała dziewięć kolejnych czołgów, znacznie poprawiając swój wynik.

Potem Charlotte zaczęła śpiewać:

Ponętne gwiaździste wysokości,

Zabiorą Cię na nieskończone odległości!

A nasi ludzie ze świata myśli,

Sen o lataniu Ikarem!


Mój wzrok jest utkwiony w niebie,

Kula jest trudna w dotyku..

Od pierwszych śrub Archimedesa -

Planowanie ich było długie i żmudne!

Tutaj dziewczyna nie mogła się oprzeć i zaczęła sama celować i strzelać... Załogi radzieckiego czołgu nie zwracały uwagi na strzały, choć włączyło się także działo samobieżne Magdy. Mimo to podczas burzy śnieżnej tak naprawdę nie widać, gdzie, co i jak uderza. Poza tym oba czołgi zatonęły i stały się prawie nie do odróżnienia od zaspy śnieżnej. A nowe działo było bardziej niewidoczne, a na końcu znajdował się tłumik z wylotem światła. To najbardziej podstępna maszyna, jaką Fritz miał.

Karaś, który w tej chwili wisiał na burcie, zaśpiewał z podekscytowaniem:

- Jeśli kobiety walczą, lepiej nie wdawać się w bójkę!

Wydawało się, jakie szkody mogą spowodować dwa samochody o wadze zaledwie dwunastu ton każdy? Jednak w tym przypadku o wszystkim decyduje personel. Dziewczyny praktycznie nie chybiły, chociaż nie wszystkie trafienia okazywały się zabójcze. Trzy lub cztery skośne pancerze trzydziestu czterech odbiły się rykoszetem, kilkanaście lądowań doprowadziło do uszkodzeń pojazdów o różnym stopniu, ale z kategorii tych, które łatwo naprawić w terenie. Ale około pięćdziesiąt kiepskiej jakości opancerzenia pojazdów radzieckich zostało poważnie uszkodzonych.

Tutaj na przykład trzydzieści cztery dowódcy zaczęły się rozdzierać, gdy wybuchła amunicja. Wieża została odrzucona daleko, a lufa obracała się jak kierownica. Ludzie też umierali.

Radzieccy czołgiści z opóźnieniem zdali sobie sprawę, że zostali użądleni i próbowali kontratakować.

Tygrysie są bardzo zatłoczone, ale ładunek amunicji wynoszący 82 pociski jest porównywalny z Panterą. Chociaż amunicja spoczywa na nosie, a dziewczyny ocierają się o nią łokciami. Ale na razie jest jeszcze w co strzelać, a gdy się zbliżamy, łatwiej trafić Rosjan.

Gerda bardzo szybko się żegna i wysyłając na złom kolejny czołg, szepcze:

- Boże wybacz mi! To odważni goście, ale jeden z ich dowódców jest całkowicie szalony!

Charlotte zauważyła, szepcząc histerycznie:

- Jeśli wejdą na nasz pokład, to będzie koniec!

Rzeczywiście, trzydzieści cztery strzały wystrzelone w ruchu były otoczone dymem i drżały z szoku. Oczywiście ich trafienia są rzadkie, strzały niedokładne, ale czołg buczy.

Czoło jest nadal doskonale chronione, a zbroja, cokolwiek by nie powiedzieć, jest wysokiej jakości, cementowana. A to oznacza, że powierzchnia o zwiększonej twardości daje doskonałe odbicie, niczym skaczący królik.

Ale mimo wszystko jest to głupie w środku, to jakby wejść na bęben i bić go ciężkimi pałkami.

Co prawda w kabinie zrobiło się bardzo gorąco od uderzeń, ale w bikini jest miło nawet po nurkowaniu w zaspach. Ale o wiele bardziej nieprzyjemne jest to, że radziecki pocisk trafił w prawy fartuch walca. To jest dla osiągów auta, jak łom pod okiem. Chociaż, jeśli weźmiesz pod uwagę, że rolki nie są przesunięte, ale oddzielny wózek, czołg może nadal się poruszać. Odwróć się i zostaw siebie. Należy to zrobić wcześniej. I tak ochrona rufy jest słabsza. A kąt nachylenia jest mniejszy. Jeśli trafi, może się przebić. Broń Rosjan nie jest aż tak słaba.

Gerda szepnęła, ponownie uwalniając dar podziemi z ich półautomatycznego pistoletu:

- Ale Pasaran!

Chociaż to słowo, a raczej motto hiszpańskich komunistów, wydaje się zupełnie nieodpowiednie dla niemieckich tygrysich wojowników. Przecież naziści walczyli po stronie Franco. Chociaż czasami żołnierze chętnie przejmują techniki innych ludzi.

Podczas strzelania Charlotte lekko obróciła działo samobieżne Laska, a zniszczenie prawego wałka przez pocisk stworzyło dla nich problem w tym zakresie.

Czołgi radzieckie nie ścigały się przez zaspy tak szybko, jak po autostradzie, ale mimo to ich szybkie skoki zasłaniały wzrok i były szybkie.

Tutaj pociski są wystrzeliwane z bliskiej odległości.

A Gerda strzela z maksymalną prędkością, obficie się pocąc. Pochylona zbroja

rykoszet trafia w czoło, ale jeśli trafią ich prosto w boki...

Charlotte krzyknęła:

- I nawet jeśli trafię w otchłań piekła, nie wrócę do kołyski!

Dziewczyny strzelają do końca, ale pociski pędzą z boków i przebijają łamiąc rolki. Pancerz pęka, a samochód zapala się.

Gerda podejmuje decyzję:

- Podważamy samochody i odchodzimy!

Charlotte woła z udręką:

- Chcesz rzucić żelazo?

Gerda stanowczo mówi:

- Są rzeczy ważniejsze od metalu, na przykład ramy!

Charlotte wyrywa małą kamerę filmową i krzyczy:

- Ale nasze wyczyny zostaną zapisane na zawsze!

Gerda gołymi palcami przekręciła dźwignię, która uruchomiła materiały wybuchowe zdolne rozsadzić eksperymentalny czołg. Tygrysicy bardzo było przykro, że zniszczyła takie dzieło sztuki, ale dokąd miała się udać, skoro w przeciwnym razie radzieccy żołnierze, którym nie można odmówić odwagi, zdobyliby unikalne technologie.

Wysadzili więc Łaskę i zanurzyli się w zaspie śnieżnej, aby ocalić swoje wyjątkowe życie.

Magda von Singer i Christina również nie chciały się wycofać, a ich samochód został rozerwany przez celne pociski. Taki jest los - bezlitosny Pallas każdej wojny. Kiedy musisz się wycofać, zostawiając swoje serce. Dziewczyny walczyły jednak umiejętnie i zdołały zużyć niemal cały ładunek amunicji. Ale teraz musieli zakopać się jak węże w zaspie śnieżnej i tam próbować uciec przed nieubłaganymi sowieckimi działami.

Kiedy jesteś spocony i masz na sobie bikini, wspinanie się w otchłań śniegu nie jest najprzyjemniejszym pomysłem. Ale jak często w naszym świecie robisz to, co sprawia ci przyjemność? W każdym razie na przykład światło poważnie przypaliło podeszwy boskich stóp Christiny, która strzelała do końca. Ale to rozgniewało dziewczynę jeszcze bardziej i krzyknęła:

- Honoru i odwagi nie sprzedaje się na wagę!

Magda, która również była poparzona, a nawet jej opalona skóra była pokryta pęcherzami, wykrzyknęła:

- Ogień to ciepło, a nie ogień!

Jednak radzieckie czołgi ułatwiły to zadanie. Wściekli bez litości strzelali do porzuconych "Łasic", wrzucając dziesiątki pocisków w rozbity metal. W tym samym czasie część cystern wychyliła się z włazów i niczym kaskada wodospadu zakryła same niemieckie pojazdy oraz tych, którzy prowadzili wulgaryzmy.

Magda skrzywiła się, gdy zauważyła:

- Oni, bolszewicy, są oczywiście odważni, ale wyjątkowo niekulturalni!

Krystyna, wypluwając wpadający jej do ust śnieg, niespodziewanie okazała surową sprawiedliwość:

- Czy myślisz, że nasi wojownicy są lepsi?

Magda zauważyła żartobliwie:

- Oczywiście, że jest lepiej, skoro wygrywamy. Kaukaz jest już nasz, dalej do Moskwy zaledwie kilkaset kilometrów... - A miodowa blondynka surowo obnażyła swoje długie kły. - A może chcesz wygłaszać przemówienia o zdradzie?

Christina, która widziała już dość wszystkiego i wszystkich, jedynie uniosła stopą fontannę śnieżnego pyłu i zachichotała, zauważając:

-Czasami milczenie jest najstraszniejszą formą zdrady.

Noc, zawieja i zaspy dały czterem dziewczynom duże szanse na przeżycie.

. ROZDZIAŁ nr 15.

Co więcej, przeciwnikom nie przyszło do głowy przeczesywać śnieg i szukać w zaspach gołych diabłów. Tak więc wojownicy zasypani śniegiem usiedli, a radzieckie czołgi ruszyły dalej, dokonując przełomu. Chociaż ponad sto samochodów pozostało uszkodzonych i zniekształconych,

w wyniku działania dziewcząt-tygrysic.

Ogólnie rzecz biorąc, wojska radzieckie odniosły pewne sukcesy w ciągu pierwszych kilku dni i zdołały znacznie przebić się przez formacje wroga.

Fritz wycofał się do samego Tichwina i próbował zdobyć przyczółek w mieście. Naturalnie domy i obszary mieszkalne same w sobie stanowią dość poważną ochronę przed nacierającymi wojskami radzieckimi.

Odważnym czterem tygrysicom udało się wycofać do Tichwina. Ale aby bronić miasta, musieli chwycić za pistolety maszynowe. Ale dla czołgistów nie jest to najprzyjemniejsza rozrywka.

Charlotte, odpowiadając ogniem nacierającej piechoty i wysyłając kolejnego czerwonego żołnierza do innego świata, powiedziała:

- No cóż, czyż nie jesteśmy potworami... A my też chcemy zdobyć skarb!

Tichwin doznał poważnych zniszczeń nawet po zajęciu miasta przez Niemców.

Teraz Krauci wspięli się na barykady i mieli nadzieję zbudować nie do zdobycia linię obrony.

Gerda otworzyła ogień pojedynczymi strzałami - powinna była zadbać o swoje naboje. Wojska radzieckie straciły zbyt wiele czołgów, więc piechota przystąpiła do ataku.

Oczywiście nie było wystarczającej liczby transporterów opancerzonych modeli radzieckich. Dlatego żołnierze zostali wysłani na rzeź. I spotkali ich karabiny maszynowe i karabiny maszynowe. Cała czwórka dobrze strzeliła i sprytnie ukryła się w barykadach.

Gerda, położywszy kolejnego radzieckiego żołnierza, zaśpiewała:

- Musimy dokonać wyczynu wojennego - inaczej nie będziemy mieli sensu żyć!

Bitwa szalała w całym mieście. A z góry spadały już bomby, zwłaszcza, że pogoda wyraźnie się poprawiła, a Fritz zyskał przewagę.

Gerda wściekła rzuciła sztyletem swoimi wdzięcznymi, gołymi palcami i krzyknęła:

- Nasza bitwa zakończy się zwycięstwem, inaczej nie może być!

Charlotte, równie dobrze odpowiadając, dodała:

- Jest tylko jedno zwycięstwo, ale wielkie!

Gerda, odcinając kilkoma myśliwcami krótką serią, dodała:

- Ale porażka nigdy nie jest mała!

Radzieckie działa samobieżne wystrzeliły w Tichwin, artyleria polowa i oblężnicza przybyła nieco później. Fritz wzmocnili swoją obronę i ciśnienie powietrzne. Wojska radzieckie montowały nowe samoloty.

Pojawienie się legendarnej Marsylii radykalnie zmieniło równowagę sił.

Wielki as latał na ME-309, bardzo potężnej broni. I dosłownie zmiótł wszystkich na swojej drodze. Nawet armia radziecka wyraźnie ostrzegła, że taki potwór pojawił się w powietrzu.

Sam Marcel w żadnym wypadku nie uważał się za osobę złą, a tym bardziej okrutną. Uważał, że walcząc z Armią Czerwoną, wypełnia jedynie swój święty obowiązek wobec Ojczyzny. Co więcej, wiele faktów na temat okrucieństw nazistów nie było mu znanych. I zbyt wiele przypisywano wojnie.

Ale oto pierwsza superzadbana walka po jego powrocie. Lecą radzieckie bombowce, samoloty szturmowe i myśliwce. Wyraźnie chcą stoczyć zaciętą walkę z jednostkami naziemnymi Wehrmachtu. Ale Marcel to wszystko widzi i z odległości pięciu, sześciu kilometrów otwiera ogień, a nawet gwiżdże przez nos.

Radzieckie maszyny i dzielne asy jeszcze tak naprawdę nie widziały wroga, gdy ich samoloty zaczęły eksplodować, a ich skrzydła zaczęły się rozpadać. Marcel strzelił bez celu, ale intuicyjnie. To było tak, jakby wiedział z góry, dokąd poleci każdy pilot i pokieruje swoim skrzydlatym potworem. Okazało się więc, że młody człowiek o dziecięcej twarzy odpędzał skrzydlate armady.

Nowy Rok, choć mroźny, okazał się gorący. Desperacko i uporczywie atakowane wojska radzieckie próbowały zająć Tichwin. Fritz uparcie się bronili, próbując pozostać w mieście, gdzie przebiegała arteria zasilająca nie do zdobycia Leningrad. Poza tym rozmawialiśmy o prestiżu wojsk niemieckich, którym trudno i wstydliwie było rezygnować z dużych miast.

Na szczęście pogoda się poprawiła i liczne bombowce wroga, zwłaszcza masywny Yu-288, zraniły pozycje wojsk radzieckich i zbombardowały komunikację.

Radzieckie samoloty Jak-9 i Łagg-5 były znacznie gorsze od wroga pod względem uzbrojenia i szybkości. W szczególności ME-309 niczym smok powalał słabsze radzieckie pojazdy. Ponadto Niemcy opracowali taktykę podwójnego niewolnika, co pozwoliło skutecznie wykorzystać ich przewagę liczebną i zmniejszyć część problemów ze zwrotnością wytrwałych, ciężko uzbrojonych, ale ciężkich niemieckich pojazdów najnowszych Focke i ME. Ponadto na frontach zaczęły pojawiać się odrzutowce ME-262, choć maszyna ta nie jest jeszcze w pełni niezawodna technicznie, a także lżejsza, bardziej zwrotna i tańsza modyfikacja HE-162. Ta ostatnia maszyna była łatwiejsza w produkcji i technicznie bardziej niezawodna niż odrzutowe Messerschmitty. Ale do jego obsługi potrzebni byli dość wysoko wykwalifikowani piloci. Co nieco zdewaluowało takie pozytywne cechy tego rozwoju, jak niewielka masa samolotu - tylko 1,6 tony w stanie pustym, niski koszt i łatwość produkcji oraz najlepsza zwrotność na świecie.

Ale ci niemieccy asowie, którzy opanowali tę maszynę, nie szczędzili jej pochwał. Szczególny sukces odniósł Huffman, pilot numer dwa po Marsylii, który pozostał nieosiągalny. Po przekroczeniu wyniku 300 zestrzelonych samochodów Huffman otrzymał wysoką nagrodę Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża z liśćmi dębu, mieczami i diamentami. Jego taktyka polegająca na podchodzeniu jak najbliżej, a następnie uderzeniu i odlocie jest najwygodniejsza na HE-162. Huffman dał się więc poznać jako wybitny mistrz walki w zwarciu. Choć wynik Marsylii, który zestrzelił 3117 samolotów, jest nadal nieosiągalny.

Co więcej, 2 stycznia 1944 roku na niebie pojawił się ten legendarny pilot, a mimo to przekonał Hitlera, przypominając mu, że wojska niemieckie są w złym stanie, a potężniejszy niemiecki sprzęt wyraźnie ugina się pod śniegiem. Konieczne jest zatem zapewnienie dopływu powietrza do otoczonego Tichwina, w którym osiedliły się wojska niemieckie, oraz zbombardowanie wszystkich podejść do miasta.

Tygrysice strzelały na ziemi, a superas strzelał na niebie.

Pierwszego dnia Marsylia wykonała sześć lotów bojowych i zestrzeliła ponad sto radzieckich samolotów. To prawda, że 4 stycznia pogoda nagle się pogorszyła... Rozpętała się śnieżyca i wojska radzieckie szturmowały miasto.

Wspaniałe cztery dziewczyny Terminatorów wolały walczyć razem - ramię w ramię. Tak wyjątkowo piękny i zabójczy. Z powodu zimna zmuszeni byli założyć kamuflaż i walczyć w bieli.

Z pomocą przybył także chłopiec ninja Karas. Nieustraszony terminator dzieci, nie bał się zimna i walczył tylko w krótkich spodenkach. Jedynym sposobem na utrzymanie ciepła był krem kamuflażowy, który sprawił, że jego czekoladowa skóra zbielała pod wciąż padającym śniegiem, pokrywającym wszystkie ulice. Ponadto w walce posługiwał się rzucaniem bardzo cienkimi metalowymi dyskami i mieczem kataną. Ale oczywiście strzelał doskonale i ze zdobytej broni. Jednak dziewczęta nie ominęły także posługiwania się karabinami automatycznymi.

Taka broń jest potężniejsza niż pistolety maszynowe i, co najważniejsze, bardziej niezawodna. Jednak karabiny szturmowe MH-44 z reguły nie zawiodły Niemców. Trzeciej zimy dobrze naoliwiona niemiecka machina wojenna była gotowa. W szczególności, nawet podczas burzy śnieżnej, Focke-Wulf i ME, korzystając z ogrzewania, zdołali zadać żołnierzom radzieckim bolesne, choć ograniczone, zastrzyki.

Gerda strzeliła z dystansu, starając się nie patrzeć w stronę, w którą spadali radzieccy żołnierze. Wielu bojowników było bardzo młodych, miało siedemnaście lub szesnaście lat. Piechotę rekrutowano podczas osunięć ziemi, zgarniając wszystkie zasoby. Rzeczywiście, wiele stracono.

Ale wśród Krautów jest wielu obcokrajowców. W szczególności Szwecja, w której naziści wygrali ostatnie wybory i to marionetkowe terytorium znajduje się pod kontrolą III Rzeszy. Otóż dwie dywizje i cztery brygady ze Szwecji przybyły już jako ochotnicy. W samym kraju odbywają się wiece i masowe marsze żądające wojny. I noszą portrety Hitlera i Karola XII.

Zatem wejście Szwecji w bezpośrednią wojnę jest kwestią czasu. Hiszpania i Portugalia są już w stanie wojny, ale wysyłają wojska znacznie dalej na południe. A teraz zimą na ogół próbują wspiąć się gdzieś za grzbiet Kaukazu. Korpus brazylijski jest najwyraźniej gotowy do skoku do Azji Środkowej, gdzie ruch Basmachi rozkwita z nową energią.

Ale to wszystko szczegóły, dywizje Własowa walczą także w Tichwinie. Ci goście walczą ze złością, zdając sobie sprawę, że w niewoli czekają ich straszliwe tortury i nieunikniona pętla. A co z Niemcami? Jednak nie cukier! Im też będzie ciężko, wielu zginie na Syberii, ale mimo to nie będą ich bezkrytycznie wieszać.

Gerda, zmieniwszy klips i wykosząc żołnierzy ubranych w szare płaszcze - Rosjanom nie starczy dla wszystkich szat kamuflażowych, wyobraziła sobie, co by ich czekało, gdyby zostali schwytani... I uśmiechnęła się na myśl o możliwym seksapilu, fajna przygoda. To prawda, że później na Syberii będzie gorzej. Gdy dotrze do ciebie ten mróz, ciepło miotacza ognia staje się jeszcze lepsze. Na pustyni szybko przyzwyczaiły się do gorącego piasku i biegały boso, tutaj jednak nie wyszło im to na dobre. Po kilku godzinach w bikini na mrozie zaczęło się trząść i musiałam się rozgrzać w łaźni. Tam ich młodzi ludzie z elitarnego batalionu SS rozgrzewali ciała uderzeniami miotły świerkowej. No i oczywiście nie tylko miotłą - są wybrani, przystojni aryjscy faceci, tego właśnie potrzebujesz!

Całkowicie stracili dawną nieśmiałość, a może wręcz przeciwnie, nabrali luzu kobiecego macho. Ale teraz muszą się trochę wycofać - radziecka piechota, zapełniając podejście trupami, podeszła zbyt niebezpiecznie blisko i zaczęła rzucać granaty.

Trzeba było przełamać dystans, żeby nie wpaść pod grad odłamków.

Magda otrzymała niewielką ranę od odłamka i w odpowiedzi wystrzeliła osiem kul w ciągu trzech sekund. Radzieccy żołnierze biegli prawie bez załamania, pochylając się jedynie lekko i klip odnalazł ofiary. Christina również oddała osiem rund. Agresywny czerwony diabeł wyraził się:

- Ku szaleństwu odważnych śpiewamy piosenkę!

Ale sowieccy żołnierze najwyraźniej postanowili udowodnić, że na tym polega mądrość życia. Niemiecki szturmowy karabin maszynowy uderza z całej siły, a jego strzały zdają się być ignorowane. Choć żołnierze padają, ci, którzy przeżyli, nadal uciekają, a nawet rzucają granaty niemal z bliska, chociaż można to zrobić wcześniej.

Karaś bardzo zręcznie rzuca dyskami, jednym odcinając dwóch lub trzech żołnierzy. Następnie atakuje mieczem, który tnie karabiny maszynowe i karabiny - tak łatwo jak zapałki!

Chłopiec ninja jest jeszcze bardzo mały, wygląda na jedenaście, dwanaście lat, ale jest taki szybki... Nie mają czasu, żeby go uderzyć ani się bronić. Dziecko było wychowywane i szkolone od urodzenia, rzucało w dziecko mieczami, zmuszało do rozplątywania i przecinania wstążek, zanurzało w lodowej przerębli, osadzało specjalnie tresowane koty. Cóż, i wiele więcej, zamieniając genetycznie uzdolnionego chłopca w prawdziwą maszynę śmierci. Jego matka jest ninja dwudziestego piątego pokolenia, ojciec potężnym syberyjskim czarownikiem i ideologicznym wrogiem sowieckiego, "sowieckiego" rządu. Doskonała genetyka i trening magii uczyniły chłopca najlepszym wśród ninja. I oczywiście cesarz Hirohito, aby pokazać Niemcom, że nie są najfajniejszymi supermenami, ale że w Japonii są fajni faceci, wysłał chłopca na front niemiecko-sowiecki.

A karaś (karaś symbolizuje dumę i witalność samuraja!) okazał się godnym wojownikiem.

Na przykład bosymi stopami, lekko zaczerwienionymi od wielu godzin spędzonych na przenikliwym mrozie, rzuca stalowy krążek cieńszy od włosa. A w jego rękach znajdują się dwa miecze na raz, aby ułatwić wycinanie gęstych szeregów wrogów. Jak straszny jest ten dziecięcy terminator, że po raz pierwszy żołnierze radzieccy, bezbronni pod ciosami mieczy i wyrzutami dysków, cofnęli się przeczuci prawdziwego strachu.

Dziewczyny, zmieniając klipy, zaczęły strzelać jeszcze szybciej, a raczej jeszcze szybciej.

Zwłoki żołnierzy piechoty usypano w kopcach. Niemal natychmiast zamarzły z zimna i weszli na nie nowi żołnierze. Tak się wspinali i liczyli ze stratami. Ale ninja wkroczył do bitwy i znowu, jakby wyemitowano fale strachu.

Desperacki atak szalał niemal przez cały dzień. Kosztem wielkich strat wojska radzieckie zajęły kilka przecznic, odpychając Niemców na kilku liniach. Jednak słabe wsparcie artyleryjskie - w poprzednich dniach lotnictwo niemieckie zbombardowało linie kolejowe, pozbawiając je zapasów i powodując wiele strat wśród nacierających jednostek, zmusiło do chwilowego wstrzymania ruchu piechoty.

Pomimo ryzyka takiej taktyki, czołgi zostały rzucone do bitwy. Trzeba było rozbić wroga w pobliżu Tichwina, dopóki Fritz, wykorzystując swoją przewagę technologiczną, nie uwolnił miasta.

I w tym ataku podjęto dość ryzykowną decyzję - użyć czołgu IS-2. Pojazd zaprojektowany specjalnie jako czołg przełomowy. Ponieważ potężna broń, ze względu na niską szybkostrzelność i stosunkowo słabą celność ognia, słabo nadaje się do walki z czołgami innych ludzi, ale może skutecznie niszczyć nieopancerzone cele.

Tak więc, mimo że czołgi w warunkach miejskich są zamachowcami-samobójcami, nadal trzeba przebijać się przez pozycje, nawet czołem.

Trzydzieści cztery będą pierwszymi, które się poruszą. Po wąskim torze ścigały się stosunkowo lekkie i niezbyt duże samochody... Z dachów spadały na nie granaty i koktajle Mołotowa. Następnie eksplodowały zamaskowane zbiorniki z benzyną i napalmem. Ale ciężkie straty nie powstrzymały załóg czołgów ZSRR. Straciwszy setki samochodów, wdarli się do centrum miasta i tam rozpoczęli zawziętą wymianę ciosów. Nawet skuteczne naboje Fausta, które zniszczyły słaby pancerz boczny trzydziestu czterech, nie przestraszyły radzieckiego żołnierza.

Trzy armie czołgów zostały rzucone do bitwy jednocześnie. Stalin zdecydował się nawet zrezygnować z drugiego uderzenia w kierunku Woroneża na rzecz zdecydowanego zwycięstwa nad Tichwinem i uratowania "kolebki rewolucji". Nawet jeśli paliwo jest wydawane według ściśle określonego limitu, przy kilkugodzinnej jeździe dziennie kaukaska ropa się marnuje, a zagospodarowanie nowych złóż wymaga czasu i pieniędzy, których w imperium sowieckim bardzo brakuje zasobów ludzkich związani wojną na dwóch frontach.

Ale Tichwin jest arterią Leningradu i drogą życia, a co najważniejsze, jest symbolem tego, że wojska radzieckie mogą i są w stanie pokonać licznych i dobrze uzbrojonych faszystów. Więc nie ustąpimy z ceną...

Czołg IS-2 wygląda imponująco - również jest podobny do trzydziestego czwartego, tyle że wieża jest jeszcze bardziej przesunięta do przodu. Oczywiście sama lufa jest gruba i długa, nie da się jej porównać z T-34-76, który wciąż dominuje na polu bitwy. Dzięki tytanicznym wysiłkom w ciągu całego stycznia wyprodukowanych zostanie nie więcej niż sto T-34-85.

Prawda jest taka, że wrażliwość czoła wieży jest uderzająca - jest płaska i niezbyt grubo opancerzona.

Karaś, który rzucał w zbiorniki małymi, ale bardzo potężnymi granatami wybuchowymi, podbiegł do dziewcząt i zasugerował:

- Złapiemy IS-2 i pojedziemy nim?

Magda poparła pomysł:

- Oczywiście, chodźmy na przejażdżkę! Brakowało nam bloku do krojenia.

Gerda ostrzegła chłopca:

- Ten czołg ma cztery karabiny maszynowe!

Karas mrugnął do dziewcząt, zauważając:

- To dobrze. Wkrótce piechota zaatakuje ponownie, a ty ich skosisz!

Magda szturchnęła chłopca ninja:

- Pośpiesz się, terminatorze!

Różowe obcasy błyszczały jak skrzydła komara, dzieciak karate biegł szybciej niż mistrz olimpijski w sprincie. Na początek rzucił małą bryłę z paczuszką dymu w potężnego IS. Reakcja wybuchła i wyleciał gęsty dym. W tym samym czasie czarne odrzutowce rozproszyły się w różnych kierunkach, oślepiając strzelców maszynowych.

Po zabiciu kilku piechurów Karas poleciał niczym bruk wystrzelony z balisty i wspiął się na wieżę. Użyłem specjalnego haka, aby podważyć właz i zdjąć ciężką pokrywę. Wtedy wszystko jest proste - kilka zamachów dwoma mieczami i pięciu członków załogi ciężkiego czołgu rozchyliło głowy. Za nim wskoczyły także dziewczyny, które zrzuciły futrzany kamuflaż i ponownie znalazły się w bikini. Dlaczego w czasie jazdy w zbiorniku jest ciepło? Silnik wysokoprężny o mocy 520 koni mechanicznych całkiem dobrze nagrzewa metal. Tak, bose stopy dziewczyny czują sam samochód znacznie lepiej niż specjalne zimowe buty z prążkowaną podeszwą z gumy syntetycznej. Niemiecka służba kwatermistrzowska wzięła pod uwagę doświadczenia ostrych zim i stworzyła nowy sprzęt, w którym stopy nie marzną tak bardzo na mrozie. Szkoda, że Krauci zabrali miejscowej ludności filcowe buty i wciągnęli je na siebie. Albo owinęli się futrzanymi szalami.

Karaś pocałował Magdę na pożegnanie w usta i powiedział:

- Cóż, to jest zbiornik dla ciebie! Będę walczyć tam, gdzie będę wiedział, jak lepiej zabijać.

Gerda z podziwu pocałowała chłopca w śliską, elastyczną piętę i powiedziała:

- Jesteś cudem!

Krystyna dodała:

- Standard Aryjczyka!

- Ja wiem! - Powiedział chłopczyca i jednym skokiem wyskoczył na mróz przez na wpół otwarty właz... Potem pokrywa opadła z hukiem... I dziewczyny dostały okazję do walki bronią wroga. A broń jest naprawdę potężna. Mocniejszy jest jedynie niedawno pojawiający się Lew-3, czyli jak go nazywano "Królewskim Lwem" z armatą 128 mm. Ale ten czołg nadal jest na frontach w pojedynczych egzemplarzach. Podczas uroczystości 8 listopada pokazano go opętanemu Führerowi. Oczywiście, dopóki nie jest jeszcze w serialu. Swoją drogą, IS-2 właśnie mija, jest to jego pierwsze starcie.

Jak dotąd nawet załogi radzieckich czołgów nie oddały ani jednego strzału, najwyraźniej wybierając cel.

Christina zauważyła sarkastycznie, obracając mechanizm:

- Ech, starocie... Tu nie ma automatyzacji i wszystko trzeba robić ręcznie...

Gerda, która zjadła psa wskazując, zauważyła:

- A widok jest beznadziejny, a widoczność nieistotna. Nie są zbyt dobrzy w celowaniu do celu.

Magda, dotykając bosą stopą skrzyni biegów i obracając skrzynkę, zauważyła:

- A jednak w porównaniu z trzydziestoma czterema jest pewien postęp. W szczególności zmiana biegów jest łatwiejsza. W kabinie jest ciasno, ale mniej więcej można się poruszać. Amunicja naprawdę nie wystarczy. Dwadzieścia osiem pocisków...

Gerda logicznie zauważyła:

- Do strzelania do ograniczonej liczby bunkrów może wystarczyć, ale do pełnoprawnej bitwy pancernej to zdecydowanie nie wystarczy.

Charlotte znalazła również kilka dobrych rzeczy w zbiorniku:

- Ale uzbrojenie karabinów maszynowych jest na najwyższym poziomie! Cztery karabiny maszynowe mogą zapewnić dobrą ochronę. A potem spojrzałem na tę "Myszkę" - ma tylko dwa "plujki" jak na takie auto...

Christina, zwiększając obroty silnika, potwierdziła:

- Otóż to! Czy to jest broń dla tak ciężkiego czołgu ważącego sto osiemdziesiąt ton?

Magda niczym pantera, która zabiła bawoła, warknęła:

- Kurczaki się śmieją!

Silnik wysokoprężny ma trudności z przyspieszaniem zbiornika. Można zauważyć, że IS-2 nadal jeździ po autostradzie, ale w terenie jego środek ciężkości przesunięty do przodu będzie mieć wpływ. Ale nic, o ile możesz się zrelaksować i wybrać godny cel...

Magda otworzyła wieżę czołgu, żeby mieć lepszy widok na otoczenie.

Ale oto kolejny IS-2, dobrym pomysłem jest masowe wykorzystanie takich czołgów. Za nim stoją jeszcze trzy IS, ale jeden z lżejszym działem kal. 85 mm. Swoją drogą najniebezpieczniejszy, potrafi wjechać na samochód czołowo i uderza szybciej...

Magda zdecydowała się oddać strzał z odległości dwóch kilometrów. Rozkazał łagodnym tonem:

- Strzelaj prosto w czoło wieży... I... Rozumiesz!

Samochód zatrzymał się, nie było mowy o płynnej pracy, a Gerda narzekając na kiepską jakość optyki, którą zapewne polerowała niewyszkolona młodzież, wycelowała lufę. Dziewczyny pomogły załadować pocisk o wadze półtora funta. Blond wojowniczka przyłożyła policzek do zamka i próbowała wyczuć obcy samochód. Przecież nigdy wcześniej nie strzelała z tej broni, model 1931. Potężny, ale przestarzały, ze spiczastym pociskiem wrażliwym na rykoszet. Ogólnie rzecz biorąc, broń oczywiście nie była planowana dla czołgów. Ale najwyraźniej opracowana w 1940 roku przeciwpancerna modyfikacja działa kal. 107 mm okazała się zbyt zawodna i zmuszona była porzucić. I tutaj trzeba trafić w cel w warunkach słabej widoczności z odległości 2000 metrów. Tak, i wróg będzie miał trudności z odpowiedzią i trafieniem, ale...

Gerda pocałowała zamek pistoletu, szybko wyjrzała przez właz, chwyciła językiem garść śniegu, połknęła go, oparła bose pięty o dźwignie i... wystrzeliła!

