# Spaco Ussr Kaj Vampiroj

Олег Павлович Рыбаченко

Fine de la dudek-tria jarcento, sur la kvara planedo de la stelo Siriuso, troviĝas la pionira tendaro "Burevestnik". Sovetunio iĝis stelimperio, kaj komunismo estis konstruita en ĝi. La homaro disvastiĝas tra la galaksio. Kaj eĉ pli, la apero de vampiroj en la teknologie progresinta tendaro de la estonteco estas neatendita. Malantaŭ ĉi tio, kiel evidentiĝis, estas civilizacio konkuranta kun la homaro de alia galaksio. Valerka, Leva, Slava kaj Marinka - pioniroj de la galaksia epoko de Sovetunio, fariĝas vampiroj kaj spertas senprecedencajn, brilajn kaj ekscitajn aventurojn.

SPACO USSR KAJ VAMPIROJ

KONOTACIO

Fine de la dudek-tria jarcento, sur la kvara planedo de la stelo Siriuso, troviĝas la pionira tendaro "Burevestnik". Sovetunio iĝis stelimperio, kaj komunismo estis konstruita en ĝi. La homaro disvastiĝas tra la galaksio. Kaj eĉ pli, la apero de vampiroj en la teknologie progresinta tendaro de la estonteco estas neatendita. Malantaŭ ĉi tio, kiel evidentiĝis, estas civilizacio konkuranta kun la homaro de alia galaksio. Valerka, Leva, Slava kaj Marinka - pioniroj de la galaksia epoko de Sovetunio, fariĝas vampiroj kaj spertas senprecedencajn, brilajn kaj ekscitajn aventurojn.

PROLOGO

Valerka Lagunov kuregis super la oranĝaj palmoj kaj purpuraj filikoj kiuj kovris la surfacon de la parko situanta proksime de la Burevestnik. La knabo flugis kiel la legenda Peter Pan. Li portis nur mallongan pantalonon, brilantan per koloraj ŝtonoj, kaj neniuj flugaparatoj estis videblaj. Sur la knaboj nuda, muskola kolo, ruĝa kravato brilis per rubenoj. Li ridetis kun perlaj dentoj brilantaj kontraŭ la grandega viola stelo Siriuso. La torso de la juna leninisto estis tegita per kaheloj de reliefo kaj tre belaj muskoloj.

Estis tre varme laŭ teraj normoj. Ĉi tie estas tia potenca loka Suno, kiu donas multe pli da varmo, ultraviola kaj alia radiado. Valerka estis sunbrunigita nigra, sed liaj haroj, male, estis helaj, kiel tromatura tritiko, same kiel liaj brovoj.

La knabo flugis, jen farante buklon, jen rondirante apud arboj, kiuj aspektis kiel gitaro kun multkoloraj kordoj elstarantaj el la tero.

Tiam li rapidis preter skarlata floro makulita per flava. Ĉi tiu karnovora reprezentanto de la flaŭro klakis siajn petalojn, preskaŭ kaptante la nudan, rondan kalkanon de la knabo.

La knabo nazigis la hommanĝantan floron kaj pepis:

- Herooj persekutas! Fremdulo eniris kaj ne atingos!

Leva aperis proksime. Li ankaŭ estas muskolforta, sunbrunigita en mallonga, brila pantaloneto, sed kun kuproruĝa hararo. Bela knabo tamen ĝis la fino de la dudek-tria jarcento preskaŭ ne restis en la homaro malbelaj homoj. Leva rapidis preter testudo de la grandeco de bona tanko kaj diamanta ŝelo. La knabo gratis ŝin per siaj nudaj plandumoj laŭ la randoj de la altvalora tegaĵo kaj kantis:

- Vi ne estas patosa insekto, sed testudo en diamantoj!

Sur ŝia ĉokolada haŭto elstaris skarlata kravato. Nur la kalkanoj de la nudpieda knabo estis rozkoloraj kaj la manplatoj estis rozkoloraj, sed li estis preskaŭ papuano.

Li palpebrumis al Valerka kaj klakis la fingrojn de sia maldekstra mano. Aperis hologramo de giganta leono-rata hibrido. Kaj sekvis surda muĝado.

Aro da lokaj purpuraj kaj verdaj simioj kun po kvar vostoj, kaj ankaŭ grego da ĝirafaj hibridoj kun libelflugiloj, ekrapidis, timigitaj de tia, kvankam virtuala, monstro.

Estis rido. Knabino en mallonga jupo kaj maldika strio da ŝtofo sur la brusto kriis:

- Ne estu ĉikananto, infanoj! Kontraŭpulsare teruras bestojn.

Aperis tria knabo kun bluaj, buklaj haroj.

Ridetante, li diris:

- Ĉio estos kvazaŭ , Marinka! Ni nur amuzas nin!

La knabino klakis la piedfingrojn per sia nuda, malgranda, sunbrunigita piedo, sed kun rozkolora plando. Hologramo de granda, vela batalŝipo kun multaj pafiloj, kun skipo de knaboj en striitaj uniformoj surŝipe, ekbrilis. La junaj maristoj ridetis, kaj iliaj botoj brilis pro poluro.

La veloj de la krozŝipo estis ornamitaj per grandiozaj dezajnoj, kiuj inkludis florojn, montojn kaj belajn knabinojn. Kaj tiam, efektive, klakante per siaj dandaj botoj, ornamitaj per spronoj pimitaj per diamantoj, aperis grandioza knabina kapitano en ĉapelo kun plumo kovrita per juveloj brilantaj kiel steloj. Ŝi demetis sian kapvestaĵon, malkaŝante hararon la koloron de ora folio. Ŝi riverencis al la knabino kaj kuĝis:

- Kion vi volas, mia princino?

Slavka, tiel nomis la knabo kun blua hararo, ekridis kaj respondis:

- Princino! Ĉu vi scias, ke en la lando de Lenin kaj venka komunismo, ĉiu knabo en ruĝa kravato ĝuas pli grandan honoron kaj respekton ol la plej fervora caro kaj granda imperiestro!

Marinka ridis, la hologramo tuj malaperis, kaj respondis, aŭ pli ĝuste kantis:

Tra la ŝtormoj la suno de libereco brilis por ni,

Kaj la granda Lenin lumigis nian vojon...

Li levis la homojn al justa afero,

Iljiĉ inspiris la spacon por preni la universon!

. ĈAPITRO N-ro 1

Sovetunio ne kolapsis kaj ne disfalis. Male, komunismo venkis en la tuta mondo. Kaj Sovetunio daŭre vastiĝis ĝis ĝi fariĝis la lasta respubliko sur la planedo Tero. Post tio finiĝis la epoko de dividita mondo, kaj komenciĝis periodo de granda kreado kaj kosma ekspansio.

La homaro komencis disvolvi kaj prosperi. Militoj, malsatkatastrofoj, epidemioj malaperis, medicino fariĝis preskaŭ ĉiopova. Eblis plibonigi la genetikon de homoj, kaj la plej terura malbono por la homaro - maljuniĝo - estis venkita. Homoj fariĝis eterne junaj kaj belaj. Materialaj problemoj ankaŭ estis solvitaj . Mono malaperis kaj ĉiu povis ricevi laŭ siaj bezonoj.

Homoj ekloĝis ĉie en la galaksio. Estas tamen multaj steloj kaj planedoj. Antaŭe senprecedencaj fontoj de energio estis malkovritaj. Termokvarka fuzio estas du milionoj da fojoj pli forta ol termonuklea fuzio, kaj termopreona fuzio estas kvar duilionoj da fojoj pli forta ol la procezo de fuzio de hidrogenaj nukleoj.

Komputila teknologio disvolvis, la Hypernet kaj virtuala ultramatrico . La vivo fariĝis multe pli bona kaj pli amuza.

Virinoj eĉ estis ŝparita la bezonon porti kaj naski infanojn ĉio ĉi estis farita per specialaj kibernetikaj koviloj. Kaj kiel rezulto, ĉiuj homoj fariĝis, sen escepto, ideale belaj kaj kun grandiozaj figuroj. Kaj nun estas plurfoje pli da reprezentantoj de la justa sekso ol fortaj reprezentantoj. Kaj kiel mirinda kaj grandioza fariĝis la mondo, en kiu la granda plimulto estas por ĉiam junaj kaj absolute belaj knabinoj.

Kaj ĉi tio jam estis vera paradizo! Kaj la reprezentantoj de la pli forta sekso estas same kiel Apolono, kvankam individuaj diferencoj konserviĝis. Rasoj kaj naciecoj en la sovetia spaca imperio pli kaj pli miksiĝis, kio faris homojn eĉ pli belaj kaj perfektaj.

La paradizo de komunismo kaj, ŝajnis, ĉiuj gravaj problemoj jam estis solvitaj.

Esplorante spacon, homoj ankoraŭ ne renkontis ununuran pli-malpli evoluintan civilizacion en sia galaksio. Kaj tio eble estis por la plej bona.

Ĉar mi ne devis batali kun iu ajn. Kvankam estis multaj planedoj plenaj de flaŭro kaj faŭno. Ekzemple, Siriuso havis sep planedojn kiuj havis biologian vivon. Vere, sen civilizacio. Kaj la plej evoluintaj bestoj montriĝis kiel centaŭroj de la kvina planedo. Sed ili ankaŭ ankoraŭ ne havis ilojn kaj nur prenis bastonojn kaj klabojn se ili devis komenci konflikton. Vere, centaŭroj havis inteligentecon je la nivelo de ĉimpanzoj kaj povis paroli homan parolon. Kion simioj ne povas fari sen genetika modifo.

Sur la kvara planedo, kiu estis tre varma, kun averaĝa temperaturo de sesdek kvin celsiaj gradoj, la vivoformoj estis primitivaj, kvankam oni povis instrui kelkajn birdojn paroli. Kaj flaŭro kaj faŭno estas riĉaj. Ĉi tie estis fonditaj pioniraj tendaroj, kaj infanoj volonte flugis ĉi tien.

La tria planedo estis eĉ pli varma, sed ankaŭ riĉa je loka vivo. Kaj la unuaj du estas tro proksimaj al Siriuso, la tuta akvo vaporiĝis sur ili, kaj proteinformoj ne plu povis ekzisti. La kvina planedo estis pli malvarmeta, sed ankoraŭ pli varma, ol la Tero en la dudeka jarcento. Kaj la sesa havis mezan temperaturon kelkajn gradojn pli malaltan ol sur la Tero, kiam la klimato sur ĝi ankoraŭ ne estis reguligita.

La sepa planedo estis iomete pli varma ol Marso, sed ĝi ankaŭ havis vivon, kvankam pli malabunde. La ceteraj planedoj ne plu havis naturan vivon, krom la plej simplaj bakterioj. Sed estas multe da mineraloj kaj multe pli.

Siriuso estas riĉa je planedoj - ĝis dek du, kaj tio estas bonega . Aliaj steloj ne estas tiel malavaraj kun ĉi tiu donaco. Krome, en la centro de la galaksio, kie estas tro da steloj, sur la planedoj konstante okazas kataklismoj kaj tertremoj pro la movoj de proksimiĝantaj kaj retiriĝantaj steloj.

Vere, homoj jam provis krei planedojn artefarite el stelaj partikloj. Do ne estis minaco de manko de loĝebla teritorio.

Ekzistis paro da civilizacioj je la nivelo de evoluo de Antikva Egiptio, kaj similaj homoj, diferencantaj nur laŭ la formo de siaj oreloj. Ili estis kiel linkoj. Ambaŭ civilizacioj estas multe pli antikvaj ol homaj, sed ĉesis en sia evoluo.

Kaj kio estas interesa estas, ke homoj de la loka inundo povis vivi ĝis kvincent jaroj kaj preskaŭ ne maljuniĝis, kaj la viroj eĉ ne kreskigis lipharojn kaj barbon, kaj ili restis en aspekto kiel adoleskantoj. La homoj mem nomis ĉi tiujn elfojn. Jes, ili estas tre belaj, glathaŭtaj, kleraj, gajaj, frivolaj kaj infanecaj. Tipaj elfoj de fabeloj kun eterna juneco donita de unika genetiko, sed ankaŭ en la menso en stato de infanaĝo, kaj teknologio restis sur la nivelo de frua antikveco. La elfoj eĉ ne havis katapultojn aŭ balistojn, sed la ĉaro restis la alteco de perfekteco.

Samtempe ili amis konstrui piramidojn kaj kredis je la postvivo. Cetere, la scienco de la estonteco montris, ke io vere eliras el homo post fizika morto, kaj ĉi tio povas esti personeco kaj memoro, kaj la hiperetera komponanto. Do scienco nun havis du ĉefajn taskojn. Kreu stelŝipojn kapablajn flugi preter la galaksio, kaj lernu revivigi delonge mortintajn homojn. Kaj antaŭ ĉio, Lenin, kiu en la galaksia Sovetunio estis kiel ĉiam vivanta Dio!

Eĉ nova retronombrado estis malfermita de la naskiĝtago de Vladimir Iljiĉ! Kaj ĝi estis malvarmeta.

Homoj maltrankviliĝis pro tio, ke en la najbara galaksio estis evidenta, tre teknologie progresinta civilizacio, kiu ankoraŭ ne kontaktis la homaron. Sed ŝi ankaŭ ne montris ajnan agresemon.

Kaj tiel, homoj trovis eternan junecon, la ĉeloj en la korpo povis dividiĝi senfine, kio signifas ... Nur la ĉielo, nur la vento, nur ĝojo antaŭen! Kaj la homaro ne havas tempon por rapidi!

Valerka Lagunov kaj Leshka kun Slavka kaj Marinka aĝas nur dek du jarojn. Do ili tute ne havas zorgojn aŭ problemojn. Ili nun ferias, kiuj daŭros ses monatojn, kaj la infanoj nur amuziĝas kaj plezure dum ĉi tiu tempo.

Nun ili kreas hologramojn klakante siajn fingrojn kaj piedfingrojn. Kaj ili sovaĝe saltas. Vi povus pensi, ke la roluloj estas tute vivantaj.

Ekzemple, la Kingkongo - simio kaj la Tyrannosaurus rex batalis. Kaj batalo kaj agresema amuzo iris kun ili. Ili laŭvorte disŝiras unu la alian.

Marinka knaris kaj malŝaltis ĝin:

- Ne! Ĝi estas brutala kaj estas sango. Do, vi devas konsenti, estas neeble!

Leshka skuis sian ruĝkapon konsente:

- Jes! Ja ĉi tio estas tro kruela!

Kaj la knabo klakis per la nudaj piedfingroj. Aperis bildo de bele pentrita kuko kun rozoj kaj aliaj ekzotikaj floroj faritaj el kremo, kaj ankaŭ perlcignoj kaj oraj fiŝoj kun arĝentaj naĝiloj. Kiel kortuŝa ĝi vere aspektis.

La knabo de la estonteco notis:

- Tio estas bonega , ĉu ne?

Valerka respondis ridetante:

- Iom infaneca, sed entute ne malbona!

Slavka tweetis:

Manĝi kukon ne estas malbona, ne necesas diri,

Sed eĉ pli bone , trinku teon kun mielo!

Kaj la knabo kun blua hararo ridis.

La infanoj estis gajaj kaj deziris novajn amuzojn kaj sentojn.

Slavka prenis ĝin kaj turniĝis rapide, tranĉante maŝojn. Ene de la knaboj estis etaj nanobotoj kiuj permesis al ili flugi tre bone. Krome, la infanoj estis preskaŭ nudaj. Sed iliaj ruĝaj kravatoj plenumis plurajn funkciojn samtempe.

Inkluzive kiel havigi komputilajn bildojn kaj subteni kontakton kun la Hypernet .

Slavka trovis sin apud hibrido de meduzo kaj pitono. Kaj li laŭvorte ŝpinis la kompatindan beston. Eĉ la temperaturo eĉ pli varmiĝis.

La fluganta knabo kantis:

Kiel ni vivis batalante

Kaj ne timas la morton...

Tiel vi kaj mi vivos ekde nun,

Kaj en la altecoj de la steloj,

Kaj monta silento...

Mara ondo kaj furioza fajro,

Kaj furioza kaj furioza fajro !

Levka turniĝis responde, ankaŭ kun nekredebla rapideco, kaj pepis:

Estas multaj malsamaj pordoj en la spaco,

Malbona hiperplasmo furiozas fluoj...

Estas maro da fendoj en la nigra spaco,

Sed nun homoj estas fortaj Dioj!

Valerka sulkigis la brovojn kaj rimarkis:

- Hiperplasmo estas potenco! Multaj procezoj dependas de ĝi.

Marinka furioze aldonis:

- Same kiel ĉe hiperkurento !

Kaj la knabino prenis kaj liberigis la holografian pulsaron per siaj nudaj piedfingroj. Kaj aperis grandega batalŝipo kun ferdekoj kaj fumantaj kamentuboj

Levka notis:

- Ĉi tio estas retro - la komenco de la dudeka jarcento!

Slavka ankaŭ klakis la piedfingrojn, kaj tiam armadelo kun brila, orumita kiraso aperis sur lia flanko.

La knabo pepis:

- Ni batalu!

Ankaŭ Valerka knaris. Sed li elpensis multe pli malvarmetan, pli modernan kaj altnivelan ŝipon.

Pioneer Boy notis:

- Se vi intencas batali, do faru tion per muziko!

Levko ankaŭ reproduktis sian propran drednaŭton kaj parolis:

- Ne, ni batalos per hiperkvasara muziko!

Kaj ĉiuj kvar ŝipoj malfermis virtualan fajron unu sur la alian. Tiom, ke ĝi estis surda.

La infanoj aplaŭdis siajn brakojn kaj krurojn, turniĝis kaj kantis kune kun sento, elmontrante la dentojn:

Ni estas infanoj de la kosmo de granda epoko,

Brila komunismo jam estas konstruita...

La popolaj aferoj , kredu min, tute ne estas malbonaj,

Ni rapidu supren kaj eĉ ne unu sekundon malsupren!


Ni pioniroj elĵetas hiperplasmon,

Superkomputilo ĝuste en nia kravato...

Kaj la robotoj de infanoj estas obeemaj al ordonoj,

Kapabla fari ultra je ĉi tiu horo!


Ni, la pioniroj, estas tre, scias, kredu min, impeta,

Ni flugis al la randoj mem de galaksioj...

Kaj eĉ nun niaj piedoj estas tute nudaj ,

Ili kapablas bati pli ol nur paserojn!


Ĉio estos tiel perfekta kaj kvazaŭa ,

Io, kio simple ne troveblas en la universo...

Ni faros ĝin, kredu min, tiel pulsare ,

La knaboj kaj mi estas survoje!


Sovetunio nun estas grandega, milionoj

Inkluzivas stelojn kaj ĝojajn planedojn...

Estas legioj da komunistoj malantaŭ ni,

Ni ne konas suferojn kaj problemojn!


Ni kapablas krei ajnan miraklon,

Kaj eligu teoplasman pulsaron el via fingro...

En la malproksima pasinteco, ĉiuj dioj kaj la malbona Judaso,

Kaj nun ni havas la donacon de Dio!


Estu pioniroj en la nova mondo,

En bela korpo, plena de amo...

Ni konstruos komunismon sur iu ajn planedo,

Kaj la koŝmaraj nuloj ne funkcios!


Vladimir Iljiĉ donos al ni inspiron,

Kaj ni kantos la kanton de la najtingalo ...

Vi kaptas feliĉan momenton,

Kaj homo ne povas morti!


Kaj kredu min, nun kvazaroj estos niaj,

Ĉie en la universo estas ruĝa komunismo...

malbonon kaj koŝmarojn ,

Ni montru pioniran altruismon!


Jen la stelŝipoj rapide rapidantaj en la ĉielon,

Ili estas pli malvarmetaj ol nukleaj misiloj...

Kaj infanoj, sciu, plasmolumaj pilotoj,

Ili povas preni pargeton per polurado!


Dum ni ripozas sur la planedo,

Kaj Siriuso estas nia kara stelo...

Sovetunio estos hela paradizo por ĉiuj,

Kaj Lenin radias por ĉiam!

La infanoj kantis kun granda sento kaj entuziasmo. Kaj iliaj voĉoj estas tiel sonoregaj kaj irizecaj, kiel sonoriloj.

Kaj la batalŝipoj en la virtuala batalo daŭre duŝas unu la alian per konkoj.

Belaj knabinoj en striitaj bikinoj rapidas ĉirkaŭ la ferdekoj. Ili estas sunbrunigitaj kaj nudpiedaj. Kaj iliaj haroj brilas kiel ora folio, plateno, arĝento, safiro, rubeno, smeraldo. La knabinoj mem estas tre belaj, kiam ili kuras sub la bronza haŭto de la militistoj, ruliĝas buloj de muskoloj.

Marinka ridis kaj notis:

- Ĉi tiuj knabinoj estas nur bonegaj!

Valerka notis:

- Jes, ili estas evoluintaj kaj kurbaj. Simple plej alta klaso!

La knabinoj fakte ludas kun la ruliĝantaj ondoj de siaj abs dum ili kuras. Ĉi tiuj estas vere bonegaj belulinoj .

Levka donas ordonojn. Kaj la knabinoj ŝarĝas pafilojn. Kaj ili faras tion per rapidaj kaj graciaj movoj.

Valerka ŝanĝas la pafilojn al malvola pafa reĝimo. Kaj la flanko, kie la konkoj estas enmetitaj, efektive lumiĝas.

La knaboj ĝojkrias kaj aplaŭdas kaj multe amuzas.

Slavka ridas kaj krias:

- Hiperpulsaj knabinoj!

La militistoj vere krias kiel porkoj. Ĉi tie la batalo okazas kun grandaj specialaj efektoj. Kaj la konkoj eksplodas, flamante en la aero kiel artfajraĵo. Ĉi tio estas vere la plej alta klaso.

Valerka tweetis kun rideto:

- Jen, disfalu la flankon de la malamiko, pafu per kiras-penetraj armiloj.

Kaj efektive , ŝtalo kaj granda metalo kolapsis. Kaj la flankoj brulas. Kaj la nudaj kalkanoj de la knabinoj estas lekataj de ruĝaj flamoj. Kaj la militistoj krias, ili suferas pro la brulvundoj.

Marinka grimacis kaj ronronis:

- Ĉi tio estas tro kruela. Eble ni povas provi mildan version?

Valerka kapjesis sian helan kapon sur lia muskola kolo:

- Ni provu!

Kaj el la muzeloj de la pafiloj, kiuj estis ŝarĝitaj kaj de kiuj pafis belegaj knabinoj en bikinoj, flugis dolĉaĵoj, bombonoj, lekbomboj kaj drakoj.

Slavka lekis siajn lipojn kaj rimarkis:

- Bongusta! Mi ankaŭ volis manĝi ion.

Valerka sugestis:

- Ni mendu glaciaĵon interrete!

La infanoj ne kverelis, sed kunklakis la nudajn piedfingrojn kaj sendis telepatian ordon.

Kaj tuj antaŭ ili aperis kristalaj tabloj, kaj sur ili estis oraj vinglasoj kun diversaj specoj de glaciaĵo. Ĉi tio estas tuja livero al iu ajn punkto en Sovetunio per la Hypernet, kaj tute senpaga.

Levka prenis kaj prenis per kulero la oran glaciaĵon kun desegnaĵoj sur ĝi kaj pepis:

- Ĉi tio estas bongusta !

Slavka prenis ankaŭ kuleron da la rozkolora glaciaĵo kun sekvinberoj kaj feliĉe ŝtopis ĝin en lian buŝon. Li maĉis ĝin kaj la knabo kantis:

Ĉi tio estas vera mirinda miraklo,

Glaciaĵo kiu kreskas en Sovetunio ...

Vi, knaboj, ne bezonas konstrui kamelon,

Por ke ne plu estu stomakaj problemoj!

Valerka prenis glaciaĵon el diversaj glasoj starantaj apude. Li miksis ĝin kaj kantis:

Infanoj devas manĝi ĉi tion

Radianta glaciaĵo en la klaso...

Kaj ni manĝos ĝin kun plezuro,

Ni venkos la malbonajn estaĵojn en batalo!

Marinka ridis kaj ekbrilis per la dentoj. Belaj knabinoj sur hologramoj de armadeloj ankaŭ komencis ĵeti glaciajn glasojn unu al la alia. Kaj ĝi aspektis amuza. Precipe kiam ili ŝtelis en bikino kaj malpuriĝis en multkolora glaciaĵo ĉiuspeca. Kaj ĝi ŝajnis tiel amuza kaj rava.

Slavka tweetis:

La mondo devus timi pionirojn

La heroaĵoj de soldatoj estas sennombraj...

Knaboj ĉiam sciis batali

Ni dispremos la malbonan mondon, kredu al mi, al la tero!

Levka ridis kaj aldonis:

- Kaj la tuta lando observis la pionirojn!

Infanoj komencis manĝi glaciaĵon pli energie. Kaj ili faris ĝin kun granda energio. Marinka kriis:

Ĉu vi vidas eklipso sur la ĉielo?

Formida simbolo de la surfo...

Signo de Armagedono,

Aroj de kosma hurlado!

Valerka komencis salti kaj turniĝi, grumblante:

Avadon, la malbeno leviĝas,

Avadon, tuta morto!

Avadon, kaj la mortintaj regimentoj,

Avadon, la frenezulo kondukas!

Hiperplasmo!

Hiperplasmo!

Marinka rimarkis ridetante, turniĝante kaj saltante en la aero:

- Avadon, ĉi tiu estas la demono de Satano! Ne bona personeco, negrave kiel vi rigardas ĝin.

Levka ridis kaj kaptis la oran kuleron per la nudaj piedfingroj. Li ĵetis la glaciaĵon, faligante miksaĵon de kivio kaj kanario. La mirinda hibrida birdo kraŝis, sed tuj eksaltis kaj komencis leki sin per sia neatendite longa lango kaj mallonga arĝenta beko.

Marinka tweetis:

- Vi vidas, eĉ birdoj amas glaciaĵon!

Slava kapjesis kaj kantis:

Ĉiuj volas manĝi

Kaj soldato kaj maristo...

Ĉiuj volas sidiĝi

Por bati la nikelon!

Levka notis, ankaŭ ĵetante glaciaĵon al loka akrido kun dek du kruroj, kaj devigante lin forskui la multkoloran glaciaĵon kun malpuraĵoj.

- Jes, insektoj estas niaj pli malgrandaj fratoj. Antaŭe estis, ke moskitoj reproduktiĝis sur la Tero, sed nun ĉiuj artropodoj fariĝis bonaj kaj utilaj!

Marinka ridis kaj pepis:

Estas tiom da bonaj knaboj

Restita kuŝanta sur la sablo...

Ili faligas pecetojn de kvarkoj,

Je superpulsa alteco!

La infanoj fakte trovis ĉion tre amuza kaj amuza. Ili amas tiajn ege gajajn kaj amuzajn prezentojn.

Sed nun vi povas vidi, ke ĉiuj kvar batalŝipoj kun la knabinoj flamas kaj brulas. Kaj la fajroj leviĝas super ili, flamantaj per ĉiuj koloroj de la ĉielarko.

Levka ĉirpetis:

- Ĉi tio estas hiperplasma fajro. Eĉ Zeŭso la Tondro ne kapablas reprodukti ĉi tion!

Marinka ridis kaj per la nudaj piedfingroj ŝi reproduktis la sekvan turniĝon de sia grandega ŝipo. Kaj li preskaŭ eĉ koliziis kun aliaj. Estis ŝaŭma kaj smeralda ondo, kiu ŝajnis ŝpruci el glaso da ĉampano.

La knabino rimarkis:

- Milito estas mirinda amuzaĵo, sed samtempe la plej malbona feriado. Ĝi ne estas tre agrabla, precipe kiam ĝi estis batalita en la dudeka kaj dudekunua jarcentoj, kaj ĉio tremis, kaj fragmentoj kaj flamantaj markoj pluvis sur la batalantojn.

Slavka notis:

- Fajrbruloj estas nenio. Estas multe pli malbone, se la milito okazas vintre. Kaj la pioniroj, knaboj kaj knabinoj, batalas nudpiede kaj en pantaloneto kontraŭ la Tigroj kaj Panteroj proksimiĝantaj al siaj pozicioj.

Valerka rimarkis kun rideto:

- Kaj kuri nudpiede en la neĝo estas eĉ agrable. Tiaj akraj kaj unikaj sentoj ekestas, ke ĝi estas simple bonega!

Levka kapjesis kun rideto, konfirmante:

- Kaj la spuroj de nudaj piedoj en la neĝo estas tiel belaj. Vi povas aranĝi tutan ornamaĵon kun ili. Mi memoras, kiam ni estis ĉe la suda poluso, estis tuta glacizono kun frostoj. Kaj sur la fono de la eterna somero kiu estas la resto de la planedo Tero, ĝi estas simple bonega!

Marinka kapjesis kaj pepis:

- Jes, ĉi tio estas reproduktebla nun.

Kaj la knabino klakis per la nudaj piedfingroj. Kaj tuj neĝaj flokoj falis sur la brulantajn armadelojn. Ĉi tio estas vere ia miraklo. Pli lastatempe, batalo en la tropikoj kun nudpiedaj knabinoj en bikinoj. Kaj nun vere neĝas. Kaj ĉi tio, oni devas rimarki, estas tiel bonega kaj unika.

Frosto aperis sur la ferdekoj, kie batalis la belaj maristaj knabinoj. Kaj ĝi laŭvorte kovris la surfacon. Kaj la grandiozaj militistoj lasis sur ĝi siajn nudpiedojn, graciajn piedsignojn. Kaj ĝi aspektis tiel mirinda kaj rava, ke la pioniraj knaboj ĝemis.

Marinka notis kun dolĉa, infana rideto:

- Milito kontraŭ hologramoj aspektas amuza. Sed ĉi tio jam estas en pasinta epoko. Kaj nun estos io agresema...

Efektive, atombombo eksplodis kaj eksplodis en flamojn kun blindiga ekbrilo de miloj da fotfulmoj . Ĉi tie vere komenciĝis la malmuntado de brulantaj verkoj. Kaj flamantaj gutetoj flugas en malsamaj direktoj.

Kaj ĝi ŝprucas nerezisteble kaj ege perforte. Ĉi tio estas vere nekredebla fajro. Kaj kolonoj de flamo ŝvebantaj super la kamentuboj kaj alumeto de armadeloj.

Valerka rimarkis, kun sia dolĉa kaj paca rigardo:

- Detruo estas pasio, sed ni havas alian potencon!

La terminatorknabo prenos kaj frapos sian nudan piedon.

Kaj la pioniroj denove aplaŭdas la manojn.

Kaj kiel la animo de infano ne povas preni ĝin kaj kanti? Io tiel speciala kaj vere bonega. Kaj la pioniroj prenis ĝin kaj kantis:

Estas multaj malsamaj pordoj en la spaco,

Malbona hiperplasmo furiozas riveretoj!

Scio donis multajn indicojn,

Ni estis homoj, kaj nun ni estas dioj!


Sur stelŝipoj ni rapidas trans la ondojn,

Kvarkoj ŝaŭmas en la etervorticoj!

Kion mi transdonos al miaj posteuloj?

Infanoj de alia, ŝtorma mondo!


Varma vakuo varmigas korojn,

La steloj ĉirkaŭe estas kiel vizaĝoj de amantoj!

Ni servas al progreso, ne estas fino,

Kaj sur la Tero la aceroj susuras milde!


Kie ni paŝas, tie la floroj de Rus,

La tondro de bataloj estas la muziko de la vivo!

Ni kuraĝe ekiru novan kampanjon,

Ni sankte servu la eternan Patrujon!


Jes, estos viktimoj, spaco estas severa,

Multaj diversaj specioj kaj rasoj!

estas tro vasta ,

Amiko vespere, sed perfidulo matene!


Sed por Rusio ne ekzistas baroj,

Ĉiu scias: la rusa spirito estas forto!

Nek Gehena nek Infero vin timigos,

La tombo ne malliberigos vin eĉ en morto!


Nur karno povas esti neniigita,

Nu, la animo fidele servas la Patrujon!

Problemoj kaj malĝojoj, venku ĉion,

Ni devas streĉi nian zonon!


Do ni venkis la malamikojn,

Ni, homaro, estas la umbiliko de la universo!

La abomenaĵo enŝovos sin, renkontos la baton,

Mildeco, malĝojo kaj singulto ne konvenas al ni!


Por ni la spaco fariĝis kiel korto,

Rapida flugo inter la steloj estas kiel promeno!

Kvankam la ĉiela tapiŝo estas senlima,

Ni povas transformi ĝin - ne ŝerco!

Kantinte, la uloj malŝaltis la hologramojn kun la marbatalo. Anstataŭ li, la knabinoj jam batalis kun sennombra armeo de pli moderna epoko. Ie en la frua dudekunua jarcento.

Sed la militistoj uzis fulmojn, kiuj flugis el longaj, skarlate pentritaj ungoj. Kaj la tankoj laŭvorte fandiĝis. La batalkompletoj ene de ili eksplodis, kaj fragmentoj disiĝis malproksimen al la flankoj.

Sed tiam la tanko, degelinte, komencis ĝermi en helan, rozkoloran arbuston. Unue tiuj aŭtoj, kiuj fandiĝis sub la fulmo unue, kaj poste ĉiuj aliaj. Kaj la burĝonantaj plantoj floris en abundaj koloroj. Komence ili estis nur rozkoloraj burĝonoj. Sed tiam kukoj kaj ĉokoladoj komencis kreski en ilia loko.

Kaj estis tuta arbareto da tiaj tankoj, kiuj fariĝis arbustoj kun bongustaj aferoj.

Kaj aviadiloj flugis supre. Sed iliaj knabinoj, per ondoj de magiaj glavoj, igis ilin ĉiaj bongustaj aferoj. Precipe, zingibruloj, kremkukoj, ĉokoladaj benjetoj, marshmallows, marmelado kaj aliaj aferoj estas tre bongustaj kaj apetitegaj. Kaj kiam la glaciaĵo komencis fali, kaj de diversaj varioj, ĝi montriĝis nur bonega.

Kaj multenombraj infanoj subite komencis elsalti, kvazaŭ el subtere. Kaj ili atakis la sennombrajn bongustaĵojn kun kolero kaj entuziasmo .

La nudaj, rozkoloraj kalkanoj de knaboj kaj knabinoj ekbrilis.

Atakbombisto provis pafi la donacon de neniigo al ili kun mortiga forto.

Sed la militista knabino klakis per la nudaj piedfingroj. Kaj la peza aŭto disfalis en lekbombonojn, ĉokoladbarojn kaj pecojn da kuko kun kremo.

Kaj pluraj raketoj en flugo disĵetitaj en multajn botelojn kun helaj etikedoj, glumarkoj kaj infanaj trinkaĵoj.

Ĉi tio vere estis la plej granda klaso de fabelaj transformoj.

La infanoj prenis dolĉajn kaj aromajn trinkaĵojn kaj trinkis rekte el la gorĝo. Kion ili faris kun granda apetito.

Valerka pepis, elmontrante siajn laitdentojn kaj kantante:

Niaj infanoj estas simple la plej bonegaj

Ili povas derompi la kornojn de mutaciuloj...

Ni festos, kredu al mi, sukceson,

Kolektante gigantojn de la universo!

Kvar agresemaj kaj Diaj militistoj, kiel ĉiam, en fajro. Kaj iliaj fieraj kaj timindaj nomoj ekbrilas super la belulinoj.

Kaj tiel Elena atakas unue. Svingas siajn magiajn glavojn. Kaj tiel la Orkaj tankoj , kun drakokapoj sur la turoj, estas igitaj tre bongustaj, grandegaj grasaj meleagroj kun kromplado.

Kaj tiam la demiurga knabino trafos la aviadilojn per pulsaroj de siaj skarlataj ungoj. Kaj la aviadiloj fariĝis grandegaj kolbasoj kun fromaĝo, fungoj kaj aliaj plenigaĵoj, kaj komencis alteriĝi.

Kaj tiam la knabino liberigis fulmon el sia umbiliko kaj sorĉis per siaj nudaj piedfingroj.

Kaj la helikopteroj jam fariĝis tre bongustaj saltezonoj .

Sed la filino de la Blanka Dio, Zoya, eniras la batalon. Ŝiaj svingoj de ŝiaj glavoj igas tankojn en bongustajn kukojn kovritajn per ĉokolado kaj kremoj, same kiel rozoj.

Kaj ankaŭ la rozo uzis magian plasmon sur Orŝaaj aviadiloj kun tigrokapoj kaj purpuraj ungoj. Kaj ili komencis fariĝi dolĉaĵoj, kun tre bongusta kaj aroma kompletigo. Kaj ĉio fariĝis bongusta kaj apetitiga. Kaj en grandegaj frandaĵoj, estas ankaŭ grandioza likvoro.

Sed kiam la filino de la Blanka Dio uzis ŝiajn nudajn, ĉizitajn krurojn kaj specialajn specojn de fulmo el sia umbiliko, tiam la helikopteroj de la diktatoro Grobofutin fariĝis tiaj brilaj bombonoj kaj kremkukoj.

Zoja prenis ĝin kaj kantis:

- Knabinoj devas fari bonajn aferojn ,

Ĝi estas pli dolĉa ol eĉ glaciaĵo!

Viktorio ankaŭ komencis transformi Orsha- tankojn en ion bongustan kun la helpo de glavoj. En ĉi tiu kazo, ĝi estis grandegaj partoj de glaciaĵo en oraj glasoj. Kaj kun ananasoj, marmelado, kaj io tre bongusta, inkluzive de kokosoj.

Kaj kiam la knabino, la filino de Chernobog, deŝiris siajn magiajn pulsarojn de la rubenaj najloj de siaj graciaj manoj, tiam la aviadiloj de la Trolltish kaj Orkshi-konfederacioj fariĝis tiaj delikataj kustardaj oblatoj kun mielo .

Kaj tiam la militisto de la Nigra Dio uzis kaj fulmojn de la umbiliko kaj nudaj piedfingroj.

Kaj denove tiaj mirindaj kuirartaj produktoj, inkluzive de ĉokoladaj benkoj kaj novaj specoj de glaciaĵo.

Kaj kiaj bongustaj odoroj. Kiel bone la knabinoj preparis diversajn aferojn.

Viktorio kantis:

- Mi estas ĉokolada kunikleto

Mi estas milda bastardo ...

Knabino, vi scias, ne estu fripona,

Detruos vin cent procento!

Kaj ŝi palpebrumis per siaj smeraldaj okuloj. Kaj ŝi havas tiom da mirinda ĉarmo.

Kaj tiam Nadeĵda uzis siajn glavojn. Ĉi tie Orkostan kaj la trola imperio havis multajn trupojn, kaj ili spertis diversajn transformojn. Kaj nun la tankoj estis transformitaj en mariskojn, precipe, sturgon kun plado kaj elektitaj pistakoj.

Kaj tiam, el la fragaj ungoj, ŝi estis trafita per magia energio. Kaj tiel ĉio iris. La aviadiloj komencis iĝi kalmaroj en saŭco, tre bone plenigitaj. Kaj kun bongusta plenigaĵo.

Kaj tiam la nudaj piedfingroj de la graciaj piedoj de la knabino, la filino de Perun, estis uzitaj, kaj de la umbiliko, la elektitaj kaj unikaj fulmoj de supermagia cunamo frapis .

Kaj helikopteroj kaj ordinaraj soldatoj flugis en formo de fiŝoj kaj fumitaj viandoj kun la plej bonaj donacoj el la maro.

Nadeĵda prenis ĝin kaj kantis:

- En la blua maro, en la blanka ŝaŭmo,

Kie furiozas la uraganoj...

Mi estis tute for

Konkerante la landojn per mamoj!

Kaj tiam la knabinoj ekfajfis, kaj el siaj sonoj la soldatoj de la Orkŝa armeo komencis aliiĝi al belaj floroj, aŭ al tre apetitigaj bombonoj kun hela envolvaĵo kaj dolĉa plenigaĵo. Kaj estas tiel bele igi mortmaŝinojn en io, kion infanoj tiom amas.

Kaj ĉiuj trolaj trupoj apud Grozariupol fariĝis io bongusta, apetitiga, dolĉa.

Kaj la militistoj denove moviĝas, pretaj por obstina kaj brutala batalo.

Kvankam ilia humoro estas bona.

Do la knabinoj trovis sin ĉe la periferio de Slavavmorga , kie furiozaj bataloj okazis. Ili, ĉi tiuj kvar, estas kompreneble pretaj renkonti la armeon de la diktatoro Grobofutin kun malfermita brusto.

Makuloj da magia plasmo elflugis el la skarlata ungo de la dekstra mano de Elena. Ili flugis tra la aero kaj falis sur la Orkojn kaj Troltankojn . Kaj ili denove komencis aliformiĝi. Ili prenis la formon de oraj pladoj kun abundegaj salatoj, inkluzive de ananaso kaj kalmaro.

Tre apetitigaj pladoj.

Kaj kiam Zoya fikis de siaj purpuraj cicoj, la soldatoj de la orka armeo fariĝis bombono. Kaj dolĉaĵoj kun ĉokoladoj kaj helaj envolvaĵoj. Kiaj bongustaj dolĉaĵoj.

Sed Viktorio cedis de la rubenaj ungoj de sia dekstra mano. Kaj venis magiaj, magiaj ondoj. Kaj la malvarmetaj aviadiloj fariĝis tre bongustaj ĉokoladoj. Kaj ili estas kovritaj per kremo kaj kondensita lakto. Dum ili surteriĝas, la tavoleto briletas kaj la mielo brilas.

Viktorio kantis:

- Provu ĝin, ĝi estas tre bongusta.

Ĉi tiuj pladoj ne estas brasiko!

Nadeĵda ankaŭ batalas kun sovaĝa kolerego. Ŝi estas militisto de ekstreme batalema dezajno. Kaj ŝi havas kolosan sintenon.

Kaj fragaj marigoldoj denove elĵetas ion tre helan kaj delogan.

Kaj tiel la helikopteroj fariĝis grandaj, bongustaj benkoj kaj kukoj. Krome, kremo kaj ĉokolado, kaj kun tranĉaĵoj de ananaso. Tiaj grandiozaj verkoj de kulinara arto.

Nadeĵda prenis ĝin kaj kantis:

- La virgulinoj fieras pri siaj prapatroj,

Maloftaj sukeraĵistoj...

Skarlataj cicoj estas batitaj,

Naskita pro kialo!

Ĉi tiu knabino estas simple de bonega rango. Kaj per siaj nudaj piedfingroj ili reproduktas magiajn makulojn. La rezultoj de ĉi tiu produkto estas tre apetitaj. Infanteriaj batalveturiloj iĝas tiaj luksaj kun floroj kiel papavoj, kukoj, tre dolĉaj kaj helaj kokidoj kaj fiŝoj.

Kaj tiam aperis tre belaj ĉokoladbaroj anstataŭ motorciklantoj kaj piedsoldatoj de la trola armeo. Kaj ili estas kovritaj de ĉokolada ŝelo kaj mielo. Kaj ĉio estas tiel suka kaj bongusta. Tre mirinda , kaj kun desegnaĵoj.

Ne, vi ne povas rezisti ion tian. Ĉi tiuj knabinoj estas bonegaj.

Kaj ili havas tiajn muskolajn krurojn kun neimitebla graco.

Kaj sunbrunigita , kaj la haŭto brilas kiel bronzo. Ĉio aspektas bonega. Kun abundo da sango, kiu fluas en riveretoj. Kaj la sango iĝas kremo, kondensita lakto, likva ĉokolado kaj aliaj bongustaj aferoj. Kaj ĉio ĉi tie estas tiel bonodora, suka, dolĉa.

Kaj la infanoj kuras, fulmante per siaj nudaj, rondaj, rozkoloraj kalkanoj. Ili estas simple bonegaj.

Kaj ili kantas, montrante la dentojn:

Estas amuze promeni kune

Trans la vastaĵoj, trans la vastaĵoj,

Trans la liberaj spacoj!

Kaj festenu sukcese,

Amika koruso, amika koruso!

Kaj la armeo de diktatoro Grobofutin komencis iĝi io ege apetitiga kaj dolore bongusta. Kaj tio estas bonega .

Elena notis, lanĉante alian magian makulon per sia nuda piedo:

- Tamen ni povas nutri ĉiujn malsatojn!

Viktorio ridis, lanĉante la donacon per sia nuda kalkano, kaj diris:

-Lasu min grasiĝi, kiel barelo,

Lasu min ne trairi la pordon...

Mi estas Chernobog, kredu min, filino,

Ne interrompu la fadenon de la vivo!

Zoja kapjesis kun rideto:

- Ĉi tio estas bonega!

Unu knabo grimpis en la kondensitan lakton per siaj nudaj piedoj.

Kaj ĉi tio ne plu estas amuza. Liaj bebplandoj estis presitaj. Kaj ĉi tio

ĝi montriĝis ege bonega . La knabo prenis ĝin kaj kantis:

- Kondensita lakto, kondensita lakto, kondensita lakto,

Mortu la Fuhrer, la kalva diablo ...

Knabino, knabino, knabino,

Batu la orkon en la flankon!

Jes, ĝi vere estas ege amuza kaj mojosa.

Nadeĵda kantis, ridetante elmontrante la dentojn, kaj denove per la nudaj piedfingroj, lanĉante fajrajn kaj magiajn ventegojn.

Hope diris:

- Turnu la kalvan Fuhrer en mallumon,

Ĵetu tiun aĉan batalan trolon en malliberejon ...

Prenu la furulojn kaj la bandon al malliberejo,

Ni disŝiros damaĝbestojn kiel aspergilon!

La knabinoj prenis ĝin kaj metis la nudajn piedfingrojn en la buŝon kaj fajfis. Kaj la lastaj soldatoj kaj unuoj de Orkish kirasaj veturiloj komencis transformiĝi en ekzotikajn kuirartajn produktojn, aŭ en dolĉan, aroman glaciaĵon en oraj glasoj. Jen kiel bela ĝi aspektas kaj kaŭzas enfluon de salivo.

Elena prenis ĝin kaj kantis:

Vi kalva Fuhrer, infano de Satano,

Kaj la homoj de Elfia estas la filoj de Svarog...

Vi malbona uzurpanto detruis la landon,

Jes, konduku vin en la abismon, kalva vandalo!

Zoya volonte konsentis pri tio:

- Gloro al la Granda Elfo sen la kalva Fuhrer!

Viktorio ridis kaj notis:

- Jes, tio estus mojosa! Estas tempo mueli la Fuhrer en pulvoron!

Nadeĵda prenis ĝin kaj kukis:

- Estos novaj jarcentoj,

Estos ŝanĝo de generacioj...

Mortigu la malsaĝulon

La rusoj denove bezonas Lenin!

Do la knabinoj translokiĝis denove, ĉi-foje al la regiono Solntsefey . La bataloj tie estas tre sangaj. La diktatoro lanĉis la Orkshi- armeon sur la ofensivon. Kaj liaj trupoj blokiĝis en strikta defendo. La bataloj estas ferocaj.

Kaj tiel la kvar belulinoj ekflugis en la aeron. Kaj ŝi kunklakis siajn nudajn piedfingrojn. Kaj denove, magiaj makuloj flugas trans la Orkajn trupojn. Kaj timindaj tankoj kun longaj bareloj iĝas tiaj luksaj kukoj kovritaj per kremo, ĉokolado kaj trempitaj per rumo, ke ili estas ornamitaj per buntaj desegnaĵoj. Tio ĝuste nun ĵetu vin al ili kaj manĝu. Ĉio estas simple bonega.

Kaj la soldatoj fariĝas benkoj kovritaj per pulvora sukero.

Viktorio kantis:

- Ludilsoldatoj, ludilsoldatoj, ludilsoldatoj,

Ni disŝiru niajn malamikojn!

Zoya liberigis fluojn de magia plasmo de la purpuraj najloj de sia dekstra mano kaj turnis la tankojn de la Orkshi-armeo en korbojn kun bakaĵoj, fromaĝkukoj, kaj zingibra pano. Kaj ĝi funkciis bonege .

Kaj la aviadiloj de la diktatoro fariĝis pakoj da glaciaĵo en multkolora kaj tre bunta folio. Kaj la bildoj ekbrilis, kaj ĉio aspektis mirinda.

Kaj ĉi tiu glaciaĵo, oni devas rimarki, estas bongusta, kaj estas sekvinberoj en ĝi, nuksoj kaj ĉokolado. Tiaj bongustaĵoj aperis. Ĉio ĉi tie estas tre bongusta .

Kaj helikopteroj, de la influo de la rubenaj najloj de Viktorio, ĉi tiu ludema filino de la Nigra Dio, fariĝis grasaj kotletoj aŭ kebaboj sur oraj broketoj kun suka viando.

Vi konsentos, ke ĉi tio estas bonega .

Nadeĵda eĉ prenis ĝin kaj aldonis ĝin de la umbiliko. Kaj nun, la trupoj de Orkostan komencis iĝi tre apetitegaj, orumitaj kaj platenaj ostroj, kaj kun Fabergaj ovoj.

Ĉio ĉi estis ege bongusta kun spicoj kaj diversaj saŭcoj kaj spicoj.

La knabinoj havis bonegan feston. Kaj la soldatoj de la Orkshi-armeo fariĝis tre bongustaj dolĉaĵoj, inkluzive de tiuj kun konjako kaj likvoro. Kaj ili prenis tre belajn formojn por faciligi ilin manĝi.

Elena palpebrumis al siaj amikoj kaj demandis:

- Ĉu ni bone manĝas?

Zoya konfirmis:

- Tre bona!

Kaj ĉiuj kvar knabinoj liberigos fulmojn de magio el siaj nudaj, rozkoloraj, gracie arkigitaj kalkanoj. Kaj aperis tutaj montoj da dolĉaĵoj, lekbomboj kaj pakoj da glaciaĵo.

bone ĉio rezultis. Tiaj festoj povas esti festitaj.

La knabinoj, filinoj de la Demiurgaj Dioj, transformis ĉiujn orkajn trupojn en la regionoj Solntsefey kaj Gnomolun en diversajn specojn de fabelaj kaj ege apetitigaj, bongustaj kuirartaj produktoj. Kiuj, mi devas diri, estas simple bonegaj.

la Hobito- regiono ankaŭ devas esti forigita de la Trolaj kaj Orkaj trupoj . Kaj tiam la knabinoj revenas en agado.

Kompreneble, ilia skarlato, la koloro de tromaturaj fragoj, najloj de ambaŭ manoj estas ilia numero unu armilo. Kaj la militistoj montras sian plej altan aerakrobadon, liberigante magiajn makulojn de la nuda manplato de la knabino. Kaj ili flugas kiel fluoj da petaloj.

Kaj ili igas la trupojn aŭ orajn glasojn da glaciaĵo aŭ sukaj rostaĵoj. Ekzemple, aviadiloj fariĝas frititaj cignoj kun pomoj kaj oranĝoj flanke. Kaj hipersonaj misiloj iĝas vafloj kun ĉokolado, kokosoj, mango kaj ananasaj pecoj. Tiaj mirindaj bongustaj aferoj.

La soldatoj de la Trollish kaj Orcish armeoj ankaŭ fariĝas abundaj arbustoj konsistantaj el ĉielaj, tiaj grandiozaj, buntaj floroj. Aŭ ili iĝas dolĉaĵoj aŭ glaciaĵoj. Kaj ĉiam kun bonega plenigaĵo kaj pistakoj, kaj aliaj bonegaj vestaĵoj .

Kaj kiaj kukoj aperas estas pli malvarmetaj ol Napoleono. Ĉio estas bonega kaj mirinda. Kaj rozoj estas pentritaj per kremo, de ĉiuj koloroj de la spektro.

Kiel grandioza ĉio fariĝis. Kaj la aromoj ĉi tie vere tiklas viajn naztruojn. Kaj unikaj odoroj.

Ekzistas ankaŭ transformoj de soldatoj en ĉokoladstatuetojn en la formo de diversaj bestoj . Kaj ĉi tie estas leporoj, kaj lupoj, kaj sciuroj, kaj ursoj, kaj aliaj plej bongustaj kaj plej bonaj aferoj.

Viktorio kantis:

Oni diris al mi, ke ŝi ne estas filino de Ĉernobog,

Nur mia karulo kaj mia kunikleto...

Homoj, ne estu striktaj kun la knabino,

Fakturo estis eldonita - puno akumuliĝis!

Zoya kapjesis kun rideto, igante la Orkajn misilojn denove tre bongustajn kaj dolĉajn bombonojn:

- Dankon Blanka Dio,

Por tia dolĉa mondo...

Por ke la kalva Fuhrer mortu ,

Kaj ni festas festenon!

Kaj la militistoj eksaltos kaj tordos siajn luksajn koksojn.

Ĉi tie surtere ili disbatis la Orkan armeon de la diktatoro. Pli precize, ili transformis la rimedojn de detruo en io bongusta kaj bela, kaj ĝi rezultis tre malvarmeta.

Kaj nun la militistoj flugis al la maro por neŭtraligi la trolemorean floton. Ili povas fari ĉion.

Viktorio eĉ kantis kun ekscito dum la flugo:

- Reĝoj povas ĉion fari, reĝoj povas ĉion fari,

Kaj foje ili decidas la sorton de la tuta Tero...

Sed diru nenion, edziĝu pro amo,

Ne unu, neniu reĝo povas!

Ne unu, neniu reĝo povas!

La knabinoj jam estas super la Maro de Chervonotroll . Kaj ili ŝvebis en la aero. Kaj la nudaj manplatoj de la belulinoj en ago. Kaj cunamaj ondoj de magia pozitiva energio elflugas el la skarlataj ungoj. Kaj la Orka militkrozŝipo tuj transformiĝis en grandegan pladon en formo de anariko kun flanka plado sur ora pleto kovrita per diamantoj. Kaj la orkaj maristoj fariĝis grandaj ĉokoladaj bombonoj, aŭ pakoj da glaciaĵo kun ananasoj. Kaj Zoja denove fikis , kaj la sekva krozŝipo fariĝis en formo de grandega ripozejo, kaj sur ĝi estis kukoj kun ĉokolado kaj boteloj da elektita likvoro.

Zoja prenis ĝin kaj kantis, elmontrante la dentojn:

- Vino estas fama pro sia bonega gusto,

Ĝi forigas potenculojn de iliaj piedoj!

Viktorio klakis per siaj nudaj piedfingroj, kaj alia orka ŝipo fariĝis testudo kun diamanta ŝelo. Kaj ŝia viando estis miksita kun salikoko kaj biskvito. Kaj la soldatoj kaj maristoj fariĝis aŭ ĵeleaj faboj aŭ sekvinberoj. Kiel bongusta ĉi ĉio estas. Kaj estas odoroj kiel ŝafido rostita. Nu, ekzemple, Nadeĵda transformis orkan krozŝipon en rostitan apron de kolosa grandeco sur platena pleto. Kaj mi devas diri, ke ĝi estas tiel bongusta. Kaj la saŭco kun keĉupo estas bonega.

. ĈAPITRO N-ro 2.

Marinka, rigardante tion, ridis kaj rimarkis:

- Ĉi tio estas milito, nur super!

Slavka notis:

- Sonas tro infanece. Transformu malamikajn soldatojn en regalojn.

Levka sugestis:

- Ni faru do pli seriozan!

La pionira knabino grincis:

- Kaj pli moderna!

La pioniraj infanoj unuvoĉe ekkriis:

- Nova generacio, vento de kvarkoj, donu ŝanĝon, kun grandega donaco!

Valerka decidis spekti malgrandan filmon kun kosmobatalo kaj, sen pripensi dufoje, ŝaltis la plenan hologramon.

La uloj fajfis kaj fiksrigardis per siaj smeraldaj kaj safiraj okuloj la mirindan spektaklon de sciencfikcia filmo.

Dekoj, centoj da miloj da stelŝipoj de grizspiraj artropodoj viciĝis proksime de travidebla, nuba aviadilo, fumantaj kun lakto-rozkolora nebulo kun multkoloraj fajreroj fulmantaj de tempo al tempo.

Marinka notis, palpebrumante per siaj safiraj okuloj:

- Ĉi tio estas vere vera kaj figura miraklo!

Slava ridis kaj rimarkis:

- La koncepto de miraklo estas relativa koncepto. Homoj simple ankoraŭ ne batalis en la spaco.

En la filmo, la moskito civilizo deplojis siajn flotegojn.

Iliaj ŝipoj estis lando de iom bizara formo, kaj aspektis kiel timigaj altamaraj fiŝoj, iomete platigitaj de la dikeco de la akvo kaj dense kovritaj per pikitaj kanonoj kaj kurbaj stiriloj kaj antenoj de diversaj emisiiloj. Ili ennaĝis, kiel predantoj kurantaj al predo, el malsamaj direktoj, provante trarompi la perimetron, konsistantan el asteroidoj speciale adaptitaj por defendo. Aldone al la regulaj partoj de Robotamomat , ekzistis soldulpiratoj ĉeestantaj. Iliaj ŝipoj distingiĝis per siaj pretendaj formoj, kutime timigaj, kaj individuaj stelŝipoj aspektis strange kaj absurde. Tamen, ili ricevis apogan rolon. La plej timinda armilo estis la ĵus liberigita flagŝipo batalŝipo, la fiereco kaj beleco de la moskitofloto. Similanta al giganta elektra deklivirejo longa ducent kilometrojn, la submarŝipo de arbitreco estas timiga impreso. Neniu ankoraŭ sciis, estis sekreto eĉ por la moskitaj generaloj, ke oni preparas provon de nova superarmilo. Nur marŝalo Bloodsucker- Hyper , sufiĉe granda specimeno de moskito, bone scias pri la baldaŭa eksperimento. Li havis asistanton, ankaŭ artropodon. La dika raŭpo etendis ĉiujn siajn dek du krurojn. Lia voĉo estis kiel zumado de svarmo.

- Cimoj kun cerbo estas nur degenera branĉo sur la arbo de evoluado. Mi ordonas, ke la akcelaj elsendiloj de la hiperplasmo estu ŝaltitaj kontraŭ-termokvarka reaktoro. Ho, nova armilo, superlasero kun kontraŭ-termokvarka pumpado, vi montros al la malamiko lian lokon en la submondo.

Post tio sekvis ridado.

Valerka murmuris:

- Kiel diferencas kontraŭ-termokvarka reago de simpla termokvarka reago?

Marinka respondis memfide:

- La direkto kaj poluseco de la procezo, kiu permesas pli bonan penetron de la unu-kaj-duona dimensio.

Levki ridis kaj entiris siajn abdominalojn:

- Briege, ĉi tio estas bonega fantazio!

Dume ĝi ĉirpetis:

-Jes, via absoluta ekscelenco. Ni forbruligos la malamikon, kiom ajn forta li estas.

La generalo bojis , etendante sian dikan korpon en ŝnuron. - Estas nur domaĝe, ke oni ne povas manĝi fukilojn, ili estas venenaj.

-Sed vi povas manĝi anjonojn. Ili havas tian teneran kaj mirindan proteinon. Mi specife mendas enlatigitajn manĝaĵojn de ilia flanka branĉo, kiu kreskas sur Planet Scott.

La Marŝala Grafo lekis siajn diketajn lipojn per sia longa lango.

-Ni havas milionojn da ŝipoj ĉi tie. Kaj ni estas pli fortaj ol ĉiuj. Nia potenco kapablas pulverigi galaksiojn. Nun ni montros ion, kio ne havas egalon en la universo. - La Marŝalo eksilentis, sufokita pro ĝojo, kaj tra la gravioskanilo rigardis la tutan sennombran gregon, en kiu kunpremis la ŝipoj de la nevenkebla floteo, kiu jam sukcesis flari la plasmon.

Marinka tweetis, palpebrumante al siaj amikoj:

- Ĉu ne bonege ! Triviale hiperpulsa ! Ĉi tiuj estas la ŝipoj!

Valerka knaris:

- Ili certe estas kvazaŭaj !

Levka knaris:

- Eĉ hiperkvazaruloj !

Sur la kontraŭa flanko staris tricent kvindek kilometra asteroida fortikaĵo. Enkonstruitaj en ĝian ventron estis potencaj hiperplasmaj kanonoj, tunelimiloj, ultra-neniig- pumpitaj laseroj, ne-intervakuaj kaptiloj, spac-al-spacaj misiloj kaj kontraŭŝarĝoj .

Kaj ĉio ĉi estas kovrita de senmova, unu kaj duono dimensioj, fortokampo. La asteroido estis konsiderita neatingebla najlo de intergalaksia defendo. Se la linio estis rompita, la malamikarmeoj minacis iri al la malantaŭo. Ĉi tio estas la strategio de agresema defendo.

En malgranda distanco, aliaj potencaj Fukil-stelŝipoj flosis, pretaj renkonti la malamikon kun hiperplasmo kaj grovititan . Tiu forto estis ordonita fare de marŝalo, la Duko de Fuantabo .

-Malpura ondo da moskitoj frakasos kontraŭ la hipertitania moleo de la granda raso de Fukils.

La skarabo prezentis la similecon de kuketo kun ses flekseblaj fingroj, kiel la tentakloj de polpo. Li elektis rifuĝi en la plej protektita loko - la centro de la asteroido.

Marŝalo Fonura estis en batalreĝimo. La vido de la vico de asteroidoj igis ĉiujn kvin okulojn sovaĝe ekbrili. Lia kosmoŝipo iom post iom alproksimiĝis al bataldistanco. Tenante la 3D-projekcion en siaj manoj, li faris U-turniĝon. La giganta flagŝipo turniĝis ĉirkaŭ sia akso kvazaŭ ĝi ne havus mason. Pli malgrandaj vazoj ripetis la riton. Nur pirataj ŝipoj ne sekvis eblemon. Unu el ili, la plej granda, iom kiel nodoplena morta arbo, ektremis kaj trafis per ultralasero kaj hiperplasmaj salvoj, ĝis nun sendanĝera pro la granda distanco al la celo.

Leshka kantis:

-Estu celo - antaŭen dinamo!

Slavka, elmontrante la dentojn, aldonis:

- Ĝi estos tre mortiga celo!

Kaj li ekbrilis siajn bluajn okulojn.

Valerka knaris:

- La malamiko atendas malvenkon kaj forgeson, kaj la gloro de Sovetunio estas ekzemplo por ĉiuj!

Marinka ridis kaj kriegis je la supro de siaj pulmoj:

- Rigardu, kiel nun ĉi tiuj insektoj fikas ! Ili sentos hipervakuon !

Tamen, la pafado komenciĝis. Individuaj stelŝipoj komencis interŝanĝi salvojn.

Pluraj dekduoj de Fuquil-ŝipoj rapidis antaŭen, kaj ili komencis bombadi per hiperfoton- akcelitaj misiloj. Fonura turnis sian fingron kaj faris peton:

pulsarigi la malamikon ?

-Jes, komandanto! - La komputilo respondis senpasie.

-Nu, tiam ricevu ĝin. Ni sendas hiperlaseran faskon kun la plej larĝa ondolongo.

Ultramalpezaj ondoj eliris el la plej nova frontŝipa batalŝipo , de malproksime ŝajnis, ke tio estas multoble akcelita filmado de pavimo falanta en la akvon. Kiel rapide, centoble pli rapide ol la lumrapideco, la hiperplasmo ekbrilis. Ĉirkaŭ cent stelŝipoj kun dekmiloj da soldatoj surŝipe subite transformiĝis en varmajn gasnubojn kaj ventegojn de seka kosma polvo.

Marinka knaris kaj vangofrapis sian nudan, ĉizitan piedon:

- Ĉi tio estas vere bonega!

Valerka sibilis, palpebrumante:

- Hiperfotonoj en ago!

Levka ĉirpetis:

- Graviodoskaya sur la fingroj!

Slava ridis kaj diris:

- Tia kontraŭnigra trua aranĝo!

-Sakmato! - Fonura nudigis la dentojn, maldikaj kaj longaj, kiel diantoj. - Tion oni nomas plata hiperlasero . Kaj nun ni preparos ion pli varman kaj kvazaŭar por la malamiko . Ni devas proksimiĝi al la asteroido per pliaj mil sakleys.

Agrabla virina voĉo aŭdiĝis:

-Vi povas bati lin de ĉi tiu distanco. La superlasero havas preskaŭ perfektan paralelecon, kio signifas, ke ĝi ne disipas.

Fonura eĉ grumblis pro ekscito.

-Do jam alvenis la horo de kalkulado por la Fukols. - Kaj li ektiris la manojn, pli ĝuste la piedojn, ĉe la teleregilo.

Marinka tweetis:

- Ĉi tio estas ultrakvazar- konfronto!

Valerka aldonis:

- Megafizika ekbrilo!

Levka, elmontrante la dentojn, aldonis:

- En la mallumo de la ultravakuo !

La hiperreaktoroj estis lanĉitaj, ĉiuj bastonoj leviĝis. Ĉirkaŭ ĉiu el la bareloj, araneaĵoj fumantaj kun purpura nebulo komencis kreski, tranĉante rekte tra la malpleno.

En frakcio de sekundo, brilaj fendoj venantaj el kvar fontoj intersekciĝis kaj kolektiĝis ĉi-flanke de la spaco en potencan trabon, trafis en la vakuon, ramante la nigran muron kiel hiperplasma sledmartelo. La potenco de fotonoj akcelita al ultra-rapidecoj tuj trarompis naŭ dimensiojn. Ŝi disfaligis spacajn strukturojn, distordis forton kaj duonspacajn kampojn. La nebuleto flamis pli hele ol supernovao kun temperaturo de multaj kvinilionoj da gradoj. Kompreneble, pli ol unu stelo konstruita per la procezo de simpla termonuklea fandado ne povas brili tiel varme kaj hele. La fortoj ĉi tie implikitaj estas du grandordoj pli potencaj.

Leshka tweetis:

- Ĉi tio estas hiper-nigra trua potenco!

Slavka trovis necesa aldoni:

- Kaj kontraŭ-pulsaro !

Marinka tweetis:

- Sed ankaŭ ni povus trakti ĝin!

Valerka konfirmis:

- Kompreneble! Kiu estas gaja ridas, kiu volas, tiu atingos!

La gravita fortokampo de la fortikaĵa asteroido ne povis elteni la premon de tia sovaĝa energio kaj simple eksplodis kiel veziko. Tiam teruraj riveretoj trapikis la centron, trapikante ĝuste tra la kirasa bloko.

-Tranĉu ĝin en frakciajn pecojn. - ordonis Fonura al la komputilo. - Ŝprucigu la fortikaĵon sur la nanodiskojn .

Valerka knaris:

- Specifa metadiktatoro !

Marinka ridis pri :

- Malsupren diktatoreco kaj arbitreco!

La superdensa trabo daŭre pecetiĝis kaj brulis. Kaj baldaŭ, sur la loko de la nepenetrebla spaca citadelo, restis nur amaso da ruĝ-ardaj derompaĵoj. La restaĵoj de la mega-fortikaĵo tordis kaj tordis spirale. Kvindek kvin milionoj da fuquiloj kaj tricent kvindek ok milionoj da batalrobotoj trovis siajn mortojn ĉi tie, kutime rapidajn kaj sendolorajn, sed ne malpli terurajn pro tio. Ankaŭ mortis la mariscal-duko de Fuantabo .

- Nigra truo en la azeno! - kriis Fonura. - Ni faris ĝin, ni pulsadis ĝin . Transdonu la plasman erupcion al viaj najbaroj.

Post kiam tiom da energio estis eluzita, necesis iom da tempo por rekomenci. En ĉi tiu momento, sennombraj stelŝipoj atakis la perimetron, celante la breĉon, kiu estis farita kun ĉifonaj, degelintaj randoj. Furioza batalo eksplodis, centoj da miloj da kosmoŝipoj kunfandiĝis en la brakumo de morto. De la abundo de krevoj, la hipervakuo ŝajnis boli kaj krevi en fendojn . La kanonoj detruis turojn kaj trapikis la karenojn de diversaj ŝipoj. Individuaj stelŝipoj, kaptitaj en la interpafado, simple eksplodis kaj neniigis malgrandajn fortokampojn ne povis elteni la kombinitan premon;

Marinka aplaŭdis kaj la manplatojn kaj la nudajn plandojn de siaj sunbrunaj kaj fortaj piedoj:

- Ĉi tio vere estas nur superkvazaro !

Valerka tweetis:

- Nu, la naturaj dimensioj estas tre respektataj! La konsisto de la batalo ne estas vakuo!

Levka palpebrumis al siaj amikoj, vangofrapis liajn nudajn piedojn kaj knaris:

- Hiperplasmo ne atingos la punkton de frenezo!

Slavka konsentis kun tio:

- Tio certe estas vera!

La senmovaj fortikaĵoj ofertis seriozan reziston ĉiu el ili havis pli ol mil pezajn kanonojn, elkraĉante pecojn de hiperplasmo ĉe superlumaj rapidecoj kaj ultra-misiloj ene de superfotona akcelado; Ĉi tiuj estis teruraj salvoj, falĉantaj la vicojn de la atakantoj .

Marinka denove ĉifris:

- Ĉi tio estas super-perigeo !

Valerka kapjesis, svingante la pugnojn:

- Deŝiras la gravirofon de la fotonaj okulharoj!

Slavka notis:

- Hypercoster ultrafotonito !

Levka muĝis:

- Teonuklea ŝargo!

La mortmaŝino denove ekmoviĝis, liberigante hiperplasman trabon sur proksimaj asteroidoj. La ducent kilometra bloko disiĝis kiel pecoj de glacio de la bato de ŝtala bastono. Tiu ĉi taktiko estis tre efika la Fuquils ek panikiĝis, kaj kelkaj el iliaj ŝipoj disiĝis pro timo, kiel papilioj flugantaj sur la olimpikan torĉon. La aliaj batalis senespere. Krome, rezervoj estis alportitaj en la batalon, kaj la freneza batalo kreskis.

Granda Generalo de la Fukils Firon estis trankvila, li altigis rezervojn anticipe kaj estis memcerta ke li povos forpuŝi la atakon de la moskitoj kaj iliaj aliancanoj. Sed la raŭpoj, kiuj spiras flaŭron, estas tre ruzaj, kaj povis prezenti surprizon. Niaj propraj fakuloj ne estis al la tasko kaj argumentis, ke estas banale neeble krei hiperlaseron de tia potenco, sed fakte montriĝis, ke la malamiko estis la unua, kiu uzis danĝeran novaĵon. Nun instinkto kaj intuicio proponis nur du eblojn: aŭ rapide forkuri, aŭ eniri en proksiman batalon, miksante rangojn. En ĉi tiu kazo, la longa vipo de la superlasero riskus terenbati sian propran .

Valerka notis:

- Surprizo, surprizo, vivu surprizo!

Marinka korektis:

- Pli kiel hipersurprizo !

Levka ridis kaj oponis:

- Sed hiperteonukleaj armiloj estas ankoraŭ pli malvarmetaj!

Slavka malkonsentis:

- Ne, ekzistas neniu pli mojosa ol la pioniroj!

Firon, kiu ne estis ofte vidita inter la plej altaj niveloj de la korupta komando, estis kuraĝa. Kaj li faris decidon - batali ĝismorte! Pluraj milionoj da ŝipoj kun miliardoj da batalantoj , ambaŭ biologiaj organismoj kaj elektronikaj, estas interplektitaj en infera implikaĵo. Ŝajnis, ke hiperspaco estis misformita, kaj la ultra-vakuo estis fendita, kaj sennombraj fendoj estis plenigitaj per superplasmo . La plej helaj ekbriloj, liberigante nemezureblan kvanton da energio, similis gigantajn florojn tuj florantajn en la spaco, kun predantaj vivantaj petaloj avide etendiĝantaj al la kosmoŝipoj. Batalŝipoj, grandiozaj batalŝipoj , krozŝipoj, charkoshes , hiperlaseraj destrojeroj, misilŝipoj, aerobonusoj , laserboatoj, pezaj, mezaj, malpezaj batalantoj kaj multe pli. Ĉio ĉi estis detruita ĉiun sekundon per dekoj de miloj, disĵetante en fragmentojn, aŭ hiperplasman , tre varmigitan magmon.

Marinka pepis, tremante:

- Timu! Vere, ĉi tio estas ultra-nigra truo !

Firon elektis moveblan mega-krozŝipon por si. Estis facile komandi de ĝi, kaj ĝia alta rapideco kaj bonega manovro ebligis batali sukcese. Anticipante ke dum la batalo progresis, kelkaj el la malamikaj kosmoŝipoj provus surterigi soldatojn sur la planedojn Shito , Mata kaj Griko, li ordonis ke la surfaco estu elminita kun neniigminoj. Tamen ili estas preskaŭ senhomaj, kaj la malmultaj indiĝenoj ne estas ŝpareblaj.

Valerka notis kun karnovora rideto:

- Ĉi tio estas tiel megaruza !

Marinka ridis kaj notis:

La diablo faris malbonan militon kun la pioniroj,

La malamiko batalis kruele, perfide...

Sed la pionira batalanto disbatis Satanon,

Pruvante vian veron en la batalo de fortoj!

Levka ĉirpetis:

- Pioniro, pioniro, komunismo - vi estas ekzemplo!

Slavka korektis:

- Pli kiel oktobroj.

Al ili penetris mil kaj duono da amfibiaj ataktransportoj, sub la kovro de pluraj dekoj da miloj da ŝipoj, inkluzive de " meromat " kaj "neŭtrono". La planedoj estis relative nebone protektitaj. La sektoro estas preskaŭ malfermita. Laŭ la itinero, la eskadro nur pafis ĉe malgrandaj satelitoj. Krome, ili estis bonŝancaj survoje ili renkontis ses modulojn kun fuelo kaj municio - ne ĉiuj el ili povis esti evakuitaj;

Krome, la ŝtelistgeneraloj havis negativan influon ili kaŝis kelkajn el la ŝtelitaj varoj en tiuj mondoj; Sciante tion, la moskitoj faris amasan surteriĝon. Estas tri milionoj da elektitaj soldatoj sur ĉiu planedo la alteriĝolokoj kutime ne estas malfacile antaŭvideblaj, ili estas plata, preskaŭ spegula dezerto; Tuj kiam la rabaj flotegoj poziciigis sin, ili tuj eksplodis. Terura muĝado, kriegoj, kriegoj, svingiĝantaj membroj de duonbruligitaj raŭpoj. Neniigaj flamlumoj, ĉiu, depende de la speco de materio, estas de mil ĝis kvin mil pli fortaj ol termonukleaj. La ŝarĝoj estas relative malmultekostaj kaj simplaj. Ĉi tie la moskitoj faris eraron kaj ne sendis skanajn taĉmentojn antaŭen.

Valerka ridis kaj pepis:

- Jes, jen nia produktiva efiko!

Marinka korektis:

- Kelkaj el niaj! Ĉi tio plej verŝajne estas kontraŭ-pulsa filmo!

Levka diris kun aparta logiko:

- Milito estas tio, kio okazas en plenkreskaj filmoj!

Slavka grumblis:

- Ĉesu fari kontraŭpulsajn antimoniojn!

La granda generalo Fearon tamen ne vidis tion - malproksime. Lia tuta atento estis enfokusigita al la ŝipa ŝirmita . La batalo ekflamis pli kaj pli kaj, kiel Firon atendis, la superlasero provizore eksilentis, antaŭe detruinte plurajn pliajn senmovajn citadelojn. La floto disiĝis en multajn apartajn grupojn, ĉiu el kiuj sendepende, sen la helpo de ĉefkomando, elektis bataltaktikojn. En ĉi tiuj kondiĉoj, ĉio estis decidita de nombra supereco, kaj li estis flanke de la moskitoj. La Granda Generalo komprenis, ke ili ne povas longe elteni, kaj fiksis al si la ĉefan celon: detrui la flagŝipon. Por fari tion, li kunmetis grupon da ŝokaj stelŝipoj, kaj pli kaj pli proksimiĝis. La plej grava forto de tia giganta ŝipo estas ĝia fortokampo. Ĝi nur povas esti trarompita aŭ malfortigita per firmigita bato al unu punkto.

Marinka eldonis:

Frapi rekte sen kaŝi,

Jam delonge ne ekzistas fido al vortoj...

Vortoj devas pafi kiel tankoj

Kaj frapu la orkojn en la dentojn!

Valerka, kun rideto, kiu brilis kiel perloj, kapjesis:

- Tio certe estas vera! Sed ĉu moskitoj havas dentojn?

Levka tweetis kun rideto:

Forgesuoj kreskas ie,

Panjo bakas tortojn...

La pioniro ankoraŭ havas dentojn,

Dentegoj baldaŭ kreskos!

Slavka grumblis, ŝerce kaj serioze samtempe:

- Por ke ĉiuj tremu, por ke ĉiuj tremu, por ke ili respektu!

Ŝajnis, ke la sorto favoras ilin en la vakuo alia spaca kurbiĝo, kaj el nenie aperis fluo de meteoritoj. Ĝi estis tre dika kaj malfaciligis celi kaj pafi. En alvenanta trafiko, la eksterordinara svarmo trafis en la frontŝipa batalŝipo.

Marinka frapis siajn nudajn piedojn kaj pepis:

- Hiperpreono kvadratita!

Valerka palpebrumis al la knabino kaj demandis:

- Kial ne en kubo?

La knabino grumblis responde:

- Kaj pri la kapo de brasiko!

Slavka knaris:

- Tio ĝustas!

De la trafo, la protekta ekrano tremis, vibris kaj eligis brilantan nebuleton. Transsaltante pli proksime, la mega-krozŝipo pafis ŝargojn de ĉiuj siaj plasmokanonoj kaj pafis misilojn kaj laserojn. La respondsalvo estis multe pli forta ĝi eĉ sukcesis difekti la pruon kaj detranĉi la flugilon de la malbonŝanca ŝipo.

Fonura grumblis:

-Detruu. Bruligi ĉi tiun eksterteranon. El ĉiuj armiloj - fajro !

La sekva salvo tamen ne estis tiel detrua. Kometoj kaj meteoritoj mildigis la baton.

Sed aliaj ŝipoj tiris supren. La potenco de la bato ĉi-foje estis pli forta. Disbatinte la kampon, jam malfortigitan de grandaj blokoj, la ŝargoj faris imponan truon.

-Nun estas tempo por ĵeti la termokvarkan bombon. - Firon donis la ordonon.

Valerka ĉirpetis responde:

- Ĉi tio estos vere, vere bonega!

Marinka respondis kun ekscito:

- Kaj vere en batalo!

Slavka muĝis:

- Hiperstelulo !

Levka ridis kaj rimarkis:

- Ne, ĝi ne malvarmiĝas!

Kutime tia misilo ne estas tute efika pro kontraŭraketoj aŭ kontraŭradiado , sed ĉi-kaze, kun parto de la kapabloj de la frontŝipa batalŝipo paralizita, ĝi povus funkcii. Kompreneble, ankaŭ meteoritoj kaŭzis problemojn por pli malgrandaj stelŝipoj, sed ili ankoraŭ ne suferis tiom multe kiel ĉi tiu giganto.