Wydzielało się tak bardzo, że mrowiło mnie w nadgarstkach i łydkach i śmierdziało dymem.

Prezent przeleciał długim łukiem i... IS-2 z przodu zatrzymał się, zaczął dymić, po czym amunicja zaczęła eksplodować...

Magda odpowiedziała radośnie:

- Więc im to daliśmy! - I logicznie, a raczej nielogicznie, myląc pojęcia - dodała. - To nie człowiek maluje broń, ale broń człowieka!

Gerda warknęła:

- Załaduj ponownie!

A dziewczyny się spięły... Oczywiście to nie jest dla nich "Tygrys", muszą się pocić, ale tak jest fajniej, zwłaszcza, że stojący zbiornik szybko się ochładza. Żelazo jest dobrym przewodnikiem.

Za drugim razem Gerda strzeliła szybciej i pewniej. IS nadal się poruszały i najwyraźniej nie zorientowały się jeszcze, skąd strzelają działa. A zatrzymywanie się nie jest rosyjskim zwyczajem. Gdy już będzie rozkaz... A drugi pocisk już pewnie trafia w cel...

Gerda oblizuje wargi i wydaje komendę:

- A trzeci tutaj...

Zdecydowanie za późno czwarty IS-1 otworzył ogień w ruchu... I o dziwo trafił, chociaż z takiej odległości od poruszającego się pojazdu jest to prawie niemożliwe, ale o wszystkim decyduje personel! Jednakże odległość dla działa kal. 85 mm jest zbyt duża i przekracza limit penetracji. Ale w wieży rozległ się potężny grzmot i przedni pancerz wygiął się. W odpowiedzi Gerda wysłała czwartą "paczkę listową" o wadze półtora funta... Czoło czołgu IS-1 pękło i pomarańczowe języki poszybowały wysoko w niebo.

Dziewczyny pięknie walczą... Ten dzień był dla nich szczęśliwy. Ale możliwości armii radzieckiej nie są porównywalne.

Pomimo wszystkich wysiłków Fritza, 13 stycznia kosztem wielkich wysiłków i kolosalnych strat Tichwin został wzięty... Poszczególne jednostki niemieckie próbowały wyrwać się z okrążenia, wybito w ich stronę korytarz - sześć dywizji niemieckich na raz z wybranymi czołgami Lew, próbując ocalić bohaterską obronę.

Chłopiec ninja i cztery dziewczyny dołączyły do osobnego oddziału w stylu trzech muszkieterów. Mianowicie tam, gdzie nie można było spokojnie ominąć walki i po trupach. Naturalnie IS-2 trzeba było porzucić, ale po drodze dość niespodziewanie natrafiliśmy także na rzadki czołg T-34-85, pojazd, który miał zastąpić przestarzałe i niewystarczająco mocne działo T-34-76 .

Pojazd miał podobny kadłub i podwozie, ale większą wieżę z długą lufą i grubym działem. Działo miało nieco gorszą penetrację od Pantery, zarówno ze względu na mniejszą prędkość początkową pocisku, jak i jakość amunicji. Ale i tak różnica nie wyglądała tak przytłaczająco jak na papierze milimetrowym 76.

Dla zwykłego "Tygrysa" jest to już niebezpieczne, dla "Lwa" jeszcze nie jest - więc 100 milimetrów jest pochylone. Chociaż pod pewnym kątem pojawiła się szansa. Lub w dolnej części nadwozia, ale także osłony gąsienic.

Na czołg wprowadzono abordaż i oczyszczono go z załogi. Oczywiście w środku była plama krwi. Sam pojazd jest zupełnie nowy, jednak ładunek amunicji jest skromny - tylko 35 naboi. Kabina nie jest zbyt przestronna, ale jest lepsza niż stara trzydzieści cztery.

Gerda zauważyła:

- A tu jest wieża komtura. Oznacza to, że mamy silnego konkurenta. Teraz Rosjanie nie będą tak ślepi.

Magda uśmiechnęła się złośliwie i zauważyła:

- A Rosjanie już dobrze strzelali, choć przy gorszej widoczności. Ponadto wieża stała się większa i łatwiej się do niej dostać!

Gerda roześmiała się głośno:

- No tak! To największy problem naszych czołgistów i chyba ukoronowanie zalet tego czołgu! Wypróbuj, zdobądź to!

Szarlotka zaśpiewała:

- Raz, dwa, pięć! "Tygrys" wyszedł strzelać!

Krystyna odebrała:

- Na spotkanie T-4, nogi wyżej, ramiona szersze!

I tak rzucili się na czołg, który poruszał się łatwiej niż IS... Gerda pamiętała, jak trafili w sowiecką piechotę czterema karabinami maszynowymi. Kosili przyzwoicie, ale Rosjanie nawet nie zdawali sobie sprawy, gdzie spadło na nich takie nieszczęście. Ale po wyruszeniu przystąpili do ataku, rzucając granaty... Kilka z nich, mimo przyzwoitej odległości, podleciało w górę i eksplodowało na wieży. Oczywiście dla pancerza 100 i 90 milimetrów IS jest jak kula dla słonia, ale brzęczy nieprzyjemnie. Tak, a gąsienice można ciąć.

Musiałem więc uruchomić silnik i wycofać się. A potem skończyły się naboje. Skosili ponad stu czerwonych żołnierzy.

Gerdę zdumiała pogarda dla śmierci wśród narodu radzieckiego. Arabowie, obiecując haremy i perłowe pałace, nie mieli nawet w przybliżeniu takiego poświęcenia. Ale to są ateiści - ludzie, którzy nie wierzą w życie pozagrobowe i bajki o Ogrodach Edenu. A co motywuje ich do tak zawziętej walki, gdy wynik wojny jest już przesądzony, a jest to nic innego jak wściekłość skazanych na zagładę?

Jest to niezwykle trudne do zrozumienia i zrozumienia.

Chociaż oczywiście wśród rosyjskich zdrajców jest wielu. W ciągu sześciu miesięcy swojego istnienia "Armia Wyzwolenia" Własowa utworzyła sześć dywizji i dziewięć oddzielnych brygad. Choć oczywiście jasne jest, że bycie żołnierzem Wehrmachtu jest łatwiejsze niż piętnasto-szesnastogodzinna praca przy maszynie za znacznie gorsze racje żywnościowe, ale jednak... Z jakiegoś powodu niemieckie dywizje złożone z byłych jeńców wojennych nie są widoczne na froncie...

Choć jednak Niemców w niewoli jest niewielu, a Sowietów... Wydaje się, że jest ich już ponad sześć i pół miliona. Własowitów może nie być aż tak wielu, choć wielu więźniów zostało rozproszonych do oddziałów narodowych i legionów kontrolowanych przez SS. Ponadto część Rosjan została wysłana do formacji szlacheckich i monarchistów.

Ale w każdym razie udało im się zdobyć Tichwin, pomimo poprawiającej się pogody i masowych bombardowań. Chociaż zapłacili niesamowitą cenę.

Gerda otrzymała rozkaz i strzeliła do trzydziestu czterech z kategorii lżejszej. Szybkostrzelność działa jest większa, dzięki czemu możesz czuć się pewniej. Raz, potem drugi i w końcu trzeci zbiornik na śmietnik...

Więc musisz być bardziej ostrożny. W przeciwnym razie zostaną uderzone tutaj, w samochód; jedynie przedni pancerz wieży stał się mocniejszy i grubszy, a format jest prawie taki sam. Szczególnie wrażliwy jest kadłub. A wśród rosyjskich czołgistów są rzemieślnicy. Jednakże słabeusz nie trafi do więzienia za tak rzadki czołg jak IS-2 czy IS-1. A trzydzieści cztery zwykłego formatu mogą być ze zwykłymi wojownikami. Przez szczelinę w wieży dowódcy wyglądają jak pyski koni, z czułkami na pysku. Nawet oddanie celnego strzału w takie piękności jest w jakiś sposób niewygodne.

Tym razem karaś jest w wieży z dziewczynami, zdecydował się służyć jako ich przewodnik i nie może zostawić dziewcząt w kotle. To prawda, Magda logicznie zauważyła:

- Możemy wyjść bez strzelania i prowokowania...

Karaś, wykrzywiając twarz jak dziecko, powiedział ze łzami w oczach:

- Nie - bez strzelania nie będzie ciekawie!

Magda mimo to przestrzegła dziewczyny:

- Ogień otwieraj tylko wtedy, gdy w pobliżu są nie więcej niż trzy lub cztery pojazdy. Zdecydowanie musimy dostarczyć ten nowy czołg w stanie nienaruszonym do naszych jednostek.

Gerda zgodziła się:

- Na razie tego nowego przedmiotu nie ma wśród trofeów, co oznacza, że nadal będzie nam przydatny.

Tygrysice kontynuowały polowanie z umiarkowanym entuzjazmem. Nie odnieśli dużego sukcesu, ale dodali do swoich zasobów siedem kolejnych czołgów i pięć ciężarówek. Kiedyś musieliśmy walczyć na zewnątrz samochodu, żeby zdobyć paliwo do tankowania.

Krótko mówiąc, czterech złośliwych dowcipnisiów wydostało się z kotła i prawie zginęło od ognia swojej artylerii. Na ratunek przyszła tylko podniesiona w odpowiednim czasie flaga ze swastyką-pająkiem.

Teraz przechodzą przez rów i jest nawet kilka bukietów z papierowymi kwiatami, które zostały wręczone bohaterkom-wojownikom.

Oleg Rybachenko, zmęczony oglądaniem tego drwiącego filmu, krzyknął:

- Dlaczego pokazujesz mi te wszystkie cholerne suki! Ile razy można oglądać mordy na Rosjanach!

. ROZDZIAŁ nr 16.

Wojna dała Jane i jej zespołowi szansę na odnalezienie się w życiu. Dlatego dziewczęta chętnie brały udział w kampanii na wschód. Dlaczego nie? To są zarówno pieniądze, jak i sława.

Arsenał radzieckich czołgów niewiele się zmienił. Głównym czołgiem jest nadal T-34-85. Podwozie i pancerz kadłuba pozostały z lat czterdziestych. Ten sam silnik wysokoprężny o mocy pięciuset koni mechanicznych, ten sam pancerz przedni o grubości 45 milimetrów pod kątem. Słabsza ochrona boków kadłuba, podatnych na niemieckie naboje Fausta.

Zainstalowano jedynie większą wieżę z przednim pancerzem o grubości 90 mm i armatą kal. 85 mm. Czołg jest oczywiście przestarzały i wcale nie niebezpieczny dla Niemców!

Dziewczyny jadą samochodem Goering-5, późniejsza modyfikacja. Pancerz boczny zwiększono do 178 milimetrów, a przedni do 250 pod kątem. Sam czołg wyposażony jest w silnik z turbiną gazową i rozpędza Brytyjczyków do 60 kilometrów na godzinę.

Jane zapytała Gunnera Gringetę:

-Widzisz dobrze?

Chłopski wojownik odpowiedział pewnie:

- Widoczność tutaj jest doskonała! Widzę wszystko!

Malanya zachichotała i warknęła:

- Zmiażdżymy Rosjan!

Matylda z przekonaniem potwierdziła:

- Tak, będziemy!

Goering - 5 obrotów, pistolet wypluwa łuskę. Wieża jest oderwana od radzieckiej trzydziestej czwartej. Dziewczyny krzyczą z zachwytu. Oni naprawdę myślą, że to wszystko jest świetne. Nawet pocieszające jest to, że giną załogi radzieckich czołgów.

Jane zaćwierkała łagodnym głosem:

- Obrócimy wszystkich w popiół... A Moskwa będzie pod nami!

Jednak po natknięciu się na pola minowe niemiecki czołg musi się zatrzymać. Rosjanie wzmocnili się bardzo mocno. I mnóstwo jeży przeciwpancernych. Artyleria aktywnie ostrzeliwuje.

Gringeta mówi z frustracją:

- Tak się okazuje... Natrafiliśmy na twardy blok!

Jane odpowiada z pozorną pewnością siebie:

- Nie, stanie się to dopiero rano... Przebijmy się przez operę!

Niemiecki pojazd bojowy nieco utknął w martwym punkcie. Na niebie pojawiły się samoloty szturmowe odrzutowe i użyto teleczołgów. Najwyraźniej próbowali zniszczyć pola minowe.

Kontrolowali samochody z materiałami wybuchowymi drogą radiową. Wykorzystano także mobilne wyrzutnie gazu. Dosłownie bombardowali pozycje Armii Czerwonej ogniem i płomieniami.

Gringeta zauważyła z niezadowoleniem:

- Na wojnie jest coraz więcej brudu i coraz mniej męstwa!

Jane musiała się z tym zgodzić:

- Selyavi! Niestety, jakoś przegrywamy!

Gringeta poprawiła dowódcę:

- Raczej nie my, ale nasi przeciwnicy! Wyjdziemy teraz z impasu i będzie walka...

Niemiecki czołg strzelał, chociaż tak naprawdę nic nie było widać. Jane potarła bose stopy i zaśpiewała:

- Nie powinniśmy źle myśleć - na pewno znikniemy! Jest wyjście z labiryntu, z każdego ślepego zaułka!

Gringeta zaćwierkała z uśmiechem:

- Kto jest wesoły, śmieje się...

Kto chce, ten to osiągnie...

Kto szuka, zawsze znajdzie!

Malanya, śpiewając i lśniąc zębami, dodała:

- Niech śpiewają z nami ci, którzy są przyzwyczajeni do walki o zwycięstwo!

Kanonada trwała kilka godzin, po czym niemieckie czołgi w końcu ruszyły dalej. Spotkała ich radziecka artyleria i działa przeciwpancerne różnych kalibrów. Jednakże uznano, że siła penetracji była wyraźnie niewystarczająca. Niemcy posuwali się naprzód... Dopiero gdy z dział kal. 203 mm zaczęły strzelać, pojawiły się pierwsze uszkodzone nazistowskie pojazdy.

Jane szepnęła niepewnie:

- Panie... Niech ten kielich mnie ominie!

Gringueta powiedział z przekonaniem:

- Nie możesz mieć dwóch śmierci, nie możesz uniknąć jednej! Więc jeśli już, będziemy żyć w następnym świecie!

Malanya zapytała szeptem:

- Jaki jest ten świat?

Gringeta powiedziała niezbyt pewnie:

- Myślę, że jest lepiej niż u nas!

Malanya szepnęła w odpowiedzi:

- Niech Bóg pozwoli niewidomym otworzyć oczy i wyprostować plecy garbusów!

Rzeczywiście, Jane zaczęła się zastanawiać, jaki mógłby być ten świat. Może ten świat jest jeszcze bardziej irracjonalny i mniej bezpieczny. Jane kręciła się w talii, poruszała biodrami i ćwierkała:

- To bardzo interesująca opcja - umrzeć i przejść do następnego świata! Co zatem nas tam czeka? Czy spotkamy tam tych, którzy byli nam bliscy na Ziemi, czy też będziemy musieli poznać nowych przyjaciół?

Gringeta poruszyła psem bosą stopą i syknęła:

- Nastaną nowe stulecia, nastąpi zmiana pokoleń... Ale imienia Lenina nikt nie zapomni!

I wybuchnęła śmiechem, tym swoim nieco szalonym śmiechem. Była wojowniczą wieśniaczką, aktywnie poruszającą swoimi gołymi, wdzięcznymi nogami, a jej palce bawiły się.

Złapałem IS-3 w celowniku... To nieprawda. Nie każdemu uda się trafić, a jeśli tak się stanie, pocisk wpadający w pysk szczupaka może odbić się rykoszetem. Ale dziewczyna wiedziała, co robi. Strzeliła i mruknęła:

- Brzeg mgły, zniszczmy przynętą!

Matylda dodatkowo zaśpiewała:

- I ten "Agdam", wypijmy za panie! Super pani!

Strzał Gringuety był celny. Pocisk trafił w dolną część przedniego pancerza wieży, prosto w szczelinę. I wywołał destrukcyjny wpływ bez rykoszetu. Taka sytuacja powstała. Dokładniej, pięć załóg radzieckich czołgów zginęło niemal natychmiast. A Angielki dodały przestępstwa do swojej listy.

Malanya ryknęła, uruchamiając karabiny maszynowe. Kilku żołnierzy-żołnierzy chciało doczołgać się do czołgu Hitlera.

- Ale pasaran, nie zbliżaj się, chłopcze! - krzyczała ładna dziewczyna i strzelała ogniem z karabinu maszynowego w stronę dzielnych pionierów.

Jane zaćwierkała, stukając bosą piętą o zbroję:

- Och, chłopcy, chłopcy, chłopcy... Nagle staliście się niechciani! Widocznie dla tej przeklętej krainy jesteś zbyt szlachetny!

A dziewczynie, córce pana, było żal tych bosych, podrapanych, brudnych chłopców, których przeszyły bezlitosne kule. Jakie to wszystko jest smutne i trudne.

Gringeta wystrzelił ponownie, przebił działo samobieżne SU-100 i zaćwierkał:

- A konik polny pobiegnie oddać butelki!

Malanya oblizała usta szkarłatnym językiem i napiła się Coca-Coli z plastikowej butelki, mówiąc:

- Oczywiście nie! Daj mi trochę wina i paczkę papierosów!

Matylda, ostrożnie podchodząc do czołgu, syknęła:

- Papierosy to trucizna...

Jane podchwyciła rytm i mówiła dalej:

- Zgadza się, mówią ludzie!

Gringeta odpowiada strzelając i sycząc:

- Nie ma nic gorszego niż nikotyna!

Malanya zachichotała i warknęła:

- Włóż paczkę papierosów do paleniska!

Matylda dodała w odpowiedzi, drapiąc się po szkarłatnym sutku piersi:

- To prawda, ludzie mówią...

Jane zakończyła z uśmiechem, wystawiając język.

- Ale ja palę...

Malanya zakończyła ze śmiałością:

- I bardzo się cieszę!

Dziewczyny roześmiały się, pokazując swoje długie, wiśniowe języki. Jane zauważyła z uśmiechem:

- Papieros to najskuteczniejszy zabójca, zwłaszcza wobec klienta!

Malania dodała:

- Papieros jest jak cichy karabin, ale w rękach amatora jest zabójczy!

Gringeta wystrzeliła z armaty i zauważyła z uśmiechem:

- Papieros to najbardziej niezawodny snajper, zawsze zabija!

Matylda lekko wyhamowała czołg na pagórku, uciszyła się:

- Papieros ma gorzki smak, ale przyciąga więcej niż słodycze!

Jane wzięła głęboki oddech i wymamrotała:

- Papieros jest jak zła dziewczynka, tylko rozstanie z nim jest o wiele bardziej bolesne!

Gringeta zachichotała, strzeliła i ryknęła:

- Papieros, w przeciwieństwie do granatu, rzucony, przedłuża życie!

Dziewczyny ucichły. Ich czołg ponownie się zepsuł i wylądował w rowie. Musiałem wyjść. Wojownicy byli trochę zdenerwowani. Obrona radziecka jest bardzo silna.

Jane zauważyła filozofując:

- Na wojnie najkrótsza droga do celu to manewr okrężny, a czysta prawda to podłe oszustwo!

Gringeta, rozbiwszy celnym strzałem radziecką armatę, zauważył:

- Wykonując manewr o rondzie, najprawdopodobniej skrócisz drogę do celu!

Malanya wystrzelił z karabinu maszynowego i zaćwierkał:

- Życie jest czerwone, ale odchodzi ze szkarłatną krwią!

Matylda podsumowała to następująco:

- Na wojnie życie traci wartość, ale nabiera sensu!

Dziewczyny kontynuowały wojnę. Strzelali, a przy okazji komponowali aforyzmy.

Jane kopnęła bosą stopą i powiedziała:

- Wojna jest jak pan młody, podatny na zdradę, ale nie pozwala jej pozostać uśpionym!

Gringeta strzelił i dowcipnie powiedział:

- Wojna to pożądliwa kobieta, która pożera męskie ciała!

Malanya syknęła w odpowiedzi:

- Wszystkie grupy wiekowe są poddane wojnie, jak miłość, ale nie jest to przyjemna rozrywka!

Matylda uznała za konieczne dodać:

- Wojna, jak kurtyzana, jest kosztowna i zmienna, ale zawsze pozostawia bohaterskie wspomnienie!

Jane odwróciła psa swoimi wdzięcznymi, gołymi palcami i zagruchała:

- Na wojnie nie jest jak we śnie, nie da się obejść bez silnych emocji!

Gringeta strzeliła z uśmiechem i odpowiedziała:

- Świat jest nudny i relaksujący, wojna jest interesująca i ekscytująca!

Matylda, szczęśliwie popijając colę, mówiła dalej:

- Wojna to krew i pot, zapładnia sadzonki, które rodzą odwagę!

Malanya zachichotała i zauważyła:

- Bez względu na to, jak interesujący jest proces wojny, każdy chce końca!

Jane ponownie przesunęła bosymi palcami po zamku pistoletu i zaśpiewała:

- Wojna to nie książka, nie można jej zamknąć, nie można jej schować pod poduszką, można ją też po prostu zabrudzić!

Gringueta zaćwierkał z powagą:

- Wojna jest religią: wymaga fanatyzmu, dyscypliny, bezwarunkowego poddania się, ale jej bogowie są zawsze śmiertelni!

Malanya zachichotała cicho i zauważyła:

- Na wojnie, podobnie jak w kasynie, ryzyko jest wysokie, ale wygrane są krótkotrwałe!

Matylda wyszczerzyła zęby i warknęła:

- Żołnierz jest śmiertelny, chwała odeszła w zapomnienie, trofea się zużywają i tylko powody do rozpoczęcia nowej masakry są nieusuwalne!

Jane subtelnie sprawdziła:

"Pogardzamy mordercą, jeśli nie jest żołnierzem na froncie, a jeszcze bardziej gardzimy złodziejem, jeśli jest rabusiem na polu bitwy!"

Gringeta znów zachichotała i syknęła:

- Żołnierz to rycerz, którego zbroją jest odwaga i honor! Generale Baronie, którego koroną jest roztropność i inteligencja!

Malanya powiedziała z uśmiechem:

- Żołnierz brzmi dumnie, szeregowy brzmi obraźliwie!

Matylda odpowiedziała dowcipnie:

- Pierwszy, który zaatakuje, może umrzeć, ale ostatni nie zostanie zapamiętany!

Jane zagruchała bezgłośnie:

- Lepiej być pierwszym w podziale trofeów niż w ataku!

Gringeta dodała z uśmiechem:

- Wojna jest jak kobieta, poniża tylko mężczyzn, nie załamując się!

Malanya odpowiedziała z godnością:

- Kobieta, w przeciwieństwie do wojny, nie spieszy się z położeniem mężczyzny do łóżka!

Matylda powiedziała ze śmiechem:

- Wojna, w przeciwieństwie do kobiet, nigdy nie zadowala się liczbą przydzielonych mężczyzn!

Jane ponownie przekręciła dźwignię gołymi palcami i powiedziała:

-Wojna to najbardziej nienasycona kobieta, mężczyźni nigdy jej nie wystarczają, a ona nie odmówi kobiecie!

W odpowiedzi Gringetta uznała za konieczne przytoczenie dowcipnego aforyzmu:

"Kobiety nie lubią się kłócić, ale chęć zabicia mężczyzny nie jest dużo gorsza od kuli!"

Malanya syknęła jak kobra, wypluwając swój różowy język:

- Mała kula może zabić mężczyznę, uszczęśliwić go, kobietę o wielkim sercu!

Matylda dodała z sarkastycznym uśmiechem:

- Wielkie serce często prowadzi w małym interesie!

Dziewczyny zakończyły wymianę dowcipnych uwag i zaczęły uważnie przyglądać się polu bitwy. Na niebie latały samoloty szturmowe TA-311, ostrzeliwując pozycje wojsk radzieckich. Choć powoli, koalicja III Rzeszy posuwała się do przodu. I udało jej się trochę odświeżyć, połykając zwłoki.

Znudzone dziewczyny znów zaczęły żartować aforyzmami:

Jane zagruchała:

"Wojna nie ma kobiecej twarzy, ale krwawi mężczyzn lepiej niż żona!"

Gringeta wypaliła i zachrypiała:

- Wojna nie przynosi radości, ale zaspokaja agresywne instynkty!

Malanya gwizdnęła w odpowiedzi:

- Radość z wojny, zwłoki wrogów są tylko w cenie!

Matylda, przeglądając gąsienice, dodała:

- Wojna jest oraniem pola: jest zapładniana trupami, nawadniana krwią, ale wychodzi zwycięsko!

W odpowiedzi Jane wystrzeliła i mruknęła:

- Zwycięstwo rośnie na trupach i krwi, ale przynosi owoce słabym!

Gringeta strzeliła, rozbijając trzydzieści cztery jak szkło, i syknęła:

- Wojna jest jak kwiat pożerający ludzi, jasny, mięsożerny i śmierdzący!

Malanya potarła pedał bosą stopą i wypaliła:

- Wojna jest matką postępu i macochą lenistwa!

Matylda bierze to i ryczy:

- A na wojnie życie żołnierza nie jest cenne, ale generałowie są nawet stratą!

Jane przesunęła krawędzią dłoni po piersi i zaćwierkała:

- Jeśli chcesz pokoju, zaszczepij strach; jeśli chcesz wojny, wywołaj śmiech!

Gringeta wzięła go i wystrzeliła, celując bosą stopą w broń i śpiewając:

- Śmiech nie jest grzechem, jeśli nie jesteś pośmiewiskiem w sprawach wojskowych!

Malanya zachichotała i warknęła z sukcesem:

- Wojna jest jak cyrk, tylko zwycięzca śmieje się ostatni!

Matylda prowadziła czołg, miażdżąc kilku pionierów i wrzeszczała:

- Na wojnie jest jak w cyrku, tylko podstępny, poważny zabójca!

Dziewczyny znów ucichły. Mają dość żartów. Ogólnie rzecz biorąc, wojna nie jest zbyt piękna.

Jane pomyślała zirytowana: Wielka Brytania przegrała z Niemcami. Chociaż ile ziem podbili Brytyjczycy. A ile tego Niemiec! Wielka Brytania stała się kolosalnym imperium. Ale nie była w stanie strawić swoich kolonii. Trzecia Rzesza prześcignęła Anglików siłą i nawet dowódcy okazali się znacznie silniejsi i sprawniejsi.

A kiedy naziści przybyli do Londynu, historia Anglii się skończyła. Powstało nowe imperium o niespotykanej dotąd potędze. W jego oddziałach służy wiele narodów i krajów. I co możemy powiedzieć: Trzecia Rzesza, rozkładając skrzydła, zagłuszyła Wielką Brytanię.

Jednak w 1940 r., po podbiciu Francji, Hitler hojnie zaoferował Churchillowi pokój. I trzeba było to zaakceptować: zdrowy rozsądek podpowiadał, że Wielka Brytania nie może nic zyskać na wojnie, nawet teoretycznie, ale może stracić. Hitler stoczył bitwę powietrzną z Anglią w połowie sił. Z wielkim opóźnieniem przeniósł wojska do Afryki. Wyjechał do Związku Radzieckiego. Ale to wszystko tylko opóźniło katastrofę.

Niemcy, korzystając z okupowanych terytoriów, znaleźli siłę do walki na dwóch frontach, Japonia pewnie pokonała Amerykanów. A potem Stalin go zdradził, zawierając rozejm. Brytania padła na kolana i stała się częścią III Rzeszy.

Wiele zwycięstw zapewniło Wehrmachtowi chwałę niezwyciężoności. Jane i jej przyjaciele chętnie wstąpili do armii Hitlera w poszukiwaniu szczęścia i rangi. I tam częściowo im się to udało.

Więc co? Teraz mają dwie Ojczyzny: Wielkie Niemcy, Małą Brytanię.

Jane upiła łyk Coca-Coli i zaćwierkała:

- Miłość i śmierć, dobro i zło... Co jest święte, a co grzeszne, morderców to nie obchodzi!

W odpowiedzi Gringeta zaśpiewała, wysyłając kolejny pocisk:

- Kochaj i odważ się, pozwól złu rządzić, ale mamy tylko jedno do wyboru!

Dziewczyny trochę się ożywiły. Właściwie na tyle, na ile potrafisz dostroić się do tonacji molowej. Są młodzi, pogodni, energiczni i mają sporo szczęścia. Walczą tak dużo i ani jednego zadrapania. Chyba, że weźmiesz pod uwagę, że zostaną porysowane na zbiorniku.

Malanya zauważył ostro:

- Ech, Churchill powinien był przyjąć propozycję Hessa i przystąpić do wojny z ZSRR. Wtedy rządzilibyśmy całą planetą i ostatecznie Niemcy zostałyby zmiażdżone!

Matylda śpiewała z zachwytem:

- Niemcy są dobrzy w bitwie, lew brytyjski jest najlepszy!

Malanya potwierdziła:

- Tak, nasz lew z Wielkiej Brytanii jest najlepszy!

Jane powiedziała z uśmiechem:

- Wciąż mamy szansę! Tutaj Hitler umrze, a Cesarstwo Niemieckie się rozpadnie!

Gringeta wystrzeliła pocisk i częściowo się zgodziła:

- Tak, rozpadnie się! W końcu są to mięsożerne drapieżniki, ale czy tak będzie dla nas lepiej?

Malanya zauważył filozoficznie:

- Jedność w trybie twardym, lepsza niż bałagan i niechlujstwo w trybie miękkim!

Matylda wcisnęła bose podeszwy w pedały i warknęła:

- My też będziemy na Marsie! I poza Układem Słonecznym!

Jane odpowiedziała z uśmiechem Mony Lisy:

- Najpierw musisz ustanowić pojedynczy tryb na planecie Ziemia!

Gringet wziął go i zaśpiewał żarliwie:

- I nie pozwolimy na zmianę tego reżimu!

Malanya zauważyła dowcipnie:

- Ale żeby zostawić cię z nosem, muszę zmienić nos!

Dziewczyny jak zwykle mają szczęście. Teraz ich czołg dociera do pierwszej linii okopów. I rozdziera ziemię swoimi gąsienicami. Wojownicy śmieją się.

- Zmiażdżymy ich wszystkich!

Jedno z dział utknęło pomiędzy rolkami i czołg się zatrzymał. Dziewczyny wysiadły z samochodu, w zbiorniku było jeszcze za ciasno i za gorąco. Ale na zewnątrz jest to ryzykowne, możesz się poparzyć.

Wojownicy rzucili się, machając bosymi obcasami i skandując:

- Jesteśmy zabawnymi dziewczynami, dobrymi przyjaciółkami, cóż, niech biczują nasze bose stopy, figlarne kuguary!

Biegnąca Jane zauważyła:

- Oto my, Kosmiczni Marines!

Malanya potwierdziła z uśmiechem:

- Zarówno w kosmos, jak i do sił desantowych!

A Gringeta wzięła go i chodziła w jej ramionach, wyjąc:

- Jestem super wojownikiem! Zabiję wszystkich!

Matylda przyjęła to w odpowiedzi i syknęła:

- Kropla trucizny do Führera!

Jane zachichotała i zaśpiewała:

- Cios jest silny, a Führer jest wszechmocny!

Wojownicy biegali, stąpając boso, po gruzie, pokruszonym, rozgrzanym żelazie, różnego rodzaju belkach i połamanych czaszkach.

Jane śpiewała:

-Zrozumiesz mnie... Zrozumiesz mnie... Zrozumiesz mnie i lepszego kraju nie znajdziesz!

Dziewczynie przyjemnie jest biegać niezbyt szorstkimi nogami po kłującej ścieżce i gruzie. Rzeczywiście, to wielka przyjemność.

Gringeta śpiewała:

- Lato, słońce świeci wysoko...

Malanya wsparła piosenkę:

- Wysoko wysoko!

Matylda dodała:

- Lato, jesteśmy daleko od śmierci! Daleko!

Wojownicy wyraźnie się ożywili. Rzeczywiście, co za przyjemność poruszać się i skakać z taką energią.

Jane zachichotała i zauważyła:

- Śmierć jest konwencją, hańba jest absolutna!

Gringeta potarła jedną bosą stopę o drugą i syknęła:

- My też będziemy mieć wakacje! A wraz z nim zwycięstwo!

Malanya powiedziała sceptycznie:

- Nasi czy Niemcy?

Matylda uśmiechnęła się i zaśpiewała:

- Czeka nas śmiertelny ogień...

Jane odpowiedziała:

- Ale on jest bezsilny...

Gringeta zawyła jak pantera:

- Każdy ma osobną trumnę...

Malanya wzięła go i strzelając, syknęła:

- Batalion Boche poszedł do grobu!

Matylda odkrzyknęła:

- Cały legion poszedł do grobu!

A dziewczyny to przyjęły i miauczały... Są jak smukłe konie. I takie urocze, gołe i opalone nogi.

Jane wzięła go i syknęła z przyjemności:

- A ja jestem kobrą! A ja jestem kobrą! Wcale nie niedźwiedź!

Gringeta pisnęła w odpowiedzi:

- Miło jest, gdy kobra lata w chmury!

A dziewczyny zderzą się czołami. Iskry tryskają z oczu, jakby nadeszła godzina!

Malanya wzięła go i syknęła:

- Hitler jest kaput!

Matylda ją wspierała:

- I Stalin kaput!

Jane potrząsnęła biodrami i zaćwierkała:

- Jestem wojownikiem światła, dzikusy na kolanach... Wszystkich, którzy oczerniają, zmiotę z powierzchni Ziemi!

Malanya wzięła go i ryknęła:

- A Hitler jest głupcem, pali tytoń! Kradnie zapałki, nie śpi w domu!

Matylda uśmiechnęła się złośliwie i zapytała:

- Jak myślisz, czy Führer to ma?

Gringeta kopnęła popiół bosą stopą i warknęła:

- Oczywiście nie! Nasza czwórka zrobi mu loda!