-Radiado al la maksimumo! - kriis Firon per laŭta voĉo.

Akcelite de ultrafotonoj , tri misiloj tuj flugis en la breĉon. La minaca giganto ektremis kaj sukcesis akcepti du "donacojn". Sed tiam la tria ŝargo eksplodis iomete de la flanko, nur larĝigante la imponan truon.

Marinka knaris:

- Ĉi tio estas bonega - nur bonega!

Valerka aldonis:

- Kaj hiper kaj super!

-Cent kvazaroj sub la defluejo! - Firon muĝis kaj ĵetis fulmojn pro frustriĝo. - Malsukcesu tian atakon. - Tiam li trankviliĝis, ne ĉio estis perdita, li ordonis en la gravito-sendilon . - Ataku la flagŝipon per ĉiuj viaj fortoj, celu la truon.

La ordo montriĝis praktika. La eksterordinaraj atako kaj alsturmo estis granda sukceso. Kaj kvankam kvar stelŝipoj estis detruitaj per revena fajro, la breĉo estis larĝigita.

Post tio, unu el la termokvarkaj raketoj flugis en la hiperreaktoron . La procezo de kvarkfuzio estas milionoj da fojoj pli forta ol termonuklea fuzio. Tia potenca eksplodo tuj forbruligis la strukturon de la ŝipo, disĵetante ĝin en hiperplasmon. La gravita ondo kaj fotonoj akcelitaj al superluma rapideco transformis ĝin en rarefitan gason. La tentakloj de la kalmaroj, varmigitaj ĝis kvintilionoj da gradoj, englutis pecojn da materio, bruligante proksimajn ŝipojn.

Valerka rimarkis agreseme, turnante sian pinton:

- Ĉi tio vere estas hiperkvazaro!

Marinka ridis kaj respondis:

- Kion ni povas diri, ĉio estos ege mojosa! Ni prenu ĝin kaj forte batu ĝin sur la mentonon!

Levka notis kun dolĉa rideto:

- Jes! Ĉi tio estas vere debuto ludita kiel horloĝmekanismo!

Slavka sprite respondis:

- Nigra truo en la kvazaro!

La mega-krozŝipo de Firon apenaŭ sukcesis salti al relative sekura distanco de la terura simileco de supernovao. Tamen, ĝi fandiĝis kaj turniĝis plurfoje, ĵetante ĝin malproksimen kaj disbatante kelkajn vandojn. La pafiloj estis tre difektitaj, la plej granda parto de ili estis el ago. Perdinte la plej grandan parton de sia batalpotencialo, la stelŝipo iĝis facila predo por la malamiko. Rimarkinte tion, kaj ne volante morti vane, kuraĝo ne estas malzorgemo, Firon ordonis retiriĝon. Manovrante eltroveme , la mega-krozŝipo, evitante kaptilojn kaj pinĉilojn, retiriĝis, provante eniri sub la protekton de siaj ŝipoj. Kaj tamen li estis preskaŭ frapita, sekure blokita, ĉirkaŭita kiel vulpo en truo. La malmultaj pafiloj de la ŝipo respondis malvigle al la barbara bombado. La fortokampo fuŝiĝis, pli kiel ŝirita ombrelo ol fidinda ŝildo. Ne estas mirinde, ke la kosmoŝipo baldaŭ eksplodis kaj falis en fragmentojn.

Valerka aplaŭdis per la manoj:

- Bonege!

Marinka aldonis:

- Mega kaj meta pulsaro !

Firon apenaŭ sukcesis eskapi sur malgranda boato. Tiu ĉi savŝipo estis praktike nevidebla, serio da ondoj kreis enmiksiĝon en sia percepto, tiel ke eĉ gravitaj radaroj registris nur neklarajn punktojn. Kuraĝo havas siajn limojn, kaj la grandgeneralo volis pluvivi. Krome , la ĉefa tasko estis plenumita, kaj kun kvarobla, kaj nun, eble, kvinobla supereco de la malamiko, la rezulto de la batalo estas antaŭvidita konkludo, kaj la plej bona afero farebla estas retiriĝi. la ceteraj trupoj. Jam forlasante la ŝipon, Firon donis la ordon sisteme retiriĝi direkte al la Madoron- sistemo por ricevi subtenon por la planeda defendo. Ĉi tio permesis al ni gajni tempon kaj alporti pliajn fortojn al ĉi tiu areo.

Marinka tweetis:

- La aranĝo antaŭ la batalo estas kvazaro !

Valerka ridis kaj notis:

- Kaj ni efektive trempos ĉiujn kaj elrulos ilin!

Levka rimarkis kun rideto:

- Iru kaj rigardu!

Slavka prenis ĝin kaj aldonis:

- Kaj fotu en la feka neniigilo !

Marŝalo Fokhoron jam ricevis signalon, ke grandaj malamikaj trupoj povus tranĉi lian malantaŭon. Tamen, li hezitis sufiĉe longe, timante alfrontan atakon. Atentu ne malfortigi la defendlinion. Krome , la malamiko lanĉis distran atakon, detruante plurajn milojn da ŝipoj. Tia movo timigis la jam malkuraĝan baronon. Foĥoro estis korupta, enŝlimigita ĝis la kolo en korupto - malmorala tipo. Kaj li estas ruza siamaniere , sed samtempe li ankoraŭ ne sukcesis vendi sin tutkore al moskitoj. Sed jam estis iom da progreso al tio. Moskitoj sciis trovi perfidulojn, kaj iuj el lia akompanantaro estis dungitaj. Aparte, generalo Hertz regule produktis raportojn, raportante kaj la nombron da soldatoj kaj la tujajn planojn de sia komando. La moskitoj malavare pagis en milito, la saĝulo riĉiĝas, la kuraĝa antaŭeniras, kaj la malsaĝulo estas pafita; Perfiduloj tamen estas ne nur saĝaj, sed ankaŭ ne malproksimaj homoj. Post ĉio, baldaŭ aŭ malfrue ili estas kaptitaj de kontraŭspionado, aŭ perfiditaj de siaj propraj dungantoj. La kialo estas ke li iĝis nenecesa, aŭ li estis degradita, aŭ eĉ pafita. Tamen , ili provis ne paroli pri tio male, ili provis plaĉi al la pagitaj spionoj en ĉiu ebla maniero;

Valerka notis:

- Ili havas intelektan degradadon.

Marinka klarigis kun rido:

- Tute fotonigita .

Slavka knaris:

- Hyperbanzai !

Levka aldonis:

-Al la ultrafotona ĉerko de ĉiuj moskitoj kaj skaraboj!

La malpeza atako estis forpuŝita, kaj nun ne plu estis preteksto por prokrasto. Memorante la ordonon de la Ekstra-Imperiestro eviti ĉiakoste, kaj ricevinte alian Foĥorono donis la ordonon al la gravita sendo per peto, aŭ pli ĝuste petego por helpo.

-Ni konduru. Vivu la Ekstra Imperiestro!

La Flotego ekiris tamen tre malfrue; Dume, la superaj amasoj de la malamiko daŭrigis sian senfinan antaŭeniĝon.

Marinka rimarkis ridante:

- La hordo alkuras nin kiel lavango. Ne ekzistas meza vojo.

Valerka respondis ridetante:

- Alie, vi ĉiuj estos en kverkaj ĉerkoj!

La sistemo de Fadoron estis unu el la plej fortikigitaj en la galaksio. La centra planedo estis grandega kaj dense loĝata - ĉirkaŭ ducent miliardoj. Ĉiuj aliroj al ĝi estis ŝtopitaj per celserkaj ciberminejoj , same kiel du dekduoj da naturaj satelitoj. Ĉiu satelito estas dense kovrita per plasmo kaj hiperplasmaj kanonoj, same kiel misiloj. Krome, pluraj pliaj planedoj turniĝis, sur kiuj estis setlejoj kaj bazoj. Antaŭe estis gravaj bataloj. Firon sciis kie li retiriĝas, kaj la moskitoj estis tro forportitaj por halti. Male, ili grimpis kiel tankoj, ŝparante nek sin nek siajn vivojn. Spacaj piratoj estis precipe aktivaj, sentante la odoron de io fritita , malbonaj stelfilibusters grimpis kiel blatoj por konfiti, estis tre tenta prirabi dense loĝatajn mondojn.

Kaj nun la batalo, kiu komencis velki, ekflamas kun nova nekredebla furiozo, ke eĉ ŝajnas, ke la steloj tremas.

Valerka agreseme notis kun ĝeno:

- En la grandan nigran truon!

Granda Generalo Fearon sukcesis moviĝi al malpeza krozŝipo. De tie li daŭre gvidis la batalon. La komenca provo de la moskitoj rompi la totalan defendon surloke estis malsukcesa. La masakro estis blokita sur la periferio de la planedo Codd. La ĉirkaŭaj planedoj skuiĝis pro la eksplodoj. Unu el la satelitoj ricevis tiom da teruraj trafoj, ke ĝi disiĝis de ekstere, ke ĝi povus ŝajni, ke ĝi estas struta ovo krevanta, tiel rapida estis ĝia detruo;

Marinka denove elprenis diamantan glaciaĵon el la Hiperreto, en tri koloroj da kremo, lekis ĝin kaj notis:

- Ĉi tio vere estas kvazaro, ĝi ne vundos vian nazon!

Fonura sukcesis pluvivi en la plej lasta momento, postlasante la frontmontran batalŝipon sur savmodulboato. Nun la malbona raŭpo eligis minacojn, precipe ĉar ĝia haŭto estis forte bruligata de radiado.

-Ne prenu kaptitojn. Sufoku ĉiujn, detruu ilin, bruligu ilin, disĵetu ilin en fotonojn.

-Ĝi estos plenumita, via stela supereco! - Generaloj de pli malalta rango donis ordonojn. Estis tre malfacile atingi Codd por ĉiu eta paŝo, kiun vi devis pagi per miloj, dekmiloj da stelŝipoj; Tamen proksimiĝis la neevitebla lavango.

- Premu ilin tiel. Pinĉu pli forte, ne multe pli, kaj la kvazaro finiĝos! - La Marŝalo Duko estis indigniga. - Ne metu tro multajn ŝipojn dum atakado de satelitoj - batu longdistance. Tio estas pli zorgema. Ho, la graviominoj de la diablo !

Valerka konsentis kun tio:

- Jes, minoj, ĉi tio vere estas ege granda problemo!

Marinka aldonis:

- Estas pli logike diri hiperkvazar !

Levka klarigis:

- Ne pli logike, sed pli amuza!

Slavka knaris:

- Hiperspaca kolapso !

La minoj efektive eliris, preskaŭ nevideblaj, ili eliris el la kosmo kaj ramis stelŝipojn. Kelkaj estis detruitaj surloke, aliaj, male, ricevis nur damaĝon. Multaj eksplodemaj aparatoj estis ekipitaj per pulseksplodilo, kapabla bruligi tra fortokampoj, kvankam por tre mallonga tempo , kaŭzante teruran damaĝon. La gravaj perdoj lasis la Mosquito-floton sekigita, kaj eĉ la piratoj komencis montri signojn de maltrankvilo. Se estas tiom grandaj perdoj ĉe la aliroj, tiam kiom multe devos perdi sur la planedo mem.

La pionira knabino murmuris:

- Komunismo ne estas nur sistemo - rapide mortigu la moskiton!

Fonura tamen subite ĉesis furiozi kaj ŝpruci sulfuron. Bona ideo venis al li.

-Kaj se ni uzu alian pli potencan armilon kontraŭ la Fukiloj? - La raŭpo ridis. - Post ĉio, ni havas ĝin, ĝi ankaŭ estas tre efika ŝargo.

Valerka konsente grincis:

- Kompreneble ili havas! Ke vi eĉ ne povas deturni la okulojn de ĝi!

Kion Fonura pensis estis nenio pli ol " hiperradia bombo ". Ĉi tiu plej nova armilo elsendis speciala superneŭtronoj estas miliardo fojojn pli mallongaj ondolongoj ol gama-radiado. La eksploda potenco de tia ŝargo ne estas granda, sed la hiperradiado estas milionoj da fojoj pli forta ol normala . Kaj la penetra potenco estas kolosa - girondoj , ĉi tio ne estas ŝerco, ili kapablas bruligi tra la planedo. La ĉefa malavantaĝo de la aparato estas, ke ĝi ne povas esti eksplodita en la kosma spaco. Pro siaj dezajnaj trajtoj, ĉi tiu formado de nevidebla morto estis taŭga nur por uzo sur planedoj, kaj eĉ tiam ne sur ĉiuj. Sed en ĉi tiu kazo, la mondo de Codd taŭgas. Ĉi tiu terura aparato detruis du trionojn de la loĝantaro de ĉi tiu mondo. Estas bone, ke la moskitoj havis nur unu tian ŝarĝon.

Valerka rimarkis ridetante:

- Ĉu ne sensencaĵo ?

Levka murmuris:

- Plej verŝajne ne nigra truo !

Slavka siblis:

- Sed kun hiperambicio !

Marinka knaris:

- Por la pioniroj!

Kia tre bona armilo, vi mortigas laborforton, sed ĉiuj ekipaĵoj kaj materialaj havaĵoj restas. Estas nur domaĝe, ke ĝi ankoraŭ estas tro multekosta. Por krei girondojn , necesas granda kvanto da garvanic , kaj ĉi tio estas la plej malofta elemento en la universo. Sed ili ankoraŭ ne lernis kiel sintezi ĝin artefarite.

- Surprizo numero du! - Fonura estis tre kontenta. - Purigante la planedon per giro-kombilo .

Marinka knaris :

- Fajra Princino Plasma !

Krom la fukoloj vivis en ĉi tiu ĉiela regno fuciantoj, diafanaj termoluskoj. Ili laboris por Fucolia kaj vivis sufiĉe bone. Konkeri ilin estis tiel facila kiel senŝeligi pirojn, kelkajn salvojn, kaj la Futsians levis siajn piedojn al la supro. Post tio, la aborigenoj estis permesitaj reteni signifan parton de sia aŭtonomio. Nun ĉi tiu raso ricevis rajtojn sur egala bazo kun la Fucols . La radiado igis ilin bluaj, malpurpurpuraj kaj ruĝbrunaj. Multaj estis kovritaj de makuloj kaj tordiĝis pro neeltenebla doloro. Oni povas diri, ke tiuj, kiuj mortis tuj, estas bonŝancaj - ili fariĝis nigraj, kun siaj naĝiloj kungluitaj, dum la agonio de aliaj daŭris multajn horojn. Multaj robotoj, kaj batalaj kaj industriaj, ankaŭ estis difektitaj, precipe ĉar kelkaj el ili ne estis tute malfunkciigitaj, sed freneziĝis, ĵetante sin al la malmultaj pluvivantoj, aŭ baraktante unu la alian. La bildo estis vere terura.

Eĉ la erudiciulo Valerka muĝis:

- Tre timiga ! Kaj ĝi estas kvazaro !

La paraliza bato batis eksteren la plej grandan parton de la defendo, kaj la moskitoj finfine kaptis la iniciaton. Nur parto de la satelitoj daŭrigis la malesperan batalon la Fukol vendis siajn vivojn kare. Tamen restis al ili nur maksimume duonhoro.

-Kie estas tiu ĉi malbenita Foĥorono, por ke li mem estu enterigita. - Firon ĵuris. "Mi jam tiom da fojoj petis lin helpon, sed neniu respondo, neniu saluto." Nigra truo sub lia kitino!

Helpo ja malfruis. Male, pliaj plifortigoj alproksimiĝis al la moskitoj.

Marinka, plaŭdante la nudajn piedojn, knaris:

- Ne malrapidigu turnojn, nur tiel vi lernos venki!

Valerka tweetis:

- Ĉi tio estas la plej alta nivelo de influo sur hiperfotonoj!

La ventumilo daŭre jukis, la brulvundoj brulis senkompate. Post mallonga pripensado, li decidis preni sanigan banon sen atendi la finon de la stela batalo. La duka marŝalo ordonis plenigi ĝin per regeneriĝanta solvaĵo, kaj plonĝis kapantaŭen en la purpurpurpuran likvaĵon. Estis tre agrable, la disŝiroj formis, la doloro kvietiĝis. La raŭpo ŝanceliĝis, ŝprucigante smeraldan ŝaŭmon, movante la piedojn. Tiam la marŝalo klinis sin kaj daŭre ordonis.

-Envenu de maldekstre, cent mil stelŝipoj dekstren kaj al la malsupra angulo. Kiel tio. Nun premu lin de la malantaŭo. Uzu spiralan pretervojon. Cirkla plonĝado . Kaj nun ni disiĝis.

Registaraj kosmoŝipoj obeis lin senkontesta, sed la piratoj agis kiel eble plej bone . Ili estis ĉefe interesitaj pri la planedo Codd. Multaj el ili komencis surterigi trupojn en ĉi tiu long-suferanta mondo. La ĉiela aero odoris je sulfura dioksido, kaj tial eblis rabi nur en kosmovestoj. La jonigita atmosfero produktis malfortan radiadon kiu rapide perdis sian forton, kaj estis praktike sendanĝera al vivaĵoj. Sed samtempe estis amareco en mia buŝo, kaj mi volis kraĉi. Tamen la trofeovino, ofte likvaĵo nekongrua kun la korpo, verŝis laŭ la gorĝoj. Proteinaj specoj precipe taksis alkoholon, sed sulfurspirantaj tipoj ne malestimis ĝin. Interalie, iuj vinoj estis spicitaj per tia ekzotika " dopo ", ke ĝi distordis la cerbon, aŭ logikajn molekulojn, de tiuj, kiuj ne havis cerbon.

Valerka rimarkis ridante:

- Jes, kaj ĉi tiuj frenezuloj venenas sin!

Marinka ridis kaj respondis:

- Pioniro, se vi vidas iun fumi, traktu lin kiel malamikon de la popolo! Nur ne mortigu per eksplodilo!

pli malfortaj korsaroj falis mortaj. Ili tiam estis senvestigitaj memstare propraj komplicoj, kaj foje kviete tranĉitaj per hiperlaserklingoj. Tio estas, kaoso regis plenforte. La konstruaĵoj estis plejparte sendifektaj, kaj tial tumultrabado estis senbrida. Baldaŭ ŝtataj skipoj ankaŭ aliĝis al la pogromo. Ĉiuj volis kapti pli. Tamen, ĝi ankoraŭ ne estis finita. Multe malfrue, sed la fortoj de Fokhoron alvenis. La ambicia grafo fosis dum longa tempo, sed tamen kunigis sian agon.

Kaj la momento, kiel ĝi montriĝis, estis sukcesa por li, la plej multaj el la ŝipoj amasiĝis kune, ruinigante Codd. Sekve, marŝalo Fukil havis surprizon kaj pli bonan pozicion sur sia flanko.

Valerka sprite notis, grincante per la dentoj, scintilante kiel la lamledaj ŝuoj de princino:

- Nia teamo estas la plej forta, de la tajgo ĝis la britaj maroj!

- Kaj ĝis la fino de la universo! - aldonis Marinka.

Nun la kanonado sekvis tute alian scenaron. La moskitoj estis premitaj al la surfaco de la cent dudek kvin mil-kilometra planedo. Multaj piratoj jam tiom laboris, ke iliaj stelŝipoj restis starantaj sur la planedo, kaj kun siaj fortokampoj estingitaj, pozante kiel facila celo. Ili estis pafitaj de orbito. La filibusteroj respondis malvigle. Nur la Fukil registartrupoj ofertis pli gravan reziston.

-Jen la artropodoj " fluorikoj ". Ili flugis en mian kapon. Alportu rezervojn en la buĉadon kaj reorganizu. - Fonura tiris la hologramon. - Foriru de ĉi tiu planedo, kial vi algluiĝas kiel vermoj al feko?

Marinka kaprice notis:

- Li esprimas sin malcivile!

Ĉe tiuj vortoj, la Marŝalo Duko disvolvis teruran apetiton. Li ankoraŭ ne vespermanĝis, kaj la vido de multaj miliardoj da vivantaj individuoj mortantaj vekas brutalan malsaton. Kvankam Fonura estis raŭpo, li tre ŝatis viandon, precipe bakitan kun sango.

-Liveru ĝin tuj al mi, mi malsatas. - La duko frapetis la brakpogilon.

Valerka rimarkis ridante:

- Kaj ĉi tiu volas sin manĝi dum la batalo! Infanoj, ne prenu lian ekzemplon!

Kiel ĉiam, pretaj robotoj, perfekte konante la gustojn de la majstro, liveris al li sukajn, vaporantajn pecojn da marĉa verda viando kun brunaj makuloj, ornamitaj per Vintuziaj akridoj kaj ŝutitaj per la burpsaŭco de Suharto. Tiu ĉi besto estas miksaĵo de hipopotamo kaj vipuro, kaj manĝas gigantajn plantojn. Ĉio kune estis tre bongusta kaj laŭvorte fandiĝis en via buŝo. La kvar langoj de la moskitoj aktive helpis, kaj tri vicoj da bluaj, flavaj kaj verdaj dentoj aktive maĉis manĝaĵon. Kelkfoje individuaj fadenoj blokiĝis inter la dentoj, kaj por solvi ilin, estis necese lavi la buŝon per malforta solvo de ligusic acido. Sekvis speciala acidbaza biero kun aldono de nitra kaj sulfata acido. Ĝi estas nutra, sana kaj plej grave trafas la moskitojn sur la kapojn.

Marinka knaris:

- Ne pioniru falu en nigran truon!

Dum Fonura amuziĝis, la resto de la generaloj prenis kontrolon. Nun la stelbatalo prenis alian turnon. La areo ĉirkaŭ Codd estis malfacile rekonebla ĝi estis plenigita kun derompaĵoj, fragmentoj kaj aliaj rubaĵoj. La korsaroj kaj klisteroj kontraŭbatalis senespere, sed ne precipe efike, dum la vigligitaj fukoloj premis. La pezaj batalŝipoj "Tushat" estis precipe fervoraj ili havis multajn centojn, milojn da pafiloj kaj laseroj; Precipe ili sukcesis facile detrui la kovrilon de krozŝipoj. Nun ili, kiel zombioj, alproksimiĝis al la kriplaj kunuloj. Spuroj de ĵetaĵoj, fulmaj laseroj, fumantaj pecoj de karenoj flugantaj en ĉiuj direktoj laŭvorte superŝarĝis la spacon. La pesilo estis klare kaj ĉiam pli klinitaj en favoro de la Fucols. Tamen, la malamiko ne tute elĉerpis siajn rezervojn. Kaj sennombraj hordoj da moskitoj denove flugis en hiperspacon . Kaj peza ultraplasma tornado falis sur la artropodŝipojn. Siatempe en liaj brakoj, malmultaj sukcesis pluvivi. Jen tipa unu skipo de Fukols, armita per la plej nova teknologio. Kapitano Folod metis la manojn sur la gravitan stirilon , la kontrolo estis tre simpla, kiel infana stirstango, kaj fukoloj trejnitaj ekde infanaĝo, unue ĉe ludoj, poste sur bonfamaj simuliloj.

Marinka knaris:

- Vi pravas, hiperfotono - trejnu !

Kaj tiam ankaŭ aŭdiĝis hurlado:

-Kion vi pensas, Grand? Ĉu ni povos eliri el io tia viva? plasma mueliloj .

-Ĉiam estas ŝanco, Folod. La ĉefa afero estas eviti duoblajn tikojn.

-Ĉi tiuj damnitaj plasmaj batalŝipoj, ili havas bonan protekton kaj multajn pafilojn, ili estas preskaŭ nevundeblaj por nia krozŝipo.

-Se nur vi atingos ege proksiman distancon kaj pafos salvon el plena distanco.

-Jes, ĉi-kaze, ni mem estos mortpafitaj. - Grand, la ĉefoficisto kaj partatempa komisaro de la kapitano, montris al aro da kosmoŝipoj, detruante la batitan Fukil-floton per forta fajro de ĉiuj iliaj kanonoj .

-Eble ni trafos kie la Vatormorolas resaltas en la vakuo .

Grinc responde:

-Kaj kion ĉi tio donos?

-Ni povas detrui grandan provizotransporton. Kaj sen ili estos malfacile batali sur ĉi tiu planedo. Cetere, ĝi estas elminita.

-Jen Fold, se tio estas tiel, do nun estas la tempo por disŝiri ĝin.

Kaj efektive, en tiu momento ĝi eksplodis. Ekkomprenante ke estis klare ke Codd ne povus esti retenita, kaj ke preskaŭ ĉiuj civiluloj estis mortaj, la Fuquils krevigis profundajn termokvarkminojn. La kontinentoj tuj krakis kaj falis en kaskadon de fajro. La tuta surfaco leviĝis, diseriĝante en ekstreme varman sablon. Resume, venis la fino de la mondo.

Valerka knaris:

- Falu en nigran truon!

Pluraj miliardoj da piratoj, kaj moskitoj kiuj ankoraŭ ne sukcesis evakui, estis tuj forbruligitaj. Ilia nura konsolo estis, ke ili mortis preskaŭ sendolore. Post ĉio, doloro ne povas esti transdonita pli rapide ol la rapido de la lumo, kaj ĉi tiu tipo de hiperplasmo estas cent dek fojojn pli rapida.

- Ĝuste tiel, kvazaŭ iu nin aŭdus, nun ĉi tiu mondo longe ne taŭgos por uzi.

-Kion vi volas, Grand. Ni ŝatus postvivi nin mem. - Folod malbenita kun ĝojo.

-Jen la potenco de termokvarka raketo. Ni ankaŭ havas unu, do ni uzos ĝin por disŝiri transporton.

-Kion pri la kontraŭmisilo ? Ĉi tiu estas la malforto de ĉi tiu armilo facile transpreni per venanta pafo.

-Vi povas uzi interferon kaj Zet-radiadon.

-Ĝi ne multe helpas, kvankam ĝi estas pli bona ol nenio.

-Do ni risku - la fortuno favoras la kuraĝulojn .

Valerka, ĉi tiu erudicia pionira knabo, opiniis necesa aldoni:

- Kaj ankaŭ inteligenta!

Ili daŭre manovris kaj alproksimiĝis al la transporto. La krozŝipo plonĝis kiel fiŝo.

-Malproksimo al celo? - Folod demandis.

-Kvincent dudek ses simulaĵoj .

-Motoroj en metaplasma operacia reĝimo. Preteco sep kurrankul . - Folod reĵetis la kaskon, kiu glitis de lia kapo. - La retronombrado komenciĝis.

La rapida alproksimiĝo al la ŝipo, ŝarĝita ĝis la limo per kargoujoj, komenciĝis.

- Ni frapu!

-Atentu, estas lanĉplatformo dekstre. Eble pluraj misiloj. Ho, ili ekflugas al ni.

-Ni faras norman kontraŭmisilan manovron.

-Ne funkcios. - Grant sukcesis flustri.

Tamen, ĉi-foje la plumega krozŝipo sukcesis eskapi, lerte elturniĝante el sub la mortiga kiso.

- Jen ĝi, kaj vi diris, ke ni ne havos tempon. Ĉio eblas, se vi estas singarda. "Folod skuis la platan nazon de sia kunulo.

Marinka notis:

- Ĉu ĉi tio estas amuza? Estas peko rideti ĉi tie!

Nun ili estis proksimaj. La malamikaj pafiloj pafis tre dense, ŝajnis, kvazaŭ hiperplasma akvofalo verŝus. Sed tuj evidentiĝas, ke la salvoj ne estas celitaj, sed baraj en la naturo.

-La raketo, en teorio, devus pasi. Krom se, kompreneble, estas ia malfeliĉa akcidento.

Ili estis iomete kaptitaj, la vandoj estis fenditaj. En ĉi tiu momento, ili atingis lanĉintervalon.

-La Ĉiopova helpu nin. - Faldi premita komenco. La bombejoj malfermiĝis. Kaj tiam ili elnaĝis, du belulinoj - la fiero de la militmaŝino Fukil.

Hiperfotaj jetoj disigis la raketojn, kaj la kosmoŝipo mem moviĝis reen, aldonante puŝon.

-Se ĝi eksplodos, tiam ĝi ankaŭ ne estos bona por ni.

La moskitoj eĉ ne havis tempon por reagi antaŭ ol du misiloj, preteririnte la fortokampojn kaj ĉarnirajn flankojn, trafis en la karenon. La termokvarka fulmo frapis en ĉiuj direktoj kun senprecedenca forto, vaporiĝantaj pafiloj kaj ekipaĵo. Krome, la detonacio de ĉefe neniigoprovizoj komenciĝis. Do la eksplodo estis grava. La giganta brulanta cunamo disiĝis kaj parte vaporigis proksimajn stelŝipojn, sed la krozŝipo sukcesis eskapi.

-Kiel tio! Iu diris, ke estas neeble! - Folod estis ravita.

-Kial vi estas feliĉa? Ni ĉiuj perdis la batalon. Kaj nun, en la plej bona kazo, ni estos bonŝancaj pluvivi.

-Ĉi tio ne estas malgranda, ĉar la vivo estas inda afero.

Efektive, Foĥoro estis malkuraĝa kaj modere singarda. Vidante ke la batalo perdas, kaj la superforta avantaĝo estis sur la flanko de la malamiko, li ordigis retiriĝon. La fukiloj retiriĝis en organizita maniero, disiĝante en apartajn grupojn kaj, samtempe, senespere krakante.

Suferinte gravan damaĝon, la moskitoj ne persekutis ilin sufiĉe aktive, ŝajne timante embuskojn. En realeco, Fokhoron havis nenion, sed Firon provis konstrui plurajn ruzajn kaptilojn. Aparte, ĉu logi la malamikon en nigran truon. Sed la moskitoj estis atentaj kaj lerte ĉesigis ĉiujn provojn preteriri. Do iom post iom la distanco inter la du flotoj pliiĝis kaj la bataletoj ĉesis. Ĝi fariĝis trankvila. Fokhoron skribis urĝan forsendon al centra ĉefsidejo. Tie li ege troigis la nombron de la malamiko kaj la perdojn, kiujn ili suferis. Li postulis, aŭ pli ĝuste, larmoplene petis plifortikigojn, provis ŝanĝi la kulpigon por la malvenko sur Firon .

Marinka knaris:

- Ĝi vere derompos la malamikon!

Firon, en victurno, riproĉis Fokhoron malfrui kaj ankaŭ petegis lin por sendi fortan sikurs. Ambaŭ komandantoj malamis unu la alian kaj estis pretaj dronigi sian kunulon en kulero da akvo, aŭ trempi ilin en unu fotono. Tamen tio estas ilia afero. Intertempe, la stelŝipoj ekloĝis por riparoj. Estis multe da damaĝo iliaj malbelaj, truaj karenoj estis kovritaj ĉiuflanke per riparrobotoj. Vakuoveldado brilis, laseroj tremis, ciborgoj kun multaj tentakloj alportis rezervajn partojn. Ricevinte vangofrapon, la mega-imperio lekis siajn vundojn. Unu el la fragmentoj, estinte veldita, ekbrulis.

. ĈAPITRO N-ro 3

La filmo, kompreneble, estis grandioza, kun specialaj efektoj, kaj aspektis kiel gigantaj hologramoj, kiujn oni povas ĝenerale diri kiel hiper .

Marinka tweetis:

- Bonege, sed...

Valerka kapjesis:

- Jes, la signalo sonas, estas tempo por ni iri al la amaskunveno. Kaj vi vere devus rapidi.

Levka kapjesis:

- Jes, vi ne povas disputi pri tio!

Slavka tweetis:

- Ni ekflugu!

Kaj la kvar militistoj el la estonteco saltis en la spacon en la direkto de la tendaro Burevestnik.

La pioniraj infanoj kuregis kiel lumfluo en vakuo. Kaj ili enkarniĝis, tuj apud la loĝejo mem de la junaj leninistoj. La tendaro estis tre bela. La konstruaĵoj similis luksajn templojn, kun tre ellaboritaj formoj.

Kaj en la centro, statuo de Lenin, ornamita per gemoj, ekbrilis per ĉiuj koloroj de la ĉielarko. Ĝi estas la grandeco de bona monto. Pluraj knaboj kaj knabinoj turnadis en la aero.

Infanoj en ruĝaj kravatoj turniĝis kaj faris maŝojn. Ĉio aspektis ege amuza. Kaj okazis renverso kaj revolucio.

Marinka rimarkis kun kontenta rideto:

- Jen la feliĉa infanaĝo donita de Vladimir Iljiĉ!

Valerka kapjesis konsente:

- Lenin estis geniulo antaŭ jarcentoj li antaŭvidis la fenomenajn atingojn de la komunismo!

Levka ridis, tordis en la aero kaj respondis:

- Jes, ĉi tio estas vere tre bonega !

Grandega papilio kun mirindaj desegnoj sur la flugiloj flugis super la statuo de Lenin. Kaj ĝi aspektis diable bela.

Slavka notis kun dolĉa rideto:

- Jes, ĝi estas hiperkvazaro!

Marinka klakis per la nudaj piedfingroj kaj pepis:

- Estas varmego kaj neĝo en la mondo,

La mondo estas kaj malriĉa kaj riĉa...

Kaj nun iu ajn kreinto -

Stelŝipoj estas vicigitaj!

Levka konfirmis, palpebrumante per la okuloj, kiuj ŝanĝis koloron de purpura al oranĝa:

- Jes , ni konstruas ne nur stelŝipojn en vico! Venos la tempo, kaj ni kreos universojn!

Aperis robota knabino, kvazaŭ la fanto en la skatolo elsaltis. Ŝi turniĝis kiel pinto kaj pepis:

Sur stelŝipoj ni rapidas trans la ondojn,

Fotonoj rapidas en malsamaj direktoj...

Infanoj, mi salutos vin,

La infano estos batalmalmoligita!

Kaj la knabino de mirinda beleco palpebrumis al la knaboj kaj faris kapriolon en la aero.

La animo de la uloj akre altiĝis. Kaj ili nudigis siajn blankajn kaj akrajn dentojn, kiel tiujn de lupidoj.

Tiam aperis pliaj infanoj. Sennombraj kohortoj de pioniroj elsaltis el malsamaj direktoj. Ili tordis, turnis sin kaj ridis. Sed tiam la signalo sonas. Kaj ĉirkaŭ kvincent uloj viciĝis en vicoj samtempe. Nun estas infanoj pendantaj en la aero. Kaj ruĝaj kravatoj brilas kiel rubenoj sur ĉies koloj. Kaj eĉ la uniformo fariĝis la sama blanka-ruĝa-blanka koloro. Kaj plejparte nudaj piedoj, kovritaj per bluaj sandaloj.

Kaj la uloj staris atentaj. La solena himno sonas:

La nedetruebla unio de liberaj respublikoj,

Ne estis krudforto, sed malbona timo kiu kunigis nin...

Kaj la bonvolo de lumigitaj homoj,

Paco, amikeco, lumo, racio kaj kuraĝo en sonĝoj!


Nun ĉiuj popoloj de la planedo estas kunigitaj,

Ni estas teraj fratoj kaj amikoj por ĉiam!

La supera Nomo de Lenin estu glorata,

Ĉiuj nacioj de la mondo estas sankta familio!

Ĥoro:

Saluton al nia libera patrujo,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!

Ni malfermis la vojon al spaco por homoj ĉie en la mondo,

Faŝismo estas detruita, progreso estas altigita!

Ni marŝas glorajn mejlojn inter la steloj,

Sub la regado de la sovetianoj, la homa spirito leviĝis!

Ĥoro:

Gloro al la Patrujo, nia libera,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!


Ne estas pli forta spirito de la Patrujo en la universo,

Ĉiu, kiu estas inteligenta, estas frato laŭ niaj koroj!

Ni servas la Patrujon pli forte, aŭ pli ĝuste

la hipermaton en vian pugnon !

Ĥoro:

Gloro al la Patrujo, nia libera,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!


Ili atingis Berlinon sur tankoj, pafante,

Almenaŭ multaj belaj homoj mortis!

La ruĝa standardo brilas, donante liberecon,

Kaj la fiulo estas ĵetita en la inferon per la potenco de amo!

Ĥoro:

Gloro al la Patrujo, nia libera,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!


Kredu, ni protektos kaj vastigos la Patrujon,

Ni donu senfinan oceanon de amo!

Sub la flago de la senfina, granda mesio,

Lasu miajn posteulojn petoladi pro rido!

Ĥoro:

Gloro al la Patrujo, nia libera,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!


Al la universo ni alportas komunismon de libereco,

Post ĉio, Lenin donis al ni la menson krei...

Ĉie en la universo, popoloj kunfandiĝos,

Progreso lumigis niajn pensojn en niaj revoj!

Ĥoro:

Gloro al la Patrujo, nia libera,

Amikeco de popoloj estas subteno por ĉiam!

Laŭleĝa potenco, popola volo,

Homo nun regas la universon!

Post tia kanto, la pioniroj riverencis, kaj aperis vizaĝo de bela knabino. Ĝi estis juna kaj ege ĉarma. Ŝi ridetis kaj rimarkis:

- Salutas vin, junaj leninistoj, prezidanto de la planedo, Svetlana Harpun!

Post tio, unu granda hologramo de la vizaĝo de la knabino estis dividita en kvincent malgrandajn. Kaj ĉi tiuj koloraj hologramoj flugis supren al la uloj. Kvankam en la nova mondo estas dekoble pli da reprezentantoj de la bela sekso ol la pli forta sekso, en ĉi tiu tendaro estas proksimume duoble pli da knaboj. Kaj la hologramo de la knabino kisis ilin sur la frunto kaj la lipoj. Estis agrable, kaj la knabino odoris je mirinda parfumo.

La knaboj nevole ruĝiĝis, la knabinoj ridetis.

Post tio, la kvincent hologramoj fariĝis unu denove, kaj la knabina prezidanto diris:

- Miaj pli junaj fratoj kaj fratinoj! Estas paco kaj ordo en nia universo, sed hiperplasmo devas esti aktiva. Tial mi deklaras por vi milittrejnan sezonon.

Diversaj ludoj kaj bataltrejnado devus teni vin sur la piedfingroj!

La junaj pioniroj levis la manojn en la kutima saluto kaj ekkriis:

- Mi servas al Sovetunio! Gloro al Sovetunio!

Kaj ili aldonis unuvoĉe:

- Lenin kaj hiperplasmo estas kun ni!

La knabino kapjesis kaj daŭrigis:

- Dume manĝu. Kiu manĝas, manĝas por Lenin!

Kaj ŝia hologramo malaperis.

Kristalaj kaj diamantaj tabloj aperis en la aero, ŝarĝitaj per diversaj pladoj. Kaj la infanoj mem denove koloraj en siaj vestoj. La plej multaj el la knaboj kaj knabinoj preferis pendi nudpiede. Plie, iliaj piedfingroj estas tiel lertaj kaj tiel lerte fleksiĝas.

Ke ili povas kapti kulerojn, forkojn kaj tranĉilojn.

Valerka, sidiĝinte, ĝoje elprenante la oran glaciaĵon en la ŝtonetoj per kulero, notis:

- Kion vi opinias, en la plej proksima galaksio civilizacio povus ataki nin?

Marinka levis la ŝultrojn kaj respondis:

- Persone, mi dubas . Se ili estas tiel teknologie progresintaj, tiam ili simple devas havi komunisman sistemon. Sed komunistaj ŝtatoj ne batalas unu la alian.

Slavka ridetis, maĉante miksaĵon de mango, ĉokolado kaj hibrido de akridoj kun pistakoj, kaj rimarkis:

- Iam, mi memoras, preskaŭ eksplodis milito inter USSR kaj Ĉinio. Do komunismo povas esti malsama!

Levka kapjesis:

- Kaj Pol Pot nomis sin komunisto. Kaj li mem faris genocidon de sia propra popolo pli malbona ol la nazioj.

Valerka palpebrumis al la uloj:

- Ĉu vi volas batali kun la nazioj? Ni povas fari tion en virtuala realeco. Kaj ĉio okazos kvazaŭ en realeco! Kompleta iluzio de realeco.

Marinka ridis kaj notis:

- Interesa ideo, sed unue, ni provu ion pli modernan. Kaj ni ĉiam havos tempon por batali kontraŭ la nazioj!

Levka kapjesis konsente:

- Jen ĝi. Pasis cent jaroj ekde la Granda Patriota Milito, kaj ĝi jam estas longa historio. Kaj ĉiuj amasiĝas al ŝi. Eĉ la pionira himno temas pri ĉi tio!

Slava rimarkis ridetante:

- Sed Vladimir Lenin estas eĉ pli antikva, kaj li estas glorata kiel eterne vivanta!

Valerka diris memfide:

- Baldaŭ ili lernos revivigi la mortintojn. Sciencistoj jam malkovris la individuan riveron de tempo. Se vi malsupreniros ĝin ĝis la momento de morto, kaj forigos la korpon de tie, tiam ĝi estos restaŭrita en la estonteco, kaj la persono vivos kun nova, nekredebla forto!

Levka ridis kaj kantis:

Senmorteco ekde longa tempo,

Viro serĉis, kaptite de mirinda celo,

En la religioj de la antikvuloj,

Kaj en la striktaj sciencoj de pli postaj tempoj...

Marinka kapjesis kaj konfirmis:

- Jes, ekzistas tia afero. Tial kristanismo estis tiel alloga? Ĝi promesis al homoj senmortecon, kaj ĝojan senmortecon, en kiu homoj estis preskaŭ egalaj al Dioj. Pli precize, sen specifaĵoj.

La pionira knabo Valerka kapjesis:

- Prave! Do ĉiu homo amas sian propran. Ĉi tie en Islamo ili alportis pli da specifaĵoj al paradizo. Ili elpensis haremojn kaj palacojn. Sed la demando estas: se viro havas haremon, kio do pri virino? Kio se viro kaj unu amata knabino sufiĉus?

Slavka notis:

- Jes, se vi rigardas ĝin, ĉi tio estas pli minus ol pluso! Kiam estas pli da specifeco, la intrigo estas senvivigita . Kaj kial iu, kiu ne scias kiel mortigi la tempon, bezonas eternan vivon?

Levka notis:

- Ni estas preskaŭ senmortaj. Ĉiukaze, ni ne maljuniĝas. Kaj se jes, ni ankoraŭ havas tiom da bonaj aferoj antaŭ ni.

Valerka tweetis:

Nuntempe ni estas nur infanoj,

Ni devas kreski, ankoraŭ kreski...

Nur la ĉielo, nur la vento,

Nur ĝojo kuŝas antaŭ!

Nur la ĉielo, nur la vento,

Nur ĝojo kuŝas antaŭ!

Marinka ridetis kaj sugestis:

- Valerka kaj mi iros nun kaj trairos la obstaklokurejon.

La pionira knabo konsente kapjesis:

- Kompreneble! Hodiaŭ estas ferio ĝis la mateno - ni trarompu la fraron !

La infanoj palpebrumis unu al la alia.

Post tio la knabo kaj knabino prenis kaj plonĝis en la virtualan realecon de la Hypermatrix .

La pioniraj soldatoj surmetis siajn kaskojn, kaj la mondo ĉirkaŭ ili subite ŝanĝiĝis, monstraj hologramoj ekmoviĝis.

Valerka, kvankam li komprenis, ke ĝi estas ŝajna , sentis iom da timemo. Li sciis, ke venki obstaklokurejon estas tipa por hazarda trejnado de pli-malpli serioza armeo.

Marinka flustris al li:

- Ne estu timema, partnero! Ĝi estas nur magia elektroniko.

- De kie vi ekhavis la ideon, ke mi estas timema? - Valerka Lagunov estis kuraĝa, sed liaj dentoj perfide klakis.

Kaj surprizis la knabon, fakte, ke li ne antaŭe ludis tiajn ludojn, kaj pro Dio. Kaj nun li estas kiel dujara knabo, kaj tiam, verŝajne, malgrandaj infanoj ludantaj en virtualaj ludoj ne tiom timas.

- Ĉi tio estas speciala radiado, ĝi enigas timon en ni. Kvazaŭ ni forgesus, ke ni ne estas verdaj komencantoj, sed spertaj militistoj! La kunulo milde karesis la muskolfortan bruston de la pionira knabo. La okuloj brulis.

Varme respondis Valerka:

- Mi ne vere batalis, eĉ ne unu tagon, sed mi trejniĝis dum mia tuta vivo!

Li fajfis kiel najtingalo.

Komence, el ĉiuj armiloj, ili ricevis nur malgrandan, solidan laserponardon.

Li eĉ ne aspektis aparte serioza. Vere, ĝi estis malpeza kaj povus esti iomete etendita. La unua malamiko similis dornan helikon, kun beko elstaranta el sia ŝelo. La komenca pado estis laŭ glitiga, rotacianta surfaco en kelkaj lokoj. Tial, Valerka, deflankiĝinte de la atako de la malamiko, preskaŭ falis. Lia amiko batis la skarabon, tranĉante ĝin en du partojn, kaj la pecoj defalis.

- Laboru per la ponardo! - kriis Marinka. "Ili ne estas tiel timigaj kiel ili volas ŝajni."

- Mi rimarkis ĝin! - diris Valerka. - Kvankam io stranga okazas al la korpo. Estas kvazaŭ la nervofinaĵoj estus frostigitaj!

La pionira militisto knaris:

- Vi vidos, batu! Tio estas ĉio la " malfrostigo "!

Virtualaj monstroj, kelkaj homsimilaj, aliaj kun multaj tentakloj, atakis ilin. Ĉi-foje Valerka atentis. La kontraŭfrapo skuis la plej proksiman malamikon. La sekva, kiun li mortigis, estis hermafrodita viro. Mi tute ne bedaŭras tian frenezaĵon . Sed la simileco de kalmaro kun glavoj preskaŭ forblovis de ĝia kapo.

Post kiam estis kaptita de la glavo, mia korpo komencis dolori kaj dolori.

- Estas naŭze, li vundis min! - malbenis Valerka. "Mi ne pensis, ke mi estas tiel mallerta."

-Ĉu vi iam batalis kun virtualaj monstroj? - demandis Marinka.

- Kun ananassimio! Ŝi postkuris min kaj mi preskaŭ mortis. Kvankam, estas iuj ekscentruloj kiuj diras ke ĉiuj simioj estas afablaj kaj amas homojn ĉar ili estas ĝiaj fratoj.

- Niaj kontraŭuloj estas nek bonaj nek malbonaj. Ili estas indiferentaj, kiel la maro, sur kiu velas piratoj.

- Pli verŝajne eĉ vakuo. La maro estas varma kaj milda. - La pionira knabo estis frapita de miksaĵo de banano kaj tigro, kun raketoj anstataŭ dentegoj, kiuj saltis sur lin. - Mi ricevis nigran truon sur la kapo sur ĉi tiuj obstaklokurejoj. Vere, nun io malbona okazas al la korpo.

La pionira militisto knaris:

- Verdire, ankaŭ mi estas timema kaj kontraŭpulsaro!

La knabo kaj knabino daŭre moviĝis. Komence la monstroj ne estis precipe rapidaj, kio faciligis la taskon. Tamen, Valerka kaj Marinka estis iomete kaptitaj per la senŝargiĝoj. Ĝi plimalboniĝis ĉar la monstroj komencis kraĉi fajron. La stomako de Valerka brulis kaj li sentis veran doloron.

- Ĝi igas min voli turni miajn intestojn! - Li diris.

- Kaj ne estas pli facile por mi! - La knabino montris dekstren, preskaŭ nudan bruston. Sango gutis de ŝi. Ili denove kraĉis sur Valerkan, la pionirknabo malfruis, lia ŝultro estis trafita , klare rompinte liajn ostojn. Kaj kiam la ostoj de ordinara homo estas rompitaj, ĝi doloras tiom multe, vi povas morti pro ŝoko. Kvankam la Terminator-knabo ne estis ordinara homo, li sentis sin malloke nuntempe. Li sentis specialajn, ekstreme malutilajn ondojn, kiuj paralizis liajn kapablojn.

- MI sentas malbone! - Valerka svenis. La knabino frotis lian belan, glatan vizaĝon per profesia movo.

- Ne plonĝu en nigran truon, mia kara kavaliro. La konscio revenis, sed kune kun ĝi doloro. Valerka ĝemis, malforteco sufokis lin:

- Mi ne iros plu.

La pioniro knaris:

- Ne malseku! Ĉi tie estas unuahelpilo.

Ja la obstaklokurejo estis kiel komputila ludo. Estas pliaj vivoj kaj, grave, energio, kiu kaŭzas tujan regeneradon. Jes, estis malfacile, sed la infanoj lernis.

- La ĉefa afero estas ne retiriĝi kaj ne rezigni! - diris Marinka. Ankaŭ ŝi ne estis trankvila, de tempo al tempo, farante erarojn, ricevante dolorajn batojn. Tiam la paro alkutimiĝis kaj komencis agi multe pli harmonie. En la venonta stadio, ili devis salti sur fungojn flosantajn en la aero, eviti flugajn tranĉilojn, kaj rampi super pikdrato. La batalo fariĝis pli kaj pli severa, kaj la kontraŭuloj moviĝis pli kaj pli rapide. Vere, eblis uzi kaptitajn armilojn, ankaŭ virtualajn, sed en iliaj propraĵoj sufiĉe similaj al realaj portantoj de morto.

Valerka, precipe, provis multbarela vibroĵetilo ! Ĝi kreis malgrandajn fendojn en la spaco. Vere, post tri pafoj ĝi diseriĝis, sed falĉis plurajn vicojn da kontraŭuloj.

"Ne malbone!" diris la knabo.

- Provu akiri bobelan plasmolanĉilon ! - konsilis Marinka - Tio estos multe pli efika.

La militista knabo notis:

- Nu, ankaŭ tio ne estas malbona ideo. Kaj kie li?

La pionira knabino grincis:

- Ĉi tio estas tiel malgranda pipo, ke ĝi similas al pionira korno. Blovu en ĝin kaj vi vidos la rapidan flugon de hiperplasma kaskado.

La knabo apenaŭ evitis la salvon, rampis iom laŭ la ĉizita surfaco kaj prenis la klarionon. Pafo.

La vezikoj falis laŭ sinua linio, singarde saltante. La estaĵoj, kiujn ili trafis, eksplodis.

- Kio! Ĝi ne estas malbona! - diris Marinka. - Nur batu ĝin pli malalte por ke malpli da vezikoj flugu en la ĉielon.

Pioneer Boy pepis:

- Mi provas mian plejeblon!

La juna militisto diris:

- Provu kaj ne miru!

La pionira knabino ankaŭ prenis fortan armilon kaj uzis ĝin, montrante neflekseblan potencon.

La batalo fariĝis pli kaj pli interesa. Ĉi tie ili batalas sur planedo, kie akvo unue verŝas en rivereto sub iliaj piedoj, kaj tiam terure glitiga likva heliumo fluas, kaj potencaj laseroj estas pafitaj de supre kaj malsupre, neniiggrenadoj eksplodas.

Valerka repafis per ambaŭ manoj samtempe kaj eĉ dancis breĉon.

Li estis kaptita plurajn fojojn, detranĉante lian maldekstran kruron. Dank' al mia kunulo, ŝi helpis min atingi la vivsavan sukurilon. La kruro kreskis.

- Vi estas mojosa, Marinka.

La militisto malestime snufis:

- Vi estas malfortulo, Valerka. Beboj eltenas tian sovaĝan doloron, kaj vi ĝemis!

La pionira knabo ne estis mem, io ĝenis lin :

- Nuntempe, mi ĉion perceptas multe pli akre!

Demetinte alian vicon da monstroj, Marinka diris:

- Ĉiuokaze estu pacienca!

La leninisma knabo ĝemis, fariĝis nekredeble malfacile paroli:

- Vi devas, mi estas viro!

- Jen, viro! - Dum momento iliaj lipoj kunligiĝis. Valerka sentis la mielan dolĉecon de kiso de juna virino.

La kapo de la pioniro komencis turniĝi, kaj li preskaŭ perdis la konscion, kvakante:

- Diino!

- Lucifero! - respondis la junulino.

Ili tiam eniris ĉiaman atmosferon kun fortaj ventoj. Aŭ ĝi blovas de antaŭe, aŭ, male, ĝi premas en la malantaŭon. Kaj la malamikoj konstante ŝanĝiĝas, foje ili flugas kiel vespoj, foje, male, ili rampas kiel venenaj serpentoj. Sed vi devas konstante batali, saltante de unu platformo al alia, kaj eĉ kaptante artefaritajn muŝojn kaj lacertojn per la kruroj, flugante el kaptiloj kun ilia helpo. Kelkaj specimenoj, precipe papili-floraj hibridoj, estas mirige belaj. Miksaĵo de libelo kaj tulipo, brilanta kun ĉiuj koloroj de la ĉielarko kun ebriiga odoro. Kvazaro ! Nudigitaj buŝoj klakas de malantaŭe kiel elektronikaj muskaptiloj, metro-longaj dentoj fajreras per fulmoj. Estas ankaŭ pli grandaj, kvinmetraj kaj eĉ dekmetraj dentegoj. Valerka sukcesis pretergliti ilin. Unu el la monstroj, hibrido de tanko kaj skorpio, eksplodis per muĝado, disĵetante brulantajn bombonojn.

- Ni ne estas fotitaj ! Kvarkoj ne estas kaptitaj. - La kuraĝa militisto kantis.

Denove la knabo ricevas damaĝon de neniigaj ekbriloj. Kaj nun la knabino estas eĉ pli malbona, ŝia kruro estis deŝirita denove. Sed ŝi lerte saltas sur unu membron, sen pensi pri retiriĝo. Tamen, estas nenie iri.

- Ni havas unu manieron, aŭ pluvivi aŭ morti! - diris Marinka kun iom banala patoso.

La juna pioniro konfirmis:

- Kaj nur kune! Nigra truo estas pli hela kiam paro da brulantaj koroj brilas en la glacia etero!

Koste de nekredeblaj klopodoj, nehoma streĉiĝo, ili sukcesis trapasi ĉi tion, kvankam sur iliaj korpoj ne restis vivspaco.

La sekva etapo estas la dezerto, kun brutale suĉanta verda sablo, estas neeble stari senmove dum sekundo, viaj kruroj blokiĝas, kaj vi ankoraŭ devas pafi kaj piki. Ĉi tie maskitaj militistoj, kelkaj en kiraso, batalas kontraŭ ili. Estas malsamaj specoj de batalantoj, estas kaj homoj kaj hibridoj de skorpio kun kakto, cimo kaj ŝlosilo. Flugas Graviolet -aviadiloj , de kiuj vi ne povas kaŝi, vi ne povas kaŝi, laseraj radioj disĵetos la sablon. Kiam ĝi trafas la korpon, estas infera doloro, la internoj ŝajnas esti elpremitaj per rulilo kaj plenigitaj per varma oleo. La tetraletoj plonĝas, faligante bombojn en formo de abomenaj kranioj kun multaj brulantaj okulkavoj, kaj ŝprucante furiozajn radiojn en sia soifo je detruo!

Valerka tamen ne estas perdita. Li faras ian dancon, pasante inter la riveretoj.

Marinka eĉ faris ŝercon:

- Rusa whist, flugiloj ŝvebas apud vi!

Valerka prenis:

- La komandanto vicigis niajn regimentojn en vico!

Kune, la knabo kaj la knabino batis per tondilo, uzante la "akvofalan jeton" teknikon, metante la malamikojn en abundaj faskoj. Tiom da diversaj estaĵoj disiĝis , dispremis aŭ ekflamis. Ĉi tio estas mirinda groteska, ne sen komedio, precipe kiam la tetraleto en formo de milvo kaj hakilo fariĝis falanta fluo de oraj turkisaj makulitaj raŭpoj kiam ĝi trafis:

- Kiam vi pafas, staru sur la piedfingroj, via movebleco estos pli granda. - proponis Marinka.

Valerka aŭtomate rimarkis:

- Malpli stabileco.

- Kiel diri, dinamiko estas ĉiam pli forta ol statiko!

Por konfirmi siajn vortojn, la knabino tranĉis per trabo rapidantan strukturon similan al ladskatolo kun bareloj. Ĝi disrompiĝis kaj falis, flugante en pecojn. Jam dumfluge, la pecoj de la venkita celo fariĝis aro da purpuraj hibridoj: burdoj kaj ĉimpanzoj. Ĉi tiuj strangaj estaĵoj batalis unu kun la alia, iĝante pli malgrandaj ĉiumomente, dissolviĝante en la atmosfero de virtuala batalo :

- Nu, kiel? Kvazaro ? - demandis Marinka, trikante la brovojn.

- Tre mojosa, plej grave, deca! - Valerka rimarkis. - Estas agrable vivi inter laseroj kaj plasmo! Kaj aŭdu la planedon eksplodi!

La knabino ridis:

- Kaj spertu orgasmojn en batalo kun mi! Kaj promenu kaj petolu laŭ via koro! Nu, mi aprezas tian humuron ĉe viroj.

Valerka, la pionira terminatoro, lude detruis la venontan donacon. Ĝi similis ŝtipon kovritan per ŝtalo. Ĝi ne eksplodis tuj pluraj pliaj ŝargoj estis postulataj. Siavice, la radioj elirantaj el la ungegaj hokoj rompis la manon de la juna leninisto.

- Jen la abismo de la spaco ! - li kriis kun ĉagreno. - Ni devas pensi pri io tia.

Marinka, kvazaŭ moke, eksaltis :

- Pri kio vi parolas?

- Batu min en la vizaĝon per briko. - Unu mano ne funkcias. - notis Valerka. - Ho, kie estas mia superkarno ?

baldaŭ estos pli regeneriĝantaj vivokorpoj ."

Kiel evidentiĝis, ŝi ne eraris. Sed la medikamento ne sufiĉis, la mano resaniĝis, sed multnombraj tranĉoj kaj doloro restis.

La venontan fojon, kiam okazas vulkana erupcio , vi devas rapidi al la supro kun nekredebla rapideco, pafante al la batalciborgoj de la malamiko. Kaj la ciborgoj estas simple obscene pretendaj: hibridoj de antikvaj Holivudo-terministoj kaj modernaj kreaĵoj de kosma evoluo, ultra-diaktivaj. tankosaŭroj . Valerka, juna leninisto ( kio kutime ne estas tipa por li), jam estis morte laca, monstroj kaj la ĉirkaŭa malamika medio ekbrilis antaŭ liaj okuloj, kaj ne estis fino en vido al ĉio ĉi. Ankaŭ Marinka komencis fali kaj lami:

- Mia knabo, kiel malfacile estas por vi!

La juna pioniro, ŝanceliĝante, respondis:

- Kaj vi, mi vidas, glitas en kolapson!

La pioniro diris:

- Mi ne havis tian trejnadon dum longa tempo. Ĝenerale, ni estas paca sovetia imperio de venka komunismo, kaj ni ne atakos neniun, aŭ pli ĝuste, ni ne intencis, sed ĉiu individuo iras tra la vojo de milita trejnado. Ja tio ne estas ŝerco, la milito daŭras pli ol mil jarojn! Vi do krucsigni vin, ĉiaokaze, vi neniam scias! Kompreneble, mi ne estas reala, sed mi pasigis sep virtualajn jarojn en cibernetika ludo sur la surfaco de neŭtrona stelo!

Valerka ekkriis:

- Ve, sep jaroj estas multe!

La knabino decide respondis:

- Nu, unue, ni nun vivas preskaŭ senfine, kaj due, sur neŭtrona stelo ĝi estas sufiĉe komforta, kompleta industrio de plezuroj kaj distraĵoj. Plej verŝajne, ĉi tio estas ĝoja ŝatokupo. Gravito estas neŭtraligita. Ĉu vi estas kvazaŭa knabo ?

- Ĝis nun ne ekzistas speciala superĝojo ! - Mi rimarkis elĉerpitan Valerkan.

- Ili intence puŝas vin, por ke vi komprenu almenaŭ ion pri armea servo. Ĉu vi ne havas trejnadon, aŭ ĉu vi estas nur malfortuloj ? - demandis Marinka, sen ĉesi pafi pafi al la monstroj.

Valerka, pafante reen kaj foje hakante ( ĉi-lasta estas eĉ pli malfacila), apenaŭ reprenante la spiron, diris:

- Kaj estis tempo en la pasinteco, kiam la rusa armeo estis tute profesia. Volontuloj servas en ĝi por mono, kaj ili estis rekrutitaj el diversaj landoj.

- Tio estas, solduloj. - Marinka resumis. - Sed ili ne estas fidindaj kaj povas iri al la flanko de tiu, kiu pli pagas.

Valerka, detranĉinte alian malbelan soldaton en formo de veruka libelo, ĝemis malgaje:

- Io tia ne estas ekskludita. Sed tamen, la plimulto de solduloj estas rusoj laŭ civitaneco. Ĉi tio signifas, ke ili ne perfidos sian Patrujon. Kaj ili ne perfidis vin!

La militisto montris la trabpafilon per siaj piedfingroj kaj dispremis la krucon inter makako kaj kivio:

- Kaj en okazo de granda milito, en la pasinteco estis problemoj kun deviga militservo.

La pionirknabo, forbrosante tri kapojn de hibrido de la serpento Gorynych kaj kakto muŝagaroj ( ili tre dolore pikis lin en la bicepso per pikpingloj), blasfemis?

- Ili povis kaj ja ekestis! Sed la armeo de Sovetunio ankoraŭ gajnis ĉiujn militojn. NATO estis venkita, Ĉinio estis venkita, kaj eĉ tia monstro kiel Usono estis subigita.

La knabino faris stultajn okulojn, pafante de la emisilo uzante la langon:

- Ĉu ili havas soldatservan armeon?

La knabo kontraŭstaris, senintestigante la hibridan triciklon kaj kalmaron:

- Ne! Ankaŭ civila dungito. Ĉi tio estas ŝia forto kaj malforto. Tamen la malamikaj trupoj estas bone trejnitaj, precipe Usono venkis la unu milionon kaj duonon de iraka armeo, perdante malpli ol ducent soldatojn. Konsentite, impona sukceso.

- Ĝuste, ne malbone! - Marinka metis ŝargon en la batalanton, disbatante grandan cimon, kiu englutis la memveturan pafilon. Li estis disbatita. - Sed ni havis rilatumon de perdoj en nia favoro, kiu estis multe pli kruta.

- Nu, dependas de la teknologia nivelo! - La pionira knabo lekis sangofluon fluantan el sia tranĉita frunto.

- Kompreneble, dependas! Ĉiu malkovro en la milita sfero proksimigas la momenton de venko!

Marinka komencis kanti, ŝia voĉo vekis novajn neregeblajn fortojn:

Elfia, vi estas mia naskiĝlando,

Mi estos fidela, dediĉita ĉiam!

Somero brulas, glacie malvarmas ,

La rivereto estas malvarmeta, la akvo fluas!


Mia elektito estas pli blanka ol neĝo, kreto,

Ŝi alportis vinon al siaj travideblaj lipoj!

Kaj la spirito estas forta, sed la korpo estas tiel senpova,

suferi de vundoj !


Ne estas paco en la kosma etero,

La batalo bruas, kaj vi ne povas distingi la vortojn!

Frenezo okazas tra la tuta mondo

Kaj senkulpa sango denove estas verŝita!


Temploj forigas nin per sonora sonorado,

Kaj la vento ŝajnis frostiĝi, la bruego de la homamasoj estingiĝis!

Kaj la unuenaskito naskiĝis kun mia ĝemo,

Mi dediĉos timeman verson al la posteularo!


Kaj la filo servos sian patrujon,

Venku ĉiujn malamikojn per ŝtala glavo!

Kaj la Elfie-flago ne malleviĝos,

ĉiujn kontraŭulojn en batalo!


Patrujo kaj rokoj kaj kverkejoj,

Kaj infana ridado, trilo de najtingalo en la arbaro!

Ili batalis por la Patrujo ne pro gloro,

Vi kaj mi vivu en feliĉo!

Kiam ŝi finis, antaŭ ili aperis tuta armeo da kadavroj. Ĝi similis diserigitan viandan salaton el la produktoj generitaj de la imago de Picasso post kiam lia cerbo estis inundita de oceano de hiperplasmo. La knabino demandis, apenaŭ reprenante la spiron:

- Ĉu vi konsentas kun mi, Valerka?

La juna leninisto memfide respondis:

- Mi amas mian Patrujon, ne malpli ol vin. - Fidu min, Mirabela.

La militisto korektis, terenbatante hibridon de moskito kaj hipopotamo:

- Mi ne estas Mirabela, sed Marinka.

- Pardonu, mi misparolis. - Terura laceco. - La pionira knabo balanciĝis. - En unu serio, tio estis la nomo de kvazaŭ-diino , kiu kreis dekduon da grandegaj universoj, kaj poste libervole rezignis pri ĉiuj avantaĝoj kaj estis vendita al sklaveco!

- Ĉi tio estas radia premo. Ĝi fakte ne estas tiom malbona. - La pionira militisto montris du langojn. - Sklavo kaj diino, ili rimiĝas tiel superstelulo !

Kaj ĉi tiu nivelo estas postlasita. Kvankam multe da sango estis verŝita.

Kaj kiam, en la sekva etapo, virtualaj ŝtonoj, proksimume hakitaj en la formo de antikvaj dioj, komencis fali sur la ulon kaj knabinon, kelkaj pezaj sukcesoj preskaŭ finis ilin ambaŭ. La ostoj de Valerka perdis sian iaman elastecon ili rompis, kaŭzante neelteneblan doloron; Marinka ankaŭ estis ege elĉerpita kaj tenis kun ekstrema peno.

- Vi mensogas! Vi ne povas rompi la volon de la rusa popolo!

Valerka, perdinte forton, sibilis:

- Nehoma kuraĝo distingas nian nacion de aliaj nacioj!

La pionira knabo kaj la pionira knabino kuraĝigis unu la alian. Ili eĉ ne pensis pri rezigni aŭ rompiĝi.

- Nia volo estas en nia pugno! - Valerka detranĉis lin.

Marinka aldonis:

- Will, jen la montrofingro, kiu tenas la ellasilon de la traboĵetisto - ĝia malforteco estas memmortiga!

Fine, ĉe la fino, man-al-mana batalo atendis paron da junaj batalantoj, la plej terura monstro estis preparita por la lasta. La monstro videblas de malproksime, flustras Marinka.

"Estas plej bone por ni agi duope." Parante kune la atakojn de ĉi tiu estaĵo de la virtuala submondo.

Valerka konsentis:

- Nur tiam ni havos ŝancon.

Ĝi, ĉi tiu nekredebla monstro, estis kreita el likvaj metaloj miksitaj kun multplasmo, tenante gravion-nukleonajn glavojn en siaj manoj. Ĉiu membro estas terura laŭ sia maniero: unu estas kovrita de verukoj, alia de ulceroj, tria de dornoj, kvara de splitoj, kvina de rompitaj diamantoj, ktp. Ili, ĉi tiuj "laborantaj manoj", ekbrilas kun nekredebla rapideco, la atako venas samtempe de la supro, la flanko kaj la malsupro. Kaj ne en tridimensia spaco, sed en dek ok dimensioj samtempe! Ĉi tio signifas centojn da samtempe kontraŭaj kaj, samtempe, similaj aviadiloj de atako. Vi apenaŭ havas tempon por kontraŭbatali, kaj eĉ se vi sukcesas fortranĉi vian manon, nova tuj kreskas .

- Agu duope!

La juna leninisto krias:

- Dama fotono !

Knabo kaj knabino pafas, provante eniri la koncentriĝon de ĉiuj plurvektoraj dimensioj, kiuj kontrolas la multiplasmon . Ili sukcesas kaptante la rozon de dekok-dimensia spaco. Vi povas vidi la metalon disvastiĝanta en ĉiuj direktoj, miloj da hidrargo-similaj pilkoj .

Marinka krias:

- Kvazaro estas tro fotonigita ! Hiperplasmo !

Sed la monstro, kiel Feniksobirdo, subite venas al vivo kaj estas reestigita.

Valerka kaj Marinka rondiris ĉirkaŭ la senmorta monstro. Ili jam estis elĉerpitaj, kaj la malamiko daŭre premis ilin. Kiel hidro: anstataŭ unu kapon detranĉita, du kreskis! Provu, gajnu!

La knabo, ricevinte alian tranĉon, kun voĉo rompita de nekredebla streĉo, sugestis:

- Ĉiam devas esti maniero venki la malamikon! Tial ĉi tio estas obstaklokurejo, iu certe trapasos ĝin kaj gajnos laŭrojn!

La knabino senspire respondis:

- Kompreneble estas maniero venki! Kion rakontas al vi la sperto?

Valerka flustris, faligante sangogutojn:

- Ĉi tiu monstro estas roboto! Vi devas trovi lian kontrolpanelon kaj malŝalti ĝin! Kvazaro en hiperfrakcia grandeco povas droni en fingringo.

Marinka sentis esperon:

- Kaj kie li estas?

- Ne tro malproksime, sed ne en la plej evidenta loko! - respondis Valerka, perdante la lastajn fortojn pro siaj vundoj!

Marinka estis nur iom pli freŝa ol li:

- Lasu min kovri vin, kaj vi serĉos ĉi tiun fifaman kontrolpanelon!

- Mi provos! "La dekstra okulo de la juna leninisto ne plu povis vidi ion, kaj la maldekstro estis nubigita de rozkolora nebulo, kaj la juna batalanto estis gvidata pure intuicie.

La virtuala monstro atakis la knabinon kun nekredebla forto kaj kaŭzis al ŝi plurajn tranĉojn. Marinka timeme retiriĝis, impresa vundo gapis en ŝia ŝultro. La kruroj de la knabino, aŭ pli ĝuste la sola, kiu pluvivis, tremis, sed ŝi sukcesis fortranĉi unu el la membroj de la monstro!

- Ne, vi ne tiel facile prenos min! - La pionira militisto kraĉis elfrapitan denton, celante la okulvicojn de la superbesto .

La monstro ronronis:

- La flamoj de la submondo atendas vin!

Marinka detenis la batojn, sed maltrafis pikon en la kruro. La boto disfalis, malkaŝante gracian, muskolan kruron. La fingroj estis bruligitaj de la hiperplasma fluo.

- Jen nigra truo ! - La knabino respondis - Tion vi faras al mi, mia supermonstro - kontraŭheroo! Sed ne estas facile por mi tute mortigi la idioton , nulo, nulo, sep!

La brakoj de la monstro plilongiĝis kaj li provis atingi Valerkan. La knabo piedbatis , sed estis grave trafita en la flanko. La sango denove fluis, lasante makulojn sur la malebena surfaco. Valerka, venkante la doloron, faris kapan salton, marŝis sur la manojn, poste faris alian ĵeton.

- Mi montros al vi la patrinon de Kuzka! Ĉernodirnik ! - La knabo tranĉis la muron, penante trafi pli alte.

La monstro, daŭrante pliiĝi en grandeco, lanĉis ofensivon en du frontoj.

Marinka turniĝis kaj saltis, bruligante ŝiajn nudajn krurojn la dua membro subite rekreskis; La bela knabino spertis fortan, sed long-establitan turmenton. Ŝi saltis kaj piedbatis la elektronikan estaĵon per sia nuda piedo, sed tuj estis trafita reen, perdante tri fingrojn kaj vundante ŝian piedon.

Marinka kriis:

- La teruro de la kontraŭmondo!

La monstro ŝercis sarkasme:

- En la hiper-submondo , vi ne kantos tiel!

La knabino estis devigita retiriĝi. Estis pli kaj pli malfacile por ŝi. Valerka ankaŭ ricevis ĝin, post alia atako, la virtuala monstro detranĉis la kruron de la ulo ĉe la genuo.

La pionira knabo ĝemis:

- Ho, ĉi tio estas neeltenebla !

- Estu forta kaj kolektu vian volon! - konsilis Marinka. La klingo de la glavo trafis la belulinon en la brusto kaj detranĉis ŝian cicon. La knabino faris malantaŭan turniĝon, fulmante siajn nudajn, sangajn kalkanojn. Post tio, ŝi malbenis kolere:

- Tiel vi karesas virinojn!

La elektronika estaĵo respondis:

- Mi volas nur karesi kaj brakumi la malbelajn knabinojn! Mi volas rompi iliajn fingrojn kaj disŝiri ilin en malgrandajn pecetojn!

"Mi hakos vin en striojn kaj etendos la kaprojn!" Marinka kriis. La knabino ricevis ĝin kiel martelon. Kruro rompiĝis kaj svingiĝanta peco forflugis.

Valerka perdis sian manon, ili simple fortranĉis ĝin per ventumilo:

- Jen fakallioimitatoro ! - La pionira knabo malbenis. - Vi volas piedpremi min!

La monstro feroce ĵuris:

- Estos malfacile por vi, vakuaj kvarkoj!

-Vi eraras, kadavra aĉulo !

Estis tre malfacile por la pionirknabo liaj kruroj cedis; Ne estis forto por teni plu, sed Valerka batalis. Li malhelpis alian atakon, detranĉis la membron de la malamiko, sed ĝi tuj, eĉ malfacile kapti la momenton, kreskis!

La estaĵo hurlis:

- Kio, ĉu doloras?

- Tiel do! - La pionira knabo kraĉis manplenon da dentoj, lia vango estis tranĉita.

- Estos eĉ pli malbona!

Sekvis atako sur la knabino, ŝi retiriĝis kaj lerte fortranĉis sian kontraŭulon. Li kraĉis venenan brunan sangon, sed fariĝis eĉ pli terura:

- Kio, belulino ? Vi ricevos ĝin en nikelo!

- Vi renkontos fortan pugnon de soldato! - Digne respondis la pionira knabino.

La sekva bato, kaj ŝia mano estis fortranĉita. Marinka cedis kaj estis reĵetita. Ŝi sangis. Valerka ricevis alian "donacon" ili tranĉis lian genuon. La knabo ĝemis kaj provis eviti , sed la pinto trapikis la lokon kie ordinaraj homoj havas sian dekstran renon.

Valerka trafis la membron, li nur iomete sukcesis tranĉi ĝin, la karno el likva metalo fariĝis multe pli forta. La pionirknabo retiriĝis kaj provis paradi, sed deko da klingoj kaj ponardoj tuj flugis al li. Unu el ili trapikis la koron de la ulo, Valerka ŝanceliĝis kaj komencis fali.

La malespera fortostreĉo de Marinka savis lin de tuja morto. La knabo ricevis novan damaĝon, estante preskaŭ duonigita , kaj la knabino perdis sian duan bruston, kaj ŝia koro ankaŭ estis trapikita. Marinka estis kovrita de sango, ŝia bela haŭto senŝeliĝis. La knabino siblis:

- Mi perdas mian belecon!

La monstro, sen kaŝi sian karnovoran emocion, muĝis:

- Kiel aligatoro, via haŭto estos forigita!

La knabino, mortanta, ne perdis sian humoron, tuj respondis:

- Kun la potenco de la terminatoro, la vizaĝo estos batita !

Denove senespera elŝovo, restis nur unu kripla kruro. Kiel malfacile estis por la knabino.

Valerka ricevis alian baton en la koron. Estas bone, ke li havas tri el ili, alie, tujan morton. Sed la perdo de du el tri motoroj igas ĝin malfortiĝi signife. La konscio de la pionirknabo malklariĝis unu pluviva kruro ne plu povis subteni lian korpon.

La monstro hurlis:

- Mi pikos vin! - Kaj li kuris al la knabino. Lia obscena buŝo diris:

- Ĉu vi scias, kiel en la malnova tempo ili krucumis viglajn knabinojn kiel vi sur krucoj?

- Kaj mi ne volas scii! - Marinka kontraŭbatalis kun la malespero de muŝo en densa reto.

- Sed vi devas!

Saltante sur la knabinon, la klingo duonigis la belulinon . En fina mortiga peno, Valerka ĵetis sian glavon, trafante kolombon flagrantan en la ĉielo la birdo estis malgranda kaj tiel sendanĝera, sed la pionirknabo pensis, ke oranĝa vidaĵo aperis antaŭ li;

La monstro estis dispremi la kapon de la knabino, frostiĝis kaj subite komencis diseriĝi. Lia monstra karno disiĝis kiel ping-pongo-pilkoj. Ili, iĝante pli kaj pli malgrandaj, disiĝis, resaltante. Marinka, sangoruktante, kriis:

- Vi faris ĝin finfine!

- Jes, mi faris ĝin! - la pionirknabo ektremis en konvulsioj pro nepriskribebla doloro. ---Fina venko atendas nin.

La lasta frazo jam estis malloka, sed ĝi aspektis tre esprimplena. La knabo kaj knabino kunigis siajn sangajn manojn kaj rampis. Ili kovris metron post metro, kvazaŭ per nuda abso sur rompita vitro. Per heroaj klopodoj, la bariero estis finfine venkita. La bildo flagris kaj la lumo mallumiĝis. La junulo kaj la knabino momente svenis, post kio ili rekonsciiĝis, frostigitaj en la bioĉambro. Ekstere ili estis tute sendifektaj, sed ili pendis sur fortokampo.

. ĈAPITRO N-ro 4

La dek-stela oficiro kun du deputitoj kun intereso rigardis la duonnudajn, tre muskolfortajn korpojn de la pionira knabo kaj pionira knabino:

- Vi estas mirindaj batalantoj! Tamen, ili sukcesis trakti la lastan monstron, kion kutime nur unu el miliono sukcesis fari!

Valerka kaj Marinka bojis :

"Ni provis plenumi nian devon al la Sankta Patrujo.

- Ĉi tio estas laŭdinda, sed kutime ne sufiĉas por venki ĉiujn obstaklojn! Ĉu ne?

Marinka rapide respondis:

- Jes! Nur lojaleco ne sufiĉas por servi la landon, sed ĝia foresto ne povas esti anstataŭigita per io!

- Jes, ĝuste! Kiel vi, Valenka, divenis, ke estas la kolombo, kiun oni devas pafi? Li estis tiel sendanĝera.

Valerka, sulkante la frunton, respondis:

- Malfacile diri. Eble intuicio. Ŝajnis al mi, ke mi vidas birdon tra la oranĝa vidaĵo, kaj tiam mia korpo reagis per si mem. Eble morto hipersensiveco.

La oficiro kaj pluraj personoj akompanantaj lin subite malaperis.

Valerka, Slavka, Levka, kaj Marinka finiĝis kune. Ili estis en kampo, kiu estis sufiĉe bela rigardebla. Kreskis abundaj floroj, la herbo estis oranĝa, la aero ŝajnis saturita de mielo.

La pionira knabino, kiu nun portis luksan tunikon, stampis sian nudan, sunbrunigitan piedon kaj kriis:

- Nu, ĉu ni batalu?

Valerka, portanta nur pantalonon kaj tenante glavojn, demandis:

- Kaj kun kiu?

Levka sprite notis:

- Kiel diris Porthos: Mi batalas ĉar mi batalas!

Slavka tweetis:

Ni kuraĝe iros en batalon,

Por la potenco de la sovetianoj...

Ni disigu ĝin en kvarkojn,

En la batalo por ĝi!

Tri knaboj kaj knabino rikanis unu al la alia. Kaj tiam la klakado de multaj piedoj aŭdiĝas antaŭen. Granda koboldo, la grandeco de bona elefanto, kaj kvindek orkoj rapidas al la kvarteto de junaj militistoj.

Marinka ridis kaj tiris la sagon per siaj nudaj piedfingroj kaj lanĉis ĝin rekte en la centron de la frunto de la koboldo. Kaj la sago prenis kaj trapikis per sia tuta profundo en la kranion de la monstro. Li ricevis disbatan baton, tiel ke la fruntoosto krevis kaj ruĝbruna cerbo elflugis. La kobolda brutulo kolapsis. Kaj la orkoj hurlis kiel hundoj. Kaj nun la triumviraro estas en furioza batalo. La knaboj alkuris al la malbelaj ursoj kaj komencis haki ilin, kvazaŭ tranĉante kotletojn. Kaj la murda detruo komenciĝis.

Kaj la mortigitaj, pecetigitaj orkoj falas. Ĉi tiuj bestoj provas bati la pionirajn knabojn per klaboj aŭ glavoj, sed ili malsukcesas.

Kaj Marinka pafas uzante pafarkon. Krome, li preferas tiri la ŝnuron ne per la mano, sed per la piedo. Kaj ĝi funkcias efike.

Valerka kriis:

- Resume, banzai !

Slavka ridis kaj notis:

- Ni estas pli malvarmetaj ol samurajo!

Levka tranĉis la muelejon per siaj glavoj kaj rimarkis:

- Konsentu, ĉi tio estas bonega !

Kaj la knaboj prenis kaj ŝpinis siajn glavojn kiel helikopterklingojn, faligante la lastajn orkojn.

Valerka rimarkis ridetante:

- Tiel ni venkis!

Marinka korektis:

- Ĉi tio estas nur unu rekontaĉmento. La ĉefaj bataloj ankoraŭ estas antaŭaj!

Slavka ridis kaj kantis:

Malrapide la raketoj flosas for en la malproksimon ,

Ne atendu renkonti ilin plu...

Kaj kvankam ni iom bedaŭras la pasintecon,

Venas Ŝinobbatalo!

Tri knaboj kaj knabino ŝprucis siajn nudajn piedojn en la ruĝbrunajn flakojn, ŝprucetoj flugantaj en malsamaj direktoj.

Post tio, la infanoj komencis lasi malgrandajn, graciajn, belajn spurojn sur la hela smeralda herbo.

Marinka tweetis:

Ĉi tio estas eĉ tre bonega,

Ni mortigis tutan ĉaron da orkoj...

Kvankam la malamiko aspektas malklare,

Kaj mi ne kreskis al novaj distancoj!

Valerka proponis kun dolĉa rideto, kiu brilis kiel perloj, kaj ĝi estis tre impeta:

- Ni kantu! Kaj ni montros nian plej altan klason!

Kaj la infanoj prenis ĝin kaj kantis kun entuziasmo:

Esti infano estas mirinda siamaniere,

Vi povas kuri sur la kampo nudpiede...

Kvankam ĝi estas iom danĝera por la knabo,

Ĉikananto povas esti kaptita perforte!


Sed kia estas por knabo en eterna infanaĝo,

Kiam vi portas pantalonon, vi ne plu kreskas...

Eksterterano aperis en la najbareco

Kaj li vendis la viron por kupra penco!


Ĝi ne estas tre mojosa , kredu min,

Esti infano por ĉiam en pantaloneto...

Kvankam via koro estos sana,

Sed la gardisto forte batos vin!


Post ĉio, ne estas la paradiza valo, kiu atendas vin,

La posedanto ne estas la Sinjoro, sankta Kristo...

Ne, ne ekzistas duona mondo,

Kiam vi nur ekflugas al la steloj!


Knabo, ili igos vin labori tiel,

Tiuj figure sep estos forpelitaj poste...

Kaj ili ne havas sabaton ĉi tie,

Ili baldaŭ bruligos vin per bolanta akvo!


La knaboj vere superis ilin,

Ja en la nova mondo estas multaj problemoj...

La korpo de la knabo doloris pro laco ,

Li estas servutulo, kaj tute ne fiera sinjoro!


Do kara nudpieda knabo,

Laboru tiel forte kiel vi devus...

Saltu trans la kampon kiel vigla kunikleto,

Kaj neniam fariĝu batalanto!


Estas virinoj, kiuj estas belaj

Sed ili ne bezonas knabojn aŭ infanojn...

Laŭ sia maniero , la knaboj estas feliĉaj,

Ne kredu viajn korajn homojn!


Jes, kredu min, sklaveco ne venkos nin,

Kaj la malbona vipo de la malamiko ne rompiĝos...

La infanoj kredas, ke ili konstruos sian propran regnon,

La pika neĝoŝtormo malpleniĝos!


Ni estas infanoj, mi kredas, ke ni ĉiuj leviĝos baldaŭ,

Ni venkos la eksterterajn fanatikulojn...

La aĉa Kain prenos ĝin sur la kornojn,

Kaj ni batu la insekton per klabo!


Ne kredu min homoj, ne estos malforteco,

Ni baldaŭ faros veran paradizon...

Ni estos niaj propraj juĝistoj, knabo,

Alie napalmo pluvos el la ĉielo!


Malbonuloj ŝtelas multe,

Tial infanoj estas en malriĉeco...

Ni prenos la larĝan vojon

Por ke homoj ĉie amuziĝu!


Nu, miaj nudaj knabaj piedoj,

Ili marŝas sur la plej akraj ŝtonoj de la montoj...

Tamen, promenante laŭ la pado,

Ni alportos la eksterteranon sub la hakilon!


Vi scias, ni povos gajni donacojn,

Venku eksterteranojn de kosma spaco...

La koroj de la knaboj batas rapide,

La ĉasisto baldaŭ iĝos ludo!


Se necese, ni venkos la legiojn,

Kredu min, ni ne povas pagi retiriĝi...

Malantaŭ ni, infanoj, estos milionoj,

Kun sorto ni estos survoje!


Ni premu la blaton per nia nuda kalkano,

Por ni, ĉi tio tute ne estas la limo...

Ni ne ludas kaŝludon kun ĉi tiu sorto,

Levu vian falkon, nia infana ekflugis!


Jes, venko ne estas donita por nenio, vi scias,

Estas tempo por tranĉi la hordon de la spaco...

Ne tial niaj avoj batalis,

Ke la knabo povus esti batita de eksterteranoj!


Ni kreu tian imperion

EN kiu estos paco kaj graco...

Ili kondukas nudpiedan knabinon al ekzekuto,

Sed ni povas pugnobati la ekzekutiston en la vizaĝon !


Ne, ni ne rajtas rompi , kredu min,

Kiel forta estas la spirito de la knaboj...

Kvankam niaj korpoj estas nur infanoj,

Sed mi povas disbati eĉ du plenkreskulojn!


Mi kredas, ke estos feliĉo en la universo,

Ĉar la Ĉiopova Dio estas kun ni...

La terura malbona vetero disiĝos,

La diablo rompos sian longan ŝtalan kornon!


La knabo tiam trovos liberecon,

Kaj la titanio fariĝos la forto de muskolo...

Estas tempo ĉesigi la stultan ronddancon,

Flugu en la malproksimon kiel ĉiela aglo!

La knaboj kantis bone, kaj la knabino kunkantis.

Kaj kiam aperis moskito de la grandeco de deca ĉasaviadilo, Marinka ĵetis maldikan bumerangon per siaj nudaj piedfingroj. Li flugis laŭ tre rompita linio. Kaj tiel la trunko estis detrancxita. Oranĝa sango ŝprucis en fontanoj.

Valerka ridis:

- Ĉi tio estas bonega ! Hiperpulso !

Kaj la knabo ludis per siaj skulptitaj abdomenaj muskoloj!

Post tio, tri junaj leninistoj prenis kaj lanĉis bumerangojn en formo de kvinpintaj steloj per siaj nudaj piedfingroj.

Kaj ili laŭvorte ŝiris ĉi tiun teruran moskiton en malgrandajn pecojn.

Marinka lekis ŝiajn lipojn kaj pepis:

Mia leĝo estas simpla

Mi venkas tiujn, kiuj estas malbonaj...

Kiu estas malforta, mi helpos,

Mi ne povas fari ĝin alimaniere!

Kaj la knabino prenis ĝin kaj ridetis karnovore. Ĉi tio estas vere pioniro de la leninisma inundo.

Kaj aerŝipo aperis sur la ĉielo. Grandega kaj kun tuta kuirilaro da pafiloj. De malproksime li aspektis kiel nubo. Kaj longaj trunkoj elstaris.

Slavka tweetis:

Ĉiam manĝu glaciaĵon sole

Ĝi ne estas bongusta por mi, por iu ajn, por iu ajn!

Post ĉio, tiu aerŝipo estas sufiĉe granda,

Sufiĉe granda!

Post ĉio, tiu aerŝipo estas sufiĉe bonega,

Tre mojosa!

Kaj tiel tri knaboj prenis ĝin kaj piedpremis siajn nudajn, rondajn kalkanojn sur la herbo. Kaj aperis potenca, batala, misillanĉilo. Li aspektis impona.

Marinka alkuris al ŝi, tordis la levilon kaj siblis:

- Okazos plasma princino-stila atako!

Kaj la raketoj elflugos, lasante jetvostojn malantaŭ si, kvazaŭ ili estus la luksaj trajnoj de fianĉino.

Kaj tiel ili rekte trafis la aerŝipon. Kaj la bato estis potenca, disbatanta.

Kaj kiel ĝi brulos. Kaj tiam li prenos la hidrogenon kaj eksplodigos ĝin. Kaj kun tia detrua kaj murda potenco. Kaj ĝi estis laŭvorte hipermortiga bato.

Kaj nur komencis brili kaj flami.

Kaj la knaboj kaj knabino estis trafitaj de aera ondo. Kaj ili falis, piedbatante siajn nudajn, sunbrunigitajn piedojn.

Sed tiam la infanoj eksaltis kaj muĝis:

- Ni estas la plej mojosaj! Kaj eĉ malgranda kolonio ne timigos nin !

Kaj la knaboj kantis kun granda entuziasmo:

Mi estas nudpieda pionira knabo

Kvankam mi surmetis ĉi tiun kravaton kontraŭ mia volo...

Kaj estu ekzemplo por ĉiuj aliaj,

Por ke tia terura sorto ne okazu!


La policanoj arestis la knabon

Kaj ili donis bonan baton al la ulo ...

Ili kutime ĵetas kornarojn,

Esti frakasita de la policanoj!


Mi estas ankoraŭ infano, nur knabo ,

Sed la diabloj enŝlosis min en ĉelon...

Kaj regas knaba frenezo,

Ili batis min preskaŭ ĝismorte dum registriĝo!


Tiam ili plene tondis siajn harojn,

Do sen lasi la knabon eĉ pufaĵon...

Ĉasado, mi scias, novajn ŝanĝojn,

Se tia kazo venos, kredu min!


Jen foto de la knabo en profilo, de la fronto,

Kaj ankaŭ ili prenis fingrospurojn...

Ili ne estos konservitaj dum unu horo,

Ni revidos komunismon!


Knabo, laboru nur nudpiede,

La instruisto instigas nin plu per vipo...

Kaj se necese, ili batos vin,

Kaj aktivuloj estas kuraĝigitaj per vodko!


Jes, porinfana tendaro ne estas feriejo,

Estas multe da laboro, kaj studado daŭras...

Sed mi volas, ke ĝi estu tute male,

Ĉi tie la demonoj ŝajne forgesis Dion!


Nu, la knabo fariĝis pioniro,

la ulon malpli ...

Nun kamarado Lenin estas idealo,

Ni, mi kredas, akiros mejlojn!


Se necese, ni aranĝos por ĉiuj malamikoj,

Kiel la pioniroj de la mondo, estas ĝuste bani sin...

Ili konstruis piedestalon per siaj manoj,

Pena laboro, ellitiĝi frue!


Jen la tempo, kiam ni metas la relojn,

Kvankam ankoraŭ nur infanoj...

Kaj ĝis frosto ni marŝas nudpiede,

Kaj sur la kampo estas knabinoj, kiuj tranĉas garbojn!


Kaj nur nigran pano por la knaboj por tagmanĝo,

Ili aldonos iom da cepo kaj lardo...

Najbaro ĝemas sur la liteto, sangas, batas,

La knabo verŝajne ne sufiĉe laboris!


Nu, ĉi tio estas tendaro por infanoj,

kiun la Eternulo ordonis labori...

Kaj nun ne verŝu akvon sur nin,

Ni sukcesis fariĝi tre proksimaj amikoj!


Ne, la lumo de komunismo ne estingiĝos,

Kvankam ni estas infanoj, vi scias, nur infanoj...

La heroaĵo de la kavaliroj estas glorata en poemoj,

Kaj ne estas pli malgaja loko sur la planedo!


Sed la pioniroj marŝas en formacio,

Sub la klariono kaj gaja tamburo...

La signalo sonas - vi estas monstro,

Kaj la knabo mem certe fariĝos sinjoro!


Kion ni faru la laboro estas bona?

Ĝi malmoliĝas, fortigas muskolojn...

La komsomola membro premas, sciu, la remilon,

Kaj li fame mortigas siajn kontraŭulojn !


Ni laboras, kaj ni komencas vivi pli bone,

Ni ricevis sandalojn kaj T-ĉemizojn...

Kaj ili komencis kudri ion por si ankaŭ,

Por ke ne estu AWOL-oj, kredu min!


La knabo ankoraŭ havas sian tutan vivon antaŭ si,

Kial esti malĝoja kiam ĉio ĉirkaŭe estas bela...

Ni estos sur la sama vojo kun komunismo,

Kaj ĉio rezultos, kredu min, tre mojosa!

Kaj ĝuste tiel kantis la knaboj. Kaj el la aerŝipo kun orkoj kaj kanonoj restis nur fragmentoj. Kaj ili brulis kaj ardis, kaj eliris viola, sufoka fumo.

Marinka knaris:

- Ĉi tio estas bonega !

Slavka ridis kaj aldonis:

- Ultrakvazaro !

Levka knaris:

- Ne plu estas kvazaroj !

Valerka kontraŭis:

- Estos eĉ pli kvazaro kaj pli malvarme!

Kaj la pioniraj knaboj batis siajn nudajn kalkanojn, kaj fajreroj eĉ falis.

Sed la orkoj denove aperis antaŭe. Sed ili estis ne plu kvindek, sed tuta armeo.

Valerka fajfis kaj kantis:

- Kaj la batalo daŭras denove,

Kaj mia koro sentas maltrankvilon en mia brusto...

Kaj Lenin estas tiel juna,

Kaj juna oktobro estas antaŭen!

Slavka ridis kaj frapis sian nudan piedon. Plurbarela hiperlasera maŝinpafilo aperis en la manoj de la pionirknabo . La juna militisto rimarkis:

- Nia forto estas granda, ni venkos la orkojn!

Kaj la knabo prenis ĝin kaj, kiam ĝi trafis, la laseraj radioj prenis ĝin kaj frapis ĝin en la vicojn de progresantaj, harplenaj ursoj. Kaj ĝuste tiam aŭdiĝis sovaĝa hurlado. Kaj jetoj de flamanta materio leviĝis en la ĉielon. Kaj kiel ĉio ekbrulis.

Kaj la amasoj da orkoj komencis falĉi.

Levka ankaŭ akiris mortigan maŝinon, nur ĝi produktis multkolorajn hiperplasmajn vezikojn. Kiel agresema kaj balaa ĝi estis. Kaj la orkoj estis bruligitaj, renversitaj kaj devigitaj fumi, kaj la viando estis disŝirita en pecojn.

La knabo muĝis:

Ni forpelos la demonojn en la tombon,

Kaj ni konstruu komunismon...

Estas brutala batalo furiozanta

Revankismo venas!

Kaj Valerka havas hiperpulsan maŝinpafilon. Kaj li prenos ĝin kaj ni martelu kaj haku. Kaj la amaso da kadavroj ĉi tie disiĝas kaj turniĝas. Kaj tiom da el ili estis bruligitaj kaj bruligitaj kaj piedpremitaj.

Valerka, kiel oni diras, estas sur blanka ĉevalo. Kaj la triumviraro de knaboj senprobleme detruas ĉi tiujn orkojn.

Sed la knabino, kompreneble, estas malmola en batalo. Kaj ŝi ankaŭ komencis detrui la orkojn kun la helpo de etaj, direktantaj raketlanĉiloj. Kaj ĝi agas kun kolosa murda kaj neimitebla potenco.

Ĉi tio estas mortiga kaj unika ekstermado. Kaj la knabino estas supre.

Kaj kiel ŝi ne povas kanti ion ravan:

La knabinoj sapos la kolon de Morgan ,

Kaj la kapo de la pirato estos fortranĉita...

Ne parolu sensencaĵon al via kontraŭulo...

Se vi finiĝos kun kadavro, vi estos tute fiŝita!


Ni knabinoj scias kiel batali,

En batalo la rezulto estos bonega...

Kaj kredu min, ni povas kuraĝe batali

Batu ĝin forte per via nuda piedo!


La malamiko ne haltigos nin knabinoj

Nia volo certe ne povas esti rompita...

La piratknabino enterigos ĉiujn,

Skribu ĉi tiun saluton al ŝi en ŝia kajero!


Por ŝi, batali estas ĝojo,

Ni muelos Morgan en pulvoron...

Malica maljuneco ne venos al la knabino,

Ĝi ne arĝentigos ŝian tempion!


Ne ekzistas knabinoj pli fortaj kaj pli belaj,

Iliaj pugnoj estas kiel stangoj...

Ili faros sin pli feliĉaj

La gnomoj rapide kuris!


La beleco de la knabinoj estas senfina,

Kaj ili tiel forte batis siajn malamikojn...

Se necese, ili batalas por ĉiam,

Kaj foje ili trinkas multe da vino!


Knabinoj en batalo estas gigantoj,

Ilia forto estas simple superforta...

Ili sendube ricevas subvenciojn,

Ni kredas, ke estos ĉielo sur la planedo!


Kredu min, ne ekzistas baroj por knabinoj ,

Ni devas konkeri la universon...

Kaj ili ricevos kuraĝajn rekompencojn,

Kaj ni certe konstruos novan Romon!


Dio, kredu min, ne ŝatas malfortulojn ,

Li batas malfortulojn per klabo...

Mi kredas, ke la knabinoj havos novan mondon,

De la abundo de akraj, vi scias, bajonetoj!


La patrujo estas bela, majesta,

Ŝi havas multajn malsamajn zorgojn...

Pirata gloro atendas nin,

Almenaŭ la kato ploris pro problemoj!


La nudpieda knabino levas sian glavon,

Jes, kredu min, ŝi estas bona...

Fariĝu aglo, ne papago,

Ĉi tiu knabino parolas , mia animo!


La mondo certe fariĝos pli bela,

Mi scias, ke ni certe venkos en ĉi tio...

Estas malbone ricevi de filibustuloj,

Kaj kerubo flugas super ni!


Kio vi estas por knabinoj, ne estu malsaĝulo ,

Kompreneble ni ankaŭ amas ulojn...

Venu trankvile nokte, junuloj,

Ni faros novajn infanojn!


La maŝinpafiloj pafas furioze,

Ili aranĝis tutan arsenalon...

Ne, la potence malbona Kain ricevos ĝin,

Ni frakasis Agdamon super la kapo !


La brigantinaj veloj estas plenigitaj,

Ni havas tre fortan senton...

Ni scias, ke la korvoj estos batitaj,

La kontrabaso ludos laŭte!


Knabinoj, kion vi volas?

Venku, batalu kaj amu...

Kaj vi pekas pli ofte kun uloj,

Por vivi pli bone en ĉi tiu mondo!


Ne estas baro por ni en ĉi tiu batalo,

Ni lanĉos la sateliton alte...

Ne malŝparu vian tempon en preĝado,

Dio estas tre malproksime de stulta !


Ni piratoj estas tre sangavidaj,

Ni hakas ĉiujn per glavoj, kiel bifsteko...

Kelkfoje la fortoj tute ne estas egalaj,

Kaj ili arestis la knabinon !


Do mi detranĉis kapon de soldato,

Per via akra glavo...

Ni estas feliĉaj haki la malamikon,

Se vi bezonas movi brikon!


Ne, ni tute ne dubas,

En la forto de la vento, ŝtormo kaj uragano,

La piratoj havas la geniulon Lenin en siaj koroj,

Ĉi tio certe estos donaco!


Jen ĝi, la fino estas proksima por la malamikoj de la piratoj,

Ni jam alpinglis ilin al la muro...

Kaj kvankam ni ricevis batojn,

La Tero fariĝis multe pli pura!

Tiel kantis la kuraĝa Marinka kaj montris sian kolosan kaj unikan klason kiel pioniro, militisto kaj pirato.

Verŝajne estas bone por knabino esti pirato. Kaj kiel oni sentas esti por ĉiam juna, por ĉiam nudpieda?

Valerka kun dolĉa rideto:

- La militista klaso estas alta.

Kaj ili detruu la sennombran armeon de orkoj eĉ pli energie. Kaj batu ilin per tuta neimagebla kaj unika forto. Kaj ĝi vere montriĝis ege mortiga.

Slavka, amase forigante la orkojn, muĝis:

- Hiperorbitoj , novaj merkatoj!

Levka volonte konsentis pri tio:

- Mia honoro ne estas tute forgesita,

Vladika Lenin regos!

Kaj la knaboj denove prenos kaj kolizios kun siaj nudaj, rondaj kalkanoj.

Kaj ĝi denove ekbrilos. Kaj falos mortiga kaskado da fajreroj.

Marinka ridis kaj pepis, batante centojn da orkoj kaj amasigante tutajn amasojn da kadavroj. Kaj la kadavroj de orkoj tre forte malbonodoras.

Tamen la pionira knabino klakis per la nudaj piedfingroj, kaj la aromo de la plej multekosta kaj agrabla parfumo disvastiĝis tra la aero.

Marinka ridis kaj notis:

- Batalu kontraŭbatalon!

Slava kapjesis:

- Hiperkvazaro!

Levka komentis kun ĝeno:

- La vorto hiperkvazaro jam estas eluzita!

Valerka ridis kaj notis:

- Kio ne estas bone eluzita en nia mondo?

Kaj la knaboj denove frapis per siaj nudaj piedoj.

Kaj kokosoj komencis fali sur la orkojn de supre. Ili laŭvorte pugnobatis kaj disfendis la kapojn de la malbelaj ursoj. Kaj estis pene nigra kanonado de neniigo.

Sed ŝi estis amuza. Precipe kiam ĉokoladoj komencis fali sur la armeon de vilaj monstroj. Kaj tiam la kondensita lakto enverŝis.

Marinka notis:

- Kaj ĉi tio estas bonega !

Valerka notis:

- Verŝi kondensitan lakton sur viajn malamikojn estas iel frivola. Eble estas pli bone liberigi napalmon?

La pionira knabino kontraŭis:

- Ĉi tio estas tro kruela! Vi havas ian nigran animon.

Slavka ridis kaj notis:

- Jes, estas vakuo!

Levka knaris:

-Aŭ eĉ nigra truo!

Valerka proponis kun gaja rigardo:

- Aŭ eble vi Marinka kantos por igi nin pli amuza?

Slavka aldonis ridetante:

- Jes, ĝuste. Kantu florojn, ne hontu!

Levka ĉirpetis:

La kanto helpas nin konstrui kaj vivi,

Lenin kantas en niaj koroj kiel anĝelo...

Kaj tiu, kiu trairas la vivon kantante,

Li neniam malaperos ie ajn!

Marinka kapjesis kaj kantis kun grandega, kvazaŭa esprimo:

Ni estas kuraĝaj, belaj knabinoj,

Kapabla batali kiel uragano...

Kaj la voĉo de la belulinoj estas tre klara,

Kelkfoje napalmo pluvas malsupren de la ĉielo!


Ni velis en pirata brigantino,

Ni havas kuraĝan Pavel-Kapitanon...

ne ŝatas vivi en ĉi tiu malĝoja mondo,

En kiu estas furioza uragano de morto!


Knabinoj ne volas kuŝi sub malbonaj homoj ,

Ili estas pretaj venki la orkojn...

Ili batalos kontraŭ siaj malamikoj tre fervore,

Skribu ĉi tion en vian kajeron!


Kaj, kredu min, ili ne havas barojn,

Ili kapablas venki la Krauts...

Formidaj rekompencoj atendas nin,

Por ke ni povu konstante akiri kvin!


Kaj ni estas tre kuraĝaj piratoj,

Ni batalos kiel furioza ŝtormo...

Se necese, ni semos la litojn,

La malamiko estas disbatita de forta forto!


Nia ŝipo estas simple nepenetrebla

Svingas trans la ondojn kiel aglo...

Kaj iu ajn komerco estas disponebla por ni,

La malamiko estos severe disbatita!


Ni ne montros malfortecon en batalo, mi scias,

Post ĉio, por knabinoj ekzistas malmulte da elekto...

Mi ne zorgas pri diversaj specoj de laceco,

Ni estos altiritaj al nova mondo, ĉi tiu vizaĝo!


Kaj neniu pinĉos la knabinojn ,

Ni kapablas venki la malamikon...

Kvankam la nuboj furiozas tre minace,

Kaj estas terura neĝoŝtormo sur la ĉielo!


Nu, kiel mojosas ni knabinoj,

Ni certe konkeros la Universon...

La malbona Judas forkuros,

Kaj kredu min, la tuta mondo estas malantaŭ ni!


Kaj sur maro kaj sub akvo,

Ni batalas ĉie, glora batalo...

Kiel en alianco, virinoj kun Satano,

Por ĉiam Patrujo, ni estas kun vi!


Kaj vi scias, ne estos kompato por la malamikoj,

Post ĉio, tial la knabino estas malbona pirato...

Ni estas grandaj juĝistoj de la Patrujo,

Ni kunvenu fulman maŝinpafilon!


Dio rekompencos la knabinojn per krono,

Ĉiu ricevos ordonon kaj medalon...

Voĉo de la belulinoj vokas,

Kaj ili, kompreneble, devigas la reĝon!


Jen kion falĉas la militistoj,

Kiel maŝinpafilo de malbonaj rangoj...

Kaj ili laŭvorte alportas la lumon de la okuloj,

Estu sen ia nenecesa sensencaĵo!


La vizaĝo de la knabino brilas per rido,

Kaj lipoj brilas per perloj...

Ni povas vidi sufiĉe multe,

Jen nia beleco!


Ni eniros neniun pordegon,

Ni nur donu al la malamiko kirlon ...

La knabino ial enuas

Kaj kapabla hoki ĉiujn malamikojn!


La knabinoj atakas brile

Kaj la okuloj ekbrilas pro fulmo...

Kial, ĉar ili estas ĵaluza,

vizaĝoj de la knabinoj estas kovritaj de larmoj!


Por kiuj ventegoj ni batalos?

Tiam nova ondo de morto rapidas...

Kial la malamikoj de la knabinoj estas tiel kvietaj?

la dikvizaĝa Morgan ?


Kaj la fajro estas plena de fajroj nun,

Fajra ventego balaos...

Ne vane ni venkis la orkojn,

Tio, kion vidas la malamiko, estas stulte silenta!


Jen la arkianĝelo blovas teruran trumpeton,

Ŝi fuŝas kun ĉies kapoj...

Ne estas tro malfrue por venki,

Oni povas vidi la venton movi la foliojn!


Do kiu, kiam ĝi fariĝas furioza ĉi tie,

Kiu havas grandan pugnon?

Ne pasiĝu kun la falsa Malyuta ,

Li estas kompleta pug'!


denove en gloro ,

Tratranĉante ŝtorman ondon...

Ni knabinoj estas kunigitaj en kolero

Mi disŝiros Morganan!


Tial ni tiom rapidas en batalon,

En ĝi ni montros uraganajn ŝtormojn...

Nigra Rogers ŝvebis super la postaĵo,

Montris vian bonegan donacon!


Nu, Morgan iros en la ĉerkon, kompreneble.

Li faros palison el tremolo...

Ni knabinoj venkas eterne,

Kaj ni ne eligas pezan ĝemon!


Ni konduku la Patrujon al venko,

Ni kuraĝe venkos la orkojn kaj trolojn...

Kaj ni alvenos en Eden sur ŝipoj,

Estu tuta mondo sub ni!

Multaj miloj da orkoj estis mortigitaj . Kaj tiom da kadavroj amasiĝis, Tamerlano nur ripozas. Sed ĉi tiuj estaĵoj mem estas tiel naŭzaj kaj malbelaj, nur teruraj. Kaj ili ridetas al tre abomenaj vizaĝoj.

Marinka knaris kaj muĝis:

- Lenin, li estu kun ni por ĉiam. Kaj lasu lian kalvon brili kiel supernovao!

Valerka ridis kaj pepis:

- Jes, inferaj ŝanĝoj atendas nin!

Slavka korektis:

- Ne inferaj, sed ĉielarkaj! Kaj estos grandega venko!

Levka prenis ĝin kaj blovis, kaj fajra flamo elflugis el la buŝo de la knabo. Estas kvazaŭ ili prenis puton kun sulfura oleo kaj ekbruligis ĝin. Kaj ĝi nur eksplodas en flamojn, kiel drako elĵetanta fluon de freneza energio.

Valerka murmuris:

- Nu, vi kaj la drako!

La juna leninisto kapjesis:

- Mi ankoraŭ ne povas fari tion!

Marinka konfirmis:

- La eblecoj de pioniroj en virtuala realeco estas preskaŭ senlimaj. Kaj ni povas ekstermi orkojn je milionoj ĉi tie.

Valerka prenis ĝin kaj per sia nuda, rozkolora kalkano liberigis grandan, mortigan forton, detruan pulsaron.

Ĝi preterflugis kiel fajroglobo kaj trafis bombaviadilon ŝvebantan alte malantaŭ la nuboj. En la ventro de grandega maŝino eksplodis atombombo. Kaj super hela fulmo ekbrilis. Kaj tiam aperis mortiga kaj unika en sia beleco nuklea fungo.

Slavka notis kun dolĉa rideto:

- Ĝi estas bonega! Ultrapulsa !

Levka sugestis:

- Lasu Marinka denove kantu! Mi, kaj ni ĉiuj, estas en tre pozitiva humoro.

La pionira knabino kapjesis kaj kantis kun pasio kaj sento:

Ni estas pirataj knabinoj de ĉiela beleco,

Kaj ni dishakas ĉiujn niajn malamikojn lerte...

Kredu min, niaj korpoj estas kristale klaraj,

Jen la malamiko estas atakata, kuraĝe!


En bataloj, kerubo brilas super ni,

Glavoj, kiel fulmo, batas el ŝtalo...

Ni estas sinjorinoj filibustuloj , nia impulso estas nevenkebla,

Kaj ili donis al la hispanoj fortan vangofrapon sur la kornojn!


La knabino havas sabron kaj akrajn glavojn en siaj manoj ,

Kaj per unu svingo ni malkonstruos la kapon de brasiko...

Kaj se ni atakas per niaj piedoj, ponardoj kaj glavoj,

Uragano de morto estas trabalaanta!


Ne, belaj knabinoj , vi ne trovos nin pli malvarmetaj,

Ni preterflugos kiel radianta meteoro...

Ni aspektas ne pli ol dudek jarojn aĝaj,

Kaj furioza, kruta malvenko atendas!


Jen nia gloro, vi scias, ni ne estas fremdaj al bataloj,

Vere sanga lupopirato...

Kaj ie atakas kruela, malbona ŝtelisto,

Kaj certa malvenko atendas lin!


En iu ajn batalo , knabinoj estas tiaj batalantoj,

Ke eĉ malbono povas rompi ĝian dorson...

Kredu min, obstrukcioj estas esence bonegaj,

Kaj skribu ĉi tiun logaritmon en vian kajeron!

En kolerego, la atako sur la galiono komenciĝis,

Ni deziras, kiel meduzoj, batali denove...

Post ĉio, malbona pirato havas bonan animon,

Kaj en la koro, obstrukcisto ĉiam estas vakero!


Ni ne konas la vorton malforteco, ni ne kredas je la vorto malkuraĝulo,

Korsaroj, vi scias, tute ne komfortas retiriĝi...

Ja la krucumita Jesuo subskribis por ni,

knabinoj akrigis niajn pugnojn!


Ĉi tio estas nia vero, kiu vivas en la koroj de amo,

Ke knabino estas la potenca flugilo de cigno...

Ni malfermos la venkojn certe, ni havas senfinan poentaron,

Kaj ni firme apogu nin sur la kverka remilo!


Estos diferenco en bataloj, ni parolas pri ĉi tio,

Ni aranĝos, mi kredas, ferion kiu estas tiel reala sur la planedo...

Kredu min, ni havas multajn kaj abundajn diversajn fortojn,

Lasu la plenkreskulojn ridi kaj la infanoj amuziĝu!


Ne, en furioza batalo, ĉi tiu sukceso ne estas sen kialo,

Ĉar ni knabinoj estas tiel belaj kaj belaj...

Kredu min, ni havas tian spiritan belecon,

Ke ni estas tute, sen plia difino, nevenkeblaj en bataloj!


Tiel rezultis, la filibustuloj estas ĉi tie en batalo,

Ili iras sur la atakon furioze, kun agresema sukceso...

Kaj sciu, ke mi mortigos la malamikon kiel cimon,

Eĉ la knabinoj trafis ĝin tre forte!


En la lito ni estas knabinoj de la plej alta klaso,

Kapabla doni ordonojn al viroj...

Se vi diras ĝin realisme, se Dio volas,

Ni vidu la oran meznombre de la suno!


Nu, vi ne trovos nin pli belaj en la maro,

knabinoj vere donos al la malamikoj antaŭecon...

Ni povas atingi la ekvatoron

Donu nikelon al vere malbona ŝtelisto!


Por la gloro de nia kuraĝa destino,

Kiu stokis kaj donis panon...

Ni respondos al Morgan al Satano,

Por ke ĉi tiu ŝaŭmo ne ataku nin!


Ni rompos la malnoblajn piratojn

La kresto, kiu tuj grimpas sur la filibustojn...

Kaj por ke ni ne havu problemojn,

Estos multaj ekzemploj de tio!


Tial Morgan ricevos liĉon ,

trafos lin per granda forto...

Kaj la militista knabino ne ĝemas,

Malamikoj havos potencajn tombojn!


Jen vi iras knabinoj, ĉi tiu estas la plej alta koloro,

Beleco, ĝi estas tiel bela ĉi tie...

Tiel estos nia tagiĝo,

Ni estos teamo kun la potenculoj!


Ĉi tio estas tiel granda potenco,

Ni estas la plej bonaj knabinoj, la salo de la tero...

Ili vere ŝtelis la krokodilon,

La morto venu el tiu infera familio!


Nu, Morgan estas tiu hundilo,

Vi ricevos ĝin en la vizaĝon de mi ...

Kaj kerubo pikos vin,

Nu, la malamikoj ne longe restas!


Knabinoj naskita printempe

Ili estas tre agresemaj eĉ en batalo...

Ili ĉirkaŭkuras kun senfinaj sonĝoj,

Por homo esti tre forta!


Jam estas fulmotondro ie,

Kaj la frosto sur la haŭto estas tre forta...

Ĉi tie verŝas larmon de virino,

Homo tiam fariĝos ĉiopova!


La batalo daŭras ĝis la lasta sango,

Tiel kruela , multflanka...

Ni malfermis gajnan konton ĉi tie,

Ĉi tiu sovaĝa Morgana porko grimpas!


Ne, por Dio, kredu min, ĉi tie ne estas baroj,

Kredu min, ni iros antaŭen kun venko...

La knabinoj havos multajn premiojn,

Kaj ni malfermos kun nova deĵoro, ŝajne!


Nu, piratoj, ni antaŭeniris,

Lasu la knabinojn aktive ataki...

Mi estas aglo, sed la malamiko estas la malo,

Morgan, vi malbona malbona Kaino!

. ĈAPITRO N-ro 5.

Marinka, tiu ĉi pioniro, tre bela kaj, samtempe, muskola kaj forta knabino, kantis tiel bele kaj kun sento. Ŝi estas simple, mi devas diri, monstro. Kaj samtempe tiel bela.

Kaj do la infanoj denove decidis fari ion. Eble montru pli viglan kaj agreseman batalon.

Ĉi tio estas vere vidinda. Kio estas alternativa historio de la Dua Mondmilito en la Hypernet-matrico.

Kaŭkazo jam estas sur la rando de falo, kaj ĝi fariĝas pli kaj pli drama.

Kaj la germanoj estas senbridaj kaj uzas torturon. Germanaj pioniraj knabinoj precipe amas torturi.

Ĉi tie Gerda kaj Charlotte nudigis knabon de ĉirkaŭ dek tri jaroj preskaŭ nuda. Kaj ili komencis tikli la pioniron. Serioĵka ridis kaj ronronis. Tiam Gerda alportis la fajrilon al la nuda , ronda kalkano de la knabo. Flamo lekis la iomete malglatan plandon de la pioniro. Li kriegis pro doloro. Aperis veziketoj.

La germanaj knabinoj ridis:

- Estos tre mojosa !

Kaj ili komencis vipi la knabon per vipoj. Li ĝemis kaj ekkriis. Precipe kiam la knabinoj komencis alporti torĉojn kun fajro al liaj nudaj piedoj. Tiam varmega fero estis almetita al la nuda brusto de la pioniro, kaj la knabo perdis la konscion.

Jes, germanaj militistoj estas plej bone. Turmenti knabon estas en la ordo de aferoj.

Torturo tamen estas ne nur de knaboj, sed ankaŭ de komsomolanoj. La knabinoj estis nudigitaj kaj prenitaj al la rako. Tie ili suprentiris la belulojn, devigis ilin kliniĝi kaj laŭvorte tordiĝi pro doloro. Kaj sub la nudaj piedoj de la knabinoj ili bruligis brazilon, minacante bruligi iliajn plandojn.

Kiel la komsomolanoj kriegis pro sovaĝa doloro... Kiel kruela ĉio estis. Kaj la faŝistoj enspiris la odoron de brulanta karno en la naztruojn kaj ridis, vangofrapis unu la alian sur la femurojn kaj kriis:

- Heil Fuhrer! Ni mortigos ĉiujn!

Kaj denove torturo kaj torturo de homoj. Estas speciale interese torturi pionirojn. La knaboj estas batitaj al morto kaj tiam salo estas verŝita en iliajn vundojn kaj ili estas devigitaj ĝemi. Jes, ĉi tio estas ege malagrabla.

Kaj kiam ili ankaŭ uzas varman draton. Ĝi rezultas multe pli dolora.

Kaj la nazioj jam prenis Maĥaĉkalon. Kaj ili moviĝas al la teritorio de Azerbajĝano. Kaj Erevano estis jam ĉirkaŭita kaj blokita. Kaj ili sturmas Batumon kun tuta malespero. Kaj ĝi estas agresema.

Marŝalo Rokossovsky mem preskaŭ mortis. Estis sentite ke la sovetiaj soldatoj estis sub premo kaj kolapsas. La nombro da kapitulacoj kaj dizertintoj kreskas. Kaj multaj pilotoj deprimiĝas.

Kvankam Anastasia Vedmakova kaj Akulina Orlova evitas malvenkon nuntempe. La knabinoj batalas kuraĝe kaj malespere.

Antaŭ la batalo kun tri uloj, Anastazio izolis sin por kolekti fenomenan kosman potencon.

Kaj efektive, ĝi estis plene ŝargita. Kaj ni senespere faligu la malamikojn.

Kaj samtempe, uzante nudajn piedfingrojn.

Kaj ŝi ekkriis je la supro de siaj pulmoj:

- Mi estas granda mondĉampiono!

Kaj kiel li premas la levilon per sia nuda kalkano.

Akulina Orlova ankaŭ estas malespera ŝtelo en batalo. Kaj uzante siajn nudajn piedfingrojn, li dispremas Wehrmacht-aviadilojn.

Do ŝi malkonstruis la ME-109 K. Ĉi tiu maŝino verŝajne jam estas malmoderna, sed travivis serion da modifoj. Kaj vi povas batali sukcese sur ĝi.

Akulina Orlova, agante kun sovaĝa furiozo, kantis:

- Saluton granda komunismo! Faŝismo estos venkita!

Kaj denove kun nuda kalkano kaj kiel premi.

Ĉi tiuj estas la frenezaj knabinoj ĉi tie.

Sed la fortoj en Kaŭkazo estas tre neegalaj. Kvankam oni kredas, ke ĉiuj viroj tie estas agloj. Sed neniu povas rezisti rusan virinon.

Kaj la militistoj estas tiel agresemaj kaj malvarmetaj. Aviadiloj estas pafitaj, malgraŭ sia kvalita supereco.

Akulina Orlova kantis:

Suna cirklo...

Kaj ŝi faligis la malamikon per siaj nudaj piedfingroj.

Anastasia Witchakova, premante la butonojn per siaj skarlataj cicoj kaj faligante la faŝistojn, daŭrigis:

- La germanoj estas ĉirkaŭe...

Akulina grincis, detranĉante alian germanan aviadilon:

- Hitlero ekkonis!

Anastazio, pafante al la faŝistoj, daŭrigis:

- Falis en truon...

Akulina, precize pafante, ridis:

- Rompis mian kruron...

Vedmakova, pafante intense kaj precize, rimarkis:

- Kaj li adiaŭis!

Kaj la knabinoj unuvoĉe muĝis:

- Ĉiam estu vodko,

Kolbaso kaj haringo...

Tomatoj kukumoj,

Jen la fino de Hitler!

Akulina denove, sendinte mortodonacon al la nazioj, rimarkis:

- Efektive, ni devus kanti: - Rommel estas finita!

Vedmakova, montrante kanonon kun aerkonkoj per siaj nudaj fingroj , konsentis:

- Kompreneble - Hitler jam estas preterpasita etapo!

Kie ne ekzistas persona influo de Rommel-Hitler, sovetiaj trupoj provas organizi ian reziston. Sed ĝi estas ege malfacila. Sed ili ankoraŭ faras ĉion eblan kaj neeblan.

Kaj infanoj, inkluzive, batalas. Kaj la pioniroj iras en batalon. Kiuj renkontas la malamikon per molotovaj kokteloj kaj pafoj.

Knaboj kaj knabinoj, malgrasaj kaj gratitaj, kiel ĉiam en batalo. Kaj ili batalas kuraĝe kaj ege malespere.

Kiom da iliaj infanoj mortas kaj restas disŝiritaj.

Germanaj pilotoj Gertrude kaj Adala, plaŭdante per siaj nudaj piedoj, grimpis en duloĝan XE-328, jetmaŝinon, monstro kun dek aerkanonoj.

Ĵus pluvis, kaj la knabinoj lasis graciajn, tre klarajn spurojn de siaj nudaj piedoj.

Ili estis tiel allogaj, ke la adoleskantoj servantaj ĉe la flughaveno avide formanĝis per siaj okuloj la nudajn piedsignojn, kaj eĉ la knaboj komencis ŝveliĝi pro perfekteco. Ĝenerale estis multaj inaj pilotoj - batalaj operacioj montris, ke virinoj, en egalaj kondiĉoj, havas duoble pli ol virojn. Kaj tio signifas, ke ili estas efikaj. Kaj Hitler-Rommel, aŭ pli ĝuste Feldmarŝalo Fuhrer, kompreneble ne estas tia homo, kiu kompatas iun ajn.

En la Tria Regno mem, poligamio estis oficiale enkondukita - la rajto al kvar edzinoj. Ĝi estas sufiĉe praktika. Sed ĝi ne tre bone konvenas al kristanaj tradicioj. Ne mirinde, ke faŝismo serĉas novan formon de religio. La Fuhrer-Kampa Marŝalo insistas, ke ĝi estas monoteismo, sed tia speciala - kun panteono de paganaj, antikvaj germanaj dioj. Kompreneble, Hitler-Rommel mem estas metita super ĉiuj aliaj en ĉi tiu panteono kiel la mesaĝisto kaj sendito de la Ĉiopova Dio.

Do la Fuhrer, kompreneble, tre ŝatas sin kulturi.

Gertrude kaj Adala lanĉas sian plurrolan atakaviadilon en la ĉielon, kiu ankaŭ povas ludi la rolon de batalanto.

Militistknabinoj estas tre certaj pri si mem. La rusoj ne havas reagaviadilojn, kaj ili verŝajne ne povos elteni la atakon de la tigrinoj de la ĉielo.

Gertrude grumblis:

- Mi estas kavaliro de la brulanta rivereto...

Adala entuziasme konfirmis, elmontrante la dentojn:

- Kaj mi matos ĉiujn!

La knabinoj ekridis. Ili premis siajn nudajn kalkanojn sur la pedalojn kaj turnadis la jetan atakaviadilon.

Ankoraŭ estis mallume, sed jam iom en la oriento aperis hela strio. La knabinoj fajfis... La etendaĵoj de Rusio jam flosis sub ili. La militistoj ridis kaj palpebrumis unu al la alia. Ili estas tiel ekstra aeraj kaj belaj.

Kaj nudpiede, kompreneble, sen ŝarĝi sin per tia nenecesa afero por knabino en milito kiel ŝuoj.

Kaj la sentemo sur la aviadilo pliiĝas multfoje.

Ĉi tie sovetiaj aŭtoj ekflugas al ili. La helico-movita Yak-9 estas eble la plej populara veturilo inter la plej novaj eldonoj. Ne tro armita , sed relative malmultekosta kaj kun malmulte da kiraso. MIG-5, pli rapida veturilo kun maŝinpafilarmilaro. MIG-3 estas pli frua modelo. LAGG-7 verŝajne estas la plej rapida kaj plej armita birdo. La plej nova modifo havas eĉ tri 20-mm-kanonojn.

Sed ĉi tiuj ĉiuj estas helico-movitaj maŝinoj ne estis kreitaj reagaviadiloj. Kaj la germanoj sentas sin tre certaj.

Gertrude pafas dek aerkanonojn. 30mm kaj du 37mm pafiloj pafas . Ili rapidas tra sovetiaj aviadiloj kiel fajrotornado. Tamen, la ruĝaj pilotoj provas eviti kaj veni malantaŭ ili.

Adala manovras ĉi-momente. Vi ne povas preni germanan aŭton fronte, sed eniri la malantaŭon estas plena de danĝero. Por la trupoj de Sovetunio, la atako ne estas neatendita. La kontraŭaviadilaj kanonoj jam ekfunkciis. Eksploditaj konkoj brilas en la mallumo.

Germanaj virinoj spertas certan nervozecon. Ŝajnis, ke ni jam vidis tiom, ke nenio surprizus nin, sed... sovetiaj pilotoj estas kuraĝaj kaj ne timas perdojn. Nenio povas timigi ilin. Sed ŝajne mankas sufiĉe da sperto. La germana aviadilo facile eliras el sia plonĝo kaj malflugigas sovetian aŭton. Disfrapigas alian.

La potenco de germanaj armiloj estas tre granda. Ĉi tio estas komponanto en kiu la Krauts havas grandegan avantaĝon super Rusio. Sed ankaŭ la nazioj havas kolosan rapidecon.

Adala akcelas kaj rompas antaŭen. Kaj Gertrudo pafas raketojn al la malamiko. Ili ricevas konsilojn en la dentoj. Iu municio estas gvidata de varmo aŭ sono.

Adala flustras:

- Ili ne mortigos nin!

La knabinoj turnas sian aŭton. Ili provas esti malvarmeta. Kaj tiam sovetia batalanto ramas najbaran germanan reagaviadilon. Kaj li komencos disŝiri kaj fendetiĝi. Kaj la ĉielo kaj la aero.

Gertrude flustris:

- Freneza morto!

La militistoj estas klare konfuzitaj, kaj ili povas rami ilin tiel.

Kaj tankoj moviĝas al la limo. Legenda skipo de Gerda , Charlotte, Christina kaj Magda.

Kvar militistoj sukcesis kovri sin per gloro, kontraŭbatalante kaj la britojn kaj la amerikanojn. Dum la malamikecoj kun Ameriko, la belulinoj majstris la Panther-2-tankon. Ne malbona aŭto, supera al la Shermans kaj en armilaro kaj alfronta kiraso. La posta "Pershing" praktike ne havis tempon por batali. Kaj li ne estas rivalo por "Panther"-2.

Tiam la kvar knabinoj gajnis legendan famon. Kvankam, ĝenerale, ilia glora vojo komenciĝis reen en kvardek-unu. Himmler persvadis la Fuhrer por provi la batalionojn de virinoj de speciale edukitaj arjaj virinoj en batalo.

La batalado montris, ke virinoj tute ne estas malforta ligilo, kaj ili scias bone batali. Kaj samtempe suferas malpli da perdoj ol viroj. La militistoj ankaŭ batalis en la infanterio, plaŭdante nudpiede sur la varmajn sablojn de la Sahara Dezerto. Kaj ili regis tankojn. Testinte la "Tigron" en bataloj kun Britio.

Tamen sovetiaj knabinoj ankaŭ batalas bone sur la SU-100.

Kvankam la situacio de Rusio ŝajnas senespera. Sed la militistoj, kune kun Elizabeto, batalas kiel agloj.

Jekaterina premas la levilon per la nudaj piedfingroj. Sendas obuson kiu trapikas la flankon de la E-50-veturilo de Hitler kaj muĝas :

- Por la granda ruĝa kaj purpura komunismo!

Elena ankaŭ pafis de la kanono, uzante sian nudan, gracian kruron. Ĝi certe trafis la malamikan tankon.

La knabino pepis:

- Por mia bela Rusujo!

Efrasia agreseme rimarkis, pafante tre precize:

- Gloro al nia Patrujo!

Kaj li ankaŭ uzas nudajn, ĉizitajn piedojn.

La sovetia maŝino estas tre forta kaj batalema. Kaj ĝi pafas preskaŭ precize.

La SU-100 kapablas penetri E-50. Sed la knabinoj eĉ trapikas ĝin en la frunton, enirante en kaptilon aŭ en artikon . Kaj ili trafis metalon rekte tra.

Elizabeto, uzante siajn nudajn piedfingrojn, pafis al la malamiko. Kaj ŝi pepis:

- De la blua rivereto...

Catherine ankaŭ pafis, ĉi- foje premante la levilon per sia skarlata cico, kaj kukis:

- La rivero komenciĝas...

Elena, rikanante kaj siblante agreseme, diris:

- Nu, amikeco komenciĝas...

Kaj ŝi ankaŭ premis la levilon per sia nuda kalkano.

Ephrasia kuis dum ŝi pafis al la malamiko:

- Kun rideto!

La knabinoj laboras tre aktive sur la SU-100. Kaj ili detruas malamikan ekipaĵon.

Kaj ĉe la aliroj al Bakuo, la pioniroj fosas tranĉeojn. Estas uloj de malsamaj naciecoj ĉi tie. Precipe, estas multaj lumkapoj fulmantaj. Estas ruĝaj, nigraj kaj helharaj infanoj.

Unu afero kunigas ilin: fido al la triumfo de komunismo kaj nudaj piedoj. Estas klare, ke ne ĉiuj havas ŝuojn dum la milito, kaj tial, kiel signo de solidareco, ĉiuj infanoj montras siajn nudajn, rondajn kalkanojn. Vintro en Transkaŭkazio estas sufiĉe milda, kaj kiam vi moviĝas kaj laboras per ŝoveliloj, la malvarmo ne estas terura.

Tie, kompreneble, estas Valerka, Levka, Slavka kaj Marinka - kvar bravaj uloj, kiuj pretas rompi rekordojn.

La infanoj laboras kun entuziasmo kaj kantas:

La bluaj noktoj flirtas per ĝojfajroj,

Ni estas pioniroj - infanoj de laboristoj...

La epoko de helaj jaroj alproksimiĝas,

Kriu la pioniroj - ĉiam estu preta!

Kriu la pioniroj - ĉiam estu preta!

Kaj nun la alarmo sonas denove. Knaboj kaj knabinoj saltas al la fundo de la tranĉeo. Kaj obusoj jam komencas eksplodi de supre: malamika artilerio funkcias.

Valerka demandis al Marinka:

- Nu, ĉu vi pensas, ke ni povas rezisti?

La knabino respondis memfide:

- Ni rezistu almenaŭ unufoje, en la plej malfacila horo!

Pioniro Slava logike notis:

- Nia heroeco estas neskuebla.

La knabo frapis siajn nudajn plandojn sur la ŝtonoj. Ŝajne , la knabo ricevis seriozajn kalojn.

La knabino Tamara rimarkis:

- Ni batalos sen timo,

Ni batalos, eĉ ne paŝon malantaŭen...

La ĉemizo estu dense trempita en sango -

Turnu la kavaliron al la infero kun pli da malamikoj!

La knabo Ruslan, pioniro kun nigra hararo, notis:

- Jarcentoj pasas, epoko venos,

En kiu ne estos sufero kaj mensogo...

Batalu por ĉi tio ĝis via lasta spiro -

Servu vian Patrujon per via tuta koro!

La knabo Levka, maldika kaj blonda, pepis poezion:

Ne, la vigla ne forvelkos,

La aspekto de falko, aglo...

La voĉo de la homoj estas klara -

La flustro dispremos la serpenton!

Stalin vivas en mia koro

Por ke ni ne sciu malĝojon,

La pordo al spaco estis malfermita,

La steloj ekbrilis super ni!

Mi kredas, ke la tuta mondo vekiĝos,

Estos fino al faŝismo...

Kaj la Suno brilos,

La vojo lumiganta komunismon!

La knaboj kaj knabinoj unuvoĉe aplaŭdis.

Sed nun jet-atakaj aviadiloj flugas kaj ĵetas bombojn. Kaj ĉi tio estas agresema aliro.

Levka kaj Slavka levis siajn ŝnurĵetilojn kaj lanĉis la donacon de morto. Kaj la barelo estis trafita de nazia atakaviadilo.

La knabino Marinka kantis:

- Komsomolo, ne nur aĝo,

Komsomolo, mia sorto!

Ni konkeru, mi kredas, spacon,

Ni vivos eterne!

Ahmed, pionira knabo el Azerbajĝano ( virtuala infano, kompreneble, sed en la Hipermatrico oni ne povas distingi lin de vera!) ridetante respondis:

- Vi ankoraŭ ne estas komsomolano , Marinka!

La knabino kolere frapis sian nudan piedon kaj respondis per melodia voĉo;

Apud la patroj, kun gaja kanto,

Ni staras por la Komsomolo...

La epoko de helaj jaroj alproksimiĝas,

La krio de la pioniroj estas ĉiam esti preta!

La krio de la pioniroj estas ĉiam esti preta!

Ankaŭ Levka frapis la nudan piedon kaj muĝis:

Prenu la martelon pli forte, proleto,

El titanio per mano, dispremante la jugon...

Ni kantos mil ariojn al nia Patrujo,

Kaj lumo por la posteularo, bone!

La infanoj ĝojas. Kaj fakte, la germanoj bombardis, kaj nur unu knabino ricevis ŝrapnelon en sia nuda , ronda, rozkolora kalkano.

La pioniro kriegis, sed tuj mordis ŝian lipon.

Kaj tial ili prepariĝis por forpuŝi la atakon. Kaj tankoj kun faŝistoj jam venas. La minacaj E-100-oj moviĝas. Tiaj potencaj kaj danĝeraj maŝinoj.

Ili havas tian defendon, ke vi ne povas trarompi de ajna angulo. Vi ne povas akiri ĝin de nur unu angulo. La sola ŝanco estas rompi la spurojn.

La infanoj estas pretaj por batalo kaj svingas la nudajn piedojn. Jen ili estas sur drato puŝanta sub raŭpoj al la naziaj sakoj kun memfaritaj eksplodaĵoj. Ĝi eksplodas kaj detruas la rulpremilojn de la tankoj de la armeo de Rommel.

Kaj ĝi aspektas minaca.

Parulio grincas:

- Gloro al komunismo!

La knabo Valerka pafas kun Levka de ŝnurĵeto kaj kriegas:

- Gloro al la pioniroj!

La knabo Ruslan, kune kun la knabino Sufir , trenas minon sub la germanon per drato kaj krias:

- Gloro al USSR!

Infanoj el Azerbajĝano kaj rusaj uloj batalas. Sunbrunigitaj, maldikaj, nudpiedaj pioniroj, kontraŭ kolosa armado de tankoj.

La knabino Tamara stampas sian gracian, malgrandan, nudan piedon kaj diras:

- Gloro al Rusujo, gloro!

Pioniro Aĥmet konfirmas, pafante al la malamiko:

- Ni estas amika familio kune!

Boy Ramzan, ruĝhara azera, konfirmas, trafante la aŭton:

- El la vorto ni, cent mil mi!

La infanoj estas amikemaj... Do la armena knabino Azatuhi , ankaŭ lerte, uzante draton, movas la eksplodaĵpakaĵon sub la raŭpon de la faŝisto kaj grincas:

- Sovetunio estas familio de nacioj!

Alia armena knabino Agas diras:

- Ni ne kliniĝu al faŝismo:

Kaj per la nudaj piedfingroj la knabino tiris supren la draton. Multaj azerbajĝanaj kaj armenaj infanoj havas blondajn harojn, kaj ili estas nedistingeblaj de slavaj infanoj, el kiuj ankaŭ estas multaj. Kelkaj moviĝis for de la germanoj, aliaj rusaj familioj ekloĝis en Azerbajĝano eĉ sub la caroj.

Estas multaj slavoj en Kaŭkazo. Multaj miksaj paroj. Kaj infanoj kutime havas pli helan hararon ol siaj gepatroj. Kaj la slavaj uloj estas tiel sunbrunigitaj, ke oni ne povas distingi ilin aparte de la lokuloj. Krome , infanoj kutime estas pli similaj ol plenkreskuloj.

Do, internacia sovetia bataliono de knaboj kaj knabinoj batalas, kaj ili ĉiuj estas kunigitaj kaj tre similaj. Iliaj nudaj kalkanoj ekbrilas kiam ili moviĝas.

Kaj denove infanoj sendas donacojn de morto. Shamil kaj Seryozhka, ambaŭ pioniraj knaboj, tiras la draton. Kaj nun la germana E-50 haltas kun rompita trako.

La knaboj kantas ĥore:

La nedetruebla unio de liberaj respublikoj,

Ne estis krudforto aŭ timo kiuj kunigis nin...

Kaj la bonvolo de lumigitaj homoj,

Kaj amikeco kaj inteligenteco kaj kuraĝo en sonĝoj!

Kaj la infanoj ĝojas. Ili ridetas per blankaj, eĉ dentoj. Kaj ili estas feliĉaj, kvankam ili estas minacataj de morto.

Kaj la germanoj estas obstinaj. Difektitaj tankoj pafas de kanonoj kaj maŝinpafiloj pafas.

Kelkaj germanaj veturiloj estas ekipitaj per ĵetgrenadoj kaj estas tre danĝeraj.

La knabo Maksimka kaj la knabino Zara el Azerbajĝano, ripozante la nudajn piedojn, tiris minon sub la malamikon kaj elbatis la faŝisman mastodonton.

Kaj ili kriegis je la supro de siaj pulmoj:

- Por USSR!

La infanoj estas tiel amuzaj.

Pioniroj Abbas kaj Vladimir ankaŭ uzas armilojn. En ĉi tiu kazo, katapulto, kaj la nazioj rompas la E-75-raŭpon. Post kio la knaboj kantis:

- Por la grandeco de la planedo sub la kovro de komunismo!

Valerka kaj Abdula ankaŭ estas pioniroj de malsamaj nacioj, sed kun unu koro, ili ankaŭ lanĉas eksplodaĵojn. Ili trafas la E-100 kaj kantas...

Ni malfermis la planedon al la nacioj,

La vojo al spaco, al senprecedencaj mondoj...

Heroaj faroj estas kantataj -

Por forviŝi la cikatron de morto por ĉiam!

Sub la Sankta Standardo de Rusio,

En paco, amikeco, feliĉo kaj amo...

Homoj ĉie en la mondo fariĝos pli feliĉaj,

Infera mallumo disiĝos en la malproksimo!

Estas infanoj batalantaj ĉi tie...

Abdurrahman kaj Svetlana, azera knabo kaj knabino el Belorusio, kune tiris draton kaj elbatis faŝistan tankon. Kaj ili kantis:

- La granda nomo de sankta Rusio,

Brilante super la mondo kiel sunradio...

Mi kredas, ke en unueco ni fariĝos pli feliĉaj,

Ni montru al ĉiuj nacioj la ĝustan vojon!

Infanoj estas tre kuraĝaj. Kaj la nazioj estas simple ŝokita de tia obstina kaj furioza rezisto.

Abudurrahman , ĉi tiu pioniro, ricevis ŝrapnelon en sia nuda plando. Ĝi trapikis la kalan surfacon de infana piedo.

La knabo siblis:

- Doloras min!

Svetlana ankaŭ estis trafita en la ronda kalkano kaj skrapis ŝian ŝultron. Sed la knabino siblis:

- Pioniroj ne povas esti rompitaj!

Azim kaj Kolka ankaŭ ramis la germanan aŭton.

La knaboj montris per drato kaj kantis:

La insida malamiko iris sur la ofensivon,

Sed mi kredas, ke la sovetia popolo ne ŝanceliĝos...

La malamiko atendas malvenkon kaj forgeson,

Kaj la gloro de Rusujo pli forte floros!

La malamiko atendas: malvenko kaj forgeso,

Kaj la gloro de Rusujo pli forte floros!

Infanoj estas kuraĝaj kaj ne rezignas. Kaj ili volas venki. Kaj ili kantas kaj ili batalas.

La germanoj suferas gravajn perdojn. Vere , plejparte iliaj spuroj kaj rulpremiloj estas rompitaj. Kaj ĉi tio ne estas fatala.

Estas pli malbona por la pioniroj kiuj estis kaptitaj.

La knabo Abdulhamid , kiam li estis kaptita, estis laĉita sur la rako fare de la nazioj. Ili enigis la nudajn piedojn de la pioniro en la blokon kaj komencis pendigi pezojn sur la hokoj. Kaj tiam ili ekbruligis fajron. Kaj fajro lekis la nudajn kalkanojn de la knabo . Kaj la vipo falis sur lian dorson. Ili batis min dum longa tempo. Kaj tiam la nazioj komencis rompi la ripojn per varmaj teniloj.

La knabo, mortanta sub torturo, kiam liaj ripoj, ruĝaj pro la varmego, estis disbatitaj de fero, kantis:

Berlino estas preskaŭ sub nia kontrolo,

Per binokloj ni vidas la malbenitan Reichstag...

Mi esperas, ke baldaŭ estos paco kaj feliĉo;

Kion mi priskribos en miaj poemoj!

Rusio malfermis komunismon al la mondo,

Ŝi fariĝis familio por ĉiuj.

Sed la Germana Armeo ĵetis al ni porkan muzelon,

Kaj sango fluas nun kiel fontano el la vejnoj!

Kion la Fuhrer forgesis ĉe ni hazarde,

Mi volis akiri terposedantojn kaj sklavojn!

Faŝismo iris tre longan marŝon -

Kaj jen la koŝmaro de vera infera sonĝo!

Simpla knabo, nudpieda knabo,

Mi lastatempe ligis ruĝan kravaton.

Li volis mem konstrui la mondon sen Dio,

Sed napalmo subite erupciis el la ĉielo!

Ni devis kuri AWOL al la fronto,

Neniu volas preni tiajn junulojn!

Sed la knaba batalanto kun la fusilo sukcesis ĝin,

La vojo de la patroj montriĝis inda!

Ili batalis kun kaj ruzo kaj forto,

Kaj malforteco ankaŭ estas amara, ve ...

La kamaradoj devis fosi tombojn,

Ebenaj pinaj ĉerkoj en la malvarmo!

Mi estas pioniro , nun mi kutimis suferi,

Mi nudpiede faris skolton, la neĝblovo krakis.

Povas esti puno por nekredemo,

Ke mi ne volis koni Jesuon!

Sed kio estas tri horoj de Kalvario?

Pli ol tri jaroj da milito pasis!

En ĉiu vilaĝo vidvinoj maldolĉe ploras,

Kiel la filoj de la lando pereis en la tombejo !

Mi pluvivis, estis ŝelo-ŝokita, vundita de kuglo,

Sed feliĉe li restis surpiede!

Ni honeste pagis la ŝuldon al Germanio,

Tie, faŝismo estas piedpremita de ni en polvon!

Mi maturiĝis, sed mi ankoraŭ estas knabo,

La lipharoj ne trarompis, sed ĝi jam estas titanio!

Jes, plenkreskulo, kaj eble eĉ tro multe,

Ja la koro fariĝis malmola kiel metalo!

Hero Star - la plej alta premio -

Stalino mem, kredu min, donis ĝin al mi!

Li diris: ni devas preni ekzemplon de homoj kiel vi,

La soldatoj forĝas la ŝlosilojn de la pordoj al Edeno!

Sed hodiaŭ, kuraĝulo, demetu vian fusilon,

Prenu vian pinĉilon, vian martelon kaj eklaboru!

Konstruu velboaton kaj boaton el ligno,

Kaj kreu aviadilon, por ke ĝi suprenflugu kiel birdo!

Ĉi tio estas vere internacia. Kaj Valerka, Slavka, Levka kaj Marinka vere formis fortan internacian teamon.

La infanoj, tamen, estis lacaj de batali kun primitivaj metodoj. Kaj nun Valerka havas en siaj manoj termokvark-pumpitan hipereksplodilon.

La knabo nudigis siajn eburkolorajn dentojn, grandajn kaj akrajn preter sia aĝo, kiel de lupo, kaj diris:

- Nu, la nazioj, ĉu ili alvenis?

Kaj la knabo prenos ĝin kaj trafos la pezajn tankojn de la faŝistoj per densa fluo de ultrafotonoj. Kaj kio estas "Leono", ĉi tiu monstro pezanta naŭdek tunojn? Lia kiraso transprenis kaj bagatele vaporiĝis.

Marinka palpebrumis al sia ekvivalento kaj notis:

- Sed ne estas juste!

Slavka, anstataŭ respondi, prenis ĝin kaj ankaŭ klakis la piedfingrojn de siaj nudaj piedoj. Kaj hiperplasma lanĉilo aperis en la manoj de la knabo . Ĉi tio estas sufiĉe murda dezajno.

Kaj la pionira knabo prenos kaj venkos la germanan atakaviadilon. Ĉi tio estas vere detrua trairejo. Kaj la hiperflama lanĉilo trafas larĝan areon. Kaj tuj forbrulis ankaŭ deko da ŝtormsoldatoj, kvazaŭ papilioj estus falintaj sub gasbrulilon.

Levka fajfis:

- Jen vi donas ĝin! Vi agas vere mojosa!

La pionira knabino Marinka ridis kaj notis:

- Estas vere ultrapulsa! Kia malvarmeta fluo de hiperplasmo!

Kaj la knabino klakis per la nudaj piedfingroj kaj akiris mortigajn armilojn. Ŝi fariĝis bonega pioniro.

Kaj li prenos ĝin kaj trafos vin per murda fluo de hiperenergio . Kaj ekfluo de agresema neniigo komenciĝis!

Levka ankaŭ ne perdis tempon per bagateloj. La knabo eĉ elektis porti batalkostumon, en la stilo de robotoj de Evangelion .

frenezas pri la nazioj . Kaj ĝi elĵetos agreseman neniigon.

Nu, aferoj fariĝis malfacilaj por la nazioj. Kio, ili trafis tiajn frenezajn kaj teknologie progresintajn infanojn.

Ĉi tio estas vere ekstreme mortiga efiko!

Valerka, vidante la tankojn de Hitler bruli, sentis sin inspirita kaj kantis:

Ni malkaŝu nian kredon: estas altaĵoj,

Scienco, moralo, braveco kaj honoro!

Por ke ĉiuj belulinoj por ĉiam karesu la okulon,

Mia amato kaj mi estu feliĉaj kune!

Mia knabino estas dolĉa, bela,

Fajro de oraj bukloj en la vento!

La Kreinto de la Universo donis tian miraklon,

La Ĉiopova realigis sonĝon en vi!

La okuloj de amo estas tranĉitaj diamantoj,

Ilia potenco de pasio fandas dikan glacion!

Memoru la instrukciojn de Kristo, la Sinjoro,

Kaj ekflugu kun via amato!

La beleco de la universo estas senfina,

Ni flugos al ili, juna belulino!

Nia kuniĝo estu tiel kora,

Ke la nevenkebla Iŝmael disfalos!

Kiel tenere ili kisis la knabinon sur la lipoj,

Forta mano karesis viajn vangojn!

La aero ebriiĝis per la spiro de majo,

Restas oro, erco eliris!

Jes, la hararo de la knabino estas ora,

Estas tia beleco en ŝiaj trajtoj!

La vestaĵoj konvenas al vi kiam vi estas juna,

Por ke la brovo de amo ne estu en larmoj!

Kaj tial mi kantas kanton al la junulino kun la liro,

Responde, kristale klara voĉo!

Vi fariĝis por mi, mia roka idolo,

La orelo de pano estas plenigita de suko!

Mi kredas, ke ni baldaŭ havos infanon,

Bela knabo - aŭdaca kavaliro!

Pro la Patrujo, ni kune movu montojn,

La Granda Sinjoro estas la Kara Patro de ĉiuj!

La knaboj kantis tiel mirinde kaj montris sian plej bonan flankon.

Kaj denove de iliaj militaj armiloj de la teknologioj de la dudek-tria jarcento, kiel batado. Kaj ĉi tie ĝi certe ne ŝajnos sufiĉa al neniu. Jen iu murda amuzo.

Valerka tweetis:

- Faŝisto el la vorto fascina - aro. Kaj tio signifas ĉenon!

Marinka konfirmis:

Unueco estas soldata nur per sango,

La parolanto de niaj tagoj muĝas senespere...

Kaj ni provos ligi lin per amo,

Kaj tiam ni vidos, kio montriĝas pli forta!

Kaj la pioniraj infanoj atakis siajn malamikojn per siaj mortigaj donacoj. Ĉi tiuj estis vere ambaŭ infanoj kaj terminatoroj rulitaj en unu.

La nudpiedaj pioniroj frapis siajn kalkanojn, kaj du dekduoj da germanaj tankoj flugis supren kaj kraŝis, renversante. Vi povas vidi kiom da germanoj estis vunditaj samtempe. Kaj la raŭpoj turniĝis supre. Kaj vi povis vidi la fumon veni.

Sed Slavka subite ŝaltis la hologramon, kie okazis grandioza kosmobatalo. Kaj ĉarmaj knabinoj batalis.

Kaj la skvamoj tremis de flanko al flanko. Kaj tiom da sango estis verŝita.

Nataŝa pafis pafilon al la hirundoj kaj kantis:

- Kvankam ŝajnas, ke la vivo finiĝos,

Kiam problemo blovas sian nigran kornon...

Raketoj eksplodas kaj sango fluas kiel rivero,

Kaj denove la tero malaperas de sub niaj piedoj!

Sed la Tero ankaŭ havas sian propran gardiston,

Kaj inter la steloj etenditaj al li...

Nevideblaj, konservantaj fadenoj,

Por ke ĉio ne finiĝu en unu momento!

Zoya, militisto kun hararo la koloro de ora folio, sonis:

Flugila kaj facilmova,

La malamiko denove ĵuras!

Muelu min, muelu min en fotonon!

Sed la sentoj de la anĝelo

Ke ĉio estos en ordo

Kaj ĉio finiĝos per ŝerco!

Kaj ĉio finiĝos per ŝerco!

La knabinoj kantis tre aktive kaj agreseme. Kaj iliaj voĉoj estis plenkorpaj kaj brilantaj. Ili distingiĝis per sia beleco. Kaj kiam ili premis la butonojn kun skarlataj brustcicoj kaj nudaj piedfingroj de graciaj piedoj, estis tre mojose !

Aŭrora ankaŭ celis sian pafilon. Ie fumis grandioza batalŝipo. Lia fortokampo jam estis rompita. Kaj la knabino celis la pafilon per siaj allogaj knabinecaj kruroj. Kaj ŝi memfide premis la butonon per sia rubena cico. Kaj io ege detrua okazis.

Kaj ĝi kraĉis termopreon- pumpitan kuglon kun mortiga atako.

Aŭrora prenis ĝin kaj kantis:

Ni povas venki ĉiujn

Kaj ni disŝiros la malamikon en pecojn...

Vi estas atakitaj, knabinoj, de urso,

Ĉio estas en nia glora potenco!

Svetlana konfirmis, agreseme pafante al la malamiko:

- En nia glora potenco!

Kaj ŝiaj okuloj ekbrilis per safiroj.

Kaj tiam ŝi denove premis la skarlatajn cicojn de siaj mamoj sur la ĵetlanĉilojn de gravitmisiloj. Aŭ eble hipergravitaj .

Ĉi tiuj estas la bonegaj knabinoj ĉi tie...

Unu el ili prenis ĝin kaj eldonis:

- Nuda piedo plej verŝajne metos ŝuojn sur homon!

Zoja respondis kun suspiro:

- Kaj en nia mondo, kie ni povas akiri viron?

Nataŝa ridis kaj respondis:

- Kaj ĉi tiuj maskloj ĉiam estas tie! Prenu, ekzemple, eĉ elfojn!

Aŭrora lekis ŝiajn lipojn kaj rimarkis:

- La haŭto de elfoj gustumas tiel dolĉa, kiel melono en mielo!

Svetlana prenis ĝin kaj tweetis:

-Kiel aligatoro, ni senfeligu la elfon!

Zoya konfirmis kun rido:

- Kun la potenco de la terminatoro, la vizaĝo estos batita !

Ĉi tiuj estas vere knabinoj, kiuj ŝercas kaj montras siajn agresemajn veksignalojn.

Nataŝa prenis ĝin kaj kantis:

Malgaje malgaja en la mallumo,

La steloj brilas malbonaŭgure...

Ŝajnas, ke sur la tero

La vero ne plu troveblas !

Zoja eĥis entuziasme, premante siajn skarlatajn cicojn sur la stirstangaj butonoj:

- Ŝajnas, ke la mondo mortis -

Kaj la vojo al la steloj estas barita...

Sed ne perdu vian honoron, rajdisto -

Vi ne povas droni en la ĉielo!

Kaj la knabino forte suspiris. Ŝia humoro iom plimalboniĝis al la rumo de la elfoj - unu el tridek mil inoj, ili ne havas virojn. Krom eble gigolo-robotoj. Kaj ĉi tio estas malmulte da konsolo. Kvankam knabinoj sen kromaj najloj povas uzi diversajn vibrilojn, kiuj alportas la justan sekson al tuta kaskado da orgasmoj.

Militistoj, ni diru, ke ili estas kiel la diablo mem.

Aŭrora, pafante al la armeo de hirundoj, kiu provis rampi sur ilin kaj, batante ilin kun granda efikeco, kukis:

Gloro, gloro, gloro,

Knabinoj estas kuraĝaj en batalo...

Gloro, gloro, forfalu,

Mi mortigos la Fuhrer-kapron!

Svetlana ankaŭ ĵetis fiolon da hiperplasmo per siaj nudaj piedfingroj. Li transflugis kaj batis la klavaron.

murda kaj detrua radio trafis la hirundovostan batalŝipon . Ĉi tio estas vere potenco kaj fasko de morto.

La knabinoj prenis ĝin kaj kantis ĥore:

La spaco fariĝis por ni kiel korto,

La steloj sur la ĉielo estas kiel promenado...

La vasta vastaĵo atendas nin,

Kaj konkeri lin ne estas ŝerco!

Ĉi tiuj estas la knabinoj, kiuj kapablas nur pacigi inteligentajn papiliojn. Sed ankaŭ moskitoj se ili aperas.

Ĉi tiuj virinoj estas vere hundinoj .

Kaj iliaj kruroj estas tiel graciaj, delogaj kaj nudpiedaj. Kaj eĉ pli bonaj kaj ĉarmaj estas iliaj skarlataj brustaj cicoj.

Ĉi tiuj estas tiaj mirindaj ŝteloj, kapablaj ekbruligi la flamojn de milito kaj paco en la tuta universo!

Nu, kiel kontraŭ tiaj homoj , almenaŭ iu piedpremos ilin?

Nataŝa notis, elmontrante siajn dentojn:

- Sed foje vi pensas, kial oni entute bezonis virojn?

Zoja levis la ŝultrojn kaj respondis:

- Ne scias! Ili ne estas tre belaj. Jen pli da adoleskantoj, kiuj estas pli-malpli belaj. Kaj plenkreskuloj, precipe maljunuloj, estas abomenaj!

Kaj la knabino denove premis la stirstangbutonojn per siaj nudaj piedfingroj.

Aŭrora logike notis:

- Nu, en antikvaj tempoj, multaj virinoj estis teruraj. Precipe maljunulinoj. Ĝenerale, geavoj estas sufiĉe malbonaj. Ne kiel la fraŭlinoj. Tamen, junaj knabinoj en la pasinteco ne estis idealaj. Multaj, ekzemple, estas dikaj aŭ pokmarkitaj. Estas ankaŭ malformaj .

Svetlana batis la malamikon per siaj nudaj piedfingroj kaj pafis la fregaton, dirante:

- Estas tiel bone, ke ni naskiĝis nun kaj ne pli frue. Nur ĝenas min pensi, ke ni povus fariĝi ĝibaj kaj senpentaj maljunulinoj! Kaj kiel abomena ĝi estas!

Kaj la knabino premis la stirstangon butonon per sia fraga cico.

Nataŝa, pafante al la hirundovostoj, komentis:

- En antikvaj tempoj, homoj ankoraŭ kredis je Dio. Cetere, en Dio la perfekta kaj Ĉiopova!

Aŭrora uzis sian rubenan cicon por bati la inteligentajn papiliojn kaj notis :

- Estas strange kredi, ke la universo estis kreita de Perfekta kaj Ĉiopova Dio, kiam virinoj iĝas malbelaj maljunulinoj. Ĝi aspektas iel strange, ridinde kaj stulte!

Zoja prenis ĝin kaj, premante la stirstangbutonojn per siaj nudaj piedfingroj, kantis:

Eble ĉi tio estas stranga kaj absurda,

Sed la tutan tagon kaj nokton, la tutan tagon...

Mi revas pri mirindaj aferoj , ie

Sciu, kie loĝas mia gardanĝelo!