Malanya przewróciła oczami i szepnęła:

- Och, jak miło jest trzymać w ustach pulsujący jadeitowy pręt i czuć go językiem!

Matylda szepnęła z westchnieniem:

- Jakie to wspaniałe! I wszystko będzie po prostu świetnie!

Dziewczyny skakały coraz wyżej. Ale ich czołg został naprawiony i musieli wrócić. Wojownicy wspięli się z powrotem i syknęli:

- To jest nasz czołg! Będzie po prostu świetny!

Jane nagle przypomniała sobie bajkę o Robin Hoodzie. Jest mały Joe, chłopiec został schwytany przez szeryfa. Chłopca torturowano: wyciągnięto go na stojak i obsmażono mu pięty.

Kiedy płomienie lizały gołe, szorstkie podeszwy stóp chłopca... Jane poczuła tu podniecenie i naprawdę chciała seksu. Tutaj weszli. Zwłaszcza japoński karaś ninja. Ten blond chłopiec, taki przystojny i ma w sobie ogromną męską doskonałość. I miło jest dotykać piersiami tak czystej i gładkiej skóry.

Jane chciała wsunąć palec u nogi między nogi, ale zawstydziła się i zmieniła zdanie. Chociaż rzeczywiście taka akcja jest niezwykle przyjemna!

Córka pana powiedziała:

- W fali morskiej i wściekłym ogniu! I dziki, i wściekły ogień!

Dziewczyny ponownie skierowały swojego Goeringa-5 w stronę pozycji wojsk radzieckich. Sam Stalin prawdopodobnie wpadł w panikę, gdy dowiedział się o postępie nazistów. Naprawdę, jak tu się nie denerwować? Ogromna maszyna pędzi na Ciebie, ale nie masz na co odpowiedzieć. Trzydzieści cztery, nie możesz odeprzeć serii E. A tym bardziej w przypadku piramidalnych AG.

A Stalin najwyraźniej jest w szoku. Przynajmniej zadzwoń do karalucha, żeby był twoim doradcą. Żadnego dźwięku, żadnego znaczenia, żadnego plusku wody! Wygląda na to, że będziesz mieć przerąbane!

Jane zauważyła z uśmiechem:

- A Stalin, w przeciwieństwie do Churchilla, zawsze chętnie przyjmował jałmużnę od Hitlera i zabiegał o pokój!

Gringeta śpiewała z entuzjazmem:

- Powiedz mi, jaki jest świat! Odpowiedzą ci - słońce i wiatr!

Malanya zauważyła z entuzjazmem:

- I będziemy mieć silne, zdrowe dzieci!

Matylda zachichotała i szepnęła:

- Świat nie jest szachownicą, a Hitler nie jest królem!

Jane poprawiła przyjaciółkę:

- Jest wyższy od króla! I zmiecimy to z powierzchni planety!

Gringeta wzięła go i ryknęła:

- Wielkość Brytyjczyków, uznana przez planetę! Faszyzm został zmiażdżony ciosem miecza!

Malanya dodała entuzjastycznie:

- Jesteśmy kochani i doceniani przez wszystkie narody świata!

Matylda z entuzjazmem dziewczyny, która znalazła swoją pierwszą miłość, dodała:

- Wierzę, budujmy święty komunizm!

Jane roześmiała się i zauważyła:

- A pod przywództwem Niemców rzeczywiście można zbudować komunizm!

Gringeta uderzyła się czołem w zamek pistoletu i zaśpiewała:

- Żartujemy z komunizmu, teraz go zbudujemy! A Stalin będzie naszym superbohaterem!

Malanya dodała, wyjaśniając:

- Oczywiście, że w trumnie!

Gringeta chętnie potwierdziła:

- Oczywiście, że w trumnie!

Jane filozoficznie zauważyła:

- Nieważne, jak wielki będzie król, pójdzie do trumny jak do budy!

Gringeta dodała z przebiegłym uśmiechem:

- Polityk zawsze kłamie, umiera tylko naprawdę!

Malanya postukała gołymi palcami u nóg i powiedziała:

- Nieśmiertelność jest prawdziwa, ale śmierć jest iluzoryczna!

Matylda podała także aforyzm:

- Królowie mogą wszystko, ale ani jeden, ani jeden król nie może uciec z grobu do ziemi!

Jane napisała na Twitterze:

- Wkrótce życie się skończy....

Gringetta wspierała z całą stanowczością:

- Wkrótce!

Malanya strzela z karabinów maszynowych do radzieckiej piechoty i syczy:

- Oj mamusiu, mamusiu, zlituj się nad synkiem!

Matylda, z trudem powstrzymując śmiech, dodała:

- W końcu nie pozostał mu ani jeden dzień życia!

Jane pomyślała filozoficznie:

- Każdy chce żyć pięknie, ale tylko nieliczni umierają z godnością!

Gringueta odpowiedział z uśmiechem:

- Śmierć obiecuje kłopoty, chyba że błyszczy promieniami osiągnięć!

Malanya syknęła, szczerząc wściekle zęby:

- Dobra śmierć jest lepsza niż kiepskie życie!

Matylda rzuciła wyzwanie:

- Dobrze jest być Bogiem na wolności, ale źle być diabłem w więzieniu!

Gringeta zauważyła z jadowitym uśmiechem:

- I skończyły nam się naboje... Zgadzam się, to wielka tragedia! Ani jednego prezentu zagłady!

Jane parsknęła pogardliwie.

- Będą nowe prezenty i inni prezydenci!

. ROZDZIAŁ nr 17.

Tego dnia, 10 października 1947 roku, Fryderyk, jak zawsze, niestrudzony i niestrudzony chart, szybko ścigał się na powietrznym koniu Me-362. Chłopak nie czuł nawet cienia zmęczenia, był zbyt podekscytowany, a mimo to strzelał nie tracąc ani chwili. W nocy ekipy remontowe, głównie amerykańskie, uruchamiają część uszkodzonego sprzętu. W szczególności "Pattony" ponownie wirowano na torach, ponadto kilkaset tych pojazdów weszło do służby po przeniesieniu z zagranicy, wzdłuż już istniejących linii kolejowych. Partyzanci oczywiście próbowali, ale poszło im znacznie gorzej niż zwykle. W wyborach Ojca Ukraińca Bandera przegrał, a w szeregach partyzanckich nasiliły się zdrady i dezercje. Poza tym zachorował dowódca ruchu partyzanckiego Woroszyłow... I nie udało się na czas znaleźć jego zastępcy... Tym samym zaopatrzenie międzynarodowej grupy uderzeniowej faszystów było w pełni zadowalające. Tak, odważni bojownicy podziemia i bohaterscy sabotażyści czasami odnosili sukcesy, ale nie przekraczające poziomu taktycznego. Ponadto pojawienie się nowych, skapitulowanych sojuszników spowodowało gwałtowny spadek wiary w zwycięstwo ZSRR, a to doprowadziło do tego, że elementy chwiejne, jawnie lub w inny sposób w tajemnicy, przeszły na stronę faszystów.

Szczególnie wzrosła liczba dezerterów wśród Armii Czerwonej Krajkowa i Wojska Polskiego. Polacy wierząc w obietnice nazistów, a zwłaszcza zachodnich kapitalistów, poważnie liczyli na utworzenie na wschodzie wielkiego imperium kosztem Rosji! Nie wszyscy oczywiście polscy komuniści pozostali wierni Sowietom, ale reszta odcieni politycznych... Szczególnie niesolidni są liberałowie... Dlatego też polskie jednostki zaczęły się poddawać na Wybrzeżu Moskiewskim niemal natychmiast od początku wojny ofensywa... Na szczęście było ich niewielu i nie miało to jeszcze decydującego wpływu na przebieg wojny.

Friedrich wykonał kilka pierwszych lotów samodzielnie, odrywając się od pozostałych pilotów. Widział, że wróg nie spotykał się już tak gęsto z ogniem nazistowskich hord, a na drodze klinów czołgów prawie nie było już pól minowych. Ale żołnierze radzieccy walczyli uparcie. Piechota nie otwierała ognia, a zamykając czołgi, próbowała wysadzić ich gąsienice lub wiązkę granatów lub podpalić łatwopalnymi butelkami.

Chłopiec-terminator w zasadzie podwyższył wynik dzięki sowieckim działam. Co więcej, strzelanie z płaszczyzny poziomej pozwala uniknąć straty czasu na nurkowanie. To prawda, że zniszczono także kilka czołgów znajdujących się w zasadzce. Lotnictwo ZSRR działało biernie. Już rano pojawiło się tylko siedem samolotów U-2, potem cztery Laggi. W ogóle Friedrich odbył z nimi krótką rozmowę, lekko naciskając spust... A potem, jak zawsze!

Po stłumieniu już osłabionych punktów bojowych hitlerowskie czołgi ruszyły dalej przez pole i do okopów... Rowy przeciwczołgowe i jeże spotykano jednak także na tej już szóstej i częściowo piątej linii obrony (było ich osiem razem). Radzieccy artylerzyści byli zdenerwowani i zaczęli strzelać z daleka. Artyleria faszystowska była bezlitosna, a lotnictwo... Do tej pory, jak lodowisko, wszystko było zniszczone. Cóż, Friedrich jak zawsze wyprzedza wszystkich, bardziej porywający i fajniejszy. Nastąpiły zmiany w formacji wojsk, Pattonowie, uzbrojeni w potężne karabiny maszynowe, objęli prowadzenie. Wymuszona decyzja o zmniejszeniu strat ze strony piechurów kamikaze, którzy poświęcają się, ale nie chcą się poddać...

Friedrich odbył swój trzeci lot ze swoją przyjaciółką Helgą. Tutaj po raz pierwszy spotkali się z mniej więcej dużą partią radzieckich samolotów. Wśród nich było nawet pięć Br-3 (skąd je wykopano). Co dziwne, bombowce ZSRR natychmiast zawróciły na widok niemieckich asów, a myśliwce rzuciły się w ich stronę.

Friedrich z zimną krwią strzelał do samochodów, które próbowały się zbliżyć. W tym as z gwiazdą bohatera ZSRR na kadłubie. Doświadczony wojownik próbował jednak wznieść się w chmury, ale w starciu z takim potworem jak Fryderyk Bismarck wyszło tylko gorzej. Chłopiec terminator, nie chybiając, zestrzelił jednocześnie trzydzieści sześć myśliwców i cztery samoloty szturmowe, włączając się, zmuszając i rzucił się za bombowcami.

Tutaj jednak Friedrich odkrył, że jego samochód nie spieszył się tak bardzo i nie przejechał szacunkowych 740 kilometrów nawet na wymuszonym silniku. Powód jest jasny, 30-milimetrowe działa Friedricha Mr-108 zostały zastąpione przez Mr-103, które przy początkowej prędkości pocisku wynoszącej 960 metrów na sekundę znacznie skuteczniej penetrują dach czołgów i myśliwców wroga z bardzo dużej odległości, ale prawie półtora razy cięższy i mniejszy, z szybkostrzelnością 420 strzałów na minutę (chociaż Friedrich na ogół wolał, wpadając w trans, uderzać pojedynczymi pociskami!). Tak, specjalnie dla Friedricha zwiększono ładunek amunicji do dział. Dogonić bombowce nie było zatem łatwo. Kilka zwinnych He-362 wyprzedziło dzielnego, młodego asa. Spadały niczym grad na zboża, miażdżąc i dręcząc sowieckie samochody. Co więcej, Br-3, jako wolniejszy i słabo uzbrojony, stał się łatwym łupem dla pilotów terrorystów. Pod koniec uczty Fryderyk był już dojrzały, ale dokończył jeszcze kilkanaście dystansów, znokautując pięćdziesiąt. Chłopcu nie udało się jednak pobić swojego poprzedniego rekordu wynoszącego dwieście pięćdziesiąt trzy samochody.

Fryderyk wrócił z wielkim entuzjazmem w duszy. Wygrał i wygrywa! A myśli o jego zdradzie całkowicie zniknęły. Młody człowiek nawet powiedział sobie:

- I po co te uprzedzenia! Dom jest tam, gdzie dorastają Twoi przyjaciele i dzieci! A ZSRR nie jest Ojczyzną, ale więzieniem narodów!

Helga usłyszała te słowa, ale nie rozumiejąc ich prawdziwego znaczenia, potwierdziła:

- Masz rację! I wkrótce będziemy mieć dzieci! Chociaż nie chcę dostać żołądka, dopóki jest taka wojna!

Fryderyk zaśmiał się:

- To zależy od woli Boga Wszechmogącego. Jednak Papież i wielu metropolitów jest po naszej stronie!

Czwarty atak szturmowy Fokken-Wulf-5 z napędem odrzutowym zamienił się w polowanie na broń, ponieważ złapano tylko kilka czołgów. Jednak prawdziwy test miał dopiero nadejść.

5. Armia Pancerna Gwardii Rotmistrowa zakończyła transfer podcięcia w rejon Krasnogwardejski. Całkowitego zaskoczenia nie udało się jednak osiągnąć. Nazistowskie lotnictwo rozpoznawcze zarejestrowało ruch dużej masy czołgów, a naziści pośpieszyli z podjęciem odwetowych środków zaradczych. Około pięciuset jednostek SS 2. Armii Pancernej SS, a także dwieście pojazdów z rezerwy strategicznej, wyszło na spotkanie dziewięćset pięćdziesiąt czołgów i dział samobieżnych wzmocnionych rezerwami pancernej pięści Rotmistowa. W szczególności bitwa toczyła się na polu, w pobliżu kołchozu Pervomaisky, gdzie na zdobytej linii znajdowali się niemieccy grenadierzy i działa.

Friedrich i najlepsze niemieckie asy zostały wezwane do odparcia masowego ataku z lądu i powietrza.

Generał porucznik Rotmistrow, bohater bitwy pod Stalingradem, wykonał rozkaz samego Naczelnego Wodza, szczerze wierząc, że bitwa pod Moskwą nie została jeszcze przegrana. Miał władzę w rękach, błyszczała nadzieja, że ZSRR odzyska to, co utracił wcześniej. Jednak kolumna, poruszając się o własnych siłach, była dość rozciągnięta. Częściowo wynikało to z chęci ominięcia samolotów rozpoznawczych III Rzeszy, przy innym czasie trwania marszu spowodowanym uszkodzeniem linii kolejowych na skutek uderzenia samolotów wroga.

Ataki ciężkich bombowców zmusiły duże siły czołgów do przemarszu o własnych siłach przez setki kilometrów. Co więcej, przy maksymalnej prędkości marsz... Uwzględnia to pewną niejednorodność floty czołgów, w niektórych pojazdach wymieniono filtry, w innych wręcz przeciwnie, stare typy, w tym niedoskonałe skrzynie biegów, spowalniały silniki Diesla.

Z powodu brutalnego i zmasowanego uderzenia lotnictwa wroga, piąta armia uderzeniowa została zlokalizowana dość daleko od linii frontu, co zmusiło ten stalowy walec do marszu od wieczora do rana.

Na Rotmistrova czekała już bardziej zwarta grupa faszystów. Chociaż naziści byli gorsi pod względem całkowitej liczby czołgów, byli lepsi pod względem jakości: mając prawie półtora setki "Panter"-5 i "Tygrysów"-5, a także półtora tuzina "Goeringa" L ( angielski pojazdy z działami 17-stopowymi, o sile penetracji w przybliżeniu równej działom "Pantery"), E-50, AG-50 i "Patton". Niszczyciele czołgów Super Ferdinand były wciąż w drodze.

Oczywiście lepiej byłoby masowo zaatakować nazistów, ale groźny Żukow za bardzo spieszył się do Rotmistrowa, słusznie obawiając się, że naziści podejmą energiczne środki zaradcze. Jednak to już zostało zrobione...

Ale tutaj armia radziecka miała jeden atut - to była poważna osłona powietrzna... Samoloty zostały usunięte z kierunku Uralu i z rezerwy dowództwa, a nawet wrzuciły do boju wozy szkoleniowe i sprzęt prosto z linii montażowej . Była to szansa na przebicie się przez prawą flankę i tyły, które wyprzedziły faszystowski klin.

Generał Gotha wraz z innymi dowódcami już podczas wstępnych rozmów na temat planu operacji moskiewskiej zakładał, że Krasnogwardejsk z pewnością stanie się miejscem bitwy pancernej z rezerwą bojową armii radzieckich, co oznacza, że konieczne było posiadanie planu osłony .

Specjalne niemieckie samoloty, zwłaszcza Xe-362, monitorowały przestrzeń powietrzną, dzięki czemu bitwa na Krasnogwardejskim miała stać się największą nie tylko czołgową, ale także bitwą powietrzną II wojny światowej!

Fryderyk został powołany do walki z wrogiem, jest najlepszym asem Luftwaffe, król bitew powietrznych był symbolem zwycięstwa III Rzeszy. A obok niego, lub prawie obok niego, po prawej stronie, w ataku, a przez to szczególnie potężnej modyfikacji Fokken-Wulf-5, ścigała się Helga.

Chłopiec nawet zaśpiewał:

- Ścigamy się przez fale na statkach kosmicznych! Kwarki pienią się w wirach eteru!

Helga potwierdziła:

- Czerwone stworzenia, zostaniecie trafieni! Dzieci podziemnego, piekielnego świata!

Friedrich roześmiał się i powiedział swój ulubieniec:

- No dalej, odsuń się od śruby! Aniele śmierci, po prostu zagwiżdż, aby się pojawił! Rozerwie im całe szumowiny na kawałki!

Helga zaśmiała się w odpowiedzi.

- Cóż, jesteś dowcipny!

Friedrich był nieco zaniepokojony rosnącą masą swojego samolotu, związkiem z instalacją broni dalekiego zasięgu i wzrostem amunicji. Przecież pocisk armaty 30 mm jest trzy razy cięższy niż pocisk armaty 20 mm, a pod względem siły niszczącej być może czterokrotnie silniejszy jest to uniwersalna broń zdolna do niszczenia pancerza zarówno na powierzchni, jak i na powierzchni. planety i w powietrzu! Młody as chciał nawet zrezygnować z karabinów maszynowych i usunąć cztery wielkokalibrowe, ale... Helga sprzeciwiła się przed wyjazdem:

- Przecież może się to sprowadzić do walki w zwarciu. Lepiej zachować ten atut...

- Wystarczy na Siłę Wyższą i dwóch strzelców! - Friedrich przerwał na chwilę. Dla mnie wystarczy strzelanie z bliska. Ogólnie uważam, że uzbrojenie karabinów maszynowych jest tu przesadzone.

Helga zachichotała radośnie i klepnęła chłopca po plecach.

- Niestety, nie każdy jest tak niepokonanym rycerzem jak Ty! Wiele asów jest wciąż początkujących, potrzebują gęstszego ognia, aby mieć pewność trafienia...

Fryderyk całkiem słusznie sprzeciwił się:

- Tak drogi samochód jak ME-362 U nie zostanie oddany początkującemu pilotowi. Ten wojownik jest dla asów.

Zamiast odpowiedzieć, Helga wpadła na swój myśliwiec szturmowy, błyskając nagimi, różowymi obcasami. Co innego zrobić, rozległ się sygnał alarmowy.

Friedrich był ogólnie zadowolony, że usunął dwa zewnętrzne karabiny maszynowe, masywny pojazd łatwiej wystartował, prędkość wzrosła, a lżejsze skrzydła poprawiły zwrotność. Chociaż same punkty zapłonu zostały zakryte owiewkami, ich redukcja w zauważalny sposób poprawiła aerodynamikę samochodu. Choć Me-362 pod względem właściwości aerodynamicznych nadal nie ma sobie równych wśród pojazdów tłokowych, to jest takim uniwersalnym koniem bojowym.

W dole migają rzadkie drzewa i pola... Dzień jest gorący i wygląda na to, że nie będzie łatwo z nim walczyć. Zwłaszcza Rosjanie, którzy przegrywają tę ogromną bitwę. Tutaj, po lewej stronie i nieco poniżej, lata stado wron... Duże stado, niektóre wrony są bardzo duże... Złowieszczy znak, wrony towarzyszą wszystkim wojnom tego okrutnego, pozbawionego sentymentalizmu świata. Jak Boyarsky śpiewał w słynnym musicalu:

- Ale dlaczego! Nie da się żyć według umysłu! Ale dlaczego - życie niczego nas nie uczy!

Tutaj jest przemoc, przemoc i jeszcze raz przemoc! Okrucieństwo, okrucieństwo i jeszcze raz okrucieństwo cementujące naród!

Stado wron wydaje się nie mieć końca, jest ich dziesiątki, setki tysięcy i krakają tak, że słychać je nawet w hermetycznie zamkniętej kabinie. Friedrich zapytał Helgę przez radio:

- Może uda nam się ich trafić z karabinów maszynowych?

Asowa dziewczyna sprzeciwiła się:

- To nie jest tego warte! Tutaj może się liczyć każda kula!

Fryderyk zaśmiał się:

- Co jest całkiem możliwe! Król ma naboje w torbie pod tronem.

Pierwsza partia radzieckich samolotów wyskoczyła nagle zza stada sępów. Po raz pierwszy spotkały je Salamandry. Straty były po obu stronach, zginęło więcej Rosjan. Friedrich otworzył ogień późno i zestrzelił tylko osiem samochodów. Ale to wciąż trudny początek. Jednak kilka niemieckich "Salamandrów"-3 zostało zestrzelonych i nie jest jasne, w jaki sposób Me-262 zdołał wyprzedzić wszystkich.

Ale najważniejsze miało dopiero nadejść. Stado wron skończyło się, niemieccy piloci wyskoczyli w przestrzeń nad polem Krasnogwardejskim i zaczęło się.

Cała armia rzuciła się w stronę niemieckiej eskadry, a tutaj faktycznie było lotnictwo z kilku armii powietrznych ZSRR. Ogromna armada samolotów wszystkich typów, ale przede wszystkim Jakow i kilka mniej Laggów.

Friedrich otworzył ogień z odległości ponad sześciu kilometrów. Znowu pogrążył się w strumieniach dzikiego transu, kiedy nie celujesz, ale twoje palce naciskają automatycznie. Kiedy nie ma już rozważań, myśli, ciało wydaje się być twoje, ale ty jesteś już jak marionetka nieznanych sił... A to oznacza, że nie ciało jest twoje, ale duch podziemi - nieczyste, złe siły. ..

Cóż, w głowie chłopca-terminatora piosenka zaczęła brzmieć kilka razy:

Wśród przyjaciół, ale jednocześnie odosobniony,

Schwytani przez cierpienie, bolesne zmartwienia!

Nasz świat jest tak zmęczony nadużyciami,

Ani przestrzeń, ani piękno nie są widoczne!

Dokąd nas przywiodłeś - zły, zły diabeł?

Kiedy zły demon kontroluje armię!

Z pewnością pragniemy chwały wojskowej,

Chociaż w głębi serca jestem podłym pasożytem!


Taka pustka w wygasłym duchu,

Nie ma sposobu na obejście bagna!

I śmierć, ten kołek dla bezlitosnej starej kobiety,

Co zbiera hołd na Świętej Rusi!


Proste zrozumienie nie świeci,

Wszystko jest w sieci, nieograniczona moc!

Pragnienie życia w ziemskiej siedzibie,

Zasmakuj słodyczy, radości, szczęścia z ukochaną osobą!


Ale los wysłał syna na wojnę,

Gdzie musieliśmy zapomnieć o spokoju!

Nie trzeba za to przeklinać szatana,

Sami nie chcieliśmy niczego innego!


Przebijam się przez wicher do samolotu,

Wykonałem zwrot akcji i charakterystyczny ruch!

Uwierz mi, wojownik Ojczyzny nie umarł,

Zagrajmy marsz pogrzebowy dla szumowin!


Wróg jest liczny, silny,

Samochody, myśliwce, rakiety!

Rozbijemy piekielny Wehrmacht na kawałki,

Wyczyny Rosji zostaną uwielbione!

Wierzę, że komunizm zejdzie na Ziemię,

Będziemy żyć szczęśliwie - wiem to na pewno!

Kat ludzi - faszyzm, upadnie,

Zwycięstwo będzie w dobroci, świetle maja!


Ojczyzno, szybki lot,

Dało nam święte życie!

W naszych sercach śpiewa hymn Ojczyzny,

W końcu zaciekle o nią walczę!


I wierzę, że nadejdzie jasny czas,

Nie będzie morderstw, starość zniknie w otchłani!

Wyścig będzie się rozwijał bez przewagi,

Top będzie spieszyć się do osiągnięć linii!


Abyśmy mogli przybliżyć ten czas;

W takim razie trzeba walczyć jak żołnierz Rusi!

Aby dotarło do każdego, kto nie jest kretynem,

Żeby Rosjanie zawsze umieli walczyć!

W głowie Fryderyka zabrzmiała dobra pieśń patriotyczna, ale jego zdradzieckie ręce i nogi zrobiły coś zupełnie odwrotnego. Mianowicie wysyłali pociski do radzieckich samolotów wszystkich typów i marek. Radzieccy piloci próbowali się zbliżyć i rozpocząć walkę... Volka, ostrzeliwując w ruchu ponad pięćdziesiąt pojazdów, wykonał zwrot i uniknął strzałów oraz próby taranowania (uciął tego kamikaze krótkimi seriami z karabinu maszynowego) . Potem samolot młodego asa przesunął się i będąc w transie bojowym, chłopiec wystrzelił mnóstwo armat powietrznych. W znacznym stopniu zniszczył szereg radzieckich myśliwców wychodzących z tyłu.

Tutaj sam Friedrich prawie został staranowany, ale udało mu się wśliznąć na linię ognia i kontynuować eksterminację swoich przeciwników. Tym razem jego ofiarami padły dwusilnikowe "Pionki". W głowach chłopców przemknął aforyzm (pionki też nie są wariatami, przyszłe królowe!). Helga pisnęła do radia:

- Och, kochana mamusiu! Jak oni naciskają!

Friedrich, wykonując niepełną pętlę, odciął z dużej odległości radzieckie myśliwce próbujące dostać się za Helgę. Jednym z nich był "Sklepikarz" (Lagg-5), miał na kadłubie wielką czerwoną gwiazdę... To oznacza bohatera ZSRR. Sama dziewczyna, po modyfikacji szturmowej Fokken-Wulfa, ostrzelała czołgi armii Rotmistowa zbliżającej się do pozycji niemieckich. A przy tym trafiła całkiem celnie, nurkując z powodzeniem.

Fryderyk nadal walczył z samolotami wroga, dziękując w myślach dostawom za zwiększenie amunicji. Udało mu się nawet zasadzić terminatora zdrajcy w czołgu T-34-85, wybierając terminatora dowódcy (widać to po antenach, które mimo kurzu i odległości z łatwością dostrzegły bystre oczy Friedricha!).

Pokrywa włazu została trafiona trzema pociskami na raz i czołg się zatrzymał...

Na dole też było gorąco, awangarda 5. Armii Pancernej Gwardii ruszyła już w stronę grenadierów SS i części Drugiego Korpusu.

Pierwsze radzieckie pojazdy wjechały do rowu przeciwpancernego i ich prędkość spadła. Spadł na nich deszcz szybkostrzelnych armat Tygrysów-5 i Panter-5. W tym właśnie tkwi siła nowych Niemców: walczących na dystans, aby zyskać nad nimi przewagę, radzieckie czołgi musiały prowadzić walkę w zwarciu. Załóż wysypisko śmieci... Ale decyzja taktyczna była błędna, przedzierać się przez otwarte pole, na którym wykopano rowy, na spotkanie maszyn czekających na "ofiarę". Tak, i nie spadać masowo w tym samym czasie?

To prawda, że radziecki Ils, pomimo znacznych strat, nadal przedarł się niczym mały bokser nurkujący pod zacięciem giganta w kierunku czołgów wroga, powodując uszkodzenia, w tym małymi bombami. To prawda, że \u200b\u200bniektóre "Tygrysy"-5 stały na szczycie siatki, ale w przypadku wielu pojazdów niemiecka piechota była zmuszona zainstalować ochronę dosłownie w ruchu.

Fryderyk uważał, że gdyby Rosjanie przeprowadzili bardziej skoncentrowany atak, mieliby znacznie większe szanse na zdobycie "dużo pieniędzy" i korzystną walkę w zwarciu.

Taranowanie czerwonych pilotów było kontynuowane, ale na przykład przeciwko bardzo zwinnemu Salamanderowi-3 ta taktyka nie przyniosła oczekiwanych owoców. Zwiększyły się straty lotnictwa niemieckiego, a w istocie w jeszcze większym stopniu także radzieckiego. Ale to nie była już nieodwzajemniona walka. Wielu radzieckich pilotów miało przyzwoite doświadczenie, nie bez powodu okrążyli Moskwę, więc naziści bardzo cierpieli.

Friedrich, którego instynkt był niesamowicie bystry, zawsze unikał trafień i intuicyjnie uderzał w najniebezpieczniejsze radzieckie myśliwce. Próbujemy znokautować liderów. Zrobił to i zadziałało bez przerw zapłonu. Swoją drogą, w mojej głowie była pustka i brak postrzegania bitwy jako takiej. Organizm zareagował, cele zostały złapane, nie było żadnych chybień. Kilka razy trafił nawet do zbiorników.

I wiele setek, jeśli nie tysięcy samolotów wszelkiego typu błysnęło i migotało na naszych oczach. Na przykład Huffman na swoim He-362... Walczy w szczególny sposób, z szybkością, szarpnięciem odrzutowca, a gruz leci na wszystkie strony... I Rosjanie też nie są źli... Ale gdzie jest Kozhedub, czas odciąć prąd... Fryderyk co najmniej się porusza, teraz nie ma potrzeby się odwracać, uderzać oszczędnie, ale tylko, lekko odchodząc od porażki..

Amunicja się kończy, podobnie jak paliwo w zbiornikach, a z pozycji niemieckich nadchodzą imponujące posiłki. Salamandry, a nawet kilka potężnych Me-362, jako pierwsze wkraczają do bitwy, a za nimi podąża reszta gangu Hitlera. Znów posuwamy się do przodu... Samoloty radzieckie również zaczynają się wycofywać. Kończy im się paliwo, a ich straty przekroczyły wszelkie możliwe i niepojęte granice. Friedrich wraca i pyta Helgę:

- Wszystko w porządku?

Dziewczyna odpowiada:

- Samolot leci! Znokautowałem sześć czołgów i jednego myśliwca...

Fryderyk gwizdnął:

- Tak, przewyższyłeś nawet mnie pod względem liczby zniszczonych czołgów. Osobiście zniszczyłem tylko pięć samochodów kagańcami!

Helga zachichotała.

- Ile samolotów?

- Samoloty? - W głowie Fryderyka zabłysły cyfry... - Dokładnie trzysta jeden! Nowy rekord świata. Cóż za osiągnięcie...

Helga zawołała:

- Jesteś tylko rycerzem! Nie, wkrótce bóg zniszczenia. Sam wielki Kali... Uniwersalny wojownik!

Friedrich grzecznie poprawił:

- Właściwie Kali nie jest bogiem, ale boginią zła. To znaczy kobieta, choć bóstwo bardzo czczone i popularne w hinduizmie. Zbudowano dla niej wiele świątyń i zanosi się do niej modlitwy.

Chłopiec nagle zauważył, że mocno podrapał kolano o dźwignię. I przysiągł:

- Cholera! Nie warto było skręcać w tak ciężko uzbrojonym pojeździe.

Helga powiedziała z troską:

- A twój następny lot odbędzie się beze mnie?

Friedrich chętnie potwierdził:

- Tak, Twój Fokken będzie jeszcze zatankowany i naładowany, ale mój już stoi w gotowości. Tylko nie mów tak, po prostu uważaj na siebie!

Helga stwierdziła stanowczo:

- NIE! Moja rada dla ciebie to walczyć i walczyć najlepiej jak potrafisz... Jeśli to w ogóle możliwe.

Samoloty wylądowały, a Friedrich pobiegł do następnego samochodu. Wybrana kombinacja Me-362 i szturmowego F -490 była optymalna dla superassów wszechczasów.

Friedrich, czując bosymi stopami ostre, szorstkie pedały Fokken-Wulf-4, zaczął zwiększać prędkość i śpiewać:

- Lecę na bitwę! Zdepczę to stworzenie w pył!

Bitwa pod Krasnogwardejskiem trwała nadal. Oprócz czołgów samej armii Rotmistowa na pole bitwy przybyło także sto pięćdziesiąt pojazdów radzieckich, zabranych z południowej flanki i rejonu Kaszyrnskiego frontu sowieckiego. To prawda, że do tej pory dotarła tylko pierwsza partia samochodów. Lotnictwo radzieckie również nie myślało o poddaniu się, ale nie było jeszcze szczególnie aktywne.

Frederick zabrał się do pracy nad czołgami, korzystając ze specjalnie stworzonych do tego celu dział. Jego zdaniem kaliber 37 milimetrów nadal optymalnie nadawał się do tego celu. Na przykład Rudel takimi działami, bez transu bojowego, zniszczył, a raczej, co bardziej sprawiedliwe, przez całą wojnę zniszczył 534 czołgi. Ale był tam zwykły człowiek, nie Friedrich. Chłopiec pamiętał, jak ojciec powiedział matce, że łączny wpływ na dziecko noszone w łonie matki, oprócz ujawnienia się w miarę dojrzewania fenomenalnych zdolności, może zmienić potomstwo w psychopatę...

Być może jego trans bojowy i supermoc tego wojownika są także konsekwencją wpływu, którego natura jest mu nieznana.

Ale oto nadchodzą czołgi, dla pilota ich ruchy wydają się powolne, a jeszcze bardziej dla Friedricha. Młody as zaczął uderzać odręcznie z płaszczyzny poziomej. Po prostu strzela i uderza. Błyski światła od małych eksplozji, przebite włazy. W tym przypadku wiele samochodów zapala się, ponieważ zbiorniki gazu znajdują się w oddziale bojowym. I zniszczenie, lufa T-34 wyleciała jak język procy.

Często trafione pociski powodowały detonację amunicji. A to z kolei...

Fryderyk nie myślał o takich drobnostkach, oglądał obraz, gdy ponosząc ciężkie straty i zdając sobie sprawę z daremności prób przebicia się, czołgi strażników poruszały się po rowach wykopanych przez naród radziecki.

Ale i tutaj czekała ich niemiła niespodzianka. Zdążyło podejść dwa tuziny "Super Ferdynandów". Miały one niestety mocniejsze właściwości jezdne, dzięki zastosowaniu amerykańskich silników.

Pojazdy radzieckie poruszały się po otwartym polu, co oznaczało, że legendarne myśliwce mogły uderzać z odległości zaledwie trzech kilometrów. Oczywiście "Superferdynandy" chybiły, ale duża szybkostrzelność dział przeciwlotniczych pozwalała im trafiać dość często. Ponadto pole było mocno rozkopane i zaorane pociskami, a T-34-85 nie mógł nabrać prędkości. Ale nadal poruszały się jak szyb podczas erupcji. A Panthers-5 i zwinne American Witches-5, szybkie niszczyciele czołgów, rzuciły się na pomoc Ferdinandowi-4.

Friedrich próbował znokautować (czysto podświadomie) dowódców. Nawet moje palce były spięte z napięcia. I były owoce! Młody terminator w rzucie poziomym zestrzelił czterdzieści dwa czołgi T-34, trzy KV i dwa Su-122. Mogło być jeszcze trzy samochody, ale ich uwagę odwrócił nalot sowieckich myśliwców i, co najważniejsze, samolotów szturmowych. Friedrich zaczął z nich strzelać z 37-milimetrowej armaty powietrznej i dwóch 20-milimetrowych armat (również dość niszczycielskich, jeśli trafi się w lampę, zbiornik paliwa lub silnik).

W sumie jest dwadzieścia siedem samolotów i osiemnaście Iłowów... Nieźle, biorąc pod uwagę znaczenie każdego czołgu, nawet tego uszkodzonego w tej zaciętej bitwie... Kilka T-34-85 przyspieszyło i w końcu przedarło się do zamknięcia zakres. Teraz lekko opancerzone amerykańskie "Czarownice"-5 stanęły w płomieniach.

Friedrich widział samolot szturmowy Hansa-Ulricha Rudela. Wygląda na to, że ten od dawna znany as również zdecydował się zastąpić Stukę silniejszym i szybszym Fokken-Wulf-5. Jego emblemat pochodni jest znany wszystkim. Zapytał Fryderyka:

- Jak się masz, Aniele Śmierci!

Chłopiec Terminator odpowiedział:

- Sprawy w Gestapo, a ja mam osiągnięcia!

Rudel zapewnił:

- I mam się dobrze! Ale jak udaje Ci się strzelać tak celnie i szybko, a nawet z płaszczyzny poziomej?

As chłopiec, śmiejąc się, odpowiedział, a nawet zaśpiewał:

- Wszystko niemożliwe jest możliwe, wiem to na pewno! Znajdź diament królów ziemi w bieżącej wodzie!

- Nic, dojdę do trzydziestki do końca dnia! - obiecał Rudel.

Powrót, wymiana samolotu i znowu oryginalny Me-362, samolot, który poza dziurami po kulach na skrzydłach nie odniósł żadnych uszkodzeń pod dowództwem Volki. I oczywiście bitwa pancerna...

Na Krasgvardeisky było gorąco. Podciągnęły się kolumny 5. Armii Gwardii i brygad usuniętych z innych frontów. Do Niemców podpełzły także posiłki, w tym kilkanaście amerykańskich niszczycieli czołgów, najnowsze M-18 z armatami 110 mm. Pojazdy te nie ustępowały pod względem niszczycielskiej mocy armatom Tygrys-5 kalibru 105, a nawet lepiej pokonywały T-34, ponieważ były mniej podatne na rykoszet. Samo działo również jest wykonane z przerobionego amerykańskiego działa przeciwlotniczego, co oznacza, że jest szybkostrzelne. Tylko pancerz jest słabszy od niemieckich, ale i tak 186 milimetrów wystarcza, aby utrzymać pocisk w czole. Co więcej, T-34-85 jest często rozmazany w ruchu.

Friedrich, wciąż w oddali, czuł zbliżające się tsunami nowej fali samolotów Armii Czerwonej. Oznacza to, że chociaż nie ma czasu na czołgi, które są prawie ściśle ze sobą połączone, lepiej pozwolić, aby zajął się nimi samolot szturmowy. Nawiasem mówiąc, wśród nich można zobaczyć bardzo ciężko uzbrojone i opancerzone Non-329. Zarówno samoloty szturmowe, jak i niszczyciele czołgów są mocne. Zwłaszcza z armatami Ra-44 kal. 88 mm, które penetrują nie tylko dach czołgu, ale także czoło. Tylko w walce powietrznej maszyna ta, delikatnie mówiąc, nie jest tak wszechstronna jak "klacz robocza" Fokken-Wulf.

Wśród samolotów szturmowych Friedrich zauważył samolot Helgi. Cóż, oczywiście, wracamy do akcji.

Chłopak terminator, schodząc lekko po drodze, przetniemy trzy czołgi i działo samobieżne-76, zaśpiewał:

- Zrobimy przedstawienie! Po prostu najwyższa super klasa!

. ROZDZIAŁ 18

Helga odpowiedziała chętnie:

- Oczywiście, że ci wierzę! Nie oddałem serca bestii! Odpowiedź zostanie ci dana - wierzysz w to czy nie?

Zamiast odpowiedzieć, Friedrich zaczął strzelać z dużej odległości z dołu... A potem nabierał wysokości.

Samolotów radzieckich było całkiem sporo, ale wciąż mniej niż za pierwszym razem. Piloci Luftwaffe czuli się dość pewnie, jak pierwszoklasista, który w nieznanej szkole pobił irytującego rówieśnika i dosłownie został przytłoczony siłą.

Radzieccy piloci stali się bardziej przebiegli, a gdy zostali zaatakowani, natychmiast podzielili się na grupy, próbując przyciągnąć Niemców do siebie. Friedrich zaatakował ich, wspinając się na wzgórze. Dla niego jednak odmowa wroga przeprowadzenia bezpośredniego ataku tylko ułatwiła taktykę. Ale do bitwy włączyli się inni niemieccy bojownicy.

Friedrich zauważył z irytacją, że He-362 zwykle był przed nim. Ale nic to, z dużej odległości kilku kilometrów i tak nikt nie wie, jak ciąć.

A "Salamandry"-3, niczym papierowe samoloty dla dzieci, skaczą, skaczą jak rekin po falach, a same stają się...

Friedrich wybrał swoją ofiarę, samolot dowodzenia, i nie miał czasu myśleć o tym, jak ten samolot został zestrzelony. Chłopiec wyciągnął morał:

- Możesz przegrać na wojnie, inaczej niż w sporcie, raz, ale możesz wygrać na wojnie, inaczej niż w grze, bez końca! Jednakże z planszy odlatują tylko pionki przegranego; zwycięzca umieszcza na planszy nawet wcześniej powalone jednostki bojowe!

Jednak walkę dało się też odczuć na boisku. Przykładowo Wittmann jest już dość doświadczonym asem pancernym, walczył na Tygrysie. On i strzelec również często spudłowali, chociaż czołg łatwo się obracał. Gunner Schleich ledwo zdążył otrzeć pot z twarzy. Ten stalowy potwór został już kilkakrotnie trafiony w czoło, ale dotychczas był to rykoszet. Wittmann krzyczał ile sił w płucach:

- Pozwól im się zbliżyć, nie denerwuj się, albo...

Wrażenia uczestnika bitwy, zastępcy szefa sztabu 31. Brygady Pancernej, który niedawno został Bohaterem Związku Radzieckiego, Grigorija Peneżki, także mówiły o kondycji człowieka w tych strasznych warunkach. ... Ciężkie obrazy pozostały przed moimi obrazami mentalnymi... Rozległ się taki ryk, że uciskały bębenki, z uszu płynęła krew. Nieustanny ryk silników, brzęk metalu, ryk, eksplozje pocisków, dziki grzechot rozdzieranego żelaza... Od strzałów z bliska zawalały się wieże, skręcały działa, pękały pancerze, eksplodowały czołgi.

Nieprzenikniony ciężki Patton-3 próbowali uderzyć w radziecki T-34-85 niemal wprost. Warknął, a tarczowa zbroja wybrzuszyła się. "Czarownice" -4 poślizgnęły się i same próbowały zastosować manewr. To było tak, jakby była to armia kawalerii starożytnych rycerzy, która miała się nawzajem pozabijać. Często oba czołgi strzelały z bliska i wysadzały się w powietrze.

Strzały w zbiorniki z gazem natychmiast podpalają zbiorniki. Włazy otworzyły się i załogi czołgu próbowały się wydostać. Grigorij zobaczył młodego porucznika, na wpół spalonego, wiszącego na zbroi. Ranny nie mógł wydostać się z włazu. I tak umarł. W pobliżu nie było nikogo, kto mógłby mu pomóc. Żołnierze stracili poczucie czasu, nie czuli pragnienia, gorąca, a nawet uderzeń w ciasnej kabinie czołgu. Jedna myśl, jedno pragnienie - za życia pokonaj wroga. Załogi radzieckich czołgów, które wydostały się z rozbitych pojazdów, przeszukiwały pole w poszukiwaniu załóg wroga, które również pozostały bez wyposażenia, i biły je pistoletami, walcząc wręcz.

Obraz w stylu surrealizmu kapitana, który w jakimś szale wspiął się na pancerz uszkodzonego niemieckiego Tygrysa-5 i uderzył karabinem maszynowym w właz, aby stamtąd "wydymić" nazistów. Dowódca kompanii czołgów Czertoriżski zachował się bardzo odważnie. Znokautował przez wir pocisków, wbijając się w bok wroga "Tygrysa"-5, ale sam został trafiony. Wyskakując z samochodu, cysterny ugasiły ogień. I znowu ruszyli do bitwy.

Helga przebiła już dach czołgu Grigorija Peneżki ostatnim pociskiem. Pocisk trafił w zbiornik paliwa i wszystko stanęło w płomieniach. Płomienie przypaliły radzieckie tankowce, zmuszając je do wyskoczenia z włazów. Ale sam Grigorij, który został ranny, nie miał czasu wyskoczyć... Spłonął żywcem, rozumiejąc w naturze, czym jest podziemny świat...

Friedrich, widząc, że wrogie samoloty już zmądrzały i próbował odlecieć kombinowaną akcją, sam zaatakował czołgi... Rzeczywiście, Niemcom było ciężko, choć do bitwy weszły najciężej uzbrojone brytyjskie czołgi Challenger ( załogi również pochodzą od synów Wielkiej Brytanii i strzelają niezwykle celnie!).

Friedrich jest pełen demonicznej energii i podniecenia, jest gotowy w pojedynkę zmieść wszystko i wszystkich, nawet jeśli będzie musiał walczyć z całą armią pancerną, a tym bardziej z armią powietrzną. Ale musimy wrócić, kończy się paliwo i amunicja, w tym celu startujemy, zestrzeliwując pięćdziesiąt siedem samolotów i niszcząc trzydzieści jeden czołgów i sześć dział samobieżnych oraz dwa kolejne transportery opancerzone, trzy Katiusze, cztery Andryushy, samochody, które próbowały wjechać na tył.

Helga zauważyła:

- Rosjanie mają piosenkę o kobietach w naszych wioskach! I mamy nie tylko walczące kobiety, ale i mężczyzn, czego potrzebujesz!

Fryderyk zgodził się:

- Nasi mężczyźni, czego potrzebujesz, ale kobiety są lepsze!

Helga powiedziała chytrze:

- Kobieta wygrywa, wylewając łzy, mężczyzna, zmuszając je do wylania!

Friedrich, szczerząc zęby, zauważył:

- Skoro jesteśmy bystrzy, to dzisiaj nie jest tak źle!

Następnym lotem trzeba lecieć samotnie... No cóż, jeśli tak jest, to nie ma co się zniechęcać... W Fokken-Wulfie z silnikiem chłodzonym powietrzem jest naprawdę gorąco. Gorąco, silnik, plus słońce i mało czasu na ochłodzenie. Sam Fryderyk był nawet zdziwiony, że jeszcze nie upadł pod tak brutalnym ciężarem. W końcu to elementarne... zjada wszystkie wnętrzności...

Czołgi radzieckie zostały całkowicie wyczerpane... Niemniej jednak posiłki ponownie przybyły do Niemców i prawie wszystkie samoloty szturmowe zostały rzucone do bitwy... Ale Rotmistrow również otrzymał posiłki... Te same czołgi z innego frontu.

Ale powietrze jest znacznie spokojniejsze, chociaż pojawiają się oddzielne partie myśliwców lub samolotów szturmowych.

Friedrich powtarza swoją sprawdzoną wcześniej taktykę, już wie, że go nie zawiedzie. A Niemcy...

Następuje także przegrupowanie, skoro większość sowieckich czołgów została już zniszczona, to wtedy możemy spróbować zaatakować sami... Wittmann ponuro zauważył:

- Osiem czołgów zostało zniszczonych... Dobrze jak na jeden dzień, ale źle na taki dzień...

Strzelec poprawił:

- Właściwie dwanaście...

Wittman przerwał:

- Cztery zniszczone pojazdy, gdy Rosjanie przedostali się przez głęboki rów przeciwpancerny, nie liczą się! To było elementarne. A amunicję trzeba uzupełnić...

Ale radzieckie czołgi ponownie rzuciły się do przodu, gdy szczególnie samoloty szturmowe zaczęły je atakować. W szczególności Friedrich, który wystrzelił pięćdziesiąt pięć pocisków, z czego czterdzieści dziewięć czołgów T-34 i sześć dział samobieżnych. I zajęło mu to pięć i pół minuty... Tak wyglądała bitwa... Oczywiście, że mogła trwać dłużej... Fryderyk pomyślał, po co miałby strzelać z dwóch armat jednocześnie? I wystarczy jeden... Tymczasem...

Helga spotkała go na lotnisku, pocałowała go tak gorąco w usta i szepnęła:

- Oto ucieleśnienie rycerskości - Don Kichot!

- Co powiedziałeś? - Fryderyk stracił panowanie nad sobą.

Dziewczyna natychmiast się otrząsnęła:

- Przepraszam, mały wilku... Chciałem powiedzieć Lancelot!

As chłopiec warknął:

- To już inna sprawa! W końcu Don Kichot jest parodią rycerza. Rodzaj kpiny z głupiej rycerskości i bezinteresownej szlachty!

Helga zgodziła się:

- Ogólnie rozumiem to! Ale...

Fryderyk przerwał dziewczynie:

- Szybko do samolotów!

Wydaje się, że załogi radzieckich czołgów i piloci podjęli ostatnią próbę odwrócenia losów niezwykle nieudanej bitwy. Generał Gotha, jako doświadczony dowódca, który dokładnie przestudiował już rosyjską taktykę, nie spieszył się z atakiem, a nawet odchylił się nieco do tyłu, aby w pełni wykorzystać przewagę w sile ognia. I oczywiście w rezerwacji. To taktyka wysokiego boksera, który wycofuje się przed niskim, działa jak numer dwa, ale nie pozwala niskiemu pinczerowi na zmniejszenie dystansu i zdobycie przewagi. Cóż, Rotmistrov nie ma innego wyboru! Albo zaatakuj, albo zgiń! To drugie jest lepsze, chociaż oba można łatwo połączyć!

No cóż, Fryderyk też musi walczyć lotnictwem... To też jest bitwa, a wróg jest odważny...

Ale najpierw chłopak terminator strzelił do piętnastu atakujących czołgów T-34-85. Tak eteryczny w jednym wybuchu...

Helga zawołała:

- Jesteś cesarzem powietrza! Tak można gloryfikować Trzecią Rzeszę!

Fryderyk jej odpowiedział:

- I jest już sławny! I nie ma co chwalić!

Helga krzyknęła:

- A ty go jeszcze bardziej gloryfikujesz!

- Spróbuję! - warknął Fryderyk.

Wpadł z powrotem w ultrabojowy trans. W głowie chłopca kręciły się dziwne myśli. Na przykład, co się z nim stanie po zwycięstwie III Rzeszy? Oczywiście patronat żony cesarza zapewni mu najwyższą pozycję, a jego syn zostanie spadkobiercą Wielkiego Cesarstwa. Ekscytujące perspektywy! I Rosjanie nauczyli się wreszcie porządku i dyscypliny, których nie mógł ich nauczyć nawet cholerny Gruzin Stalin.

Chociaż oczywiście zwycięstwo jest jeszcze daleko... A może wojownik może je przejąć i obrócić, zderzając się z Fritzem. Zabić kilkadziesiąt takich faszystowskich pojazdów i wrócić jako bohater do ZSRR?

Ale czy to mu pomoże, jeśli bohaterowie wojenni, którzy uciekli z niewoli, zostaną rozstrzelani, a... Stalin w ogóle nikomu nie ufa, powiedział, że nie ma syna Jakowlewa! Więc on, Fryderyk, nie może już wrócić... Zwłaszcza po tym, co zrobił... Mógł uciec do ZSRR od razu, gdy właśnie dostał Stukę. Wybaczyliby chłopcu... No, może wysłaliby go do batalionów karnych, a gdyby zestrzelił też kilku hitlerowców... Tak, miał szansę wrócić... Ale teraz, w ZSRR, nie oszczędzą go, stał się zbyt krwawy...

Dlaczego Fryderyk nie przeszedł na stronę Sowietów? No cóż, wstąpił do Hitler Jugent, gdy znalazł się w centrum Berlina, w tamtym czasie nie miał innej szansy na przeżycie. Ale dlaczego zabił komisarzy? Mógł to po prostu wyłączyć... Dlaczego nagle obudziła się w nim dzika bestia... Nawet nie bestia, bo zwierzęta zabijają przeważnie, żeby zjeść, albo z głodu. Człowiek zamienił morderstwo w zabawę, stając się gorszym od tygrysa...

Co się z nim stało, że morderstwo zaczęło sprawiać radość, a chęć awansu w III Rzeszy i zrobienia kariery pochłonęła całą jego istotę? Kim się stał, dlaczego stracił poczucie patriotyzmu i przywiązania do swego narodu?

Czy jednak rzeczywiście go posiada? Oto ten sam generał Własow lub Borys Aleksiejewicz Smysłowski. Tutaj także obca osoba wydawała się wzorowym przedstawicielem korpusu szlacheckiego carskiej Rosji. I musiał przejść na stronę Hitlera i innych faszystów. Oficer Rosyjskiej Armii Cesarskiej, kapitan. Po wojnie domowej był internowany w Polsce, następnie wyemigrował do Niemiec. Rozpoczął służbę w armii niemieckiej. W latach 1928-1932 studiował na Wyższych Kursach Wydziału Wojskowego (Akademii Sztabu Generalnego) Reichswehry. Podczas II wojny światowej brał czynny udział w tworzeniu rosyjskich oddziałów ochotniczych. Wierzył, że Niemcy mogą przyczynić się do odbudowy Rosji: "Zwycięstwo wojsk niemieckich powinno doprowadzić nas do Moskwy i stopniowo przekazywać władzę w nasze ręce. Niemcy, nawet po częściowej klęsce Rosji Sowieckiej, będą musieli długo walczyć ze światem anglosaskim. Czas będzie działał na naszą korzyść, a oni nie będą mieli dla nas czasu. Wzrośnie nasze znaczenie jako sojusznika i będziemy mieli pełną swobodę działań politycznych".

Głowę chłopca zapełniło to, co przeczytał wcześniej w Internecie... Całkiem przypadkowo jego wzrok powędrował na stronę podręcznika - "kolaboranci nazizmu są hańbą narodu!"

To prawda, jednocześnie nigdy nie współpracowałem z generałem A. A. Własowem, ponieważ nie podzielałem ani jego poglądów, ani planu działania, ale osobiście spotkałem się z nim trzy razy, głównie na polecenie niemieckiego Sztabu Generalnego.

Rozmyślania przerwał Fryderyk... Zestrzelono 83 samoloty radzieckie, do czołgów ładują się już ostatnie pociski i można już wrócić... Jaki on drań... Jak on zatonął ... Cholerna dziwka! Oczy natychmiast zrobiły się mokre... Słone kropelki łez spłynęły po gładkich chłopięcych policzkach... Jakże gorzko, przynajmniej się zastrzel!

Po powrocie widok zmęczonej, ale pogodnej Helgi od razu podniósł go na duchu i ponownie rzucił się do walki... W końcu jest wojownikiem! Oznacza to, że urodził się, aby zwyciężać, a którego naród jest słabszy, nie przyjaźni się z nim!

Helga nagle zauważyła:

- Dlaczego płakałeś?

Fryderyk potrząsnął głową:

- Oczy już mi łzawią ze zmęczenia! Co za bitwa! Już od sześciu dni nie zamykam oczu! A wcześniej prawie nie spałem!

Helga pocieszała:

- Kocioł się zamknie i trochę się prześpimy... Zostało już tylko trochę czasu. Jeszcze trochę do zwycięstwa!

Lot na Fokken-Wulfach-4, samoloty wroga nie są widoczne, a po czołgach niewiele zostało. Ale nawet te, które istnieją, trzeba wykończyć.

Helga szepcze do radia:

- Cóż, daj je! Właśnie tak, przekręcając ósemkę!

Fryderyk chichocze:

- Lepsze kręcenie ósemką niż szóstka na szelkach!

Dziewczyna, uderzając w samochód podczas nurkowania, szczeknęła:

- Nie, nie można sobie wyobrazić cię jako szóstki. Pokazujesz rasę króla.

Z Piątej Armii Gwardii pozostały tylko rogi i nogi. Teraz Gotha także wydał rozkaz posuwania się naprzód, tym bardziej, że był już wieczór, czas już dawno minął po obiedzie i zaczął zapadać zmrok.

Na polu bitwy pozostało ponad tysiąc sto uszkodzonych i zniszczonych czołgów radzieckich, a około trzystu czołgów niemieckich otrzymało pewne uszkodzenia. Spośród nich około sześćdziesiąt pięć samochodów w żadnym wypadku nie podlegało renowacji.

A Friedrich, zostawiając swoją dziewczynę do spania na łóżku, nadal leciał. Tym razem został przekierowany do tłumienia artylerii. Desperacki marsz Rotmistowa rozproszył część sił armii Mainsheina, które w dzień i wieczorem posunęły się nie dalej niż dwanaście kilometrów. Zapadła noc, ale szturmowcy nadal pracowali. Piloci właśnie się zmienili.

Po raz kolejny Friedrich napotkał nocne bombowce U-2. Samochody leciały prawie blisko ziemi - lot na małej wysokości. W takim przebraniu mieliby szansę się przedostać, ale w tej sytuacji zadziałał diabelski instynkt młodego terminatora.

W dodatku Fryderyk nagle bardzo zawstydził się swoimi łzami i wpadł we wściekłość... Nawet spojrzenie chłopca uległo zmianie. I zupełnie inne słowa, inna piosenka przeleciała mi przez głowę;

Gniew rozprzestrzenia się po ciele jak ognista fala,

Nie da się zrozumieć tej sprawy i tego, co jest ze mną teraz nie tak!

Teraz świat podziemny odsłonił całą ciemność duszy,

Chcę pałaców - moja ukochana i raj w chacie mi nie wystarczą!


A jak to się stało, nawet Bóg nie wie,

Zostałem zdradziecką szumowiną, ale na razie nie żyję!

Skąd jest to objawienie, kto je zrodził,

Inspirację czerpię z kubka - potężna siła!


Diabeł wciągnął nas w sieć, wrzucając w błędne koło,

Tak się złożyło, że zostałem złapany w sieć!

Ale oderwę sieć i przyjmę Boga w swoim sercu,

Tylko nie przeklinaj niebiańskiego księżyca!

I wiem to na pewno: towarzysze broni!


Och, daj mi szansę, święty Panie,

Naturo moja, jesteś zdradą i podłością!

Chciałem mięsa, aby ocalić tylko ciało,

I znalazł się w otchłani, gdzie zasnęła mądrość!


Faszysta powiedział: służysz nam -

Otrzymasz ziemię, pieniądze, tytuły i uznanie!

Ale jeśli oddasz swoją duszę,

I to jest najgorsza kara na świecie!


Ale jestem słaby, mam kłopoty,

I zniszczył w sobie istotę żywą, swój honor i sumienie!

Niech tak będzie, to twardy fakt

W końcu to nie powieść, tylko opowiadanie!


Co powinienem zrobić dawno temu;

Nic już nie zostało, a teraz przynajmniej masz pętlę na szyi!

Ale demon powiedział: skończ z tym bałaganem,

Uwierz nam, nie toleruję takiego tchórzostwa!

Friedrich dokończył ten "wokal", powalając "uszy" i wtedy poczuł ogromne zmęczenie... I co już rozkwitło, czyli nastał nowy dzień, 11 lipca. I od siedmiu dni jest na nogach...

Po wylądowaniu chłopiec ledwo zdążył dobiec do łóżka i od razu spadł;

Sen okazał się bardzo napięty... Fryderykowi śniło się, że jest studentem i słucha wykładu. Co więcej, gigantyczny nauczyciel opowiada to z takim entuzjazmem i zapałem, że mimowolnie słuchasz. Mówimy tam o długoletnim historycznym wrogu Rosji, Stanach Zjednoczonych. Wygląda na to, że jego ojczyzna wreszcie wymyśliła godną broń zemsty;

-Powinieneś wiedzieć, że armia Pentagonu wysłała swoje najlepsze siły uderzeniowe do walki z naszym pragnieniem przełamania ścieżki do innych światów. Wysłałem telegram do wojska NATO, w którym oświadczyłem, że nie mam zamiaru zajmować ziemi, że prowadzę pokojowe badania mające na celu dobro całej ludzkości. Nie posłuchali mojego przesłania, mierzą wszystkich według swojej wątpliwej i samolubnej skali wartości. Te megalomańskie szumowiny myślą, że mogą kontrolować całą ludzkość. Myślą, że skoro oni mają maniakalną pasję chwytania i niszczenia, to inni przedstawiciele innych światów powinni mieć tę samą zwierzęcą pasję.

Mówca zrobił pauzę i usłyszał hojną falę oklasków. I Volka też mocno klaskał w jego stronę, choć nie lubił uznawać władzy. Cóż, potężny olbrzym mówił dalej:

- Nie jestem bestią ani drapieżnikiem, ale umiem i zamierzam się bronić, od mojej walki zależy dobro mojej cywilizacji, a jeśli moi wrogowie i wrogowie mojej cywilizacji zamierzają zaatakować, to zamierzam się bronić ja. Zniszczę tych, którzy stoją między mną a wolnością. Ci, którzy niemal zniewolili ludzkość, uważając się za najwyższy naród, znajdujący się poza jurysdykcją ludzi, spotkają się z odwetem. Dałem już grupie oligarchów po groszu, pokażę im przykład człowieka, który potrafi walczyć, a nie idzie pod topór jak uległa owca. Wszyscy musimy się zjednoczyć, bo to jest nasza wspólna sprawa, bo na Ziemi już niedługo nie będzie czym oddychać. A teraz do rzeczy. Aby pokonać flotę amerykańską i NATO, potrzebujemy dużych, nieograniczonych rezerw energii, całkowicie nowej broni i ją mamy. Dla wielu, nawet najlepszych z Was, bomba wodorowa wydaje się czymś ostatecznym. Wielu, nawet najlepsi z Was, zakłada, że nie ma innych, potężniejszych sposobów uzyskania energii, z możliwym wyjątkiem anihilacji, która może być trudna do wdrożenia. Wszyscy znacie reakcje termojądrowe, fuzję atomów wodoru i powstawanie helu. Cóż, inne elementy aż do żelaza. Fuzja jądrowa zapewnia światło gwiazdom od miliardów lat. I wielu z Was wydaje się mało prawdopodobne, aby możliwe było przeprowadzenie całkowicie nowych reakcji syntezy: praktycznie nieistniejących w przyrodzie. Wielu z Was jest pełnych stereotypowych myśli, że jeśli reakcja nie istnieje w przyrodzie, to w zasadzie nie może istnieć. Cóż za absurdalne złudzenie, nauka supercywilizacji dostarcza sposobów na uzyskanie gigantycznych mas energii na skalę i w reakcjach, które nie istnieją w naturze. Znasz już istnienie kwarków: minicząstek tworzących cząstki elementarne. Nawet wasza nauka odkryła setki cząstek elementarnych. Oprócz nich, które również odnotowała wasza nauka, istnieją cząstki różnego rodzaju, z których wiele wydaje wam się dziwnych, a nawet zbędnych. Zadziwia Cię różnorodność kwarków, którą trudno wytłumaczyć w zwykły, logiczny sposób. Niedawno wasi naukowcy odkryli cząstki zwane preonami, cząstki tworzące kwarki, do których nie udało się wam dotrzeć i odpowiednio je zbadać. Cóż, nie udało ci się jeszcze wydobyć nawet kwarków z jądra. No właśnie, jaką energię można uzyskać poprzez ich stopienie lub rozszczepienie: niezmierzoną nawet w porównaniu z reakcją termojądrową. Nawet przy współczesnym, raczej niskim poziomie wiedzy o Ziemi, istnieją obliczenia teoretyczne, które pokazują, że im mniejsza cząstka, tym więcej energii pobiera. Sugeruje to, że gdyby ktoś był w stanie opanować taką energię, wówczas byłby w stanie pozyskać niemal nieograniczone źródło surowców energetycznych. Jednak żadnemu ziemskiemu naukowcowi nie udało się nie tylko odtworzyć reakcji fuzji mikrocząstek, ale nawet wydobyć wolny kwark z jądra.

Nawet otrzymanie wolnego, niezwiązanego kwarku nie jest jeszcze możliwe. Co powoduje, że reakcje polegające na rozerwaniu lub stopieniu ultralekkich cząstek nie są jeszcze możliwe, aby nie tylko je powtórzyć, ale nawet zarejestrować w przyrodzie. Powód leży w tym: dlatego reakcja termojądrowa jest tak trudna, że w przenośni nazywa się ją nawet bohaterem o bardzo krótkich ramionach. Aby wywołać reakcję termojądrową, potrzebna jest energia bomby atomowej, do wybuchu bomby atomowej potrzebne są zwykłe materiały wybuchowe. Aby wywołać reakcję syntezy kwarków, nie wystarczy reakcja eksplozji ładunku termojądrowego, jego moc nie jest wystarczająca do reakcji, dlatego w przyrodzie nie występują superciężkie kwarki. Nie ma etapu pośredniego, etapu oddzielającego i klasyfikującego reakcje w syntezie atomowej. W syntezie termojądrowej zachodzą etapy jeden po drugim, w których wzrasta ilość uwalnianej energii. Reakcja, która uwalnia znacznie więcej energii niż eksplozja termojądrowa i która jest niezwykle rzadka: reakcja anihilacji. Powstaje w wyniku kontaktu materii i antymaterii. Jest rzadki w przyrodzie, niezwykle rzadki, ponieważ w prawdziwym świecie prawie nie ma antymaterii. Reakcja anihilacji ma charakter rzadki, nie ma etapu pośredniego pomiędzy reakcją syntezy pierwiastków a reakcją termojądrową. Sedno problemu polega na tym, że sama antymateria nie jest zbudowana z prostej materii. W naszym widzialnym systemie nie możemy tego obserwować. Gdybyś jednak przeniósł się w przestrzeń i znalazł się na styku wszechświatów, na granicy świata i antyświata, to zobaczyłbyś, jak na wielką skalę przebiega proces anihilacji. Sednem problemu okazało się uzyskanie wystarczającej ilości antymaterii, czyli materii, która w realnym świecie nie mogłaby istnieć. Miałby ciągły kontakt z prawdziwą, zwyczajną materią, musiałby anihilować lub eksplodować, tak jak eksplodują dwa oddzielnie bezpieczne pierwiastki chemiczne. Protony, neutrony, elektrony w zetknięciu z pozytonami, antyneutronami, antyelektronami zamieniałyby się w fotony i inne cząstki pędzące w różnych kierunkach. Ich prędkość ekspansji jest kolosalna i przekracza prędkość światła. Tak, podczas anihilacji na dużą skalę cząstki przekraczają prędkość światła, oddalając się od siebie. Antymaterię trudno jest uzyskać w prosty sposób, przyspieszając cząstki w akceleratorach. Wynik uzyskany w ten sposób nigdy nie uzasadnia kosztów. A jednak eksperymentalnie odkryto skuteczny sposób wytwarzania antymaterii na dużą skalę. Jego istotą jest to, że prawdopodobieństwo otrzymania antymaterii, podobnie jak materii, jest w przybliżeniu takie samo, co oznacza, że różnica między antymaterią a zwykłą materią nie jest duża i nie potrzeba dużo energii, aby zmienić biegunowość materii. Można tego dokonać za pomocą niezbyt silnego promieniowania specjalnego pola i fali o szczególnym charakterze. Oprócz kwarków, preonów istnieją kreony, rezony, forkony, ryumony, chorodony, romony itp. Promieniowanie na specjalnym poziomie telepatycznym zmienia strukturę materii na poziomie kreon-rezon, tylko nieznacznie zmieniając, przesuwając strukturę materii układ mikrocząstek. Odkrycie fal specjalnych zrewolucjonizowało naukę i społeczeństwo. Ale czyje promieniowanie, jaki poziom może zmienić rodzaj materii, przenosząc ją na jakościowo nowy poziom, zmieniając właściwości substancji. Podczas badania zdolności człowieka, jego niezwykłych zdolności odkryto nowy rodzaj promieniowania. My, hitlerowcy, opanowaliśmy dodatkowe zdolności przed innymi narodami i ludami. Nowe promieniowanie telepatyczne przeniknęło przez ołów i jeszcze gęstsze supermateriały stałe, co samo w sobie wskazywało na inny system i inny zakres promieniowania. Nawet przy waszym poziomie nauki i cywilizacji istnieje i zostało stworzone promieniowanie, które przekracza prędkość światła. W przypadku promieniowania radioaktywnego promienie alfa, beta, gamma i beta poruszają się nieco szybciej niż prędkość światła, a w przypadku promieniowania gamma-AS prędkość światła jest prawie półtora razy większa. Na planecie Ziemia odkryto już eksperymentalnie promieniowanie fal Klekona i Dare'a, które dwukrotnie przekracza prędkość światła. To prawda, że na razie są one generowane w mikrodawkach, nawet nie wiedząc o perspektywach. Powiem więcej, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy prędkością promieniowania a jego zdolnością do penetracji materii. Im krótsza długość fali, tym większa siła penetracji i większa prędkość promieniowania. Promienie gamma przechodzą przez ołów tylko przez centymetr i są osłabione o połowę. W przypadku promieniowania Klekona i Dare'a siła penetracji jest jeszcze większa. Promieniowanie pozazakresowe, czy to aura, teleportacja, telekineza, telepatia, cyberkineza, tormokineza, plazmkineza, mają największą prędkość i wszechprzenikający zasięg. Oznacza to, że to właśnie w tak zwanej nadbudowie duchowej kryje się klucz do kontrolowania światów, do opanowania niespotykanych dotąd form energii. Najnowsze formy energii otwierają drogę do najnowszych form pomiarów, pomiarów mikroświata zdolnych do penetracji i realizacji w makroświecie, przenoszenia pomiarów pomiędzy mikrocząsteczkami podstawowymi do świata rzeczywistego, tzw. toczenia przestrzeni . Nowy rodzaj energii da nową broń, wyemituje promienie Zet-56 i zmiażdży armadę agresora na proszek. Teraz mógłbym bardziej szczegółowo wyjaśnić istotę nowej energii i szczegółowo opisać, w jaki sposób ona powstaje, a także efekt połączenia, ale postawiono nam już ultimatum. Te goryle próbują nas przestraszyć, ale nawet jeśli skapitulujemy, nie są w stanie oprzeć się pokusie zaorania wyspy i wyprasowania jej bombami i salwami ciężkich dział. Jeśli nie ma działań wojennych, to po co Jankesi zgromadzili taką armadę? Potrzebują aktu zastraszenia, przykładu dla całego świata. Wasze życie też zależy ode mnie. Dam agresorowi lekcję, którą zapamięta do końca życia, a ten, kto przeżyje, będzie pozazdrościł umarłym!