Ankaŭ Svetlana, frapante siajn malamikojn, kun la helpo de siaj bongustaj, rozformaj cicoj, pepis:

Malantaŭ la kompleksa surtera vivo, sendube,

Li rigardas kaj ne plu memoras sin,

kiu li estas por mia savo?

Foje la lumo venis al mirakloj!

Kaj la tutaj kvar, uzante skarlatajn brustcicojn kaj nudajn piedfingrojn dum pafado, pepis:

La ĵurita kaj la antikva,

La malamiko denove ĵuras

Muelu min, muelu min en pulvoron ,

Sed la anĝelo ne dormas,

Kaj ĉio estos en ordo

Kaj ĉio finiĝos bone!

Kaj ĉiuj hirundovostoj en la sako!

Kaj la militistoj denove prenis kaj premis siajn skarlatajn cicojn sur la butonojn de stirstango.

Ĉi tiuj estas la knabinoj...

Alia belulino, generalo Magdalena, ankaŭ pafante al inteligentaj papilioj atakantaj homojn, pepis:

- Ho, frosto, frosto,

Ne frostigu min...

Tiel pikas mian nazon -

La puno pliiĝis!

Efektive, la knabina ĝenerala Magdalena estas pura ĉarmo. Kaj ŝiaj mamoj estas nur bela, elasta bubala mamo kun cicoj skarlataj kiel papavoj. Kaj junaj elfoj amas leki ĉi tiujn skarlatajn cicojn.

Tiel mojosa estas ĉi tiu grupo de inaj militistoj.

Knabinoj, kompreneble, amas uzi sian langon. Kvankam ne estas sufiĉe da elfoj. Ofte knabino nur devas alproksimiĝi al la belaj elfoj unu post alia por ricevi sian donacon sur sia lango.

La knabino Maria prenis ĝin kaj kantis:

- Prizorgu la knabinojn kaj virojn,

Ili estas tre mildaj estaĵoj...

Ili ofte mortas sen kialo

Kaŭzante intensan deziron!

La Viktoriaj knabinoj pafis al la hirundovostoj helpe de skarlata brusta cico kaj pepis:

- Prizorgu virinojn, zorgu pri virinoj,

Estos tre mojosa! Estos tre mojosa!

Iu estas freneza! Iu estas freneza!

Ial kun virino! Ial kun virino!

Fortokampoj koliziis. Kaj ili laŭvorte kraketis. Alfmir sentis varmegon . Kaj ŝvito fluis laŭ la glata, knabineca vizaĝo de la elfo.

Alfmir pepis:

Banu, bano, bano, bano,

Infuzaĵo de kverko kaj betulo...

Banujo, bano, bano, bano -

Mi revas pri nudpieda knabino!

Elfo Helga palpebrumis al sia ekvivalento:

- Vi estas mirinda batalanto, knabo!

Alfmir kapjesis kaj notis:

- Mi ne vere estas knabo -

Mi jam havas tricent jarojn!

Mi estas tro juna, eĉ tro juna

Saluton knabinoj!

Ankaŭ la knabino Margarita tre memfide batalis kontraŭ siaj malamikoj. Kaj ŝi estas tre bela knabino. Ŝiaj haroj estis la koloro de ora folio kaj fluis en radiaj ondoj.

La knabino, oni devas rimarki, estas ege bela. Kaj ŝi estas tre batalema kaj agresema.

La knabino Margarita prenis ĝin kaj tweetis:

La Patrujo ŝuldas al ni radion de libereco,

Senfina oceano de amo...

Lasu la knabinojn kuniĝi

Por dispeli la mallumon survoje!

Por dispeli la mallumon antaŭen!

Knabinoj sur stelŝipoj batalas kun pasio kaj entuziasmo, kiuj bobeliĝas en ili kiel vulkano. Kaj tiel stelŝipoj grimpis de la flankoj , kiel nudaj ponardoj. Kaj ili elsendas potencajn, graviomagnetajn ondojn. Kaj ili detruas la kosmoŝipojn de la hirundovosta floto.

Ĉi tie vi povas vidi kiel okazas supernovaj eksplodoj, kiuj sendas ondojn de plej diversaj radiadoj. Kaj ili flamas pro eksterordinara furiozo. La batalantoj de ambaŭ flotegoj provas agi pli harmonie en eksplodoj.

La knabinoj faras flankmanovrojn kaj faras atakojn uzante celitajn atakojn kaj pluvegante koncentritajn batojn sur la malamikon.

Augustine batalas sur la brigantino. Ŝi komandas ĝin kaj faras efikajn misillanĉojn. La misiloj trafis la fregaton, kaŭzante difekton en ĝi.

La knabino kantis, ordonante, premante butonojn per siaj skarlataj cicoj:

Ni estas militistoj de la ĉefvojo,

Kapabla disŝiri hirundojn en pecojn...

Kaj ne juĝu strikte, knabinoj,

Kiam ni sukcesos la ekzamenon per A?

Tiel la knabino tre lerte transdonas siajn ŝokmisilojn al la malamiko. Kaj ŝiaj mamoj estas tiel abundaj kaj allogaj. Kaj ŝi premas la butonojn kun cicoj, kiuj estas kiel tromaturaj fragoj.

Viktorio, aliflanke, komandas fregaton kaj ankaŭ elfaras agresemajn heroaĵojn kaj traktas disbatajn batojn al la Swallowtail-soldatoj. La knabino Viktorio havas hararon de kvar koloroj - tiel bunta kaj brilanta.

. ĈAPITRO N-ro 6.

La knabino batalas memfide kaj uzas premon sur siaj brustaj cicoj, brilantaj kiel rubenoj. Kaj kiel mirindaj estas ŝiaj altaj mamoj - nur ĉarmaj.

Viktorio ronronas dum ŝiaj cicoj estas lekataj de la lango de bela elfo, kaj kantas, montrante la dentojn:

- Dolbani , dolbani knabino por la hirundovosto,

Damne , fiku ĝin, vi ne povas eviti malvenkon!

Se io okazos, se io okazos, mi kaŝos la misilojn,

Kaj mi povas, kaj mi povas, doni ŝanĝon al mia kontraŭulo!

Augustine kapjesis kaj knaris:

- Mi estas la plej forta knabino en la mondo,

Kaj mi veturigos la elfon ĝis la cicoj...

urino de la kontraŭulo estas aktiva en la necesejo,

Kaj mi verkis dekon da poemoj samtempe!

Marinka malŝaltis la hologramon de ĉi tiu filmo, klakante la nudajn piedfingrojn, kaj pepis:

- Ni devus fini la naziojn! Kaj kio estas tio?

Anstataŭ la nazioj, orkoj kaj koboldoj rapidis por ataki. Kaj ili rapidas en sennombra lavango. Estas kvazaŭ harplena kaj malbonodora cunamo ŝteliras enen.

Kaj ĉi tiuj orkoj kaj koboldoj skuas siajn klabojn kaj kantas:

Ni amas rabi kaj ŝteli,

Por ni ne ekzistas konscienco, kredu al mi, kaj nenia honoro...

Kaj nia tasko estas mortigi por dublonoj,

Por ke ĉiuj piratoj estu kune!


Ni tranĉos vian ponardon kontraŭ vi,

Kaj ni ellasos la knabinojn eksteren sen reteni sin...

Estas neniu pli malbona ol ni sur la Tero,

Avadon mem staras modeste flanken!


Kredu min, ni mortigos kaj bruligos ĉiujn,

Ni havas ĉion, ĉi tio estis la unua planita...

Kaj ie flugas orflugila kerubo,

Kaj la korsaro detranĉos liajn flugilojn iomete !


Kredu min, la pirato ne cedos al vi,

Nek la pastroj, nek aliaj, kiuj impete rapidas...

Estu tre glora rezulto,

Por ke la filibustuloj ne sidu trankvile!


En milito, kompreneble, estos limo por vi,

En batalo, pirato ne povas kapitulaci!

La malamiko maldensiĝis en batalo,

Mi montris, ke nia korsaro povas batali!


Do ni piratoj sieĝis galionon,

Ili buĉis la hispanojn senkompate...

Ni mortigos se necese, eĉ milionon,

Kaj ni neniam diros , sufiĉe da uloj, bone!


La fregato nun brulas,

La flamo en ĝi flamas tre impete...

Ni ĵuris , ŝajne al Satano,

Difekti ĉion, kio estis hela paradizo!


Tiel bone ĉio fariĝis

Kompreneble, ankaŭ ni amas knabinojn...

Ĉiuj ricevos kiel rezulto

La virino donos al li kison!


Ni kuraĝe, kredos, venkos,

Farante ĉion glamour kaj bele...

Donado de sango, eseo por kvin,

Kaj blovante sian buŝon arogante !


Post ĉio, Morgan, la glora kapitano, estas kun ni,

Kiu bruligis urbojn per fajro...

Tia granda atamano estis donita al ni,

Kion tretas ŝtalaj botoj!


Resume, ekzistas pirata vojo -

Dispremi, sufoki, senkompate...

La malamiko ne povos fleksi nin,

Post ĉio, vi scias, ĉiuj homoj estas bastardoj !


Ni eĉ ne zorgas pri la duko ,

Ni kuraĝe derompos liajn kornojn...

Kaj ni forte batos vin en la vizaĝon per briko,

Ke li fariĝos nur papago en la forno!


Nu, kaj Ludoviko, ĉi tiu reĝo,

Ĝi estos nur nukso por la piratoj,

Li ne estas reĝo, sed nur nulo,

Kredu min, eĉ ne kompatinda nigra peono valoras!


Mallonge, Morgan venkos fame,

Ajna armeo, kiun la malamiko sendas al ni...

Ni estas korsaroj, kiel monolito,

la nian por batalo dispremilo !


Estos tempo por gloro, kredu min,

Ĉiuj ricevos duonon de la mondo...

Pirato estas esence rabobesto,

Li inside pikos vin en la dorson!


Kiam ni prirabis ĝis la umbiliko,

Ni konstruos al ni luksajn domegojn,

Satano estas kun ni por ĉiam,

Kaj nova planedo eniros la mondon!

Tiam la monstrinfanoj prenis ilin kaj renkontis ilin kun mortigaj fluoj de detrua hiperplasmo. Kaj ŝi perforte falis sur lavangon de harplenaj orkoj. Kaj ni forbruligu ilin vivaj, igante ilin kebaboj. Kaj miaj haroj brulas, kaj fumo leviĝas.

Valerka rimarkis kun rido:

- Ĉi tiuj estas fluoj de neniigo!

Marinka konsentis kun ĉi tio:

- Ni falĉas niajn malamikojn sen iu ajn ceremonio. Kaj ĉi tio estas ege mojosa, kaj estas fluo de supera morto!

Kaj la knabino denove ŝaltis la hologramon por fari ĝin pli amuza.

Kaj la knabinoj denove aperis.

La spacbatalo daŭris kun granda intenseco. La Machaons trovis sin en pli malfacila pozicio ol ili atendis, sed ili iom post iom venkiĝis, obstine rezistante.

Nataŝa kaj Zoya pafis helpe de siaj skarlataj, ŝvelintaj brustburĝonoj. Kaj ili faligis la hirundovostajn ŝipojn per pafiloj.

Nataŝa prenis ĝin kaj kantis:

Knabinoj estas malsamaj -

Blanka, blua, ruĝa!

Sed ĉiuj volas la samon

Por pafi precize!

Kaj la militisto montris ŝian radian kaj perlbrilan rideton.

Zoya kapjesis al sia kunulo kaj pepis:

Ni ne estas simplaj knabinoj,

Ni impete hakas hirundojn...

Niaj piedetoj estas nudaj,

Vi ne povas eviti malvenkon!

Kaj ŝi ekbrilis siajn safirajn okulojn, kiuj estas tiel helaj kaj brilantaj.

Ankaŭ Aŭrora pafas kaj kantas knake:

- Mi estas tre bonega knabino,

Kvankam nudpiede vintre ...

mi mortigos ĉiujn hirundojn ,

Sciu, ke la knabino fariĝos heroo!

Svetlana ankaŭ batalas, kaj agas ege energie. Kaj ŝiaj pafoj estas precizaj kaj detruaj.

Svetlana, pafante per la nudaj piedfingroj, pepis:

Ĉu vi vidas eklipso sur la ĉielo?

Tie brulas fajro...

Ĉi tio, vi scias, estas signo de infero,

Kaj estas uragano!

Natasha ankaŭ trafis la trupojn de inteligentaj papilioj. Kaj denove la faligitaj batalantoj brulas. Sed la malamiko en la boato fariĝis viktimo de trafo de Zoe premante la butonon kun fraga cico.

Zoja kantis:

- Gloro al niaj mastroj,

Ni montros la potencon de la vento...

Ne cedu al kuracistoj

La potenco de la spektro estas kun ni!

Ĉi tiuj knabinoj estas batalantoj de senprecedenca forto. Kaj ĉi tiuj estas spacmilitistoj. Kaj plie, ili preferas batali preskaŭ ekskluzive nudpiede kaj nur en kalsoneto.

Kiel vi povas ne esti amikoj kun tiaj knabinoj? Kvankam foje ŝajnas, ke ili ne estas amikecaj.

Kaj kiel ili premas la stirstangbutonojn per siaj skarlataj, fragaj cicoj. Ĉi tiuj estas vere belaj pentraĵoj.

Aŭrora ridis kaj piedbatis la malamikon, premante la butonon per sia rubena cico.

Kaj ŝi pepis:

Konsideru min malnobla

Jes, mi povas esti malbona...

Jes, mi povas esti malbona...

Sed se mi nur havus sufiĉe da kuraĝo en interbatiĝo!

Sed se mi nur havus sufiĉe da kuraĝo en interbatiĝo!

Sed se mi nur havus sufiĉe da kuraĝo en interbatiĝo!

Svetlana malestime snufis kaj rimarkis:

- Kio vi, papago, ripetas la samon trifoje ?

La ruĝhara militisto logike notis:

- Ripeto estas la patrino de lernado!

La blonda militisto ridis kaj notis:

Skuante mian kapon

Rigardu kaj ripetu...

Ĉi tio estas ho , ho, ho,

Ĉi tio estas ah , ah, ah!

Aŭrora ridis kaj notis:

- Jes, amuza! Ni malsekigu la hirundojn!

kolere frapis , premante la butonon per sia tre hela kaj skarlata brusta cico, kaj kantis:

- Unu du tri kvar kvin,

Pagu en ordo!

Ni mortigos ĉiujn malbonulojn,

Kaj ni aranĝos konflikton!

Aŭrora eksaltis kaj pepis, elmontrante la dentojn:

- Lasu la boaon havu longan voston,

Kurbiĝas kiel ponto...

Unu du tri kvar -

Brakoj pli altaj, kruroj pli larĝaj!

Militistoj, kompreneble, montras sian plej grandan klason en batalo. Kaj ili batalas kun granda pasio.

Kaj ili liberigas raketojn de kolosa detrua potenco. Kaj ili flugas. Oni falas rekte en la spacbrigantinon de la hirundoj. Kaj ĝi trarompas ultra-akumula ondo-protekto. Kaj la brigantino eksplodas sen plia tempo.

Aŭrora prenis ĝin kaj kantis:

Ni vidas specialajn bildojn,

La brigantinaj fragmentoj flugas!

Kaj la ruĝhara militisto palpebrumis al siaj kunuloj. La knabinoj, kompreneble, ekhavis ĉiajn problemojn.

Ĉi tio vere fariĝis tiel bonega kaj kvazaŭa .

La knabinoj ridas... Kaj la hirundoj daŭre premas. La trupoj de la kosma, homa imperio faras frontan balaadon. Kaj ili batalas kun kolosa furiozo.

Svetlana logike notis, palpebrumante per siaj safiraj okuloj:

- Mi trafis nur unufoje

Kaj rekte en la okulo...

Huligana knabino

Ne timigu min kun Taganka !

Kaj ŝi montris siajn akrajn kaj fortajn dentegojn. Ĉi tio estas knabino, kiu povas esti priskribita per unu vorto - bonega!

Tamen, la vorto hiper estas sufiĉe taŭga!

Aŭrora ridis kaj pepis, antaŭ ol denove elpafi sian cicon, la koloron de tre matura kaj dolĉa frago.

Mi estas freneza, mi estas freneza

Mi bezonas ŝin! Mi bezonas ŝin!

Svetlana ridis kaj pepis, dirante:

Mi estas bela knabino

Tiel justa...

Mi saltos sur la ulon

Kaj mi galopos impete!

La ruĝhara militisto kapjesis:

- Jen bona ideo!

Kaj la knabino denove lanĉis detruan kaj murdan donacon de morto ĉe la malamiko, la rubenan cicon de sia brusto.

Kaj ĉi tio estas tre bona bato.

Alia frontmontra batalŝipo de la Hirundovosta Imperio ricevis kritikan difekton kaj eksplodis en flamojn. Kaj ĝiaj flamoj fritis multajn insektojn samtempe, farante ilin karbigitaj subjektoj.

Ĉi tiuj knabinoj estas tiel agreseme belaj, ĝi estas nur hororo kaj admiro.

Alicio ankaŭ batalas. Ŝi estas en unu-loka batalanto. Ŝia armilo estas sufiĉe forta. Ekzistas ankaŭ hiperlaserpafiloj kiuj pumpas la quark-fuzioprocezon. La militisto pepis:

- Vi ne povas vivi en la mondo sen Dio, ne,

Sed estas eĉ pli malfacile sen knabinoj, najbaro...

Do vi povas kredi

Sed kredi je knabino...

Vi povas fari ĝin mem, eĉ se vi estas knabo ,

Sed Pasaran !

Alice estas tre bela knabino. Kaj Angelica, ŝia kunulo, ankaŭ estas ege bona.

Kaj ambaŭ knabinoj tiel batalas. Ili laboras duope kaj uzas specialajn teknikojn en la batalo kontraŭ hirundoj.

Angeliko, la ruĝhara belulino , prenis ĝin kaj kantis:

Laŭ la universo la arbaro estas densa,

Kun Baba Yagami...

Kaj ĉe la fino de la universo,

Eŝafodo kun hakiloj!

Alico palpebrumis al sia kunulo kaj, nudigante sian vizaĝon, diris:

Kaj nek preĝejo nek taverno ,

Nenio estas sankta...

Estas nenio malbona ĉe ĉi tiu knabino,

Ĉio estas malĝusta knabinoj!

Kaj la militisto palpebrumis al sia kunulo. Kaj ili estas tiel grandiozaj kaj radiaj ŝtelistoj.

Sed Alfmir faras vizaĝon al ili tra la ekrano kaj kantas:

Freneza fajro furiozas en mi,

Verŝajne estas tro malfrue por estingi ĝin...

Metu la tutan potencon de kolero en la baton,

Skuas la ĉielon, skuas la stelojn!

Alico kapjesis kun rideto:

- Estos bonega !

Angeliko premis la ellasilon per la skarlata cico de sia brusto, liberigante alian parton de detruo, kaj diris:

Mia knabo, mia bebo,

Vi ne dormas je ĉi tiu horo...

Kaj en kia nekonata lando,

Vi memoros nur pri mi!

Alfmir, ŝerce, kantis, forirante kun decida manovro de la direkta misilo de hirundovosto:

Mi ne forgesos la knabinon

Dolĉa kiel pano!

Whoa, whoa , whoa , whoa !

Mi forgesos neniun!

La knabino ankaŭ tweetis responde:

- Gloro al la militistoj, kiuj batalas kiel vulpoj!

Alicio pepis kun sovaĝa aplomo. Kaj premante la butonon per rubena cico. Kaj ŝi havas tiajn sunbrunigitajn mamojn, kaj tre plenan, perfekte skulptitan buston.

Kaj la kruroj de la militisto estas tiel bonaj. Kaj ili havas ekstreme gracian kalkanan kurbon.

Angelica prenis ĝin kaj rimarkis agreseme, montrante siajn perlajn dentojn.

Ŝi estis tre ruĝa kaj havis smeraldajn okulojn.

La militisto estis kurba, kun maldika talio kaj luksaj koksoj. Ĉi tio estas tre interesa.

La knabinoj kantas:

Nigra hirundovosto, nigra hirundovosto,

Furioza detruo atendas la papiliojn!

Kaj la militisto palpebrumis per siaj smeraldaj okuloj.

Alfmir, dume, venis en batalon kun la Hirundovosta Aso. Li provis sekvi la elfon. La elfo manovris lerte. Kaj li turnis sian batalanton kaj faris saltojn de flanko al flanko. Kaj lia ekvivalento prenis ĝin kaj komencis alproksimiĝi.

Fortokampoj koliziis. Kaj ili laŭvorte kraketis. Alfmir sentis varmegon . Kaj ŝvito fluis laŭ la glata, knabineca vizaĝo de la elfo.

Alfmir pepis:

Banu, bano, bano, bano,

Infuzaĵo de kverko kaj betulo...

Banujo, bano, bano, bano -

Mi revas pri nudpieda knabino!

La hologramo estis interrompita ... Aŭdiĝis la timinda voĉo de la pionira gvidanto:

- Vi ne povas rigardi ĉi tion! Venu, daŭrigu vian bataltrejnadon aŭ ekdormu!

Valerka palpebrumis al siaj amikoj kaj demandis:

- Do trejnado, aŭ dormi?

Slava respondis decide:

- Ni rajdu laŭ la ondoj de la Hipermatrico . Kaj ligu ion el la dua mondmilito, nur en nenorma versio.

Marinka kapjesis:

- Bonege! Nur mi ne plu estos infano, sed plenkreska knabino. Kaj ni batalos kun iu kiel la nazioj, nur multe pli forta.

Levki kapjesis kaj gakis:

- Kaj por ke la dua mondmilito daŭru pli longe.

Tri knaboj kaj knabino samtempe klakis siajn nudajn piedfingrojn kaj faris krutan translokigon.

8-a de marto 1947, Virina Tago. Kaj la teamo de knaboj estas komandata de komsomola knabino, Marinka. Varma vento blovis de la sudo, kaj la Kaspia Maro plaŭdis proksime. Jam estas dudek gradoj en la suno. La knaboj fosantaj tranĉeojn estas nudaj ĝis la talio kaj vigle laboras per ŝoveliloj. Lumaj, ruĝaj kaj malhelaj kapoj ekbrilas.

Freŝa herbo trarompas sub la ŝoveliloj, kaj ĝi odoras de io tiel speciala, sorĉa. En ĉi tiu taĉmento aperis la ducent unua batalanto, Valerka Lagunov. La knabo estis translokigita ĉi tien laŭ la volo de Chernobog - oni diras, dum la pli maljunaj fratinoj estas en aliaj lokoj, batalu kun la nazioj. Kaj eĉ tie la situacio en la lando de la sovetianoj estas ege malfacila. Rigardu la ĉifonojn, kiujn portas la soldatoj de la infanbataliono. Ĉiuj estas nudpiedaj, malgraŭ la komenco de marto. Kaj ankaŭ estas bone, ke hodiaŭ estas tiel varma tago.

Sed premi vian nudan plandon sur la pinton de ŝovelilo ne estas tre agrabla.

Pionira knabo, en ĉi tiu virtuala reala Hypermatrix , Valerka energie laboras. Li estas forta kaj edukita ulo , kiu jam trapasis fajron, akvon kaj kuprajn tubojn. Sukcesis viziti multajn lokojn. Precipe , en la universo de la Hipernoosfero, kie la "Stelmilito" tiel fama al homoj brulis.

Kaj preter la kosmaj mondoj. Do nenio surprizos Valera Lagunov , la terminatora knabo. Li lernis kaj komprenis multon. Sed nuntempe li ne devus elstari. Nur fosu vian propran grundon...

Li aspektas proksimume dektrijara, sed jam havas elstarajn muskolojn. Ĉi tio igas lin elstari de siaj kunuloj. Ĝia reliefo konstante profundiĝas kaj pliboniĝas laŭlonge de la tempo. Kaj la haŭto konservas malhelan, preskaŭ nigran sunbrunon, akiritan sur planedo kun kvar lumaĵoj. Kaj ĉi tio ankaŭ okulfrapas. Precipe en marto, kiam la someraj sunbrunoj de la aliaj knaboj jam paliĝis.

Fosante kontraŭtankan fosaĵon apud Valera, Slava atentigis la fortajn sunbrunigita knabo svinganta ŝovelilon.

La pioniro, ĉirkaŭ la sama aĝo kaj la sama alteco kiel Valerka, demandis:

- Pardonu, kamarado, sed kie vi sukcesis tiel bone sunbruni?

Lagunov Jr. , kutimiĝinta post pluraj horoj da intensa laboro, ke neniu atentis lin, surpriziĝis, ke lia samaĝulo akiris la paroladon. Tial, Valerka decidis ignori ĝin, precipe ĉar ne venis en menso eĉ unu legendo.

Sed la knabo kun ruĝeca hararo montriĝis obstina. Li piedbatis la knabon el la estonteco kun sia nuda kalkano en la pugo. La knabo ŝanceliĝis kaj sentis ekbrilon de kolero. Ne, io tia, kiam ili kuraĝis piedbati vin, ne estas pardonebla.

Kaj Valerka trafis la knabon responde , unue sub la genuon, poste per la sama piedo plurfoje en la suna plekso. Slavka kolapsis al la fundo de la tranĉeo kaj liaj okuloj ŝvelis. Li sufokis pro doloro kaj kolero, ne povante eldiri vorton.

Pluraj knaboj, ĉesinte fosi, svingante per la ŝoveliloj, alkuris al Valerka. La pionira knabo kunpremis la pugnojn kaj staris en starpunkto, preta disĵeti siajn kontraŭulojn kiel katidojn. Kaj li neniam antaŭe batalis kun tiaj batalantoj. Estis pli seriozaj kontraŭuloj .

Subite aŭdiĝis trilo de polica fajfilo. Svelta, nudkrura knabino alkuris al ili.

En ĉi tiu virtuala realeco, Marinka ŝajnas esti proksimume dek ok, ŝi havas maldikan talion, sed estas atletika, kaj ŝiaj nudaj kruroj estas fortaj kaj muskolaj. Bruna hararo estas plektita ĉe la dorso en dikan plekton. Ŝi estas bela , kvankam vi ne povas nomi ŝin klasika belulo, sed ŝi estas tiel furora kun uloj. Super meza alteco, vireca mentono kaj esprimplenaj okuloj, kiel partia afiŝo.

Kaj klara, akra voĉo:

- Lasu ĝin! Kia batalo?!

La knaboj unuvoĉe kriis al Valerka:

- Tiu ĉi fremdulo batis nian Slavkan!

- Ĉu vi batis Slavka?! - Marinka rigardis Lagunov Jr. Kaj ŝia rigardo subite fariĝis pli afabla. La knabino gaje komentis:

-Ĉu vi malŝaltis tiun huliganon Slavka?

Valerka honeste respondis:

- Mi estus batinta ankaŭ la aliajn, se ili estus enmiksiĝintaj!

La knabino kapjesis kaj ridetis:

- Amindaj! Mi neniam vidis iun kun tia skulptita abs kiel vi.

La Terminator-knabo fleksis siajn muskolojn kaj fervore rimarkis:

- Trejnado kaj taŭga nutrado helpas konstrui muskola maso kaj tranĉi.

Marinka, kvazaŭ ŝi vidus la unuan fojon sian malnovan amikon ( sed en la hipermatrico oni povas eĉ fari por vi alternativan memoron!), subite rigardis la knabon suspekteme, rimarkante:

- Sed kiel nigra vi estas. Eĉ la turkmenoj estas pli palaj ol vi!

Terminator-pioniro Valerka respondis ne tute honeste:

- Nur la haŭto estas tiel...

La knabino kontraŭstaris:

- Sed vi havas blondajn harojn. Kaj via vizaĝo estas slava, sed vi similas nigran knabinon !

Valerka ridetis kaj respondis:

- Mi studis diversajn luktosportojn en la tropikoj. Jen mia kredo! Do... Ne kulpigu min...

La knabino Larisa, kiu ĵus kuris al la taĉmento, avertis:

- Atentu! Specialaj oficiroj povas veni kaj kontroli. Do ne diru, ke ĉi tiu estas nova homo.

Marinka koncize ordonis:

- Eligu Slavkan el la fosaĵo kaj faru pacon kun li! Ni ne bezonas kverelon antaŭ la batalo!

Valerka saltis malsupren. Li prenis sufiĉe muskolfortan knabon, malgraŭ liaj modestaj porcioj, kaj ĵetis lin. Poste li saltis el la tranĉeo kaj kaptis la knabon dumfluge. Tiel, kaŭzante entuziasmajn kriojn de aliaj knaboj.

Valerka masaĝis la kolon de sia malbonŝanca ekvivalento. Li ĝemis kaj rekonsciiĝis.

Slavka rigardis kolere, sed en lia voĉo estis notoj de respekto:

- Nu, vi... Vi tiel kortuŝis min... Per ĉiuj fortoj!

Terminator-knabo Valerka negative balancis la kapon:

- Ne! Estas ankoraŭ facila! Kiam la germanoj alproksimiĝos, vi vidos, kion signifas bati per ĉiuj fortoj!

Slavka tuŝis siajn abdominalojn. Sur lia stomako kaj brusto restis surprize klara premsigno de nuda, gracia knaba piedo. Sed la ostoj fakte ne estas rompitaj, do ni povas eklabori.

Kaj fosi per ŝovelilo dum pli ol unu horo ne estas tre amuza!

La knabo tamen zorge faris al Valerka la demandon, kiu turmentis la pioniron:

- Kial vi estas tiel nigra?

La juna leninisto Valerka, pripensinte tridek sekundojn, respondis:

- Verdire, mi pasigis plurajn monatojn en loko, kie sunbruno vere stariĝas sur mian haŭton, kaj poste ne volas foriri!

Slavka ( kies memoro en la hipermatrico ankaŭ ŝanĝiĝis!) murmuris dube:

- En Afriko, aŭ kio?

La juna leninisto tuj kaptis ĉi tiun version:

- Nu, jes! Vi mem vidis, ke nigruloj loĝas en Moskvo de pluraj jaroj, sed ilia sunbruno ankoraŭ ne foriras!

Slavka ne kverelis kaj turnis la konversacion al alia, sed ankaŭ grava temo por si:

- Kie vi lernis batali tiel bone?

Valerka respondis post mallonga paŭzo:

- Mi havis fortajn mentorojn kaj mentorojn... Ili instruis bonegan lernejon!

Slavka sugestis al sia kunulo:

- Kaj vi defias Marinka al batalo. Ŝi trejnis en luktosporto, kaj batalo kun vi estos ege interesa!

Valerka Lagunov laŭte rikanis kaj rimarkis:

- Nu, ne venu al mi tiel! Konsideru nin samraĝaj!

Slava serioze respondis:

- Ial vi aspektas kiel multe pli maljuna persono!

La Terminator-knabo, elmontrante la dentojn, respondis:

- Ŝajnas al vi ĉar mi vin batas!

Slavka provis trafi Valerkan responde, sed li facile kaptis sian manon sur la muŝo kaj, ridante, respondis:

- Ne! Ne faru ĉi tion, alie mi denove igos vin mezuri la fundon de la tranĉeo!

Slavka korektis:

- Ĉi tio fakte estas kontraŭtanka fosaĵo.

Lagunov Jr. ridis:

- Vi brulos kiel leono!

Jam malheliĝis , kaj Marinka, kune kun Larisa, invitis la knabojn por vespermanĝi. Ĉar la Kaspia Maro estas proksime, estis multe da fiŝoj, same kiel salo, sed ne estis sufiĉe da pano, kaj ia pano miksita kun kvinoo.

La knaboj vigle maĉis. Ni manĝis kiel soldato, rapide. Poste ni laboris ankoraŭ iom da tempo, jam en la mallumo, feliĉe la ĉielo estis klara. Tiam, kovrante sin per sakŝtofo kaj kunpreminte por plivarmigi en la malvarma marta nokto, la lacaj knaboj fermis la okulojn. Sed mi ne povis dormi. Malamikaj jetoj aperis sur la ĉielo kaj komencis vigle bombadi.

La knaboj maltrankviliĝis kaj elsaltis. Kelkaj el ili, la plej senbridaj, eĉ ekpafis kontraŭ la faŝismaj vulturoj, kio estis senutila de tia distanco. Ankaŭ Valerka Lagunov eksaltis. La Terminator-knabo saltis ĝis la nura grandkalibra maŝinpafilo en la bataliono. Li malfermis fajron el ĝi. Unu el la germanaj vulturoj komencis fumi kaj komencis kreskigi fajroplumojn.

La knaboj ekkriis kun respekto. Vi ankoraŭ devas povi malflugigi jetaŭton de tia distanco. Kaj la juna leninisto Valerka daŭre pafis, kaj alia "korvo" ruliĝis malsupren, fumante per lumoj.

La gardista knabo kantis:

- Vi, la vulturo, estas batata en la frunto. Mi estas stelterministo, ne adiaŭ popo!

Kaj la tria flugilhava pitono de Hitler estis fortranĉita. Valerka ankoraŭ povis daŭrigi pafi, sed Slavka saltis en la konflikton, senespere kriante:

- Donu! Ankaŭ mi pafu!

Valerka neatendite cedis, kvankam li sentis, ke tio ne estas la plej bona ideo.

Slavka komencis senespere pafi kaj babili per sia mitralo. Rubandoj da kugloj falis unu post alia . Kiam ili estis malplenaj, ili aspektis kiel malsataj pitonoj. Sed la fajro estis tute senutila. La kugloj, eĉ se ili trafis la jetaŭtojn , simple resaltis de ili de granda distanco. Fine la magra limo de municio elĉerpiĝis, kaj Slava, frustrite, pugnobatis la postaĵon de la maŝinpafilo.

Kaj tiam li kriegis, la metalo estis tre varma pro la pafado. Kaj la huliganpioniro diris ambigue:

- Sed la pafilo ne pafas, sed ĝi malbonodoras!

Valerka tre lerte movis la piedon laŭ la tero, kaj Slavka falis sen bato pro la skuado de la tero. Tamen, la nura persono por esti kolera estis li mem. Lagunov sentis, ke tio estos la kazo. Kaj tamen, li permesis al la ruĝhara kanajlo pafi la kartoĉojn.

Tamen, estis paŭzo , kaj la infanoj denove enlitiĝis. Aŭ morgaŭ, aŭ almenaŭ postmorgaŭ, la Krauts trarompos la fronton kaj finiĝos ĉi tie. Kaj jen unuflanke la fluo de Volgo, kaj aliflanke la Kaspia Maro ŝprucas. Do la uloj ne havas kien iri.

Valerka Lagunov havis sonĝojn fantaziajn kaj ne tute kompreneblajn.

- Parolu denove, vakukapulo ! - La komandanta abelo detranĉis ĝin. La virabeloj aspektis pli grandaj kaj dikaj, iliaj piedoj havis la ŝvelantajn bicepsojn de spertaj korpotrejnistoj. Sed iliaj stigmoj estis malakraj, kaj ilia trobo finiĝis en kvadrato. Nu, la epoletoj de la komandanto estas ĵetitaj en oro, kvankam la steloj ne estas videblaj, kaj estas bela rozkolora burĝono ĉe la pinto.

Kaj la mondo mem estas kiel fabelo, la hundo havas la buŝon malfermita sur ses kruroj kaj ludas sur raŭpa tekokomputilo en tri lingvoj. Jen infanoj promenas en ruĝaj kolumoj. En iliaj okuloj, la juna leninisto Valerka kaptis timon kaj ian suferon. La vestaĵoj de ĉi tiuj pioniroj estas inteligentaj, sed ial iliaj sunbrunigitaj kruroj estas nudaj kaj ege kontuzitaj, kvazaŭ ili estus devigitaj trafi multajn kilometrojn laŭ ŝtona montara vojo.

Valerka Lagunov sentis sin pli kaj pli malkomforta, sed ne estis vera timo. Iel ĉi tie ĉio estas nereala, eĉ estas kvar sunoj sur la ĉielo, kaj ilia formo estas tute netera. Sonĝo, tipa longa sonĝo, kiu, se oni ne vere vekiĝas matene, povas alpreni la plej superrealajn trajtojn, esti pli hela ol usona sciencfikcia furoraĵo. Estas nur domaĝe, ke poste vi memoras preskaŭ nenion el tiaj ondoj de la diaĵo Morfeo.

Sed ĉi tie, iel, estas sufiĉe realaj sentoj, la korpo havas pezon, kaj kiam unu el la virabeloj paŝis sur lian malsupran membron, la piedfingroj sur liaj nudaj piedoj respondis per vera doloro. Kaj la frunto, kiun la portreto trafis, estis malagrable dolora, kaj la odoro de la virabeloj estis tro reala , miksaĵo de poleno kaj nelavita porko. Ĝi eĉ tiklas viajn naztruojn kaj igas vin terni. Ne, la sonĝo ankoraŭ povas esti tia, viaj brakoj kaj kubutoj doloras, kaj viaj pojnoj ĉagreniĝas pro la mankatenoj.

Vere, kiel ne estas tipa por la urbo, ne estas odoro de benzino aŭ io ajn karbona monoksido. La venteto de tempo al tempo alportas riĉajn arbarajn aromojn de kreskantaj tre abundaj arboj kaj florbedoj. Sed por raso pli evoluinta ol tera civilizo, la foresto de interna brula motoro estas tute natura.

La juna leninisto Valerka rememoris, kiel la granda sciencfikcia verkisto Jules Verne antaŭdiris, ke elektraj motoroj regos en transporto kaj ĉiutaga vivo. Sed ĝis nun la malutila kaj malagrabla interna brula motoro venkis en la dudeka jarcento.

Valerka denove ĉirkaŭrigardis, kie estis lia amiko, tiu ĉi kosma Marinka? Ĉu ankaŭ ŝi vere frakasis, kaj kio atendas lin nun?!

La aŭto de la lokaj " policanoj " aspektas kiel fluga telero, nur ovalforma kaj kun tute homaj fulmoj . La juna leninisto Valerka estis tre malglate ĵetita en la fuzelaĝon, preskaŭ rompinte la artikojn, kaj la retirebla pordo, kvazaŭ en superbazaro, brue fermiĝis memstare. Sammaniere, la senmova ĉeno, kiel kobro, alkuris al la nuda piedo de la knabo kaj forte premis la oston.

Valerka kriegis kaj provis tiri la ĉenon kun la manoj manutenitaj antaŭe:

- Doloras, ne!

- Pli bone ligu viajn pantalonojn! - diris al li knabeca voĉo.

Valerka Lagunov turnis sin. Konsiderante ke li portis pantalonon, la propono aspektis moka. La movebla fotilo estis lumigita per verdeta lumo, kaj ĝi venis laŭvorte de la tuta plafono. La lumo estis agrabla, kaj ial la knabo tuj sentis trankvilon. Li ĵetis rigardon al la parolanto .

Ordinara knabo, blonda, kiel Valerka Lagunov, sed kun mallonga skipo tranĉita, kvazaŭ lia kapo estus tranĉita, kaj liaj haroj jam rekreskus. Valerka havis duon-kestan hartondon, kaj ĝi apenaŭ ŝanĝiĝis kun la tempo, do ne necesis tondi lian hararon.

Kun li estas alia knabo , iom ruĝeta, kaj iom alta, maldika knabino. Sufiĉe prateraj uloj, kun bona sunbruno, sed ne malhelaj. Eŭropaj trajtoj de ĝustaj kaj, eble, eĉ belaj kaj fotogenaj vizaĝoj. La vestaĵoj estas inteligentaj: ĉemizoj, bluzoj, someraj pantalonoj kaj mallonga jupo, pentrita per floroj en ĉiuj koloroj de la ĉielarko, sed nudpiede, kun faligitaj plandoj kaj genuoj, karnovora kaj sufiĉe viva serpento alkroĉita al la dekstra kruro.

Tute ne timiga, kaj eĉ ŝajnas pli juna ol Valerka Lagunov .

La terminatorknabo etendis sian manon al ili kaj diris kun videbla trankvilo:

- Estas bone. Ni konu unu la alian.

La respondo estis silento kaj singardaj rigardoj. Tiam la juna leninisto Valerka daŭrigis kun timema memfido:

- Mi faris nenion, sed infanoj ne estas malliberigitaj pro io?

Ruĝhara knabo kun longa vizaĝo, tre simila al la infanaktoro, kiu rolis Peter Pan en la usona furoraĵo, responde etendis la manon kaj diris per malĝoja tono:

- Vi ne estas loka. Kaj tio sufiĉas por akuzi lin pri spionado kaj kontraŭleĝa limtransiro.

Valerka , perpleksa, batis la okulharojn kelkajn fojojn kaj demandis:

- Se jes, do... Kial vi tiel bone parolas la rusan?

La blonda knabo respondis al tio:

- Ĉar en la infero ĉiuj parolas la rusan, kaj nur en la ĉielo oni uzas la hebrean!

La knabo mirinfano kaj pioniro ridis malgaje kaj obtuze. Ĉi tio memorigis min pri unu el la malnovaj sovetiaj ŝercoj. Ĝenerale, ĉu ĉi tio estas sonĝo aŭ ne sonĝo? Ĉio ĉi tie estas tro reala por sonĝi. Eble li denove glitis en unu el la mondoj kreitaj de Chernobog . En ĉi tiu kazo, estas klare kial ĉi tiu universo estas nomita infero.

La ĉeno sur la nuda kruro de Valerka Lagunov iomete lumiĝis kaj eligis moderan varmon el la radiatoro. Ĝenerale, la klimato ĉi tie estas varma, la knabo forskuis la gutetojn da ŝvito fluanta el sia frunto. La knabino, kies nuda piedo ankaŭ estis katenita , tuŝis sian ĉenon kaj demandis:

- Ne premu tiel forte, vi lasos kontuziĝojn!

La katenoj, kvazaŭ ili estus vere vivantaj, respondis:

- Ĉu vi estas ruza, ĉu vi volas forkuri?!

La knabino senhelpe etendis siajn kalaj manojn, notante:

- Kien vi povas iri, eĉ se vi forkuros?!

La ruĝhara knabo konfirmis:

- Ĉiuj manĝaĵoj kaj varoj ĉi tie havas identigan kodon!

Okovy respondis koncize:

- Ni ne donas aludojn. La krampo ne prezentas sandanĝeron.

Ŝajnas, ke ili ne hastis porti ilin al la loka malliberejo. Iu alia estis kolektita. Pli maljuna knabino estis enpuŝita. Bela , kvankam ĉi tie, ŝajnas, ĉiuj homoj aspektas kiel en Holivudo - ne sulko, ne difekto. La dronpolico prenis ŝiajn ŝuojn, kaj la knabino, fariĝinte kaptito, profunde ruĝiĝis.

Valerka, kiu el sia kapo forgesis la lastan respondon de la ruĝhara knabo, subite rememoris, ke tio estas stranga. Kaj denove li demandis:

- Kiel do vi scipovas la rusan? Ĉu ankaŭ la hebrea?

La kaptito knabo ne tuj respondis li ankaŭ havis mankatenojn pendantajn sur la pojnoj; Por aliaj, nur unu el iliaj kruroj estis katenita. La juna leninisto Valerka atentis pri tio, ĉu eble ĉi tiu ulo estas danĝera krimulo?

Ne estis respondo, nur la knabino kviete flustris:

- Ĉiu vorto ĉi tie... - Kaj ŝi metis la fingron al siaj lipoj.

Valerka Lagunov rimarkis, ke oni cimu ilin. Kaj lia humoro tute malboniĝis. La spacvojaĝo finiĝis en aresto. Io, kion mi neniam antaŭe spertis. Kvankam li, kompreneble, spektis la filmon. Mi rememoris la filmon "La Kliento", kiam la knabo estis arestita por ĉerpi informojn de li. Tiam, tamen , li eliris malmultekoste, nur ripozante en vasta izola ĉambro. Sed ĉi tie ne estis tia komforto. Ili ĵetis du pliajn knabojn kaj knabinon. La benko, iomete kovrita per plasto, estas jam malvasta. Sed ŝajnis, ke la flugilhava aŭtomobilo ekrapidis, kaj tiam la ruĝharulo trankvile diris:

- Ni havas inferon ĉi tie. Nur multaj homoj kredas, ke tio estas ordo. Stumble, kaj vi jam estas krimulo postulanta reedukadon!

La malgranda blanka knabo konsente kapjesis:

- Ĉio ĉi tie estas bagatelo, krom Adolfo. Kaj li kapjesis al la ruĝharulo .

La pli maljuna knabino forte suspiris:

"Mi denove malpaŝis." Nun mi estos devigita piedstari nudpiede tra la dezerto, kaj la lasero pafos pro la plej eta eraro.

La knaboj kiuj estis arestitaj ankaŭ hurlis:

- Ni nur iomete miksis la vojsignon. Krome, la bildoj konstante ŝanĝiĝas!

La juna leninisto Valerka batis la okulojn kaj rimarkis:

- Ĉu homoj estas sklavigitaj de abeloj?

La ruĝharulo zorge skuis sian pugnon:

- Ne tro longe!

La mankatenoj de la knabo kviete bruis, kaj subite lia vizaĝo tordiĝis pro doloro. Fajreroj trakuris miajn manojn, ŝajne ŝoksenŝargiĝo estis aplikita. La knabo ŝanceliĝis, kaj granda knabino tenis lin kaj flustris al lia orelo:

- Ne incitetu ilin. Ni ne povas venki la sistemon, do estas pli bone obei ĝin!

La ruĝharulo negative balancis la kapon, lia sunbrunigita vizaĝo paliĝis, sed li nenion diris. Eble eĉ ne tiom pro timo.

Ankaŭ Valerka indignis pro tio: ĉiuj estas devigitaj marŝi en formacio kaj en paŝo. Estas kiel Nord-Koreio aŭ io pli malbona. Kaj poste frapu per lasero.

Sed la plej ĝena afero estas, ke ĉi tiuj mondoj ŝajnas esti regataj de muskolaj kaj grandaj abeloj, kaj malantaŭ ili iu, kiu multe aspektas kiel kontraŭheroo de Stelmilito. Eĉ la nomo similas: Fjabba , vere, Kadavro. Ve, tio estas nomo por diktatoro.

Kaj la kirasa ĉerkveturilo flugis en la prizonkorton. Ĝi haltis glate, ili apenaŭ eĉ skuiĝis. Ĉi tie Valery estis bruligita de la timo ke li povus esti malliberigita, kaj renkontado kun spertaj krimuloj sur la etaĝlito. La knabo provis konvinki sin, ke li devos sidi kun siaj samuloj, kaj la knaboj iel interkonsentus inter si. Sed miaj kruroj ankoraŭ tremis. Inteligentaj, aŭ eble kun cibernetiko interne, la ĉenoj mem liberigis la krurojn, kaj la rompitaj plandumoj de Valerka ŝancelis post la kaŭĉukaj pikiloj de la gardistoj . Tiam ekbrilis la nudaj sed puraj kalkanoj de la ceteraj arestitoj.

Estis pluraj abeloj en la korto, kaj ankaŭ deko da pliaj homoj arestitaj. La novuloj ĉi tie estis vicigitaj laŭ alteco en komuna kolono, kaj la abeloj kaj la estro bojis:

- Staru senmove!

La kaptitoj staris atente kiel soldatoj antaŭ . Vi devas stari senmove, sen movi vian brakon aŭ kruron! Maldekstre apud Valerka staris knabino portanta nur preskaŭ travidebla ĉemizo, tra kiu estis videblaj ŝiaj senmatunaj mamoj, kaj mallonga jupo. La knabo formanĝis per siaj okuloj la belulinon, precipe ŝiajn senmankajn nudajn krurojn kun egala sunbruno kaj klara bronza haŭto, luksaj koksoj kaj, kompreneble, diafanaj skarlataj rozetoj de la cicoj.

Subite la abelo svingis sian bastonon, kaj la elektra malŝarĝo, kiu elflugis, trafis en la frunto Valerka Lagunov . Estis kvazaŭ iu batis lin per peza bastono , fajreroj falis el liaj okuloj, kaj la kaptita knabo ne falis nur ĉar paro da policaj virabeloj kaptis lin je la brakoj kaj metis lin en lian lokon. Kaj minaca krio:

- Mi diris al vi, trankviliĝu!

La juna leninisto Valerka staris malfirme sur siaj piedoj, antaŭ liaj okuloj estis ekbrilo, sed kun peno de volo li provis ne ŝanceliĝi. Penso fulmis tra mia kapo: kiel dolorige devas esti por soldatoj gardi. Sed ili estas malfeliĉaj kaj eltenas la malvarmon. Kaj estas varme ĉi tie, iom pli ol tridek gradoj. Neniu sufoka varmego.

Valerka Lagunov, por iel distri sin, provis rigardi la prizonkorton sen turni la kapon. Ĝenerale estas nenio speciala, ĉirkaŭe estas altaj muroj, kvankam sen pikdratoj, sed supre estas ia fono flagranta alterne rozkolora kaj blua. Eble ĝi estas, kiel en sciencfikcio, fortokampo, aŭ ŝildoj el HF, pensis la knabo. Kaj ĝi fariĝis eĉ pli mizera, la socio ĉi tie estas tre evoluinta, pli bona ol la surtera . Ĉi tiuj virabeloj havas horloĝojn sur siaj manoj, el kiuj estas montrataj hologramoj. Ve, kvazaŭ la evoluo de la poŝtelefono kun loka interreta konekto. Tamen, eĉ en la dudek-tria jarcento tio ne estas surpriza. La diferenco ĉi tie estas, ke anstataŭ monitoro, tridimensia, kolora projekcio leviĝas de la braceleto. Sed ili povas fari ĉi tion ankaŭ sur la Tero. Kaj klubo kiu liveras elektran ŝokon de distanco de pluraj metroj ankaŭ ne estas malofta.

Estas ankaŭ miregigaj pafiloj . Lasu ilin kutime planti je pli mallonga distanco. Sed homoj verŝajne havas longdistancajn, kvankam multekostajn, tranĉajn klubojn. Ŝipoj flugantaj sen helicoj kaj lanĉaj jetoj estas alia afero . Ĉi tio estas vere progreso. La knabo iomete movis sian spinon por pli komforte stari, kaj daŭrigis sian rezonadon. Krome , alia gutoforma, iomete terura fluganta funelo alteriĝis en la korton. La knabo rimarkis, ke dum la flugo la aero fariĝas pli malpeza dum fraŭdo de sekundo. Ĉi tio signifas, ke la prizonaŭto pasis tra ia kampo. Ĉi tio ne preparis min por grava tono. La teknologio estas ĉi tie ...

Ho, se li estus fininta sur teknike postiĝinta planedo en la Mezepoko, kiel li estus tiam? Kun siaj ne tre elstaraj markoj, li montrus al ĉiuj kiel senfuma pulvo estas produktita aŭ maŝinpafiloj estas faritaj. Kaj kiam la Uragan multoblaj lanĉaj raketsistemoj estis instalitaj, la imperio de la pioniro caro Valery la Granda estus okupinta la tutan terglobon. Kaj tiam, la plej granda el la imperiestroj levos sian rigardon al la ĉielo, kaj komenciĝos la konkero de la spaco!

La knabo donis liberan bridon al sia propra imago. Jen la unua celo - la Luno, kie loĝas la trikruraj homoj priskribitaj de barono Munchausen. Ili uzas specialajn ĵetlanĉilojn kiel armilojn, kiuj pafas papavkapojn. Kaj tiam tia jeto estas reĵetita, kaj teranoj sur flugantaj teleroj, salutitaj de la fajro de alfa-laseroj ... Kaj la trafa potenco de la radiado devigas la trikrurajn...

La aspekto de tri pliaj individuoj, du pli altaj kaj pli sveltaj virabeloj kaj riĉe vestita abelo, pliigas la streĉiĝon. La formacio etendiĝis eĉ pli en la fronton , kaj la dorso de Valerka Lagunov komencis dolori. Ĉi tiuj ankoraŭ estas novaj tipoj!

La murdaj abeloj ĉirkaŭrigardis la deplojitan vicon da kaptitoj. Pli ol kvindek diversaj aĝoj de kaptitaj reprezentantoj de la homa raso jam kolektiĝis ĉi tie, sed neniu aspektis pli aĝa ol deksesjara. En prizonuniformo, kiam devigita porti pantalonon kaj senigita de ŝuoj. Sed estis la juna leninisto Valerka, kiu ne povis ne atentigi per sia nenorma aspekto. Ne, li ankaŭ estas nudpieda kaj portas pantalonon, sed li portas helan ĉapon.

La ĉefa abelo, senĝene marŝante, subite haltis proksime de la juna sendito de la tero kaj fiksrigardis la knabon. Ŝi havas tri okulojn kiuj aspektas kiel ĉifonaj truoj: verda fono kun aknoj kaj interspaco en nigrecon. Ĉi tio estas vere timiga, ŝajnas, ke vi estas trenonta en ĉi tiun fiaskon.

La juna leninisto Valerka nevole fermis la okulojn kaj retropaŝis. La gardisto tuj metis klabon inter siaj skapoloj, kaj la ĝenerala abelo diris per malvarma tono:

- La knabo ne estas vestita laŭ sia uniformo!

La virabelo respondis mallaŭte:

- Ĉi tio estas eksterterano elektita Fjabboy ...

La ĝenerala abelo kriis:

- Tiam li estu translokigita al la malvarma sekcio de la malliberejo!

La virabelo skuis la piedon, aŭdiĝis trapika grincado, kaj la evitema lazo firme ĉirkaŭvolvis sin ĉirkaŭ la kolon de la muskola leninisto Valerka. La knabo estis skuita, kaj la ĝenerala abelo severe ordonis:

- Prenu lin! Ili disigu lin kiel novulon, pecon post peco.

Kaj la maŝo tiris la knabon en blankan konstruaĵon kun bluaj strioj. La kirasaj pordoj moviĝis dise en malsamaj direktoj, kiel pordoj en lifto - muziko mallaŭte knaris. Ili do eniris en la ĉambron, de kie, post la varmego de la strato, estis spiro de malvarmeto. Kaj ĝenerale, ŝajnis, ke gravito ŝanĝiĝis - ĝi montriĝis esti malsama mondo kaj submondo . Vere, restis iometa simileco al policejoj de Hollywood-filmoj.

Alta drona gardisto kaptis la knabon je la orelo, tordis ĝin, kaj alia malkonektis la kolumon.

Tiam ili forte puŝis lin per fusila pugo.

Valerka denove hurlis, ŝajnis, ke oni deŝiras lian orelon. Oni kondukis lin unue laŭ la ŝtupoj de la ŝtuparo, poste laŭ la koridoro. La akra odoro de blanko plenigis miajn naztruojn. Poste venis pordoj el travidebla kiraso. Li estis kondukita en ĉambron kun speguloj sur la muroj, forta bato falis inter la ŝultroj, kaj la kapo de la knabo flugis, preskaŭ rompinte ĝin sur la planko. Kotono, kaj fajreroj brilas antaŭ viaj okuloj. Jam atendis lin du dikaj, altaj, hipopotamsimilaj abeloj, striitaj kaj potventraj kun plasto, aŭ pli ĝuste kaŭĉukaj gantoj sur la piedoj.

-Li estas via, vi povas kastri lin! - La dronaj gardistoj ridis.

-Demetu viajn vestojn! Rapidu, hundido! - La " gorilsimilaj " abeldivoj levis lin je la haroj.

-Ŝajnas, ke la knabo ne estas mem! Venu, ni helpu lin. - Kaj ili komencis malglate deŝiri siajn vestojn. La konsternita juna leninisto Valerka nur malforte rezistis, sed kiam ili provis detiri liajn kalsonojn, li liberi?is kaj ekkuris. Pluraj gardistoj alkuris por fortranĉi lin, kaj la knabo kliniĝis kaj glitis inter la kruroj. Poste li pliigis sian lertecon, sed li ne povis malproksimen elsaltis renkonte al li; La muskola leninisto Valerka ne eltenis tion kaj returnis sin. Estis tiam, ke aro da gardistoj flugis al li. Ili komencis bati la malliberigitan knabon per plastaj, ŝtalaj bastonoj. Eble ili mortigintus lin, se minaca krio ne haltigus lin:

-Ĉi tiu cimo ankoraŭ povas esti utila por la esploro, ĉesu ĝin!

Ili levis la knabon, ŝprucis malvarman akvon sur lian vizaĝon, poste turnis lin kaj ĵetis lin sur lian stomakon. La virabelo muĝis:

-Sur la kalkanoj, ne kuru, nur ne vundu lin!

La infankaptito estis trafita sur la nudaj kalkanoj plurajn fojojn per uloŝnuro. Valerka Lagunov kriis kaj ĝemis, larmoj fluis sur liaj vangoj.

Anstataŭ simpatio, venena siblo:

- Ĉi tiuj estas nur floroj, kaj kiam la esploristo pridemandas vin, vi ankoraŭ ne komencos kanti tiel.

La knabo estis kaptita kaj submetita al humiliga kaj zorgema serĉado. Ili premis sian fingron sur la umbilikon, kio kaŭzis konvulsiajn spasmojn en la stomako. Ili rigardis en la buŝon, orelojn, naztruojn, serĉis de la kapo ĝis la piedoj, malglate palpante eĉ la privatajn partojn. En la sama tempo , la lumoj ankoraŭ estis ŝaltitaj, kvankam kvar helaj spotlumoj brilis de malsamaj lokoj.

La juna leninisto Valerka, kompreneble, hontis kaj ektimis, kaj kiam ili pikis en ŝian korpon, enigante sondilojn kaj tubojn, tio estis abomena kaj tre dolora. Vi nevole grincas en ĉi tiu prizona infero.

Li ne plu estis konsiderata homo; ĉio diris, ke li estas malliberulo, homo senrajta. Li estis ĵetita en varmegon kaj malvarmon, lia vizaĝo paliĝis, kiel tiu de mortinto, kaj tuj pleniĝis de ĉerizkoloro. Tiam ili kondukis lin nuda al la frizisto. Pluraj nudpiedaj knabinoj en striitaj roboj kaj malpezaj katenoj ridis, vidante kiel la knabo ruĝiĝis kaj provis kovri sian honton, sed vivanta drato tenis liajn manojn malantaŭ si. Pojnoj senkuraĝiĝas pro streĉiĝo.

Kaj la devigaj portretoj de Fzhabba Kadavro, malsaniga idioto , vere verukokovrita bufo, sur ĉiu angulo. La frizejo mem, kun speguloj kaj spotlumoj, similas serĉhalon, kaj la seĝo similas al kuracisto, kaj eĉ havas krampojn.

Humanoida abelo en nigra kostumo kaj gluiĝemaj flugiloj malglate premis la kapon, kiel tondi ŝafon per obtuza tondilo, ĝi doloris, la klingo tuŝis freŝan bulon. Al la knabo ŝajnis, ke kun ĉiu blonda hararo, kiun li fortranĉis, lia animo kaj peco de sia propra individueco forflugas. Kaj la malĝentila sadisma frizisto senceremonie tretas ilin, kvazaŭ ili estus vivantaj. Kiam ili finis, la dronkontrolisto batis sian ĵus razitan kapon per sia klabo.

-Prenu ĝin, kalva!

. ĈAPITRO N-ro 7

Valery Lagunov preskaŭ perdis la konscion, liaj kruroj cedis. Kaptante lin je la longe-suferantaj oreloj, ili levis lin kaj trenis lin en la duŝon. Tie ili metis lin en la centron de la kabano kaj ŝlosis lin, post verŝi blankaĵon sur lian vizaĝon kaj ŝultrojn. La knabo frostiĝis, atendante alian malpuran ruzon , kaj maltrankvile aŭskultis . Ĝi zumis kaj fluo de brulanta varma akvo falis sur lin. Vaporo eliris, la haŭto ruĝiĝis, estis infera doloro, ŝajnis, ke vi brulas.

-Helpu! - kriis la kaptita knabo .

Responde, la bolanta akvo ĉesis kaj malvarma akvo falis. Ĝia fluo dolorigis miajn dentojn. Valerka Lagunov komencis frostiĝi kaj skuiĝi, kiam subite brulantaj ondoj denove trafis lin. Tiam glacia malvarmo. La knabo, kiu finiĝis en la infero, iĝis histeria, sed la akva torturo ĉesis. Ruĝa kiel omaro, li eliris el la kabano, li devis paŝi sur la piedfingroj, la kalkanoj bluiĝis pro la bataj bastonoj;

Nun oni kondukis lin al alia ĉambro. Tie oni fotis lin nuda el diversaj punktoj, mezuris lin, pesis lin kaj prenis sangon el vejno. Ili kopiis signojn kaj haŭtmakulojn, serĉis cikatrojn kaj brulvundojn. Tiam venis rido.

-Nun ni ludu la pianon.

Ĉi tio estis la preno de fingrospuroj, kaj ili prenis ilin ne nur el la manoj, sed ankaŭ el la piedoj, zorge ŝmirante la rompitajn piedojn per nigra farbo. Tiam ili ŝmiris miajn lipojn, ĝi estis tre abomena, mia kapo estis krude premita kontraŭ blanka folio. La knabo provis kraĉi, sed li estis pugnobatita en la vizaĝon. Lia kapo ektimis kaj liaj dentoj klakis. Ili faris rentgenradion kaj fotis la internajn organojn. Tiam ili kondukis min al la spegulo. Valerka Lagunov ekrigardis sin, konsternite. Ŝrumpita kalva knabo kun nigra okulo, ŝvelintaj nigraj lipoj, pluraj tuberoj sur lia kapo, kontuziĝoj kaj markoj de bastonoj sur lia nuda muskola korpo.

-Nu, bebo, ĉu vi komprenas, kion signifas kontraŭstari la leĝan registaron?

La verukokovrita abelkapo de la fako kriegis minace.

-Kaj nun vi devus esti markita. Vi portos ĉi tiun signon por ĉiam.

Humanoida virabelo portanta maskon kaj verdan robon eliris de malantaŭ la speguloj. Li elprenis tubon kun io kiel sigelo.

- Nun ni faros al vi pugnon . Ĉi tiuj numeroj estas via numero - 1313131314. Vi pasos sub ĝi kiel kaptito. Donu al mi vian manon ĉi tie.

La timigita Valerka Lagunov, rigardante la ruĝvarman feron, male, kaŝis ĝin malantaŭ la dorso. Tiam du grandaj virabeloj perforte tordis la membron kaj transdonis ĝin al la ekzekutisto. Li faligis alkoholon sur sian manon kaj poste bruligis ĝin. La knabo kriegis kaj ekmovis, sed li estis tenita en fera morso. Fine, la flamanta ŝtalo estis forprenita, kaj li malrapidiĝis, preskaŭ svenante pro la doloro.

- Lasu lin iri sub la glacipluvon, li foriru.

Valerka Lagunov estis lavita per glacia akvo. Ĝi fariĝis tiel malbona, ke miaj dentoj komencis bati kiel tamburoj, sed mi ne sentis min multe pli libera. La ŝajne senfinaj registraj proceduroj finiĝis.

La abelo en la blanka mantelo promesis:

-Nun oni donos al vi registarajn vestojn.

La knabo ĝemis trankvile estis malagrable ĉirkaŭpaŝi nuda, precipe en ĉeesto de inaj abeloj, kaj li tremis pro la malvarmo;

Ĉi tie homoj en nigraj uniformoj alportis pakaĵon, malglate ĵetante lian robon al li. Mallongaj, super la genuoj, malpura blanka pantalono kun bluaj strioj, aŭ pli ĝuste pantaloneto, zonita per ŝnuro, kaj la sama, tipa por filmkondamnitoj , striita ĉemizo kun bicep-longaj manikoj. Kaj tiaj disŝiritaj vestaĵoj, eble eĉ prenitaj de kadavro, kun butonoj elŝiritaj.

La juna leninisto Valerka havis la kuraĝon demandi:

-Kaj ĉio estas?

Grandega abelo en blanka palto ridis abomene:

-Kompreneble ĉio! Kaj junula krimulo ne rajtas pli.

Valerij Lagunov nervoze frotis la sian amiko jukanta, rozkoloraj kalkanoj:

-Kaj la botoj? Ĉu mi estos nudpieda?

La abelo klarigis kondescendente:

-Vi estas krimulo, kaj vi devas penti, kaj laŭ la leĝo, ĉiuj junaj krimuloj devas iri nudpiede , sendepende de la tempo de jaro. - Kaj la insekto palpebrumis. - Kaj sur ĉi tiu planedo , vi ĉiuj restas neplenaĝuloj por ĉiam kaj eterne!

La piedoj de la adoleskanto jam komencis malvarmiĝi, la klimato ĉi tie jam estis alia, kaj li alarmite demandis:

-Kaj se mi malvarmumos?

-La bastono resanigos! - Kaj la drona gardisto denove batis lin sur la nudan fundon per rapidtiro. - Vestu vin rapide, shket .

Valerij Lagunov ektremis, ĝemante, lia haŭto estis kruda, iel vestiĝis kaj streĉis la zonon. La knabo estis mankatenita kaj poste kondukis al atendoĉambro. Tie, la juna leninisto Valerka estis metita sur liajn genuojn, liaj brakoj estis tiritaj malantaŭen, liaj pojnoj estis ligitaj al liaj maleoloj. Do li sidis en malkomforta pozicio, atendante la finan decidon pri sia sorto. Miaj genuoj doloris, la betona planko senkuraĝigis miajn duonnudajn krurojn. Nun li trankvile plorsingultis, li estis malgaja kaj naŭzita, ĉio diris, ke li estas kaptito, homo perdita por normala vivo. Li neniam revenos al la Tero kaj eskapos el la freneza mondo. Ĝuste, diris la ruĝhara knabo : ĉi tio estas infero! Nun ne estas maniero, senespera sakstrato! Lia tuta personeco estis dissolvita kaj detruita en la zorgemaj proceduroj de la malliberejo. Fine, la estro de la fako, abelo kun arĝentaj ŝultrorimenoj, venis al sia dosierujo kaj diris:

-Al la infana fako, grupo 19, ĉelo dek kvin.

de Valerka Lagunov estis forigitaj de liaj preskaŭ infanecaj, rektafingraj manoj kaj ili estis fiksitaj al la mano de gardisto. Puŝante per bastonoj, la knabo estis forkondukita. La knabo denove ektimis, kiel aliaj kaptitoj salutos lin. Ili rakontis multajn terurajn aferojn pri malliberejoj, ĉar tie estas ne nur infanoj, sed krimuloj.

Ili do eliris en la korton, akraj ŝtonetoj fositaj en la nudaj piedoj, la nove monfarita kaptito marŝis sur la piedfingroj, kaj li estis precipe dolora. Pluvis, malseke kaj malvarme. Ĉe la enirejo de la najbara ĉambro, ĉirkaŭita de alta barilo, muĝas kaj muntas buldogaj aproj . La koridoroj estas mornaj kun multaj stangoj, eĉ la aperturoj sur la plankoj estas plenigitaj per ili, kaj la muroj estas pentritaj nigraj kaj grizaj. Ĉi tio faras teruran premon sur la psikon de la infano, kaj la koro de la infano denove komencas bati pli rapide, li dolore batis siajn nudajn fingrojn sur la glitigan betonan paŝon, iomete malrapidiĝis, kaj la gardisto trafis lin en la dorson per la pugo de sia pafilo.

- Ne dormu, nova ulo !

La knabo enterigis sian kapon en flakon da diluita sango, iu estis jam pridemandita, kaj lin malglate levis lia ŝvelinta orelo. Fine, la juna leninisto Valerka estis kondukita al masiva pordo, la dronaj gardistoj malnoble rikanis . Jukaj muĝoj aŭdiĝis:

-Jen ni, sed unue, registriĝo en la ĉelo.

-Kiel estas tio? - stulte demandis la knabo.

La virabeloj klarigis kondescendente:

-Kaj ĉar vi estas ankoraŭ malgranda, ni kompatos vin. Dek batoj per bastono sur mola loko, kaj jen.

Valerka Lagunov volis ĝemi, sed li komprenis el la okuloj de la lupo, ke tio estos eĉ pli malbona. Kaj do, eble ĝi funkcios. Ili turnis lin, malsuprentiris lian pantalonon kaj batis lin kiel eble plej forte. La knabo ĝemis, poste mordis sian lipon. "Estu viro," la penso ekbrilis. La sekvaj batoj estis eĉ pli doloraj. Valerij Lagunov kviete ĝemis, sed sukcesis reteni siajn laŭtajn kriojn. Fine, la ekzekutistoj finis, forigis la mankatenojn kaj malfermis la pordon de la ĉelo. Tiam venis forta piedbato, kaj la knabo ekfloris en ŝin. La dormantoj vekiĝis, frotante la okulojn. Rigardante ilin, Valerka trankviliĝis.

Tiuj estis infanoj de dek ĝis dek kvar jaroj, la pli aĝaj kaj pli junaj estis konservitaj aparte. Ili estis maldikaj, ĉifonaj, ĉiuj nudpiedaj, kun kontuziĝoj kaj abrazioj de vipoj kaj bastonoj. Sed samtempe ili ne estas kiel la teruraj krimuloj, kiujn la imago prezentis. La vizaĝoj estas maldikaj, sunbrunigitaj, sed kun la ridetoj de homoj, kiuj ne perdis sian homan aspekton. Estis pli ol okdek uloj, ili kuŝis sur lignaj litetoj sen kovriloj, matracoj aŭ kusenoj. Ĉiu estis tenita, kelkaj per la dekstra gambo kaj kelkaj per la maldekstra, per longa kobroĉeno, simila al tiuj uzitaj fare de la virabpolico en la kamioneto. Sed la varma tropika urbo, ve , estas pasinteco. Nun estis malvarmege tra la fenestro, densa de kurbaj dornoj.

La juna leninisto Valerka estis konfuzita. Li estas, ĝenerale, tre mojosa infano , sed li ne imagis kiel li kondutus unufoje malantaŭ kradoj. Ne, kompreneble, la korfanoj rakontis, ofte tute male, pri la porjunulara malliberejo. Aŭ prezentante ĉi tiun lokon kiel monstra infero, kie regas terura kaoso , aŭ male, kiel infana sanatorio, kie estas veraj framboj kaj multe pli interesaj kaj liberaj ol en enuiga lernejo. Sed ĉi tie certe ĝi ne aspektas kiel sanatorio kaj, ŝajne, estas pli malbona ol vera malliberejo . La juna leninisto Valerka, ĝenita pri si mem, ke li ne ĝenis ekscii kiel saluti iun enirinte en la ĉelon, ekbalŝis ne tute sukcese:

-Saluton infanoj! Mi venas kun bonaj aferoj.

La plej aĝa en la ĉelo, la plej alta kaj plej granda knabo, ekstaris por renkontiĝi. Longa ĉeno trenis malantaŭ li, klakante sur la marmoraj kaheloj, kaj la baptopatro mem estis proksimume sama alta kiel Valerka Lagunov , aŭ pli ĝuste, kelkajn centimetrojn pli alta kaj rimarkeble pli maldika. Krom lia tendara numero, li ne havis tatuojn, kiuj igis lin aspekti kiel rabisto. Do Valerka, ekvilibriginte siajn fortojn, trankviliĝis. Kaj li demandis gaje:

bonege por vi Kent ! Por kio vi estas?

-Ne scias! - Sincere respondis Valerka Lagunov, kvankam li divenis, ke li plej verŝajne estas konfuzita kun spiono. Kaj ĉi tiu fraer kiu trenis lin kun superluma rapideco al la karcerplanedo. Nur prenu lin!

La persono rigardanta la fotilon kondescendende rimarkis:

- Preskaŭ ĉiuj ne scias, pro kio ili estas en malliberejo. Niaj kondiĉoj estas severaj, ni devas vivi kune, sen informi aŭ perfidi unu la alian. Memoru, informantoj mortas.

-Kaj mi neniam estis sesjara! - Vere respondis Valerka Lagunov.

-Ĝuste, memoru kelkajn regulojn.

La knabo faris paŝon malantaŭen kaj komencis listigi.

-Ne malpezigu vin en sitelo. - Li montris per la fingro al la trogo. - Estas speciala fosaĵo por ĉi tio.

-Kie? - La juna leninisto Valerka ĉirkaŭrigardis.

-Kiam ni estos senditaj al laboro, kaj tio estos je la tagiĝo kaj ĝis malfrua vespero, ni konstruos domon por la generaloj. Tie, laŭ la vojo proksime de la malliberejo, estas kavo kun molaj bardenoj. Vi povas malpezigi vin tie. Sed ĉi tie vi ne devas difekti la aeron. Due, se estas nutraĵoj, ili estas formale malpermesitaj, sed por subaĉetaĵo ni povas fari ion ajn, vi povas dividi ĝin kun ĉiuj.

Trie, ne evitas laboron , kaj ne batalu sen seriozaj kialoj. Alie ĉiuj estos fiŝita. - La sklava knabo plu fleksis la fingrojn. -

Kaj fine, kvare, ne provu eskapi. Pro tio, la tuta ĉelo estos severe punita. Se viaj gepatroj ne estas arestitaj, ili donu subaĉetaĵon, tiam eble ili malpezigos la kondiĉojn de aresto kaj donos al ni kovrilojn.

- Kiom mi pagu? - Valerka Lagunov pensis, ke ĝi tamen ne venos de la Tero.

La baptopatro diris malklare:

-Multe, la polico estas avida!

Havante falsan memoron en sonĝo, kaj forgesinte, ke li vivas en la epoko de komunismo, Valerka tremis, liaj gepatroj ne estas miliarduloj, do ili ne pagos por ĉiam. Tamen, eble lia patro jam estis ekzilita , kaj tiam estos sufiĉe da mono por multo.

"Jes, mi vidas, ke vi estas tute malvarma, ĉar vi estas nervoza."

La pli aĝa knabo rigardis pli atente la junan leniniston Valerka. Mi rimarkis la kontuziĝojn kaj tuberojn, la haŭton ruĝan pro la vaporo.

-Tiel oni punis vin. Ŝajne, vi estas politika se ili mokas vin tiel. Bone, kuŝu kun ni, morgaŭ vi havos malfacilan tagon, kaj dormu iom. La juna "baptopatro" iomete retiriĝis, farante invitan geston.

- Ni konatiĝu, mia nomo estas Jozefo.

-Kaj mi estas Valerka.

-Bona nomo. - Li atentigis pri la skulptita bicepso. - Ĉu sporti?

Ĉi tie la terminatorknabo decidis kaŝi siajn kapablojn kaj malgravigi siajn kapablojn:

-Kulturismo kaj wushu-luktado.

La pli aĝa knabo konsentis:

-Wushu-luktado ne estas malbona por batalo.

Valerka Lagunov tre modeste rimarkis:

-Mi ankoraŭ ne perfekte regis ĝin. Kaj nia stilo pli similas al gimnastiko!

Jozefo kondescendene ridetis:

-Nenion, ĉiuj ĉi tie estas mezbonaj batalantoj! Sed se io okazos, ni kune punos la senleĝajn homojn kaj tiujn, kiuj ofendas la etulojn.

- Ĝi estas kovrita! "La juna leninisto Valerka tute konsentis kun ĉi tiu ideo.

La knaboj manpremis. Tiam la juna leninisto Valerka grimpis sur la liteton, la knaboj kunpremis la ŝultrojn kaj kunpremis sin. Ĉar fariĝis pli varme, Valerka Lagunov elektis komfortan pozicion kaj, enŝovante siajn malvarmajn krurojn, provis dormi. Kvankam la razita kapo doloris pro angoro, kaj la ostoj doloris pro batado, kaj la brulvunda marko jukis, la korpo de la sana infano montriĝis pli forta.

Kaj kiam vi endormiĝas, matricoj estas supermetitaj en via dormo, kaj vi denove glitas en viziojn de spaco.

Kaj antaŭ vi, kiel sciencfikcia filmo;

La diino tenere rigardis Valerkan kaj kapjesis:

- Ĉu vi volas promeni ĉirkaŭ la galaksia ĉefurbo?

Pionirknabo kaj iama kaptito en la insekta imperio, Valerka Lagunov respondis:

- Mi ĝojus vidi la vidindaĵojn de via ĉefurbo. Kiam mi mem fariĝos dio, mi konstruos al mi ion eĉ pli grandiozan.

Affaraya ( tio estis la nomo de la Diino en la hipermatrico !) konsente kapjesis:

- Bone, mia knabo!

Kaj ŝi malfermis sian belan buŝon kaj... Subite ekbrulis fonto de magoplasmo, kaj la pionira knabo Valerka estis englutita de sorĉa fajro.

La spaco estas plena de irizaj flamoj, kiuj ŝanĝas kolorojn ĉiun sekundon.

Inferfajro, ekflamanta kaj konsumanta ĉiujn internojn, disbatante la karnon. Vulkano, kiu forbruligas ĉion, kio estas vivanta ene. Kiel konata ĉio ĉi estas! Sed ĉi-foje, ĉu eble la infero estas reala?! Pacienco, kaj la doloro kvietiĝas. Valerka Lagunov malfermis la palpebrojn.

Ŝajnis al li, ke li vidas la stelitan ĉielon. Li fermis la okulojn pro surprizo, kaj poste devigis ilin malfermi denove. Jes, efektive, li vidas strangan tapiŝon de steloj. De netera origino, ege dense ŝutita de altvaloraj girlandoj de la lumaĵoj de la ĉielo. Dekmiloj da la plej helaj steloj blindigas kaj mirigas la imagon. La korpo mem ŝajnis flosi en vakuo, sentante neniun subtenon. La senprecedenca vidaĵo tiom ŝokis la pioniran knabon , ke li perdis la konscion, malkonektita de la realo.

Kiam la kapablo pensi denove revenis al li, li jam povis regi siajn emociojn. Denove estis solida tero sub li, kaj li pene leviĝis.

La vido antaŭ li ne estis por malfortuloj. Komence, la pionira knabo opiniis, ke li freneziĝas. La majesta urbo, la ĉefurbo de la galaksio de la elfa imperio, unu el la plej grandaj urboj en la Faboĉazar-areto, aperis en sia plej sovaĝa gloro.

Luksaj plurkilometraj nubskrapuloj, gigantaj temploj, neimageble gigantaj statuoj, kaskadoj de ĝardenoj kaj fontanoj, helaj aparatoj, kolosaj afiŝtabuloj, kiuj povus konveni kvindek olimpikajn stadionojn kaj multe pli. Se ni aldonas milionojn da diversaj specoj de buntaj kaj ekstravagancaj aviadiloj, tiam por dekdujara leninisma pionira knabo de la frua dudektria jarcento ( tamen, en sonĝo kaj en virtuala realeco, memoro foje malsukcesas, kaj vi ŝajnas estu reprezentantoj de multe pli arkaika epoko!) Tio jam estis preter ia limo.

Kaj tamen la juna leninisto Valerka ne sentis timon. Estis ekstrema ekscito, kaj eĉ nepriskribebla ĝojo ĉe la vido de tia neimageble bunta grandiozeco kreita de la manoj de inteligentaj estaĵoj. Ĉio en ĉi tiu metropolo estis grandioza kaj sorĉa.