Na te słowa sen Fryderyka został przerwany. Otworzył gwałtownie oczy. Helga stanęła przed nim i trzymała w dłoniach bukiety kwiatów, a w palcach nagiej, dziewczęcej nogi znajdowała się róża, którą czule łaskotała goły, różowy obcas chłopca.

- Cóż, więc posyp się. Czas na lunch!

Friedrich podskoczył i od razu zaczął wciągać żołądek... Ale tak, od tygodnia prawie nic nie jadł. Pił tylko wzmocnioną czekoladę rozcieńczoną wodą. Chłopiec spojrzał na słońce i zdziwił się:

- To dziwne, spędziłem około pięciu godzin, ale wydaje się, że znacznie mniej. Nie zdążyłem nawet wysłuchać najciekawszego wykładu na temat nowej broni!

Helga zachichotała.

- O nowej broni? Tak, gdy walczą wielcy wojownicy, najstarsza technika pozwala każdemu wygrać. Ale najpierw zjedz zupę rybną. Kilka dziewczyn, twoich fanów, zostało specjalnie dla ciebie przyspawanych. Jedz, a przyjdą nowe siły.

Fryderyk z radością zaczął zajadać się zupą rybną, która wydawała mu się najsmaczniejszą potrawą na Ziemi. Chłopiec opróżnił garnek i poczuł ciężar w żołądku. Ale mimo to ochoczo podskoczył i rzucił się do samochodu.

- No cóż, Helga, powalczmy jeszcze raz!

Dziewczyna żartobliwie odpowiedziała:

- Tak, jak!

A teraz niezawodny koń Me-362 wraz z nieodłącznym satelitą Fokken-Wulf-4 ponownie dręczą atmosferę swoimi śmigłami. A wojna jest jak wojna. Fryderyk zapytał Helgę:

- Jaka jest Twoja ulubiona rozrywka, poza walką?

Dziewczyna zaśmiała się cicho i odpowiedziała:

- Trudno nawet powiedzieć! Chociaż wiesz. Zainteresowałem się rzeźbą w drewnie. Wyszły takie piękne wzory... A ja też próbowałam pisać fantastyczne historie. Dopiero gdy napisałem parę, wszyscy zaczęli się ze mnie śmiać. I było mi tak wstyd, że przestałem je komponować. Czy wiesz, jakie to nieprzyjemne, kiedy się z ciebie śmieją!

Fryderyk zgodził się:

- Tak, rozumiem! Chociaż teraz jestem u szczytu sławy! Ale gdy tylko umrę, prawie...

Helga przerwała:

- NIE! Uwierz mi, nie zapomną! Myślę, że armia powietrzna lub jedno z podbitych miast na wschodzie zostanie nazwane twoim imieniem. A może ulica w Berlinie!

Fryderyk roześmiał się:

- Tak, pocieszyłeś mnie!

Helga dodała całkiem poważnie:

- Może nawet zatwierdzą zamówienie w lotnictwie z Twoim portretem. Po pierwsze, masz taką słodką twarz, a po drugie, twój wynik, już ponad dwadzieścia tysięcy pięćset samolotów wroga, raczej nie zostanie przez nikogo przekroczony!

Fryderyk również sprzeciwił się dość poważnie:

- Nie, mogą go przewyższyć, jeśli wojna z ZSRR będzie się przeciągać bardzo długo lub jeśli nadal będą mieli do czynienia z wczorajszymi sojusznikami. Wszystko jest więc możliwe... Ale w zasadzie możliwe jest dotarcie do tysiąca samolotów! I co mogę zrobić nawet to!

Rozmowa została przerwana, przed nami przeleciał mały szwadron wrogich myśliwców, a potem musieliśmy już na poważnie chwycić za broń.

Pomimo skrajnego zmęczenia i wyczerpania armii Hitlera zwycięstwo pod Krasnogwardejskim zainspirowało Krautów i wieloplemienną watahę do nowych wyczynów.

Naziści nie odważyli się zaatakować Moskwy i rozpoczęli atak na położone na wschodzie miasto Pawłowski Posad i przylegające do niego tereny ufortyfikowane.

Żołnierze radzieccy, inaczej nie dałoby się z tym walczyć odważnie, ale korytarz między niemieckimi klinami zwęził się pod wieczór tak bardzo, że już go ostrzelano.

Friedrich i Helga ponownie musieli stawić czoła czołgom, które próbowały kontratakować i załatać lukę. A potem pokazali się i to doskonale. Młody człowiekowi udało się przekroczyć pięćset w zbiornikach! A to generalnie osiągnięcie ultraklasy!

Friedrich naprawdę poczuł radość, że jest taki fajny! To, że jest najlepszym wojownikiem wszechczasów, oznacza klasę klas! I jakie to uczucie być wyższym i fajniejszym niż wszyscy inni! Friedrich to Wilk, co oznacza wilk!

Było już ciemno, a bitwa wciąż nie ucichła. Kolumny niemieckie zarówno od północy, gdzie pędziły hordy słynnego Rommla, jak i od południa, gdzie Mainstein Lane, oblegały miasto Pawłowski Posad. Już o północy czołgi Gotha, a przede wszystkim kilka Ferdinand-4, wtargnęły na obrzeża tej wioski... Ale musieli się zatrzymać. Następnie Gotha wydał rozkaz ominięcia najbardziej upartych jednostek obronnych. O drugiej w nocy na wschód od Pawłowskiego Posadu na spotkanie wyszły części drugiego korpusu SS i pierwszego korpusu czołgów, również z ZSRR. I tak w nocy 12 października 1947 r. wokół moskiewskiej grupy wojskowej zamknął się pierścień blokady!

. ROZDZIAŁ nr 19.

Rankiem 13 października 1947 roku Fryderyk walczył jak zawsze bezinteresownie i umiejętnie. Jego wierny latający rumak pędził na wyżyny, a silnik pomimo tego, że chłopiec zmuszał go już niejeden raz, pracował bezawaryjnie...

Opór wojsk radzieckich wyraźnie osłabł... Naziści nie odważyli się jeszcze zaatakować Moskwy, która zamieniła się w twierdzę nie do zdobycia, ale posuwali się w kierunku wschodnim. W Pawłowskim Posadzie walki wciąż toczyły się pełną parą, faszystowscy dowódcy całkiem słusznie odmówili użycia czołgów w granicach miasta, rzucając do ataku Rumunów, Włochów, Arabów, Hindusów i inne zagraniczne jednostki.

Friedrich wziął udział w dwóch lub trzech małych potyczkach powietrznych i bez trudu zestrzelił kilkanaście samolotów. Inne cele były naziemne: działa, haubice, moździerze, katiusze i, przy odrobinie szczęścia, czołgi.

To ostatnie pod innymi względami nie zdarzało się często. Wygląda na to, że radom kończy się para. Do południa, gdy parność października stała się nie do zniesienia, nastąpiła krótka cisza i Fryderyk, lub jak go oficjalnie nazywano Fryderykiem Wielkim, Bismarck, został wezwany do Smoleńska.

Młody as Terminatora wyglądał na bardzo szczęśliwego i wesołego. Choć Fryderyk był bardzo zgorzkniały i zawstydzony swoją zdradą, perspektywa otrzymania faszystowskich nagród uszczęśliwiła chłopca.

Razem z nim wezwano Helgę. Dziewczyna również była podekscytowana, a jej perłowe zęby błyszczały czarującym, panterkowym uśmiechem. Powiedziała:

- Widzisz, wilczy chłopcze, pokonaliśmy Rosjan!

W tym przypadku Fryderyk wcale nie podzielał optymizmu:

- Na razie to tylko pośredni sukces i walka... Bitwy i bitwy nabierają tylko tempa. Ale początek rzeczywiście był udany...

Do nagrody wybrano budynki komitetu regionalnego Wszechzwiązkowej Partii Komunistycznej. Ogromny parking był wypełniony luksusowymi samochodami, głównie amerykańskiej produkcji.

Rzeczywiście, w sali zgromadzeń byli obecni marionetkowi generałowie armii amerykańskiej, Imperium Brytyjskiego i Dominium Kanadyjskiego. Był nawet jeden z książąt angielskich... I oczywiście sam Hermann Goering i Adolf Hitler... Tylko to zaskoczyło Fryderyka, Małgorzaty nie było z nim. To dziwne, może po prostu będąc w ciąży, ta wybitna, wyjątkowa kobieta nie chce narażać swojego dziecka i dziecka, które otrzymała od asa... Przecież wojna to wcale nie żart!

A może nie chce porozumieć się z nowym ulubieńcem Hitlera w obecności męża? Tutaj w ogóle wszystko jest możliwe, a prawie niemożliwe jest odczytanie tego, co siedzi w umyśle kobiety tak pięknej jak Afrodyta i przebiegłej jak Hera...

Jednak Friedrich jest z tego nawet zadowolony. Nie wystarczyło w obecności Führera narazić siebie i ją na ryzyko zdrady emocji mimowolnym gestem lub nieprzemyślanym słowem. Przecież rogaci mężowie, zwłaszcza w osobie władcy połowy świata, są bardzo niebezpieczni. Nawet dla takiego twardziela jak On jest żołnierzem numer jeden Trzeciej Rzeszy!

Większość przybyłych na ceremonię wręczenia nagród stanowili piloci - sam Góring był asem, zagorzałym wielbicielem teorii generała Dua - lotnictwo, bóg wojen, oczywiście, przede wszystkim wyróżniło siły powietrzne. Ale byli też tankowcy, wśród nich słynny Wittmann. A uroczystość wręczenia nagród rozpoczęła się od krzyży rycerskich.

Kiedy zawołano Helgę, dziewczyna dosłownie galopowała jak koń, tupiąc piętami. Otrzymała krzyż rycerski i specjalną odznakę bojową, czołgi... Ponadto sam Führer Adolf podarował dziewczynie spersonalizowaną szablę z brylantami, jako najlepsza kobieta, która wyróżniła się walką w bitwie pod Moskwa.

Wittman otrzymał krzyż z liśćmi dębu, mieczami i diamentami, a Krzyż Rycerski Gwiazdy ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami otrzymał "mały" Huffman. Amerykański as otrzymał także nagrodę w swoich zwykłych kowbojskich spodenkach.

Friedrich został nagrodzony jako ostatni... Było to całkiem logiczne, gdyż był najlepszy z najlepszych. Wysoka nagroda, Wielka Gwiazda Krzyża Kawalerskiego Żelaznego Krzyża oraz liście dębu, miecze i diamenty, zostały wręczone przy groźnych dźwiękach hymnu nazistowskiego. Ponadto przyznano cztery odznaki za czterysta pięćset samolotów i czterysta pięćset czołgów. Te odznaki również były złote, a pięćset miało nawet maleńkie diamenty.

Hitler długo potrząsał ręką Fryderyka i powiedział coś z entuzjazmem... Chłopiec oczami pochłonął słynny krzyż. Diamenty zdobiły platynowe liście dębu i rękojeści mieczy. W pamięci błysnęła mi postać, że nawet zwykłych krzyży rycerskich z diamentami, takich rozkazów, w ciągu całej wojny przyznano zaledwie dwadzieścia siedem. No cóż, w tym momencie jest mniej... Nie ustalono jeszcze wyższego stopnia odznaczenia, czyli Krzyża Kawalerskiego, w którym srebrne liście zastępuje się złotymi.

Na tym jednak nagrody się nie skończyły. Hitler ogłosił, że Friedrich otrzymał stopień majora feldmarszałka Sił Powietrznych i Gwardii SS, ze spersonalizowaną bronią i premią w wysokości miliona pięciuset tysięcy marek (koszt piętnastu najnowszych "Panter").

Bronią charakterystyczną była ta sama szabla podarowana Heldze, wykonana ze stali damasceńskiej, z rękojeścią pięknie ozdobioną diamentami i szmaragdami.

Fryderyk nie mógł oprzeć się pokusie i kilka razy zamachnął się bronią godną sułtana. Rękojeść była wygodna, a szabla doskonale wyważona i wydawała się lekka jak na silną dłoń chłopca.

Następnie nastąpiło przemówienie amerykańskiego generała Mankurta, który przeszedł do historii jako autor popularnego wyrażenia: mój kraj może się myli, ale to jest mój kraj!

Ponadto dowódca ten zasłynął z potwornego okrucieństwa, także wobec jeńców wojennych.

Mankurt powiedział szorstko:

- Rosyjscy barbarzyńcy zagarnęli sporo ziemi, tworząc jedno ogromne koszary, w których panuje wieczny chaos. Jak długo ich terrorystyczny reżim będzie dręczyć jedną szóstą ludzkości? Narody Rosji czekają na wyzwolenie i przybycie na swoją ziemię armii wolnej Europy i Stanów Zjednoczonych. Dlatego Ameryka dołoży wszelkich starań, aby pokonać ZSRR. Napływ naszego sprzętu i wolontariuszy z całego świata będzie się nasilać i zwiększać! (burzliwe oklaski). Wszystkie kraje świata zjednoczyły się przeciwko infekcji bolszewickiej. Pan Bóg i wojsko niebieskie są z nami. Naprzód po zwycięstwo!

Za nim głos zabrał Anglik, po czym Fuhrer przerwał oficjalną część ceremonii, ogłaszając rozpoczęcie balu. Natychmiast pojawiło się wiele dziewcząt i kobiet gotowych połączyć się ze słynnymi bohaterami.

Friedrich chciał wybrać Helgę na partnerkę, ale ona niespodziewanie odmówiła - twierdząc, że zwyczaj nie narzuca tańca z partnerami, ani partnerami w broni bojowej. No cóż, chłopak wybrał inną panią, zwłaszcza, że wszystkie kobiety tutaj są piękne - najwyraźniej wybrali go celowo. Friedrich uśmiechnął się i tańczył lekko, ale chłopak myślał o czym innym.

Otrzymał więc wysoki rozkaz i jest już majorem feldmarszałkiem... Jego kariera nabiera tempa, a pod względem liczby zestrzelonych samolotów i uszkodzonych czołgów nie ma sobie równych na świecie! Wszystko wydaje się być w porządku, ale z jakiegoś powodu koty drapią moją duszę... Ale jeśli wziąć pod uwagę znane postacie, jak na przykład Robert Artrois, książę krwi z królewskiej gałęzi Kapetyngów. Przecież walczył przeciwko swojej ojczyźnie Francji i niewiele wycierpiał, choć miał na rękach krew swoich rodaków.

A setki tysięcy Rosjan walczą po stronie nazistów. Nawet wielki książę Cyryl Romanow oficjalnie zadeklarował swoje poparcie dla kampanii wschodniej i wyzwolenia ojczyzny od bolszewików. Romanowowie są za nazistami i stojącymi za nimi krajami zachodnimi.

Cóż, jeśli słynni książęta i Trzecia Rzesza są przeciwko Stalinowi, to dlaczego Fryderyk miałby cierpieć? Co więcej, możliwe jest, że to nie jego przodkowie mieszkają w ZSRR. No cóż, pomyślmy logicznie... Przecież bieg historii zmienił się już diametralnie. Teraz świat już nigdy się nie zmieni, więc bitwa pod Moskwą została przegrana przez Sowietów... Co to oznacza? A faktem jest, że po pierwsze w świecie, który znacząco się zmienił, prawdopodobieństwo, że jego rodzice (swoją drogą, urodzeni w różnych miastach) spotkają się i założą rodzinę, gwałtownie spada. Ale mama i tata nawet nie urodzili się w 1947 roku... Oznacza to, że prawdopodobieństwo spotkania dwóch dziadków i dwóch babć będzie jeszcze mniejsze!

Ponadto z punktu widzenia zestawu genów każde dziecko jest wyjątkowe i całkowicie indywidualne. Oznacza to, że jeśli moment poczęcia przesunie się przynajmniej o godzinę, a nawet o dziesięć minut, to już nie będzie to on... Nie Friedrich o wyjątkowej osobowości i zestawie genów, ale zupełnie inny, może nawet zewnętrznie niepodobny chłopak.

Oznacza to, że interwencja osoby, która znalazła się w przeszłości, zgodnie z logiką rzeczy, powinna doprowadzić do zniknięcia gwałciciela nienaruszalnych praw czasu... Oznacza to, że Fryderyk, stając się ulubieńcem Hitlera, powinien po prostu zniknęły! I on, i jego brat, i prawdopodobnie jego rodzice i inne osoby.

Ale skoro młody as żyje, jest silny i zdrowy jak nikt inny na tej nieszczęsnej planecie, to może ta przeszłość wcale nie jest jego światem! Może to nawet nie jest jego wszechświat, jakiś równoległy wszechświat, a nawet z pewnym opóźnieniem. Oznacza to, że on, Fryderyk, nie zabija swoich przodków, nie własnych rodaków, ale obce jednostki, które mają jedynie ogólne podobieństwo do abstrakcyjnej przeszłości chłopca-terminatora.

Oznacza to, że tak naprawdę nie jest on zdrajcą, a jedynie osobą niczym z różnych seriali science fiction, która w przeszłości korzysta z wiedzy teraźniejszości, a przy tym jest obdarzona przez opatrzność niesamowitą mocą. Cóż, jeśli jego przeznaczeniem jest posiadanie supermocy, grzechem jest ich nie używać! No cóż, skoro los, prawica samego nieba, wysłała go najpierw do Hitler Jugent, a potem do III Rzeszy, musi dołożyć wszelkich starań, aby zrobić karierę. Dobrze jest być feldmarszałkiem majorem w wieku czternastu lat, chłopięcych, ale w wieku dwudziestu lepiej być pełnoprawnym generałem, a nawet feldmarszałkiem. I kto wie, może Trzecia Rzesza w końcu przetrawi Amerykę, a wtedy jego syn zostanie pierwszym światowym dyktatorem!

Wtedy nagle pojawiła się osoba, której młody człowiek najmniej się spodziewał: Evgenia Porsche... Wysoka, piękna, silna, wręcz nieco rustykalna i zaskakująco niearystokratyczna jak na córkę jednego z największych magnatów III Rzeszy.

Co prawda, w przeciwieństwie do poprzedniego spotkania, dziewczyna założyła bardzo drogie, z brylantami, ale jednocześnie przezroczyste i nie kryjące wdzięków swoich zgrabnych, choć nie małych nóg.

Ze względu na wysokie obcasy i tak już wysoka dziewczyna wyglądała prawie jak olbrzymka. Sam Friedrich, zwyczajny i jeszcze mniejszy jak na swój wiek nastolatek, był od niej niższy, jakieś dwadzieścia trzy, dwadzieścia pięć centymetrów, a biorąc pod uwagę obcasy, jeszcze więcej...

Friedrich był nawet zawstydzony, co by było, gdyby nigdy nie urósł większy od tej sześciofuntowej dziewczynki (do której podobny był jej ojciec, Porsche, nie jest olbrzymem, choć nie wiadomo, jaką była matką i kto wszedł jej pod spódnicę! ), byłby wyższy, zawsze wznosił się nad nim. Tak, lepiej, żeby szła boso, jak ostatnim razem...

Evgenia natomiast spojrzała na młodego asa z podziwem, wyciągnęła ręce i pocałowała go w usta:

- Jesteś moim rycerzem! Światło nie jest ziemskie!

Fryderyk był zdezorientowany:

- Tak, ja....

Ewgienia przerwała:

- Nie potrzeba słów! Zasługujesz na pochwałę. I nie tylko jako pilot... - Córka potentata potrząsnęła włosami. - Pomyśl tylko, masz fantastyczny dar jako inżynier i projektant. Podsuwaj takie pomysły... Geniusz! Powyżej Leonardo Davinci.

Fryderyk zażartował:

- No tak! Zgadzam się, ten artysta nie wygrał ani jednej wojny. Chociaż jego arcydzieła podbiły cały świat!

Zaczęli tańczyć. Evgenia była równie piękna, łyżwiarka figurowa, ale wydawała się za duża na Volkę... A perfumy pachniały odurzająco... Patrząc na dekolt jej luksusowych piersi, poczuł całkiem naturalne pragnienie silnej fizycznie i rozwinięty nastolatek. Co więcej, Helga wyzywająco udawała, że niczego nie zauważa. Jednak młodsze pokolenie Niemców uczono, że nieprzyzwoite jest, aby kobieta odczuwała, a tym bardziej demonstrowała zazdrość, a mężczyzna, jeśli jest bohaterem wojennym, ma wręcz obowiązek oszukiwać. Co ulepszyć rasę! Jak powiedział Hitler: nie jest grzechem, jeśli zamężna kobieta urodzi dziecko innemu mężczyźnie, pod warunkiem, że ma on lepsze cechy fizyczne niż jej mąż. Evgenia jednak całkiem poważnie zapytała chłopca:

- Gdzie się uczyłeś, że tak dobrze znasz zasady sterowania czołgami i działami samobieżnymi, wymyślając takie Know-How?

Friedrich nie mógł i nie chciał powiedzieć prawdy nieznajomej dziewczynie, nawet jeśli jej ojciec był potentatem, jednym z dziesięciu najbogatszych ludzi III Rzeszy i ulubieńcem Hitlera i Góringa. Odpowiedział wymijająco:

- Tu rolę odgrywają hobby z dzieciństwa... Różnorodna literatura naukowa, chęć wymyślania! Nie musisz siedzieć przy biurku, żeby stworzyć coś pożytecznego...

Evgenia skinęła głową:

- Tak, ja też lubię sport, a przy tym gryzę, a nawet przeżuwam, granit nauki... Czy jednak pani Piston wygląda na biurowego szczura?

Friedrich, obnażając wilcze zęby, potwierdził:

- Tak, wcale nie wyglądasz jak szczur i nie tylko szczur! Najprawdopodobniej nawet ciebie można porównać...

Evgenia ostrzegała:

- Tylko nie porównuj tego do krowy! To raczej podła wskazówka!

Frederick zauważył filozoficznie:

- Kto znęca się nad czymś nieistotnym, otrzymuje rangę kozła! Więc... Nasz rynek jest głupi.

- Czy jest to slang bazarowy? - domyśliła się Evgenia. - W ogóle mowa niemiecka wydaje się poprawna, ale jakoś... Zbyt poprawna, precyzyjnie rozmieszczone akcenty, wyraziste słowa, napięcie w mowie... I akcentu nie ma, ale czuć w tej poprawności coś nie do końca rodzimego.. .

Fryderyk nie dał po sobie poznać, że się martwi:

- I co z tego? Może podejrzewacie, że jestem sowieckim szpiegiem i że Rosjanie poświęcili dwadzieścia tysięcy, wraz z amerykańskimi i pół tysiąca swoich niezliczonych samolotów, aby przedostać się mnie na szczyt III Rzeszy?

Evgenia potrząsnęła głową:

- Nie, nie sądzę! Tego było za wiele nawet dla Rosjan. Chociaż jest znane powiedzenie: Rosji nie da się zrozumieć umysłem. Ale wydaje mi się, że jest inaczej, może ty jesteś, jak mogę powiedzieć... Produkt inżynierii genetycznej SS. Jakiś człowiek przyszłości? Czytałem prace naukowe z zakresu genetyki i wiem, że naturę człowieka można zmienić, ulepszyć lub pogorszyć poprzez sztuczną interwencję. A twoje nadludzkie cechy jako wojownika... To takie...

Zamiast odpowiedzieć, Friedrich pochylił głowę przed swoją wysoką dziewczyną i pocałował ją namiętnie w jej bujne usta. Wtedy powiedział:

- Nie martw się o swoją piękną głowę. Jeśli boisz się, że dostaniesz ode mnie wadliwe dzieci, to uwierz mi, tak nie jest! Właściwie to może zmieńmy temat rozmowy.

Ewgienia zgodziła się:

- Lepiej się zmienić! Porozmawiajmy o czołgach... W szczególności główne dowództwo operacyjne, na którego czele stał Guderian, postawiło zadanie konkursowe: dwa typy czołgów... Jak średnia "Imperial Panther" z armatą 88 mm El 100 lub krótszą, ale opancerzoną -przebijający i przedni nachylony pancerz co najmniej 250 mm oraz ciężki "Królewski Tygrys" z armatą kalibru 105 mm El100, z przednim pancerzem co najmniej 300... Co więcej, masa pierwszego czołgu nie przekracza pięćdziesięciu ton, a drugie 65.

Fryderyk parsknął pogardliwie, jak lew przed susłem:

- Czy coś takiego nie jest prawdziwe? Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że przy skąpych materiałach stało się to dla Was dużo łatwiejsze, a alianckie bombowce nie dewastują ziem Trzeciej Rzeszy!

Evgenia odpowiedziała z westchnieniem:

- W zasadzie jest to możliwe, ale nie mieliśmy czasu, a raczej nie mamy czasu, aby w wymaganym czasie wykonać prototyp w metalu. W jakiś sposób przekazałeś nam swoje genialne Know-How za późno. A Hitler chce, aby jeszcze w tym roku najnowsze czołgi zaczęły wchodzić na uzbrojenie armii III Rzeszy.

Młody as był zaskoczony:

- Dlaczego wykonanie prototypu zajmuje tyle czasu?

Dziewczyna skinęła głową:

- Całkiem sporo, szczególnie jeśli model jest zasadniczo nowy... To jak popularne powiedzenie: jeśli pojedziesz, skończysz w wąwozie!

Friedrich pomyślał: oczywiście, że są tu problemy... Na przykład radzieccy projektanci przez tyle lat zmagali się z stworzeniem czołgu IS-10, albo przez całe dwa lata majstrowali przy T-54. Co więcej, czołg ten został zaprojektowany już po wojnie i mający doświadczenie w walkach II wojny światowej. Poza tym nie był to zasadniczo nowy model, a jedynie dalsza ewolucja T-34. Przykładowo T-44 okazał się nie do końca udany i praktycznie nie był używany w walce... Nie należy więc spodziewać się specjalnych cudów.

Czołg Tygrys, biorąc pod uwagę brak doświadczenia Niemców w tworzeniu pojazdów tego typu (chyba, że policzymy oczywiście podwozie, bo np. podczas I wojny światowej powstał już 150-tonowy "Colossal").

Fryderyk zauważył:

- Konieczne jest zaprojektowanie na podstawie już utworzonej "Pantery"-5 lub AG. Jego podwozie pozwala na przenoszenie nie tylko armaty 88 mm, ale nawet 128 mm czy haubicy 150 mm...

Evgenia zachichotała:

- Ale właśnie to robimy! Jednak Porsche ma już własnego "Królewskiego Tygrysa", aczkolwiek z działami kalibru 88 mm. Ale może ten sprawdzi się jako model pośredni. Spełniono w nim początkowe wymagania dotyczące pancerza o grubości 250 milimetrów, choć waga jest dość duża - 63 tony. Ale wieża z bardzo dużym kątem racjonalnego nachylenia pancerza, elegancka i opływowa... Być może uda się wygrać konkurencję na poziomie pośrednim, ale problemy pojawią się w przyszłości. Ale zgodnie z twoją wiedzą możliwe jest stworzenie czołgu nieprzeniknionego ze wszystkich stron, niszczącego każdą obronę. Przecież w przypadku pojazdu przełomowego bardzo ważne jest posiadanie dobrej ochrony bocznej, czym niestety Pantera bardzo długo nie mogła się pochwalić.

Fryderyk zauważył:

- Może nie będziemy na razie poruszać tematu czołgów... A raczej zakończmy dyskusję na ten temat. Jesteśmy jak starzy profesorowie lub młodzi chłopcy i dziewczęta.

Ewgienia zgodziła się:

- Masz rację, jak zawsze, porozmawiajmy o czymś bardziej świeckim. Na przykład o brytyjskim domu królewskim.

Fryderyk skrzywił się:

- Co za temat! Niech nadejdzie czas, po Winsorach nic nie zostanie. A może myślisz, że po zdobyciu Moskwy nasze czołgi nie będą w stanie zmiażdżyć Londynu, który został już zdobyty?

Evgenia błysnęła zębami:

- Oczywiście, że mogą!

Po balu nastąpiła wykwintna kolacja z luksusowymi daniami, ale bez mocnych alkoholi. Nic silniejszego niż sześć stopni. Cóż, więc Fryderyk i Evgenia, jak przystało na faceta i dziewczynę, przeszli do osobnego pokoju.

Chociaż powszechnie przyjmuje się, że wysokie blondynki nie różnią się temperamentem, Evgenia przez kilka godzin niezwykle przekonująco udowadniała coś przeciwnego. Cóż, Friedrich oczywiście też nie stracił twarzy. Więc zasnęli, mocno się przytulając.

Chłopcu śniło się, że jest japońskim ninja, który otrzymał od cara Rosji Mikołaja II rozkaz zabicia Mikado, czyli cesarza.

Friedrich śnił o tym, jak wspinał się po nierównych ścianach, trzymając się palcami u rąk i nóg najmniejszej szczeliny lub szczeliny. Chłopiec wszedł do pałacu, gdzie rozpoczęła się zacięta walka...

Młody ninja jak zwykle siekał, dźgał i odstrzeliwał głowy swoim wrogom... Sen był zbyt chaotyczny, za dużo krwi, rąbania i mało znaczenia. Do tego wszędzie skaczą dziewczyny z gołymi nogami i mieczami... Krótko mówiąc...

Udało mi się zasnąć nie dłużej niż trzy, cztery godziny... Friedricha obudziła łączniczka, która powiedziała:

- Bitwa trwa pełną parą! Nie ma ludzi niezastąpionych, z wyjątkiem takich jak Ty, Fryderyku Bismarcku.

Chłopiec zerwał się i nawet się nie żegnając, pobiegł na najbliższy pas startowy.

I jak się okazało, nie na próżno go wzywano... Generał armii Rokossowski otrzymał od Stalina, nie czekając na pełną koncentrację sił, rozkaz zadania osłabiającego ciosu grupie armii Rommla. W tym przypadku obliczenia oparto na fakcie, że Niemcy nie zdążyli jeszcze rozmieścić swoich wojsk do ataku na Woroneż. Pojawiła się więc szansa na wykonanie niskiego kopnięcia na wysuniętą flankę wojsk niemieckich, wyczerpanych poprzednimi bitwami.

Friedrich został zmuszony do wejścia na pokład Fokkena-Wulfa, który nie był modyfikacją szturmową, ale zwykłym modelem, uzbrojonym w cztery dwudziestomilimetrowe działa i dwa karabiny maszynowe. Tak więc, w wyniku nadmiernego pośpiechu, chłopiec został pozbawiony broni, która okazała się tak skuteczna w walce z czołgami. To prawda, miał jeszcze dziesięć bomb w kadłubie...

Na niebie było też gorąco, pojawiły się radzieckie samoloty szturmowe i myśliwce Yaki-9. Jednakże te ostatnie pojazdy, ze względu na słabą ochronę i przeżywalność, były również podatne na ataki z dużej odległości na działa kalibru 20 mm. Friedrich najpierw uderzył zawodników w rogi, którzy oczywiście wyprzedzili wolniejszego Ilasa. Cztery działa lotnicze, to jest siła... Pierwsze dwa tuziny jaków rozproszyły się, nawet bez sprytnego podejścia do ogona.