Pluraj steloj brilis sur la ĉielo. La plej hele roz-flava stelo, du verdaj, unu bluaj kaj du preskaŭ nevideblaj ĉeriz-safiroj, kiu estas natura en tia intensa lumigado. Tamen, malgraŭ la forta lumo, ĝi ne doloris miajn okulojn kaj ĝi ne varmegis. La temperaturo estas tre agrabla, kun iometa malvarmeta vento blovas.

La pionirknabo, nun pajaco, promenis laŭ la sepkolora trotuaro, enkadrigita de floroj, statuoj, multkoloraj fulmoj kaj kristalpoluritaj kaheloj. Nudaj, infanecaj plandumoj sentis sin tre glataj, eĉ, eble, glitigaj, kiel glacio, donante lumineskon, sed feliĉe ne tro varman surfacon.

Ĉio en ĉi tiu futurisma metropolo estis spegulbrilema kaj brile grandioza, eĉ la rubforigaĵoj estis faritaj en formo de ekzotikaj bestoj kaj birdoj. Ili malfermis la buŝon kaj ĝentile dankis ilin kiam rubo estis ĵetita al ili. Kiam la elfo deĵetis sian degelitan kaj deformitan ŝuon, el la trotuaro saltis kadavrobirdo, kvazaŭ ĝi estus akvosurfaco.

Ĝi montriĝis havi kapon de aglo, sed misproporcie grandan bekon, kaj korpon de striita melongeno, enkadrigita de tri ordoj da abundaj petaloj. Ĉiu vico malsamis en la koloro kaj formo de la ŝosoj, kaj la flugiloj eĉ havis moveblan koloron, kiel video.

La plumita kaj samtempe flora kadavromanĝanto englutis la ŝuojn, kiuj fariĝis neporteblaj, melodie pepante:

"Ni ne havas kialon turmenti nin per duboj." Ne estas pli malesperaj uloj en la tuta universo. Veraj viroj ĵetas rubon - mortigu la taŭro-elfon de iu alia! Elfo-virbovo mortigu iun alian!

La pionira knabo Valerka svingis la manon al la "diva kadavro" konfuzite kaj diris:

- La plej mirinda afero pri homo estas, ke li ne estas surprizita de la sorĉado, sed estas mirigita de la banalo!

Tamen estas strange, ke la pezaj militaj ŝuoj degelis, kaj li mem ne ricevis eĉ malgrandajn brulvundojn. Tamen la vestaĵoj ne ŝajnis tro difektitaj, kvankam la luksaj supertutoj estis perditaj. Sed io konserviĝis, kaj li ne tiom hontas promeni ĉirkaŭ la urbo en inteligenta T-ĉemizo kaj pantaloneto, normalaj vestaĵoj por knabo en varma vetero.

Kvankam li fariĝis knabo, kaj iomete perdis parton de sia memoro, ne tute konscia pri si, Valerka estis embarasita de siaj nudaj piedoj, kiuj estis ege malkonvenaj en la ĉefurbo, kie ĉiu statuo, aŭtomobilo, fontano, komponaĵo, ĉi aŭ. tiu strukturo brilis per surdiga okulfrapa lukso. Kiel ĉifona almozulo en la registara kvartalo de la plej riĉa Novjorko, vi nevole ruĝiĝas kiam iu alproksimiĝas al vi.

Estas malmultaj piedirantoj sur la stratoj nuntempe, plejparte infanoj. Ĉar ĉi tiu estas unu el la centraj sektoroj de la metropolo, famaj elfoj kaj elfoj ekloĝis ĉi tie. Estis nur periodo kiam mini-soldatoj kaj elfoj ricevis mallongajn feriojn por sperti almenaŭ iom da vivo sen streĉa borilo, por lasi ilin senti la ĝojojn de infanaĝo.

Krome, ĉi tiu mallonga feriperiodo kompare kun la kazernoperiodo estis speco de instigo por sukceso en studoj kaj bataltrejnado.

Havi almenaŭ etan ŝancon administri vian tempon laŭ via deziro estas feliĉo! Ĝuste tial la vido de sendanĝeraj ridantaj infanoj, el kiuj multaj, ĝoje ludante, eĉ flugis en la aeron, kapriolitaj, turniĝis kiel pinto, liberigante kalejdoskopajn hologramojn, donis al la magia urbo mirindan idilian aspekton.

La scivolema pioniro Valerka volis alproksimiĝi al ili kaj fari kelkajn demandojn, sed li timis. Mi timis, ke la pacaj, belaj, elfaj knaboj kaj knabinoj en siaj brilantaj kostumoj eble ne estas tiel pacaj kiel ili ŝajnas unuavide. Krome , ĝi ne estas kutime tipa por homoj, eĉ knabinoj ludis klare militajn ludojn.

Vere, ŝajnas, ke fabelaj kaj animeaj fantaziaj tipoj disvolviĝis, kaj ne homfaritaj bataloj. La individuaj holografiaj projekcioj estis grandaj kaj tiel helaj ke ili fidele reproduktis la detalojn. Kio ŝajnis, kaj fakte, subite fabelaj kasteloj, fortikaĵoj kaj domoj aperis de ie en la aero, kaj poste malaperis.

Miregite pro tio, kion li vidis, liaj nudaj kalkanoj briletis, li marŝis kaj marŝis, daŭre ekzamenante la urbon. Kiaj miregigaj arboj kaj gigantaj floroj, longaj de dekoj kaj centoj da metroj, kun fontanoj kaj flugantaj bestoj, pendantaj sur kristalaj balkonoj, brilantaj en la suno kun multfabla paletro.

Sur la petaloj de floroj aperas diversaj kortuŝaj bildoj, senĉese ŝanĝiĝantaj, plej ofte batalartoj de diversaj eksterteranoj aŭ bataloj en retroa stilo.

"Eble ĉi tiuj estas fortokampoj!" pensis la pionira knabo Valerka, frotante la tempiojn, lia cerbo estis preta boli de la abundo de impresoj "Estas pluraj lumaĵoj, tia ludo de lumo kaj koloroj ne estas reproduktebla! Kiajn strangajn formojn prenas la kreaĵoj de ilia menso!"

Ĉi tie unu el la sferaj konstruaĵoj pendis sur sep kruroj, randitaj per folioj enkadrigitaj per altvaloraj ŝtonoj, pentritaj en la koloro de la flago de la elfoj de Luciferostan . Alia strukturo estis farita en la formo de seppinta stelo, kaj malrapide turniĝis ĉirkaŭ sia akso. Aliaj konstruaĵoj similis novjarajn arbojn, kukojn kun fajraj torĉoj kaj ŝtormaj multkoloraj akvofaloj, gigantaj riveretoj irantaj en la stratosferon. Kelkaj gigantaj fontanoj en la formo de diversaj ekstergalaksiaj monstroj en valoraj ŝtonoj elŝutis fanditan metalon kaj strangajn gasojn, prilumitajn per laseraj radioj.

La malsuperaj etaĝoj de la luksaj konstruaĵoj estis plenaj de buntaj enirejoj kaj elirejoj kun nomoj ekbrilis sur ekranoj. Kaj kio estas stranga estas, ke ĉiuj nomoj estas absolute klaraj: restoracioj, butikoj, distraj centroj de ĉiuj niveloj kaj tipoj, diversaj servoj. Ĝi rememoris pri la tre pligrandigita kaj nekompareble pli luksa Centra Prezidenta Avenuo de Vaŝingtono.

Kiam li unue vidis ĝin ( estis kelkaj problemoj kun lia memoro en virtuala realeco, ĝi iĝis parte ne lia!) li tiam estis ankoraŭ tre malgranda, li rememoris, kiel li estis ŝokita ĝis la profundo de sia animo kaj nun li laŭvorte formanĝis la blindiga. imperia grandiozeco per siaj okuloj. Kompreneble, multaj aferoj ĉi tie ne havis analogojn sur la Tero.

Nu, kia homa dezajnisto metus kap-malsupren spajrojn, kupolojn kaj lagetojn kun buntaj estaĵoj kaj nepriskribeble timindaj monstroj. Eĉ timigas rigardi, ŝajnas, ke ĉio estas disfalonta sur vian kapon.

Unu el la elfaj knabinoj flugis super lin, malpeze tuŝante lin per brila ŝuo. La pioniro Valerka iomete balanciĝis, li jam estis laca, li iris plurajn mejlojn.

"Vi verŝajne ne manĝis delonge, stelmilito," la anĝeleto sonoris kiel arĝenta sonorilo.

Se estis iuj moviĝantaj spuroj, ili evidente estis malŝaltitaj. Ŝajne, en la ultrametropolo de la malproksima estonteco, ili tro zorgis pri fizika taŭgeco. La surfaco fariĝis pli malglata kaj miaj nudaj piedoj komencis senti kruda kaj juko. Valerka vere volis manĝi, ĉar sentis, ke li malsatis dum pluraj tagoj, krom ke...

Sed kiu povas scii kiom da tempo li pasigis komunikante kun la diino, kiu praktike ne nutris lin, sed nur distris lin. Vere, la ekscitita Valerka eĉ ne volis manĝi.

La strato estas plena de buntaj maŝinoj, kiuj vokas: "Estas tempo por refreŝigi vin!"

Racie pensante Valerka decidas:

- Du mortoj ne povas okazi, kaj kun malplena ventro ne ekzistas vivo!

Tuj kiam vi alproksimiĝis al la maŝino, tuj aperis tridimensia projekcio de bela sepkolora knabino kun flugiloj. En lingvo, kiu ŝajnis esti la angla, la mirinda nimfo diris:

- Kion volas la malgranda sed kuraĝa konkerinto de la Universo?

- Manĝu! - honeste diris Valerka, malsata ekbrilo estis videbla en la bluaj okuloj de la pionira knabo.

- Aro de cent dek kvin milionoj da produktoj je via servo. - La feino pepis, aldonante grandecon al la flugiloj.

- Poste Blankdomo glaciaĵo, limonado, suko, kuko kaj ĉokolado. - balbutis la ravita tombopioniro.

- Kiaj tipoj? Indiku vian mendon! - Estis du knabinoj, kaj ili rikanis nenature grandaj.

- Ne gravas, kondiĉe ke ĝi estas bongusta. - konfuzite murmuris Valerka, senhelpe etendante la manojn.

- Ĉu ĝi estas kiel eble plej bongusta? Konforme al la plej populara normo? - Ŝajne la cibernetika servisto devis trakti pli ol unu fojon kun klientoj, kiuj ne komprenas kion ili volas.

- Jes! - ekbalbutis Valerka kun malpeziĝo.

- Levu la manojn, rigardu rekte. Aŭ elprenu vian personan identigan karton, mini-soldato. - La holografiaj nimfetoj diris ĥore.

La pionira knabo levis ambaŭ manojn. Malklara flava lumo ekbrilis, ŝajne ĝi estis skanita.

- Via identeco ne aperas en la karto-indekso, vi ne havas personan militkarton, do vi ne povas esti servita. - La knabinoj ekkriis kaj tuj fariĝis karmezina, krucis la brakojn en malpermesa gesto de malvarmetaj elfoj.

La juna leninisto Valerka haste foriris de la maŝinpafilo, liaj nudaj, infanecaj kalkanoj laŭvorte brulis. Ĉi tio ŝajnas esti teknotrona identiga komunismo. Valerka sidiĝis sur la ellaboritan trotuaron, frostigita, peze kliniĝis kaj apogis la mentonon sur la manplatoj. Mi pensis... La estonteco estis prezentita en la plej malhelaj koloroj. Li estas tute sola en alia galaksio, ĉirkaŭita de alimondaj estaĵoj , estaĵoj kiuj estas pli malbonaj ol la plej predantaj, sovaĝaj bestoj.

Kaj neniu sava ideo povas veni al la menso. Oliver Twist estis pli bone en Londono, almenaŭ estis homoj tie kiel la senhejma fuĝanto mem. Nun, kien li iros? Ĉu li kapitulacu sin, kalkulante je kompato en malliberejo? Tie ili almenaŭ manĝigos vin, kvankam tiel humiliga maniero, per hoso.

- Kial vi estas deprimita, fotono? Kio, mi vidas, ke vi lekas viajn lipojn. Ŝajnas, ke vi volas ŝovi princeps -plasmon en la stomakon?

Nekonata knabo en brilantaj vestoj etendis sian manon, ridetante. Kiel homa ĝi estas! La vizaĝo de la elfo estas ronda, infana, tute ne malbona, li devus aperi en reklamado pri taŭga nutrado, sed li tro forte premas sian manplaton. Alta frunto, blonda hararo, larĝe fiksitaj bluaj okuloj. Vere, sunbrunigita, tendenca mano, kvazaŭ farita el ŝtalo, kapabla rompi oston. Valerka apenaŭ povis deteni sin, ne montrante, ke li suferas grandan doloron, la mano de la infano estis kunpremita kvazaŭ en turmenta malvirto.

Li nur honeste diris:

- Jes, mi malsatas!

- Vi estas ŝajne el malproksimaj kolonioj, vi estis malbone bruligita, kaj vi aspektas ĉifona kaj stranga. - diris la juna elfo kun iom da simpatio en la voĉo.

Valerka ĵetis konfuzan rigardon al si. La vestaĵoj, fakte , jam kelkloke komencis bruli, kaj la haŭto estis ruĝa kaj senŝeliĝanta. Aŭ de loka radiado, aŭ prokrastita reago al la eksplodo. Li sentis glacian malvarmon ene de sia stomako, kaj diris per tremanta voĉo.

- Mi divenis, mi estis en la epicentro de termika magneta ŝargo .

- Mi prenos la manĝaĵon plej rapide, tiam vi diros al mi. - La knabo kuris, kvazaŭ en akcela filmado, ne tuŝante per siaj botoj la lerte kreitan surfacon de la avenuo.

Kial Valerka sentis konfidon al ĉi tiu ido de ferocaj elfoj estas malfacile klarigeblaj. Eble mia juneco kaj streso faris sian paspagon. Reen, nova lia amiko ĵetis al li plurajn rozkolorajn burĝonojn, kiuj bonguste bonodoris . La iama pioniro de Sovetunio komencis rakonti sian historion, sen kaŝi ion, li boliĝis, li volis elverŝi sian animon.

La elfa knabo atente aŭskultis. Li estis same alta kiel Valerka, kaj li verŝajne estis eĉ pli juna. Dum la interparolo, pura rideto ĉiam ludis sur lia bela vizaĝo. Vere, la dentoj de infano de la militista raso estas jam tre grandaj, pli blankaj ol neĝo, kaj la radioj de pluraj lumaĵoj reflektiĝis de ili kiel sunradioj. La manĝaĵoj prenitaj el la vendilo montriĝis tro bongusta, ĝi trostimulis la ricevilojn kaj anstataŭ satigi la apetiton.

Kiam Valerka eksilentis post la parolo, la juna elfo diris prudente:

- Jes, ĝi aspektas kiel miraklo, sed vi ne pluvivos ĉi tie. Vi estos rapide identigita, precipe ĉar ĉiutage okazas komputila kontrolo de ĉiuj personecoj. Antaŭ kelkaj tagoj, tre proksime, estis tia " plasmomuelilo " stelŝipoj eksplodis kiel superfajraĵo . Eĉ de la surfaco oni povis vidi kiel la ŝiriĝintaj ŝipoj kolorigis la ĉielon. Estas bone, ke la ĉefa " svetero " transiris la linion.

La elfa infano montris al la centra stelo Vithimura .

- Nun ĉio fariĝis multe pli strikta, totala kontrola reĝimo. Eĉ antaŭe, kontrolo estis serioza. Verŝajne, eĉ ĉi tiu maŝino, kiel aliaj, estas ligita kun la Departemento de Amo kaj Justeco.

- Do via sekreta polico estas vokita? - Ridetante grimacis Valerka, kiel amuze sonis la koncepto de amo en nacio, kontraŭ kiu la faŝistoj estis infanĝardenaj malicaj knabinoj.

- Jes, jes, estas pluraj fakoj, kaj ĉiuj parolas pri amo. - La knabo kunigis siajn brovojn, kaj lia rigardo fariĝis severa. - Estas kvazaŭ moko de komuna prudento. Eĉ mia patro, kvar-ranga ekonomia generalo, timas tiujn fakojn. Venu, foriru rapide . Mi kondukos vin tien.

- Malfrue! Jen vi estas, miaj karaj! - La voĉoj bruis kiel muĝado de aro da hienoj.

Pluraj kirasaj figuroj, jam konataj urso-druidoj, realiĝis en la aero kiel fantomoj.

- Sur la genuoj kaj la manoj supren!

La juna leninisto Valerka ekmoviĝis kaj tuj estis akuzita de magia paralizilo . Konscio estingiĝis.

Kiam la knabo rekonsciiĝis, li staris en la centro de la giganta Koloseo. Bone sciante historion kaj amante spekti filmojn, Valerka sentis asocion ĉi tie kun Antikva Romo. Nur ne homoj sidis sur la sidlokoj, sed ĉiaj neimageblaj estaĵoj. La knabeca vizio de Valerk iĝis tre akra. Kaj li vidis en la standoj abelsimilajn individuojn kun elefanta trobo, kaj akrido-similajn estaĵojn kun meduzaj kapoj.

La elfoj mem sidis sur apartaj luksaj seĝoj, kaj de tempo al tempo ili eksaltis, ne volante sidi kviete. Sidante trankvile kun ili estis malaltaj, fortaj viroj kun vizaĝoj kovritaj per densaj barboj.

"Nanoj," Valerka divenis. Ĉi tio devas esti mojosa! Kaj la knabo, iama pioniro de Sovetunio, aŭ pli ĝuste, kial iama, sprite diris:

- Elfuloj, ĉi tiu estas elfo. Kiom ajn ofenda! Nu, se la nano staras, la elfo ne estas videbla!

Valerka sentis ekfluon de energio. La malgaja humoro tuj malaperis de li. Li estas juna kaj forta. Kiel bone estas reveni al malproksima infanaĝo denove kaj fariĝi knabo.

Dume, nudkrura elfo kuris en la arenon de la giganta Koloseo kaj anoncis:

- Kaj nun Julio Cezaro anoncos rivalon por tiu ĉi junulo!

Valerka eksidis kaj murmuris:

- PRI Cezaro , Cezaro, kiu ŝutis vin per mortintaj ostoj!

Tiam aperis hologramo de viro ( kaj ĝi vere estis viro, ne elfo) kun ora krono sur sia kapo. Male al la eterne junaj elfoj, Cezaro jam estis maljuna kaj maldika, kun akvilina nazo kaj trapikaj okuloj.

Ŝajne, li aŭdis , kion diris la pionira knabo , kaj severe, kun la brovoj torditaj, li grumblis:

- Pri kio vi parolas, plebeo?

Valerka, juna leninisto, ofendiĝis:

- Kia plebeano mi estas por vi! Mi estas patricio de la deka generacio!

Julio Cezaro subite fariĝis pli afabla, respondante:

- Post kiam vi venkas la malamikon, tiam vi povas nomi vin patricio!

Valerka ridis kaj frotis sangofluon per sia nuda knabeca piedo kaj bojis :

- Ĉu estas tro malfacile por vi batali kontraŭ mi?

Julio Cezaro respondis kolere:

- Kaj vi ankoraŭ ne kreskis ĉe mi!

Valerka ridis en sian pugnon kaj komentis:

- Ne ĉiuj pensas tiel!

Julius subite moliĝis:

- Niaj radiantaj elfoj diras, ke vi estis tera reganto. Tie vi kaj mi batalos!

Valerka, paŭtante kiel meleagro, diris:

- Estu tiel!

La standoj estis bruaj. La diversa hordo komencis balbuti. Sed Julio Cezaro diris severe:

- Sed vi ankoraŭ devas gajni batalon kun mi! Unue vi batalos kontraŭ la monstro. Valerka sulkigis la brovojn kaj murmuris:

- Ĉu vi mem ne estas monstro?

Cezaro sentis amuze pro ĉi tiuj vortoj, kaj li ordonis:

- Kaj ĉar vi estas ankoraŭ tro malgranda, mi petos al la Diino fari vin iom pli granda .

Valerka ne havis tempon por respondi. Li vere kreskis, fariĝante de knabo de dek unu aŭ dekdu jaroj en belan junulon.

Valerka Lagunov sentis sovaĝan forton en si kaj kunpremis siajn fortajn pugnojn per remburitaj fingroartikoj. Ĉi tie li estos preta por batalo.

La monstro elflugis subite. La iama sovetia pioniro eĉ ne havis tempon por bone rigardi lin. Ĝi estis io kiel giganta bufo. Du masoj: granda kaj malgranda koliziis kune. Kio sekvis estis io kiel eksplodo.

La sternita korpo de unu el ili, ŝprucita de sango, tremas senhelpe...

En via kapo estis kanonado, kvazaŭ vin kovris eksplodondo, kiu disfendis vian karnon en molekulojn, kiuj daŭre ŝiris, brulante kiel miniaturaj atombomboj kun fulmoj. Peno de volo, senespera provo kuntiri vin, kaj nun la purpura vualo ŝajnas malrapide ekloĝi, sed ne ĉesas turniĝi antaŭ viaj okuloj. La nebulo, kvazaŭ kun tentakloj, gluiĝas al la ĉirkaŭa spaco. Doloras, estas turmento en ĉiu ĉelo de la ŝirita korpo.

- Sep ok...

La voĉo de senpasia komputilo aŭdiĝas obtuza, kvazaŭ tra dika kurteno.

- Naŭ dek...

Oni devas rapide ellitiĝi, akre leviĝi, alie venos la fino. Sed la korpo estas paralizita. Tra la densa ruĝfuma nebulo la malamiko estas malklare videbla. Ĉi tiu grandega trikrura monstro estas paralorido . Li jam levis sian densan kaj longan kreston, prepariĝante por faligi la klingon de vivanta gilotino kun kolosa forto.

Du grandegaj ungegoj ĉe la flankoj malfermiĝis rabe, la tria membro, longa, pika , aspektanta kiel vosto de skorpio, estante malantaŭe, senpacience gratis la arenon. Flava , fetora salivo gutis el la aĉa, bulplena muzelo kovrita de verdaj verukoj , siblante kaj fumante en la aero. Abomena monstro minacis super muskola, sanga homa korpo.

- Dek unu dek du...

Nun la vortoj fariĝas dolore surdigaj, kiel martelbatoj sur la timpanoj. La komputilo kalkulas iom pli malrapide ol normaj teraj tempomezuriloj. Dek tri jam estas knokaŭto.

La decido naskiĝis en sekundo. Subite, akre rektigante sian dekstran kruron kaj uzante sian maldekstran kiel risorton, en freneza kolerego, tordante kiel leopardo, la juna leninisto Valerka eksaltis kaj faris potencan malaltan piedbaton ĝuste ĉe la nervcentro de la fremda monstro - silicio-. magnezia hibrido de krabo kaj bufo. La bato estis forta, akra kaj preciza, kaj ankaŭ koincidis kun la aliranta movo de la besto . La monstro de la subspaco (intera vivejo kapabla vojaĝi inter steloj, replenigi sin per la energio de elektromagnetaj ondoj, sed en loĝataj mondoj predanto, kiu ne malŝatas manĝi ĉiuspecan organikan materion) iomete subakviĝis, sed ne falis. Ĉi tiu tipo de paralorido havas plurajn nervcentrojn, kiuj tre distingas ilin de aliaj estaĵoj. La bato al la plej granda el ili kaŭzis nur partan paralizon.

La kontraŭulo de la monstro, malgraŭ liaj larĝaj ŝultroj kaj elstaraj muskoloj, estis tre juna, preskaŭ knabo. La trajtoj de la ruĝeca vizaĝo estas subtilaj, sed esprimplenaj. Se ili ne estas distorditaj de doloro kaj kolero, ili ŝajnas naivaj kaj mildaj. Kiam li aperis en la areno, eĉ aŭdiĝis bruo de seniluziiĝo en la standoj pro kiel paca kaj sendanĝera aspektis la homa gladiatoro Valerka Lagunov. Kvankam nun, ĉi tio ne plu estas knabo, sed kolerega besteto, liaj okuloj elĵetas tian frenezan malamon, ke ŝajnis, ke ili forbruligos lin ne pli malbone ol ultralasero . La ulo preskaŭ rompis sian kruron pro la bato, sed li daŭre moviĝis kun rapideco de kato, kvankam li iom lamis.

Doloro ne povas rompi gepardon, ĝi nur mobilizas ĉiujn kaŝitajn rezervojn de la juna korpo, metante ĝin en ian trancon!

En la kapo de la knabo kaj iama spaca pioniro de Sovetunio, estas kvazaŭ miloj da tamburoj batas, neregebla energio fluas tra la vejnoj kaj tendenoj. Serio de potencaj akcentitaj batoj sekvis sur la korpo de la mastodonto. Responde, la monstro svingis akrajn ungegojn pezantajn duoncenton. Kutime tiuj bestoj havas la reagon de ĵonglisto, sed preciza trafo al nerva nodo malrapidigis ĝin.

La juna batalanto, farante kapriolon, foriris de la terura kresto kaj trovis sin malantaŭ la monstro. Anstataŭigante sian genuon kaj preterpasante sian piedon per ungego, la junulo batis ĝin per la kubuto, investinte sian tutan pezon, kaj akre turnis la korpon. Aŭdiĝis krakado de rompita membro. Trovinte sin en malĝusta angulo, la ungego dispremita kaj fetora, bufkolora sango ŝprucis en malgranda fontano.

Kvankam la tuŝo de la likvaĵo erupcianta el la estaĵo daŭris nur momenton, la juna gladiatoro sentis fortan brulvundon, kaj palpurpuraj veziketoj tuj ŝveliĝis sur lia brusto kaj dekstra brako. Mi devis retrosalti kaj rompi la distancon. La besto eligis dolorkrion - miksaĵon de muĝado de leono, kvakado de rano kaj siblo de vipuro. En furioza kolerego, la monstro rapidis antaŭen. La junulo, kovrita per miksaĵo de sango kaj ŝvito, faris kaskadon de kaprioloj kaj flugis al la kirasa reto. Ekkurante, metante sian tutan pezon en ĝin, la monstro batis per sia spino, penante trapiki la bruston de la malamiko.

La juna viro Valerka evitis la baton, kaj dika kombilo trapikis ĝuste tra la metala reto. Daŭrigante moviĝi per inercio, la estaĵo de la kosma submondo puŝis sian membron en la sekvan reton kun potenca ŝargo de fluo. Fajreroj flugis de la barilo, elfluoj trakuris la korpon de la mastodonto, kaj estis odoro de brulanta metalo kaj neimageble malnobla brulanta organika materio. Ĉiu surtera besto estus mortinta, sed ĉi tiu reprezentanto de la faŭno tuj klaras, ke ĝi havas tute alian korpan strukturon.

La monstro ne povis tuj eltiri sian trunkon, kaj sekvis serio da rapidaj batoj, kiel la rotacio de helicklingoj. Tamen, la elektrostatika ŝargo, kun eta prokrasto, venkante la reziston de la fremda karno, dolorigis la junan batalanton. Resaltante, retenante krion, de la ŝira doloro trapikanta ĉiun vejnon kaj oston, la gladiatoro Valerka frostiĝis kaj, krucante la brakojn super la gratiĝinta brusto, ekmeditis starante. Lia senmoveco sur la fono de la altiĝanta besto kaj la publiko furiozanta kiel ŝtormo ŝajnis nekutima, kiel tiu de eta dio kiu trovis sin en la infero.

Valerka estis trankvila, kiel la surfaco de frosta oceano, li sciis... Nur unu tekniko povus bati tian monstron. Tre potenca bato.

Ŝirinte la kombilon en pecetojn da sanga viando, la monstro saltis kun sia tuta maso sur la insolentan senharan simion. Ĉu vere eblas permesi al iu malgranda primato venki vin? Kolektante sian volon, koncentrante ĉiujn ĉakrojn kaj energion en ununuran trabon, la junulo faris potencan saltbaton. Ĉi tiu antikva tekniko de Fafara-Marada , atingebla por malmultaj, kapablas mortigi tiun, kiu infliktas ĝin. La bato falis sur la jam venkitan nervan kernon de la giganta batalanto. Lia propra pezo kaj rapideco pliigis la forton de la kineta energio, kaj, ĉi-foje, la nerva fasko estis ne nur frakasita , pluraj gravaj nervtigoj estis distranĉitaj de la cerbokomocio. La kristal -metala giganto estis tute paralizita.

La kadavro flugis en unu direkto, la junulo en la alia.

La cibernetika juĝisto mallaŭte kalkulis:

- Unu du tri...

Li kalkulis en la lingvo de la malhelaj elfoj.

Ambaŭ batalantoj kuŝis senmove, per la lasta bato la junulo dispremis la monstron, sed rompis lian kruron. Tamen, la konscio ne havis tempon por tute forlasi la gladiatoron, kaj la atletika junulo, venkante la doloron, ekstaris, levante la krucitajn manojn kunpremitajn en pugnojn (signo de venko en la signolingvo de la Imperio de Luciferostan ).

- Dek du!.. Dek tri!.. Venkis la batalanto, denaska de la planedo Tero, Valerka Lagunov. Lia aĝo estas 12 indiĝenaj jaroj aŭ 15 normo. Ĉi tio estas debutanto en la batala areno. La ĉampiono de la galaksia sektoro Ezihand-16 laŭ la SSK-versio de bataloj sen reguloj, partoprenanto kun takso de 199: 1: 2, perdis al li - Askezam verd Asoneta , kies aĝo estas 2977 normaj jaroj.

En la kapo de Valerka sonis vigla kanto de la filibustuloj:

Mi elektis por mi la vojon de malmola pirato,

Mi volis trovi mian sorton en la maroj...

Kvankam ili diras, ke la pirato alfrontos venĝon,

Se ili pendigos vin, la vermo ĉizos nur la kadavron!

Sed estas malame kliniĝi antaŭ majstro,

Kaj kiel knabo mi forkuris de la bieno...

Kvankam estis malvarme sur la vojo nudpiede,

Ja ili ne lasis la knabon sur la sojlo!

Mi atingis la havenon, portante nur ĉifonojn,

Grimpis sur la ŝipon je la unua horo nokte...

Ili kaptis la ulon kaj ni skurgu lin - mi;

Ve, mi pensis, ke mia animo estas en infero kun Satano!

Sed post la batado ili donis al mi ĉapon -

Ili diris, ke vi estos kajutisto por nun!

Kaj eĉ la kuiristo verŝis, imagu, botelon,

Estu amara la kaĉo, ne ekzistas konjako!

Kompreneble , estas malfacila afero sur la maro,

Nun la turmento de soifo, nun danĝera ŝtormo,

Sed forto estas gajno,

Kaj se vi havas kapon , tiam for kun la hakilo!

La korsaroj kaptis nin kiel katidon,

Estis enŝipiĝo kaj estis sango en tri riveretoj!

Sed mia karaktero ne estas tiu de infano -

Ne mirinde, ke la ŝipestro batis min instruante!

Ĉiuj havis tabulon, sed mi distingis min,

Kaj la pirata kapitano diris ĉi tion:

- Ĉi tiu kajutisto kuraĝe batalis,

Li kuraĝe montris la spiriton de korsaro!

Akceptita en la mara samideanaro - tio estas bonŝanco,

Revo realiĝanta preskaŭ ekde naskiĝo!

Nun vi povas rebati iun ajn

Kaj la komercisto rapidas , preterpasas kaj frakasas!

Estis mono - malavara rabaĵo,

Ili multe malaltiĝis, ankaŭ sen ia tumulto...

Okazis kun bonŝanco, sciu, kontante,

Sed oro flirtos kiel pasero...

La morto ne estis feliĉa;

La severa ekzekutisto alportis la eŝafodon.

Kunhavigu la lukson de renovigo ie,

Mia stomako estis mortanta pro malsato en la karcero!

En la amaso da piratoj oni malbenas laŭte,

Pecetoj, ostoj, ŝuoj flugas!

Ni estas la servistoj de la infero - la homamaso certe scias,

Vi mem ne povas vidi la maron!

La maŝo, ve , estas hontinda morto,

Ĉu mia vivo vere finiĝis...

En la katenoj estis malgajo kaj malgajo,

Mi delonge forgesis miajn fuĝintajn parencojn!

Sed mi ne volis pendi en maŝo,

Li prenis ĝin kaj piedbatis ĝin en la inteston - la ekzekutisto falis!

Ja la rusoj ĉiam sciis batali,

Kaj se ĝi estas korsaro, do batalu kaj ne ploru!

La lasta batalo estas, kompreneble, la plej malfacila,

En la manoj de la hakilo, kiun portis la ekzekutisto!

Kiam vi estas kolera, la premo ne estas malgranda,

Ne estas timo, kvazaŭ falĉas urtikojn!

Aliaj uloj rapidis en la batalon,

De kie venis la foruloj?

Verŝajne de la patro de Rus', soldato,

Kiun la aŭtoritatoj decidis perfidi!

Kaj la homamaso subite ŝanĝis sian opinion,

Nun la korsaroj estas bone faritaj -

La tuta placo jam bruis de tumultoj,

La soldatoj iris sur la atakon de la strato!

Okazis io malofta, sed ja okazas;

De la hoko, reen sur la ĉevalon!

Kio pri la riĉulo, li turmentas la malriĉulojn -

Ne sciante kia milito estus por ĉi tio!

La ŝipo estas rekaptita, kaj denove Black Roger,

Ni denove estas kune, la maro malantaŭe!

Jes, mi estas murdisto, nur tre afabla,

Kaj por mi malriĉulo estas kiel frato!

Do ni kantos dum la buklo estas libera,

Kunhavigu kun la almozulo kaj vivu feliĉe!

La korsaro volas fariĝi nobla en animo,

Ne plaĉas al vi kiam vi estas ludbesto en kaĝo!

Ie supre, plurkolora lumludo ekbrilis, dissolviĝante en la nekredeblajn kalejdoskopajn nuancojn de la ĉielarko, enkorpigante la tutan senfinan gamon de spaco.

La hologramo montranta la batalon kreskis al sep mil kilometroj super la kupolo de la iama antikva teatro. La juna viro Valerka estis distra vidaĵo. Vizaĝo kovrita de sango. La rompita makzelo ŝveliĝis, la nazo platiĝis. La torso estas kovrita de kontuzoj, brulvundoj kaj gratoj, purpura sango fluas malsupren kun ŝvito. La brusto balanciĝas de streĉiĝo, ĉiu spiro estas eligita de la intensa doloro de rompitaj ripoj. La fingroartikoj de la manoj estas rompitaj kaj ŝvelitaj, unu kruro estas rompita, la dikfingro de la alia estas batita. Ŝajnas, ke vi trapasis viandan muelilon. La ŝvelintaj muskoloj, kiuj estas preter lia aĝo, ludas kiel pilkoj de hidrargo. Al ili ankoraŭ mankas maso, sed la grandioza reliefo kaj profunda desegnaĵo kaptas la okulon. Bela - vi nenion povas diri. Apolono post la batalo de la titanoj!

Estas surda muĝado de centoj da milionoj da gorĝoj, plejparte humanoidaj estaĵoj kun flugiloj, trunkoj kaj aliaj. Ili produktas sennombrajn sonojn, de malaltfrekvencaj ĝis ultrasonaj gamoj. La infera kakofonio estas subite interrompita de mezuritaj tondraj sonoj. Sonas la himno de la plej granda Imperio de la Elfoj de Luciferostan . La muziko estas profunda, esprimplena, minaca. Kvankam Lev ne ŝatis la okupacian himnon, la muziko simulita de la hiperplasma komputilo kaj ludita per miloj da muzikiloj estis mirinda.

Tuta lago da feta, venena verda sango fluis el la venkita, limige inteligenta besto. Arane-similaj kadavrobotoj glate saltis de la kaki-kolora moviĝanta piedvojo, skrapante la rompitan protoplasmon. Ŝajne, nun la monstro taŭgis nur por reciklado.

. ĈAPITRO N-ro 8

Kvar grandegaj druidaj ursoj en batalkostumoj alkuris al la elĉerpita junulo. Ili similis al grandegaj erinacoj kun raketoj kaj muzeloj anstataŭ kudriloj (ili havis tian imponan arsenalon).

Imperiestro Julio Cezaro malkuraĝe kaŝis sin malantaŭ iliaj larĝaj dorsoj. Li estis evidente konfuzita li ne atendis, ke la "nevenkebla" loka ĉampiono estos batita de iu tera persono; Liaj maldikaj manoj tremis pro ekscito, kiam li prezentis ĉenon kun medalo en formo de monstro, kiu memorigas pri fabela trikapa drako. La Imperiestro de la Antikva Mondo, eĉ por ne tuŝi reprezentanton de sensignifa raso de primatoj, uzis gantojn kun maldikaj retireblaj tentakloj dum la prezentado de la premio, neniam elirante el la kovrilo de la grandegaj kadavroj de la gardistoj.

Kaj tiam Julio Cezaro rapide retiriĝis, saltante en flugilhavan tankon, ekflugante kun la rapideco de artileria obuso ĵetita de longdistanca kanono.

Montrante laserpafilojn, la timindaj elfmilitistoj postulis forlasi la arenon de la stela Koloseo. Ŝanceliĝe, la junulo forlasis la batalkampon . Mangled nudaj piedoj lasis sangajn piedsignojn sur la hiperplasta surfaco de la ringo. Ĉiu paŝo, kvazaŭ marŝante sur varmaj karboj, eksplodas pro doloro, la ligamentoj streĉiĝas, ĉiuj ostoj kaj vejnoj dolore doloras. Valerka flustris kviete:

- La vivo estas la koncentriĝo de la sufero, la morto estas savo de ĝi, sed kiu trovos plezuron en la turmento de la lukto, tiu meritos senmortecon!

Penante resti vertikala, li marŝis laŭ longa koridoro kovrita per konkoj, kaj multenombraj inoj, similaj al teraj knabinoj, ĵetis kolorajn bulojn kaj multkolorajn lumineskantajn florojn al siaj piedoj. Virinoj de la elfa raso, kiel regulo, estas tre belaj, altaj, kurbaj, kun modaj kombitaĵoj, ornamitaj per harpingloj en la formo de diversaj eksterteraj estaĵoj, kovritaj per valoraj ŝtonoj.

Kelkaj el ili faris ludajn komplimentojn, faris malpurajn ŝercojn kaj eĉ deŝiris siajn vestaĵojn, senĝene flirtante kaj elmontrante allogajn partojn de siaj korpoj. Sen iu ajn embaraso, plenumante malkaŝe invitajn korpaj movojn, aŭ liberigante timigajn hologramojn el komputilaj braceletoj aŭ orelringoj ekipitaj per elektroniko. Senhontaj tigrinoj, tute sen moralaj principoj, infanoj de ege korupta civilizacio.

La juna leninisto Valerka sulkigas la brovojn, kvazaŭ li estas en menaĝerio, eĉ ne unu homan rigardon. Li eĉ ne ekmovis, kiam virtualaj estaĵoj atakis lin, kaj pluraj vicoj da pseŭdorealaj dentegoj fermiĝis sur lia torso aŭ kolo. La hologramoj eligas ozonon, kaj nur iomete trafas kun malforta elektra malŝarĝo. La viroj kaj inoj de Luciferostan ĉagreniĝis, ke la homo ne atentis la terurajn projekciojn, kaj ili uzis minacojn kaj insultojn. Ili estis nur konservitaj de atakado de la fiera junulo per forta baro kiu certigis la sekurecon de publiko. Nur unu blonda knabino simple ridetis, svingante la manon bonvenige.

La juna leninisto Valerka estis surprizita vidante ion homan en la rigardo de la fremda infano, lia animo iĝis pli varma;

Kaj jen venas la diino Affaraya, renkontante sian pajacon. Ŝi tre ŝatis la batalklason de Valerka, eĉ en nova korpo donacita de la demiurgo. La Elfa Diaĵo diris:

- Kaj vi estas kuraĝa, pajaco!

La juna leninisto Valerka kantis al tio:

- Jes, mi estas ŝerco! Pioniro de Sovetunio kaj militisto, finfine! Sed la nobeloj nomis la malbonajn elfojn pajaco... Mi movis la monstron de miaj piedoj, mi ne donos al vi mian manon!

La nepriskribebla belulino Affaraya tiris la belan junulon al si kaj komencis superŝuti lin per kisoj kaj kanti kune.

- Ho, Valerka estas pioniro, mia kara pajaco, mi antaŭvidas nian ŝtorman romancon... Vi estas tre knabo - Mi malamas tiujn, kiuj estas kontraŭ ni!

Afaraya sentis la pasion de amo ene de si, kvankam dum kelkaj milionoj da jaroj da vivo ŝi jam provis preskaŭ ĉion imageblan kaj eĉ spertis ion, kio estis neeble imagi. Sed Valerka Lagunov mirigis ŝin per sia spontaneco kaj ludemo.

Kaj nun li kantas:

-Mi estas Valerka, kuraĝa... Seksa simbolo!

Vi ne trovos iun ajn pli malvarmeta ol mi!

Mi estas lerta fikulo ... Eĉ se mi ne havas dudek jarojn!

Kia karulino . Kaj estas tiel agrable esti kun li. Affara flugis supren, levante sian amanton super la steloj. Ŝi estas diaĵo dotita per forta magio. Do ili rapidis tra la mondoj, alvenante sur la planedo Riddle, konsistanta el nur ruĝaj kaj oranĝaj piramidoj. Affara disiĝis en plurajn formojn kaj komencis amori kun la piramidoj. Kaj la ĉefa hipostazo envolvis Valerkan. La diino elsendis magiajn plasmajn papiliojn de si mem pro plezuro .

Ŝi estis grandioza kaj laŭvorte radiis de krianta erotiko. Efektive, kio ajn la Diaĵo estas, tio estas la diaĵo...

Kaj kiam ŝi enuiĝis pro sekso, ŝi denove forĵetis de si Valerkan kaj forkuris en la spacon.

Valerka restis sur la piramida planedo. Tute sola, en formo de alta, muskolforta, sed ankoraŭ senbarba junulo.

Valerka subite sentis sin ofendita:

- Mi lavis ĝin kaj forĵetis! Ĉi tiuj estas la virinoj! Vi ne povas plaĉi al ili!

Kaj la junulo plaŭdis sur la varman surfacon. La vundoj saniis senspuro, kaj li trovis sin en nova loko. Ĉirkaŭe estis preskaŭ neniu vegetaĵaro, krom tonditaj likenoj. Vere, survoje Valerka ankaŭ renkontis fungojn similajn al boletaj fungoj.

Valerka kliniĝis kaj formanĝis unu el ili. Ĝi gustis kiel boligita salikoko, ne malbona por malsata stomako.

Valerka komentis filozofie:

- Se vi renkontos bonan diinon, vi estos feliĉa, se mi estas malbona , vi fariĝos filozofa prezidanto. Aŭ pli bone, nur prezidanto, aŭ eĉ imperiestro de la universo.

Tiam Valerka sentis sin amuza, kaj li ridis plene. Kaj ŝajnis al li, ke iu reprenis lian ridon. La juna leninisto plirapidigis sian paŝon. Li iĝis scivolema.

Unu el la piramidoj estis diferenca de la aliaj , estante kvaredra. Valerka decideme iris al ŝi. Li ekkuris. La juna, forta korpo postulis movon. Ho, kiel bone kaj amuze estas rapidi tiel, preterkurante la venton.

Kaj la knabo denove, kun la sento kaj energio de batala roboto el sciencfikcia filmo, kantis:

kaj mi eliras el la densejo,

Kaŝante neteran malĝojon!

Kaj la malvarmo brulas, frostas,

La rompita motivo trapikis!

Nudaj piedoj en la neĝo,

La knabinoj iĝas blankaj!

La koleraj neĝoŝtormoj muĝas kiel lupoj,

Disrompantaj aroj da birdoj!

Sed la knabino ne konas timon

Ŝi estas batalanto de potencaj fortoj!

La ĉemizo apenaŭ kovris la karnon,

Ni certe venkos!

Nia militisto estas la plej sperta,

Oni ne povas fleksi ĝin per sledmartelo!

Jen la aceroj milde moviĝas,

Neĝflokoj falas sur vian bruston!

Ne estas nia kutimo timi,

Ĉu vi ne kuraĝas tremi pro la malvarmo!

La kontraŭulo estas dika kun bova kolo,

Ĝi estas glueca, aĉa, kiel gluo!

La homoj havas tian forton

Kion plenumis la sankta rito!

Por ni kaj fido kaj naturo,

La rezulto estos venka!

Kristo inspiras la Patrujon,

Diru al ni batali ĝis la fino!

Por ke la planedo fariĝu paradizo,

Ĉiuj koroj estos kuraĝaj!

Homoj baldaŭ estos feliĉaj

La vivo estu foje peza kruco!

Kugloj estas brutale mortigaj

Sed tiu, kiu falis, jam leviĝis!

La scienco donas al ni senmortecon,

Kaj la mensoj de la falintoj revenos al devo!

Sed se ni frakasas, kredu min,

La malamiko tuj fuŝos la poentaron!

Tial almenaŭ preĝu al Dio,

Ne necesas fari erarojn, estu maldiligenta!

Juĝisto ĉiopova estas tre strikta,

Almenaŭ ĝi povas helpi foje!

La Patrujo estas al mi plej kara,

Sankta, saĝa lando!

Nia ĉefo, tenu la kondukilojn pli forte,

La Patrujo naskiĝas por flori!

Ĉe la enirejo de la piramido, Valerka vidis strangan estaĵon. Ĝi ŝajnas esti simila al homo, sed kun longa nazo, ungegaj piedoj kaj dentegoj. Ĝenerale, li montriĝis abomena tipo, precipe kompare kun la belaj elfoj kun senmanka haŭto.

Tamen Valerka jam laciĝis pro soleco, kaj li decideme direktiĝis al ĉi tiu monstro. Krome, la temo aspektis pli abomena ol timiga. Valerka estis kontenta pri lia aspekto. Ne knabo, sed alta kaj tre bela junulo. Eh, la diino igis lin Apolono. Kaj kion li signifas por ŝi per siaj sulkoj kaj ventro, se li, kompreneble, havus ilin, ĉu li enuus ŝin?

La temo salutis Valerkan en nekonata dialekto, sed la iama sovetia pioniro komprenis ĉion, kvazaŭ ili parolus al li angle. Ŝajne, la diino Affaraya ensorbigis al li similan kapablon.

- Saluton juna vaganto. Kien vi iras?

Valerka prudente respondis:

- Miaj kruroj moviĝas, sed mia kapo sveniĝas . Kia mondo estas ĉi tiu? Kiel li vivas? Kien mi direktu miajn piedojn?

La malagrabla persono respondis:

- Juĝante laŭ via aspekto , vi estas homo. Kaj tute nuda , kiu parolas pri via malalta statuso. Ĉi tiu planedo havas grandajn misterojn kaj ruzajn kaptilojn. Pli bone fariĝu mia servanto, kaj vivu en pleneco kaj sekureco!

Valerka negative balancis la kapon:

- Mi ne volas, mi preferas flugi!

Agresema muĝado responde:

- Kial ĉi tio ankoraŭ okazas?

Valerka honeste respondis:

- Vi estas timiga kaj ne amema!

La respondo estis ege malagrabla rido, poste la respondo:

- Jes, ni troloj ĉiuj aspektas malagrable. Kaj ĉiuj rasoj malamas nin, konsideru nin la enkorpiĝo de malbono!

Valerka singarda kaj demandis:

- Ĉu vi ne estas malbona?

La trolo respondis ambigue:

- Ne! Ni estas nur la malluma flanko de la forto!

Valerka rememoris, kiel la elfoj transformis homojn en juvelojn kaj florojn kaj rimarkis dube:

- Kio pri la ceteraj, malpezuloj?

La trolo ridetis kaj komentis:

- La divido en la malluman kaj luma flankon de la forto estas kondiĉa. Estas unu potenco, sed ĝi povas esti uzata en malsamaj manieroj. Se vi havas la deziron, vi povas regi la elementojn de detruo!

Valerka ŝatis ĉi tiun ideon:

- Kial ne! Prenu kaj detruu la elfan imperion - Luciferostan ! Ili detruis la Teron!

La trolo karnovore ridetis, respondante:

- Bonege! Mi vidas, ke niaj celoj kaj deziroj koincidas. Sed memoru, la vojo de malluma potenco estas tre kruela kaj malfacila! Vi devos travivi nehomajn provojn kaj suferojn.

La juna leninisto Valerka decide deklaris:

- Mi estas preta!

La trolo diris seke:

- Sekvu min al la piramido de la lasta granda reĝo de la mallumo.

Kiam la pordo frapis malantaŭ la juna leninisto Valerka, la junulo sentis brulan malvarmon. Estas pika glacio sub viaj nudaj piedoj, ĉirkaŭe ne estas mallumo, sed koŝmara regno de ombroj. La trolo ordonis:

- Sekvu min kaj ne timu ion!

Ĉiu paŝo por la heroa knabo Valerka estis dolora. Ili iris pli kaj pli malsupre. Ĉirkaŭflugis iuj terure malbelaj ombroj, palaj fantomoj kun kurbaj dentegoj, kelkaj ratoj kun flugiloj, kaj eĉ kovritaj de ulceroj. Pli malvarmiĝis, kaj eĉ la forta, rezistema korpo de Valerka komencis tremi. Estiĝis la penso ĉu ili malsupreniras en la submondon. Al la regno de mallumo, kien pekaj animoj iras.

Unu el la flugilhavaj ratoj tuŝis Valerkan per sia flugilo, kaj la junulo sentis doloran brulvundon.

Tiam la trolo parolis, kaj lia malagrabla kaj eĉ tomba voĉo iel malpli timigis ĝin.

- La malluma flanko de potenco enhavas etajn agrablajn aferojn, sed ĝi donas kolosan potencon! En ĝi vi spertos la elementojn de detruo kaj kadukiĝo. Kaj vi fariĝos granda viro de nigra magio.

Valerka, hezitante, demandis:

- Ĉu mi havas la kapablon fari ĉi tion?

La trolo malfavore rikanis kaj respondis:

- Sed ni kontrolos ĉi tion nun. Kiom da jaroj vi havas junulo?

Senhezite respondis Valerka, decidante mensogi por provi kiom ĉioscia estas ĉi tiu magia karaktero:

- Baldaŭ ducent sepdek naŭ!

La trolo rikanis:

- Kaj vi ne ĉiam estis sklavo!

Valerka deklaris decide, denove mensogante:

- Dum la plej granda parto de mia vivo, mi estis patricio, kaj eĉ fariĝis la ŝtatestro!

La trolo maldike ridis kaj komentis:

- Jen kion ni spertos nun. Ni vidu ĉu vi povas fariĝi saĝa reganto se la malluma flanko de la forto donas al vi potencon.

Kaj la malhela sorĉisto haltis kaj turnis sin al Valerka. Skarlata kasko aperis en la manoj de la trolo. Kaj la sinjoro de la mallumo flustris, metinte ĝin sur la kapon de la antaŭa prezidanto:

- Ni kontrolu kiel vi reagos en krizaj situacioj.

La kasko bruligis la belan kapon de Valerka. Ŝajnis kvazaŭ nevidebla, sed ruĝe varmaj boriloj boris en la kranion kaj la cerbon mem. Kiu faris la percepton neeltenebla.

Sed tiam Valerka povis senti trankviliĝon. Li moviĝis en malsaman realecon kaj komencis percepti la universon malsame .

Ĉi tio estas la pasinteco de Usono. La turnpunkto jaro de 1942, la fama Batalo de Midway . Japanio havis ĉiujn ŝancojn venki, sed perdis. Kaj ĉi tie, male, feliĉo ridetis al la samurajo. Kvar amerikaj aviadilŝipoj estis mallevitaj, mortigante multajn pilotojn. La iniciato en la Pacifiko estis finfine kaptita de la Lando de la Leviĝanta Suno.

La japanoj, konstruante sur sia sukceso, kaptis Pearl Harbor kaj la havajan arkipelagon.

Ilia terarmeo tiam malfermis duan fronton en la sovetia Malproksima Oriento. Tre malfacila situacio ekestis. La germanoj kaptis Stalingradon je la kosto de enormaj perdoj, kaj la Ruĝa Armeo ne havis sufiĉe da forto por Operacio Ringo. Vere, venis vintro, kaj la nazioj, elĉerpitaj de la bataloj, ne povis pluiri.

Sed la Tria Regno deklaris totalan militon, kaj, repleniginte siajn fortojn, jam povis antaŭeniri uzante pezajn tankojn. Ekzistis minaco de malvenko de Sovetunio kaj la fermo de la dua fronto. En Afriko, post la komenca sukceso de la armegrupo de Montgomery, la germanoj stabiligis la fronton sendante kromajn plifortikigojn.

Krome, la japanoj, kun la subteno de la loka loĝantaro, envojaĝis Hindion kaj konkeris Delhion. Nun la britoj ne havis sufiĉe da forto por savi sian pozicion. Kaj la nova ofensivo de Rommel komenciĝis en Egiptujo. En tiu tempo , ne estis maniero forpeli la japanojn el la havaja insularo. La samurajo okupis tro oportunan konfiguracion. Tiel, en marto-aprilo 1943, ekestis kritika situacio en Egiptujo kaj la Pacifika Oceano. Kaj sur la orienta fronto estis preparita germana ofensivo. La 20-an de aprilo, Aleksandrio falis, kaj la situacio por la britoj en Egiptujo preskaŭ iĝis senespera.

Kaj la nova germana Tigro-tanko montris sian superfortan potencon. La anglaj maŝinoj estis senpovaj kontraŭ li. Amerikaj ekspertoj kredis ke la sovetia defendo ne povus elteni la masivan enfluon de Tigroj kaj Panteroj. Kaj tiam Stalino ne tenos Kaŭkazon.

En la estonteco, ĉi tio estas plena de la perdo de la kontraŭfaŝisma koalicio en Mezoriento, kaj la unuigo de la fortoj de la Akso-landoj en Irano. La perspektivo, nenecese diri, estas terura!

La ĉefa direkto de la atako de la nazioj estis sude de Stalingrado laŭ la Volgo, por tiam atingi Bakuon laŭ la marbordo de la Kaspia Maro. Jen kion sovetia inteligenteco povis eltrovi kaj konstrui defendon profunde anticipe.

Tamen, la nazioj havas pezajn tankojn kaj memveturajn pafilojn. Inkluzive de "Leono", kiu en la reala historio ne estis produktata. Sed ĉi tie la nazioj havas multe pli da rimedoj, kaj ili sufiĉis por ĉi tiu monstro. Kaj la "Leono" estas pli bone protektita de la flankoj, ĝis cent milimetroj dika laŭ angulo, kaj en la frunto. Ĉi tiu tanko pezas naŭdek tunojn, sed danke al la motoro de mil ĉevalfortoj, ĝia rapido estas proksimume sama kiel la Tigro.

Ĉiukaze, kolosa potenco.

Kaj sur la fronto estis Valerka, Levka, Slavka kaj Marinka. Kaj kune kun aliaj pioniroj ili fosas tranĉeojn. Tuta infanbataliono staras en la vojon de la nazioj.

Estas la fino de majo, kaj jam estas tre varme en la sudo de la Volga regiono. La knaboj tute demetis siajn ĉemizojn kaj laboras en nur pantaloneto. La torsoj jam kovriĝis per ebena, ĉokolada sunbruno.

La knaboj estas maldikaj, sed maldikaj.

Valerka, premante sian nudan piedon sur la ŝtala tenilo de la ŝovelilo, rimarkis:

- Estas iel timige ĉi tie sen eksplodiloj !

Marinka ridis kaj respondis:

- Pli kiel kontraŭ-pulsaro!

Levka tweetis kun rideto:

- Nu , estas bone, ankaŭ ni havos ferion! Kaj do, sen hiperlasero ĝi estas eĉ pli interesa!

Slava kapjesis kaj notis:

- Per hipereksplodilo , unuaklasano povas detrui faŝistojn. Kaj vi provu ĉi tion, honeste !

Unu el la knaboj, kiuj fosis kun ili, malhela pro sunbruno kaj helhara, kantis:

En la vasteco de nia mirinda patrujo,

Hardita en bataloj kaj laboro...

Ni komponis ĝojan kanton,

Pri granda amiko kaj gvidanto!


Stalino estas batala gloro,

Stalino estas la fuĝo de nia juneco...

Kun kantoj, batalado kaj venkado,

Nia popolo sekvas Stalin!

Marinka sulkigis la brovojn kaj interrompis:

- Stalino maltrafis la nazian atakon en 1941, do ne tro laŭdu lin! Kaj li turmentis multajn homojn per subpremoj, malsato, kolektivigo - kiom vane!

Valerka konfirmis:

- Li pafmortigis tiom da militistoj, tiel ke estis eĉ neniu komandanto en 1941. Sola marŝalo Tuĥaĉevskij valoras ion!

Levka kapjesis kaj diris:

- Ĝuste, marŝalo Tuĥaĉevskij proponis uzi grandajn formadojn de tankoj kaj aviadiloj en bataloj. Kaj kreu tankojn kaj aviadajn armeojn!

Slavka tweetis:

- Do ni havos venkojn!

Kaj la duonnudaj pioniraj knaboj kaj la knabinoj, apenaŭ kovritaj per malpezaj kotonaj roboj, energie laboris per ŝoveliloj.

Ĉiuj infanoj estis nudpiedaj, sunbrunigitaj kaj maldikaj.

Valerka kaj lia teamo estis pli malhele sunbrunigitaj kaj iliaj korpoj estis pli muskolaj kaj bone nutritaj. Tamen, la muskoloj estas tre elstaraj kaj profunde difinitaj.

La uloj fosis. Varma, milda vento blovis el Volgo. Marinka, kies hararo fariĝis kuproruĝa en ĉi tiu virtuala realaĵo, similis la vivantan enkorpiĝon de la revolucio.

Valerka, plena de entuziasmo, kantis:

Lando de amo, mia Sovetunio,

Belaj , floras kun rubeno, rozo...

Ni donu ekzemplon por la homaro

Neniu povas detrui infanojn!


Ni estas pioniroj, filoj de Lenin,

Kiuj servas kiel agloj al la lumo...

Infanoj naskiĝas por regi la universon,

Intertempe ili kuras nudpiede tra flakoj!


Ni estas militistoj de nia kara Iljiĉ,

Kiu montris la tre ĝustan vojon...

Vi ne dehakas kavalirojn de la ŝultro,

Alie ĝi estos tre malbona!


Do Hitler ĵetis la bretojn en kolerego,

La uloj devis batali kontraŭ la malbona hordo...

Sed la pioniroj ne povas esti malkuraĝaj,

Ni naskiĝis kiel leonoj por batali kontraŭ malpuruloj!


Kamarado Stalin ankaŭ estas glora gvidanto,

Kvankam mi fuŝis multe en la misuzo ...

Sed li nur tremigas siajn malamikojn,

Kapabla trafi plenan ŝanĝon!


Ni batalis nudpiede apud Moskvo,

La neĝblovoj mordis miajn nudajn kalkanojn...

Sed Hitler montriĝis malsaĝulo

La pioniroj donis al li multon!


Kaj knaboj kaj knabinoj en batalo,

Kredu min, ili montris sian plej altan klason...

La perditaj nun floras en paradizo,

Kaj ili vidas , kredu, ili donis komunismon!


Knaboj ne timas froston,

Ili saltas kuraĝe en nur pantaloneto...

Iliaj piedoj estas nudaj la tutan jaron,

La uloj estas fortaj en man-al-mana batalo!


Jen knabo ĵetanta bombon kontraŭ timinda tanko,

La potenca "Tigro" brulas kiel fajro, flamanta...

Stalingrado iĝis koŝmaro por la kraŭtoj,

Estas kvazaŭ infero, ludo de infero!


Bone farita pioniro en atako,

Li paŝas nudpiede sur la fajron...

Nun kamarado Stalin, kiel patro,

La malbona Kain estu detruita!


tre bonegaj infanoj , fieraj,

Kredu min, ni ne kapitulacos al niaj malamikoj...

Kaj ni forpuŝos la fluojn de la malbona hordo,

Kvankam Adolfo, kiel ĉifona hundo, freneziĝis!


Pioniro batalas por sia patrujo,

La knabo simple ne dubas...

Li donos ekzemplon por la oktobra popolo,

Kaj li atakas furioze!


Por ni Vladimir Lenin estas glora Dio,

Kiu kreas realecon kuraĝe...

Kaj por ke mortu la abomeninda Fuhrer kun kalveco ,

Ni venkos niajn malamikojn pro bona kialo!


Ho knabino, vi estas mia amiko,

Ni estas nur infanoj nudpiedaj en la amara malvarmo...

Sed mi kredas, ke estos forta familio,

Ni vidos bluajn etendaĵojn!

Somero anstataŭigis la brulantan vintron,

La damnita faŝisto denove antaŭeniras...

Ni forte batalis en la antaŭa printempo,

En la spaco, la malamiko estas iom virtuala!


Nu, kial la Pantero rapidas al mi?

La knabo kuraĝe ĵetis obuson al ŝi...

Jam estas puno por la Krauts,

Kaj la faŝisma tanko forĵetis la raŭpon!


Infano estas giganta militisto,

Kaj portas papavruĝan kravaton...

Nia popolo en la Patrujo estas unu,

Kaj la steloj de komunismo ne estingiĝos!


Ni batalos somere, kiel ĉiam,

La herbo estas pli agrabla por infanaj piedoj...

Granda sonĝo realiĝos

Kiam la knabo forte frapas ŝtalo!


Mi kredas, ke ni ĉiuj eniros Berlinon,

Kaj ni vivos kun la knabino ĝis venko...

Ni konkeros la vastecon de la universo,

Por ke la avoj fieru pri la pioniro!


Sed vi devas streĉi la forton de viaj infanoj,

Kaj batalu por ke homoj ne hontu...

Ekzamenoj, trapasante ĉion per A,

Mi kredas, ke ni baldaŭ estos en komunismo!


Ne kredu la fabelojn, kiujn teksas pastroj,

Estas kvazaŭ la diabloj rostas ateistojn...

Fakte, ili estas kondamnitaj

Ke oferoj ne estas farataj al komunismo!


Kaj ni baldaŭ konkeros la planedon,

La tuta sovetia universo estos...

Nia stelŝipo estas pli forta ol kerubo,

Ni estas la reĝoj kaj juĝistoj de la universo!


Tiam la scienco revivigos la mortintojn,

Ĉiuj pioniroj, la avoj de gloro vivas...

Patrujo forĝis glavon kaj ŝildon,

Ja la menso estas kun ni, kaj ni estas nevenkeblaj!

Tiel kantis ĉi tiuj mirindaj pioniroj. Kaj kun sento, kaj energio, kaj forto.

Kaj ili frapis per siaj nudaj, sunbrunaj piedoj.

Sed ĉi tiuj estas junaj militistoj.

Germanaj atakaviadiloj aperis sur la ĉielo. Unue, kompreneble, la Focke-Wulfs, kiu anstataŭigis la pli malnovan sed tre efikan Yu-87, la germanoj ankaŭ havas la XE-128, tre bonan atakaviadilon, kaj la duoblan ĝeneralvalidan XE-322, kiu havas ok aerkanonoj, kaj ankaŭ jetmisiloj.

La komandanto de la pionira bataliono, Nataŝa, bela komsomola knabino, saltante per siaj nudaj, sunbrunaj, fortaj, muskolfortaj, graciaj kaj delogaj kruroj, ekkriis:

- Junaj pioniroj - kapoj faritaj el gisfero, ili mem el stano - felo , vi damnitaj !

Valerka respondis prenante eksplodan pakaĵon da karbopolvo per siaj nudaj piedfingroj. Kaj kiel la knabo prenas ĝin kaj ĵetas ĝin kun granda forto.

La memfarita bombo flugis en alta arko kaj trafis en la zuman XE-322.

Kaj la germana aŭto disŝiriĝis.

Valerka tweetis:

Spaca Valo -

La vualo de morto...

Nigra marĉo -

Mi suĉis ĝin avide!


Ĉu vere estas honoro?

Ne troveblas en la ĉielo...

La koro sopiras venĝon

Volas savi la mondon!

Leshka, Slavka, kaj Marinka ankaŭ komencis kolekti eksplodaĵpakaĵojn per siaj nudaj piedfingroj kaj ĵeti ilin al naziaj aviadiloj.

Ĝenerale, estas brila ideo fari eksplodaĵojn el karbopolvo. Kaj se tia afero eksplodos, ĝi vere blovos ĉion en malgrandajn fragmentojn.

Kaj la infanoj de la estonta dudek-tria jarcento prenis la strikiston. Jen kiel malamikaj aviadiloj estas detruitaj.

Leshka tweetis kun spriteco:

- En milito, estas pli bone esti nudpieda ordinara knabo ol senkrura maljuna generalo!

Marinka ankaŭ ĵetis murdan obuson kaj diris:

- Kiu estas juna en animo, strebante esti la unua, kiu batalas, tiu estos la lasta, kiu falos en polvon en la korpo!

Slavka, batalante kiel giganto kaj ĵetante obusojn per siaj malgrandaj, nudpiedaj, sed lertaj, simiecaj piedoj, rimarkis:

- La plej certan vojon al venko estos paŝita de nudpieda knabo, se li ne estas sufiĉe saĝa!

Ankaŭ Valerka ĵetis ĝin al la malamiko tre letale kaj diris:

- Ne hontu, knabo, pri viaj nudaj piedoj, prefere vi hontu esti bastŝuo!

Leshka, ĵetante la produktojn de neniigo al siaj malamikoj, grincis:

- Knabo sen ŝuoj pli verŝajne mortigas plenkreskulon, se li estas plena de botoj!

Marinka, daŭre bekadi la progresantajn kontraŭulojn, diris:

- Pli bone nudpieda infanaĝo ol plenkreskulo kun bastaj ŝuoj!

Slavka ankaŭ ĵetis potencan eksplodan pakaĵon da karbo, kaj ĝi penetris kaj frakasis la Focke-Wulf.

Post tio la knabo diris:

- Junaj jaroj ne estas kialo por ne fidi gravajn aferojn, maturaj aĝoj ne estas kialo por kreda mallaboremo!

Valerka pepis, trafante la malamikon kun murdisto donaco:

- Kun siaj nudaj kalkanumoj brilantaj, la juna militisto preferus kuri al la celo ol hobi tra kotmakulita plenkreska boto!

Leshka ridis, aldonis sian nudan kalkanon kaj ĵetis pizon, kaj frakasis la ŝtormsoldaton, kaj knaris:

- Nudpieda infano estas pli bona ol plenkreska boto kaj maljuna bastŝuo !

Aliaj pioniroj muĝis en admiro, kaj ankaŭ ĵetis eksplodajn pakaĵojn, aŭ pafis de pafiloj kaj ĵetiloj.

Slavka notis:

- Kial nudpieda infanaĝo sub la suno estas feliĉa tempo? Ĉar la tempo de la malnova bastŝuo estas kiel la luno!

Marinka prenis ĝin kaj tweetis, liberigante la donacon de morto de la ŝnurĵeto:

- Estas bone esti knabo nur en la laŭvorta senco, sed maljunulo, male, en la figura senco!

Valerka ridis kaj, batante la Fritzojn, grincis:

- Kiam estas du pli bona ol tri? Se vi estas juna sur du kruroj, ol maljunulo kun bastono sur tri!

Levka trafis kun mortiga forto kaj notis:

- Ĉiu infano povas fariĝi reganto en la estonteco, sed maljuna tirano havas nur tombon antaŭ si!

Marinka knaris kaj respondis ridetante:

- La vulpo ŝanĝas sian haŭton dufoje jare, la politikisto ŝanĝas sian maskon ĉe ĉiu renkontiĝo kun balotantoj!

Slavka, fikaj malamikoj, notis:

- Nudpieda knabo estas multe pli lerta ol maljuna bastŝuo, kaj alportas pli da avantaĝoj ol plenkreska boto!

Valerka ridis kaj, fikinte , rimarkis:

- Plijuniĝi en animo ne signifas fali en infanaĝon en menso!

Levka frapis la naziojn kaj pepis:

- Pli bone estas esti infano kaj ridi pri morto ol maljunulo kaj timi morti!

Marinka grumblis kun la furiozo de kobro:

- Ne ĉiuj infanoj ĝoje ridetas, sed ili ĉiuj senĝene ridas!

Slavka, kiu zorgas pri aviadiloj, rimarkis:

- Vi ne povas sterni ĝin sur pano, sed ĝi ankaŭ enhavas salon!

Valerka rikanis kaj rimarkis, ĵetante eksplodan pakaĵon per la nudaj piedfingroj:

- Se la balotanto volas havi panon sur la tablo, elektu politikiston kun la salo de la vero en siaj paroladoj!

Levka ankaŭ ĵetis ion murdan kaj detruan kaj murmuris:

- La pano de laboro estas amara, sen la salo de justeco!

Marinka sprite notis:

- Se la elokventeco de politikisto fluos kiel fontano, tiam ĝi certe fariĝos sangofluo!

Slavka tweetis:

- Ankaŭ la reganto bezonas elokventecon, sed por ke ruĝa sango ne fluu!

La aviadila atako trankviliĝis. Kaj estis provizora paŭzo, kaj la knaboj kaj knabinoj kantis:

La pioniroj estas afablaj uloj,

Ili estis la unuaj kiuj kreis kolektivan bienon...

Oni instruis al ni pafi per maŝinpafilo,

Por ke infanoj ne vane verŝu larmojn!


Ni iris al la kolektiva bieno por fari fojnon,

La laboro tie estis varma...

Nudpiede marŝis mejlojn,

La knaboj nun havas ŝnuron!


Dio ne helpas la pionirojn

Ili havas Lenin kaj la Ĉiopova...

Ie la karnovora Kaino hurlas,

La koŝmarurso muĝis kiel tondro!


Knaboj kaj knabinoj marŝas

Sur la herbo oni rikoltis sekalon per serpoj...

Estas agrable en kolektiva bieno en varma majo,

Kaj ne necesas mensogi al ni!


Ni admiru la roson, knaboj,

Kio trafas niajn kalkanojn...

Kun bela knabino, nudpieda,

Ni ekflugu, junuloj!


Ni povas fari multon,

Lenin inspiris nin al heroeco...

La vojo estas larĝa por knaboj,

Varsovio kaj Berlino estas antaŭen!


Jes, la malnobla Fuhrer subite atakis,

Estas kvazaŭ la infera diablo venis sur nin...

Sed la kalva bastardo ricevos baton ,

Ne vane ankaŭ Stalino estas diablo!


Por la uloj, ĉiuj tankoj ne estas malhelpo,

Ili batalas kiel tiuj agloj...

Glora rekompenco atendas,

La grandaj filoj de Lenin!


La impetaj tankoj de la Fuhrer rapidas,

Kaj kredu min, ilia barelo fumas...

Komsomolaj membroj batis siajn malamikojn nudpiede,

Hitler atendas malvenkon!


La batalo jam furiozas proksime de Moskvo,

La kontraŭulo estas insida kaj kruela...

Preĝo al Iljiĉ helpos nin,

Se necese, la limdato ankaŭ finiĝos!


Pioniroj: knaboj, knabinoj -

Ili rapidas tra la neĝblovoj nudpiede...

Estos severa venĝo por la Krauts,

Se la junulo movas sian pugnon!


Kredu min, neĝblovoj ne timigas nin,

Kredu min, nudaj kalkanoj ne timas neĝon...

Pioniraj piedoj ekbrilas

Infanoj ekkuras rapide!


Kaj nun knaboj kaj knabinoj,

Ili atakas la Fritz per ondo...

La voĉo de la pioniroj estas klara,

Ili klare traktos Satanon!


La faŝistoj ne komprenos, kiu mortigas ilin,

La angula Tigro ekbrulis...

Knaboj havas multe da potenco

La ŝirita policisto eksilentis!


Jen la knabo ĵetis sian nudan kalkanon,

Tre detrua donaco...

Ni ne ludas kaŝi kun morto,

La heroaĵo estos glorata de la kavaliroj!


La nudpieda knabino rapidas ataki,

La kalkano fariĝis rozo en la neĝo...

Ni volas tre fortan batalon,

Se vi estas malforta, mi helpos vin!


Ni kontraŭbatalis la faŝistojn el Moskvo,

Kaj ili veturis kiel balailo...

Mejloj estis aldonitaj al komunismo,

La plej hela kaj plej sankta sonĝo!


Belaj batalantaj knabinoj

Ke ili batalas kontraŭ morto malgraŭ ...

La voĉo de la belulinoj estas tre klara,

Ili bakos tortojn dum ludado!


Kaj la knabo al ĉi tiu vastaĵo,

Mi estas tre feliĉa, vi scias, kredu min...

Salutante ĉi tiun subteraĵon,

Kuraĝe defendis Stalingradon!


Kion ni bezonas ĉi tiun tre potencan "Tigron"?

Ĉi tiu tanko certe estas giganta...

La pioniroj kantas la liron,

Ni havos novan majstron!


Ne ekzistas alia kavaliro, kredu min,

La knabo ligis ruĝan kravaton...

Jes, dum jaroj ni estas nur infanoj,

Napalmo pluvas de la ĉielo!


Stalingrado batalas tre bele,

La pioniroj estas kiel batalantaj leonoj en ĝi...

Ja por ni la ekzemplo estas la plej grava,

Por ke avoj kaj patroj fieru!


Ni povas fari ĉion en ĉi tiu batalo,

Venku la malbonajn faŝistojn per ŝerco...

Kantante bonegan konsilon

Estas kvazaŭ vi estas infano de la Sinjoro!


La knabo vidis facilmovan "Panteron"

Ĉi tiu tanko ne estas malforta, knabo sciu...

Foje ni skribas ekstertemon,

Ne gravas, sed ĝi estos paradizo!


Dio kreis homojn por eterna gloro,

Por ke la forto de Lenin estu...

Pro la nova ruĝkolora potenco,

Akraj kudriloj!


La knabo kuris tra la neĝblovoj,

Kaj li kuraĝe ĵetis obuson al la Tigro...

Li havos bazukon en sia tornistro,

Por ke la posedita Fuhrer forblovu!


Vi ankaŭ povas solvi la enigmon,

Kiom estas nur duoble du...

Ni zorge venku la faŝistojn,

Post ĉio, ni estas sufiĉe inteligentaj!


La neĝo falas kaj bruligas la kalkanojn de la knabo,

Li ankoraŭ estas infano, kvankam li estas heroo...

La knabo ne ludas kaŝludon kun morto,

Ĉi tiu Fuhrer estas malnobla hemoroido!


Ĉi tie la "Pantero" estis firme akceptita,

Forte angulaj fumoj...

Li batis la faŝiston en la muzelon per sia nuda kalkano,

La malamiko estos kiel rompita vitro!


Ne estas neeblaj celoj

La kuraĝa pioniro pruvis...

Venki la malamikan hordon ne estas malfacila,

Ĉi tiu estas kuraĝa knabo!


Tial ni batalis por la Patrujo,

Ĉiu pioniro scias ĉi tion...

Ni ne bedaŭros en la batalo de la vivo,

Gloro al la sanktulo de USSR!


La nudpieda knabo ne timas,

Eĉ la plej severa frosto...

Kaj la ikonoj brilas, mi vidas vizaĝojn,

Kaj Lada kaj Kristo estas por ni!


Lenin invitas nin al nova mondo,

Kie estas la senpaga bagel, kremkuko...

Habel venkas, ne Kain,

Ne rigardu la laŭtbuŝon en la buŝon!


Jam okazas bataloj proksime de Kursk,

Kvankam la malamiko estas kruela kiel lupo...

Knaboj kaj knabinoj batas kuraĝe,

Ili trafis vin ĝuste en la gisita ŝtala frunto!


Nu, la malamiko retiriĝas,

Kaj en la atako estas nudpieda pioniro...

Li kredas je venko en glora majo,

Kaj donos ekzemplon por la soldatoj!


Ie la Krauts batis komsomolan membron,

Ili bruligis la kalkanojn per pokero...

malbenita knabino estis turmentita

Ili metis lin sur la karbojn nudpiede !


Ŝi nenion diris al ili

Mi nur ridis en la vizaĝoj de la monstroj...

Kiaj aĉuloj , la turmento ne sufiĉas por vi,

Ni pendigos vin en ringo!


La komsomola membro estis pafita fare de la krauts,

Kaj tiam ili ĵetis min en maŝon...

Kaj pro tio la pioniroj donis,

Ĉar mi amas knabinojn!


Kion la Krauts deziris, ili ricevis

Hitler estis klare trenita en ĉerkon...

kontraŭulojn ,

Ili trafis la frunton per la potenco de konko!


Jes, por ni knaboj, ĝi estas simpla,

Venku la malbonajn faŝistojn en batalo...

Kvankam ni aspektas malgrandaj,

Sed studu, nur kvin!


Ni jam formiĝis en Berlinon,

Portante botojn unuafoje...

La knabo estis infano, fariĝis heroo,

Montris laŭvorte plej altan klason!


Ni ne funebras pri tiuj, kiuj falis en batalo,

Mi scias, ke ilia scienco reviviĝos...

Kaj ili vidos komunismon en la malproksimo,

Ĉar lumo venkos la morton!


Kaj Jesuo ne estas nia Sinjoro,

Radianta Lenin...

Lia volo ne estas forgesita de ni,

Eterna kerubo super la planedo!


Ni atingos, mi scias, venkon,

Se estas milito en la spaco...

La Vedaj diris al niaj prapatroj,

Satano prenos trionon de la mondoj!


Sed ni liberigos ilin, kredu min,

Ni faru ĉi tion - ĝi estas fabelo, vi scias...

En la ĝojo de feliĉo, kiel infanoj,

Kaj ni konstruu paradizon en la universo!


Ne ekzistas morto - vi homoj scias,

La vivo, kredu min, estas bona...

Kaj homoj donas feliĉon al la posteuloj,

Al la ĉielo kun la Ĉiopova dum jarcentoj!


Tiam la mondo estos komunismo,

La tuta universo, la universo estas mallumo...

Eterne senfina, lumo de vivo,

Plena de grandaj mensoj!


Kaj Lenin, mi scias, regos,

Glora ankaŭ, Stalino estas la gvidanto de la batalantoj...

Ni povas ripari ĉion estonte,

Niaj samideanoj estas kiel titanoj!


Sovetunio preter la fora universo,

Ne estas limoj super la randoj mem...

Kaj en la nomo de grandaj kreaĵoj,

Gloraj paĝoj de ĉi tiu historio!


Pioniroj estis, estas kaj estos,

En nia feliĉo, paradizo por ĉiam...

Sciu, ke via forto neniam malfortiĝos,

Revu pri senfina ĝojo!