Friedrich nie kręcił się, nie manewrował, po prostu lekko przesunął działa powietrzne i wibrował korpus swojej masywnej maszyny.

Dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć, dwadzieścia siedem... Bez spudłowania na śmiałych Jakach, które choć ponoszą straty, to jednak nie wyłączają, a nawet próbują nabrać prędkości... Fryderyk był nawet nieco zaskoczony dlaczego w radzieckiej literaturze wojskowej ta chwalebna maszyna Fokken była tak bagatelizowana - Wulf. Tak, pełny obrót wykonuje w 22 sekundy w porównaniu do 19 w przypadku Jaka (a w lekkiej wersji Jaka może to zrobić nawet w 17 sekund!). Ale Friedrich nie musi manewrować, po prostu zwalnia i leci w ich stronę. W ciągu jednej sekundy możesz trafić siedem lub osiem samochodów.

Czas płynął dla Friedricha w stanie bojowego transu strasznie wolno, miał więc czas na przemyślenie i wyładowanie amunicji. W zasadzie powszechnie przyjmuje się, że nawet najbardziej utalentowany as, w tym nawet takie fenomeny jak Rudel, nie jest w stanie poważnie wpłynąć na przebieg wojny. W prawdziwej historii sześciu najlepszych niemieckich asów zniszczyło całą armię powietrzną, ale naziści beznadziejnie przegrali walkę o dominację w atmosferze.

Ale w tym przypadku rzucenie tak wielu jaków w jedno miejsce przeciwko większej liczbie osób jest obarczone niebezpieczeństwem... W niecałą minutę zestrzelono sześćdziesięciu jeden myśliwców. Tak po prostu odpadają skrzydła lub pęka pancerne szkło kabin . To drugie jest jeszcze gorsze, ponieważ w tym przypadku pilota nie da się uratować. A w Armii Czerwonej zostało już niewielu doświadczonych asów.

Wśród zestrzelonych pojazdów cztery należały do gwardzistów, którzy zestrzelili więcej niż pięć samolotów... Tylko znowu to nie pomogło, bo Volka wiedział, gdzie i jak trafić... Jak myśliwy strzelający z karabinu maszynowego do stada gęsi. To jest właśnie stado, w jednej serii, intuicyjnie, instynktownie, określające i kierujące ruchami lufy do pożądanego celu, gdy nie przelatuje ani jedna kula. Gęsi, a w tym przypadku radzieckie samoloty, zostają zestrzelone, a tam, gdzie pękają kokpity i zestrzeleni są piloci, przez jakiś czas lecą prosto. Ale część ich skrzydeł traci...

Friedrich przypomniał sobie tutaj filmy o ostro strzelających amerykańskich kowbojach oraz słynny film z DiCaprio w roli głównej "Fast but Dead!" Ale w tamtych czasach amerykańscy kowboje nie znali automatycznych karabinów maszynowych ani szybkostrzelnych armat pneumatycznych. W przeciwnym razie zdaliby sobie sprawę, jaka to broń jest po prostu potworna pod względem niszczycielskiej mocy.

Jak w najbliższej przyszłości się skończyły i Friedrich przeniósł się do Ily. Tutaj najlepiej jest atakować ich od góry lub od tylnej półkuli. Poza tym byłoby też optymalnie, bez skracania dystansu.

Innym sposobem jest odstrzelenie delikatniejszych skrzydeł, nie można na nich zawiesić zbroi.

IŁ-2 nazywany jest garbatym. Po zamontowaniu w nim drugiego fotela strzelcowi broniącemu tylnej półkuli zestrzelenie takiej maszyny nowicjuszowi stało się trudniejsze, ale wtedy... Oczywiście aerodynamika tego samolotu uległa pogorszeniu. Oznacza to, że z nimi będzie jeszcze łatwiej...

Bardziej logiczne byłoby, gdyby Ilam rozproszył się w różnych kierunkach, ale system... Krótko mówiąc, zaczął się od pobicia legendarnych szturmowców. Jednak zwinny Salamander-3 już przybył. Zabrali też błoto...

Friedrich nawet myślał, że mogliby go wyprzedzić, spotkawszy jeszcze zbliżających się Jaków... Choć kto wie... Piloci Luftwaffe nie są odważnymi rosyjskimi wojownikami i zazwyczaj nie wchodzą do bitwy z przewagą liczebną, ale może z wyjątkiem przypadków gdzie powstaje zbyt poważne zagrożenie dla sił lądowych.

Friedrich jednak również nie ma żadnych problemów... Uderz działami w tylną opancerzoną półkulę lub zakryj skrzydła - efekt jest ten sam. A jak te samochody potem spadają, to nawet zostawiają ślad w powietrzu... Jak paski na plecach pobitego niewolnika.

Fryderyk powalił trzydzieści siedem mułów i złapał także dwa "Pionki". Znów sto, choć dotychczasowy rekord stu jeden nie został pobity. Wróg ma jeszcze trochę samolotów. Teraz wystarczy, że zrzucą bomby i wrócą.

Radzieckie czołgi ruszyły teraz do ataku, bez wsparcia lotnictwa, a zwłaszcza artylerii. Zaatakowały je samoloty szturmowe i bombowce. Na szczęście dla załóg radzieckich czołgów mogły one wykorzystać właściwości jezdne pojazdów. Ale liczba samolotów wszystkich typów rosła.

Friedrich zrzucił wszystkie bomby i skierował się w stronę lotniska. Udało mu się jednak zobaczyć Fokken-Wulf-4 Rudela, słynny niszczyciel czołgów.

Młody as wrócił na swoje "domowe" lotnisko, gdzie czekał na niego Pegasus Terminator Me-362.

Friedrich po wylądowaniu Fokken-Wulfa krzyknął do sąsiedniego pilota:

- Każdy, kto ma czelność twierdzić, że F -490 jest złym myśliwcem, kłamie. Nie ma złych samolotów, są tylko źli piloci.

Następny wypad został zredukowany wyłącznie do walki z czołgami. Chociaż Niemcom nie udało się jeszcze wyprowadzić na spotkanie potężnej pancernej pięści, zaatakowali samolotami.

Dzielne załogi radzieckich czołgów przekroczyły już nierówną linię frontu i zaatakowały jednostkę piechoty złożoną z arabskich ochotników.

Muzułmanie wbrew oczekiwaniom walczyli dzielnie i nie myśleli o ucieczce, ale jednocześnie zachowali się wyjątkowo nieudolnie. W szczególności amerykańska bazooka została użyta w nieco nieludzki sposób, a granaty jeszcze bardziej.

Ale atak jednostek radzieckich tracił impet. W szczególności faszystowskie samoloty szturmowe wykorzystywały liczne małe bomby z ładunkami kumulacyjnymi, pomysł skopiowany od radzieckich projektantów, ale z bardziej umiejętną realizacją. Ale załogi radzieckich czołgów nie otrzymały rozkazu zawieszenia sieci z góry.

A Friedrich po prostu wystrzelił z armatek powietrznych w dachy. To najprostsza taktyka. Przebij się przez właz do wieży i odnieś zwycięstwo. A ile samochodów możesz przewrócić w ten sposób, uderzając w nie z płaszczyzny poziomej...

Ale prędkość czołgu nie pomaga, jeśli wojownik uderza intuicyjnie, bez celowania, dla kaprysu...

To jak symulator czołgów, tyle że masz tryb boga, każdy strzał jest celny, a strzelasz często, często...

Teraz liczba zniszczonych czołgów przekroczyła pięćdziesiąt, więc Rudel odpoczywa... Ale musiałem zrobić dygresję. Z boku pojawiły się "Uszy". Sześć z nich zostało zestrzelonych, a reszcie pozwolili zniszczyć Salamandry. Ogólnie rzecz biorąc, wypuszczenie robotników zbożowych na bitwę w ciągu dnia jest czystym samobójstwem.

Czołgi są ważniejsze...

Powrót... Lot na Fokken-Wulf 4, a obok niego Helga.

Dziewczyna zapytała go:

- Cóż, co ci się podobało w Evgenii?

Friedrich parsknął pogardliwie do radia:

- Dlaczego byłeś zazdrosny?

Dziewczyna zachichotała:

- Oczywiście nie! Jesteśmy wolni i nie jesteśmy małżeństwem. Zastanawiam się tylko, kto jest lepszy w łóżku, ja czy ona!

Fryderyk odpowiedział ciepło:

- Oczywiście ty! Nie jesteś taki duży i dużo zwinniejszy!

Helga roześmiała się wesoło.

- Niczego innego się po tobie nie spodziewałem! Ale oczywiście najlepsze... Ugh, to szczur projektowy i jedna z niewielu kobiet odznaczonych Krzyżem Kawalerskim Żelaznego Krzyża!

Fryderyk zauważył:

- Myślę, że liście dębu są tuż za rogiem!

Walka pokazała, że chłopak prawdopodobnie miał rację. Helga pewnie uderzała w czołgi. Najwyraźniej chciała udowodnić, że wojownik może być twardszy od wojownika. Chociaż oczywiście nie może się równać z Friedrichem.

Wkrótce pojawiły się duże kolumny czołgów pojazdów niemieckich i amerykańskich. Szczególnie zwinne i zabawne amerykańskie niszczyciele czołgów "Witches"-3. Sprawa była poważna, zwłaszcza że radzieckie pojazdy zostały już w dużej mierze zniszczone w wyniku nalotów. "Pantera"-5 również okazała się problematyczna... Jej długolufowe szybkostrzelne działo i nieprzenikniony przedni pancerz... Wygląda na to, że wytrzymałość załóg radzieckich czołgów zaczęła zawodzić. Część, nie słuchając dowódców, zawróciła, próbując uciec z tego technotronicznego piekła.

I znowu powrót i wyjazd, atak na czołgi...

Minęło już południe, robi się ciemno... Kontratak Armii Czerwonej zakończył się fiaskiem. On i Helga zostali przekierowani, aby wesprzeć grupę armii niemieckich zmierzających w stronę Riazania. Jednocześnie próbowali wcisnąć do kotła żołnierzy Vatutina...

Niemcy nadal powoli posuwają się na wschód. Tutaj przeszkadza im odporność wojsk radzieckich i linie obronne Frontu Stepowego, nawet jeśli nie są tak gęste jak na podejściach do Moskwy.

Oddziały Hitlera otrzymały jednak większe pole manewru, a Hoth próbował ominąć główne węzły obronne w takich kolumnach. W niektórych miejscach natarcie jednostek niemieckich przyspieszyło...

Fryderyk zapytał Helgę:

- Nie jesteś zmęczona, dziewczyno moich marzeń?

Blond wojownik odpowiedział:

- Radosny nastrój odpędza zmęczenie, lepiej niż biczowanie krów! Choć zmęczenie objawia się krwistą ropą zamiast mlekiem!

Fryderyk zgodził się:

- Tu nie można polemizować z prawdą!

W nocy młody człowiek kontynuował lot, pomimo tego, że chmury gromadziły się w niebo i lał deszcz. Według niemieckiej doktryny wojskowej lotnictwo służyło do tłumienia obrony na linii frontu... I w przeciwieństwie do 1941 roku Luftwaffe dzięki pomocy Pindostana dysponowała dużą ilością samolotów.

Fryderyk atakował teraz bunkry, a nawet mniejsze cele... W nocy bitwa nie ustała, a wojska radzieckie rozpoczęły kontrataki. Choć są mali i raczej chaotyczni, nie są mniej waleczni...

W nocy poza eskadrą U-2 nie natrafiono na żadne cele powietrzne. A bunkry zostały zbombardowane... Lekko.

Rankiem 15 października 1947 r. wybuchła bitwa o miasto i jednocześnie o węzeł kolejowy: Elektrostal. Było tam bardzo gorąco i co najważniejsze do Fryderyka dołączyła jego nieodłączna przyjaciółka Helga.

- Cóż, wielki rycerzu, naciskamy na wrogów?

Fryderyk odpowiedział radośnie:

- Bezdomni napierają na stoisko z piwem i wygrywamy. A jak wygramy...

Samo miasto Elektrostal było dość ufortyfikowane. Oprócz jednostek wojskowych w jego obronie wzięły udział także dwie świeże dywizje NKWD. Chociaż na ogół nie byli tak elitarną strażą wojskową jak SS, byli uzbrojeni zarówno w artylerię, jak i lekkie czołgi.

Naziści z kolei próbowali stworzyć własny kocioł... Ominąć cytadelę, opleść ich w szczypce...

Tutaj oczywiście wsparcie powietrzne odgrywa znaczącą rolę, zwłaszcza jeśli szyja się rozciąga.

Helga jak na dziewczynę zapewniała:

- Zwycięstwo będzie nasze! Przygotuj swoje sanie na lato!

Fryderyk zgodził się:

- I nie tylko latem! Będziemy używać czołgów ciężkich i pocisków powietrznych.

Chłopak myślał, że znów są w armii Mainsteina, jednak na Zachodzie bardziej znany jest najpopularniejszy Rommel. Skoro podczas bitwy młody człowiek działał bardziej w transie, prowadzony przez piekielnego ducha, dlaczego nie miałby pamiętać chwalebnych wyczynów tego wodza. Co więcej, o wiele przyjemniej jest wspominać pobitych Anglików niż pokonanych Rosjan!

Rommel, dotarwszy do Linii Marreta, zdał sobie sprawę, że znajduje się na napoleońskiej "centralnej pozycji" pomiędzy dwiema armiami wroga i może teraz, zadawszy decydujący cios, pokonać jedną z nich, a dopiero potem odwrócić się i stawić czoła drugiej.

Fryderyk zachichotał sam do siebie: Napoleon, choć Lew Tołstoj w to wątpił, był niewątpliwie wielkim wodzem i władcą. Zwłaszcza jeśli spojrzeć na osiągnięcia. Tylko, że ich nie trzymał. Hitler pod tym względem jest jeszcze gorszy... Ale w zasadzie można porównać Führera z Napoleonem!

Utalentowany dowódca Rommel zdał sobie sprawę jeszcze z czegoś innego: Amerykanie i Francuzi pomaszerowali daleko na wschód, do środkowej Tunezji i zajęli wschodnie wąwozy grzbietowe w Fondouk, Faid i Gafsa, obejmując zachodnie wąwozy grzbietowe oddalone o 60-70 mil na zachód.

Okazało się, że gdyby siły włosko-niemieckie zajęły Faid i Gafsę, a następnie ruszyły na zachód, mijając Ferianę i Kasserine, mogłyby udać się prosto do ogromnej amerykańskiej bazy zaopatrzeniowej i ich kwatery głównej w Tebessa. W Tebessie wojska włosko-niemieckie znalazły się daleko na zachód od linii aliantów w Tunezji i niemal w miejscu ich komunikacji. Gdyby Rommel następnie zawrócił swoje czołgi i skierował je na północ, w stronę morza oddalonego o sto mil, Niemcy mogliby odciąć całą armię aliantów w Tunezji lub zmusić ją do wycofania się do Algierii.

Rozmyślania Friedricha przerwało pojawienie się dwóch Laggów wyskakujących zza chmur... Te zostały strawione... A potem celne strzały w działa... Tylko on tak potrafi strzelać... Jeszcze cztery Jake. ..i oni tam są... A teraz strzelajcie do Katiuszy... Żeby odłamki poleciały we wszystkich kierunkach... Kolejna wyrzutnia rakiet... Więc Helga próbuje z boku. Krzyczy do niego:

- Bohaterze, naciskajmy mocniej!

. ROZDZIAŁ nr 20.

Misja Olega Rybachenko i Margarity Korshunovej w świecie równoległym jeszcze się nie zakończyła.

Niemcy posuwali się w kierunku miasta Gorki. Otoczyli go całkowicie. Chłopiec i dziewczynka bronili tego dużego miasta.

Całkowicie otoczona Moskwa z trudem łapała oddech. W niektórych miejscach hitlerowcy przedostali się już na Kreml. Pozycja stolicy ZSRR była niemal beznadziejna. Pociski garnizonu moskiewskiego dobiegały końca. A wraz z upadkiem stolicy byłaby to inna wojna.

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova walczyli o miasto nad Wołgą.

Chłopiec i dziewczynka jak zwykle są w bojowym nastroju.

Strzelają i śpiewają:

Pionierzy nie poddają się

Nie boją się tortur...

Walczą jak orły

Wysyłanie Krautów do piekła!


Jest wśród nich wielu bohaterów,

Mnóstwo szalonych chłopaków...

Jeśli to konieczne, idźcie w szyku -

Ładowanie maszyny!

I tak chłopiec, który wyglądał na około dwanaście lat, ale w rzeczywistości był doświadczonym weteranem, który służył w drużynie od wielu lat, Oleg Rybaczenko wpadł w furię, rozbijając faszystów.

A potem rzuca granatem we wroga bosą stopą.

I rozproszy Krautów na wszystkie strony.

Po czym chłopiec zaśpiewa:

- Jestem rosyjskim wojownikiem na kolanach dzikusów,

zmiotę wrogów Rosji z powierzchni ziemi!

Margarita, ta dziewczyna-bohaterka, również rzuca zabójczy dar śmierci bosą stopą. Znokautuje wielu nazistów i zatweetuje:

- Za Wielką Ruś!

I znowu wybuchnął śmiechem.

Chłopiec i dziewczynka walczą bohatersko. Chociaż wojna jest prawie przegrana. Niemcy już najechali Orenburg i wcisnęli Armię Czerwoną, gdzie tylko mogli.

Dokładniej, Orenburg był już dawno zajęty. Do dziś stoi tam tylko jeden zamek. Naziści otoczyli już Ufę.

Co więcej, ich wojska z południa zbliżają się już do Kazania. Sytuacja jest więcej niż krytyczna.

A sytuację dodatkowo pogarsza fakt, że ze wschodu nadchodzą samuraje, a w Azji Środkowej zjednoczyli się już z Niemcami.

Ale odważne dzieci-ofiary walczą. Wierzą w swoje zwycięstwo. Albo przynajmniej są gotowi umrzeć z podniesioną głową. Jak jednak wygląda ta śmierć? Są nieśmiertelni!

I pozostają dziećmi przez wiele lat. A gdzieś są inne światy i misje.

Oleg oddaje kolejny strzał. Następnie rzuca granat bosymi palcami i śpiewa:

- Stalin będzie z nami na zawsze!

Margarita spojrzała na Fritzów i pisnęła:

- Nie daj Boże! Ten kanibal przyjeżdża do nas!

A dziewczyna w gniewie rzuciła granat bosą stopą.

Oleg Rybachenko zauważył całkiem logicznie:

- Wszyscy jesteśmy w pewnym stopniu kanibalami!

A chłopiec rzucił dar śmierci gołymi palcami.

Margarita zgodziła się z tym:

- W pewnym stopniu tak!

Wystrzeliła także bosą stopą zabójczą broń, powodując zderzenie dwóch niemieckich samochodów.

Oleg Rybaczenko strzelił i pomyślał, że sytuacja ZSRR jest być może już beznadziejna i nie ma sensu prowadzić wojny. Dlatego zabijają ludzi za darmo.

Chłopiec rzucił bosą stopą dwa granaty. Uderzywszy w gąsienicę, zderzyły się ze sobą niemieckie czołgi serii "E".

Dziecko Terminatora śpiewało:

- Kiedy nadejdzie czas,

Będziemy walczyć dzielnie!

Wschodzący bojownicy o poranku -

I walcz dzielnie!

Chłopiec był właściwie gotowy zniszczyć każdą armię w ciągu kilku minut.

Margarita również rzuciła prezent śmierci z bosej stopy i pisnęła:

- Za Wielką Ruś!

Dzieci są tak odważnymi wojownikami, że nikt ich nie zdepcze. To tacy wspaniali wojownicy.

Chłopiec i dziewczynka jak zawsze są szalenie podekscytowani. A wraz z nimi odwaga, honor i odwaga. Walczą z nazistami jak tytani. I jasne jest, że wróg nie przejdzie, gdzie stoi jak skała. Może nawet coś silniejszego niż skała i monolit.

Strzelająca Margarita powiedziała:

-Będziemy mistrzami planety,

Jesteśmy gigantami liceum!

A dziewczyna ponownie wypuści dar śmierci bosą, wyrzeźbioną stopą. I zmiażdżyła wroga.

Ta dziewczyna jest tak fajna, że nie będziesz mógł użyć niczego przeciwko niej.

Ponieważ nie ma metody na złom. Chociaż nie jest to łom, ale coś jeszcze bardziej zabójczego i fajnego.

Oleg Rybaczenko, strzelając, wychrypiał:

- Nie jestem chłopcem, jestem super chłopcem i będę wyższy niż wszyscy inni na świecie!

I znowu, jak bosą stopą rzuca niszczycielski grudkę materiałów wybuchowych. I znowu zderzają się dwa niemieckie czołgi.

Młody wojownik jest ustawiony w sposób bardzo bojowy. Ale czuje, że tutaj tyłka biczem nie da się złamać. Choć nie ma sytuacji beznadziejnych i przeciwników niepokonanych też.

Chłopiec pamiętał, jak wymyślił piosenki na wybory prezydenckie na Białorusi:

Za szóstym razem słuchanie bzdur nie jest interesujące,

I nie rozumiem, jak bardzo wierzę "tacie"!

Łukaszenka obiecał zbudować raj -

Ale razem ze światłem wchodzimy w ciemność!

Tak, było to wyzwanie dla systemu i kultu jednostki. Rzeczywiście, dlaczego kraj europejski miałby tolerować dyktatora, jak w średniowieczu?

A Stalin też jest dyktatorem i w tym wszechświecie stopniowo rozpoczyna wojnę, by pokonać...

Bohaterskie dzieci walczyły jeszcze przez trzy dni. Tymczasem hitlerowcy otoczyli Kazań i zajęli Ufę.

Walki toczyły się już na samym Kremlu. Cztery czarownice walczyły z nazistami, używając do rzucania mieczy i cienkich dysków, bosymi stopami.

Kreml został poważnie uszkodzony przez ostrzał Sturmlevów, Sturmtigerów, bombardowania i ogromne armaty.

Sam Stalin oczywiście nadal przebywa w Swierdłowsku. A sytuacja ZSRR wygląda niemal beznadziejnie. Ale Czerwony Sztandar wciąż powiewa nad stolicą Rosji, co oznacza, że nie wszystko stracone!

Ludzie wierzą, że wkrótce nadejdzie punkt zwrotny!

Natasza przecina Araba na pół. Rzuca dysk bosą stopą i piszczy:

- Chwała nieśmiertelnej Ojczyźnie! Hitler nie może nas złamać!

Zoya również ciąła faszystę dwiema szablami i zaćwierkała:

- Nie, nie łam nas!

Po czym jej bosa stopa rzuciła w nazistów morderczy dysk.

A kilku czarnych bojowników spadło ze zniszczonego muru Kremla.

Następnie Aurora wystrzeliła. Strzelała rzadko, ale celnie. A potem użyła swoich szabli. A gwiazdy i ostre, cienkie swastyki leciały z jej nagich palców u nóg.

I tutaj Swietłana rzuci gołą nogą ostry dysk i rozerwie Fritza na kawałki. Następnie zaśpiewa:

- Kolovrat, Evpatiy Kolovrat - obrońca Ojczyzny, żołnierz Peruna!

Kolovrat! Evpatiy Kolovrat! Bohaterowie Rusi biją na alarm!

Cała nasza czwórka tu walczy. Prawie cała Moskwa została już zajęta, a dostawy amunicji dobiegły końca. Zarówno rosyjscy chłopcy, jak i dziewczęta umierają. Ale oni się nie poddają. Chociaż jak długo trwało oblężenie?

Dziewczyny na murze Kremla walczą. Jak bohaterowie. I mimo grudnia chodzą boso i mają na sobie jedynie bikini. Ale oni nie czują zimna. Wręcz przeciwnie, ich energia tylko wzrasta.

A ostre, bardzo płaskie dyski wylatują z moich gołych palców. Które rozdzierają obce wojska Wehrmachtu.

Wojownicy walczą jak bohaterowie wojny. I przy minimalnej ilości odzieży. Takich piękności nie wstydzą się ani ogromne czołgi serii E i AG, ani inne straszne wynalazki nazistów.

Żadna dziewczyna nie jest w stanie pokonać jakiejkolwiek formy faszyzmu. Nawet jeśli jest tak doskonały jak na tym świecie.

Natasza ciąła mieczem, bosą stopą rzuciła dysk, odcinając nazistów i śpiewała:

- Jak dobrze jest żyć w kraju sowieckim,

I jak cudownie jest zmiażdżyć Wehrmacht!

Zoja, prowadząc młyn szablami, zauważyła:

- Wehrmacht stał się boleśnie silny! Teraz już bronimy Kremla!

A dziewczyna rzuciła gwiazdę gołymi palcami, uderzając Krautów.

Potem zaśpiewała:

- To dzikie polowanie na wrogów!

A potem jest Aurora w bitwie. Cóż za rudowłosa i fajna dziewczyna. Na zimowym wietrze jej miedzianorude włosy powiewają jak flaga bojowa. Nie, taka dziewczyna nie ugnie się przed nikim.

A od rzutu jej bosej stopy ostry dysk przecina ciało i krew much.

Tnie ciała przeciwników. A Aurora krzyczy:

- Jestem dziewczyną z super klasą!

Jak Swietłana wygląda w bitwie?

Ten blond terminator to po prostu diabelski ogień i tornado zagłady.

A spod jej bosych stóp leci mordercza niespodzianka. A dziewczyna w walce pełną parą.

Cała czwórka toczy bitwę. I nie powinna się wycofywać ani poddawać.

To cztery czarownice - po prostu super! Prawdziwy kwartet zniszczenia wszystkiego i wszystkich!

Wojownicy utrzymują obszar obrony. Ale Kreml jest duży i wszędzie nie może się oprzeć. Siły są bardzo nierówne.

Natasza zauważyła z irytacją:

- Zabijamy, a nie wygrywamy!

A dziewczyna ponownie rzuciła zabójczy ładunek bosą stopą.

Zoya logicznie zauważyła, wycinając wroga:

- Nie możesz wygrać wszystkiego... Chyba, że w grze komputerowej!

A dziewczyna o złotych włosach ponownie rzuciła dysk śmierci.

Aurora, tnąc swoich przeciwników szablami, zaćwierkała:

- Wierzę, że zwycięstwo będzie nasze! W imię Świętej Rosji!

A od rzutu jej bosych stóp leci dar zniszczenia.

A pocięci naziści upadają.

A potem Swietłana w bitwie. Tnie faszystów swoimi rzutami. I działa z niezwykłą, a nawet nieskończoną zręcznością. Jej bose stopy są takie zwinne. I demonstrują straszliwe zniszczenie.

A potem dziewczyna śpiewa:

- Chwała Ojczyźnie i nowym światom!

I znowu niespodzianka śmierci leci z jej bosych stóp.

I tutaj Natasza znów toczy bitwę. I tnie Krautów, pędzących jak kometa. I krzyczy ile sił w płucach:

- Chwała największej Ojczyźnie!

A jej miecze latają w górę jak kosiarka.

A dziewczyna nawet zaczyna śpiewać:

- Chwała Rosji na zawsze,

Nasze marzenie się spełni!

A dziewczyna dała ostry bumerang bosą piętą. I obrócił się i odciął tuzin czarnych i ciemnych głów.

Oczywiście to nie Niemcy zabili dziewczęta, ale jednostki kolonialne, które zostały użyte przeciwko nim. Ale nawet to sprawia, że jest jeszcze fajniej dla wojowników.

Są błyszczące i zabawne.

Natasza ponownie zabija swoich wrogów. I rzuca coś takiego bosymi stopami.

I będzie ryczeć:

- Stalin i chwała!

A potem Zoja. To samo, co wypuszczenie czegoś morderczego. A jej bose palce wypluwały wiadomość o śmierci.

A wojownik ryczy:

- Nie jest straszne umrzeć za Ojczyznę taką jak nasza!

A wtedy Aurora również to zabierze i przystąpi do bitwy. I wystrzeli także bumerang bosymi stopami. I zmieni kształt wrogów.

Po czym śpiewa:

- Za Ruś Radziecką! Co będzie rządzić wszechświatem!

A potem w bitwie Svetlana. Także dziewczyna, której nie da się zatrzymać ani spowolnić. Tak to bije. Po prostu nie mogę cię uratować przed takim wojownikiem!

I bosymi stopami rzuca mordercze paczki. I zabija swoich wrogów bez litości.

Chociaż później Yarila może się za nich modlić. A może Peruna. Po śmierci za grzeszników czeka na nich królestwo Czarnoboga! Ale to nawet interesujące na swój sposób - wojny toczą się cały czas! I tyle walk! Może więc nie powinniśmy zbyt gorzko opłakiwać losu grzeszników?

Swietłana poczuła się nawet trochę zabawnie: nie można pozazdrościć chrześcijanom - zostaną pozbawieni wielu radości w wieczności. Nawet to, co mieli na planecie Ziemia.

Ach, biedni grzesznicy! A jeszcze bardziej nieszczęsni prawi ludzie!

A dziewczyna znów rzuca dar śmierci swoją wyrzeźbioną, bosą stopą. Potem mówi:

- Świat będzie nasz! Chwała Rosji!

Natasza zrobiła ze swoich mieczy potrójnego motyla i zaćwierkała:

- Niech będzie wieczna chwała wielkiej Rosji!

A jej bose stopy rzucą coś morderczego i wyjątkowego. Po czym bosy obcas dziewczyny uderzył w czoło czarnego mężczyzny, zrzucając go i pięciu innych Arabów ze ściany.

Następna w bitwie jest Zoya. Nic nie może jej powstrzymać. Walczy z hordami Hitlera. I prowadzi potrójny młyn. Żołnierze zabici jej upadkiem.

Po czym dziewczyna mówi:

- Wieczna Rus będzie ze Svarogiem!

I mruga do swoich partnerów.

Następna w bitwie jest Aurora. Pędziła jak pantera. Odcięła wszystkich. I bosymi stopami rzuciła dar śmierci. Wycięła wielu faszystów i zaśpiewała:

- O najwyższą formę Ojczyzny!

A potem Swietłana wkroczyła do bitwy. Jak ona niszczy swoich wrogów. I zachowuje się bardzo odważnie.

Po czym dar śmierci leci z jej bosych stóp. I tnie nazistów dokładnie, jak brzytwa fryzjerska.

A dziewczyna krzyczy:

- Mój wiek i moja prawda! Chwała Wielkiej Rosji!

Tak, ta czwórka walczy naprawdę bohatersko. Ale cztery bose i prawie nagie piękności nie są w stanie wygrać drugiej wojny światowej. I tak upadła Moskwa.

Dziewczyny uciekły ze zdobytej stolicy, używając zarówno mieczy, jak i płaszcza niewidzialności.

Generalnie potrafią wiele. Dziewczyny najwyższej rangi, nie znajdziesz ich wyższych i piękniejszych.

A Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova opuścili zdobyte miasto Gorki.

Niestety, hitlerowcy odnieśli sukces niemal wszędzie.

Chłopiec i dziewczynka odeszli i bosymi stopami rzucali igłami, eksterminując Krautów.

Oleg Rybaczenko śpiewał:

- Nie, czujny nie zgaśnie,

Wygląd sokoła, orła...

Głos ludu jest czysty -

Szept zostanie zmiażdżony przez węża!


Wierzę, że cały świat się obudzi -

Będzie koniec faszyzmu...

I słońce zaświeci -

Ścieżka oświecająca komunizm!

Margarita rzuciła kilkoma igłami palcami bosych stóp i potwierdziła:

- Nie, nie zniknie!

I wystrzeliła serię z karabinu maszynowego, zabijając dwa tuziny faszystów.

Takie są dzieci. Twardy, niewzruszony. Chociaż tak naprawdę to nie jest taka wojna. I muszą uciekać.

Moskwa upadła, miasto Gorki upadło. Naziści szturmują Kazań. To już ostatnie radzieckie miasto nad Wołgą. Opór jest heroiczny, ale pojawia się coraz większe poczucie beznadziejności.

Naziści mieli bardziej zaawansowane czołgi piramidalne z serii AG, których nie była w stanie przebić żadna radziecka broń. I to, muszę powiedzieć, jest bardzo złe.

Dopiero gdy bose stopy chłopca i dziewczynki rzucają granaty na tory, dochodzi do zderzenia niemieckich potworów. Ale co może zrobić tylko jedna para, gdy prawie cały świat jest przeciwko ZSRR!

Oleg Rybaczenko rzucił bosą stopą granat, zsunął razem głowice AG-50 i AG-75, po czym powiedział:

- Jeśli twierdza jest w drodze,

Wróg zbudował...

Konieczne jest ominięcie od tyłu -

Zabierz ją bez strzału!

Margarita zgodziła się z tym:

- Oszustwo na wojnie to wielka sprawa! Zwłaszcza jeśli siły są nierówne!

Oleg Rybachenko zauważył:

- A ja grałem w strategię Ententy. Równą bronią zniszczył sto czternaście milionów żołnierzy wroga, a sam stracił tylko zero. Oznacza to, że dzięki taktyce możesz faktycznie walczyć z całym światem!

Margarita zgodziła się z tym:

- Całkiem możliwe! I walcz i zwyciężaj!

Oleg Rybachenko rzucił nogami igły gołymi palcami. Zabił trzech tuzinów faszystów i powiedział:

- Wygramy w imię Świętej Rosji!

Chłopiec i dziewczynka kontynuowali bieg... Niestety, siły są naprawdę zbyt nierówne.

Kazań został zniszczony wszelkimi rodzajami broni. Stalin kazał ją przetrzymywać do ostatniej kropli krwi. Ale w rzeczywistości duch walki Armii Czerwonej po upadku Moskwy był zbyt złamany. Każdy coraz mniej chciał umrzeć. A naziści mają zbyt dużą przewagę liczebną i uzbrojenia.