. ĈAPITRO N-ro 9

Jes, ĉi tie vi povas surpriziĝi, kiel la infanoj verkis tiel fortan kaj potencan poemon tuj, kiun eĉ Aleksandro Sergeeviĉ Puŝkin envius.

Ĉiukaze ili montris, ke ili ne nur havas muskolojn kaj batalkapablojn, sed ankaŭ poezian talenton.

Valerka lekis liajn lipojn kaj rimarkis:

- Kio, ultrapulsaro?

Marinka ridis kaj respondis:

- Pli kiel hiperkvazaro!

Levka, tiu ĉi knabo, kiu aspektis proksimume dekdujara, prenis ĝin kaj lerte kaptis la vepon per la nudaj piedfingroj. Kaj tiam li ĵetis ŝin kun granda forto. Ĝi preterflugis kiel kuglo kaj trafis la rampantan germanan skolton ĝuste en la levstango. Ĝi frapis kaj pruvis mortiga.

Slavka notis:

- Je ĉi tiu rapido, eĉ vespo estas mortiga donaco de neniigo!

Valerka ridis kaj rimarkis:

- Jes, ni estas supernivelaj batalantoj! Sed jen kiel pioniroj devus esti. Kaj se ni devas batali ne en virtuala medio, sed en reala vivo, tiam ni ne eraros!

Marinka kapjesis konsente:

- Mi certas, ke ni ne eraros!

Levka sarkasme rimarkis:

- Via superfido estas via malforteco!

La knabino logike rimarkis:

- Foje supertaksi malamikon estas multe pli danĝere ol subtaksi lin! Jen kiel necerteco naskas malvenkon!

Slavka ridis kaj diris:

- Tia triumfo estas kiel malvenko, kaj la signifo de venko estas ridinde simpla, la tuta afero estas kompletigi la movadon kaj trafi la pioniron en la nazo per florado!

La militistaj knaboj prenis ĝin kaj ternis unuvoĉe. Paro da cent korvoj ŝvebantaj super la kampo estis miregigitaj. Kaj ili kraŝis malsupren, pugnobatante la rampantajn naziajn specialfortojn per siaj bekoj. Kaj ili laŭvorte sangis.

Levka ridis kaj kantis:

Dili, dili Venis petroselo,

Dili, dili timigis la korvojn!

Tiuj uloj ne estas ludilo,

Kaj totala detruo!

aliaj eventoj okazas aliloke en la Hypermatrix .

Anna Witchakova spertis ne tre agrablan adiaŭan ceremonion kun sia fidela flugĉevalo. La batalanto kiu iĝis la patrino de la Mig-4, kiu malflugis tiom da germanaj aviadiloj, simple forbrulis dum la aeratakoj de la japana flotemo, same kiel sufiĉe da aliaj veturiloj kaj ŝipoj. Post kiam la vulturoj el la Lando de la Leviĝanta Suno bekis la urbon, Vladivostoko prezentis malgajan vidon. Tamen, la entombigo de la mortintoj okazis en armea maniero, modeste kaj sufiĉe rapide. La piloto Vedmakova ekbrulis siajn piedojn, la piedojn de la knabino estis kovritaj de veziketoj, kaj do ŝi marŝis nudpiede, zorge surpaŝante la piedfingrojn. La japanoj ankoraŭ ne ripetis la atakojn ili koncentris siajn klopodojn por subteni la progresantajn frontojn; Vedmakova ĉirkaŭiris la rubon, ĝi estis energie purigita, kaj inter la laboristoj estis granda nombro da infanoj. Maldikaj, nudpiede, kun vizaĝoj ruĝiĝintaj en la freŝa printempa suno, ili rastis rompitajn kahelojn, levis falintajn telegrafstangojn kaj simple balais la stratojn.

La pli aĝa super la knaboj, en pionira kravato, sed sen ĉemizo ( ĝi pendis aparte, ŝajne la knaboj zorgis pri siaj vestaĵoj), alkuris al la piloto.

- Ni laboras rapide, kamarado majoro, ĉio estos preta baldaŭ! Ni purigos la straton, ĝi estos tiel glata kiel antaŭ la milito!

Witcher ridetis kaj ĵetis al li dolĉaĵon:

- Jen, prenu ĝin! Ĉi tiu estas nia soveto farita el natura ĉokolado, ne usona veneno .

La knabo gaje palpebrumis:

- Kaj ni donas al la usonanoj novan ili elpensis kromnomon . Ĉar nun ili estas kune kun Hitler kaj Hirohito, tiam ili ne estas jankioj, sed Pindos!

La knabineto kliniĝis antaŭ la knabo:

- Kiuj vi diris, ke ili estas?

La juna pioniro ripetis:

- Pindo! Do nun ni vokas la jankiojn, kiuj perfidis nin!

Witcherova karesis la kapon de la knabo, tiam ŝia granda, forta mano paŝis super la maldikaj, vejnaj ŝultroj de la knabo. La knabo ridetis reen, liaj dentoj blankaj, kaj etendis sian kalozan manplaton. La majoro premis la manon de la knabo kaj respondis:

- Ni devas memori la nomon. Sed ni ankoraŭ ne militas kontraŭ Ameriko, kio signifas, ke estas antaŭtempe elpensi kromnomojn.

La knabo kontraŭis:

- Usonanoj estas pli malbonaj ol japanoj kaj germanoj, ĉar ili preferas batali per la manoj de aliulo. Kiom ajn kruelaj estas la batalantoj de la Imperio de la Leviĝanta Suno, ilia braveco estas konata de ĉiuj!

Sorĉisto interrompis:

- Mi mortigos ĉi tiujn kuraĝulojn! Kaj kiel eble plej rapide!

La nova aganta garnizono Krotov neatendite subskribis ne tute logikan ordon kaj sendis la militan piloton kun grupo da maristoj al Ĥabarovsk. La ordo venis tuj estis necese forpuŝi la antaŭeniĝon de japanaj unuoj. Witcherova, kompreneble, atendis, ke ili donos al ŝi batalanton, sed... La fronto ne disponis pri liberaj aviadiloj, kaj plifortigoj de ilia centro ankoraŭ ne alvenis. La vojaĝo de Vladivostok al Ĥabarovsk daŭris malmulte da tempo, kaj la majoro estis laŭvorte ĵetita de la reloj en bruantan batalon.

La japanoj provis preteriri la bone fortikigitan grandurbon kaj ĉirkaŭi ĝin. La militisto apenaŭ havis tempon por salti en la tranĉeon per sia maŝinpafilo, kiam la atako komenciĝis.

Sinitsin, kiu kuŝis apud ŝi :

- Do tio signifas, ke la malamiko planas la taktikon de Frederiko, aŭ, pli precize, de generalo Nogi, por preteriri la fortikaĵojn kaj peli nin en la malantaŭon.

La kapitano morne murmuris:

- Li provu ekbruligi la voston de la rusa ĉevalo. Li estos batata per siaj hufoj tiel forte, ke ĝi ne ŝajnos multe!

La aspiloto ŝercis:

- La hufoj de la ĉevalo verŝajne ne estas el Krupp- ŝtalo , sed niaj sovetiaj!

Ŝiaj vortoj estis interrompitaj de la hurlado de konkoj. Ĉi tie ŝi kuŝas en long-fosita tranĉeo, estas ĝenerale rimarkinda vico de fortikaĵoj ĉirkaŭ Ĥabarovsk, minaco de japana invado ekzistas de pluraj jaroj. Konkoj eksplodas antaŭ kaj malantaŭ la tranĉeoj, kaj ili faras multe da bruo. Ĝenerale, la fama japana shimosa kreas multe da bruo kaj fumo. La militisto rigardas sen timo, eĉ kun ioma indiferenteco. Eksplodoj de konkoj generas malpurajn fontanojn, unu el ili kaŭzis skuadon de la grundo. Tio signifas, ke pafilo kun kanono de kalibro de bonaj tricent milimetroj pafas. Aŭdiĝas la ĝemoj de la vunditoj. Tra la kanonado ili ŝajnas malpezaj vaporoj, kiujn ne ĉiu orelo povas detekti. Ĉi tie la militisto-piloto estis kovrita per tero. La knabino tamen ternis kaj skuis la polvon el siaj ruĝaj plektaĵoj:

- Ĉiam estas tiel, se oni kuŝas oni malpuriĝas! Kaj se vi ellitiĝos, donu al mi unu aŭ du maldekstrajn manojn!

La artileria preparo montriĝis mallonga, eble la japanoj ne havis tiom da obusoj. La atako komenciĝis. Pluraj japanaj tankoj veturis antaŭen. Malgranda, kun iomete rondeta korpo de la maŝino. La plej populara tanko de la Imperio de la Leviĝanta Suno: Chichikha . Witcher memoris siajn trajtojn. Fronta kiraso 30 mm , pafilo 47 mm, dizelmotoro 320 ĉevalfortoj. Krom la veturado, en kiu ĉi tiu maŝino ne estas pli malalta ol la T-34, ĝi estas eĉ pli malbona ol la germana T-3 de la 1943-modelo. Eĉ en la Malproksima Oriento oni nomas lin terni! Sed cetere, la reĝino de la kampoj ne estas la tanko, sed la infanterio. Provu ĝin, alproksimiĝu al la minkampoj. Kiel ĝi estas kantata: Kie kirasa trajno ne povas pasi, soldato kun fusilo rampos.

La japanaj fusiloj estis kopiitaj de la germana Mauser. La mitraletoj estis forŝtelitaj de la Schmeister , fama ekde la unua mondmilito . Ĝenerale, mallarĝ-okulaj homoj volas kopii la plej bonan de la alia flanko. Verŝajne, japanaj dezajnistoj jam laboras por krei hibridon de la Pantero kaj T-34!

Estas ne pli ol dekduo da japanaj tankoj, kaj la sovetia artilerio ne rapidas renkonti ilin. La infanterio kuras post ili ĉe trotado, en tradicia dika ĉeno. La soldatoj de la Lando de la Leviĝanta Suno mem estas vestitaj en uniformoj kiuj estas iomete flavaj, egalante la koloron de la kakia stepo. Witcher rigardas ilin, rapide taksante la nombron da atakantoj. Al la okulo estas kvin ĝis ses mil da ili, kaj estas maksimume mil rusoj sidantaj en la tranĉeoj, kovrante ĉi tiun sekcion de la fronto. Kaj la armiloj.... La malproksimorienta armeo estas ekipita laŭ la resta principo, kaj nur oficiroj havas mitraletojn . Nu, ŝi estas majoro, kvankam sen posteno, reduktita al la nivelo de privata.

Kapitano Sinitsin (ankoraŭ junega ulo) demandis al Witcher :

- Ĉu vi batalis kun la germanoj?

La knabino respondis:

- Ne! Mi kisis ilin!

La kapitano subite paliĝis, komentis:

- Ĉu vi memoras vian unuan kadavron?

Sorĉistino, ridetante, balancis la kapon:

"Mi estas piloto, kaj kiun ajn mi pafis, mi mortigis lin, mi ne havas koncepton pri kadavroj!" Cetere, dum la tuta Granda Patriota Milito, mia aviadilo neniam estis pafita!

La kapitano fajfis iom mallerte:

- Vi estas nur aso ! Kaj kiom da ŝmiritaj germanoj vi havas!

Sorĉisto eĉ pli larĝe ridetis:

- Post la dudek-kvina, ili premiis la heroan stelon! Kaj nur dudek ok.

Sinitsin ekkriis:

- U-u ! Vi estas simple majstro de via metio!

La knabino modeste respondis:

- Ne necesas fari heroon de iu, kiu simple honeste plenumas sian devon. Nun la infanterio proksimiĝos, kaj ni renkontos ilin.

La kapitano tiris la riglilon de peza mitraleto, kiu pezis bone dek kilogramojn. Mi tuŝis la hundon, la lanĉo estas tre streĉa, la pugo havas regreson. Ĝi ne estas tre oportuna maŝino, sed ĝi trafas ... Vere, laŭ onidiroj, la germanoj jam havas pli potencan maŝinpafilon, sed kiu scias, ĉu sovetiaj projektistoj elpensos ion pli bonan. Sinitsin ne povis rezisti demandi:

- Kial vi estis tiel bonega piloto translokigita al la infanterio?

Vedmakova duonŝerce respondis, ankaŭ klakante la ŝutron de sia mitraleto :

-Kaj mi nur volis scii, kiel estas sidi sub fajro! Tio estus mojosa.

- Kaj vi certe perdis viajn botojn, se vi tiom hastis atingi la fronton!

Vedmakova, fakte, penante plirapidigi la vezikojn, promenis kiel nudpieda knabino. Kvankam dum la milito, la plej multaj virinoj kaj infanoj montris siajn nudajn kalkanojn somere, tio ne estis akceptita inter oficiroj, precipe en publikaj lokoj. Sed Witcher eĉ ŝatis elamasigi ŝin tiel. Ŝi respondis al Sinitsin simple:

- Por ŝpari monon, preskaŭ la tuta kapitalisma mondo estas kontraŭ ni. Post ĉio, botoj eluziĝas, kaj ĉi tio estas laboro de multaj homoj!

La kapitano konsentis kun ludema palpebrumo:

-Vi havas tre belajn krurojn! Ĉu mi povas karesi ilin?

Witcher skuis sian fingron:

- Ne nun! Tiam, se vi travivos, mi varmigos vin nokte.

Sinitsin larĝigis la okulojn:

- Ve, vi estas rapida! Virinoj kutime bezonas longan tempon por rompiĝi.

Vedmakova volis respondi, sed eksplodo aŭdiĝis, japana tanko iranta antaŭen trafis minon. La knabino kantis:

- Hitler veturis aŭton, la aĉulo estis krevigita de mino! Ĝi frakasiĝis en fragmentojn - sed ĝi estis malmulte utila!

Alia japana tanko eksplodis, haltis, turnis sian muzelon kaj ekpafis sur la sovetiaj tranĉeoj. La tria kuris post li. La japanoj tamen eĉ ne pensis pri halto. La mallarĝokulaj klakis, iliaj maŝinpafiloj, metitaj sur duonrondajn, moveblajn turojn, ekfunkciis.

La kapitano murmuris:

- Ĉi tio estas bonega ! Estas kvazaŭ ili promenas en parado! Ĉi tio estas armeo!

Vedmakova prenis fusilon, feliĉe la distanco al la infanterio permesis, kaj pafis al la japana oficiro. Mallarĝ-Okula falis, forĵetante sian fusilon kun tia forto, ke ĝi palpumis per sia bajoneto en la printempa herbo. La aliaj japanoj daŭre kuris, nur iomete klinante siajn korpojn, ŝajne esperante eviti malvenkon, aŭ prefere redukti ĝian verŝajnecon. Vedmakova memoris, ke tiel estas kiel soldatoj en la Kwantung- armeo, kiuj ne ĝustatempe kliniĝas, estas batitaj sur la kapo per bambuo; Ŝajnas, ke caro-patro Herodo ricevis bonan skuadon. Jen li tamen pri Nikolao la 2-a. Nun ili denove batalas kontraŭ Japanio, kaj ne sur unu, sed sur pluraj frontoj. Tamen, ĉi tio ankaŭ havas siajn avantaĝojn. La knabino kantis:

Li venas, Verma kht estis ĵetita en polvon ,

Napoleono estas venkita, nevenkebla!

La malamiko ne povos treti la sovetian flagon,

Kiam la homoj kaj la partio estas unuigitaj !

Unu post la alia, la detruitaj japanaj tankoj ĉesis, sed la infanterio harpita per bajonetoj komencis kuri eĉ pli rapide. La pozicioj de la sovetiaj trupoj haris de fulmoj, fusiloj aplaŭdis, foje intermetitaj per maŝinpafado. Witcher ankaŭ malfermis fajron. La japanoj, reŝargante en la movado, pafis de fusiloj. Ili kriegis je la supro de siaj pulmoj:

- Banzai! Rus rezignu!

La kugloj trapikis siajn kadavrojn kiel virbago en manekenojn. Osta polvo miksita kun sango falis. Tamen, la plej multaj el la kugloj, kiel okazas en batalo, maltrafis. La japanoj transiris la minkampon, la soldatetoj estis tro malpezaj por sia kurado por eksplodigi la donacojn preparitajn por la tankoj.

Witcherova sentis la kruelan regreson de la maŝinpafilo sur ŝia ŝultro, dum la batalantoj de la Lando de la Leviĝanta Suno ŝajnis veraj monstroj. Iliaj histeriaj krioj fariĝis pli fortaj kaj pli proksimaj, iliaj flavaj abomenaj vizaĝoj brilis pro ŝvito. Witcher provas mortigi kiel eble plej multajn malamiksoldatojn samtempe. La knabino estas varma kiel ĉiam kaj pafas kiel nesto. Unu klipo elĉerpiĝis, enigis alian. La revuo estas tro granda, ronda, kaj ne facile kojneblas en la ĉambron. Kaj denove la fajro, la japoj flugas renverse.

Vedmakova pafis la duan raŭndon de municio, lasante ŝin sen iu ajn municio. Kaj la mallarĝ- okulaj jam atakas per grenadoj. Ili respondas per ĵetoj, nun estas multe pli da krioj kaj ĝemoj, falas ankaŭ la sovetiaj soldatoj. La fragmento fortranĉis etan fadenon de la kapo de Witcher . La nervoj de la knabino ne povas elteni ĝin, kaj ŝi eksaltas kaj krias je la supro de siaj pulmoj:

- Por patrujo por Stalin!

Sekvante ŝin, la resto de la batalantoj krias, saltante el kovro kaj skuante siajn bajonetojn. Sovetiaj soldatoj kuras por renkonti la japanojn, okupiĝante pri bajonetbatalado.

La rapida bato de Witcher tranĉas la stomakon de la plej proksima "samurajo". Li krias, provas respondi kaj falas kiel buĉita apro. La knabino ekkrias kun plezuro:

- Rusa piedpilko: Rusio - Japanio, du-nulo !

Kaj efektive, alia japano falis kun la gorĝo tranĉita de bajoneto . Nu, la militisto-piloto piedbatis la trian en la ingvenon. La mallarĝokula viro etendiĝis, kaj la knabino, moviĝante pro inercio, enigis la pinton en la okulon de la kontraŭulo!

- Akiru ĝin japane! Kial stari ĉe la baroj!

La venĝa bato de la bajoneto ŝiris la tunikon de la majoro, sango eliris, sed ĉi tio ne nur ne ĝenis la knabinon, sed ankaŭ donis al ŝi plian furiozon.

- Morto de Hirohito! - La knabino bojis, ŝia tibio trafis en la mallarĝokulan tempion, kaj la knabino moviĝis kun tia rapideco, kvazaŭ ŝi estus la helicoj de nova batalanto.

La japanoj retiriĝis kaj eĉ retiriĝis, kaj la inspira knabino atakis, ŝia maŝinpafilo turniĝis kiel klabo en la manoj de giganto. Tiam venis forta bato al la dorso de la kapo kun la pugo de tro fervora oficiro. Anna elspiris:

- Jen shahen-khash por vi !

Sed entute, la rusoj havis malfacilan tempon. La mallarĝ-okulaj havas kvinoblan avantaĝon siaflanke, kaj la japanoj havas bonan fizikan nivelon krome, ili estas malproksime de kontraŭbatali la plej bonaj soldatoj de Sovetunio; Kompreneble, dum tia malfacila milito, soldatoj de la tria kategorio, kun pli malbonaj trajtoj, aŭ soldatoj, kiuj estis grave vunditaj en la batalo kun la nazioj, estis senditaj al la Malproksima Oriento. La soldatoj falis, foje deko da bajonetoj estis pelitaj en unu ruson, ili laŭvorte sangis kolektive, sed ili batalis kiel herooj, kaj neniu petis kompaton.

Sinitsin ponardis japanan oficiron per bajoneto, sed ankaŭ estis trafita en la flanko per la pinto. La juna viro terenbatis la atakantan japanojn per bato al la brusto per la pugo de sia pafilo, sed la sango fluis de la flanko tro abunde. Kaj kvar samurajoj tuj kuregis al la ulo.

La kuraĝa Vedmakova rapidis al la savo, ponardante oficiron per bajoneto ĝis la skapolo, kaj frapante alian Japon sub la genuon per piedbato.

- Tenu, Petruĥa! - ŝi kriis.

Li tuj reflektinte du bajonetojn direktitajn al la brusto, respondis:

- Mi ne estas Petro, sed Arkadio!

La knabino, kiu mortigis alian japanon , grumblis:

- En milito, ĉiu nomo estas kiel klako de ĉasa pafilo, vi ne devus pafi ĝin!

Arkadio iomete retiriĝis, kaj la senkompata bajoneto ŝiris lian vangon. La junulo ĝemis pro neeltenebla doloro:

- Patrino de Dio!

Witcher oponis:

- Eble mi estas patrino, sed ne de Dio! Ĝenerale, ne ekzistas Dio, kaj neniam estis!

Arkadio, retiriĝante kun la dorso al Anna, malklare murmuris:

- Kaj kio, post la morto, forgeso atendas nin ?

La knabino negative balancis la kapon:

- Ne! Komunista scienco revivigos la mortintojn. Kaj tiuj, kiuj mortis en bataloj por sia patrujo, estos la unuaj, kiuj revenos al nova vivo.

Sinitsin balancis la kapon:

- Dio gardu!

Sorĉisto, mortiginte alian japanon, kriis:

- Ne ekzistas dio! Se ekzistas unu, tiam ni devas konfesi, ke la supozata kreinto de la universo estas sadisto! Kaj li ŝatas torturi kreadon!

En tiu momento Arkadio estis tranĉita en la femuro per bajoneto, kaj por ne fali, li apogis sin sur la ruĝhara militisto:

- Kiel mi suferas! Simple neimagebla!

La kvin-sesobla supereco de la soldatoj de la leviĝanta suno faris sian paspagon. Kvindek samurajoj kuregis kontraŭ ilin, svingante siajn bajonetojn kiel armeo de histrikoj. Arkadio ricevis kelkajn batojn al la stomako per bajoneto, kaj tiam lia okulo estis batita. Kiam la junulo falis, ili injektis lin dudek fojojn, trankviligante lin por ĉiam. Mi scivolas, kion sentis lia animo dum ĝi forflugis: surprizo, aŭ timo, aŭ eble nekredebla trankviliĝo, forlasinte la malliberejon de la korpo.

La Sorĉisto estis kvazaŭ sub sorĉo. Kompreneble, ŝia tuniko diseriĝis en pecetojn, tranĉitajn per bajonetoj. La militisto montriĝis tute nuda, kovrita per multaj grataĵoj, sed la samurajo ne povis kaŭzi al ŝi eĉ unu gravan vundon! Ŝi batalis, kaj ŝiaj nudaj mamoj kun skarlataj cicoj tremis kiel buoj en la maro. Kaj nudaj maleoloj ĵus fulmis. La knabino estis vere la formado de besta kaj erotika potenco. Ŝiaj nudaj plandoj ruĝiĝis pro sango, kio kreis asocion kun la granda diino de detruo kaj malbono a- Kali! Preskaŭ ĉiuj sovetiaj soldatoj jam estis mortpikitaj, la batalo estis finita, kaj nur en sia brilanta beleco de Afrodito, de tempo al tempo ĝi trafis la insolentajn mallarĝajn okulojn.

La japana generalo Nugi surprizite rigardis ĉi tiun miraklon. Tiam penso traflugis lian kapon. Sekvis ordono, donita per la maldika voĉo de subnutrita moskito :

- Ĵetu reton sur ŝin, prenu ŝin viva!

La ŝparemaj japanoj ankaŭ havis retojn. Kaj se ni bezonas preni vivantan unu el la rusoj? Kaj la reto estas ideala por ĉi tio. Tuj deko da kaptintoj ĵetis katenojn sur la knabinon

Sorĉisto kontraŭbatalis kiel eble plej bone, ŝi klopodis por liberigi sin. Sed ĉio vane la konsciencaj japanoj faris la reton kun la atendo, ke ĝi subtenos elefanton. La knabino, tute vindita, estis trenita en siaj brakoj. Ŝajne, taktika sukceso estis atingita, precipe ĉar tiu direkto ne estis kovrita per aŭ artilerio aŭ maŝinpafiloj.

La knabino rememoris la pure razitan vizaĝon de sia amata Arkadio, kaj sian slogan frazon:

- En milito, ĉiu nomo estas kiel klako de ĉasa pafilo, vi ne devus pafi ĝin!

Ekestis alarma kaj abomena penso, ĉu ŝi lin instigis! Post ĉio, tio ofte okazas: vi ĵus enamiĝis al homo, kaj li mortis!

La japanoj, ŝajne, okupis malbone kovritaj tranĉeoj en ĉi tiu loko, daŭrante preteriri la poziciojn de sovetiaj soldatoj ĉirkaŭ Ĥabarovsk. Kaj ŝia Vedmakova estas kaptita, sed kvankam ŝi ne estas, ŝi jam estas prenita, ŝarĝita en makulitan kirasaŭton por esti kondukita al la malantaŭo. La maŝino estas antaŭdiluvia , verŝajne de la unua mondmilito, do nerimarkeble li pikis malantaŭ la infanterio. La rapideco estas proksimume 12 kilometroj hore. Brr! La unua tanko de la mondo, la ĉiuterena veturilo de Proĥorov, pezis ne malpli, sed havis rapidecon de 40 kilometroj hore sur la ŝoseo kaj 25 sur la ŝoseo. Nu, unuflanke, Sovetunio atakas la tutan Eŭropon, kaj aliflanke signifan parton de Azio. La knabino turnis sin sur la flanko, ŝajne estis minaco kuŝi sur la dorso. Kiel mallume estas en ĉi tiu parto de la kirasa aŭto, ŝajne ĝi enhavas la alteriĝosekcion, aŭ la transportadon de soldatoj. Estus bele, kompreneble, eskapi, unue forigante la vergojn kaj fortajn ŝnurojn. Kaj kiel fari ĝin? La knabino, kompreneble, havas kapablojn, kvankam ŝi devos tinti, samtempe deprenante la mankatenojn kaj segante la ĉenon, al kiu ŝi estis ligita per la kruro. Sed ŝnuroj ankaŭ povas esti sufiĉe taŭgaj ĉi tie. La laboro estas teda, sed se oni kondukos ŝin al la teritorio de Manĉurio, ŝi havos tempon. La knabino forigis la ŝnurojn de la malseka haŭto, segis la ĉenon, kaj samtempe pensis. Hmm , ĝi ne estas ŝerca koalicio kiu formiĝis kontraŭ sovetia Rusio: Cetere, la plej serioza monstro estas Germanio. Lando kun altnivela teknologio, fortaj trupoj. Ekzemple, ŝi aŭdis pri la nova ME-309 batalanto. Ŝajnas, ke ĉi tiuj jam flugas. Ŝi ne havas precizajn datumojn pri armiloj , sed laŭ onidiroj ĉi tiu aviadilo havas ĝis sep pafpunktojn. Ĉi tio estas tre serioza armilo, konsiderante tion YAK =9 ekzistas nur du el ili, kaj ekzistas neniu veturilo sur sovetiaj batalantoj kiuj havis pli ol tri poentojn. Provu venki tiajn monstrojn! Nu, la Focke-Wulf estas tre serioza maŝino, supera armilaro ol sovetiaj aviadiloj, kaj eĉ kapabla porti preskaŭ du tunojn da bomboj. Jam fine de 1942, li estis armita per du 20 mm kanonoj kaj 4 13 mm maŝinpafiloj. Sed ŝajnas, ke jam aperis nova tipo de batal-atakaj aviadiloj kaj bombaviadiloj kun du 30-mm kaj kvar 20-mm-kanonoj. Ĝi jam estis monstro, monstro por ĉiuj monstroj! Kaj laŭ onidiroj, aviadila batalanto kun ok 30-mm-pafiloj jam estis produktata! Provu ĉi tiun demon kaj venku lin! Kiel sovetiaj projektistoj volas respondi al tio? Vitchakova aŭdis ke laboro estis survoja sur la Yak-3. Pri tio rakontis al ŝi kuratoro de la fako de Beria. Ŝajnas, ke la ĉefa kulminaĵo de la aviadilo estos la pli malpeza pezo de la strukturo, sen pliaj motoroj kaj armiloj. Manovebleco estas, kompreneble, bona, sed mi ŝatus pligrandigon de armilaro! Post ĉio, en boksado, kompreneble malpeza atleto en la pezo de plumo estas pli manovebla ol peza pezo , sed li ankoraŭ preskaŭ certe perdos al li. Ne estas vane, ke ekzistas pezkategorioj, kaj inter profesiaj boksistoj, frappovo estas plej aprezita. Necesas plifortigi la armilaron de sovetiaj aviadiloj, kaj nur tiam la Wehrmacht estos batata sur egala bazo. Ekde la dua duono de 1942, la supereco de la Luftwaffe en la aero komencis vaporiĝi, eĉ ĝis marto 1943 Sovetunio havis avantaĝon, sed... La perfido de la aliancanoj ŝanĝis la potenc-ekvilibron. Ve, Hitlero estis mortigita la 13-an de marto, kaj nun estas nur la fino de aprilo, kaj kiom grave la ekvilibro de fortoj ŝanĝiĝis. Tiel rapide de strategie avantaĝa pozicio al strategie preskaŭ perdanta . Preskaŭ, ĉar ankoraŭ estas espero, ke Germanio estos venkita antaŭ ol ĝi atingos strategian kaj teknologian superecon super Sovetunio. Precipe, la aliancanoj povas provizi la naziojn per grandaj kvantoj da aviadiloj, sed germanaj pilotoj bezonos tempon por lerni kiel flugi ilin . Tamen, ekzistas diferenco en teknologio kaj instrumentpaneloj. Tankoj ankaŭ postulas trejnitajn skipojn, kaj krome, la agado de la Chevron en la rusa vintro ne estas precipe bona. Aŭtomata fusilo M-18... Ne estas malbona afero, sed la pafrapideco estas pli malalta ol la plej bonaj sovetiaj modeloj, kvankam ĝi estas supera precize! Resume, la problemo estas la problemo! Ekzistas ankaŭ, tamen, la famaj Churchill kun potenca kiraso kaj bona veturado. Kompreneble, ŝajnas, ke ankaŭ ni devos kontraŭbatali ilin . Kaj ju pli longe daŭras la milito , des pli da ekipaĵo ricevos la nazioj. Ĉi tio signifas, ke la konkludo estas simpla: ni devas kaŭzi kruegan malvenkon al Germanio somere. Koncerne Japanion, plej bone estas limigi vin al aktiva defendo kaj lanĉi kontraŭatakojn uzante kvalitan superecon en tankoj. Sed denove, ŝparante energion kiel eble plej multe. Sen esti tirita en longedaŭrajn batalojn, kaj konstrui defendojn sur antaŭe pretaj linioj. Ankoraŭ estas ŝanco uzi la Ĉinan Ruĝan Armeon, sed la reĝimo de Ĉiang Kai-ŝek atakis ĝin per sia tuta forto. Do nun vi povas fidi je via propra forto. Kiam ataki? La plej bona tempo estas fine de majo, kiam la vojoj estas tute sekaj kaj plifortikigoj alvenas por la trupoj. Vedmakova mem estus doninta sian unuan baton en la orjola direkto, kaj poste en la Ĥarkova regiono, por forpeli la germanojn el la industria Donbaso, kaj poste per deviga marŝo tra Ukrainio, tuj transirante Dnepron, kaj plu al Rumanio. . Tamen, vi povas turni sin norden, liberigi Belorusion kaj iri malantaŭ la malantaŭo de la centra grupo. La ideo entute estas bona, tamen estas ankaŭ mankoj, la ofensivo en la orjola direkto estas la plej evidenta, kaj tie atendos ĝin la faŝistoj. La fortikaĵoj devos esti hakitaj.

Ĉi tie, kompreneble, kaj pafiloj kaj Katyushas estos utilaj. Ĉi-lasta sistemo produktas fortan, precipe moralan efikon. Ĉiukaze, vi bezonas multajn pafilojn kaj Katyusha-raketojn por bombadi malamikajn defendojn per obusoj. Ĝenerale, la sperto de la unua mondmilito montris, ke estas pli facile defendi ol ataki, kaj se la Kaiser-Germanio ne elĉerpus siajn fortojn kun la printempa ofensivo de 1918, la milito povus daŭri plurajn jarojn. Sed la Dua Mondmilito pruvis la superecon de ofensivaj taktikoj super defendaj. Ekzemple, la rapida malvenko de Pollando kaj, precipe, la mirinda malvenko de la potenca okcidenta koalicio de aliancanoj. La nazioj venkis superajn fortojn en monato kaj duono, simple preterirante la nepenetreblan Maginot Line. Batalado en Afriko, kie komence la superaj fortoj de Italio estis venkitaj per decida bato de la britoj. Kaj tiam Rommel venkis la multe pli fortajn britajn trupojn dum rapida ofensivo. Sed kompreneble, la plej okulfrapa ekzemplo estas Sovetunio en 1941, la granda katastrofo de potenca armeo. Kaj venĝaj ofensivaj operacioj kiuj batas eksteren germanajn unuojn. Do la ĉefa afero estas bati vin, sen atendi la premon de novaj germanaj tankoj. Longdaŭra eluziĝomilito fariĝas preskaŭ senespera, krom se, kompreneble, sovetiaj sciencistoj ne kreas miraklan armilon! La lasta estas, principe, ebla ekzemple, ŝi aŭdis, ke teorie eblas krei bombon kapablan detrui urbon; Krome, tia bombo pezos tri ĝis kvar tunojn. Aspektas kiel fabelo, sed... Ni naskiĝis por realigi fabelon.

Eĉ pli alloga maniero estas la laserarmilo priskribita en la Hiperboloido de inĝeniero Garin. Tia afero estas sufiĉe kapabla detrui tutan armeon de tankoj, aviadiloj kaj ŝipoj. Kompreneble, kreu tian armilon, kaj ne nur la Tria Reich, sed ankaŭ la perfiduloj Pindos, la tuta kapitalisma mondo finiĝos. Kaj la hela standardo de komunismo brilos super la planedo. Sed ial tiaj armiloj ne estis kreitaj. Speguloj ne estas la plej bona maniero kolekti brulenergion en ununuran rivereton. Kaj necesas multe pli da energio por tranĉi ŝipojn. Kvankam, se ĝi estas koncentrita al mikrona fajneco, tiam estas tute eble tranĉi kaj aviadilojn kaj ŝirmitajn. Mirakla armilo, kiu helpos savi Sovetujon. Kaj jen la lasera efiko, en malsama formo. Fine, la ĉeno cedis kaj ĝi estas preskaŭ libera, kaj pecoj de ŝnuro kuŝas ĉirkaŭe.

Witcherova esprimis:

- Pacienco kaj laboro, se kun vi, vi ne estas kadavro!

La knabino ekstaris kaj frapis la nudan piedon sur la kovrilon. Neniu reago. Ŝi frapis pli forte. En respondo, estis blasfemado en la japana, sed neniu reago. Tiam Witcher komencis kanti en frustriĝo. Kaj ŝi kantis tutvoĉe, kiel primadono ĉe datrevena festo:

La Wehrmacht-hordoj sovaĝiĝas

La muĝado de pafiloj kaj la kolizio de glavoj!

Fumo pliiĝas ĝis monato,

Distordo de radioj el la ĉielo!

Dum jarcentoj, la patrujo estas fama,

Mi donos mian karnon por Rusujo!

Mi amas vin, bela Rus',

La Sinjoro de ĉiuj reĝoj estas kun ni!

Ho, vi buklaj arbaretoj de la lando,

La sono de oraj tremoloj susuras!

Ortodoksaj falkofratoj,

Dio inspiris la armeon al heroaj faroj!

En malvarmaj aŭ varmaj tagoj,

Eble la nubo alportos iom da mallumo!

Ni estas faŝismaj porkoj, kiel balailoj,

Por forskui la abomenaĵon de via vizaĝo!

La afero de nia partio estas justa,

Batalu por la sovetia popolo!

Ni kantas kuraĝan kanton,

La penso ŝvebis supren kiel aglo!

Stalino estas saĝa, la idealo de reganto,

Ni estas kondukitaj en teruran mortbatalon!

Standardo de la Patrujo, pistilo de la gajninto,

Mi estas preta disputi kun Palaso-sorto!

La afero de Lenin estos eterna,

Ni konstruos sanktan komunismon!

Kredu, homa instruo,

Faŝismo estos disbatita en la abismon de mallumo!

La tuta planedo estas kiel libera birdo,

Ni flugu al la foraj steloj, al la mondoj!

Io hela kaj nobla

Ni, kiel skulptistoj, kreos!

Kaj Rusio sub la ruĝa standardo,

Estas kvazaŭ ĉiela Edeno floras!

la afero de Lenin, la volo de Stalin,

Konduku nin antaŭen al atingoj!

Nu, bone, vi neniam scias kio okazas en la Ultramatrix de la Hypernet.

Germanaj tankoj nun atakas la junajn pionirojn. Kaj la unuaj iri estis la potencaj kaj bone protektitaj Lev-tankoj. Ili estas preskaŭ nepenetreblaj, ne nur en la fronto, sed eĉ flanke nur tre malmultaj pafiloj povas preni ilin. La frunto de la kareno de la tanko Lev estas 150 milimetrojn dika, je angulo de kvardek kvin gradoj. Tio estas, eĉ ne unu sovetia kanono penetros. Kaj la frunto de la turo estas 240 milimetroj, kaj ankaŭ ĉe deklivoj. Kaj ĉi tio estas kontraŭ-pulsaro - ili ankaŭ ne prenas sovetiajn pafilojn.

Krom se vi batis ĝin per tre granda kalibro, sed vi ankoraŭ devas povi bati ĝin per ĝi. Sed ĉi tio ne estas facile fari kontraŭ moviĝanta celo.

Poste venis la Germanaj Tigroj. Ĝi estis Tiger-1-modelo kun preskaŭ kvadrata gvattureto kaj kareno. Sed la kiraso de la flankoj estas sufiĉe dika - 82 milimetroj, kaj ĝi nur povas esti penetrita de 76 mm kanono de mallonga distanco, kaj eĉ tiam, ne certe.

La pli posta Tiger-2 kun deklivaj kirasaj platoj ankoraŭ ne estis metita en produktadon. La Pantero, kvankam la plej rapida el la germanaj tankoj, postrestas, ĉar ĝi estas malforte kirasa sur la flankoj. Poste estas aliaj eĉ pli malpezaj kaj pli malnovaj tankoj.

Ekzistas eĉ T-3, kun mallonga eksplodema kanono, tanko kiu estas ĉesigota. Sed en 1941 ĝi estis la plej disvastigita. Kaj la T-4 kun modernigita pafilo, eĉ supera en kiras-penetra potenco al la T-34-76. Tia menaĝerio aperis ĉi tie. Kaj paro da Ferdinandoj. En ĉi tiu kazo, la memvetura pafilo ne estas amasproduktita anstataŭe, la pli praktika, pli malpeza kaj pli efika Jagdpanther memvetura pafilo estis evoluigita . Mallonge, impona potenco.

Valerka fajfis:

- Ŭaŭ! Kiel trakti ĉi tion?

Leshka levis la ŝultrojn kaj respondis:

- Ni bezonas blasterojn! Kaj eĉ pli bonaj estas hipereksplodiloj !

Slavka ridis kaj pepis:

- Per hipereksplodilo , ĉiu malsaĝulo povas detrui dudek-jarcentan teknologion kaj ŝprucigi ĝin en kvarkojn. Do provu ĝin saĝe!

Marinka kapjesis kun rideto:

- Ni havas tiajn efikajn armilojn kiel eksplodajn pakaĵojn el karbo. Ĉi tiuj estas tiuj, kiuj devus esti uzataj!

Valerka ridis kaj kantis:

Nigrigite kiel karbo

Estis maizfloro...

La konvaloj floros,

Je la tagiĝo ĝis la kvina!

Levka balancis la kapon:

- Ĉu vi povas bati monstron kiel "Leono" per eksplodema pako? Lia kiraso estas tre dika.

Slava kapjesis kaj notis:

- Lev, ĝi estas virŝafo!

La pionira knabo klakis per la nudaj piedfingroj kaj rigardis siajn manojn. Sed la hipereksplodilo, aŭ iu ajn armilo de la estonteco, ne aperis.

Marinka ridis kaj respondis:

- Ni devos uzi tion, kion ni havas! Ĉi tie, kiel oni diras, ĉio estas justa!

Valerka sulkigis la brovojn, palpebrumis al sia amiko kaj rimarkis:

- Ŝajnas, ke mi elpensis ion!

Levka fervore bojis :

- La meleagro pensis kaj finiĝis en la supo!

Ignorante la mokadon de sia juna partnero, Valerka prenis la sakon da eksplodema karbo per siaj nudaj piedfingroj. Kaj karbopolvo povas eksplodi pli forte ol RDX.

Kaj la juna terminanto prenis kaj perforte ĵetis la murdan donacon de neniigo. Kaj la pakaĵo, flugante en arko, trafis en la ĝustan vojon de la germana Lion-tanko. Li , ricevinte difekton, prenis ĝin kaj turnis sin dekstren. Kaj du ŝtalaj mastodontoj, pezantaj po naŭdek tunoj, prenis ĝin kaj koliziis. La kiraso de la potencaj maŝinoj ĉifiĝis.

Kaj eksplodoj tondris, kaj la batalkompleto komencis detonacii.

Kaj la gvatturetoj falis de la tankoj. Kaj kiel ili tondris.

Marinka ekkriis ĝoje:

- Ultrapulsaro!

Levka aldonis, rikanante sian vizaĝon:

- Hiperstelulo !

Slava ankaŭ prenis la eksplodaĵon per la nudaj piedfingroj kaj frapis ĝin en la faŝistan aŭton.

Kaj ankaŭ li falis en la raŭpon. Kaj denove du Lev-tankoj koliziis kun muĝado, kaj denove la batalkompleto eksplodis, kaj eksplodoj okazis. Kaj la obusoj, pafinte, deŝiras la turon.

Valerka notis, frapante sian nudan, rondan kalkanon sur la herbo:

- Vi vidas, vi povas malhavi hipereksplodilojn ! La ĉefa afero ne estas la detrua frenezo de la armilo, sed la inteligenteco de tiu, kiu uzas ĝin!

Marinka ankaŭ ĵetis eksplodeman kaj detruan pakaĵon da karbo per siaj nudaj piedfingroj. La trako estis rompita unuflanke. Kaj denove la tankoj de la Tria Regno koliziis.

Kaj denove eksplodoj, detruo kaj detonacio.

Pionira knabino kaj terminatoro en mallonga jupo notis:

- Forta malsaĝulo povas mortigi malfortan geniulon, sed li ne povas vere subigi eĉ bagatelan idioton!

Levka ankaŭ ĵetis donacon de morto, ŝirante la trakon kaj devigante la aŭton turniĝi, puŝante la ŝtalmonstrojn flanken. Kaj ili eksplodas pro sovaĝa eksplodo.

La militista knabo diris:

- Bona komandanto estas leono, kiam li estas almenaŭ vulpeto, kun lupa teno kaj inteligenteco, kaj ne virŝafo!

Valerka kapjesis, denove ĵetis la mortigan donacon de neniigo, envolvinte la tankon kaj puŝante ĝin unu kontraŭ la alian, rimarkante:

- Soldato povas fariĝi generalo, sed virŝafo neniam povas fariĝi leono, se li havas menson de ŝafo, li ne povas eviti esti sendita al kradrostado de vulpo!

Slavka, ĵetante obuson per sia nuda kalkano, diris:

- Estas malbone esti ŝafo, kiun tondas vulpoj, sed eĉ pli malbone fariĝi porko, kiun eĉ ŝafoj enlasas por kradrostejo!

Post tio , la kvar pioniroj kun siaj nudaj piedoj komencis ĵeti eksplodaĵojn el karbo al la tankoj, kunpuŝante ilin multe pli energie. Tiel la Tigroj kaj la Panteroj estis senditaj al buĉado.

En la sama tempo , la junaj pioniraj terminantoj komencis kanti, komponante tutan poemon dum ili iris, kaj heroan jen:

Kio estas la signifo de la pioniro de sonĝoj,

Antaŭeniru al komunismo...

La grandeco de junularaj deziroj,

Iru senfinan ekskurson!


Ni estas infanoj de la bela Patrujo,

Kaj Lenin lumigis la vojon por ni...

Kvankam ĉi tiu mondo estas danĝera,

Inspiris nin al grandaj faroj!


Ni iras al la kampoj por labori,

Herboj tiklas la plandojn...

Kial niaj knaboj bezonas robotojn?

La klariono ludas sur la kovrilo!


Kiel bela ĝi estas en la sovetia mondo,

Lekantoj, nimfeoj, diamanto...

Ni marŝas kiel unuiĝinta teamo,

Ni trafas la burĝaron en la okulon!


Se ni bezonas melki bovinon,

Kaj tranĉu la herbon per falĉilo...

Kaj Stalin kaj Lenin, du el ili,

Mi konservos la fajron en mia koro!


En la nomo de la sovetia patrujo,

Preta iri malantaŭ la plugilo...

Ni estas nudpiedaj en infana kolero,

Ni batu plenkreskulojn ĉirkaŭ dudekjarajn!


Jen venas la potenco de Hitler,

Malica hordo invadas...

Kaj faŝismo atakas la inferon Kainon,

Kaj granda neĝoŝtormo blovas!


Sed ni pioniroj ne ŝanceliĝos,

Konu nian grandan USSR...

Ni ĵetu granaton per nia nuda piedo,

Ni montru kuraĝon per ekzemplo!


Ni amas nian patrujon,

Kie estas la idealo de amo de Stalin...

Kaj ne estas pli belaj knabinoj niaj,

Ne mirinde, ke la poeto komponis!


Estu ĉi tiu flago de komunismo,

Por brili super nia Patrujo...

Ni ne devas fali sub la jugon de faŝismo,

Trapasi la ekzamenon kun A!


Pioniroj batalis proksime de Moskvo,

Kie la malbona Hitler grimpas kun la hordo...

Sed ni estas fieraj kunuloj,

La knabo kaj knabino estu nudpiedaj!


Nu, ni estas gigantaj batalantoj,

Do vi devas scii kiel batali...

unuiĝinta kun la Patrujo ,

Sciu, ke la rusa urso estas furioza!


En la neĝo, infanoj, knabinoj,

Kiel birdoj kurantaj nudpiede...

Ili pafas de maŝinpafilo,

Kaj oni kaptas vin per laso, perforte!


La knabo kliniĝis super la mapon,

Kaj la kravato brulas kiel flamo...

Li estas saĝa strategiisto - eĉ tro multe,

Kaj la potenco de la animo estas monolita!


Jen la knabino prenis obuson,

Ŝtelirante kiel kato tra la neĝo...

La faŝisto ricevas sian venon

Kaj la kuglo trafas la malamikon dum la kurado!


Nu , ni estas bonegaj infanoj,

Ni skribaĉas kiel hajlo sur niajn malamikojn...

La frosto estas tre forta - nudpiede ,

Pro ĉagreno, sciu, ke ni estas en la malvarmo!


Nu, kio estas granato por knabo?

Li ĵetas ilin por preterpasi...

Kaj la Fuhrer devos repagi,

Ne elpremu ĝemon de la monstro!


Jen knabino pafas bazukon,

Ŝi frapis la kojnkalkanon...

Ŝiaj tre lertaj manoj

Batalu kiel Satano!


Jes, Hitler havos problemojn ,

Mi renkontis fortan pugnon...

Post ĉio, kun nia ŝtala teamo,

Li certe ricevos ĝin en nikelo!


Ni pioniroj estas nur ekstere infanoj,

Fakte, sovaĝa demono bolas en mi...

Kaj la Fuhrer respondos pro perforto,

Ni havas akran glavon kaj ŝildon!


Sed la malamiko proponos respondon,

Li frostas en la neĝo eĉ en botoj...

Kaj ni estas nudpiedaj kaj vintre kaj somere,

Kaj ni vidas la armeon de Hitler en ĉerkoj!


Ili montris tian forton en batalo,

Ke eĉ Satano mem tremas...

La uloj eĉ disŝiros krokodilon en batalo,

Nia lando estas tiel potenca!


Sciu, ke neniu povas detrui nin,

Gardu vin kontraŭ la knabo, la rabanta bastardo...

la vizaĝon tiel forte proksime de Moskvo ,

Kaj tiam Stalingrado atendas!


Ĉi tie la pioniroj pafis ĵetilon,

Ili precize pafis ĉi tiun imponan Tigron...

Kaj miaj kalkanoj ekbrilis en la malvarmo,

Ne estas tempo por neaktivaj ludoj!


Ĉi tiuj estas la infanoj, ĉi tiuj estas militistoj de la lulilo,

Kapabla montri altklasan ...

Kaj la voĉeto de la knabino sonoras,

Kial eĉ ŝtelisto timus?


Knabinoj havas stelojn en siaj koroj,

Ili scias, ke la bela sekso...

Ne estas tro malfrue por iri batali,

Estu disbatita la perfida malamiko!


La nazioj eĉ havas orkojn,

Inter la aliancanoj, kredu min...

Sed la voĉo de la pioniroj estas klara,

Malfermos la pordon al la gloraj elfoj!


Kaj niaj kavaliroj, vi scias, ne ekŝanceliĝos,

Ili montros la plej grandan klason...

Jen ili balanciĝis de la vento, mi vidas pinojn,

La korniko estis pafita rekte en la okulon!


Ni batalis kuraĝe ĉe Stalingrado,

Jes, la pioniroj de Lenin estas filoj...

La nudpiedaj infanoj marŝas kviete,

De Blanka Rusio ĝis Kolyma!


Kaj Stalin, gvidanto de granda aspekto,

Li ankaŭ estas kolerega ekzekutisto por la germanoj...

Pereu ĉi tiu malnobla vipuro,

Maldolĉa krio de infano ne vekos nin!


La enorma arko sur Kursk kliniĝis,

"Pantera" tanko estas same lerta kiel vulpo...

Sed ĉe ni, la pioniroj, estos juneco,

La knabinoj estas absolute belaj!


Do ni ne rezignu, pioniroj, al la Tigroj,

La potenca Ferdinando rapidas en batalon...

La knabo komponas, ni vidas la liron,

Kaj la maŝino lerte ŝarĝas!


Nu, la ulo kuraĝe ĵetis obuson,

Kaj li furioze trafis la raŭpon...

Jen knabino kombanta siajn plektaĵojn,

Ni ne timas bombojn kaj napalmon!


La batalo nun furiozas sur la Dnepro,

Kaj multe da sango estas verŝita - la batalo estas severa...

Mi petos de la Patrujo pardonon,

Kio se mi ne estas sana en batalo!


Por pioniro ne ekzistas vorto por malforteco,

Li estas tiel granda batalanto, militisto...

ne venkos la junulojn , vi scias,

La knabinoj ĉiam aspektos freŝaj!


Nu, la kapoj de la knabinoj malleviĝis,

Jes, la knabo falis, prenante kuglon...

Sed sciu, ke la animo estas senmorta - ĝi ne pereos,

Stalino mem premiis la mendon postmorte!


Ni kredas, ke la scienco estas ĉiopova,

Ĉiuj mortintoj leviĝos por rekompencoj...

Kaj morto por pioniroj, vi scias, estas senpova,

Ni kunportu maŝinpafilon al la mondo de la paradizo!


Ke la universo estu en komunismo,

Kiu estas la hela kaj sankta vojo...

Ili ne ŝparis siajn vivojn por la venko,

Kaj ni ne forturnos nin de la sovetia vojo!


En Berlino la pioniroj marŝas,

Ridetoj, la muĝado de la orkestro kaj floroj...

Kaj la infanoj desegnas ruĝan flagon kun la suno,

Granda, plej brila sonĝo!

. ĈAPITRO N-ro 9.

Dume , en aliaj lokoj en la virtuala realeco de la Ultramatrix de la Hiperreto, aliaj, tre interesaj kaj intrigante eventoj okazis. Kvankam, samtempe, ili estas kaj koŝmaraj kaj simple inferaj.

La 30-an de januaro 1946, la tuta Tria Regno solene festis la venon de la nazioj al potenco. Ja en dek tri jaroj la atingoj de la nazioj estas simple fantaziaj! La lando, kiu estas en severa krizo, prenis kontrolon de la teritorio de la plej granda parto de la mondo. La plej novaj specoj de armiloj kreiĝis, la ekonomio disvolviĝis, la Tria Reich fariĝis vere tutmonda imperio, kies havaĵoj kovras la tutan terglobon!

La Fuhrer mem, kiu ne ŝatis vintron, festis sian datrevenon en Kipro. Lia konstanta loĝejo situis tie, iom post iom iĝante la nova ĉefurbo de la Tria Reich.

Unue, Hitlero estis montrita novan teknikon. Bataldiskaj aviadiloj kapablaj moviĝi en ajna direkto kaj flugi al alteco de kvindek kilometroj. A-15-misiloj, kiuj povus flugi de unu kontinento al alia kaj esti kontrolitaj per radio. Krome, porti ŝarĝon de eksplodaĵoj aŭ gaso pezanta ĝis dek du tunoj al la celo. Ĉi tiuj estas la plej novaj armilsistemoj. Pluraj satelitoj ankaŭ estis jam lanĉitaj en malaltan Teran orbiton.

Unu el la evoluoj estis la pruvo de subteraj tankoj kapablaj atingi rapidojn en la grundo de ĝis dek sep kilometroj hore kaj kun energirezervo de ĝis kvincent kilometroj.

Ili ankaŭ montris la E-500, supertankon pezan ĉirkaŭ okcent tunojn. Armilaro: du bombolanĉiloj, tri 88-mm kanonoj kun barela longo de 100 EL, kaj dekduo universalaj kontraŭaviadilaj kanonoj. Ĉi tiu veturilo, tamen, estas tro peza por transportado per fervojo kaj estas pli taŭga kiel suveniro ol por reala bataluzo. Eble se vi liveros ĝin per barĝo al Leningrado.

Ili ankaŭ montris al Hitler la plibonigitan sturmpafilon MP-54, kapabla je pafado de ĉirkaŭ angulo kaj duobligi kuglojn kiam pafite. Krome, estis provita kartoĉo kun urania kerno kaj fusilo kapabla je celita pafado al kvin kilometroj, penetranta ĝis kvindek milimetroj da kiraso. Plumkuglo estis uzita ĉi tie. La plej novaj atingoj de la teknologio de Hitler. Ĉion bonan...

Sed la plej interesa ekzemplo estis la apero de la unua piramideca tanko enkorpigita en metalo. Ĉi tio aparte interesis Hitleron. La formo de la tanko estas platigita, iomete longforma piramido. Efektive, tia maŝino ne havas malfortajn sektorojn. Kaj ne estas pleto - malgrandaj ruliloj kovras la tutan malsupran surfacon de la maŝino. Kiam pafite de ajna angulo, la obusoj reboĉas. La Fritz faris provojn, pafante el 105-mm kanono. Vere impona. Cementita kiraso reflektas germanajn pafilkonkojn, krom plumkonkoj. La unua piramida tanko ankoraŭ ne estas tute perfekta, kaj pezas sepdek tunojn, kun fronta kiraso de 250 mm kaj malantaŭa kiraso de 200 mm. Ĝi kompreneble daŭre estos plibonigita kaj plibonigita.

Sed komenco estis farita. Kaj la nova aŭto jam ricevis la nomon AG - honore al Hitler. La Fuhrer, ĉiuokaze, estis kontenta. La flankoj de la tanko kaj, plej grave, ĝia supro estas fidinde protektitaj, inkluzive de la timinda sovetia atakaviadilo kun malgrandaj, akumulaj bomboj. Kaj de la efikoj de usonaj aŭtoj, kiu tamen ne plu estas grava, ĉar Usono kapitulacis.

La piramida tanko estis nomita AG-70, surbaze de la pezo de la veturilo. La pafilo estas la sama 105 mm, kun iomete pli alta pafrapideco de dek du pafoj je minuto kaj anstataŭigebla barelo. Sed ĉi tio ne estas la limo. Tiel okazas la disvolviĝo de pli altnivela altprema pafilo, sed ne kun tia longa barelo. Tamen , estas la alta premo en la postaĵo de la pafilo kiu donos eĉ pli altan komencan rapidecon al la kuglo. Kaj ĝi pliigos la gamon, precizecon kaj penetran potencon de pafado.

Sed la nova altprema pafilo ankoraŭ ne estas preta. Tamen ĝi ankoraŭ ne rilatas. Sovetunio ankoraŭ havas la ĉefan tankon T-34-85, kiun germanaj pafiloj penetras kiel varmega kudrilo tra blotter. La Isov- familio ne estas vaste konata, krom la malmoderna IS-2, la IS-3-tanko estas tro multekosta kaj laborintensa por produkti. Sed la IS-4 ankoraŭ ne eniris en produktadon.

Nuntempe, la germanoj konservas senkondiĉan kvalitan avantaĝon. Kaj, eble, kvanta. Ili havas multajn petrolŝipojn, ili eĉ povus meti usonanojn ĉe la stirilo.

La demonstracio de la ME-362, kun rapido de unu kaj duono da kilometroj hore, kaj aliaj aviadiloj estas impona. Tamen, reagaviadiloj, kompreneble, ne povas esti komparitaj kun diskedoj aŭ en rapideco aŭ efikeco. "Flugsubtasoj" havas multe pli altan nivelon. Ili jam akcelas al ok sonrapidecoj. Kaj ili ramas cxiujn.

Ankaŭ interesaj estas fusiloj kun infraruĝaj vidindaĵoj, ĵetgrenadoj, bazukoj kaj plibonigita modifo de la Faustpatron, kapabla trafi tutan kilometron, trapikante la IS-2 en la frunton per forma ŝargo. Luftfausts , kapabla atingi ĝis kvin kilometrojn. La plej nova surfacalaera misilo kiu reagas al sono.

Diskoformaj plurrolaj helikopteroj dizajnitaj fare de Kurt Tank. Ĝi ankaŭ estas praktika armilo, precipe en la batalo kontraŭ partizanoj, kaj multaj aliaj aferoj .

La helikoptero estas iom pli vundebla al fajro de la surfaco, sed ĝi ŝvebas pli efike en la aero. Unu el la ideoj estis la uzo de pora, pli malpeza kaj rikoĉ-produktanta kiraso.

La Fuhrer estis montrita ĉi tiun kirason, kiu povus iĝi masiva kaj promesplena evoluo en la estonteco.

La dezajnisto klarigis:

- La ĉefa afero estas pliigi la elastecon de la metalo, kaj tiam ĉio estos en perfekta medio. Ho mia Fuhrer, pora metalo estas revolucio en kiraso!

Hitler, kiel li rikadas :

- Mi estas granda militisto, pli bona ol Ĝingis-Ĥano! Kaj kredu min, ni havas tro malmulte da tero!

Vi ankoraŭ povas vidi multajn malsamajn inventojn, inkluzive de plumoj, kiuj pafas eksplodemajn kuglojn, kaj bombojn de la grandeco de pizo, sed tre mortigaj . Tamen, estas tempo por komerco, kaj tempo por amuzo.

Kaj Hitler feliĉe sin dediĉis al sia plej ŝatata ŝatokupo: gladiatorbatalo.

La Koloseo estis konstruita por sidigi milionon da homoj. Soldatoj kaj oficiroj, kaj viroj kaj virinoj, kiuj venis en forpermeso, kolektiĝis tie. Ili kun plezuro rigardis la grandiozan spektaklon. Ĉu okazos batalo? Do ĝi okazos!

Hitler kaj lia sekvantaro observis la batalkampon. Dekstre de la Fuhrer sidis la eterna knabo Friedrich kaj lia edzino Helga. La piloto jam gravediĝis kaj revis havi filon.

Estis ankaŭ aliaj figuroj. Aparte, Speer, Reich Ministro de Armilaroj kaj Pafaĵoj. Nun okazis grava restrukturado de la monda ekonomio por konveni al la nova ordo. Sufiĉe multe estis konstruita. Sed la Fuhrer bezonis la okupon de la tuta teritorio de Sovetunio. Konstrui fervojan linion de Arĥangelsko al Ĉukotko, kaj plu al Alasko kaj la centraj regionoj de Usono.

Ankaŭ estus bone havi fervojan linion Burley - Moskvo-Delhi al Pekino. Tiaj estas la grandskalaj planoj de la Fuhrer.

Decido de Hitler: - Ni devas senŝanceliĝe konkeri la tutan Rusion, kaj tiam ni vidos!

Intertempe, la membroj de la menaĝerio estas distritaj per la spektaklo. Knabino kuris en la arenon portante nur kalsonon kaj blankan hararon. Ŝi havis glavon en siaj manoj. La militisto riverencis al la Fuhrer kaj lia sekvantaro. Estas tre estetika kiam knabinoj batalas preskaŭ nudaj . Kaj nudaj piedoj plaŭdas sur la gruzon kun neimitebla graco.

Unu knabino estas blonda, anoncis la heroldo sian nomon Astarata . La dua estas ruĝhara, moknomita Fulmo kaj kun sabro.

Ambaŭ knabinoj staris unu kontraŭ la alia. La belulinoj estas tre estetikaj, preskaŭ nudaj, nur maldikaj kalsonetoj, la blonduloj estas skarlataj, kaj la ruĝharuloj estas blankaj.

Hitler, rigardante ilin, forte suspiris kaj rimarkis:

- Ili estas tre belaj. Kaj detrui tian belecon, ni nur diru, estas domaĝe!

Borman sugestis kun rideto:

- Ĉu vi volas, ke ili ambaŭ restu vivantaj, mia Fuhrer?

Hitler kapjesis konsente:

- Vivanta kaj ne kripla. Nu , eble ili iom gratos sin! Ni estas por estetiko!

Borman kapjesis kun la rideto de prudenta komercisto:

- Ni faru ĉion bone, ho plej granda !

La Fuhrer kontente ridetis kaj komencis maĉi usonan gumon. Nu, ĉi tio estas interesa. Usonanoj havas gustoburĝonojn kaj ĉio ŝajnas tiel freŝa kaj alloga. Precipe maĉgumo. En la sama tempo, la Fuhrer havis miksaĵon de ananasoj, bananoj kaj oranĝoj kun ĉokolado en ora telero kovrita per diamantoj.

Hitler ne ŝatis viandon, sed amis ĉokoladon kun citrusaj fruktoj kaj glaciaĵo.

Li ankaŭ amis rigardi la korpojn de nudaj virinoj. Ĝenerale, multaj filmoj kun nudeco estis filmitaj en la Tria Reich . Eĉ adoleskantoj ricevis lecionojn de Eroso en lernejoj.

La slogano estis: - Havu pli da infanoj. Oficiale, estis permesite havi kvar edzinojn, dum samseksemo estis malpermesita. Junuloj estis instruitaj, ke knabinoj devas ami knabojn, kaj knaboj devas ami knabinojn, kaj sekso estas bona! Kaj estas nenio malbona kun sekso flanke, kaj se via amanto estas pli bona ol via edzo, tiam estas pli bone naski vian amanton.

La knabinoj en la areno skermis tre gracie kaj lerte. Estis klare, ke la knabinoj estas bone trejnitaj. La movoj de nudaj, muskolaj korpoj estas tre rapidaj kaj plaĉaj al la okulo. Sur la granda ekrano, la knabinoj estas montritaj proksime kaj en koloro. La publiko estas ravita.

La Fuhrer rigardas la knabinojn per binokloj. Kaj flustras:

- Karboj sub la nudaj piedoj!

Karboj estas disĵetitaj sub la nudaj plandoj de la knabinoj. Unu el la plej ŝatataj torturoj de Hitler estis friti la kalkanojn de belaj knabinoj. Bruligi la cicojn de la brusto ankaŭ estas tre agrabla.

La Fuhrer amis torturi virinojn kaj belajn knabojn. La amo al torturo estis klare rimarkita ĉe la markizo de Sade. Tamen, Hitler ne ŝatis kiam belaj virinoj mortis, kaj provis torturi ilin modere, ne ĝismorte.

Sed kiel vi ne povas torturi knabinon? Alia el la numero unu distroj de la faŝisto turmentis pionirojn. Ĝi estas vere tiom interesa. Vi torturas la knabon, sed li rezistas. Tuta konkurado: ĉu vi disigas ĝin aŭ ne. Alie, la pioniro mortus sub torturo.

Kaj la Fuhrer ĝenis, ke la torturo ne estas sufiĉe lerta.

Nun la ruĝhara knabino perdis sian sabron. Kaj la blonda militisto siblis venene:

- Petu kompaton!

La ruĝharulo alparolis la publikon:

- Indulgu min, mi petas!

La Fuhrer ridis kaj ordonis:

- Bone, mi donas al vi dikfingron! Sed bruligu la kalkanon de la malgajninto per varma fero!

Unu el la servistoj puŝis varman bastonon al la nuda plando de la knabino. Ŝi nevole kriegis kaj kriegis, svingante sian bruligitan nudan piedon. Poste ŝi malfacile leviĝis kaj marŝis lamante.

Hitler kriis:

- Kaŭterizu ŝian duan kalkanon por simetrio.

La grandega Maŭro ŝovis ruĝecan bastonon al la nuda, iomete malglata plando de la knabino. Ŝi kriegis kaj falis sur la genuojn. Rampis...

La Fuhrer rigardis tion kaj karnovore lekis siajn lipojn.

Tiam, frapante la lipojn, li diris:

- Milito, kompreneble ĝi estas abomena, sed vi povas torturi knabinojn!

La sekvantaro karnovore gruntis.

La Fuhrer diris severe:

- Kaj nun estas tempo mortigi! Ni iru kun la kadavroj!

La knaboj estis pelitaj en la arenon. La Fuhrer kutime ne indulgis ilin, sed Hitler ŝatis rigardi duonnudajn knabojn. Ili mortu, pli da virinoj naskos tiajn homojn!

Estis deko da ĉinoj batalantaj kontraŭ dekduo da nigruloj. La knaboj estis armitaj per kaj glavoj kaj ponardoj, ŝajne por ke pli da sango estus verŝita.

Hitler eĉ frapis siajn lipojn kaj siblis:

- Ho maro, maro, maro, maro Oriono!

La knaboj koliziis kaj komencis haki kaj ponardi unu la alian. La knaboj , proksimume dek tri aŭ dek kvar jarojn aĝaj, laŭvorte kverelis kaj mordis.

La Führer ne ŝatis la flavajn kaj nigrajn rasojn. Kaj li ŝatis vidi murdon de ambaŭ flankoj. Kvankam , kompreneble, kiam rusoj batalas, helharaj knaboj multe pli estetike plaĉas . La Fuhrer estis besto, kaj unuflanke li ne konis kompaton, sed aliflanke li ŝatis helharajn infanojn. Sed li preferis torturi ilin sen mortigi ilin. Krom eble la pioniroj.

Eĉ estas domaĝe, ke nun ne estas milito kun Rusio, kaj partizanaj atakoj estingiĝis.

Stalin donis instrukciojn por ne fari sabotadojn aŭ armeajn operaciojn malantaŭ malamikaj linioj. La partizanoj kaj subteraj batalantoj estis preskaŭ frostigitaj. La partizanoj estis aŭ lokaj naciistoj aŭ tro fanatikaj komunistoj. Al kiuj Stalino ne dekretis, sed ili estas malmultaj. Estis ankaŭ popolaj venĝantoj, kiuj estis kontraŭ kaj faŝistoj kaj komunistoj. Do ne ĉiuj rekonis la paŭzon. Kaj estis sufiĉe da provizo de homa viando.

Povas esti preta por gladiatorbataloj.

La Fuhrer manĝis glaciaĵon kaj rigardis la sangan spektaklon per duona okulo, eĉ sen veto.

Kiam la lasta knabo en la areno estis ponardita en la dorso, la kadavroj estis dividitaj per hokoj kaj trenitaj.

Hitler ridis kaj diris:

- Ni faris purigadon!

Tiam nova batalo. Flavaj knabinoj batalis kontraŭ nigraj knabinoj. Krome, la militistoj estis pelitaj en la ringon tute nudaj kaj kun glavoj. Ili komencis puŝi ilin per lancoj kaj glavoj.

grakis plezure :

- Mi estas homo de morto! Pli precize, superhomo!

La knabinoj hakis kaj skrapis unu la alian por la amuzo de la nazia menaĝerio. Unu el la flavaj militistoj havis ŝian bruston detranĉita kaj sangis. Aliaj falis kaj estis levitaj tenante torĉojn al siaj haroj, aŭ al la sino de Venuso. Iuj homoj eĉ pli malbonas. Kruelaj homoj, kruelaj moraloj.

Kaj la Fuhrer rigardis tion kun granda avideco.

Kiam ekzekutisto ekbruligas la puban hararon de virino, ĝi estas tre dolora, kaj sadismaj viroj estas ekscititaj de tio. Hitler ŝatis submeti virinojn al terura torturo. Kaj ĉi tie ankaŭ ili mortis en agonio.

La Fuhrer kantis kun plezuro:

- La kronoj de la iamaj reĝoj estas en la manoj de iliaj ekzekutistoj, laŭ decido de la homamaso! Kaj ne forĵetu la puŝpelas!

Kaj la besto, kiu imagis sin superhomo, kaj eĉ Dio, ridis kiel perforta frenezulo.

Ĝenerale, estas malfacile kredi, kiel viro sub meza alteco, kiu eĉ ne havas kompletan sekundaran edukadon, sukcesis altiĝi al la okazo. Fariĝu la plej granda konkerinto sur la planedo Tero. Kaj kio okazis al la universo, ke la Fuhrer, kvazaŭ, eĉ forflugis de la ĉeno. Kaj ege bonŝanca monstro aperis.

Hitler prenis gluton da oranĝa suko kaj siblis:

- Leĝo de la ĝangalo!

La knabinoj mortis, kaj tiel la knaboj estis pelitaj por preni ilian lokon. Kaj flava, kaj nigra, kaj blanka. Ili ankaŭ estis devigitaj batali unu kun la alia, sed sen ia sistemo: kiu scias kio . Oni diras, batalu, kaj nenio racia okazos al vi.

Laŭvorte freneza batalo komenciĝis. Kaj amaso da kadavroj, mortigis militistojn. Knaboj mortas, falas, perdas brakojn kaj krurojn.

La kadavroj apenaŭ havas tempon por esti trenitaj el la areno. Kaj estas pli kaj pli da sango.

La Fuhrer muĝas je la supro de siaj pulmoj:

-Lasu riverojn de sango tra la tero! Ili ĝemu pro doloro - ĉie estas fajroj!

Jes, kaj tia monstro estas la plej influa kaj terura politikisto en la mondo. Konsentite, li ankoraŭ ne estas la sola ŝtatestro, sed li estas la plej mojosa kaj plej terura.

Estas malfacile imagi tian miksaĵon de genio kaj frenezo, kiam politikisto estas samtempe monstro, klaŭno kaj imperiestro de duono de la mondo!

Hitler rigardis la virinojn fali sangante, kaj subspire murmuris:

- Mi estas kanibalo! Mi estas kanibalo!

Speer komentis kun iom da malestimo en sia voĉo:

- Germanujo estas lando de plej grandaj kulturoj kaj fenomenaj teknologiaj atingoj, mia Fuhrer.

Hitler ridis kaj rimarkis:

- Mi ŝatis la piramidan tankon. Ĝi estas nur tro peza!

Speer solene promesis:

- Estos pli bona, mia Fuhrer! Ĉio pliboniĝos, inkluzive de teknologio!

La Fuhrer ridis kaj rimarkis:

- De kie ni komencis? Ĉu vi memoras? Kiuj tankoj ebligis kapti Eŭropon en monato kaj duono? T-3 kaj T-4, senhelpaj kontraŭ la Matildas kaj francaj mastodontoj. "La monstro enpuŝis siajn pugnojn en liajn flankojn kaj rektiĝis kiel koloso, gorĝante. - Kiel malgrandaj ni komencis! Kaj kiel niaj tankoj disvolviĝis nun! Neniu alia historio de la mondo iam sciis tion! Komenci kun cent mil soldatoj, kaj regu super la plej granda parto de la mondo!

Speer, ĉi -foje sen moko , diris glate:

- Kaj neniu ekde la komenco de la mondo vidis tian festenon!

Hitler prenis oran forkon en la mano kaj trapikis per ĝi pecon da ananaso. Mi formanĝis ĝin por mia kara animo. Poste li fosis per sia forko en la glason da nigra kaviaro. Ne la plej bona ideo. Penante manĝi, la Fuhrer ŝmiris sin per fiŝaj ovoj. Vere, du knabinoj en bikinoj gardis kaj tuj viŝis la jakon de la ĉefa faŝisto.

Hitler murmuris:

- Kaviaro, jen la manĝaĵo de la dioj!

La servistinoj respondis unuvoĉe:

- Vi estas la Dio de dioj!

La Fuhrer frapis la lipojn kaj rimarkis:

- Inter mi kaj la Ĉiopova Dio, estas nur unu diferenco!

La knabinoj unuvoĉe demandis:

- Kiu, ho plej granda?

La Fuhrer, ekstarinte , diris:

- Dio estas kompatema, sed mi ne!

La knabinoj malkonsentis kaj kontraŭis:

- Vi estas nur puto de bonkoreco!

La Fuhrer grumblis responde:

- Mi ne estas puto, sed oceano! Kaj furioza tornado kun ŝafidoj!

Kaj kiel gruntas ĉi tiu ŝafido. Aŭ eble peceto...

Kaj sango estas ankoraŭ verŝita en la areno. Anstataŭ knabinoj, knaboj batalas kaj mortas. Ili rompas siajn ostojn kaj ŝprucas sangon.

Hitler rememoras kiel li mem estis batita en la gimnazio. Ili humiligis min kaj eĉ demetis mian pantalonon, vipante mian azenon per urtikoj. Kiel humiliga ĉi tio estas. La Fuhrer memoris siajn leĝrompintojn kaj ĵuris venĝi sur ili. Kaj li plenumis sian ĵuron. Eĉ se ĝi daŭris multajn jarojn. La iamaj samklasanoj de la Fuhrer estis torturitaj en SS-keloj. Kaj tiam ili estis senditaj al mortkoncentrejoj por morti malrapide.

Hitler traktis kruele ĉiujn siajn malamikojn. Kaj reala kaj imaga. Nun la Fuhrer jam estas proksima al sia fina celo: mondregado.

Unu el la ekscitaj problemoj estas la demando pri religio. Hitler emas pensi, ke tia nova kredo povus esti monoteismo en arja envolvaĵo.

Paganaj konstruoj ne taŭgas por tia tre evoluinta imperio kiel la Tria Regno. Ni bezonas monoteismon, sed en kia formo. Komence, la Fuhrer emis pliproksimiĝi al Islamo. Kiel, ne ekzistas Dio krom la Ĉiopova, kaj Adolf Hitler estas Lia profeto.

Sed tiam la Fuhrer estis allogita de la ideo fariĝi membro de la Triunuo mem, kiel Dio enkarniĝinta? Kiel Hitler, ĝi estas kiel Ĉiopova Dio la Filo. Aŭ eĉ Dio la Patro? La Fuhrer havis multajn ideojn. Kaj tiel eblas, kaj tiel. Aŭ eĉ krei ne Triunuon, sed ian dualismon?

Ideoj, kompreneble, povas esti malsamaj. La ekstera formo de la nova religio kun svastikoj anstataŭ krucoj estis aprobita. La kupoloj de la novaj preĝejoj estos rondaj kaj orumitaj. Kompreneble, kun nova iconostasis de la gvidantoj de la Tria Reich kaj militaj herooj. Tio estas, ĉiuj iamaj sanktuloj estas aboliciitaj. Sed kandeloj, ekzemple, kaj la enfermaĵo de ikonoj en orumita kadro restas. Ĉiuj pastroj vestiĝas en armea uniformo kun ŝultrorimenoj. Virinoj servas ĉe la temploj. Estas eĉ templa prostituado. Ĉi tio jam estas pli proksima al paganismo.

Aldone al kandeloj, ankaŭ torĉoj estas ŝaltitaj. Estas multe da ruĝo en la preĝejo mem, kaj la altaroj estas ruĝaj. Lustroj en formo de svastikoj ankaŭ estas uzataj. La muziko ankaŭ estas speciala. Ekzistas ankaŭ orgenoj kaj pli modernaj instrumentoj. Aparte, Hitler amis hardrokon kun ĝia ritmo. Kiam ĉio piedbatas kaj metalo sonas.

Do servo povas esti malsama. Trankvila , al la sonoj de orgeno, aŭ surdiga.

La Fuhrer memoris, ke hodiaŭ la Krauts ankaŭ montris novan gaslanĉilon. Io sufiĉe potenca, sur spurita veturilo. Kapabla bruligi kvindek hektarojn da arbaro samtempe.

Hitler imagis nudajn, bruligitajn knabinojn forkurantajn, la fajro bruligante iliajn nudajn plandojn. Ĝi estas tiel mojosa kaj sekseca.

En Rusio, la germanoj renkontis eble la plej obstinan reziston. Kaj la Fuhrer amis torturi rusan virinon.

Hitler fajfis kaj kriis:

- Nu, batalu pli energie. Pafu la knabojn per torĉoj.

La Fuhrer memoris infantempan ŝatokupon. Kiel ili, la vilaĝaj infanoj ludis militon kaj kaptis paron da knaboj. Nu, ili komencis torturi. Krome, ne por amuzo , sed vere. Ili metis gazetfoliojn inter siajn fingrojn kaj ekbruligis ilin. Kiel la blonda vilaĝa knabo kriegis kaj senespere provis rompi la ŝnurojn, per kiuj li estis ligita al la tablo.

Jes, ĝi estis torturo. Ĝi odoris sale , kvazaŭ ili rostis ŝafidon sur brodo. Ĉi tio eĉ ridigis Hitleron. Kaj li vipis la vezikigitajn piedojn de la knabo per la branĉeto.

Nu, la Fuhrer estas monstro. Vera malhumana bastardo . Kaj tiam ili ekbrulis inter la fingroj de la dua knabo. Bela knabo

torturita. Tiel, unuafoje, Hitler malkovris la plezuron de torturo. Por li ĝi fariĝis ia dua distraĵo. Kaj anstataŭigis sekson

kun virinoj. La Fuhrer, kompreneble, ekkoleris. Ŝajne , por fariĝi superhomo, vi devas iĝi malhumila finfine.

Ne, tiu epizodo kun la torturo de la knaboj ne restis senpuna por la Fuhrer . Ili elŝiris lin ... Feliĉe , ne estis gravaj sekvoj, la knaboj ricevis nur malgrandajn veziketojn. Sed ŝajne ili suferis pro timo dum la tuta vivo.

La Fuhrer havis la ŝancon, kvankam singarde, torturi kaptitojn dum la unua mondmilito. Do li ne faris karieron, sed li akiris la necesan sperton. Kvar ordonoj kaj nur la rango de kaporalo, kaj Adolf Hitler mem preskaŭ blindiĝis ( bedaŭrinde por multaj milionoj da homoj, nur apenaŭ!), do li ne havis tre rozkolorajn memorojn.

En la somero de 1918, kiam nur kvardek mejloj restis al Parizo, kaj antaŭ tio Rusio, englutita en la bolŝevika ribelo, kaj Rumanio kapitulacis. Estis ĉi-somere, ke oni opiniis, ke la milito finiĝos per venko por Germanio. Kaj tiam Hitler venis sub gasatako. Kiel dolora ĝi estas kaj fizike kaj mense.

Eble tial la Fuhrer firme aliĝis al la regulo ne uzi kemiajn armilojn. La kurso de la milito, entute, estis favora por la Germana Armeo, kaj teknologio konstante pliboniĝis, kaj estis eble malhavi potencajn rimedojn.

La nuraj homoj por kiuj la Fuhrer faris escepton estis la judoj. Ili ankaŭ estis venenitaj per gaso. Vere, lastatempe judaj sciencistoj estis devigitaj labori en malliberejoj, kaj aliaj en konstruejoj kaj fabrikoj. Nun la Krauts lanĉis grandiozajn konstruprojektojn ĉie en la mondo.

Hitler, eksaltante kiel loĉo en pato, muĝis:

- Kaj nun la leonoj!

Pluraj malsataj bestoj estis malaltigitaj en la hangaron. Ili atakis la knabojn kaj komencis turmenti ilin. La knaboj senespere kontraŭbatalis per glavoj kaj lancoj.

La Fuhrer siblis:

- Ni! Fritu ilin!

Kaj ni saltu freneze. Kaj knaboj de diversaj nacioj, sed preskaŭ nudaj, havis karbojn verŝitajn sub la nudaj piedoj. Ili estis disĵetitaj helpe de specialaj muzeloj tiel ke la junaj gladiatoroj estis bruligitaj. Kaj la ĝemoj kaj odoroj de brulanta viando fariĝis pli kaj pli multnombraj.

Hitler, eksaltante, muĝis:

- Bruligi, dispremi, turmenti! Mi ne estas avo Mazai !

La Fuhrer ja ankoraŭ ne estas avo, sed li havas multajn infanojn akiritajn per artefarita fekundigo , jam kelkcent. Ili estas tenitaj en dekduo sekretaj tendaroj. Tuta haremo de portantoj de la spermo de Hitler estis formita en la utero. Kaj, kompreneble, ĉi tio kreas problemon por determini ununuran heredanton.

Hitler mem kredas, ke viro devus sukcedi lin, sed la plej bona el la plej bona estos determinita de konkurso.

La penso pri morto maltrankviligas la tiranon. Vere, ŝajnas, ke la Fuhrer ankoraŭ estas sana kaj sentas sin bonege. Krom vegetara manĝaĵo, Hitler naĝas en la maro ĉiutage kaj ekzercas en ekzerca ekipaĵo. La Fuhrer timas morti. Krome, dum la heredantoj ne kreskis, kaj ne estas fidindaj posteuloj en la vido. Hermann Goering klare ne taŭgas por la rolo de la Fuhrer: la skalo de lia personeco ne estas la sama, kvankam li ne estas tia malsaĝulo. Sed Goering ankaŭ estis toksomaniulo al drogoj, kaj li ne povis esti Fuhrer kun tia dependeco.

Goebbels estas energia, vere forta propagandisto, sufiĉe inteligenta, kaj fanatike lojala al la Fuhrer. Tamen, li estas malalta, lama, kaj eĉ fumas paketon da cigaredoj tage. Kvankam, kompreneble, li estas pli bona ol Goering. Eble li devus esti nomumita kiel posteulo?

Himmler ... Eble vere la dua persono en la ŝtato kaj la estro de la sekreta polico. Malgraŭ lia inteligenta aspekto, li estas senkompata ekzekutisto. Ne sadisto, sed malvarmsanga. Li faris multon por la evoluo de scienco en la Tria Reich. Unu el la atingoj: zombiaj soldatoj. Militistoj kiuj ne havas timon, submetitaj, kiel marionetoj, kiuj ne sentas doloron, sed estas stultaj. Tamen , la Fuhrer komprenis ke estis danĝere oficiale deklari Himmler sia posteulo. Ne vane Hitler forigis siajn personajn gardistojn de la SS-sistemo, same kiel la Abwehr.

Himmler povus esti diktatoro kun pli da pravigo ol la ceteraj. Sed la Fuhrer komprenis, ke tio estas estro sen karismo, kiun oni timus sed ne amatas. Kvankam, se la propagando funkcios, tiam parto de la sentema loĝantaro amos la ekzekutiston!

Nu, Bormann, ĝenerale, estas pli ol seso en la vivo kaj intrigante ol reganto. Kaj ankaŭ krimulo. Kiel sekretario li estas utila, sed kiel estro de tutmonda imperio?

Speer? Ĉi tiu membro de la nazia teamo estas la plej talenta kaj kapabla. Liaj meritoj en la produktado de armiloj kaj la liverado de altkvalita ekipaĵo al la armeo estas tre grandaj. Speer estas ankoraŭ relative juna, klera kaj impona. Ĝi havas kaj malmolecon kaj flekseblecon. Sed la Fuhrer estis singarda de persona lojaleco. Speer estas tro saĝa por transdoni potencon al unu el la infanoj de la Fuhrer, kaj povus iĝi diktatoro mem.

Mainstein kaj Rommel? Du el la plej bonaj komandantoj de la Tria Reich. Ili estas , kompreneble, saĝaj laŭ sia propra maniero , sed farantaj martinet- regantojn ? Kaj ĉu estas sekure transdoni potencon al profesiaj militistoj? Jen kiel la nazia partio povus disfali.

Estas nur unu konkludo: la Fuhrer devas vivi tre longe ĝis la infanoj kreskas, kaj la sola , unika kaj kapabla estas elektita el ili. Tiam dinastio estos fondita.

La fakto ke la Fuhrer bredis tiom da posteuloj per artefarita fekundigo estas malbona. Inter ili povas eksplodi serioza potencbatalo. Kaj ĉi tio povas disŝiri imperion. Hitler levis la ŝultrojn. Li havas la filon de Stalin Yakov en la tendaro. Li estis kaptita kaj sendita sub gardon al trankvila loko. Tiam, kiam okazis la unua paŭzo, la Fuhrer proponis interŝanĝi la filon de Stalin kontraŭ pluraj SS-oficiroj, sed estis rifuzita.

Tiam la oficiroj estis resenditaj ĉiuokaze, sed Jakov restis en kaptiteco. Li estis bone traktita. Krome, unu el la junaj kaj belaj gardistoj komencis amaferon kaj gravediĝis. La Fuhrer, kiu persone havis iom da simpatio por Stalino, permesis al Jakov geedziĝi kaj vivi en aparta domo, sed sub la protekto de la SS.

Do ili havas la plej aĝan filon de Stalin per armila forto. La Fuhrer eĉ pensis pri nomumado de sia posteulo Jozefo kiel guberniestro en Rusio post ĝia fina konkero. Ĉi tiu ideo ŝajnis logika .

En la areno, la leonoj, ricevinte multajn tranĉojn de la glavoj kaj lancoj de la knaboj, komencis malrapidiĝi.

Kaj la knaboj ponardis kaj hakis ilin. Tro multaj knaboj estis liberigitaj. Bormann, vidante ke la Fuhrer ne estas tre feliĉa kun tiu daŭrigo de la batalo, ordonis ke la krokodiloj estu malaltigitaj.

La dentaj estaĵoj eniris la batalon, malfermante siajn grandegajn makzelojn. Kaj ili saltis sur la knabojn kaj laŭvorte maĉis ilin. Englutado kiel cervo.

La knaboj kriis kaj tordiĝis. Iliaj makzeloj premis siajn membrojn kaj rompis iliajn ostojn. Skarlata, freŝa sango ŝprucis. Kaj la karboj brulis sur la nudaj kalkanoj de la knaboj. Kompatindaj infanoj, kondamnitaj al morto.

La Fuhrer trinkis glason da ĉokolada koktelo kun gutoj da homa sango kaj diris:

- Mia regado estu eterna!

Maksim Ogarev ankoraŭ havis siajn triajn sonĝojn, kiam estis laŭta frapo sur ilia domo. Li tuj vekiĝis kaj komencis vestiĝi. Malglata germana voĉo kriis en rompita rusa.

- Leviĝu, vi malsuperaj brutoj! - Kaj forta bato per mitralo sur la pordon.

La patrino rapidis malfermi ĝin. Kvin SS-uloj kun maŝinpafiloj kaj koleraj hundoj eksplodis en la kabano.

- Ĉi tie loĝas pioniro Maksimo. - hurlis alta faŝisto kun ŝultrorimenoj de ĉefleŭtenanto .

- Jes, jen li, sed li ne kulpas pri nenio. - La patrino ekvoĉis.

- Ni eltrovos ĝin poste, sed nuntempe, hundido, eniru la aŭton.

Ne permesante al li sin vesti ĝuste, ili kaptis lin sub la brakojn kaj trenis lin en kamionon kovritan per tolo. Pluraj knaboj kaj knabinoj jam sidis tie, plejparte pioniroj de sia lernejo. La infanoj estis duone nudaj kaj tremantaj la knaboj tamen provis kuraĝe agi;

- Ni plej verŝajne estas kondukitaj al tendaro, aŭ por donaci sangon, tio estas en ordo. - diris lia samklasano Igor.

- Donacu sangon, la lastan fojon ili elpumpis tiom multe el mi, ke mi ne povis ellitiĝi dum unu semajno.

- Ankaŭ mi, sed ankoraŭ pli bona ol morto.

"Pluraj el niaj kunuloj mortis post tio." - Maksimo forte suspiris.

La nazioj ĉirkaŭiris plurajn pliajn domojn kaj, kolektinte dek kvin pionirojn: dek knaboj kaj kvin knabinoj, kondukis ilin al nekonata direkto. Motorciklantoj veturis antaŭe kaj malantaŭe, kaj kojnokalkano trenis ĉe la vosto mem.

- Ne, ne ŝajnas, ke ni estas prenitaj por provi la sukojn de la vivo, estas tro da eskorto, kaj la hospitalo estas aliflanke. - komencis Maksimo.

- La partizanoj povus esti detruinta ĉi tiun vipuron . - respondis Igor. " Mi aŭdis, ke la lastan fojon eksplodis trajno kun fuelo, kiel la germanoj freneziĝis post tio."

- Oni forbruligis la najbaran vilaĝon, pafmortigis kaj pendigis pli ol tricent homojn. Pli malbona ol bestoj.

- Nu, estas bone, miaj gepatroj aŭskultas la radion subtere. Nia popolo antaŭeniras proksime de Moskvo, baldaŭ la faŝistoj havos problemojn.

- Se ni restos vivaj, ni iros al la partizanoj, mi povus esti skolto.

- Kaj mi povas bandaĝi vundojn. - Intermetis la knabino. - Ni estis trejnitaj en kursoj.

Maksimo diris kun spiro.

Mi kredas, ke la tuta mondo vekiĝos

Estos fino de faŝismo

La suno brilos hele

La vojo lumiganta komunismon!

- Baldaŭ ni estos liberaj. - Maxim levis la manon en la pionira saluto. - Vivu la festo kaj Stalino!

La infanoj aliĝis unuanime.

- Vivu Lenin, vivu Stalino!

La kamiono haltis, kaj la kolera vizaĝo de SS-ulo aperis.

- Rusa pli afablaj porkoj. Ne faru bruon ! - Kaj li ekpafis en la aeron.

Rigardante liajn okulojn flamantajn pro kolero, la uloj eksilentis. Tiam ni veturis silente, en la mallumo kaj nenio estis videbla malantaŭ la toltuko. Fine, la aŭto finfine haltis, kaj krioj aŭdiĝis.

- Pli afabla elirante!

La infanoj malsupreniris kaj trovis sin en la korto de sufiĉe granda luksa domego. Oni venigis ilin en la koridoron kaj ordonis demeti siajn vestojn.

-Vi estas tro malpuraj pioniroj! Vi devas esti polurita. Virino kun la ŝultrorimenoj de Hauptmann kriis .

La knaboj kaj knabinoj estis prenitaj al la duŝejoj, lasante ilin kun mantukoj kaj sapo.

- Vi devas esti pura kiel vitro, porketoj.

Kvankam la infanoj ne sciis, kial tio estas necesa, ili feliĉe lavis sin per varma akvo el la duŝo. Vere, la knabinoj embarasiĝis kaj kuris en apartan banejon. Kiam la knaboj provis kaŝrigardi, ili ekkriis kaj ĵetis pelvon plenan de akvo.

- Bone, tio sufiĉas! Maksimo kriis: "Vi jam estas plenkreskuloj kaj ne necesas, ke vi petoladu tiel."

Ĉe la elirejo, alia surprizo atendis la infanojn: iliaj antaŭaj vestaĵoj malaperis, kaj sur la seĝoj kuŝis glate gladita pionira somera uniformo kun helaj kravatoj.

- Ve, ĉi tio aspektas kiel prezentado. - Maksimo estis surprizita.

-Eble la germanoj volas vidi kiel ni akceptas artfajraĵojn? - proponis unu el la knaboj.

- Estas malverŝajne, sed ni vidos. Ni ne perdu honoron al la flago.

Antaŭ ili aperis faŝisma oficiro.

- Kinder Pioneer , kiu el vi scias bati tamburon?

-Mi! - Igor faris paŝon al la renkontiĝo.

- Prenu la instrumenton. - La orlo de granda SS estas ankoraŭ nova tamburo, klare rekviziciita de la pioniroj.

- Kiam vi eliros sur la straton, vi batos min. "Tiam la faŝisto elpensis ruzon. - Ĉu vi amas vian patrujon kaj popolon?

- Jes, kaj ni pretas doni nian vivon por ŝi! - La pioniroj kuraĝe bojis .

- Kaj tian okazon vi havos. Nun survoje.

- Kiel? - Maksim surpriziĝis. - Ni estas preskaŭ nudaj kaj nudpiedaj.

- Kaj ĉar vi estas sovaĝuloj, iru, alie ni mortigos vin surloke.

Dekduo da SS-uloj levis siajn maŝinpafilojn, estis klare, ke la nazioj ne ŝercis;

- Ni iru geuloj, pioniroj ne timas neĝon. - diris Maksimo, kiu estis la klaskomandanto.

La infanoj direktiĝis al la elirejo, kaj kiam la pikanta neĝo tuŝis iliajn nudajn piedojn, la knabinoj ekkriis. La knaboj marŝis silente, mekanike penante teni siajn piedojn en la linio. Kvankam la decembra neĝblovo mordis Maksim sur la kalkanoj, la knabo ridetis, penante montri, ke li amuziĝas. Ofte li malmoliĝis kurante nudpiede en la neĝo, tial li ne tiom timis.

Sed por tiuj, kiuj ne provis ĝin, ĝi estis terura, la frosto pikis. La uloj nevole pligrandigis sian paŝon, precipe ĉar la germanoj kriis - schnel , schnel !

Kondukinte ilin al flata rando, la altranga faŝisto en uniformo de SS Standartenführer parolis per interpretisto.

- Do, pioniroj, sciu, ke komenciĝos grandioza ĉaso por vi. Ni donos al vi dudek minutojn antaŭe. Kiu sukcesos kaŝiĝi, tiu vivos, sed la ceteraj alfrontos doloran morton.

La SS-uloj starantaj en la kordono komencis ridi.

- Kuri!

La infanoj frostiĝis kaj ne moviĝis. Tiam la nazioj pafis maŝinpafilojn. Knaboj kaj knabinoj ekflugis, kurante kiel eble plej rapide. Vi povis vidi la nudajn kalkanojn, ruĝiĝintajn pro la malvarmo, fulmantajn.

- Pli rapide, nia savo estas en rapideco.

Tamen, la knabinoj iom post iom postrestis, kaj Maxim kaj Igor, kiel aktivaj atletoj, eĉ eliris el la urbon por ludi en futbalaj matĉoj, ekgvidis. La frosto estis unuaklasa stimulo, estis facile kaj komforte kuri en pantaloneto, sed la malvarmo kaptis vin kiel pinĉiloj. Krome, la neĝblovo ankoraŭ ne estas profunda, kio ankaŭ faciligas kuradon.

- Ne kuru kiel ŝafoj. - Maksim kriegis je la supro de siaj pulmoj. - Ni kuru al la flankoj, estas pli malfacile kapti nin !

- Konservu vian spiron. - aldonis Igor. - Ne donu ĉion, vian plenan limon, la distanco estos longa.

La infanoj ne tuj disiĝis, ĵus komencis leviĝi, kaj estis ankoraŭ sufiĉe mallume kaj timiga;

Kurado varmigis Maksim kaj li sentis sin multe pli energia. Sed por la knabinoj, kiuj ne kutimis al tia severa malmoliĝo, estis dolora, ŝajnis, ke iliaj piedoj brulas pro fajro.

Kelkaj knabinoj haltas kaj provas mallerte froti siajn piedojn per neĝo, sed ĝi ne multe helpas ilin.

De malantaŭe oni aŭdas la malprudentan bojadon de hundoj - la ĉaso komenciĝis. Murdhundoj speciale trejnitaj por kapti homojn preterpasas ilin. Kun la lasta de ilia forto, la knabinoj kaj knaboj akcelas. Ĉi tie la unua predanta buŝo de la paŝtisto atingas sian viktimon: la dentegoj fermiĝas sur la kruro. La knabino falas kaj la hundo saltas supre, mordante sian manon rekte tra.

Nataŝa, kiel la malfeliĉa virino kiu falis en la dentegojn de la monstro estis nomita, svingas kaj kriegas. La malbona hundo trenas ŝin, daŭre turmentas ŝin dum li iras, sed sen haste enprofundigi siajn dentegojn en ŝian gorĝon. Pluraj noblaj kraŭtoj rajdas sur ĉevaloj, inkluzive de SS General Stoffen . Li kliniĝas malsupren de sia ĉevalo kaj plonĝas bajoneton en la stomakon de la knabino, tiam levas ŝian supron. Germana parolado sonas.

- Tian kotleton mi faros el rusaj porkoj, vi englutos vian langon.

- Se vi volas, ni preparos al vi kebabon el tiu ĉi kadavraĵo - vi lekos viajn fingrojn. - La kuiristo de la generalo "ŝercas".

Fine, la knabino trankviliĝas, kaj la altranga sadisto serĉas alian viktimon.

La sekva objekto de torturo estas knabo, post kiam la hundo formaĉis lian kruron, la knabo estis hokita per la ripoj kaj trenita tra la neĝo. Aliaj germanoj vipis la viktimon per siaj piedoj, gaje ridante dum ili faris tion.

Ili simple pendigis alian knabon je liaj ripoj, trenis lin sur branĉon, kaj poste svingis lin kaj batis lin per fusilpugo. La knabo petis fini lin, kaj unu lerta bato malŝaltis lian konscion.

Alia knabino ankaŭ estis pendigita, bruligita per fajro, ŝia robo kaj longa hararo estis bruligitaj. Oksana fariĝis vivanta torĉo, mortanta pro monstra dolora ŝoko.

Alia blondhara kaj bluokula knabo estis preskaŭ nedifektita de la hundoj, li estis levita, la manoj ligitaj malantaŭ lia dorso; Tiam la generalo parolis ruse.

- Kompatinda infano, kiel malvarmaj ŝajnas viaj piedoj, nun ni varmigos ilin. "La SS-ulo alportis al li torĉon, la flamo prede lekis la ruĝan kalkanon de la infano. La knabo muĝis ĝis la flamoj plialtiĝis kaj li perdis la konscion.

- Mi ne ŝatas kiam ili malŝaltas, la viktimoj devas tremi kaj skuiĝi. La sekva, mi esperas, estos pli forta.

La sekva knabino kiu finiĝis en infero estis skalpita viva fare de la nazioj kaj tiam ekbruligita. Oni povus diri, ili kompatis la sekvan knabon, Rostislav, simple pendigante lin, kvankam ili sufokis lin tre malrapide. Alia knabo estis tranĉita en pecojn per ponardoj, senhaŭtigita kaj ŝprucita per salo. Vi povas longe priskribi, kion faris ĉi tiuj barbaroj ekstere civilizitaj, sed fakte teruraj sovaĝuloj. Multaj libroj estis verkitaj pri la abomenaĵoj de la nazioj kaj granda nombro da filmoj estis faritaj, sed tio, kion la nazioj fakte faris, estas preter mia senbrida imago. La generalo, la plej proksima aliancano de Kaltenbrunner , lekis la sangon de la ponardo li patologie malamis la slavojn, precipe infanojn;

- Necesas tute ekstermi la slavan tribon, tiajn ribelemajn sklavojn ni ne bezonas! - La besto en uniformo kriis. - Hodiaŭ mi bruligos alian vilaĝon kaj kelkajn preĝejojn.

Dum la generalo pluiris , Maxim kaj Igor sukcesis rimarkeble disiĝi. Ili estis la nuraj kiuj pluvivis sadisma viando muelilo. Ŝajnis, ke la minaco pendanta super la knaboj jam forpasis, kiam grandega paŝthundo rapidanta laŭ la vojo ilin atingis.

-Kuru Maksimo, mi retenos ŝin! - Igor kriis.

- Mi ne forlasos vin. - Maksimo deŝiris pezan branĉon kaj alkuris la paŝtiston.

La hundo, ŝajne, ne atendis tian malmodestecon kaj retiriĝis. La bato trafis ŝin rekte en la vizaĝon .

La hundo ekkriis kaj rapidis antaŭen, li estis tre granda, monstro, grasigita sur kadavroj. Svinginte sur Igor, li enprofundigis siajn dentegojn en la stomakon de la knabo. La knabo kriegis kaj falis, liaj intestoj eliris, kaj sango elfluis dense. Tiam Maksimo, malespere, brilis bastonon en la okulon de la monstro.

La bato elblovis lian okulon, la ŝoko de doloro devigis lin malpremi la dentojn kaj la paŝthundo komencis forkuri, ĝemante. Maksimo ĵetis la bastonon, denove batante lin sur la dorson, kaj la hundo ekrapidis.

- Iru al viaj okupantoj, maĉu iliajn botojn. - La knabo levis sian amikon.

- Igor, ĉu vi vivas?

morte vundita knabo apenaŭ povis malfermi la palpebrojn.

- Ho, estas vi Maksimo. Lasu min, mi ne plu estas luanto . "Igor glutis per malforta voĉo, sango fluis el liaj pulmoj.

- Ne! Mi ne forlasos vin, sed mi venigos vin al la partizanoj. Tie vi estos metitaj sur viajn piedojn.

- Pli bone fini min, ĝi multe doloras min. - Igor tusis, sango ŝprucis el lia gorĝo.

- Ne, mia kamarado kaj frato, mi portos vin.

Iel, bandaĝinte la vundon per sia ĉemizo kaj surŝultrigante sian senkonscian kamaradon, Maksimo vagis laŭ la vojo. Ne estis facile por dekdujara knabo porti sian kunulon, kiu, estas vere, malgrasiĝis sub la okupo, sed ankoraŭ estis forta kaj nerva.

Do li marŝis, jam tagiĝis, sed la vintra suno praktike ne varmigis lin. Maksimo plirapidigis sian paŝon, ĉar la nazioj povis aperi ĉiumomente. Lia nuda torso estis blovita de la malvarma vento, lia haŭto estis kovrita de aknoj.

Ĉirkaŭe staris arboj dense kovritaj de frosto kaj neĝo, la neĝblovo sub la piedo estis pika kaj , kiel ŝelo, kovrita per glacia ŝelo. Li ne plu estis tiel malvarma, ĉar li streĉis, trenante pezan ŝarĝon. Lia kamarado eksilentis kaj ne plu moviĝis, perdinte la konscion, kaj eble eĉ rezigninte , sed Maksimo daŭre trenis. Do li eliris en la marĉon kaj komencis fali ĝisgenue en malpuran akvon. Kun granda malfacileco, li etendis siajn sensentajn krurojn, gratitajn de la akra rompiĝanta glacio, kaj daŭre vagadis.

La knabo ektimis tuj kiam vi haltis, vi estis ensuĉita en la neeviteblan abismon; Maksim saltis supren kaj malsupren, la sunradioj estis vigligantaj. Tamen, la vetero en decembro estas kaprica, nuboj ruliĝis, la frosto komencis plifortiĝi, kaj maldika neĝo komencis fali. La knabo sufokis pro streĉo, sed forte tenis Igoron.

- Mi preferus morti, sed mi ne forlasos vin.

Korvo flugis super lin, preskaŭ tuŝante lin per sia flugilo, poste kelkajn pliajn estaĵojn, Maksim forpelis ilin kun malespera krio. Fine, post ŝajne senfina tempo, la marĉo finiĝis, fariĝis pli facile marŝi, sed la frosto tro turmentis la malsekajn piedojn de la infano. La knabo , por vigligi sin, kantis revolucian kanton.

Malamikaj ventegoj ŝvebas super ni

Marŝu, marŝu antaŭen, laboristoj!

Ni kuraĝe eniros la batalon kun malamikoj

Marŝu, marŝu antaŭen, laboristoj!

Ĉi tio, sufiĉe strange, donis al mi forton. La knabo kliniĝis kaj, elpreninte manplenon da neĝo, metis ĝin en sian buŝon, malsekigante sian sekan gorĝon. Li sentis pli bone, sed tuj kiam li haltis, li komencis senti malvarmojn. La momenta krizhelpo kaŭzis plian suferon. Por supre, li komencis suferi de malsato. Sub la germanoj, ili manĝis tre malmulte, kaj ili bruligis multajn kaloriojn en la malvarmo. Subite Igor rekonsciiĝis, ekmoviĝis kaj murmuris:

- Trinku!

- Vi ne povas, via stomako estas tranĉita. Kiam ni alvenos en la vilaĝon, mi pensas, ke mi rekonas ĉi tiujn lokojn, ĝi ne estas malproksime, ili helpos vin.

Igor neklare murmuris responde, kaj poste denove perdis la konscion.

- Des pli bone, mia amiko malpli suferas tiamaniere.

La ŝultro doloris kaj kuŝiĝis, la knabo zorge movis sian kamaradon. Li jam estis tre laca, sed vivante sen sia patro, li kutimis al malfacila laboro de tre frua aĝo, kaj sporto nur helpis pri tio. Fine, li odoris freŝan bruladon, la fumo agrable tiklis lian nazon, kaj li eĉ odoris je fritita viando.

- Nu , mi diris, savo estas proksime.

La inspira knabo plirapidigis sian paŝon. Eĉ fariĝis pli facile spiri post kelkcent metroj, li venis al la rando de la arbaro; Subite terura bildo malfermiĝis antaŭ li: bruligitaj kabanoj, karbigitaj tabuloj kaj cindro. Tremante pro timo, la knabo proksimiis estis videblaj bruligitaj kadavroj, plejparte infanoj kaj virinoj; La knabo alproksimiĝis al la cindro kaj paŝis sur ilin per siaj nudaj piedoj. Ĝi ankoraŭ ne havis tempon por malvarmiĝi, kaj Maksim sentis sin kontenta. Tiam li marŝis nudpiede sur la varma surfaco, liaj piedoj, bluaj pro la malvarmo, fariĝis ruĝaj , kaj sango fluis tra liaj vejnoj. Eĉ kiam li staris nudpiede sur la karboj, unue tio ne doloris al li nur post kiam li staris, li sentis la brulon kaj, ĝemante, haste saltis de ili;

- Malbenitaj faŝistoj. Vi mortigis niajn virinojn kaj infanojn, sed tamen ni mortigos vin per hundoj, kaj niaj soldatoj marŝos en venka formacio tra Berlino. Mi volontulos por la armeo kaj persone pugnobatos Hitler en la vizaĝon , kaj tiam la Fuhrer estos pendigita. La knabo denove paŝis sur la neĝon, la veziketoj trankviliĝis.

Subite li aŭdis iun mallaŭte plori. La knabo ĉirkaŭrigardis kaj rimarkis etan movon.

Maksimo proksimiĝis, kaj kuŝis tie la kadavro de ŝirita duonnuda virino, truita de maŝinpafado. Bebo tumultis apude, aspektanta ne pli ol unujara, ĝi estis knabino, envolvita en vindaĵoj kaj kovrita de neĝo; Ŝia varma spiro fandis la neĝerojn, dum eldonado de varmo, la bebo klare glaciiĝis.

Maksim kliniĝis, la vindotukoj estis ŝiritaj kaj malsekaj, ili ne varmigis lin. La knabo mem estis jam duone nuda estis nenio alia por demeti;

- Almenaŭ io devas pluvivi.

Repreninte la knabinon, li vigle frotis ŝiajn membrojn, varmigante ŝin per sia spiro. Tiam li komencis ekzameni la malgajan realon ĉirkaŭ lin. La germanoj forbruligis preskaŭ ĉiujn domojn kaj pelis homojn en la garbejon. Tiuj kiuj provis eskapi estis pafitaj surloke kaj iliaj kadavroj estis prirabitaj. Kaj tamen li estis bonŝanca. Unu el la murditaj virinoj konservis varman koltukon, feltajn botojn kaj jakon. Maksimo, laŭte petante pardonon de la mortinto, demetis sian koltukon kaj envolvis la knabinon. Poste li metis la feltajn botojn sur la senkuraĝajn piedojn de Igor, malgraŭ tio, ke li frotis ilin de tempo al tempo. Li nenion lasis por si, do duone nuda kaj nudpieda, kun nun duobla ŝarĝo, li vagis tra la malvarmo, la plej proksima vilaĝo estis dek kvin kilometrojn for kaj li ankoraŭ devis esti trovita. Kaj ĉi tiu infano plenumis heroaĵon komparebla al la agoj de Aleksandro la Granda, se vi komparas la klopodojn elspezitajn por ĝi.

La transiro estis terura, komenciĝis neĝoŝtormo, infera malvarmo blovis super la nuda, kaj eĉ malseka, korpo. La haŭto fariĝis bluviola, la fingroj ne fleksiĝis, glaciaĵoj pendis de la haroj. Maksimo komprenis, ke se li haltos, falis, kaj post kelkaj minutoj li fariĝos glacio. Lia forto malpliiĝis, sed la kompreno, ke ne nur lia propra vivo, sed ankaŭ la ekzisto de lia kamarado, same kiel tiu ĉi moviĝanta bulo, dependas de liaj klopodoj, inspiris lin, igante la infanon titano.

. ĈAPITRO N-ro 11.

Proksimume kvar horoj pasis ekde la fino de la ĉaso. La nazioj, pelinte du pliajn aprojn kaj tri vulpojn, festenis, verŝante multekostan francajn vinojn kaj konjakojn en siajn avidajn gorĝojn, miksante ĝin kun aĉa ŝnapo. La generalo estis kontenta, la ĉaso iris bone, sed ili kaŝis de li, ke la du knaboj sukcesis eskapi. SS Gruppenführer Stoffen , tamen, formanĝis la viandon en grandaj pecoj, kiel sovaĝulo laŭ lia persona peto, ili preparis rostaĵon de la murditaj knabo kaj knabino;

"Mi delonge deziris provi homan viandon, sed la infanoj estis bonaj, ne dikaj."

Du ebriaj koloneloj subtenis la impulson de sia estro la "manĝeto" konvenas al "Bordeaux" kaj vodko.

- Mi pensas, ke knabinoj ankoraŭ gustumas pli bone, ilia viando estas multe pli mola. - diris la faŝisma oficiro, frapante la lipojn.

- Knabinoj estas pli dikaj, knaboj pli karnaj. - Respondis alia "kanibalkolonelo" Klein. - Mi preferas knabojn.

- Jes, vi ŝajnas blua. - Subite la generalo furiozis. - Estas tempo sendi vin al la rasa fako. Mi vokos Himler nun .

- Ne necesas! - kriis Clay. La alkoholigita menso serĉis eliron. - Jen li! - montris fingron al sia kolego. - Pli kulpas ol mi.

- Kial vi demandas? - La generalo elkovis la zenki.

- Kaj li kaŝis, ke du knaboj forkuris de vi.

- Kio?! "La generalo batis la nigran, multekostan santablon tiel forte, ke pluraj boteloj forflugis.

- Vi trompis nin! Vi trompis! Nu, vidu, vi kapro, vi havos tribunalon.

- Pardonu, via ekscelenco, duonhoron kaj oni kaptos ilin.

- Kaj alportita ĉi tien vivanta aŭ mortinta! Rigardu, kolonelo , mi senfeligos vin viva!

La kuraĝa militisto elkuris el malantaŭ la tablo kaj komencis haste kolekti teamon. Li ankoraŭ havis ŝancon preni la vojon helpe de hundoj.

La nazioj hastis plenumi la ordonojn de siaj superuloj, ili povus havi problemojn, la plej malbona puno por grasegaj SS-uloj estis senditaj al la fronto. Unu afero estas moki sendefendan loĝantaron, kaj alia afero trovi vin en la mezo de milito.

Malgraŭ la vento kaj malpeza neĝoŝtormo, la spuroj ankoraŭ ne estis tute kovritaj. La paŝthundoj prenis la migrovojon, kaj SS-unuo surĉevala kuregis post ili.

En tiu ĉi tempo, Maksimo estis tute elĉerpita, liaj kruroj estis implikitaj, kaj li vagis, ne plu distinginte la vojon, la okuloj nubigitaj pro laceco. Vere, la neĝoŝtormo kvietiĝis, sed tio plimalbonigis ĝin, kaj de malantaŭe ni aŭdis la sufokantan bojadon de hundoj.

-La nazioj venas por mi! - flustris la knabo apenaŭ aŭdeble . La knabo komencis plirapidigi sian paŝon, sed liaj kruroj ne povis subteni lin kaj, cedante, la infano falis. Paŝthundoj, kiuj aspektis kiel lupoj, ili disŝirus la knabon kaj tiujn, kiujn li portis, se la SS-uloj ne estus ilin retenintaj;

- Vivante, estas plej bone preni ĉi tiujn rusajn Kinder vivantajn . Tiam ni amuziĝos kun ili.

La Kolonelo klinis sin kaj forĵetis la cindron de sia cigaredo.

- Jes, estas bebo kun ili. Mi scivolas kiel ĝi gustas. - diris la ebria sadisto, frotante la manojn kontente.

- Eble ni povas pendigi ilin per hoko? - Sugestita de maljuna SS-ulo.

- Ne, la generalo mortigos nin, se ni senigos lin de la plezuro persone friti ĉi tiujn infanulojn .

Ĵetinte sian ŝarĝon sur siajn ĉevalojn, la nazioj estis sekvonta en la tavolkampanjon, kiam preskaŭ nevidebla rubando de lumo trapasis iliajn vicojn. Juĝante laŭ la krioj kaj krioj, la nazioj havis malfacilan tempon. Ili estis mortigitaj, distranĉitaj ĝuste kun siaj ĉevaloj, falante sub senkompatan skalpelon, la nazioj rapidis por fuĝi, ĉar ili estis kuraĝaj nur kontraŭ sendefendaj virinoj kaj infanoj. Nur la paŝthundoj montris eksterordinaran kuraĝon, kunpremiĝante en aro kaj penante ataki la nekonatajn atakantojn. Tamen, ankaŭ neenviinda sorto atendis ilin, iam lumradio detranĉis la frenezan aron. Ĝenerale, kiel milita armilo, la lasero estas tre efika, precipe kontraŭ trupoj ne kovritaj de fortokampo. La nazioj ne sukcesis eskapi: ili estis distranĉitaj kaj forbruligitaj al morto, ĉiu unuopa el ili .

La nudpieda, duonfrostita pioniro Maksim palpebrumis pro surprizo. Kvar sunbrunigitaj, nudpiedaj, portantaj nur kalsonon kaj zonon, knabinoj eliris renkonte al ili.

Ili estas iel strangaj, ili havas elegantajn pistolojn en la manoj, iliaj brakoj kaj kruroj estas tre fortaj kun elstaraj muskoloj.

La blonda knabino, kiu iris unue, diris:

- Ni ne estas fuŝaĵoj... Ni estas el alia mondo, sed ni havas tre malmulte da tempo, ni ekzamenu vian partneron.

La dua knabino , fajra ruĝharulo, prenis botelon el sia zono kaj kukis:

- Viva akvo helpos nin!

La knabino, energie paŝante kun la nudaj piedoj en la neĝo, proksimiĝis al Igoro. Ŝi zorge faligis guton sur lian stomakon, pepante:

- Estu vivo!

Kaj ŝi malpeze frotis la elĉerpitan knabon super la tranĉo kaj brulvundoj. Kaj tuj antaŭ niaj okuloj, la vundo komencis resaniĝi kaj la cikatroj komencis paliĝi. Igor malfermis la okulojn kaj flustris:

- Sankta Maria...

La ruĝharulo negative skuis la kapon kaj kukis:

- Mi estas Angeliko, ne Maria!

La knabo frapis la lipojn kaj provis eksidi. Li ŝanceliĝis kaj preskaŭ falis sur la neĝon.

Angeliko karesis la malpezan kapon de la knabo kaj diris:

- Trankviliĝu! Dormu iom kaj viaj fortoj revenos!

Maksimo rigardis la knabinojn dankeme kaj diris:

-Ĉu vi estas anĝeloj?

Nataŝa skuis la kapon negative:

- Ne! Ni estas komsomolaj knabinoj!

La pioniro murmuris kun kaŝita espero:

- Do niaj havas tiajn potencajn armilojn?

Nataŝa respondis:

- Bedaŭrinde, ne ... Jes , kaj restas al ni nur duonhoro ĉi tie. Ni estis senditaj nur por unu horo al la loko, kie ni plej deziris esti!

Kaj la militisto ordonis:

"Ni konduku la knabon kaj knabinon al la vilaĝo, kaj samtempe ni falĉas la germanojn!"

Zoja metis la dormantan Igoron sur sian dorson, Svetlana prenis la knabinon en siajn brakojn. Maksimo kuris plu malpeze. Tiel pli facile. Dum la okupado, la knabo kutimis kuri de frosto al frosto, kaj eĉ vintre, tial, li ne tro timis frostmorditajn membrojn.

La knabinoj rapidis trotadi, kaj Maksimo apenaŭ povis daŭrigi kun ili. La knabo devis kuri kiel eble plej rapide. Kaj li jam estas laca, eĉ se nun li estas liberigita de peza ŝarĝo.

Knabinoj, kiuj fortiĝis je elfa larvo, estas, kompreneble, tre fortaj kaj rapidaj. Ili provas reteni la kuron tiel ke Maxim ne malantaŭeniras. Sed la knabo ne estas superhomo, kaj liaj nudaj piedoj, ruĝaj kiel piedoj de ansero, estas plektitaj pro laco. Fine, Nataŝa prenis la knabon sur ŝia dorso kaj rapidis kun li.

Poste, la knabinoj akre pligrandigis sian paŝon kaj ekgalopis kiel ĉevaloj. En la vilaĝo estis germanoj. Jam estis morale malnoviĝinta "Pantero"-2, kaj tute nova "E"-50.

La knabinoj ĉesis kuri kaj komencis rigardi la tankojn.

Nataŝa notis:

- Ĉi tiuj estas tute malsamaj, la trunkoj estas tiom longaj, kaj precipe la dua estas kaŭra.

Zoja diris kolere:

- Ni devus ekstermi ilin! Kaj ne por admiri.

Kaj la militistoj trafis la germanajn tankojn per radioj de magoblastoj . Blindaj jetoj trafis la germanan aŭton. Kaj en palpebrumeto la metalo fandiĝis. Estis kvazaŭ fajrotondilo tranĉis la tankon kaj komencis ŝiri, krevigante la konkojn.

Nataŝa, pafante, grumblis:

- La devizo de niaj matĉoj: - Ne bedaŭras, frakasu, donu bonan hokeon al la elfoj!

La germanoj kaj iliaj eksterlandaj lakeoj elkuris el siaj domoj kaj falis sub la magiajn laserradiojn de duonnudaj knabinoj. Ĉio aspektis kiel sonĝo de fabelo.

Maksimo siblis:

- Kia miraklo!

Nataŝa palpebrumis al la knabo kaj diris:

- Ne "Zaporozhets", nur miraklo de mirakloj. Ni havas sovetian elektronikan Mercedes!

Angelica pafis alian trabon al la tria tanko, ĉi-kaze ĝi estis Goering-5, kaj suprenflugis:

- La nazioj ne povas atingi min!

La ravita Maksimo kantis:

Mi estas pioniro, la propra filo de Stalin,

Mi iris nudpiede por batali kontraŭ ĉi tiu pako...

Drivoj de brulanta griza neĝo,

Sed estas voko - venku la faŝiston!


Simpla ulo , mia nomo estas Maxim,

Mi pafas de maŝinpafilo kiel frugilego...

La mezo de la tanko estis krevigita,

Ĝi sentas kiel ploro!


Ni draŝas la Krauts kuraĝe, pioniroj,

Ni povas sekure bati vin eksteren...

Ni estas kavaliroj kaj novaj ekzemploj,

Ni trapasas la ekzamenojn per solida A!


La knabo estas filo de grandaj gigantoj,

Scias batali, rekte el la infanejo...

Kiam la popolo kaj la armeo estas unuigitaj ,

Ni ne timas la malesperan fiulon!


Ni venkos la faŝistojn, mi kredas,

La ekzekutisto ricevos rapidan poentaron...

Ni venku ĉiujn malpurajn venĝ-serĉantojn,

Kaj la armeo de Rusio savos ĉiujn en bataloj!


Ne ekzistas pli feliĉa kaj pli bela patrujo,

Sed nur interne de ŝi furiozas uragano...

en potenco sur la planedo ,

Kaj furioza bato al la nazioj!


Jes, estas malfacile por knaboj kaj knabinoj,

En neegalaj bataloj, kie la faŝisto estas reĝo...

Sed sonanta pionira voĉo aŭdiĝas,

Ne tuŝu mian patrujon, ne tuŝu ĝin!

Vi povus malŝpari jarojn vane,

Sed kredu min, la pioniro estas preta por ĉio...

Sub standardo ruĝiĝis de sango,

Ni premos la fiulojn kaj ŝtelistojn!

Ĉi tio estas tre kruela matrico en kiu okazas malsamaj aferoj.

Valerka, Leshka, Slavka kaj Marinka neatendite ricevis alarmon.

Kaj la infanoj elflugis el la Hiperreto kaj virtualaj realaĵoj. Kaj trovinte sin en reala spaco sur la kvara planedo de la stelo Siriuso, la pioniroj anhelis pro surprizo.

La sunbruno forvelkis de ili, kaj ili fariĝis tre palaj, kaj dentegoj aperis en la buŝoj de la knaboj kaj knabinoj. Kaj ili estis laŭvorte miregigitaj.

Pluraj belaj knabinoj en batalkostumoj estis apud la infanoj. Iliaj okuloj laŭvorte elŝveliĝis.

Tie staris ankaŭ kelkaj medicinaj robotoj. Ili ankaŭ levis siajn antenojn.

Valerka diris kun timo:

- Kio okazis al ni?

Marinka ekkriis pro timo:

- Kial ni estas tiel palaj?

Levka pepis, balancante la kapon:

-Kaj kial ni havas dentegojn en la buŝo?

Slavka pasis la fingron sur la dentojn kaj ekkriis pro timo:

- Mi pikis min pri ili!

La infanoj, kiuj fariĝis morte palaj kiel litotuko, aspektis timigitaj kaj konfuzitaj.

La robotkuracisto notis:

- Ili devas esti ĝisfunde skanitaj. Ŝajne ili estis infektitaj per ia viruso nekonata de la scienco!

Komsomola knabino suprenflugis kaj sugestis:

- Nu, ni faros la plej ĝisfundajn esplorojn el ili, eĉ liveros ilin al la komputilcentro per la transiga portalo!

Slavka snufis kaj sibilis:

- Ĉu ĝi ne doloras?

La knabino, kiu ŝajne estris ĉi tie, respondis:

- Ne! Vi estos metita en artefaritan dormon dum la skanado. Do kun la plej zorga ekzameno, eĉ ĝis la kvarkoj, vi sentos absolute nenion.

Marinka ekkriis:

- Ŭaŭ !

Valerka grumblis kontraŭvole:

- Jes, ĝi estas kvazaro !

Levka ridis kaj knaris:

- Hiperpulso !

Aparato flugis en la ĉambron, aspektante kiel tre altnivela tanko kun multaj flekseblaj bareloj.

La infanoj unuvoĉe ekkriis:

- Ultrastelulo !

La altranga pionira gvidanto, tre bela knabino en blanka robo, anoncis:

- Nu, nun oni ne nur ekzamenos vin, sed ankaŭ traktos vin. En ĉi tiu tempo vi vidos freŝajn kaj unikajn sonĝojn.

Valerka rimarkis kun rideto de kaprica infano:

- Nu, ĉi tio estas tre bonega ! Ni estos ege kontentaj ĝis la fino de la tago!

Marinka ekmovis sian nudan piedon kaj volis diri ion alian, kiam hela lumfluo, brilanta per ĉiuj koloroj de la ĉielarko, falis sur la infanojn, kaj la knabino estis kovrita, tra- kaj tra-lumigata. Kaj ili ĉiuj kvar naĝis trans la ondoj kaj trovis sin en ia sovaĝa sonĝo.

La Führer de la Tria Regno mem rigardis al Ameriko kaj pensis pri liberigo de siaj manoj en la oriento. Sed venis la varma sezono , la Krauts finfine ekkaptos kelkajn sovetiajn terojn antaŭ ol la "pajla paco" estis finita. Ĉar la Fritzes timis ataki la bone fortikigitan Moskvon , la atako estis lanĉita en la direkto de Kuibyshev - ĝuste laŭ la Volgo. La teroj ĉi tie estas sufiĉe riĉaj. Alia afero , al kiu la krautoj malfermis la buŝon: Uzbekio. Ankaŭ riĉaj teroj, rezervoj de krudaĵoj kaj gaso. Krome la ŝanco konektiĝi kun Japanio.

Sen mencii la kotonplantejojn. Hitlero, ĝenerale, povus esti kompletiginta siajn konkerojn en Rusio. Kapti la Uralojn estas malvarme, kaj Moskvo estas ĉirkaŭita de sep ringoj de defendo. Kiujn malfacilas eĉ "Muso" kaj "E"-100 penetri.

En la sama tempo, la Tria Reich komencis intensan konstruadon de ŝipoj kaj transportoj por povi alteriĝi en Kanado. Krome, Argentino kaj Brazilo promesis fariĝi gravaj bazoj. Hitler decidis, ke maksimume streĉante la Trian Regnon kaj uzante la liberan laboron de la kolonioj, eblis samtempe pliigi la tankon kaj aviadan floton kaj konstrui kolosan floton.

Nuntempe, la Krauts bezonis tempon. Do la orienta fronto ne fermiĝis. Kaj la batalo daŭris.

Sovetunio, kiu perdis multe da teritorio, havas siajn proprajn problemojn. Aparte, la T-34-85-tanko ankoraŭ ne povis anstataŭigi la malpli potencan T-34-76. Do ni devis uzi malnoviĝintan maŝinon. Sed sovetia Rusio havis multajn malsamajn armilojn. Tio ebligis reteni la premon de la nazioj.

En la dua duono de majo, furiozaj bataloj ekis en Orenburg.

La bataliono de knabinoj, maldensigita dum la bataloj por Stalingrado, eniris la batalon kun la nazioj en ĉi tiu urbo, pli konata pro la fama sieĝo de Emelyan Pugachev.

Alenka, la batalionkomandanto, prenis ŝian lokon en la tranĉeo. La kapitano knabino estas tre bela. Laŭ tradicio, la knabinoj en ĉi tiu bataliono batalas nudpiede en nur bikino. Do ili uzas teran magion, kiu donas specialan protekton. Kaj efektive, la knabinoj suferas multe malpli da perdoj ol la aliaj unuoj.

Ne ĉiuj povas travivi ses monatojn en Stalingrado.

Apud ŝi estas kurba Maria kun ora hararo. Ĝi ankaŭ trapasis fajron, akvon kaj kuprajn tubojn. Malmola provo atendis la knabinojn en la varmego mem de la Stalingrada infero. Ili batalis ĝis la fino kaj pluvivis. Kaj la magio de ilia naskiĝlando helpis ilin.

Ŝajne, kiam oni batalas preskaŭ nuda, kugloj kaj ŝrapneloj praktike ne vundas vin.

Maria pafas al la nazioj. Antaŭe, la germanoj, por savi arjan sangon, tradicie forlasas nigrulojn, arabojn, hinduojn kaj aliajn fremdulojn. La nombro de eksterlandanoj en la Germana Armeo konstante kreskas, kaj ili estas ĵetitaj en la dikon de la aferoj sen kompato.

Ĉi tie falas la afrikano mortigita de Maria. La knabino blovas al li kison kaj diras:

- Mi kompatas vin. Vi ne mortas ĉar vi volas.

Kaj denove la knabino trafas la arabon per fusilo. Koloniaj Wehrmacht trupoj trarompas. Jam varma kaj komforta. La faŝistoj klopodas kapti la tempon de la jaro, kiam ĉio floras kaj suna. Stormtroopers muĝas en la ĉielo. Ambaŭ la plej novaj jetoj, ilia nombro konstante pliiĝas, kaj la TA-152, kiu anstataŭigis la malmodernan Focke-Wulfs. Tamen ĉi-lastaj ankoraŭ batalas.

Orhara Maria forpuŝis pecon da ceramikaĵo per sia nuda, gracia piedo kaj pepis:

- Mia tero estas disŝirita de ĝemado, la kampoj estas trempitaj en sango. Domaĝe, ne estas loko por la falintaj en la ĉielo, nur la poploj rondiras en la cindro.

Kaj denove la indiano falis de sia pafo. Jes, vi devas mortigi eksterlandanojn, kiuj estas ĉirkaŭkaptitaj kiel kanonaj nutraĵoj. Kiel alie? Alie, ili mortigos vin.

Ruĝa Alla. Fajra knabino kun longa kuproruĝa hararo, kiu flirtas kiel proleta militista standardo. La knabino agas ne nur en bikino, sed eĉ sen mamzono. Ŝi estas kvazaŭ, ŝi estas mojosa. Kaj ĝi ankaŭ pafas surprize precize. De tempo al tempo soldatoj falas de ŝiaj pafoj kun la kapo trapikita.

Tiam Alla ĵetas obuson per la nudaj piedfingroj. La donaco flugas laŭ rompita trajektorio kaj alvenas en amaso da araboj. Eksplodo aŭdiĝas ... Pluraj mutilitaj korpoj estas ĵetitaj en la aeron!

Alla krias je la supro de siaj pulmoj:

- Mi volis fari gladilon - subite ĝi montriĝis elefanto!

Aniuta, ĉarma blondulino, sunbrunigita kaj tre svelta, kurba, de meza alteco, sed perfekte konstruita, ankaŭ pafis. Ŝi batis la malfidulon sur la ponton de lia nazo kaj kantis:

- Flugiloj kiel abelo, floroj anstataŭ oreloj!

La knabinoj pafas tre precize kaj konstante moviĝas.

Granda kaj karnoplena Matryona iom plipeziĝis post Stalingrado. Ŝi ankaŭ estas bela knabino, kun larĝaj koksoj, sed relative mallarĝa talio. Ŝi trapasis ĉi tiun inferon kaj perdis Serjoĵka. Kuraĝa pioniro kiu inventas kaptilojn por la germanoj estis kaptita. Jes, ĝi ne tro bone funkciis.

Sed tiam Matryona malsukcesis la mekanismon, kaj mino glitis sub la germanan tankon. Pantero 2 estis difektita kaj maldaŭrigita, estinte grave pikita.

"Musoj" ankoraŭ partoprenas en bataloj. Ĉi tiu tanko distingiĝas pro sia peza pezo kaj postvivebleco. Sed ankaŭ aperis "E"-100. Ĉi tiuj maŝinoj ne estas malpli protektitaj, pli lertaj. Lev-2 ankaŭ batalas, ankaŭ maŝino, bone protektita kaj pli malpeza ol ĝiaj antaŭuloj. Por la Lev, la germanoj ofte uzas 150-mm-kanonon, kiu estas pli oportuna por ŝtormi urbojn. Kelkaj "Leonoj" ankaŭ estas ekipitaj per bombolanĉiloj.

Sed la germanoj singarde antaŭeniras la tankojn kaj ĵetas la infanterion antaŭen.

Koloniaj soldatoj antaŭeniras. Ludas freneza muziko!

Alla pafas eksplodon de maŝinpafilo. La soldatoj falas kaj sango ŝprucas, kvazaŭ de akvomelono rompita per ŝovelilo.

La ruĝharulo diras:

- Por la Patrujo, por Stalin, ne ekzistas pli forta armeo! Ni feroce batalas por feliĉo por homoj! Kaj nia Gvidanto havas falkoflugilojn... Li donas lumon al espero! La bato de la ŝtala martelo alportis tagiĝon al ni!

Alla kantas kaj pafas. Ŝi estas vere bela. Ŝi havas sunbrunigitajn, or-olivajn mamojn, kun maturaj fragaj cicoj. Kiel bongusta estas ĉi tiu knabino! Estas malfacile imagi ion pli imponan kaj allogan. Uloj rigardas ĉi tiun Amazonon en nur maldikaj kalsonoj.

La ruĝhara knabino terenbatis kvin indianojn kaj kantis:

- Estos tempo, disvolvos astronaŭtiko. Kaj por ni milito estas alta enamiĝo!

Kaj la knabino denove ridis. Kaj denove ŝi malfermis sian surprize kaj mirinde precizan fajron.

Renkontinte fortajn defendojn, la germanoj denove ĵetas atakaviadilojn kaj bombistojn en batalon. La infanterio retiriĝis, kaj obusoj kaj bomboj pluvas sur la poziciojn de la knabinoj.

Kaj tankoj funkcias de malproksime. Alena ordonas:

- Ĉiuj kaŝiĝu en la fosŝirmejoj!

Kaj ŝi mem restas por observi sur la surfaco. La artileria preparo de la nazioj estas potenca. Kaj eĉ pli danĝeraj bomboj. Kelkaj el ili estas faligitaj de tiaj monstroj kiel la Yu-488 kaj la plej nova TA-400. Bomboj pezantaj naŭ tunojn falas kaj kapablas detrui fosŝirmejojn kaj fortikaĵojn. Alenka estis ĵetita supren de la eksplodondo, kaj ŝiaj nudaj kalkanoj dolore trafis amason da ŝtonoj.

Miaj plandumoj estis bruligitaj. Sed alie, la knabina kapitano ne estis vundita. Kaj ili ĵetis tre potencan bombon, eĉ ĝia muĝado dolorigis miajn orelojn. Ne, nenio povas okazi en la mondo.

Sed knabinoj, ja, distingiĝas per sia enviinda postvivado. Dum homoj mortas kaj mortas!

Alenka rememoris, kiel la juna viro Julius karesas ŝin. Kiel li kisis ŝiajn stomakon, krurojn, genuojn, femurojn kaj bruston. Kiel agrable estas esti piedpremita de juna kaj bela viro, kiu ĵus ĵus komencis disvolvi lipharojn. Sed tiam Julius mortis en la fosŝirmejo, dispremita per rekta trafo de bombo. Kaj eĉ ne restis malseka makulo de ĝi.

La junulo iris al ... kien? Al la ĉielo, al la infero, al la forgeso? Sed la ĉefa afero estas, ke li nun ne estas sur la tero. Kaj Alenka estas tre amara pri tio.

Se nur ŝi povus preni ĉi tiun kapon de Hitler sur arbostumpo. Baldaŭ la milito daŭras de tri jaroj. La nazioj jam sturmas Orenburgon. Iliaj pinĉiloj trarompis malproksime.

Alenka distingiĝis pro sia granda amoreco kaj temperamento. Ŝi kutime preferis pli junajn kaj eĉ junajn soldatojn. Kaj je la unua okazo ŝi komencis aferon. Alena amis kiam ŝia forta, trejnita korpo estis karesita kaj tuŝita de belaj viroj. Dum la milito, moralo iĝis pli simpla, kaj neniu rigardis precipe flanken, ke oficiro de la Ruĝa Armeo interkonsiliĝis kun viroj.

Alenka, kiel kato, amis karesadon kaj korinklinon. Kaj por ŝi ĉi tio estas la plej alta plezuro.

Sed kiom da ŝiaj amantoj jam pasis en la venontan mondon! Kia insida kaj malbona afero estas la milito. Kvankam la viroj algluiĝis al Alenka. Kompreneble tia beleco eliris kun sia tuta vizaĝo, figuro kaj voĉo.

Kaj ĝenerale, kiam virino estas juna, ŝi plej ofte estas bela. Jen kvin el ili, hurlante preskaŭ de la komenco de la milito - tre belaj. Kvar knabinoj estas blondaj kaj unu estas ruĝa. Kiel kvinpinta stelo. Ili travivis multe da infero, sed ili neniam estis grave vunditaj. Krom se estis grataĵoj.

Kutime ĉio resaniĝis sur Alenka, kiel sur hundo, kaj restis neniuj cikatroj.

Kaj nun, bomboj falas, konkoj eksplodas, sed ŝi ne zorgas! Do ĉio estas ege amuza.

Kvankam ne ... Milito ne estas tempo por amuzo. Kaj kelkfoje ankaŭ knabinoj en ŝia bataliono mortas. Eĉ nudaj piedoj por knabino ne estas garantio de senmorteco. Kaj en Stalingrado , en la viraj batalionoj, laŭvorte ĉiuj estis ofte mortigitaj.

La urbo sur la Volgo kovris sin per gloro. Dum ses monatoj ili retenis la atakon de la hordoj de Hitler. La germanoj kaj iliaj satelitoj perdis proksimume milionon da mortigitaj kaj vunditaj en la bataloj por Stalingrado. Vere, la plimulto de la mortintoj estis eksterlandanoj!

La Fuhrer alportis soldatojn de refoje la Tero al Rus'. Ekzistis eĉ amerikaj solduloj, plejparte de germana origino. Multaj indianoj. Barato estas dense loĝata lando, kaj la Fuhrer ordonis pli aktivan uzon de viroj kiel kanonfuraĝo. Kaj prenu indianajn virinojn en haremojn. Fakte, estis permesite havi plurajn edzinojn en la Tria Reich. La papo donis permeson por tio per armila forto. Kaj aliaj eklezioj aprobis. La Fuhrer mem reviziis siajn opiniojn pri arja sango. La germanoj estis permesitaj, post plia elekto, havi slavajn, eŭropajn, arabajn, kaj hindajn edzinojn, kondiĉe ke ili havis neniujn fizikajn difektojn kaj estis absolute sanaj. Geedziĝoj kun nigrulinoj estis malpermesitaj, sed ne estis malpermesite uzi afrikajn virinojn en bordeloj, sed nur kun kontraŭkoncipo. Post elekto, geedziĝoj kun japanaj, tajlandaj, kaj koreaj virinoj estis permesitaj.

Sed denove, la postuloj estis por beleco, eksteraj datumoj, sano kaj foresto de fizikaj difektoj. Nun la rolo de genealogio malkreskis. Estas multe pli da eksterlandaj sekcioj en la SS ol ekzistas germanaj. Kaj la Germana Armeo estis replenigita per eksterlandanoj. La koloniaj trupoj konsistis tute el indiĝenoj, sed ili estis ordonitaj fare de la germanoj.

La Fuhrer transprenis la organizon de trupoj de Ĝingis-Ĥano, miksante popolojn kaj formante diversan armeon.

Kompreneble, en tiaj kondiĉoj, Sovetunio iom post iom perdis la eluziĝomiliton. Ĉi tiu strategia pereo devigis nin esti speciale inventemaj. Sed estis neatendita ŝanco: Usono, kie ĝi jam sukcesis subpremi la ribelon de afrikanoj kaj reprezentantoj de latina nacieco, intensigis laboron pri la atombombo. Kaj se ni eltenas ankoraŭ iom da tempo, paŭzo kun la Tria Reich eblas dum la milito kun Usono daŭras.

Kaj tie eble la nazioj batalos ĝis tia grado, ke ili ne plu volas batali. Kaj tiam soveta Rusio pluvivos.

La bombado kaj masiva artileria pafado finiĝis. Kaj la sturmo komenciĝas denove. La urbo jam fariĝis ruino; Ve, la malamiko estas tre kruela kaj forta.

La knabinoj venas al la surfaco kaj renkontas la alirantajn infanteriistojn kun fajro. Tankoj ŝteliras en...

Alena, pafinte la indianon, flustris:

- Dio donu al la blinduloj malfermi la okulojn kaj rektigi la dorson de la ĝibulo!

Post tio, la belulino klakis la ŝutron. Ŝi denove celis kaj najlis . Ŝi trafis la arabon kaj ekbrilis siajn safirajn okulojn. Ŝi kuris sian nudpiedan, kurban, polvan plandumon sur la gruzon. La knabino sentis iom tikla. Ŝi ridis. Ĝi fariĝis pli amuza. La belulino denove pafis .

Alena pafis kaj ridetis. Kaj ŝi alvenis tien. Devigante la malamikon halti kaj frostiĝi. La malamiko resendis fajron. Li ĵetis grenadojn kaj muĝis.

Tiam la ŝtormsoldatoj denove aperis. Estis malmultaj el ili, sed estis jetaŭtoj flugantaj kiuj elĵetis raketojn. La nazioj ĵetis obusojn al la pozicioj de la knabinoj. Sed nudaj, inaj kruroj ŝajnis protekti kontraŭ malvenko. Kaj la militistoj, mergitaj en senŝeligadon, postvivis la fajron.

La movado de la malamika infanterio ĉesis. La nazioj provis elfumi la Ruĝecojn ĵetante raketojn.

Alena kaŝis sin en la breĉo kaj pepis:

- Sed de la tajgo ĝis la britaj maroj... La Ruĝa Armeo estas la plej forta el ĉiuj!

Ruĝhara Alla ankaŭ premis en la interspacon kaj evitis esti trafita per fragmentoj. La bela knabino rememoris kiel ŝi, dum ankoraŭ angula adoleskanto, estis arestita post denunco.

Mi memoras la serĉon. Ili devigis la junan arestitan virinon senvestiĝi. Du virinoj portantaj gantojn zorge palpis la nazon, orelojn, buŝon de la knabino kaj rigardis en ŝiajn privatajn partojn. Kiel humiliga, embarasa, timiga , terura ĝi estis. Kiam ili venigis ŝin al la ĉelo, Alla tre timis esti en la kompanio de aliaj krimuloj. Sed en la ĉelo estis knabinoj same kiel ŝi, preskaŭ ĉiuj infanoj de subpremitaj homoj. Kaj la plej malbona afero ne realiĝis.

Sed estis malfacile sidi en la ĉelo: ĝi estis malvasta, kaj gardistoj ofte enrompis. Ili batis min pro la plej eta kialo kaj sen kialo. La gardistoj precipe ŝatis bati la kalkanojn de la knabinoj per bastonoj. Malgraŭ la malvarmo en la ĉeloj, la knabinoj estis tenataj nudpiedaj, kaj iliaj piedoj estis ŝvelitaj pro konstantaj batoj.

Serĉoj fariĝis alia malfeliĉo. Ili estis efektivigitaj plurfoje tage kaj ĝi estis tre dolora, malagrabla kaj humiliga.

Ili manĝigis min malabunde kaj vipis min dum promenadoj. Alla pasigis ses monatojn malantaŭ kradoj en konstanta humiligo, ĉikanado, batadoj kaj humiligaj serĉoj. Kaj tiam, sub Beria, ŝi estis sendita al infanlaborkolonio. Eĉ sen provo.

Alla laboris tie de la kvina matene ĝis malfrue vespere kun aliaj knabinoj. Ĝis la milito komenciĝis. Kaj la ruĝhara plenkreska knabino kuris al la fronto. Mi sukcesis fari tion kun dekduo da aliaj knabinoj.

Ŝia armea rutino komenciĝis. Sed dum la milito, la ruĝhara diablo sentis sin multe pli bone ol en la laborkolonio. Mallibereca puno kaj puno por fuĝo daŭre pendis super ŝi. Sed Alla, kiu estis jam premiita du mendoj, ne estis tuŝita.

La knabino multon spertis en la kolonio. Inkluzive de amo. La knaboj loĝis en najbara kazerno kaj, malgraŭ la formala malpermeso, direktiĝis al la knabinoj. Kaj ili, siavice, volis scii la malpermesitan . Alla, ĉiukaze, tuj ŝatis ĝin. La varma ruĝhara knabino sentis pekan plezuron.

Tamen, ŝi ankaŭ estis malbonŝanca en la milito. Ĉiam, post seksumado, viro aŭ junulo mortis en batalo. Estis kvazaŭ ia malbeno sur la ruĝharulo. Krome, sen iuj esceptoj. Tial, malgraŭ ŝia beleco, malbona reputacio disvastiĝis pri Alla, kaj viroj komencis eviti ŝin.

La ruĝhara diablo suferis pro manko de vira atento. Kaj ŝi trovis plezuron mortigi homojn. Kaj ŝi denove pafis al la malamiko, kaj rikanis kiel tigrino.

Alla pafis la nigrulon kaj mense imagis lin en kaptiteco. Estis interese amuziĝi kun tia alta kaj bela viro. Ĝenerale, estas ofte por ruĝharulo ludas aktivan rolon kun viro . Ŝi estas forta kaj decidita virino. Kio pri la fakto, ke la viro estos mortigita poste? Do kio, ŝi amas varion!

En pactempo, komsomolaj knabinoj estus severe punitaj pro malĉasteco, sed dum la milito, moralo iĝis multe pli libera. Ĉi tio ŝajne estas sekvo de la proksimeco de la morto, kiam la speciala fako blindigas la diboĉon.

Kelkfoje Alla sentis honton pri sia malĉasteco. Kiam ŝi eĉ ne akre portas mamzonon kaj skuas siajn nudajn mamojn. Mi rememoris Maria, la religian knabinon, kiu ankoraŭ estis virgulino. Kvankam, ŝi verŝajne estas la plej ina kaj seksalloga el la kvin. Pli precize, ŝi estas alloga kun sia anĝela senkulpeco.

Tamen, Maria estas tre preciza, eble eĉ fenomena en sia pafado. Tiel ŝi precize trafis du arabojn per unu kuglo. Kaj senkulpe ridetante, li diras:

- Sinjoro pardonu min, sed mi servas mian Patrujon!

Maria estas tre bela. Ŝi iom embarasas, ke ŝi devas batali en nur bikino. Sed ĝi protektas kontraŭ malvenko. Ĉi tio estis pruvita per praktiko. Maria komencis la militon dum ankoraŭ knabino. Ŝi kreskis en tri jaroj, sed ŝi ankoraŭ ŝajnas svelta, virga, kaj de normala alteco por knabino. La ceteraj kvar estas pli altaj kaj pli muskolaj, kaj Matryona estas bovino, kvankam tre forta.

Maria pafas kaj memoras Seryozhka. Kompatinda knabo. mi estis kaptita. Kaj ĉi tio estas pli malbona ol morto. Do unue li alfrontis torturon, poste ekzekuton. Kaj oni ne scias, kiel aliaj reagos al tio.

Maria pafis, ekstaris sur la genuojn kaj pafis. La murdita hinduo etendis sin kaj liberigis flakon da sango. La orhara belulo diras:

- Eh ... vi havas multajn diojn, sed neniun ĉielon!

Maria denove najlis , batis kaj kantis:

- Dankon pro la perdita paradizo. Ne por ni, ne por niaj infanoj, ne por niaj genepoj. Sed ili nur kutimiĝos al la trompaj sonoj!

Maria pafis, mortigante la progresantajn naziajn komplicojn, kaj kantis:

- Ni veturis, veturis, veturis - dum longa tempo ni... La vojo de problemo al problemo, de milito al milito! Ni veturis, veturis, veturis - dum longa tempo ni ... Fluas la hordoj de la hordo, la sanga milito! Sanga milito!

Kaj la knabino premas sin pli forte en la teron. Kaj la Leonoj jam rampas antaŭen. Germanaj tankoj bruas kaj iliaj bareloj tremas.

Maria kriis kaj rimarkis:

- Jen, la morto moviĝas!

Knabino kun ora hararo pafis al soldato, kiu rampis al la pozicioj de la Ruĝa Armeo per fusilo, al kiu estis alkroĉita optika vido.

Mi rigardis kiel fonton de sango ŝprucis el la kapo de la morte vundita malamiko.

Maria tweetis:

- Kaŝpafisto... Vi eraras!

Alla diris laŭte:

-Ne juĝu laŭ viaj vestoj, se vi ne volas etendi viajn krurojn!

Maria skuis siajn graciajn, nudajn, sunbrunigitajn krurojn. Mi imagis, ke la junulo kun vizaĝo de elfo kuras sian manplaton laŭ la plandumo. Kiel agrable tio verŝajne estus.

Sed tiam ŝi kolere snufis:

- Mi venkos ĉiujn!

Alla, kiu mem estis nekredanto kaj diboĉema, moke diris:

- Kaj sen la helpo de Dio?

Maria , pafinte, respondis grince:

- Ne, kun la helpo de Dio!

Alla ekbrilis siajn perlajn dentojn kaj rimarkis:

- Sed via Dio instruis: - Se vi trafas vian dekstran vangon, turnu vian maldekstren !

Maria ne respondis tuj. Ŝi pafis kelkajn pliajn pafojn, detranĉante la faŝismajn marionetojn. Kaj ŝi diris trankvile:

- Sed kion fari post kiam vi estis batita sur la maldekstra vango - Dio Jesuo ne diras. Kaj la nazioj donis multajn batojn al nia popolo!

Alla ĵetis grenadon per sia nuda piedo, levante tutan polvokolonon, kaj muĝis:

- Berlino estas preskaŭ en nia povo ... Per binokloj ni vidas la malbenitan Reichstag! Estos paco kaj feliĉo sur la tuta planedo ... Pri tio mi rakontos al vi en miaj poemoj!

Kaj la ruĝharulo ekblovis, detranĉante tutan vicon da nazioj. Poste ŝi denove piedbatis la obuson.

Ŝi estas forta knabino . En la tendaro ŝi estis devigita movi ŝtonojn de tagiĝo ĝis krepusko, kaj Alla iĝis vera superhomo. Ŝi ĵetis la obuson multe pli for per la piedoj ol per la manoj.

La ruĝharulino amis kuri siajn nudajn plandojn super la karbojn aŭ super la neĝon. Ŝi ĝuis ĝin...

Alaho prenis ĝin kaj trarompis:

- Sed mi havas alian pasion ... Ĉi tio estas potenco, nur potenco!

La ruĝhara diablo ekbrulis, pafante la Krauts kaj iliajn dungosoldatojn , kaj muĝis:

- Ne necesas oro kaj mono! Kaj necesas, ke antaŭ mi ... Homoj estis surgenue, homoj estis surgenue, sur la tuta surfaco de la tero!

La malamika infanterio haltis. La tankoj moviĝis plu. Pezaj veturiloj "Lev", "Muso", "E"-100, "Tiger"-2 pafis obusojn. Pantero 2 ankaŭ estis senbrida. La pozicioj brulis kaj diseriĝis, serpentoj de fumo leviĝis en la ĉielon.

Unu el la knabinoj havis ŝiajn krurojn kantitajn. Ŝi kriegis kaj malfermis fajron en longaj eksplodoj. Alia belulino havis ŝian mamzonon detranĉita per peco da ŝrapnelo. La mamoj de la militisto estis elmontritaj kaj ŝi ruĝiĝis. La vizaĝo de la knabino skarlata.

La Maus, la plej peza germana tanko, marteladis de siaj pafiloj. Kaj li detruis ĉion sur sia vojo.

Sed la militistoj retrosaltis en la tempo. Ili estas tiel lertaj. Alla ĵetis obuson al Muso. Silentis unu el la germanaj maŝinpafiloj.

La ruĝharulo prenis ĝin kaj fervore kantis:

- Lasu la kirasajn tankojn kuri mallerte tra la flakoj...

Post tio, la knabino denove ĵetis obuson per sia nuda piedo kaj trafis alian Mouse-maŝinpafilon, rompante ĝian barelon. Post tio, Alaho krias:

- Mi estas la diino de la morto, kiun Hitler timas!

La germana tanko haltis. Kune kun la perdoj de maŝinpafiloj, la petrolŝipoj perdis la plej grandan parton de fido. Kaj la "Muso" komencis pafi el mallonga barelo kaj komencis prilabori la ruinojn. Unu el la fragmentoj trafis Alla sur la kalkanon, bruligante la gracian kurbon de la plandumo de la knabino.

La belulino prenis ĝin kaj kantis:

- La ekzekutisto bruligas miajn kalkanojn, kaj oni aŭdas ploron!

Per bone celita pafo, Maria rompis la optikan vidon de la Muso. Kaj la masiva tanko fortrotis kaj komencis turni sin. Estas klare kie preskaŭ ducent tunoj da ŝtalo estos tretitaj blinde. Nur reen por eskapi pli da problemoj.

Tiam "Lev"-2 eniris en ludon. Pli progresinta maŝino provas bati la tutan spacon antaŭ si per la fajro de 150-mm-kanono. La knabinoj turnas la nazon al la faŝisto responde.

Maria ĵetas obuson per sia ĉizita piedo. La donaco ne atingas la tankon, sed ĝi batas senkonscie la infanterion. Unu afrikano eĉ havis sian kapon deŝirita. Ŝi turniĝis en sia kasko kaj kraŝis rekte sur la brikon.

orhara knabino diris:

- Ĉio estas laŭ la volo de Dio ... Eĉ eraroj!

Alla kantis entuziasme responde:

- Ĉio, kio ekzistas en la mondo, dependas de la altaĵoj de la ĉielo. Sed la precizeco de la okuloj, sed la precizeco de la okuloj, dependas nur de ni!

Maria denove ekpafis. Ŝi rompis la optikan vidon de "Lev" kaj racie rimarkis:

- Kaj Dio donas precizecon!

Alla nudigis siajn dentojn kaj vangofrapis la nudan piedon sur la rompitan vitron. Mi sentis kiel agrable estis kiam io akra trapikis mian nudan plandon. Kaj ŝi muĝis:

- En ĉio necesas lerteco, hardiĝo, trejnado - alie ne estos graco!

Maria pafis al la faŝisto kun la degenerinta vizaĝo en la stomako kaj kantis:

- Kaj por la Krauts, graco estas ŝiri la haŭton de la kranio! Kaj maĉu, maĉu, maĉu, lavu ĝin per varma puso!

Alla faris vizaĝon, pafis ... Ŝi balancis la kapon kaj flustris:

- Kian malpian paroladon vi havas!

La vizaĝo de Maria paliĝis kaj flustris:

- Dio, pardonu min, pekulo!

Alla ridis. Ŝi estis cinika knabino. Kaj en la infanlaborkolonio ŝi batis tiujn, kiuj estis pli malfortaj ol ŝi. Nu , la ruĝharulo estas senhonta . Kaj Alla volis tiri Maria per siaj oraj haroj. Kaj ne per manoj, piedoj.

Kaj Alla etendis sian nudan membron al la foliaj haroj de la kristana knabino, kaj tuj kiam ŝi kaptis la fadenojn per la fingroj, ŝi tiris.

Maria krias kaj, turninte sin, diras:

-Ĉu vi estas freneza?

Alla moke diris:

- Do Dio eltenis kaj ordonis al vi!

Maria skuis sian pugnon:

- Ne blasfemu, hundino !

Alla respondis kaj kantis:

- Kaj Dio denove estas disŝirita de rido, kion mi zorgas pri ĉiuj, kaj kion vi zorgas pri mi!

Maria balancis la kapon kaj rimarkis:

- Vi riskas ĉiutage. Kaj samtempe, unu minuton poste, havante la okazon iri en la inferon, vi estas insolenta kaj elparolas malbonajn parolojn!

La ruĝharulo grimacis. Ŝi kaptis pecon da vitro per siaj nudaj piedfingroj kaj ĵetis ĝin en sian buŝon. Mi kaptis ĝin per mia lango. Ŝi maĉis la glason, kaj sen pripensi dufoje trinkis, dirante:

- La infero ne kaptos nin!

Maria, feroce rulante la okulojn, grumblis:

- Vi ne iros ien! Fajra pediko!

Alla nur fulmis siajn smeraldajn okulojn responde. Kaj ŝi ĵetis obuson al la nazioj, dirante:

- Dum la milito daŭras, ni forgesu pri niaj diferencoj!

Maria diris eksterloke:

- Al Dio estas al Dio , kaj al Cezaro estas al Cezaro!

Alla faris longan turnon kaj aldonis:

- Kaj Hitler estas diabla !

Maria malfermis fajron, terenbatis kelkajn pliajn homojn kaj pensis. Kiel oni povas atingi tian malkreskon de moralo, kian atingis Hitler? Kia besto estas en homa formo? Tiu sanga tirano, kiun la homaro ne konas ekde la tempo de Adamo kaj Eva. Kaj samtempe, ege bonŝanca . Eble eĉ la plej bonŝanca kaj sukcesa konkerinto en la tuta historio de la homaro.

Sed Rusio montriĝis malmola nukso por fendi faŝismo. La milito en la oriento baldaŭ eniros sian kvaran jaron. Jes, la nazioj progresas. Ne tro rapide, sed memfida. Nur vintre la Ruĝa Armeo povis iomete premi la Kraŭtojn. Kaj nun la malamiko denove atakas.

La knabino pafis precize . Perdinte siajn optikajn vidindaĵojn, la Lev-tanko denove turniĝis kaj komencis foriri. Kaj "Panther"-2... Tanko kun longa kaj dika barelo kaj relative malgranda gvattureto.

Efika maŝino. Kiu batis preskaŭ ajnan mastodonton. Ĉi tie Alla distingis sin ĵetante grenadojn per siaj allogaj kruroj kaj difektis la barelon.

La ruĝhara diablo ekbrilis al ŝiaj okuloj la koloron de la maro kaj siblis:

- Mi rompas iliajn nazojn!

La germano kun rompita muzelo turnas sin. La spuroj tremas kiel facilmova maŝino. Jes, knabinoj inventis oportunajn kaj efikajn taktikojn. Batu la barelojn, rompante la barelon per obusoj kiam la kiraso estas neatingebla.

Kaj la bone celita Maria pafas precize, kvazaŭ ŝi vere estus la pranepino de Robin Hood. Kaj la orhara belulo ekkrias:

- Sub la preteksto de la celoj de homaranismo,

Por konstrui la ĉielon sur la Tero...

Hitler ŝanĝis al la vojo de faŝismo -

La templo estis starigita de la fripono Satano!