A ich samoloty odrzutowe bombardują wszystkie miasta i wsie, których nazistom nie udało się jeszcze zająć.

Zanim Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova dotarli do Kazania, miasto to upadło.

Zabrano także Ufę. Tak więc, pomimo ostrej zimy, naziści ruszyli w kierunku Swierdłowska.

Mieściła się tam główna siedziba Stalina. A od wschodu wspiął się samuraj. Japończycy też są silni.

Szczególnie niebezpieczni są ich wojownicy - dziewczyny ninja. Mimo syberyjskiej zimy biegają po śniegu boso, sami zaś ubrani jedynie w stroje kąpielowe. Aż strach wyobrazić sobie takich wojowników. Chociaż są bardzo piękne.

Oto jeden z nich z niebieskimi włosami, drugi z żółtymi, trzeci z rudymi, czwarty z białymi.

To najpiękniejsi zabójcy. Działają jednym mieczem i rzucają w piechotę cienkimi dyskami lub czakrami. A ninja rzucają w czołgi materiałami wybuchowymi - są one wielkości tylko groszku, ale najcięższe radzieckie czołgi wzbijają się wysoko w powietrze i rozrywają je na kawałki.

Nawet potężny IS-7 nie stanowi przeszkody dla dziewcząt ninja. Są wojownikami tak wysokiej rangi, że nawet strażnicy są wobec nich bezsilni.

Oto dziewczyna ninja o niebieskich włosach, bosymi palcami rzuciła na raz groszek i trzy radzieckie czołgi, poleciał wysoko w górę i eksplodowała na kawałki.

A potem jest dziewczyna z żółtymi włosami i bosą stopą, rzucająca groszek. I znowu radzieckie samochody lecą w różnych kierunkach i zostają rozbite na kawałki. Spójrzmy prawdzie w oczy, tacy są tutaj wojownicy - nawet najodważniejszy rycerz czułby się przed nimi onieśmielony.

A oto dziewczyna ninja z rudymi włosami podczas bitwy. To tak, jakby rzucać zabójczym groszkiem bosymi stopami. Po trafieniu pancerz ogromnego IS-12 pękł.

To jest dziewczyna Terminatora.

A potem dziewczyna ninja z białymi włosami. Tak samo to przyjmie i ze wszystkich sił wbije swoje miecze w żołnierzy Armii Czerwonej. Rozetnie ich i zaśpiewa:

- Nie jestem żałosnym robakiem, ninja, ale nie żółwiem!

Po raz kolejny wszystkie cztery dziewczyny są zabójcami w walce.

Armia Czerwona przegrywa wojnę na wszystkich frontach. Ale nadal próbuje walczyć.

Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova wędrują po zimowym śniegu. To biedne bosonogie dzieci. Dla nieśmiertelnych ciał mróz nie jest taki zły. Ci nadludzie nie mogą zachorować, przeziębić się ani odmrozić. Ale mimo to, gdy zbliżasz się do Uralu, mróz jest nieprzyjemny i gryzie gołe pięty dzieci.

Oleg ze smutkiem zauważył:

- Nie wiesz, co jest gorsze - zimno i głód czy świadomość, że Twoja święta Ojczyzna przegrywa!

Margarita całkiem logicznie zauważyła:

- Dla nas zimno i głód to nic... Ale to, że przegraliśmy z nazistami, jest naprawdę złe!

Oleg zgodził się z tym:

- Nie może być gorzej! Ogólnie rzecz biorąc, dlaczego Trzecia Rzesza zwykle odnosi większe sukcesy w wszechświatach równoległych niż w naszym?

Margarita przyjęła logiczne założenie:

- Ponieważ faszyści są bardzo silni i zorganizowani. I wiele razy mieliśmy szczęście. Zwłaszcza ze Stalingradem!

Oleg Rybachenko kopnął bosą stopą śnieżkę i zauważył:

- Tak, mieliśmy szczęście ze Stalingradem! Sami Fritz głupio wpadli w pułapkę!

Małgorzata zagruchała:

- Staram się nie wpadać w kłopoty,

Aby się nie pomylić i nie zgubić...

Trzeba byłoby zbierać nikiel za grosz,

A raczej narodzić się na nowo!

Dzieci po drodze zaatakowały oddział faszystów. Zginęło ponad stu żołnierzy. Jeden pozostał w niewoli. Margarita zmusiła młodego mężczyznę do pocałowania jej bardzo elastycznych, czerwonych od zimna podeszew. Zrobił to posłusznie. I powiedział, że Niemcy już zbliżają się do Swierdłowska i go otaczają.

Oleg zauważył:

- To dziwne, że ty i ja, Margot, jesteśmy szybsi, ale jakoś poruszamy się jak zwykli ludzie, a nawet wolniej!

Małgorzata zgodziła się:

- Złapany na fali porażki! Najwyraźniej w tym wszechświecie wszyscy są przeciwko ZSRR. Nawet przyroda i przestrzeń!

Następnie Oleg zasugerował:

- A co, jeśli zabicie Hitlera będzie dla nas trywialne?

Margarita pokręciła głową negatywnie:

- Hiperwiedźma nie wydała nam takiego rozkazu! Pozbądźmy się więc występów amatorskich. Poza tym, co to da?

Oleg Rybachenko pewnie odpowiedział:

- Całkiem dużo! Co więcej, Fuhrer, to jest także Fuhrer w Afryce!

Małgorzata zaproponowała:

- Na razie powalczmy na froncie, a potem zobaczymy, co z Hitlerem! Jak to mówią - spiesz się bez pośpiechu!

Oleg zaśpiewał:

- Szybkość jest dobra, nie łam dłuta... Człowiek nie jest dzięciołem i szybko oszalał!

Chłopiec i dziewczynka biegli z całych sił. I udało nam się dotrzeć do Swierdłowska. I zaczęli bronić miasta szturmowanego przez hitlerowców.

Ataki następowały jeden po drugim.

Dzieci chodziły boso. Margarita jest w tunice, a Oleg Rybachenko to po prostu chłopiec w krótkich spodenkach. Ale walczyli jak prawdziwi i nieugięci bohaterowie.

Oleg rzucił igłę gołymi palcami, wbił Fritza w gardło i zaćwierkał:

- Nie oddamy ani centymetra ziemi!

Margarita rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:

- Ani kropli, ani cala, ani centymetra!

Chłopiec i dziewczynka walczyli na zimnie. A wraz z nimi byli inni pionierzy. A także wielu chodzi boso pomimo dzikiego zimna. A jeśli nieśmiertelne dzieci nie boją się dzikiego mrozu, to przynajmniej nie mogą im zaszkodzić, to dla zwykłych dzieci jest to dość niebezpieczne.

Oto pewien bosonogi pionier, którego nawet palce posiniały z zimna, przeziębiły mu się zęby i spuchła mu szczęka. Chłopiec bardzo cierpi. Mimo to wściekle bierze wiązkę granatów i wrzuca je pod nazistowski czołg, a sam upada, trafiony serią z karabinu maszynowego.

To odważny chłopak...

Albo dziewczyna, której bose stopy świecą jak szkarłatne maki, wpycha minę pod ślady niemieckich mastodontów. Sama umiera, krzycząc:

- Za Ojczyznę i Stalina!

Bardzo bolesne jest chodzenie boso zimą na Syberii, gdy nie chroni cię nieśmiertelne ciało.

Nawet Oleg i Margarita nie są tak zadowoleni z półnagości podczas silnych mrozów. Ale uśmiechają się i śpiewają, chcąc rozweselić chłopaków:

- Ech, mrozie, mrozie, nie zamrażaj mnie,

nie zamrażaj mnie! Mój koń! Mój koń!

Białogrzywy!

Chłopcy i dziewczęta, trzęsąc czerwonymi i niebieskimi nogami z przenikliwego zimna, śpiewali:

- Śnieg nas nie zatrzyma! Mróz nas nie pokona! Jesteśmy pionierami Krautów! Faszysta zostanie mocno pobity!

Dzieci walczą dobrze! Ale boleśnie nierówne siły. Stalin uciekł z okrążonego Swierdłowska do Nowosybirska. Jednak Japończycy już zbliżają się do tego miasta od wschodu. Nie boją się nawet mrozów Syberii.

Niech wojna się skończy.

Ale pionierzy nie poddają się. I nawet w trudnych chwilach dzieci odważnie śpiewają;

Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu -

Ogień, namiot i dźwięczny róg!

Inwazja przeklętego faszyzmu -

Który czeka na wściekłą porażkę!


Co straciliśmy w tych bitwach?

A może nabyłeś go w bitwach z wrogiem?

Kiedyś byliśmy tylko dziećmi świata -

A teraz wojownicy Ojczyzny!


Ale Hitler zrobił krok w stronę naszej stolicy,

Wodospad zrzucił niezliczone bomby!

Jesteśmy Ojczyzną, piękniejszą nawet niż niebo -

Teraz nadszedł cholerny zachód słońca!


Na agresję odpowiemy ostro -

Chociaż oni sami są niskiego wzrostu!

Ale miecz w rękach kruchego nastolatka -

Silniejszy niż legiony szatana!


Niech czołgi pędzą lawinę za lawiną,

I dzielimy karabin pomiędzy trzy!

Niech policja złośliwie celuje w plecy,

Ale Święty Bóg ukarze ich surowo!


Co zdecydowaliśmy? czyńcie dzieło pokoju -

I do tego niestety musiałem strzelać!

Spokój jest już nienawistny.

Jest też przemoc i łaska!


Dziewczyna i ja biegamy razem boso -

Chociaż spadł śnieg, spala zaspę jak węgiel!

Ale oni się nie boją, dzieci wiedzą -

Faszysta zostanie wbity kulą do trumny!


Więc zabili podłą kompanię Krautów,

A reszta tchórzy ucieka!

Niszczymy piechotę jak kosę w bitwie -

Młode lata nie są dla nas przeszkodą!


Zwycięstwo jest osiągnięciem, będzie w maju,

Teraz śnieżyca to kłujący, twardy śnieg!

Chłopiec jest bosy, jego siostra jest bosa,

Dzieci świętowały swój świetność w łachmanach!


Skąd biorą się w nas te siły -

Znieść ból, zimno, tę potrzebę!

Kiedy przyjaciel zmierzył dno grobu,

Kiedy przyjaciel jęczy, umieram!


Chrystus pobłogosławił nas pionierów,

Powiedział: Ojczyznę dał wam Bóg!

To jest pierwsza wiara ze wszystkich,

Radziecki, święty kraj!

I umierają z uśmiechem na ustach. Dzieci nie znają słabości... Oleg Rybachenko i Margarita Korshunova walczyli przez cały tydzień. Ale Swierdłowsk upadł. Część garnizonu poddała się - w poczuciu beznadziejnej sytuacji. Tylko pionierzy nie zgodzili się na kapitulację.

I garstka odważnych, bosych facetów dokonała desperackiego przełomu. Biegli przez zaspy śnieżne, dosłownie sine od straszliwego zimna. I ginęli pod karabinami maszynowymi i armatami.

Oleg Rybachenko i Margarita również byli dość podrapani, ale mimo to uciekli ze Swierdłowska. Następnie przenieśliśmy się do Nowosybirska. Mróz, zima, długie noce.

Chłopiec i dziewczynka biegną do siebie, są smutni i bardzo źli.

Małgorzata zauważyła:

- Hiperwiedźma mogłaby pomóc temu światu! Inaczej naziści wygrają! To naprawdę powszechna niesprawiedliwość!

Oleg Rybachenko podskoczył wyżej, wykonał siedmiokrotne salto i całkiem logicznie zauważył:

- Ogólnie rzecz biorąc, na świecie jest mało sprawiedliwości! Na przykład, dlaczego cierpią starzy ludzie? I prawie bez wyjątku! A kiedy ktoś jest młody, pali i pije, a nawet pogarsza sytuację, i jest zdrowy! Gdzie jest sprawiedliwość, której doświadczają starzy ludzie?

Margarita chętnie się z tym zgodziła:

- Nie ma sprawiedliwości we wszechświecie!

Oleg Rybachenko zapytał nieco naiwnie:

- A gdzie patrzy Bóg?

Margarita, bosa dziewczyna w dziurawej tunice, zaproponowała:

"Być może sami musimy stać się podobni do bogów, aby na świecie zapanowała sprawiedliwość!" Oto mądrość Stwórcy!

Oleg Rybachenko z pewnością potwierdził:

- Wierzę, że wskrzeszymy umarłych!

Dziewczyna terminatora potwierdziła:

- Tak, oczywiście, że w to wierzę!

Dzieci uciekły do Nowosybirska i wzięły udział w obronie tego miasta.

Walczyli w niemal ostatnim większym mieście znajdującym się pod kontrolą Armii Czerwonej.

Stalin prowadził już negocjacje z Hitlerem, zgadzając się na poddanie się, jeśli zapewnione zostanie mu bezpieczeństwo osobiste. Führer był na to gotowy, zwłaszcza jeśli partyzanci się uspokoili.

Japończycy zaatakowali już Nowosybirsk od wschodu. Nie było więc praktycznie szans na ucieczkę. ZSRR umierał.

Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa strzelali do nazistów i rzucali granatami bosymi stopami. A oni wciąż na coś liczyli.

Obok nich byli pionierzy. Podczas silnych mrozów na Syberii wszystkie dzieci chodziły boso, a latem w pionierskich mundurach z krawatami. Zginęli jak bohaterowie.

Ich nogi były czerwone jak łapy gęsi, a palce zrobiły się niebieskie.

Ale pionierzy nie poddali się.

Ulegną faszyzmowi!

Oleg Rybachenko rzucił granat bosą stopą chłopca. Pchnął naraz trzy niemieckie czołgi i szepnął:

- Wierzę w zwycięstwo!

Margarita również rzuciła gołymi palcami zabójczy prezent i zaćwierkała:

- Ja też wierzyłem i będę wierzyć do końca!

I walczyli o ostatnie sowieckie miasto z wściekłością rozpaczy. A jednak nie zamierzali się ugiąć.

Oleg Rybaczenko, chcąc rozweselić niemal śmiertelnie zmarznięte dzieci pionierów, śpiewał z wielkim entuzjazmem;

Jestem młodym wojownikiem Matki Rosji,

Potężny kraj, ojczyzna wszystkich krajów...

Nie ma piękniejszej ojczyzny we wszechświecie,

Stalin zawiązał krawat pod kuźnią!

Bycie pionierem to radość i powołanie,

W końcu oznacza to, że jesteś sługą kraju.

I możesz powiększyć wszechświat -

Zniszczenie machinacji diabła-szatana.

Kiedy nadeszło lato w '41,

U nas grzmi czerwcowa burza...

Nie chcemy, żeby region stał się biedny,

Wierzcie w szczęście - powstała Ojczyzna!

Dziewczyna i ja czekamy na nazistów w zasadzce,

Wcześniej mieliśmy karabin maszynowy.

I ku szalonej irytacji Hitlera,

Nasz oddział skutecznie pokonuje nazistów!

Bose stopy dziewczyn stały się szorstkie,

Śnieg już kłuje pod gołymi podeszwami.

Zimno i usta zrobiły się niebieskie,

Ale święty ogień ogrzewa nasze dusze!

Uderzamy nie znając miary naszych przeciwników,

Nie dajemy Ci spokoju w dzień i w nocy!

Granaty lecą na szczeble w rój,

I oficerowie z karabinem snajperskim.

Nigdzie faszyści nie mogą znaleźć wsparcia,

Nasz pionierski, dzielny oddział...

Zdolny, jeśli chcesz ciąć góry,

Oto czołgi Hitlera płonące jak świece.

Ludzie zebrali się w przypływie wściekłości -

O sprawiedliwość, odwagę i honor.

I nie ma rafy w morzu burz -

Co sprawiłoby, że usiedlibyśmy!

Weszliśmy do Berlina, wstąpiliśmy do Komsomołu,

Od tupania boso z dziewczynami na całym świecie!

Wdychamy zwycięski miód w niebiańskim maju,

Teraz nasz jasny sukces stał się wieczny!


. ALEKSANDER III ŻYŁ SZEŚĆDZIESIĄT OSIEM LAT

Car wzmocnił także imperium gospodarczo. Nie było zamieszek i rewolucji, więc gospodarka stale się rozwijała. Rosja miała większą populację przed pierwszą wojną światową z powodu niższej śmiertelności i aneksji północnych regionów Chin i Korei. A armia była większa. I pojawiły się pierwsze czołgi lekkie z tej serii oraz wiele samolotów różnych marek.

Niestety, Aleksander Trzeci nie dożył triumfu w pierwszej wojnie światowej, ale to już przypadło Mikołajowi II.

Nowy król miał mocny tron, kolejną żonę, zdrowego następcę, dwieście osiemdziesiąt milionów ludzi i dwa i pół miliona żołnierzy w państwach czasu pokoju.

Dzięki temu możesz walczyć odważnie i umiejętnie! Poza tym Rosjanie mają też lekkie czołgi z karabinami maszynowymi, ale właśnie pojawiły się ciężkie. Został opracowany przez syna Mendelejewa.

Więc nie możesz zatrzymać armii królewskiej!

Mikołaj II przystąpił do wojny z Niemcami i Austriakami... Wojska rosyjskie zdobyły Galicję, Bukowinę i zadały Austriakom szereg porażek. Początkowo toczyły się bitwy w Prusach Wschodnich, ale potem zemściły się i odcięły Królewiec. Alianci wyparli Niemców z Paryża... Wojska rosyjskie zajęły Kraków i mając przewagę liczebną, mimo zimy, kontynuowały ofensywę, zbliżając się do Budapesztu. Niemcy, widząc, że sprawa pachnie porażką, zaproponowały pokój na umiarkowanych warunkach.

Niemcy zgodzili się oddać Rosji Kłajpedę i część ziem polskich oraz zapłacić odszkodowanie. Francja wróciła do części terytorium zdobytego wcześniej pod rządami Bismarcka i trochę do Danii.

Austro-Węgry oddały Galicję, część Bukowiny i Kraków. Ale imperium nie upadło. Rosja odzyskała ziemie słowiańskie, wszystko, co było kiedyś częścią Rusi Kijowskiej i rozszerzyła Królestwo Polskie.

Türkiye i Japonia nie miały czasu przystąpić do wojny, podobnie jak Włochy. Oznacza to, że pierwsza wojna światowa w rzeczywistości nie istniała. A więc mała potyczka. Mikołaj II umocnił swoją władzę i przez dłuższy czas rządził pokojowo.

Rosja jednak wojnę spędziła w Afganistanie - ostatecznie dzieląc go z Brytyjczykami. Następnie Iran został podzielony przez Wielką Brytanię.

W ten sposób Rosja powiększyła swoje posiadłości. Ale przyszedł kryzys gospodarczy i Wielki Kryzys 1929 roku... W 1931 roku Japonia w sojuszu z Turcją rozpoczęła wojnę z carską Rosją. Ale w rzeczywistości było to samobójstwo. Flota carska na Pacyfiku pod dowództwem Kołczaka pokonała Japończyków. A armia naziemna w ogóle była wielokrotnie silniejsza.

To samo można powiedzieć o Turkach. Najwyraźniej wspięli się na niewłaściwego wroga.

Carska Rosja była w stanie wylądować wojska i zdobyć Japonię. A potem wojska rosyjskie ostatecznie zajęły Turcję. Tak zakończyła się era Imperium Osmańskiego.

A car Mikołaj II zwiększył swoją chwałę i potęgę Rosji. Ten chwalebny cesarz rządził do 1936 roku i również zmarł w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat.

Jego następcą został Aleksiej II. Ogólnie rzecz biorąc, całkowicie zdrowy mężczyzna w wieku trzydziestu dwóch lat. Jego matka była inna, więc Aleksander Trzeci nie pozwolił na fatalne małżeństwo.

Aleksiej II zakończył podbój Arabii Saudyjskiej, dzieląc ją z Wielką Brytanią.

Wilhelm II panował na tronie Niemiec do 1941 roku. Ten monarcha sprawował władzę przez pięćdziesiąt jeden lat! Całkiem długi czas!

Ale teraz na tronie zasiada jego syn Ferdynand. Nawet nie pachnie Hitlerem. Inna historia.

Nadal jest spokój. Wszystkie kolonie zostały podzielone. Mussolini podbił Etiopię.

Nie ma już nic do podziału... Wielka Brytania przeżywa jednak ciężkie czasy. I to w kryzysie gospodarczym.

I tak Ferdynand zaproponował Aleksiejowi II podział posiadłości kolonialnych Francji i Wielkiej Brytanii. Tak naprawdę, ile można patrzeć na te ziemie.

W ten sposób Mussolini, Ferdynand i Aleksiej II zawarli pakt.

Ale oczywiście Rosji do tego czasu udało się już podbić prawie całe Chiny i stać się wielokrotnie silniejszą niż ktokolwiek inny w gospodarce, sferze militarnej i populacji.

Car Aleksiej w ogóle zaakceptował tę propozycję i zdecydował, że zaczną razem.

Ferdynand nie był już młody. I był ostrożny.

Jednak 15 maja 1945 roku rozpoczęła się wojna. Niemcy znowu ruszyli

Przeciwko Belgii...

A armia carska przeszła przez kolonie brytyjskie i ruszyła przez Egipt.

Rosja miała dziesięć milionów żołnierzy i pięćset dywizji, i to pewnie

Wygrała. Wydawało się, że nikt nie jest w stanie jej powstrzymać.

W ciągu dwóch miesięcy armia carska zajęła Indie, południowy Iran, posiadłości brytyjskie w Arabii Saudyjskiej, Egipcie, Sudanie i większości Indochin.

Ale Niemcy byli w stanie zająć jedynie Belgię i zostali zatrzymani na podejściu do Paryża. Holandia również przystąpiła do wojny.

Carska Rosja na kolejne dwa miesiące przejęła posiadłości Wielkiej Brytanii w Azji i wykończyła Indonezję. Następnie wylądowała w Australii i przemierzyła Afrykę.

Niemcy próbowali zająć Paryż, ale ich atak został odparty. Jednak wojna została przegrana. Włochy zagarnęły także posiadłości afrykańskie Wielkiej Brytanii i Francji.

Dopiero w piątym miesiącu wojska carskie zaczęły przybywać do Europy. Jak dotąd bitwy w Afryce i Australii toczyły się pełną parą, ale już dobiegały końca. Austro-Węgry, znacznie osłabione utratą ziemi, również przystąpiły do wojny po stronie koalicji.

Niemcom udało się zdobyć Holandię. I poprawili swoją pozycję.

Przez kolejne dwa miesiące carska Rosja dokończyła zdobywanie Australii i Afryki. I dopiero pod koniec listopada, tuż na mrozie, rozpoczęła się nowa ofensywa wojsk niemiecko-rosyjskich, omijając Paryż.

W tym przypadku siły były już zbyt nierówne. Wojska francusko-angielskie zostały pokonane. A Paryż jest otoczony.

A w Nowy Rok garnizon skapitulował... Wtedy wojska carskie i niemieckie w ciągu trzech tygodni zdobyły całą Francję. Potem rozpoczęło się bombardowanie Wielkiej Brytanii... I wszystkie kolonie zostały przejęte przez koalicję.

Brytania już w maju 1946 r., wykrwawiona i znokautowana bombami

Skapitulował.

Tak zakończyła się kolejna wielka wojna. Rosja zajęła prawie wszystkie kolonie. Niemcy otrzymały stosunkowo niewiele, Włochy coś zgarnęły, a Austro-Węgry dostały symboliczny kawałek.

Pomimo tego, że Niemcy spodziewali się dużych kolonii, a otrzymali znacznie mniej, jedynie Maroko, Niemcy jednak w swoim składzie włączyli: Belgię, Holandię i Francję do Port de Calais.

Ponadto carska Rosja zwróciła Niemcom Namibię i to, co wcześniej do nich należało.

Krótko mówiąc, jakoś to rozwiązaliśmy i zawarliśmy pokój...

Nastał pokój... W 1953 roku Rosja dostała bombę atomową, rok później dostały ją także Niemcy. USA zdobyły broń nuklearną w 1960 roku.

W ten sposób powstała równowaga strachu.

A w 1955 roku pierwszy rosyjski kosmonauta poleciał w kosmos, krążąc wokół kuli. A w 1961 roku Rosjanie postawili stopę na Księżycu.

A w 1983 na Marsa! Amerykanie polecieli na Księżyc w 1971 r., a Niemcy w 1984 r. Austro-Węgry i Niemcy połączyły się w jedno państwo. Szwecja i Norwegia stały się częścią Rosji z autonomią i samorządem.

Inne kraje stopniowo traciły niepodległość.

W 1987 roku rosyjscy kosmonauci polecieli na Wenus w górach. W 1992 r. do Merkurego. A w 1999 r. do Plutona.

Układ Słoneczny został opanowany.

Były trzy imperia nuklearne: Wielkie Niemcy, USA i Wielka Rosja.

Aleksiej II również zmarł w 1972 roku w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat. Jego następcą został jego syn Aleksander IV. W chwili wstąpienia na tron król ten miał czterdzieści jeden lat. Co dziwne, Aleksander Czwarty żył sześćdziesiąt osiem lat i zmarł w 1999 roku. A na tron wstąpił jego syn Włodzimierz Trzeci. W 2013 roku obchodzono czterysta lat dynastii Romanowów.

Na razie Rosja stoi twardo na nogach. Jednak ich konkurentami na świecie są nadal Niemcy i USA. Cesarstwo carskie wraz z koloniami obejmowało nieco ponad połowę terytorium świata i ponad dwie trzecie światowej populacji. Rosja jest silna, ale nie jedyna.

Rządzi Rosją, Władimir trzeci, w 2019 roku skończył sześćdziesiąt siedem lat. Wielu zastanawia się, czy dożyje, podobnie jak poprzedni królowie, sześćdziesięciu ośmiu lat, czy też przerwie te dziwne zbiegi okoliczności?!

W międzyczasie w Rosji trwają prace nad bronią antynuklearną. Jest oczywiste, że broni nuklearnej nie będzie, a Rosja będzie w stanie całkiem dobrze poradzić sobie z Niemcami i Stanami Zjednoczonymi. Jest tam więcej ludzi i więcej żołnierzy. A jakość broni jest lepsza!

Ale na razie jest broń nuklearna i nie wszystko zostało jeszcze zdobyte. Ale broń antynuklearna jest rozwijana bardzo aktywnie, więc istnieją pewne szanse na zwycięstwo.


UPADEK GIBRALTARU

Hiszpański dyktator Franco, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, zgodził się, aby wojska niemieckie zaatakowały angielską fortecę Gibraltar. W zamian Hiszpania otrzymała część ziem brytyjskich i francuskich w Afryce.

Atak pod dowództwem Mainsteina miał miejsce w nocy z 25 listopada 1940 r. na 26 listopada. Jak się okazało, Brytyjczycy nie byli całkiem gotowi na taki ruch militarny i nazistom udało się zdobyć tak potężną fortecę z ataku.

Jego upadek spowodował istotne zmiany w przebiegu wojny. Wehrmachtowi udało się przerzucić siły na najkrótszą odległość do Afryki, a Brytyjczykom zablokowano wejście na Morze Śródziemne od wschodu.

Dowództwo niemieckie wysłało kilka dywizji do Afryki Równikowej. Ponadto korpus Rommla został przeniesiony do Libii kilka miesięcy wcześniej niż było to w rzeczywistości.

Brytyjczycy z kolei porzucili ofensywę przeciwko Włochom w Etiopii i zaczęli wzmacniać swoje pozycje w Egipcie. Rommelowi udało się jednak ich wyprzedzić i w wyniku uderzenia wyprzedzającego pokonał wojska kolonialne, zdobywając Aleksandrię i Kair. Pozycja Wielkiej Brytanii w Afryce stała się bardziej skomplikowana. Niemcy dotarli już do Kanału Sueskiego i zagrozili dalszemu postępowi na Bliski Wschód. Dodatkowo pojawiła się możliwość przesunięcia się w stronę Sudanu.

To prawda, że Włochom w Grecji nie układało się dobrze, ale przybycie dodatkowych sił z Niemiec uratowało sytuację.

Hitler miał dylemat: zaatakować ZSRR czy wykończyć Wielką Brytanię? Sukcesy Wehrmachtu w Afryce skłoniły do podjęcia drugiej decyzji - dać sobie wolną rękę na Zachodzie. Chociaż przygotowania wojskowe ZSRR napełniły Führera strachem.

Armia Czerwona się wzmacniała, ale Niemcy też nie pozostali bezczynni. Produkcja czołgów w 1941 r. podwoiła się w porównaniu z 1940 r., a produkcja samolotów wzrosła prawie dwuipółkrotnie.

Naziści przeprowadzili bombardowanie i lądowanie na Malcie. Następnie Rommel przedarł się przez obronę zarówno na Kanale Sueskim, jak i do Iraku, który zbuntował się przeciwko brytyjskim rządom. Niemcy stosunkowo łatwo podbili zarówno Kuwejt, jak i cały Bliski Wschód. Stalin natomiast stosował taktykę wyczekiwania. Ale Churchill uparcie kontynuował wojnę. Wehrmacht po dotarciu do Iranu zwrócił się do Republiki Południowej Afryki.

Rok 1941 dobiegał końca. Wzrosła produkcja łodzi podwodnych, a Wielka Brytania traciła swoje kolonie. USA zachowały się biernie. Japonia nie mogła jednak pozostać bezczynna i 7 grudnia zaatakowała port w Peru. Rozpoczęła się nowa wojna na Pacyfiku. A Hitler musiał ponownie porzucić plany ataku na ZSRR.

Musimy pomóc Japończykom, zdobyć Iran i Indie, a także RPA. A co najważniejsze, sama Wielka Brytania. Co więcej, amerykańskie bombowce to nie zabawka. Mogą sprawić Trzeciej Rzeszy wiele kłopotów. A najwygodniej jest przeprowadzać ataki bombowe z terytorium Wielkiej Brytanii.

Tak więc Führer został zmuszony w 1942 r. do porzucenia idei inwazji na Wschód.

Istniało ryzyko, że sam Stalin otworzy front, ale... Trzeba znać charakter Stalina. W polityce zagranicznej jest bardzo powściągliwy. Wojna z Finlandią sprawiła, że Czerwony Dyktator stał się jeszcze bardziej ostrożny.

Podczas gdy ZSRR gromadzi siły. Stan lotnictwa na dzień 1 stycznia 1942 r. osiągnął trzydzieści dwa tysiące pojazdów, a czołgów ponad dwadzieścia pięć tysięcy i kolejne trzy tysiące tankietek. W sumie Stalin planował zakończyć pobór 20 korpusów zmechanizowanych, dysponujących łączną liczbą czołgów 32 tys. pojazdów, z czego 16,5 tys. stanowiły najnowsze KV różnych marek oraz T-34. Poza tym czołgi T-50 wciąż były rozwijane, choć pojazd okazał się lekki.

Niemcy w obliczu Matyldy i niektórych czołgów krążowników, a także mając informację, że Brytyjczycy opracowują czołgi ciężkie, również zaczęli produkować własne mastodonty. Przede wszystkim "Tygrys" z armatą 88 mm, a opancerzony nieprzeniknioną armatą 75 mm z długą lufą.

Pojawiły się także informacje o budowie czołgów radzieckich. Czołg KV-2 maszerował na paradzie z okazji Pierwszego Maja na Placu Czerwonym i trzydziestu czterech miało pewne informacje.

W każdym razie, gdy Speer stał na czele cesarskiego ministerstwa uzbrojenia i amunicji, rozwój technologii postępował szybciej. Hitler chciał mieć najlepsze czołgi na świecie i cięższe. Ale jak dotąd Niemcy były wyraźnie gorsze od ZSRR. Zarówno ilość samochodów, jak i ich jakość. W sierpniu 1941 roku rozpoczęto produkcję czołgu KV-3. Pojazd okazał się dość ciężki - 68 ton, ale uzbrojony w armatę kal. 107 mm o początkowej prędkości pocisku 800 metrów na sekundę. To zapewniło jej przewagę nad "Tygrysem", który, nawiasem mówiąc, nie został jeszcze wprowadzony do produkcji.

KV-5 okazał się jeszcze potężniejszy, ważący 125 ton i posiadający dwa działa. To prawda, że \u200b\u200btaka ciężka maszyna przysporzyła armii radzieckiej więcej problemów niż pożytku. A w 1942 roku do służby przyjęto wariant KV-4 o masie 107 ton. ZSRR mógł słusznie być dumny ze swoich najcięższych, a nawet najpotężniejszych czołgów na świecie.

Ale Niemcy dobrze rozwinęły się w lotnictwie. W momencie wejścia do produkcji Yu-188 osiągnął prędkość porównywalną z myśliwcami. DO-217 też wyglądał przyzwoicie. Aktywnie rozwijano także samoloty odrzutowe. Ponieważ głównym celem była Wielka Brytania, bombowcom odrzutowym poświęcono znacznie więcej uwagi niż w prawdziwej historii.

Niemcy aktywnie korzystali z pracy niewolniczej. Z Afryki sprowadzono ogromną liczbę czarnych. Czarni robotnicy byli posłuszni, odporni, ale niewykwalifikowani. Służyły do prac pomocniczych.

Ale kontrolując Europę, Niemcy mogliby pozyskać wystarczającą liczbę wykwalifikowanej siły roboczej.

Speerowi udało się nawet przekonać Hitlera, aby nie realizował programu eksterminacji Żydów, ale wykorzystał ich do produkcji samolotów i sprzętu.

Zakład dotyczył ofensywy powietrznej przeciwko Wielkiej Brytanii i masowej wojny podwodnej.

Jednak wejście Ameryki do konfliktu przysporzyło Krautom bólu głowy i zmusiło ich do gwałtownego zwiększenia liczby watah wilków.

Niemcy z opóźnieniem zostały zmuszone do zwiększenia produkcji bombowców i samolotów strategicznych. Przede wszystkim Yu-288 i Yu-488 - z czterema silnikami. Jednak ich opracowanie i przypomnienie wymagało czasu. Modyfikacja ME-109 "F" była generalnie godnym przeciwnikiem dla brytyjskich pojazdów. Ale rozwój ME-209 nie powiódł się, podobnie jak ME-210.

Bombowiec nurkujący XE-177 również nie powiódł się. Speer jednak zwyciężył liczbami. Ponadto Focke-Wulf stał się najpotężniejszym myśliwcem pod względem uzbrojenia, kompensując niektóre słabości ME-109. A niemiecka szkoła lotnicza okazała się lepsza od angielskiej, a tym bardziej amerykańskiej. W maju 1942 roku hitlerowcy zajęli Afrykę Południową. A amerykańska eskadra przybyła na Madagaskar. Bitwa o Midway okazała się przegrana przez Amerykanów: więc kapitan trzeciego stopnia, który odegrał decydującą rolę w tej bitwie, znalazł się, jak na ironię, na Madagaskarze. USA chciały utrzymać bazę w Afryce i nie pozwolić nazistom odpocząć. Ale to znacznie pogorszyło ich pozycję na Pacyfiku.

To prawda, że Japończycy nie spisali się najlepiej, jak potrafili. Bitwa o archipelag hawajski przeciągała się.

Naziści zdobyli kontrolę nad Afryką i ogromne rezerwy surowców strategicznych, a także zajęli Indie i Iran. Zasoby znajdujące się pod kontrolą III Rzeszy są ogromne, ale nadal wymagają przetrawienia.

Bitwa powietrzna o Wielką Brytanię nie jest tak jednoznaczna. Niemcy stale zwiększając produkcję samolotów wywierali presję, jednak całkowitej dominacji nie było. Dotknięty jest brak siły lotnictwa strategicznego i pomoc Stanów Zjednoczonych, a nawet wtedy nie ma wystarczającej liczby okrętów podwodnych. A cudowna torpeda, z którą wiązano tak wiele nadziei, zawiodła nas.

Führer nie odważył się wylądować w Wielkiej Brytanii w 1942 roku. Postawiono na wzmocnienie potęgi morskiej i floty okrętów podwodnych. W tym samym czasie budowano lotniskowce i pancerniki. Możliwości produkcyjne były wystarczające, ale wszystko wymagało czasu.

Pociski balistyczne klasy A również wymagały dostrojenia. Ale pociski robotyczne FAU-1 zaczęto produkować masowo. Stosunkowo tanie samochody, zasilane prostym paliwem, miały tę niewątpliwą zaletę, że nie potrzebowały pilotów.

Hitler, uzyskawszy dostęp do nieograniczonych zasobów naturalnych i zasobów pracy, chciał ratować życie niemieckim pilotom. Optymalnym rozwiązaniem wydawał się V-1, łatwy w produkcji i bezzałogowy. Od jesieni 1942 roku na Londyn spadły tysiące takich automatycznych pocisków.

Jednocześnie Niemcy przyspieszyli rozwój odrzutowego bombowca Arado i rakiet balistycznych.

Stalin nadal czekał i gromadził siły. W 1942 roku ZSRR wyprodukował pięć i pół tysiąca nowych czołgów KV i T-34 oraz około tysiąca starych marek, około pięciuset nowych lekkich T-50 i T-60 oraz dwieście czołgów desantowych. Powiększyła się także flota samolotów - do służby weszło około piętnastu tysięcy nowych i starych samolotów. Brakowało nawet pilotów. Produkcja Katiuszy rosła powoli.

Nazistowskie Niemcy wyprodukowały ponad trzydzieści tysięcy samolotów, ale poniosły znaczne straty w bitwach. Niemcy wyprodukowali około sześciu i pół tysiąca czołgów. Przede wszystkim T-3 i nowa modyfikacja T-4 z długolufową armatą 75 mm. Najnowsze "Tygrysy" wyprodukowały nieco ponad setkę, a "Pantery" są wciąż tylko w prototypach.

Ale do serii zaczął wchodzić karabin szturmowy MP-44 zaprojektowany przez Schmeistera. W przeciwieństwie do prawdziwej historii, maszyny nie trzeba było rozwijać biorąc pod uwagę niedobór metali nieżelaznych. A to przyspieszyło rozwój prostszego karabinu szturmowego, ze stali stopowej.

W ten sposób Niemcy zaczęli zdobywać przewagę w broni strzeleckiej. Ale potrzebowali też czasu, aby karabin maszynowy uzbroił wszystkich żołnierzy.

Ale we flocie okrętów podwodnych, gdzie produkcja sięgała czterdziestu do pięćdziesięciu okrętów podwodnych miesięcznie, Niemcy naprawdę nie mają sobie równych.

Pojawiły się bardzo szybkie łodzie podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru. Przyspieszeniu uległy także prace nad programem nuklearnym. Na szczęście istnieje wiele zasobów. I nawet błąd niemieckich fizyków, że grafit nie nadawał się na moderatora, nie okazał się katastrofalny. Powstało kilka fabryk do produkcji ciężkiej wody, m.in. w Afryce.

Czyli nie przez pranie, tylko przez walcowanie, ale nazistowski reaktor jądrowy zaczął działać w grudniu 1942 roku. Nawet trochę wcześniej niż Amerykanie. Po porażkach na Pacyfiku rozpoczęli poważny demontaż. A finansowanie programu nuklearnego zostało drastycznie obcięte.

Początek 1943 roku upłynął pod znakiem wypowiedzenia przez Hitlera wojny totalnej i wprowadzenia powszechnej służby pracy na terenach okupowanych. Masowe ataki V-1 na Londyn nie w pełni usprawiedliwiały się. Brytyjczycy nauczyli się częściowo odpierać takie ataki, ale Niemcy przeważali liczebnie.

Ale wojna podwodna okazała się naprawdę katastrofalna dla Wielkiej Brytanii. Produkcja broni na wyspie gwałtownie spadła z powodu braku surowców. Metropolia była na skraju upadku. Ponadto naziści zajęli Madagaskar, a Japończycy wraz z nazistami najechali Australię i stosunkowo szybko doprowadzili do jej kapitulacji.

Chociaż Stalin rozumiał niebezpieczeństwo taktyki wyczekiwania, pozostał wierny sobie i nie wdawał się w bójkę. Lepiej pozwolić kapitalistom wyniszczyć się do końca. I będziemy oglądać...

Ale ta taktyka miała też swoje wady. Wykorzystując ogromne środki, III Rzesza przygotowywała już wojnę z ZSRR. Produkcja czołgów w III Rzeszy w 1943 roku sięgała średnio 1200 pojazdów dziennie oraz trzysta pięćdziesiąt dział samobieżnych. Co więcej, działa samobieżne wcale nie są słabe. "Ferdynand", "Trzmiele", "Jagdpantera". Biorąc pod uwagę, że Niemcy prawie nie ponieśli strat w czołgach, ich uzupełnienie panzvale było już dwukrotnie szybsze niż Armia Czerwona. A ilościowa luka technologiczna na korzyść ZSRR zaczęła się zmniejszać.

Pod względem jakości Fritz otrzymał "Królewskiego Tygrysa", o masie podobnej do KV-3, pod względem siły penetracji, działo było nawet nieco lepsze ze względu na jakość pocisku i mocniejszy pancerz przedni. Cóż, superciężkie radzieckie KV-5 i KV-4 okazały się bardzo zawodne technicznie, zwłaszcza ich podwozie. Dlatego użycie bojowe takich potworów było wątpliwe.

Stalin nakazał także stworzenie KV-6 z siedmioma działami i dwiema wyrzutniami rakiet. Zrobili samochód. Okazało się jednak tak ciężkie i długie, że nie można było go przewieźć pociągiem ani wykorzystać w bitwie. T-34-76 to całkiem udany pojazd, jednak słabszy w walce frontalnej niż Pantera czy Tygrys. A KV-1 i KV-2 są porównywalne z Niemcami pod względem masy, ale są gorsze od Panter i Tygrysów w walce bezpośredniej. Niemiecki T-4 dorównywał trzydziestu czterem pod względem opancerzenia i był lepszy pod względem uzbrojenia, widoczności i optyki, a to przy tej samej masie lub nawet mniejszej w porównaniu z cięższymi modyfikacjami.

Krótko mówiąc, Fritz został ulepszony, a jakość jest na równi. A pojawienie się ME-309 i ME-262 dało przewagę w jakości lotnictwa. Podobnie jak Yu-488, najlepszy czterosilnikowy bombowiec. A za nimi modele odrzutowców. Takie jak Yu-287 i Arado.

We wrześniu 1943 r. naziści w końcu pomyślnie wylądowali w Wielkiej Brytanii. Po dwóch tygodniach walk Anglia skapitulowała. I chociaż Churchill uciekł do Kanady, wynik wojny na Zachodzie wydawał się przesądzony.

Roosevelt, utraciwszy głównego sojusznika i obawiając się rosnącej potęgi III Rzeszy, poprosił o pokój.

Hitler po rozmowach ze swoją świtą postawił Stanom Zjednoczonym warunek: porzucenie programu nuklearnego i uznanie wszystkich podbojów Japonii i III Rzeszy. A także wycofanie wojsk z Islandii, którą Krauci faktycznie otoczyli już flotą łodzi podwodnych. Kontrola Krainy Wschodzącego Słońca nad Gai, gdzie walki jeszcze się nie zakończyły. Ponadto Hitler zażądał materialnego odszkodowania dla III Rzeszy i Japonii za wszelkie zniszczenia i wydatki wojskowe spowodowane przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię.

Chociaż warunki pokoju były niezwykle trudne, Rooseveltowi z wielkim trudem udało się przeforsować ich przyjęcie w Kongresie i Senacie.

Aluzje Stalina, że nie jest przeciwny przystąpieniu do koalicji Osi i że przynajmniej jest gotowy odzyskać Alaskę, odegrały dużą rolę w przestrzeganiu zasad przez USA.

Zwyciężył amerykański pragmatyzm, który okazał się wyższy niż entuzjazm i emocje. Ponadto niemiecki program nuklearny rozwijał się szybciej niż amerykański, co było obarczone katastrofą w przyszłości.

Zakończył się pierwszy etap II wojny światowej. Ale teraz Führer chciał zakończyć ZSRR.

Nieoczekiwanie taktyka wyczekiwania i zaangażowania Stalina w sprawę pokoju na świecie okazała się złowieszczym żartem. Przeciwieństwem Józefa były Trzecia Rzesza i Japonia ze wszystkimi zasobami półkuli wschodniej, w tym Australią, i niektórymi przyczółkami w świecie zachodnim.

Jednakże Kraina Wschodzącego Słońca nie wykończyła jeszcze Chin, ale mogła otworzyć drugi front. Hitler aktywnie tworzył wojska kolonialne i zagraniczne legiony. Jednocześnie wzrosła produkcja broni.

W pierwszej połowie 1944 roku produkcja czołgów i dział samobieżnych w III Rzeszy sięgała i przekraczała sto pojazdów dziennie. Panther-2 przewyższał pod względem poziomu wszystkie pojazdy radzieckie. Pojawił się bardziej zaawansowany niemiecki czołg Lion, a wkrótce Royal Lion.

A co najważniejsze, lotnictwo odrzutowe rozwijało się seryjnie. W odpowiedzi do produkcji w ZSRR weszły czołgi T-34-85 oraz IS-1 i IS-2, nikt też nie zaprzestał produkcji serii KV. Najpopularniejszym czołgiem produkcyjnym III Rzeszy w 1944 roku był Panther-2 i ZSRR T-34-85. Cięższe modele produkowano w znacznie - około dziesięciokrotnie mniejszych ilościach. A Niemcy nie chcieli zbytnio obciążać sowieckich dróg, a Stalin zaczął nie ufać serii KV, a IS okazały się zbyt prymitywne.

Jednak niemiecka "Pantera" -2 z 88-milimetrową armatą kalibru 71 L przewyższyła T-34-85 pod względem siły przebijania pancerza armaty, w przednim pancerzu i trochę z boku, a także nie ustępować w osiągach jazdy z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych i masie 47 ton. Nawet gdy masa niemieckiego czołgu wzrosła do 50,2 tony, okazało się, że nie jest to śmiertelne.

A niemieckie lotnictwo odrzutowe w ogóle nie miało godnego przeciwnika.

Hitler zdecydował, że lepiej nie zwlekać i rozpoczął wojnę 22 czerwca 1944 r. Rzucenie w ZSRR trzystu pięćdziesięciu dywizji własnych i obcych oraz sto dwadzieścia dywizji satelickich. Po stronie III Rzeszy znalazły się: Rumunia, Węgry, Słowacja, Chorwacja, Finlandia, Szwecja, Włochy, Portugalia, Hiszpania, Bułgaria, Argentyna, Turcja.

Niemcy wykorzystali także w Wehrmachcie ogromną liczbę cudzoziemców i Hiwis. Ogółem III Rzesza, tylko na pierwszym szczeblu, rzuciła do bitwy dwanaście i pół miliona żołnierzy, z czego nie więcej niż czterdzieści procent stanowili Niemcy według narodowości. Satelity dodały kolejne trzy miliony. W sumie pierwszy szczebel składa się z prawie szesnastu milionów piechoty, około trzydziestu trzech tysięcy czołgów, ponad pięćdziesięciu pięciu tysięcy samolotów, około dwustu pięćdziesięciu dział i moździerzy.

Po mobilizacji ZSRR rozmieścił trzynaście i pół miliona żołnierzy, ale część sił musiała zostać zatrzymana na Dalekim Wschodzie i w okręgach wewnętrznych. W pierwszym rzucie było osiem milionów żołnierzy, około trzydziestu tysięcy czołgów, prawie czterdzieści tysięcy samolotów, około dwustu tysięcy dział i moździerzy.

Zatem Trzecia Rzesza ma podwójną przewagę w piechocie i pięciokrotną przewagę w mobilności sił, dzięki lepszemu karabinowi maszynowemu. To prawda, że ZSRR ma dużo karabinów maszynowych, prawie parytet.

Różnica w czołgach nie jest duża, ale odsetek przestarzałych pojazdów w ZSRR jest wyższy, podobnie jak czołgów wcześniejszych wersji.

Niemieckie lotnictwo odrzutowe nie ma przeciwnika, a samoloty śmigłowe III Rzeszy są szybsze i lepiej uzbrojone. To prawda, że pojazdy radzieckie mają lepszą zwrotność w poziomie.

W artylerii i moździerzach równowaga sił jest najbliższa równości. Zarówno ilość jak i jakość.

To prawda, że flota Trzeciej Rzeszy jest szczególnie łodzią podwodną, wielokrotnie silniejszą niż radziecka. Swoją drogą, zupełnie jak w Japonii.

Ponadto naziści mają już w masowej produkcji rakiety balistyczne klasy A i wystartowały pierwsze dyskoteki.

Ogólnie rzecz biorąc, faszyści będą silniejsi, a Stalin całkiem rozsądnie przygotował obronę, choć z opóźnieniem. Ale nie mieliśmy czasu na wiele. Linia Stalina okazała się nie do końca przywrócona, a co najważniejsze, żołnierze nie byli wystarczająco wyszkoleni, aby utrzymać obronę. Chociaż desperacko zostali przeszkoleni.

Linia graniczna Mołotowa, po trzech latach wyprzedzenia, była w zasadzie ukończona, znajdowała się jednak zbyt blisko granicy i nie miała wystarczającej głębokości. Ponadto Stalin nakazał budowę trzeciego szczebla za Dnieprem, ale rozpoczęto to dopiero po kapitulacji Stanów Zjednoczonych.

To prawda, że oprócz wojsk radzieckich można liczyć na oddziały NKWD, których liczebność wzrosła do miliona żołnierzy, oraz na milicję. To około czterech milionów ludzi w samych miastach zachodnich. Chociaż oczywiście ich skuteczność bojowa jest znacznie gorsza niż zwykłych jednostek.

Niemcy, jak to bywa w historii, główny cios zadali w środek, odcinając półkę białostocką i lwowską pięść. Już pierwsze dni walk pokazały, że Niemcy pomimo dużej liczby obcych jednostek mniej lub bardziej konsekwentnie prowadzili ofensywę. Ale wojska radzieckie często giną.

Ponadto skuteczność bojowa ukraińskich jednostek okazała się wątpliwa. Było wielu dezerterów i tych, którzy poddali się już w pierwszych dniach wojny.

W bitwach granicznych nie można było powstrzymać wroga. I wtedy Stalin popełnił błąd, zabraniając wycofywania jednostek na główną linię i żądając wyprostowania frontu. Błąd został jednak naprawiony, ale z opóźnieniem. Niemcom udało się zdobyć Mińsk 28 czerwca, przełamując linię Stalina w centrum.

Zamieszanie tylko się nasiliło. 30 czerwca nastąpiło oczekiwane przystąpienie Japonii i jej satelitów do wojny. Musieliśmy więc na razie zapomnieć o przerzuceniu wojsk z Dalekiego Wschodu.

Niemiecki przełom w centrum pogłębiał się. Powstała ogromna luka, którą desperacko próbowano załatać. Ale hitlerowcy posunęli się dalej i 16 lipca wdarli się do Smoleńska.

Rzucając do walki wszystkie dostępne rezerwy i stawiając milicję pod broń, Stalin i Żukow byli w stanie powstrzymać ofensywę Fritza w centrum. Ale Hitler skierował swoje wojska na południe. Naziści stworzyli w Kijowie ogromny kocioł i zajęli prawie całą Ukrainę.

Zablokowali Leningrad i najechali Krym. Przebieg działań wojennych bardzo przypominał rok 1941, jak utrzymująca się karma. Ale różnice były również dość znaczące. ZSRR w 1941 roku miał trochę wolnych rezerw, ale teraz wszystko było już zmobilizowane. A gdy w październiku doszło do szturmu, okazało się, że obrony prawie nie ma już nic.

Na początku listopada 1944 r. hitlerowcy otoczyli Moskwę, zmuszając Stalina do ucieczki do Kujbyszewa.

Naziści, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, mieli znaczną przewagę liczebną. Mieli wystarczającą liczbę dywizji, aby ominąć Moskwę od północy i południa. Ale dla jednostek radzieckich wszystko było zbyt rozproszone na różnych frontach.

W rzeczywistości w 1941 roku, po mobilizacjach, Stalin uzyskał przewagę liczebną nad Wehrmachtem i dysponował czterokrotnie większą liczbą samolotów i czołgów niż III Rzesza od początku wojny. A w ciągu pierwszych pięciu miesięcy wojny w prawdziwej historii wyprodukowano więcej sprzętu ZSRR.

Ale teraz naziści mają wszystkie atuty, ilość i jakość broni oraz personelu są po ich stronie. A Armia Czerwona ma te same problemy, co w 1941 roku. Włącznie z niechęcią Ukraińców, Bałtów i wielu małych narodów do umierania za ustrój sowiecki. Masowe zdrady i ucieczki ofiar represji, wywłaszczonych kułaków i innych obrażonych ludzi wszelkiego rodzaju. Łącznie z ideologicznymi wrogami reżimu sowieckiego.

A fakt, że Niemcy pokonali także Zachód, tylko zwiększa liczbę zdrajców.

Nic więc dziwnego, że Moskwa jest otoczona, a Niemcy zajęli Donbas, Woroneż i zmierzają w stronę Stalingradu.

Zima 1944 r. nie była niestety tak mroźna i śnieżna jak w 1941 r. Moskwa jednak bohatersko wytrzymała do końca grudnia 1944 r. Stalingrad upadł w styczniu 1945 roku, a walki o niego nie trwały zbyt długo. W lutym i na początku marca Niemcy i ich satelity całkowicie zajęli Kaukaz i szyby naftowe w Baku.

Następnie ofensywa toczyła się wzdłuż Wołgi. Do Saratowa, do Kujbyszewa, a potem do Orenburga i Kazania.

Stalin uciekł do Swierdłowska. Kazań upadł w maju. Latem Niemcy i Japończycy nadal wkraczali w głąb Rosji. Opór wojsk radzieckich spadł. 5 sierpnia 1945 r. zajęto Swierdłowsk. A 3 września 1945 roku Stalin ostatecznie zgodził się na kapitulację. W zamian za własne życie i wolność.

II wojna światowa dobiegła końca. Ale pokój nie panował długo. Po przetestowaniu broni nuklearnej Hitler przekonał się o jej fenomenalnej niszczycielskiej sile.

Teraz okazało się, że Japonia i USA wciąż są na drodze do światowej dominacji III Rzeszy. I choć Führer podbił więcej ziem niż Czyngis-chan, Aleksander Wielki, Napoleon, cesarz Trojan i Sulejman Wspaniały razem wzięci, postanowił pokonać także Japonię.

Dokładnie trzy lata po zakończeniu II wojny światowej sto balistycznych, międzykontynentalnych rakiet z potężnymi ładunkami nuklearnymi na raz przeleciało nad Krainą Wschodzącego Słońca.

A potem rozpoczęła się ofensywa jednostek lądowych Wehrmachtu i marynarki wojennej. Niemcy stosunkowo szybko zajęli posiadłości Japonii w Azji, a samą metropolię zrównali z ziemią bombami atomowymi.

Posiadłości Krainy Wschodzącego Słońca na Pacyfiku stawiały mniej lub bardziej długotrwały opór. Ale w czerwcu 1949 roku było już po wszystkim. Teraz pozostało tylko pokonać Stany Zjednoczone. Co więcej, był powód. Amerykanie, wbrew porozumieniu, nadal opracowywali broń nuklearną i przeprowadzali tajne testy.

Hitler rozpoczął wojnę 1 stycznia 1950 roku, zrzucając w Nowy Rok trzysta rakiet nuklearnych.

Niszczycielski atak nuklearny zniszczył sto największych miast Ameryki i zabił dziesiątki milionów ludzi. Do długiej listy najbardziej odrażających okrucieństw dodano kolejną największą zbrodnię Adolfa Hitlera.

Następnie rozpoczęła się inwazja na Kanadę, a od południa wraz z dyktaturami Ameryki Łacińskiej. Amerykanie byli osłabieni i zszokowani, ale walczyli desperacko. Rozumieli, że porażka oznacza dla nich jedynie niewolę i powolną, bolesną śmierć.

Dlatego była to najbardziej desperacka ze wszystkich wojen. Trwało to ponad rok, zmuszając Trzecią Rzeszę do zrzucenia około dwustu kolejnych ładunków nuklearnych i przekształcenia wielu żyznych ziem w radioaktywną pustynię.

Jednak cel został osiągnięty i ostatni wróg III Rzeszy został pokonany. A potem rozpoczął się proces tak zwanej globalizacji świata. Marka niemiecka stała się jedyną walutą światową. Nawet formalnie niepodległe państwa zostały sprowadzone do poziomu kolonii III Rzeszy, przy czym zachowano jedynie ograniczony samorząd lokalny.

Żydzi i Cyganie zostali wyjęci spod prawa: wyszukiwano ich i niszczono. SS przeprowadziło masowe czystki i wpadło w szał. Nadszedł prawdziwy koszmar - godzina smoka. A dokładniej: epoka. Führer budował prawdziwe światowe imperium totalitarne, żądając ekspansji kosmicznej.

W 1959 roku, podczas obchodów siedemdziesiątych urodzin Führera, odbyła się oficjalna koronacja, ogólnoświatowy plebiscyt, który legitymizował tytuł supercesarza. A kiedy Adolf Hitler zmarł w 1967 r., jego syn odziedziczył tytuł i władzę.

W tym czasie Planeta Ziemia założyła już osady na Księżycu i Marsie wraz z Wenus i aktywnie przygotowywała się do ekspansji na zewnętrzne światy gwiazd... Naziści chcieli uniwersalnego imperium - budowy Gwiezdnej Rzeszy, aby pogrążyć cały wszechświat w koszmar.


NOWE PRZYGODY RYCERZY CZTERDZIESTU WYSP

Dimka rozbił swój miecz na kawałki i stał oszołomiony, mrugając oczami, na ulicy. Jego ręce były pokryte krwią, a to, co pozostało z miecza, było zakrwawione. Zawyła syrena. Ulica letniego miasta. I nadjeżdża policja. Następnie następuje uderzenie pałką w plecy. Dimka ledwo słyszalnie mówi:

- Poddaję się!

Odciągają mu ręce i zaciskają kajdanki. Chłopiec czuje ból od metalu włożonego w jego nadgarstki. Zabrano go do furgonetki - czarnego kruka.

Dimka czuje mieszaninę złości i strachu. Pamięta przeszłość. Wyspa, na której dzieci walczyły o byt na miecze. Drewniane, ale gdy chłopca ogarnie wściekłość, zamieniają się w ostro zaostrzoną stal. Dimka przebywał tam ponad kilka miesięcy. Walczył, walczył, był ranny i sam się ranił. Nawet osobiście zabił zdrajcę. Wszystko było. I ostatecznie wygrali.

Szkoda, że dzieci pozostały na zniszczonym statku. I udało mu się uciec tylko ze swoją dziewczyną. Po takich przygodach więzienie nie wydawało się już zbyt dziwne.

Uderzył chuligana mieczem i zobaczył, jak leży, z którego wypłynęła kałuża krwi.

Czy cios był śmiertelny? Dimka miał takiego pecha, jakby wcześniej nie miał dość przygód. A jeśli zabił, to co? Więzienie? Czy zabiorą go do brudnej, śmierdzącej celi z przestępcami?

A jak daleko będzie siedzieć? Ma zaledwie czternaście lat. Zgodnie z prawem nie mają prawa dać więcej niż dziesięć. Może wszystko się ułoży!?

Jest dziewięćdziesiąt dwa. Czas, kiedy tyle mówi się o demokracji i wolności, a bandytyzm nabiera tempa.

Voronok zatrzymał się, a Dimka został wyeliminowany. Przystojny, opalony chłopak o czarnych włosach nie wygląda jak bandyta, ale raczej na ofiarę zakutą w kajdanki.

Dimkę niemal natychmiast zabrano do śledczego i prokuratora.

Posadzili mnie na krześle.

Śledczy zadał kilka rutynowych pytań i powiedział z uśmiechem:

- Chłopiec, którego zraniłeś, umiera! Módlcie się więc do Boga, aby nie umarł!

Dimka odpowiedział z westchnieniem:

- Nie chciałem...

Prokurator przekazał dokument:

- To jest wyznanie. Jeśli podpiszesz, zostaniesz zwolniony za własnym uznaniem do czasu procesu. A potem, biorąc pod uwagę Twój młody wiek i brak kartoteki, otrzymasz wyrok w zawieszeniu!

Dimka spojrzał na gazetę, szybko ją przeczytał i pokręcił głową negatywnie:

- Tu jest napisane, że nastolatek sam zaatakował firmę. A oni po prostu na mnie naciskali!

Badacz miał mysią twarz i grube brwi; zabulgotał:

- Podpisz, jak radzimy! W przeciwnym razie trafisz do aresztu śledczego. Teraz mamy dosłownie pełno spraw i będziesz musiał bardzo długo czekać na rozprawę. A tam w celi z trzema rzędami pryczy na deskach, wiadrem w rogu i pięćdziesięcioma zdenerwowanymi, głodnymi chłopcami takimi jak ty. Różne typy przestępców. I nawet jeśli chłopiec, którego zraniłeś, przeżyje, śledztwo będzie trwało trzy lata, a potem będzie kolejny rok i proces! Najlepsze lata swojego życia spędzisz w piekle!

Prokurator skinął głową, zgadzając się i potwierdził:

- Środkiem zapobiegawczym jest dla Ciebie zatrzymanie lub pisemne zobowiązanie, że nie będziesz opuszczać miejsca zamieszkania, a mama i tata Cię odbiorą. Wybór nalezy do ciebie! I uwierz mi, kolonie dla nieletnich są już przepełnione i chętnie udzielą ci stażu. Ale jeśli się z nami pokłócisz, na pewno będzie miejsce!

Dimka miał wrażenie, że śledczy i prokurator nie żartują. I rzeczywiście, mogą zgnić w więzieniu. Chociaż z drugiej strony nie jest faktem, że zostaną zwolnieni, jeśli podpisze. Czy jest wiele przykładów oszukiwania policjantów? Ale najważniejsze w Dimce był upór i upór, co wyraźnie objawiło się po jego pobycie na wyspach śmierci. A chłopiec stanowczo oświadczył:

- NIE!

Badacz warknął ostro:

- Co jest nie tak?

Dimka powiedział ostro:

- Nie podpiszę! Zaatakowali mnie, chcieli zranić łańcuchem i to była samoobrona!

Badacz warknął:

- OK! W więzieniu, usiądź tydzień mądrzejszy!

Prokurator skinął głową i podpisał:

- Będąc na dwóch miesiącach aresztu. Ale oczywiście możesz zwolnić wcześniej!

Badacz warknął:

- Myślę, że areszt dobrze zrobi chłopcu!

Dimkę wyprowadzono z biura i zabrano do więzienia. Zabrzęczały kajdanki i łańcuch, a chłopcu wystarczyło przejść przez ulicę. Miał zostać tam przyjęty.

Dimka szedł brzęcząco przykuty do dwóch policjantów. Poczułem się dość źle. Więzienie, cela, źli więźniowie. I wpakował się w kłopoty, odmawiając podpisania zeznań. Chociaż z drugiej strony po tym nie będziesz mógł się go pozbyć.

Dimkę zabrano na dyżurkę. Imię, nazwisko, patronimika, kosztowności z tobą.

Potem zamieszki. Policjant wraz z dwiema kobietami w białych fartuchach zabrali chłopca do pokoju od lustra i włączyli dodatkowe lampy. Następnie pojawiło się polecenie:

- Rozbieraj się!

Dimka westchnął - kłopoty! Zastanawiam się tylko, dlaczego kobiety? Chłopak zdjął dżinsy, T-shirt, tenisówki i kurtkę. Zostałem w samych spodenkach.

Młoda kobieta w białym fartuchu zauważyła:

- Jest dobrze zbudowany!

Oficer krzyknął:

- I zdejmij majtki! Żywy!

Dimka, płonąc ze wstydu, również je zdjął. Mimowolnie zarumienił się i zakrył. Policjant krzyknął:

- Uwaga! Ręce na dół! Przyjrzyj się bliżej - to zabójca!

Kobieta w białym fartuchu przypominająca pielęgniarkę uśmiechnęła się i zakładając cienkie rękawiczki medyczne zagruchała:

- Nie widzieliśmy czegoś takiego! Spokojnie chłopcze, ciocia cię dotknie!

Zaczęła badać ciało Dimki. Przeszłam po włosach chłopca, które urosły podczas jego pobytu na wyspach. Starannie przeczesała każde pasmo, szukając czegoś ukrytego. Może nawet pieniądze. Następnie zaświeciła latarką w uszy i nozdrza chłopca. Zrobiła to ostrożnie, jakby liczyła, że coś znajdzie.

Następnie kazała położyć głowę na otworze i wsunęła dłonie w podbródek. Włożyła rękę do ust. Dimka poczuł językiem i poczuł smak gumy. Kobieta macała się za dziąsłami, zębami, za policzkami. Kiedy nacisnęła nasadę języka, chłopiec poczuł atak wymiotów. Tak, jakie to nieprzyjemne. Jego dłoń powędrowała aż do migdałków i ciężko było mu oddychać.

W końcu kobieta wysłała jej to i uśmiechnęła się:

- Tam nic nie ma!

Oficer rozkazał:

- Kontynuuj Olga! Ze względu na szczególne niebezpieczeństwo podmiotu, przeszukanie osobiste musi być jak najdokładniejsze!

Kobieta w bieli zaczęła dotykać piersi Dimki. Uniosła ręce i spojrzała na swoje pachy. I z nieoczekiwaną siłą nacisnęła pępek. Dimka westchnął...

Wtedy kobieta zatrzymała się i zapytała:

- Cóż, teraz pozwól mu przykucnąć!

Policjant warknął:

- To nie jest całkowicie wiarygodne! Spójrz też na jego odbyt!

Kobieta w białej szacie pokręciła głową:

- To wymaga specjalnego pozwolenia! Podobnie w celu sprawdzenia miejsc intymnych chłopca!

Oficer słabo rozkazał:

- Przysiad, mały diabełku...

Dimka odpowiedział z godnością:

- Jestem chłopcem!

I zaczął z łatwością przysiadać. Usiadłem dziesięć razy. Po czym kobiety oglądały jego podeszwy i przechodziły między jego palcami.

Po czym Dimka znalazł się w sąsiednim pokoju. Tam inny facet, w więziennym mundurze, z krótką fryzurą i maszyną do pisania w rękach, powiedział:

- Co nowego?

Policjant odpowiedział:

- Tak, i to całkiem chart!

Chłopak zaśmiał się i zauważył:

- Ale on nie jest taki straszny! Cóż, usiądź na krześle, a ja obetnę ci włosy!

Dimka usiadł. Nadal nieprzyjemnie jest być nago. A potem golisz sobie włosy jak kryminalista. Na domiar złego maszynka do strzyżenia była nieco tępa, a obcięcie włosów było bolesne. Gęste, czarne włosy opadły na podłogę. Podeptały po nich zdarte buty młodego skazańca. Wydawało się, że z każdym kosmykiem włosów odchodzi kawałek nieśmiertelnej duszy, a Ty stajesz się coraz mniej wolny. Dimka był w przygnębionym nastroju. Przed nim była cela więzienna i spotkanie z nieletnimi przestępcami.

Jednak Dimka nigdy nie bał się swoich rówieśników. A po utwardzeniu "Czterdzieści wysp" nie jest już straszny. Jeśli już, będzie walczył. A co z więzieniem?

A co z kolejnym testem? Ma dopiero czternaście lat i całe życie przed sobą.