Kaj ŝi pafas kiel vera sanktulo de ekstermado. Ŝia nuda, ĉizita kruro ĵetas vitropeceton, trafante la arabon ĝuste en la centron de lia frunto. Kaj la filo de la dezerto, reflekse premante la ellasilon de la maŝinpafilo, fortranĉas dekduon da siaj komplicoj.

Alla komentis aprobe:

- Kaj vi lernas rapide! Kaj vi progresas tuj antaŭ viaj okuloj!

La ruĝhara militisto ankaŭ ĵetis vitropecon per siaj nudaj fingroj kaj trafis la afrikanon en la okulon. Ĝi eksplodis, falante sur amason da obusoj. Kaj deko da aliaj batalantoj flugis al la ĉielo, aŭ al la infero, kiel la afero decidis!

Alla tweetis:

- Infero estos malbona loko por tiuj, kiuj deŝiris la kovrilon. Kaj la sankta fraŭlina glavo faligis la malamikojn!

Kaj la ruĝhara diablo denove turniĝis kaj siblis:

- Estos ĉerko por vi, nur el cindro, kaj muziko en funebro!

Maria tuj ĵetis obuson per ambaŭ piedoj, kripligante la barelon de la timinda E-100-tanko, sonoregante:

- Por la gloro de la Sinjoro Kristo!

La milito daŭris. La nazioj serĉis novajn manierojn de detruo kaj sklavigo. Sovetunio estas tro forta, kaj ne estas tiel facile transpreni la mondon. Tamen, havante multajn malsamajn specojn de sciencistoj, inkluzive de sklavoj, la faŝistoj, posedantaj unikan organizon, kreis novajn, terurajn armilojn. Io, kio antaŭe estis nevidita.

Unu el ili estas diskotekoj kun unikaj flugaj trajtoj, moviĝantaj rapide kaj, samtempe, nevundeblaj.

La plej bonaj sciencistoj en la mondo modeligis unikan armilon. Io, kio devus doni potencon super la mondo, kaj estonte malfermi la vojon por la konkero de galaksioj.

Kaj nun diskuto disvolviĝis.

Sed la spertuloj daŭrigis la konversacion. Schauberger komencis klarigi kelkajn interesajn detalojn de la aparato:

- La koncepto de elektro mem estas multe pli larĝa ol nur la ordigita movado de elektronoj. Sed jen ĝi estas, kiam la kampo estas direktita en spirala movo, ĝi kapablas deŝiri nubojn da elektronoj kaj kolizii nukleojn senigitajn de la elektrona ŝelo kun grandega rapideco. Tio estas, se la kurento fluas laŭ eta spiralo, sed kun kolosa akcelo, jonigo okazas per si mem.

Kaj same kiel kiam nukleoj kolizias kun sovaĝa rapideco, okazas la procezo de ilia fandado. Aŭ eĉ pli simple, la kerno detonacias kun la formado de sennombraj liberaj elektronoj, kiuj, siavice, generas elektron.

Tio estas, malgranda kuirilaro kun speciala tipo de kurento kurento, aŭ fluo simila al miniatura pilka fulmo, generas, danke al kontrolita termonuklea fandado uzante akvon, grandegan kvanton da speciala elektro kaj fluo de fotonoj.

Tio estas, tia motoro povas fariĝi eterna elektrocentralo. La baterio provizas la fluon de miniatura pilko-fulmo, kaj estas mem reŝargita per elektro akirita de kontrolita termonuklea fandado en akvo. Kiel porĉiama mova maŝino, kvankam la energio en ĝi estas akirita konvertante la internan impulson de la kernoj en ion pli praktikan, palpeblan por homoj.

Belonzi sulkigis la brovojn kaj trikis la brovojn:

- Energio ĉerpita per elektro kiel mikroskopa pilka fulmo? Sonas bele. Sed la realo ne ĉiam estas fabela. Vi verŝajne aŭdis, ke ili ŝajnas konstrui nukleajn fuziajn reaktorojn. Ili ankaŭ volas akiri energion el la fisio de uraniaj kernoj. Estas kredite ke se inter-atomaj ligoj estas rompitaj, protonoj kaj neŭtronoj disiĝos en ĉiuj direktoj pli rapide ol bombo-eksplodo. Eble jes, sed ial ili ne povas fari la reaktoron kaj la bombon mem. Kaj vi pensas, ke tiel vi prenis hidrogenon kun sfera elektro, kiel skui pizojn per forko, kaj poste meti ĝin en vian buŝon. Krome, io tute alia eblas. Kial aperos specife direktitaj elektronoj, aŭ ĉu la kolizio de nukleoj ĝenerale kaŭzos fuzion? Multe da optimismo, sed malmulte da pravigo.

Schauberger respondis:

- Pri la pravigo? Se ne estas elektronaj ŝeloj, tiam nenio malhelpas la kernojn kolizii kiam ili estas kompaktigitaj. Kaj la kolapso de la kampo kondensigas tian movadon, kaj ĝi ankaŭ donas direkton al la ĉerpita energio.

Se la procezo de kunfandiĝo de hidrogenaj kernoj mem eblas, kaj tion ni vidas en la ekzemplo de nia Suno, tiam ankaŭ ĉi tie okazas io simila, nur malgrandskale.

Cetere, ĉe la Suno ankaŭ ĉi tiu procezo estas kontrolebla, sed, bedaŭrinde, ni ankoraŭ ne povas ŝanĝi la parametrojn tie.

Kaj ĉi tie, sur la akvo, estas malgranda Suno, provizanta elektran energion. Krome, ĝi povas esti tuj transformita en elektronon kaj fotonon dum nuklea reago. Estas preskaŭ neniu diferenco inter ili. Kaj kion ni volas ricevi kiel rezulto de tio - motoro aŭ bombo - dependas nur de nia imago. Plie, eble ni elpensos ion pli malvarmetan kun la tempo.

Belonzi demandis:

- Nu, ni diru, ke ĉi tiuj ĉiuj estas nur projektoj kaj eĉ planoj nuntempe. Precipe, provu reprodukti grandan, naturan pilkan fulmon, kaj ne nur milionon el ĉi tiuj malgrandaj.

Schauberger konsentis:

- Jes, ni havas problemon pri tio. Sed ĝi ne estas tiel nesolvebla kiel ŝajnas unuavide . Kaj due, ekzistas iuj aliaj alternativaj manieroj, ne tiel promesplenaj, sed ankaŭ promesplenaj. Ni sekvas ilin.

Belonzi kapjesis, kaj la italo ekparolis mem:

- Ekde antikvaj tempoj, aerodinamikistoj de la Tria Reich serioze prenis la efektivigon de la Coanda efiko por krei la levan forton de la aparato. En Germanio estis lumaĵoj de aerodinamiko, kaj estis elstaraj matematikistoj. La punkto estas malsama. Tiu efiko ne estas la efiko de levforto, sed la efiko de jeto algluiĝanta al sia flulinia surfaco. Vi ne ekflugos rekte kun ĉi tio. Bezonas tiradon (aŭ flugilon). Krome, se la surfaco estas kurba (por deviigi la jeton malsupren kaj akiri puŝon), la efiko nur funkcias en la kazo de laminara jeto. La jeto de gasturbina motoro ne taŭgas por tio. Ĝi devas esti lamenigita . Ĉi tiuj estas grandegaj energiaj perdoj.

Schauberger , farinte skizon sur la diagramo, logike korektis:

- Ne tiom grandega. Se , ekzemple , laminado ne estas tiel primitiva. Ĝi povas eĉ, male, pliigi la efikecon de tirado signife.

Belonzi sufiĉe logike notis:

- Ĝi dependas de tio, al kio vi aplikas la fortovektoron, kaj kiel ĝi influos la reziston de la medio. Kaj en iuj kazoj, vakuo efektive formiĝas antaŭ la fluga telero.

Schauberger notis kun suspiro:

- Sed ni ne estas la solaj, kiuj laboras pri tiuj ĉi projektoj.

Belonzi rapidis montri sian scion:

Jes, estis ili, Schriever - Habermol- diskoj ( Schriever , Habermol )

Ĉi tiu aparato estas konsiderata la unua vertikala ekfluga aviadilo de la mondo. La unua prototipo, "rado kun flugilo", estis testita proksime de Prago reen en februaro 1941 . Ĝi havis piŝtmotorojn kaj Walther-likva raketmotoron.

Generalissimo de la projektistoj Schauberger , haste, kvazaŭ timante, ke li estos interrompita, aldonis:

- La dezajno similis al biciklorado. Larĝa ringo turniĝis ĉirkaŭ la kabano, kies rolon de spokoj ludis alĝustigeblaj klingoj. Ili povus esti instalitaj en la postulataj pozicioj por kaj horizontala kaj vertikala flugo. La piloto estis poziciigita kiel en regula aviadilo, tiam lia pozicio estis ŝanĝita al preskaŭ kuŝanta. La ĉefa malavantaĝo de la aparato estis signifa vibrado kaŭzita de rotormalekvilibro. Provo igi la eksteran randon pli peza ne produktis la deziratajn rezultojn, kaj la koncepto estis prirezignita en favoro de la "vertikala aviadilo ", aŭ V-7 (V-7), estanta evoluigita kiel parto de la "Armiloj de Venĝo" programo, VergeltungsWaffen .

Kaj Belonzi ankaŭ ne maltrafis la okazon montri sin kiel scianto:

- Estas ankaŭ la tiel nomata "Fluganta Pancake" de Zimmerman .

Provita en 1942-43 ĉe la ekzercejo de Peenemünde . Ĝi havis Jumo-004B gasturbinmotorojn. Ĝi disvolvis horizontalan rapidecon de proksimume 750 km/h kaj montris bonan reguligon, surteriĝorapidecon de 60 km/h.

. ĈAPITRO N-ro 12.

Schauberger diris iom acide:

- Mi scias tion. Mi jam vidis tian miraklon. La aparato, kiel mi povas diri al vi, aspektis kiel pelvo renversita, kun diametro de 5-6 m Ĝi estis ronda ĉirkaŭ la perimetro kaj havis en la centro travideblan kabanon. Sur la tero li ripozis sur malgrandaj kaŭĉukaj radoj. Por ekflugo kaj horizontala flugo, plej verŝajne, li uzis kontrolitajn ajutojn. Pro la malebleco precize reguligi la puŝon de gasturbinmotoroj , aŭ pro iuj aliaj kialoj, ĝi estis ekstreme malstabila dumfluge.

Belonzi klakis kaj pugnobatis la tablon:

- Ĉiuj ĉi tiuj aparatoj, kiel koruptaj knabinoj , estas malstabilaj.

Schauberger murmuris ludeme:

- Kaj se nur morale!

Belonzi rimarkis ridetante:

- Sed ni ankoraŭ havas ion. Ĝenerale, estas eĉ surprize, ke dum la milito ne estas sufiĉe da mono por tiom da projektoj . Kaj ili ankaŭ diras, ke Nacisocialismo bankrotis.

Schauberger logike notis:

- Eble tio signifas figure, aŭ morale bankrota. Sed pri tio oni parolis post Stalingrado, kaj ne nun, kiam ni faras konvinkan venĝon de la rusoj por la urbo ĉe Volgo!

Belonzi , ne povante rezisti, ridis:

- Nu, tio estas certe. Estas vere, ke la rusoj povos rezisti tiom da fortoj kolektitaj el la tuta mondo, nek mi nek vi povas kredi tion, ĉu ne?

Schauberger negative skuis sian vilan kapon:

- Kaj mi ne povas kredi ĝin, sed... Ni ne estas generaloj ĉi tie por paroli pri taktikoj kaj taksi la ŝancojn de la malamiko. Pli bone, diru al ni, kiajn aliajn projektojn vi scias pri ĉi tiu klaso de aparatoj. Ĉi tio estas interesa.

Belonzi ruze respondis:

- Jes, tre malsama. Ĉi tio estas simple mirinda - Disko "Omega" de Andreas Epp ( Andreas Epp ) Diskoforma helikoptero kun 8 stelforma piŝto kaj 2 ramjetmotoroj. Sub evoluo ĉi-jare, 1943. Nu, ĉi tio estos problemo por li, mi volas diri, ĉi-specaj motoroj. La programisto mem, Abel Epp , malakceptita de laboro reen en 1942, falis en demonan kaptitecon.

Belonzi mem ridis pri la lasta ne tre taŭga kaj taktoplena ŝerco.

Post tio, desegninte kaj korektinte la diagramon, li daŭrigis:

- La aparato estis kombinaĵo de "fan-adoranto" teknologio kun libere rotacia rotoro movita de Focke-Wulf " Triebflugel " pulsaj jetmotoroj kaj pliigita lifto pro la "flotada efiko".

Ŝajnas , ke Belonzi lastatempe tre zorge studis tiajn dokumentojn. Ĉar li rakontis ĝin tre glate, kvazaŭ legante el tio, kio estis skribita.

- La aviadilo, ankaŭ diskforma aparato, konsistis el cirkla kajuto kun diametro de 4 metroj, ĉirkaŭita de disko-fuzelaĝo kun diametro de 19 metroj. La fuzelaĝo enhavis ok kvar-klingajn adorantojn en ringoformaj karenoj ligitaj al ok Argus Ar 8A radialaj motoroj kun aksa puŝo de 80 ĉevalfortoj. La plej novaj monstroj estis instalitaj ene de ok konusaj tuboj kun diametro de 3 m.

La ĉefa rotoro estis fiksita al la akso de la disko. La rotoro havis du klingojn kun Pabst-dizajnita ramjeto ĉe la finoj kaj rotacia diametro de 22 m.

Belonzi , listigante diversajn karakterizaĵojn de germana teknologio, iĝis ĉiam pli kolerigita. Ŝajne, li estis plenigita de fiero por fremda, eĉ aliancita, lando. Kaj en la voĉo oni povis senti la varmegon de la tono, per kiu la pioniroj prononcas la ĵuron:

- Kiam la tonalto de la klingoj en la helpmotoroj ŝanĝiĝis, la rotoro akcelis, elĵetante fortan fluon de aero. La jetmotoroj estis startitaj je 220 rpm, kaj la piloto variigis la tonalton de la helpmotoroj kaj ĉefrotoron je 3 gradoj. Ĉi tio sufiĉis por levi nin.

Belonzi turnis siajn brakojn super sia kapo, ŝajne imagante sin kiel helikoptero:

-La ĉefa helico estis de la aŭtorotacia tipo kaj ne kreis ajnan tordmomanton. Male al helikopteroj, ĝi ne estis fiksita en ĉarniroj, sed estis muntita rigide, kiel la helico de la plej ordinaraj aviadiloj. Tamen la aparato ne estas ordinara!

La plia akcelo de la helpmotoroj klinis la aŭton en la dezirata direkto. Tio deviigis la lifton de la ĉefrotoro kaj tial ŝanĝis la direkton de flugo.

Schauberger komentis kun iom da ĵaluzo:

- Kaj ni devintus superi ĉi tion.

Belonzi volonte konsentis:

- Kompreneble, ĝi devus esti, sed estas tro da konkurantoj. Eĉ Kurt Tank estis implikita en ĉi tiu klopodo.

La aŭstra geniulo surprizite fajfis, kiel strateĉulo:

- Eĉ li? Sed li jam estas troŝarĝita de laboro. Ĝi ŝajnas disvolvi novan, plibonigitan version de la bombĉasaviadilo Focke-Wulf. Ĝi ŝajnas esti nomita TA-152. Li volas krei veturilon kun potencaj armiloj kaj kapabla plenumi multcelajn funkciojn, kun bonega manovro.

Belonzi ankaŭ estis plena de skeptiko:

- Kompreneble, li ne povas pritrakti tiom da projektoj, sed Tank ne funkcios sola. Li havas tutan teamon de asistantoj kiuj laboras pri diversaj projektoj. Sed unu el liaj plej proksimaj asistantoj proponis dezajnon por fundamente nova aviadilo.

Schauberger levis la orelojn:

- Se eble, bonvolu doni pliajn detalojn.

Belonzi komencis klarigi:

diskoforma helikoptero desegnita de Kurt Tank, unu el la lastaj modeloj de nova speco de aviadiloj evoluigitaj en la Tria Reich, neniam estis provita. La alta, kirasa pilotejo enhavis la rotaciajn klingojn de granda turbinhelica motoro. La fluga flugil-speca korpo enhavis du aerenprenojn en la supraj kaj malsupraj antaŭaj partoj de la fuzelaĝo. La diskaviadilo , laŭ kalkuloj, povus flugi kiel regula aviadilo, aŭ, kiel helikoptero, moviĝi en ajna direkto kaj ŝvebi en la aero.

Schauberger , kun iu pravigebla skeptiko, rimarkis:

- Unu el la malfortaj punktoj de ĉi tiuj specoj de diskoformaj aparatoj estas ilia armilaro.

Belonzi diris kun iom da entuziasmo:

- Jes, estas kelkaj sufiĉe bonaj armiloj tie. Ne pensu, ke Kurt Tank estas tiel simplulo kaj maltrafos sian ŝancon.

Schauberger respondis ironie:

- Kiu dubus pri tio!

La italo diris serioze:

- Do, estis planite uzi eĉ ses aŭ eĉ ok kanonojn Maiaeg MS-213 (20 mm, pafrakvanto 1200 pafojn por minuto) kaj kvar 8-colajn K100V8 aer-aerajn fragmentajn incendiajn misilojn kiel armilojn sur la Fulmoglobo '. Alternativaj armilelektoj ankaŭ estis evoluigitaj, aŭ pli ĝuste, pripensitaj: 30 mm pafiloj, 37 mm pafiloj kaj eĉ la 75 mm RA-40 en atakmodifo. Kiel tiu instalita sur la HE-129.

La disko-aviadilo estas nature konceptita kiel universala aviadilo: interkaptisto, tankdestrojero, gvataviadilo, ekfluganta de pozicioj en la arbaro, kampoj, kaj eĉ de la ferdeko de aviadilŝipo. "Ball Lightning" devus esti inkludita en la serio. Tio estas, amasproduktita ekde la komenco de 1944. Kaj eble eĉ pli frue, se ili povas.

Schauberger diris sufiĉe serioze:

- Ĉiuokaze, la milito ne finiĝos antaŭ la vintro, eĉ se ni sukcesos preni Moskvon. Sed nia projekto, en teorio, devus fariĝi tia armilo, ke ni povas vere nomi ĝin miraklo.

Belonzi , strabante sian dekstran okulon, komentis:

- Bonaj flugaj trajtoj de la disko-aviadilo , ĉi tio estas, kompreneble, klaso, sed ... Sen armiloj kaj forta kiraso, ili malmulte utilas.

Schauberger ekkriis ĝoje:

- Jen ĝi! Tial mi elpensis idealan protekton kontraŭ ĉiuj konkoj kaj misiloj, kiujn la malamiko povas pafi al ni.

Belonzi flustre diris:

- Lamena jeto, kun tre alta rapido, grandordo pli alta ol sonrapideco, fluanta ĉirkaŭ aviadilo. Jen la penso, kiu forblovas kaj la obusojn mem kaj la eksplodondon.

Schauberger diris:

- Ne nur lamena fluo, sed ankaŭ ĉi. Io, kio igos flugan teleron nevundebla, kiel en fabelo, kaj samtempe armita, io pli forta ol aviadilaj pafiloj kaj raketoj.

Belonzi aplaŭdis per la manoj:

- Vere! Mirakla armilo! Nevundeblaj flugaj teleroj kaj bonega rimedo!

Intertempe militistoj batalas per pli prozaj, sed ne malpli efikaj armiloj. Aparte, kvar knabinoj veturis per sia plej nova memvetura pafilo E-50, modifo de tankdestrojero. La veturilo havis potencan kirason kaj 88-mm kanonon kun barellongo de 100 EL.

La knabinoj volis ĉi tiun apartan modelon kun multe da municio kaj bona protekto. Dekliva kiraso de 180 mm disponigis fruntan protekton de iuj kontraŭtankaj armiloj. La flankoj estas bone fermitaj, 120 mm laŭ angulo, kaj 50 mm ankaŭ estas flankaj ekranoj, kaj motoro de 1200 ĉevalfortoj.

Tiel aperis la plej nova modelo, rememoriga pri pligrandigita E-10-maŝino. Kaj ŝi estis movita en la direkto de la sovetia armea pozicio.

La knabinoj, dum la atako kontraŭ la pozicio de la Ruĝa Armeo, pafis sian batalkompleton, kaj nun prudente parolis dum la servantaj knaboj replenigis la municion.

Gerda kolere rimarkis:

- La rusoj provas kamufli siajn tankojn prefere ol lanĉi murdajn kontraŭatakojn.

Charlotte ridetis kaj malestime snufis:

- Ili fariĝas pli inteligentaj ... Ili batalas dum tiom da jaroj. Sed ni ankoraŭ batas ilin. Kaj ni venkas.

Magda suspiris kaj, krucsigninte, rimarkis:

- Ĉio estas laŭ la volo de Dio ... Sed venkoj estas malfacilaj por ni!

Christina ridis kaj rimarkis:

- Sed se ni venkas, tiam Dio estas je nia flanko! Post ĉio, Germanio, komencinte malgranda, jam tenas almenaŭ duonon de la mondo. Kaj kun Rusio, nia venko estas nur demando de tempo.

Gerda volonte konfirmis:

- Jes! Ni agas tre zorge. Unue ni ĵetas bombojn, kaj gladas ilin per artilerio. Tiam ni sendas tankojn antaŭen kaj rompas en poziciojn. Ni provas entiri malpli da perdoj. Kaj ĝi sukcesas. Ni do ankaŭ havos venkon sur Ruĝa Placo.

Magda levis la ŝultrojn kaj kuris siajn nudajn plandojn trans la krudan herbon, murmurante:

- Jes, estos venko! Laŭ la volo de Dio!

Christina ridetis ironie kaj rimarkis:

- La dioj ne helpas la malfortulojn . Kaj por tiuj, kiuj ne fidas pri si mem!

Magda respondis:

- La Sinjoro helpas la korrompitajn!

Kristina obĵetis severe:

- Ne, Dio helpas tiujn, kiuj rompas korojn!

La knabinoj leviĝis de la herbo kaj kuris trans la gazonon. Ili estis, kiel kutime, en bikinoj, nudpiedaj, kurbaj, konformaj, sunbrunigitaj. Tre bela... Ekzempla normo de arja beleco. Ĉielaj kaj, samtempe, alportantoj de morto. Kio igas malamikojn tremi kaj admirantojn admiri. La legendaj kvar!

Kion povas skribi poeto pri ili? Ĉi tio estas radianta fluo de monta rivereto kaj la suno. Kaj samtempe varma cervino. Kun korpoj spirante forton kaj sanon. Estas somero, kaj estas tre agrable por belaj knabinoj kuri nudpiede la velura herbo tiklas iliajn nudajn plandojn; Bona por la belulinoj. Altaj, elastaj mamoj leviĝas kaj skuiĝas. Kaj mallarĝaj taloj starigis la fortajn kaj luksajn koksojn de la knabinoj.

Gerda demandis Magda kurante:

- Ĉu vi pensas, ke la Sinjoro amas nin?

La mielblondulino decide deklaris:

- Dio amas nin, sed Li elprovas nin! Tamen mi kredas je nia fina venko !

Kristina ridetis kaj grumblis:

- Ni ĉirkaŭpaŝos la Kremlon per niaj graciaj, nudaj piedoj!

Charlotte ridis kaj ĵetis la bulon per sia malsupra membro. Ĝi trafis la junan arabon en la nazo. Li forkuris pro timo. Li ne plu volis rigardi la ĉielan belecon de la knabinoj.

Kaj la malbonaj Terminator-knabinoj amuziĝis. La belulinoj, rigardante la timojn de homoj, volis devigi ilin kisi iliajn piedojn.

Gerda haltis kaj minace kriis al oficiro de tanka brigado:

- Surgenue!

Li obeeme kolapsis kaj ridetis flate:

- Ho mia diino...

Gerda etendis sian tre belan kruron, el kiu venis la bongusta odoro de la korpo de freŝa knabino. La oficiro komencis kisi sen atendi ordonon. Knabino de mirinda beleco, preskaŭ nuda kaj kurba, sentis ekscitiĝon pro la tuŝoj de la viro kaj komencis peze spiri. Deziro vekiĝis en la ceteraj amikoj. Ili ankaŭ komencis krii al la germanaj oficiroj kaj devigi ilin surgenui.

Eĉ Magda ne povis rezisti. Kaj kiel la knabinoj volis amori. La belulinoj estis tiel ekscititaj de la tuŝoj de viroj kaj knaboj. La sento de volupto kaj la voko de la karno estas ebriiga. La knabinoj demetas la restaĵojn de siaj vestaĵoj kaj rapidas al la viroj. Pasioj forflugas en la oceanon, kaj voluptaj ĝemoj kaj krioj aŭdiĝas.

Amori ŝaltis la knabinojn. Post tio ili sentis sin tre gajaj kaj freŝaj. La fakto mem, ke la knabinoj amoris kun nekonataj viroj, kaj kun pluraj samtempe, prefere vekis ilin kaj enigis ilin en ĝojon, ĉi tiun fakton de ekstrema senhonteco .

Nur unu religiema Magda estis ĉagrenita kaj ĝemis:

- Kion ni faras, knabinoj? Vi ne povas fari ĝin tiel! Ĉu ni estas bestoj por pariĝi kun la unua aro da homoj, kiujn ni renkontas? "La knabino krucsignis sin kaj, brulanta pro malfrua honto, flustris. "Sinjoro pardonu nin pro tia malnobla peko."

Kristina malestime snufis:

- Ni havas nian propran Dion! Kaj li diras al ni, ke la sola peko estas malkuraĝo kaj perfido de la Patrujo!

Gerda, lekante la lipojn, komentis:

- Sed vi ankaŭ havis orgasmojn ĉe ni! Do ne prenu ĝin al la koro!

Fiery Charlotte rimarkis:

- Ŝajnas, ke Magda havas ĝuste sufiĉe da fido kaj kompreno al la Vorto de Dio por veneni sian tutan surteran ekzistadon kaj senigi sin de la ĝojoj de la vivo. Malfeliĉa knabino!

Magda forte suspiris kaj konsentis:

- Jes , mi estas vere malfeliĉa. Do kion vi povas fari pri ĝi? Ve, vi ne povas trinki la kalikon de la Sinjoro kaj la kalikon de la diablo samtempe!

Gerda serioze respondis:

- Ne kredu ĝin. Baldaŭ la Tria Reich starigos alian religion, malsaman de kristanismo. Kaj vi ne devos suferi pro malmoderna, burĝa moralo!

Charlotte svingis la pugnon tra la aero kaj komentis:

- Jes, moralo, el la vorto malpura ... Mi malamas ĉiujn konvenciojn! Mi volis amon, kaj mi ricevis ĝin!

Magda diris severe:

- Ĉi tio ne estas amo, sed besta pariĝo. Kaj ĝenerale, mi mem ne scias, kio trafis min. Estis kvazaŭ ondo ruliĝis kaj terura volupto superfortus.

Gerda balancis la kapon kaj pasis la manon tra la haroj:

- Ni ne parolu pri ĉi tio. Ni batalu pli bone!

Kaj ilia batalanto denove moviĝis en la batalon. La knabinoj ekzamenis la IS-2 tra la amplekso. Sovetia tanko kun potenca kanono ekpafis de longa distanco kaj, surprize, trafis la memveturan pafilon. Vere, la bato trafis la frontan kirason kaj reboĉis, sed la knabinoj sentis skuadon.

Gerda notis:

- Kaj la rusoj precize pafas!

Magda fajfis:

- Ni trafis de kvin kilometroj kaj duono for. Nu, nu, mi respondos al li!

Kaj la blonda terminatoro repafis. Ĝi trafis la frunton de la turo, sed pro la longa distanco ĝi ne penetris la kirason. Sed la rusa monstro ankaŭ sentis la baton de 88 mm, kun barelo longo de 100 EL. Kaj lia tanko haltis.

Charlotte sugestis:

- Ni proksimiĝu. Li estas ankoraŭ preter nia penetra povo!

Magda notis:

- De kvar kilometroj ni trafos ĉi tiun tankon fronte! Sed li ne ramos nin plene! Perfekta rezervo kun nia maŝino.

Kristina klarigis:

- La fronta kiraso, danke al la deklivo de la kiraso je kvardek gradoj, estas ideala, sed la flanka kiraso ne estas tre bona, kvankam la IS-2 ne penetros nin en la supra parto.

Magda pafis al la T-34-76, penetrante la antaŭan kirason de la kareno de longa distanco. La muzelo forflugis kaj la batalkompleto komencis disŝiri. Sovetia tanko paneis.

La germana veturilo daŭre alproksimiĝis. La IS-2 denove pafis kaj trafis denove, sed la kuglo iris en alian malakcepton. Gerda fajfis:

- Ĉi tio estas vera tanka aso. Batu de tia distanco la duan fojon sinsekve. Eĉ estas domaĝe mortigi tian ulon!

Magda rimarkis ridetante:

- Ĉu vi parolas pri ulo? Aŭ eble ĝi estas knabino!

Gerda forte suspiris kaj komentis:

- Kaj la knabino estas eĉ pli peza! - Kaj tiam la blonda terminatoro trikis la brovojn. - Sed la malamiko estas la malamiko, kaj li devas esti detruita!

Magda ankaŭ montris sian armilon kun suspiro kaj siblis:

- Ĉio neebla estas ebla en nia mondo! Sed tamen ne forgesu pri Dio!

Kristina prenis la hokon per la piedfingroj de sia nuda piedo kaj, gratante okon sur la kiraso, siblis:

- Do mi kreis senfinecon!

Gerda serioze rimarkis:

- Ni devus ricevi kelkajn virojn. Tuta haremo, aŭ pli bone ankoraŭ tri haremoj!

Kristina imagis tion kaj kontente ronronis. Kaj Magda trafis ankoraŭ tridek kvar. Bone celita diablo. Vera murdinto sub anĝela aspekto.

Charlotte esprimis sprite:

- Vi ne bezonas edzon, vi bezonas haremon!

Gerda eligis sian langon:

- Mi torturos virojn ĝismorte ! Mi najlos iliajn orelojn!

La germana tanko denove estis trafita per obuso de la IS-2. Efektive, ĉi tio estas ia mirinda aso. La kuglo glitis tre proksime al la muzelo. Kaj Kristina diris kun timo:

- Ili povas demeti nian pafilon! Magdoĉka, forprenu ilian pafilon.

La helhara knabino, kvazaŭ kovrita per ora pulvoro, grumblis:

- Mi faros ĝin! Kaj tiam ni provos preni ĉi tiun skipon vivanta!

Kaj la belulino krucsignis sin. Poste ŝi celis la pafilon per siaj graciaj, nudaj piedoj. Ĉi tio estas pli preciza ol uzi viajn manojn. La knabino kaptis la zonon per siaj dentoj kaj premis la butonon per la fingroj.

La pafilo tondris, kaj granda, trapikanta obuso, fluganta plurajn kilometrojn, trafis la barelon de sovetia veturilo. Jes, tiu ĉi virino Magda taŭgas. Ŝi ĝuste trafis min, kvazaŭ ŝi pugnobatis ŝin en la nazon.

Gerda fajfis:

- Nu, vi havas precizecon! Jes sinjoro!

La knabino, mielblonda, memfide respondis:

- Laŭ la volo de Dio, ĉi tio estas ĉio!

figon per siaj moveblaj piedfingroj :

"Vi atingos nenion sen via propra lerteco." Kaj nia trejnado, kaj bonega genetiko, kaj batalpraktiko!

Charlotte kantis entuziasme:

- Vi bone scias Mag, la mondo estas plena de mirakloj. Ĉi tiuj estas la solaj mirakloj kiujn homoj povas fari mem!

Magda ridis kaj pafis al la SU-76. Ŝi ramis ŝelon en aŭton kaj pepis:

- Ni havas specialajn novaĵojn. Ni knabinoj estas simple supera klaso! Kaj tiam aŭdu kantojn pri amo kantataj ĝis tagiĝo!

La sovetia veturilo eksplodis kaj obusoj eksplodis. La germana longtuba pafilo alportis morton kaj detruon al ĉiuj.

Magda forte suspiris kaj kantis:

- Pardonu miajn pekojn, patro. Mi scias, mi havas multajn el ili! Aŭskultu, bonvolu kaj helpu! Mi volas penti antaŭ Dio!

Gerda kaj Charlotte grimacis pro malestimo. Ili jam sciis pri la projektoj por nova preĝejo, kie la kruco estus anstataŭigita per svastiko. Ĝis nun tamen estis problemo pri la panteono. Unuflanke, Hitler volis simplan kaj kompreneblan monoteismon. Sed aliflanke, la pinto de la Tria Regno havis deziron inkludi la antikvajn germanajn diojn en la panteono. Kaj ĉi tio eroziis monoteismon.

La Fuhrer inklinis al la ideo, ke en la komenco estis nur unu Dio. Tiam li kreis aliajn diojn kiuj sendube obeas la Ĉiopova Superdio. Ĝi estis kaj pli simpla kaj pli klara por la germanoj. Tio estas, Nadbog estas unu, kiel la Fuhrer, kaj la ceteraj estas kiel la bojaroj sub la caro.

Do, fakte, ĝi estas pli simpla kaj klara. La germanoj estis konsideritaj nacio elektita de Ĉiopova Dio por regi la universon. Ĉiuj aliaj estas nur sklavoj. Estis planite anstataŭigi la krucon kun svastiko , kaj repentri la preĝejojn en nigraj, blankaj kaj ruĝaj koloroj. Kaj nature, ŝanĝu la sanktulojn. Pendigante Hitleron, lian menaĝerion, kaj kelkajn germanajn diojn sur ikonoj.

Kandeloj restis antaŭ la ikonoj, sed ankaŭ torĉoj estis ŝaltitaj. Ankaŭ la preĝoj ŝanĝiĝis. La seĝoj estis forportitaj, kaj estis planite plenumi la diservon nur starante kaj genuante. Ekstere, la novaj temploj devus havi ok-pintan kupolon el ruĝa kaj blanka.

Krome, la nazioj planis revivigi homajn oferojn kaj revivigi antikvan temploprostituadon. La rezulto estis tiel terura miksaĵo de paganismo kaj monoteismo, krome, de barbara formo.

Ne senkaŭze la formado de la nova religio iris relative malrapide, por ne kaŭzi disiĝon en la militanta socio.

Krome, la nazioj kredis pli je novaj specoj de superarmiloj ol je okultaj fortoj.

Jen, ekzemple, la plej nova pafilo, kaj fakte, la plej praktika por detrui tankojn. Same kiel ŝia plej nova amplekso.

Magda pafis, trafis la SU-122 kaj balbutis:

- Ho, kiel malbona mi estas!

Gerda malbonaŭgure ridetis kaj kuĝis:

- Venos la tempo, kaj la Nomo de Kristo estos forgesita tra la mondo! Kaj la svastiko sorbos ĉion kaj ĉiujn!

Valerka kolere kunpremis la pugnojn kaj ekkriis:

- Ne, rikoltilo kaj martelo regos la mondon!

Kaj hipereksplodilo aperis en la manoj de la knabo.

Levka ankaŭ notis kun aplomo:

- Ni batalis, kaj ni batalos!

Kaj en la manoj de la pionira knabo ekestis neniiga sinteno. Kaj li skuis ĝin kaj kolere frapis sian nudan piedon, disbatante la blaton.

Marinka ankaŭ akiris imponan arsenalon, kaj siblis:

- Lenin, la partio, la Komsomolo - malvenko atendas vin!

Slavka tenis la pulsan ultrasonan emisilon en siaj manoj, decide skuis ĝin kaj diris:

- Mi vidis la Fuhrer kaj lian hordon en la ĉerko!

Tri knaboj kaj knabino skuis siajn armilojn kaj, sen pripensi dufoje, malfermis murdan fajron sur la proksimiĝantajn naziojn, ŝprucante hiperplasmon. Kaj ŝi laŭvorte disbatis siajn malamikojn. Kaj la soldatoj de la Tria Reich laŭvorte fariĝis bongustaj kebaboj antaŭ niaj okuloj.

Kaj la tankoj laŭvorte fandiĝis kaj fariĝis riveroj de likva, brilanta ŝtalo.

Kaj ĝi fluis kiel skarlataj riveretoj. Marinka paŝis sur unu el ĉi tiuj riveretoj per la nuda piedo . Ŝi bruligis sian nudan, infanecan plandon kaj kriis:

- Ultra-nigra truo !

Valerka kapjesis konsente:

- Jes, ni bezonas zorgi pri niaj kruroj, ni estas ankoraŭ infanoj!

Slavka, daŭrante elsputi fluojn de agresema hiperplasmo ĉe la nazioj, kaj bruligante kaj malamiksoldatojn kaj ekipaĵon, kaj tankojn kaj aviadilojn.

Kaj tiel la pionira terminatoro sugestis:

- Eble ni povas kanti?

Levka konfirmis per energia kapjeso:

- Ĝuste tion ni kantos! Kaj ĝi estos hiperfotona !

Valerka tusis kaj kantis kun sento kaj energio:

Mi estas moderna knabo, kiel komputilo,

Kaj estas pli facile diri , juna mirinfano ...

Kaj ĝi rezultis tre mojosa -

Tiu Hitlero estos iom posedata!


La knabo estas nudpieda tra la neĝblovoj, promenas sub faŝismaj pafiloj... Liaj kruroj estas skarlataj kiel ansero,

kaj malgaja kalkulo atendas lin!


Sed la pioniro kuraĝe rektigis siajn ŝultrojn

, rideti  pafitaj paŝoj...

La Fuhrer sendas iun al la fornoj,

Iun trafis faŝisto per sagoj!


Knabo mirinfano el nia epoko, prenis blasteron kaj kurae kuris en batalon ...

Faŝismaj ĥimeroj dissolviĝos,

kaj Dio Ĉiopova estos kun vi por ĉiam!


Saĝa knabo per trabo trafis la Kraŭtojn, Kaj falĉis tutan vicon da monstroj ...

Malproksime de la ŝtalo pli proksima al komunismo,

Li trafis la faŝistojn per ĉiuj fortoj!


La knaba mirinfano pafas trabon, Post ĉio, li havas tre potencan eksplodilon... Li fandas la "Panteron" per unu gluteto, Post ĉio, ĝi estas simpla , vi scias, aĉulo!


Ni sen io ekstermos la faŝistojn, Kaj ni simple ekstermos la kontraŭulojn ...

Nia eksplodilo trafis per sia tuta forto,

Jen la kerubo etendas la flugilojn !


Mi detruas ilin, sen metala brilo, Ĉi tiu potenca "Tigro" ekbrulis...

Kio estas la Krauts, ĉu vi ne konas sufiĉe da tero?

Vi volas pli da sangaj ludoj!


Rusujo estas granda imperio,

Etendiĝanta de la maro al la dezertoj...

Mi vidas nudpiedan knabinon kurantan,

Kaj nudpiedan knabon - perdiĝu!


La damnita faŝisto vigle movis la tankon, Per ŝtala virŝafo li akre veturis en Rusujon ...

Sed ni metos kruĉojn da sango por Hitlero,

Ni frakasos la naziojn en etajn pecojn de gazono!


Patrujo , vi estas al mi plej kara,

Senlima de la montoj kaj mallumo de la tajgo... Ne necesas, ke soldatoj ripozu sur siaj litoj - Botoj

brilas en la galanta marŝado!


Mi fariĝis granda pioniro ĉe la fronto, mi tuj gajnis la Heroan Stelon ...

Por aliaj senlimoj mi donos ekzemplon,

Kamarado Stalin estas simple idealo!


Ni povas venki, mi certe scias, Kvankam la intrigo de la historio estas malsama ...

Kaj venas la atako de la malbonaj fekbatalantoj,

Kaj la Fuhrer fariĝis io vere mojosa!


Estas malmulte da espero por Usono, Ili flosas sen ia petolo... La Fuhrer kapablas renversi de la piedestalo, Teruraj kapitalistoj, nur skorio!


Kion fari, se la knabo troviĝus

en kaptiteco, senvestigita kaj elpelita en la malvarmon...

La adoleskanto senespere batalis kun la Fritz , Sed

Kristo


suferis por ni kaj kun li! Tiam li devos elporti torturon, Kiam ili bruligos vin per ruĝa fero ...

Kiam , rompinte botelojn sur la kapo,

Ili premis al viaj kalkanoj ruĝecan bastonon!


Prefere vi silentu, knabo, kunpremu viajn dentojn, Kaj elportu torturon kiel titano de Rusujo...

Ili bruligu viajn lipojn per fajrilo, Sed Jesuo povas savi la batalanton!


Vi trapasos ian turmenton kiel knabo, Sed vi elportos ĝin sen riverenco sub la vipo ... La rako

avide elŝiru viajn manojn,

La ekzekutisto estas nun kaj reĝo kaj nigra princo!


Iam finiĝos la turmento, Vi trovos vin en la bela paradizo de Dio ...

Kaj estos tempo por novaj aventuroj,

Ni eniros Berlinon, kiam Majo ekbrilos!


Nu, kio do, se ili strigus infanon,

la Faŝisto estos ĵetita en inferon pro tio ... Klara voĉo aŭdiĝas

en Edeno,

La knabo reviviĝas - ĝojo estas la rezulto!


Do vi ne bezonas timi la morton, Estu heroeco por la Patrujo ...

Ja la rusoj ĉiam sciis batali,

Sciu, ke malbona faŝismo estos detruita!


Ni marŝos kiel sago tra la paradizaj arbustoj,

Kun knabino nudpieda en la neĝo ...

Sub ni ĝardeno, blovanta kaj floranta,

mi estas pioniro kuranta tra la herbo!


En la ĉielo ni estos por ĉiam feliĉaj infanoj, Ni estas tie mirindaj, tre bonaj ...

Kaj ne ekzistas pli bela loko sur la planedo,

Sciu, ke neniam malfaciliĝos!

La infanoj en ĉi tiu parto de la sonĝo estis herooj, kaj en la alia parto okazis ankaŭ tre signifaj eventoj.

Post naĝado en Volgo, la knabinoj kuŝis sur la strando. Dum la Germana Armeo ne hastis moviĝi pli norden. La nazioj kompensis por la difekto, la plej multaj el la perdoj estis en eksterlandaj sekcioj, kaj premis la sovetiajn soldatojn per aviadilaj atakoj.

Ŝajnas, ke Hitler estis iom seniluziigita. La rusoj batalis obstine, kaj la forto de rezisto ne falis. Aŭ faŝisma numero unu havis aliajn konsiderojn. Sed, ĉiukaze, la nazioj hezitis. Kaj ni ankoraŭ ne pluiris.

La knabinoj ne povis trankvile kuŝi sur la plaĝo ili tordis kaj turniĝis kiel ŝpinilo;

Kaj Magda subite ekploris. Gerda, vidante, ke la knabino kun oraj haroj muĝas, malestime snufis:

- Nu, denove nia sanktulo parolos pri moralo...

Magda kapjesis konsente:

- Kompreneble, ni faris tian pekon...

Charlotte ekridis.

- Ŝi mem ĝemis kaj muĝis kun ni pro orgasmoj, kaj nun ŝi blovas mukon !

Gerda eksaltis. Ŝi estis alta, sunbrunigita, portanta nur maldikajn kalsonojn. La militisto siblis:

- Sufiĉe! Memoru, la Biblio estas juda libro. Ĝi ne estas por arjoj!

Kristina aldonis:

- Kaj ne malhonorigu nin! En la Tria Regno ne ekzistis kaj ne ekzistas , kaj neniam plu ekzistos kristanismo! Ni kreos nian propran monoteismon, tiun monoteismon de arjaismo ... Kaj ne estos alia religio krom la religio de naziismo!

La ruĝhara diablo, dirante tion, eĉ ekkriis kaj piedpremis ŝiajn nudajn, ĉizitajn piedojn.

Magda negative balancis la kapon:

- Ne, vi ankoraŭ nenion komprenas...

Gerda kolere grumblis:

- Kion ni komprenu? Ke vi estas venenita de la veneno de la juda religio. Kaj estas la plej bona kaj arja. Vi devas finfine fariĝi nia kaj fini Abraismon en via animo!

Christina nudigis siajn dentojn kaj ridis:

- Nur malbona religio, eble nazia... Malica, kaj samtempe, konstrua. Al kio utilas religio, kiu malpermesas eĉ rigardi virinojn kaj admiri ilin?

Magda kolere vangofrapis sian gracian piedon sur la varman sablon kaj respondis:

- La esenco de iu religio ne estas ĝia ekstera allogeco, sed ĝia aŭtentikeco!

Gerda ridis kaj , sincere surprizita , demandis:

- Kiuj estas la kriterioj por aŭtentikeco? Pruvu, ke la Biblio estas la vorto de Dio kaj la revelacio de la Ĉiopova !

Magda diris ne tro memfide:

- Nu, ekzemple, bibliaj profetaĵoj...

Gerda, rigardante per siaj safiraj okuloj, demandis kun esprimo en sia voĉo:

- Ĉu ekzistas profetaĵo pri la Tria Regno kaj ke Germanio transprenos la tutan mondon?

Magda senhelpe etendis la brakojn kaj, kurante la piedfingron de sia nuda piedo, apenaŭ aŭdeble diris:

- Ne! Ĝi ne estas tie!

Gerda faris decidan konkludon:

- Do ĉi tiuj profetaĵoj nenion valoras! Eĉ ovoj sen yema.

Magda balancis la kapon kaj silente eksidis en la lotusa pozicio. Estis evidenta lukto okazanta ene de ŝi. Inter la deziro esti vera arjo kaj resti en Kristo.

Magda mem ne sciis, kion elekti. Ŝi vere volis forskui kristanismon kaj fariĝi vera besto. Sed aliflanke, la deziro plonĝi en malvirton estis retenata de io. Foje Magda svenis, sentante orgasmojn kiam ŝi estis palpata kaj fikita de junaj kaj belaj viroj. Kaj nun ŝia konscienco turmentis ŝin.

Kristina, pensinte laŭte, komentis:

- Por mi, de la komenco, kio kaŭzis malakcepton en la Biblio estis ĝuste la fakto, ke judoj estas la popolo de Dio. - La knabino frapis sian nudan kalkanon sur la sablon, levis polvon kaj daŭrigis. - Judoj, ĉu ekzistas la popolo de Dio? Nu, kio povus esti pli absurda? Mi tute ne povas stomaki ĉi tion. Kiel idiote tio sonas. Nu, kiu povus kredi ĝin?

Gerda levis la ŝultrojn kaj diris:

- Estas multo en la Biblio, kio ne estas komprenebla per la menso. Ni faŝistoj nomiĝas ekzekutistoj ĉar ni detruas malsuperajn individuojn de la homaro. Sed Dio en la Biblio inundis la tutan mondon, mortigante milionojn da homoj kaj multajn senkulpajn bestojn. Lasante nur ok homojn. - La knabino kuŝiĝis sur la sablon kaj, farante puŝojn sur la pugnoj, daŭrigis sian rezonadon. - Pensu pri kiom da krueleco estas en ĉi tiu juda libro. Kaj la judoj mem kondutis barbare en konkermilitoj .

Charlotte konfirmis:

- Jen ĝi! Kaj kian fierecon ili havis. Ili volis mortigi Paŭlon, kiam li anoncis, ke la Sinjoro intencas ankaŭ savi la paganojn. Kiel pompaj meleagroj, kiuj konsideras aliajn naciojn ne inda je vivo!

Magda levis la kapon kaj klarigis:

- Eterna vivo!

Charlotte sidiĝis en horizontala disigo kaj, ridante, komentis:

- Kaj eĉ tiel. La Fuhrer ne promesis ĉielon post morto. Li promesis altigi la Trian Reich ene de la vivdaŭro de ĉi tiu generacio. Kaj ĝi okazis! Eĉ ne pasis dek du jaroj de kiam ni estas la mastroj de duono de la mondo!

La ruĝhara diablo palpebrumis al siaj amikoj kaj aldonis:

- Kaj la Biblio promesas la ĉielon nur post la morto.

Gerda korektis la fajran Charlotte:

- Ne post morto. - La blonda terminatoro skuis sian fingron. - Eĉ ne post la morto, sed nur post la dua alveno de Kristo kaj la fino de la mondo. Do la justuloj havas tre longan atendon por la ĉielo!

Christina faris kapriolon kaj muĝis:

- Kaj ni jam ĝuas paradizon sur la Tero! Aŭ, almenaŭ, aktiva senmorteco!

Gerda volonte konfirmis:

- Jen ĝi! Kaj kion ni bezonas? Multe, kaj samtempe, ni jam havas preskaŭ ĉion!

Magda komentis kolere:

- Ĝuste, ĝi jam estas tie... aŭ... nuntempe!

Gerda malfermis siajn safirajn okulojn:

- Ĉu ne komprenis?

Magda volonte klarigis:

- Estas bone vivi sur la Tero kiam vi estas juna kaj bela. Sed provu mem imagi, ke vi estas maljunulino. Kaj neniu ankoraŭ bezonas ĝin !

Gerda tordis sian junan, freŝan vizaĝon:

- Ho, por kio tio ĉi?

Magda diris varme:

- Kaj krom tio. Se vi fariĝos kaduka kaj soleca, malsana kaj vundita, tiam via sola konsolo estos Kristo.

Gerda kolere frapis sian nudan piedon kaj respondis:

- Nu, mi ne! Mi turnos min al Toro je la lasta horo!

Kristina, farante ĉarman rideton, komentis:

- Kio pensigas vin, ke ni maljuniĝos?

Magda levis la ŝultrojn kaj komentis:

- Ni estas homoj. Kaj ĉiuj homoj maljuniĝas!

Christina ridis kaj rimarkis:

- Kaj se arja scienco venkas maljunecon?

Magda ridetis, fulmante siajn perlajn dentojn:

- En ĉi tiu kazo , mi estos tre feliĉa!

Kristina kukis:

- Ĉio neebla estas ebla en nia mondo. La Arja Dio malkovris, ke du kaj du estas kvar!

Charlotte ridetis kaj turnis siajn koksojn kaj diris:

-Nenio estas pli terura ol maljuneco. Ĉi tio estas tre terura stato!

Gerda kapjesis kaj rimarkis:

- Juna hundo estas pli bona ol maljuna leono. Eh, se mi nur povus trovi kuracon kontraŭ senmorteco!

Charlotte kantis kun plezuro:

- Por ĉiam juna, por ĉiam nudpieda!

Gerda kapjesis konsente:

- Ni ĉirkaŭpromenas sen ŝuoj la tutan tempon , kaj tial ni konservos nian junecon por ĉiam!

Magda ridis responde kaj rimarkis:

- Nigruloj ankaŭ estas nudpiedaj la tutan tempon, sed ili ne fariĝis senmortaj!

Gerda memoris:

nudpiede kuri tra la neĝo aŭ aŭtuna koto. Kaj eternigis ŝian nomon! Do iru antaŭen kaj brilu viajn nudajn, knabinetajn kalkanojn!

Charlotte turniĝis sur la sablon, faris laŭlongan fendon kaj pepis:

- Ho, maljuneco, malbenita maljuneco. Mi ne disiĝos kun miliardo - mi estos por ĉiam juna!

Gerda levis la ŝultrojn kaj rimarkis:

- Niaj kvar havas kaj monon kaj bienojn Afriko kaj Rusio. Kaj kion ni volas?

Kristina diris kun entuziasmo:

- Tuta haremo de viroj! Estus tiel bonege havi seraglio de maskloj!

Charlotte volonte konsentis:

- Jes, tio estus mojosa. Mi amas diversecon en viroj!

Magda volis balegi pri la animo, sed ŝanĝis sian opinion. Nur la vizaĝo fariĝis eĉ pli malgaja. Tiel iras la vivo. Ĉi tio ne signifas, ke ĝi estas vana. Estus peko por ili kvar plendi. Ili atingis multon. Estas ankaŭ premioj, iom pli malbonaj kun rangoj. Kaj granda gloro. Kaj materialaj akiroj.

Konsideru ilin, laŭ teraj normoj, tre bonŝancaj, kaj neniam estis grave vunditaj dum la tuta milito.

Kaj samtempe ili ne povas esti nomataj tute feliĉaj. Kio estas la avantaĝo de kristanoj? Ili kontentiĝas pri malmulto en la vivo. Kaj tial , ĉiuokaze , ŝajnas al ili, ke ili estas feliĉaj. Eĉ se Kristo ne promesis haremojn kaj palacojn.

Magda foje sentis sin simple malfeliĉa. Precipe kiam mi pensis pri Kristo. Nu, bone murdo. Kaj SXimsxon kaj David mortigis. Estis multaj brutuloj inter la sanktuloj. Sed seksa volupto? Ŝia varma sango! Magda volis amon, inkluzive de fizika amo. Ŝi naskiĝis kun pliigita sekseco. Same kiel la ceteraj knabinoj.

Kaj kiel Dio pardonos al ŝi pro tio?

Kaj eĉ se kristanismo ne estas la vera religio, kio do estas la vero?

Magda demandis al siaj amikoj:

- Kial ni kredu, se ne Kriston?

Gerda respondis kolere:

- Kio, ĉu la Fuhrer ne sufiĉas por vi?

Magda, turnante la okulojn, respondis:

- Jes, la Fuhrer estas bonega. Sed ĉu li povas doni senmortecon?

Charlotte racie rimarkis:

- Ĉiuokaze, kristanismo ne konvenas al ni. Ni ne povas ne peki. Ni ne bezonas Dion, kiu tute forigos pekon!

Magda etendis la manojn, malgaje rimarkante:

- Do la alternativo estas eterneco en infero?

Charlotte ridis kaj sugestis:

- Eble tie ne estas tiel malbone.

Gerda kolere frapis sian rondan kalkanon, batante platan ŝtoneton, kaj bojis :

- Ne estos infero por arjoj! La vera Dio donas venkon! Ni gajnas, kaj ĉi tio estas la plej konvinka afero. Ni ne havas Biblion. Ni havas Minan Kafejon. Kaj nenio pli ol la verkoj de la Fuhrer!

Kristina sugestis al la knabinoj:

- Ni iru kuri!

La knabinoj profitis ĉi tiun okazon por streĉi siajn krurojn kun entuziasmo. Ĝenerale, dum estas trankvilo, vi povas ripozi.

Magda kuris kaj pensis. Jes, la plej altvalora afero, kiun homo havas, estas juneco kaj sano. Kiam tio ne estas la kazo, tiam la kapitalo ne alportas ĝojon. Kio pri sekso? Ĉi tio rejunigas la korpon. Kaj tial, ĝi estas utila por fizika taŭgeco, precipe por virinoj. Kaj abstinado estas ege malutila.

Sed la kristana moralo diras alie. Kaj ĝenerale, la mondo estas maljusta. Kio donas al vi la plej grandan ĝojon estas malutila. A ekzemple , mi tre volas ĉokoladon. Tamen ili ne grasiĝas, ĉar ili konstante moviĝas.

Kion vi povas diri pri la ĉielo? Ĉu ĝi ne estus tro enuiga sen peko?

Magda ankaŭ pensis pri Satano. La demando estas preskaŭ eterna. Kial Dio kreis la Filon de la Tagiĝo, sciante, ke li pekos kaj forportos miliardojn da inteligentaj estaĵoj kun li? Interesan version esprimis la profetino Elena: Dio ne bezonis robotojn. Kaj la Ĉiopova decidis, eĉ en tiel kruela maniero, montri al la universo la detruon de peko kaj la valoron de Dia amo kaj graco.

Kvankam, aliflanke, iel fordoni bilionojn da anĝeloj kaj nesavitaj homoj anticipe por forigo, aŭ, krome, por eterna damno, aspektas kiel SS-eksperimentoj sur la universo. Io kiel ĉi tiu inokulado kontraŭ peko, kaj fakte de la ideo vivi sendepende de Dio, aspektas fanatika, kaj metas la Kreinton mem en malbonan lumon. Aliflanke, se obeemo al la kreado tiom gravas por Dio, tiam ĉu ne estus pli facile komence krei biorobotojn, kiuj principe ne kapablas peki!

Sed pastro aŭ teologo kontraŭstaros: robotoj ne kapablas sinceran amon! Nur vivanta estaĵo, kiu povas peki, povas vere, kaj ne laŭ programita programo, ami!

Lucifero konsentas kun tio. Iagrade, demonoj fariĝis frateco kun principoj de reciproka respekto. Sed se estaĵoj kapablaj peki povas ami, ĉu amo estos reala, kiam la kapablo iri kontraŭ la volo de Dio estas perdita? Kaj se ĝi ne estas perdita, kia do estas la sovaĝa torturo de bilionoj da pekuloj, homoj kaj anĝeloj? Aŭ eĉ ilia neniigo?

Lucifero pensis pri tio, kaj la logiko de Satano sugestis la plej amatan elekton por la animo de la Filo de la Tagiĝo: ĉar Dio bezonas eternan amon, kaj amo estas neebla sen peko, tio estas, sen agoj ekster la volo de la Ĉiopova, tiam peko devas esti eterna. Ĉi tio signifas, ke portantoj de peko aŭ kontraŭstaro al la regado de la Ĉiopova ankaŭ estas submetitaj al eterneco. Tiam Lucifero ne riskas finiĝi en eterna infera fajro, aŭ esti forviŝita senspuro, kiel kreto desegnaĵo kun ĉifono. Kaj Satano mem, kaj liaj anĝeloj, kaj pekuloj povos preni alian vojon. Ĉu li povas krei sian propran civilizacion kaj krei aliajn realajn universojn?

Infero, ekzemple, multe evoluis, kaj kun la helpo de multaj dimensioj, disetendiĝis kaj koloriĝis en la realan universon. Kaj homoj formas la submondan pejzaĝon multmaniere. Inkluzive, parte, la kredo de homo montras la inferon kiel li atendas sian propran postmortan ekziston. Sed nur parte, ĉar Lucifero ankaŭ bezonas justecon kaj evoluon eĉ de individuo, kiu mortis en la karno.

La unua modifo de la infero ne estis tre riĉa kaj komforta - eble ĝi estigis mitojn pri la malgaja Tartaro kaj la timo de morto inter homoj. Sed aperis la Elizeaj Kampoj - sufiĉe komparebla al la vizio de la paradizo ĉe la unuaj kristanoj. Viry inter la paganaj slavoj, kaj Vahlak inter la vikingoj. Aperis novaj pekuloj - la submondo instaliĝis, sed Lucifero havis la povon fari preskaŭ ĉion en la infero. Sed la limigilo estas via propra imago. Kaj homoj fariĝis ĝia reproduktejo, kio ebligis krei tre diversan universon, kaj tute ne subteran regnon kun kaldronoj kaj kornaj diabloj ĵetantaj ŝtipojn sub ilin.

Eble eĉ la ideo mem iri kontraŭ la Kreinto, aŭ, pli precize, kontraŭ li estiĝis pro iu sento de rutino. La ordinara homo ne komprenas ĉi tion. Sed li, Lucifero, pensas, kalkulas kaj perceptas ĉion tiel, ke eĉ la plej potencaj homaj komputiloj ne povas kompreni tion.

Estante la Kreado numero unu en potenco, en ĉi tiu strukturita, reguligita universo, kie ĉio estas obeema al la Ĉiopova Dio, li, pli ol iu ajn alia, sentis la rutinon kaj eĉ antaŭvideblecon de eventoj.

Kvankam Satano ne vidas la estontecon kiel tia, lia hiperinteligenteco kapablas antaŭdiri kaj kalkuli uzante multajn parametrojn. Kaj Lucifero vidis, ke tia kaj tia okazos en ĉi tiu mondo! Ili konstruos ion, nenio estos detruita, kaj se ĉi tio estas tiel, tiam ne utilas ŝiri vian ventron ĉe konstruejo. La steloj turniĝas je mezurita rapideco, la mondoj de homoj estas malmultenombraj kaj malrapide disvolviĝas. Anĝeloj havas preskaŭ nenion por fari.

Jes, estis la rutino kaj enuo de la ĝusta, kaj do plejparte senmova, universo, kiuj puŝis Lucifero'n ribeli. Li volis akiri la potencon krei sin, por ke ne estu steloj en formo de nur flamantaj pilkoj. Por ke ĉio ne estus tiel antaŭvidebla kaj malmulte ŝanĝebla kiel en senpeka universo. Kiam, strikte parolante, ne necesas labori forte, kaj estas nenie por kuri.

Kaj kion Lucifero povus deziri: li jam estas super ĉia kreaĵo, sed samtempe, li ne povas uzi potencon por io rimarkebla. Eĉ, ekzemple, vicigu stelojn, aŭ stampu viajn bestojn . Akra menso kaj rapida pensado estigis rutinon. Kaj konfrontiĝo kun la Kreinto estas okazo por revivigi kaj fine akiri por vi malfacilan, danĝeran, sed dezirindan celon: aŭ venki la Kreinton, aŭ pruvi, ke Li eraris! Ĉiukaze, la rezulto de la diskutado ne estas antaŭvidebla, kaj prefere, multaj eĉ kredis, ke la kreaĵo ne povas esti pli forta ol la Kreinto , kaj li perdos, la elekto de Satano eniri en opozicio estas kondamnita kaj senespera. Sed almenaŭ tiu ĉi lukto eligis la ardan kaj ardan naturon de la plej perfekta kaj potenca anĝelo el stato de dormema kaj rutina subiĝo. Kaj nur kiam li vere renkontis la Kreinton, Lucifero sentis realan vivon kaj intensan lukton. Eĉ se ĝi estis batalo, kie la analizaj kapabloj de Satano donis preskaŭ nulan ŝancojn de sukceso. Kvankam ... Estas ĉi tie kelkaj subtilecoj, pri kiuj, feliĉe, homoj ankoraŭ ne scias ĉion.

Magda estis tiel forportita de sia revado, ke ŝi ne rimarkis, kiel ŝi trafis kontraŭ memvetura pafilo. Ĝi flugis per inercio. Kaj ne mirinde. Survoje, la knabinoj renkontis la memveturan pafilon E-5, la unuan eksperimentan modelon. Interesa aŭto, kun nur unu ŝipano en kuŝanta pozicio. Tiel malgranda kaj mallarĝa, armita per 75-mm-kanono kaj samaksa maŝinpafilo.

Ĝenerale, tiu memvetura pafilo estis destinita por alteriĝoj prefere ol bataloperacioj. Sed ĝi estas malpeza , kaj povas esti faligita de paraŝutoj aŭ sur moduloj. Malgraŭ ĝia malalta pezo - nur sep tunoj, la dikeco de la fronta kiraso de la E-5 atingis 80 milimetrojn laŭ granda racia angulo de deklivo.

Do ĉi tiu tanko sen gvattureto povus trafi sovetian tridek kvaron restante nepenetrebla de la fronto. Kaj sur la flankoj la memvetura pafilo estis protektita per ruliloj. La alteco de la tanko povus esti reduktita al nur metro, kaj nur unu, kutime malgranda, soldato estis en kuŝanta pozicio. Aŭ eble eĉ knabino aŭ adoleskanto.

La knabinoj ĉirkaŭis la unuan modelon de la plej nova aŭto. Multmaniere ĝi similis eĉ pli malgrandan E-10. Kun malpeza pezo, la germanoj kaj malvolaj sklavprojektistoj povis konveni sufiĉe fortan pafilon, kapablan trapiki tridek kvar en la frunto per sia sub-kalibro ĵetaĵo de distanco de unu kaj duono kilometroj, aŭ eĉ pli. Kaj je distanco de kilometro - la malsupra parto de la kareno kaj la frunto de la IS-2-gvattureto. Krome, eĉ tia potenca sovetia tanko ne nepre devis penetri la kirason de malpeza memvetura pafilo. Cementita kiraso devus igi la kuglon reboniĝon.

Gerda sprite rimarkis:

- Vi ne povas dividi per nulo, sed ili senigas vin je nulo!

Charlotte klarigis:

- Ni venkas, kio signifas, ke ni povas senigi ĉiujn kaj konstrui!

Kristina kantis entuziasme:

- Vi ĉiuj ne kuŝu sur la litoj, la Fuhrer povas formi linion! Aŭskultu la Fuhrer!

Magda tweetis reen:

- Ni forviŝos multajn larmojn. Ĝoju homoj - Kristo naskiĝas!

La ceteraj knabinoj siblis agreseme kaj komencis svingi la manojn:

- Sufiĉe! Vi estas nur eklezia muso!

La knabino eksaltis responde kaj movis sian nudan piedon laŭ la ŝtala kiraso de la tanko, pepante:

- Kaj vi fariĝas pli forta en animo! Kiam via mano estas firma kaj viaj celoj estas humanaj, vi povas disbati la ŝtalon de perforto!

Kaj la kvar kantis responde, samtempe saltante supren kaj malsupren:

- Perforto akrigas ŝtalon, sed la potenco de malbono ne daŭras eterne. Kaj vi fariĝas pli forta en animo! Kiam via mano estas firma kaj viaj celoj estas humanaj, vi povas disbati la ŝtalon de perforto!

Nu, kiel seksecaj estas ĉi tiuj diabloj kun siaj nudaj kruroj sunbrunigitaj kiel ora ĉokolado. Kaj kiel energie ili dancas kaj saltas. Veraj sovaĝuloj. Kaj ĉi tiuj estas la malvarmetaj knabinoj, kiuj ŝanceliĝas kiel serpentoj. La belulinoj dancis kaj rapidis por kuri denove, iliaj rondaj, rozkoloraj kalkanoj ekbrilis.

Gerda grumblis entuziasme:

- Mi ne bezonas Kai, mi volas tutan haremon!

Charlotte kantis reen:

- Ne!! Pli bone ol du haremoj!

La fajra Kristina muĝos:

- Ho ne! Pli bone tri aŭ kvar!

Gerda prenis ĝin kaj kantis melodie:

- Sed amo al viroj ne foriras, ne.

Magda krias:

- Nu, kia vulgareco! Vi ne povas fari ĝin tiel!

Gerda ridis responde kaj memorigis:

- Sed ankaŭ vi laŭvorte ronronis pro plezuro!

La mielblondulino ruĝiĝis kaj respondis per mallaŭta voĉo:

- Se vi nur scius, kiel ĉi tio hontas min!

Gerda kantos responde:

- Mi ankoraŭ ne havas honton! Se la laboro estis farita pure! Kaj la bandito povas esti artisto! Respektu talenton, respektu talenton!

Respektu talenton - sinjoroj!

Charlotte pepis entuziasme:

- Estas varme! Varmo! La fritita suno de grandaj urboj!

Kristina prenis ĝin kaj murmuris:

- Mi estas feliĉa knabino! Bela de ĉiuj flankoj ! Bela de ĉiuj flankoj !

De ĉiuj flankoj!

Gerda nur frapas sian kapon en la kirason de la kaŭra memvetura pafilo kaj bojas :

- Mi estas SS, mi estas SS, sed ne vere! Kaj bonvolu respekti la baron. Ni estas en la necesejo por ĉiuj

la bastardojn ! Kiel instruis Hitler - la aroganta ĉefministro!

Magda ekkriis responde, saltante supren kaj malsupren:

- Homo en nekredemo estas malfeliĉa. Vi ne povas vivi en peka volupto. Ĉar,

Ke la kolero de Dio estas terura! Ĉar Dio estas strikta juĝisto!

Charlotte palpebrumis al la blonda belulino kaj pepis:

- La karno en la infero lantas pro la varmego. Kaj estas tempo, ke ni ĉiuj komprenu antaŭ longe. Ĉiu, kiu ne konas fidon al la Sinjoro, falos sub la jugon de infero!

Magda skuis sian pugnon al la ruĝa diablo kaj siblis:

- Pekulo ricevos sian. Ĝi estos kiel araneo brulanta en fajro. Demonoj turmentos vin en la submondo. Tiuj, kiuj adoris Satanon.

Kristina, turnante siajn fortajn koksojn, kantis:

- Krio de venĝo super glavoj - batalo okazas. Kaj nigraj okuloj sub viaj okuloj, kaj sanga surfo!

Jam estas kvar knabinoj, kiam ili muĝas:

- Norda vento, tabulo. Diablo, sciu, ke anĝela timo estas eterna!

Kaj frapante siajn nudajn piedojn, la knabinoj ĉantis:

- Jen la glavo de Hitler! Jen la glavo de la Fuhrer! Tranĉu ĉiujn frenezulojn!

Kaj la knabinoj ridos.

Gerda prenis ĝin kaj laŭte kantis:

- Fatala jaro, vi ne devas kredi min. Sed venos naŭ legioj kun Hitler! Nia diablo Adolfo kun oraj kornoj renversos la ĉielon!

Kaj la knabinoj prenos ĝin kaj krios:

- Ni estas militistoj de infera lumo!

Kaj kiel ĉiuj kvar koliziis kun siaj nudaj plandumoj, kaj fajreroj de ĉiuj koloroj de la ĉielarko dense pluvis. Nu, virinoj...

Tiam, kompreneble, la militistoj partoprenis en la torturo. La pioniro estis skurĝita per blanke varmega drato, poste oni komencis verŝi salon kaj fajne hakitan pipron sur la vundojn. La doloro montriĝis infera, kaj la knabo kriegis kiel sireno, aŭ leporo en kaptilo.

Gerda moke rimarkis :

- Urso, kaptita en fajro, muĝas kiel virbovo, Ne estas pli forta doloro en la tuta universo. Kaj mia amiko havas maŝinpafilon, li forstrekos ĉian sensencaĵon!

La knabo plurfoje perdis la konscion, sed li estis rekonsciigita kaj denove torturita. Samtempe, preskaŭ sen fari demandojn. Kaj kion povis scii la kaptito? La sadismaj faŝistoj simple ĝuis la doloron de la knabo.

La pioniro estis torturita dum longa tempo, ĝis, finfine, la knabo tute perdis konscion, falante en komaton pro dolora ŝoko. Gerda komentis kun bedaŭro en sia voĉo:

- Ne malbona torturo, sed ne sufiĉa! Kiun alian vi ŝatus torturi?

Magda kolere flustris:

-Vi estas monstroj! Dio ne pardonos ĉi tion!

Gerda kantis responde:

- Ne eraru, fiŝu, Dio volas torturon, kaj ne je la unua provo!

Christina surde tweetis:

- Ho, ĉi tiuj turmentoj! Precipe kiam ili bruligas kalkanojn de virino per varma fero, kiel agrable ĝi estas!

Charlotte siblis per obtuza voĉo:

- Ni torturos Stalinon, disŝiros lin!

Ruĝhara Kristina babilas:

- Kaj mi estas Baba Yaga, la knabino havas nudajn piedojn!

Kaj la militisto paŝis sur varma vergo. La malglata plando sentis agrablan varmon kaj tiklon. La ruĝhara diablo kukis:

- Kia emocio !

La aliaj knabinoj ne povis rezisti la tenton kuri nudpiede trans la karbojn. Kaj la kruroj de la militistoj estas tiel belaj kaj distingitaj per la harmonio de siaj linioj. Kaj Gerda eĉ elmontris siajn mamojn kaj metis ruĝvarman feron al la skarlata cico. Kaj ŝi ĝemis volupte pro la plezuro, kiun kaŭzis al ŝi la doloro.

Magda sekvis la ekzemplon, rimarkante:

- En la infero ili almetos varman feron al la mamoj de niaj nudaj knabinoj! Do ni havas ŝancon vidi kia ĝi estas anticipe!

Gerda ridis kaj lekis la varman metalon per sia lango kaj pepis:

- Ni ne timas eĉ la inferon! Eĉ infero! Eterne englutita en flamoj ! Jes, brakumita!

Charlotte prenis ĝin kaj tweetis:

- Kia doloro, kia doloro!

Kristina nudpiede saltis super la varmaj karboj kaj ridis. Nu, la piedoj de la knabinoj estas ĉiam nudpiedaj, la plandoj estas fortaj, kiel la kaloj de kamelo. Kaj ĝenerale, ĉi tiuj estas militistoj de la plej alta klaso!

Tiam la knabinoj denove naĝis en la rivero. Stormtroopers flugis trans la ĉielon. Kaj ĉe altaj altitudoj la timindaj TA-400-oj. Ili flugis por bombi sovetiajn urbojn preter Uralo. La taktikoj de konstanta, elĉerpa bombado, uzante napalmbombojn, kaŭzis la elĉerpiĝon de Rusio. Do la fabrikoj iom post iom subteriĝis, la germanoj bombardis laboristajn kvartalojn por mortigi kiel eble plej multajn homojn. Ili uzis brulbombojn kaj pezajn radiokontrolitajn bombojn. Kion inventis la nazioj? Ekzemple, malgrandaj ovoj kun akumulaj eksplodaĵoj.

La TA-400 eĉ portis la plej pezan bombon en la mondo, pezante dek kvin tunojn. Ŝi estis faligita sur Uljanovsk. Duono de la bloko estis disfaligita. Do la faŝistoj senĉese batalis .

Sed ŝajnas ke la Tria Reich estis alfrontita kun forto kontraŭ kiu napalmo estis senpova.

Kaj la V -misiloj tute ne estas io, kio povus provizi almenaŭ ian turnpunkton en la milito de eluziĝo.

Dan batalis en tranĉeo proksime de Leningrado. Alta knabo, granda kaj muskola preter siaj jaroj, pensis pli pri knabinoj ol pri batalado. La germanoj senŝeligis la urbon, la rusoj respondis. Kompreneble, la nazioj havis pli da pafiloj, kaj la kalibroj estis konsiderindaj.

Dan pafis per kaŝpafisto - longa, aŭtomata fusilo. La kugloj estis specialaj, kun urania kerno. Sufiĉe multekosta kaj rekomendita esti uzata ŝpareme.

La knabo rememoris, kiel li amoris hieraŭ vespere kun la rusa knabino Alenka. Ŝi ankaŭ estas alta kaj granda virino, tre temperamenta. Dan estas tre bela kaj artsketisto, do la knabino volonte dormis kun li. Sed ĉi tio kompreneble ne estis vera amo. Sed Dan sciis kiel plaĉi al knabino. Tamen, kien irus Alenka? Vi ne povas diskuti kun elita SS-ulo.

Sed proksime de Leningrado, ĝenerale, la germanoj estis iel malbonŝancaj.

Se Stalingrado, kie la rusoj montris persistemon kaj batalis dum preskaŭ ses monatoj, iĝis la parolado de la urbo, tiam kion ni povas diri pri Leningrado?

En la fino, la germanoj ankaŭ prenis Orenburgon, sed la perdoj, precipe de la eksterlandaj hordoj, estis kolosaj. La faŝistoj, ĝenerale, malgraŭ siaj rasaj antaŭjuĝoj, estis nevole devigitaj konfesi: ilia malamiko estis forta, kuraĝa kaj tute plenrajta.

Dan pensis, ke se Alenka gravediĝos, li eĉ estus feliĉa. Mi volis etendi mian familian linion, oni neniam scias, kio povus okazi en milito.

Mi ankaŭ pensis, kial ili venis al la rusaj landoj? Eble ne indas provi preni Moskvon post Londono? Ĉu la germanoj ĉiukaze ne havas sufiĉe da tero?

Rusujo montriĝis elasta lando, kie ĉiu paŝo antaŭen estis tre malfacila.

Dan trafis iun knabon en la kapon per bone celita pafo. Eble eĉ la sama aĝo. Knaboj ĉiam pli batalis sur la rusa flanko. Ŝajne, Stalin komencis kompreni, ke adoleskantoj estas pli utilaj ĉe la fronto ol en la malantaŭo. Efektive , la ulo ĉe la maŝino estas nur malalt-kvalifikita laboristo. Kaj en batalo egale kun plenkreskuloj!

Dan faris alian akrigilon sur la stoko. Mense diris:

- Hundila filo Friedrich! Vi estas ankoraŭ pli bonŝanca ol mi!

Kaj li aldonis laŭte:

- Ho, mi ŝatus fariĝi piloto!

Kaj la knabo montris sian bicepson! Sufiĉe granda kaj nervoza. La knaba atleto komencis fari gimnastikon. Knabino suprenrampis malantaŭ li. Ne estis la bela Alenka, sed iu alia, lentuga , ruĝhara, alta kaj maldika. La knabino admiris Dan. Estas malfacile kredi , ke li estas ankoraŭ knabo ne deksesjara. Pli ol averaĝa alteco, kun muskoloj el gisita ŝtalo, la sunbrunigita junulo faris kapsaltojn. Dan portas nur naĝtrunkon, kaj lia haŭto estas glata, kvazaŭ el bronzo, kaj li havas maldikan talion kiel glaso. Lentuga Svetka ne estis konsiderata belulino - ŝi estis angula, malgrasa pro devigita dieto, ŝiaj manoj kaj plandoj de ŝiaj piedoj estis kovritaj de kaloj. Vere, ŝiaj okuloj estas verdaj kaj belaj, kaj ŝiaj vizaĝaj trajtoj estas regulaj kaj egalaj, kiel tiuj de knabino. Sed ŝi estas malproksime de la kurba, orhara Alenka.

Svetka volas alproksimiĝi al la atletika knabo, sed timas. La vizaĝo de Dan ankoraŭ estas preskaŭ infana, kun tiu unika ĉarmo de adoleskanto de adoleskeco, kiam la infana ŝvelaĵo malaperas, sed la barbo, kiu difektas la ruĝiĝon de freŝa haŭto, ankoraŭ ne aperis. Se ne estus lia mallonga hartondado, tiam la bela kapo de Dan povus esti konfuzita kun knabino, kun vireca mentono - kiel bela li estas.

Svetka komprenis, ke ŝi estas senespere malsupera kompare kun li, precipe pro la lentugo. Ho, mi dezirus, ke mi povus forigi ĉi tiun aĉan aferon el mia vizaĝo. Kion ŝi ne provis?

Dan sentis la rigardon de aliulo sur li kaj akre turniĝis. Li faris kaskadon de kaprioloj, finiĝante apud Svetka .

La nudpieda knabino en ĉifonoj kriegis. Dan metis sian manon sur ŝian buŝon kaj demandis:

- Nu, kiu vi estas, spiono?

La knabino diris kun ĝemo:

-Mi estas Svetka, kompatu!

Dan, kiu bone komprenis la rusan, ronronis:

- Bone do! Ĉar vi observis min, vi devas pagi monon por rigardi min!

Svetka ĝemis pro timo:

- Mi ne havas! Mi estas almozulo!

Dan premis la knabinon al li kaj siblis:

- Vi pagos en speco! Ni estas arjoj kaj la universo apartenas al ni!

. EPILOGO

La infanoj eliris el artefarita dormo. Kaj antaŭ ĉio, ili sentis viglecon kaj forton en siaj muskolaj korpoj. Iliaj muskoloj jam estis elstaraj, sed nun ili fariĝis multe pli akraj, profunde difinitaj kaj timigaj. Kaj la haŭto de la korpo denove malheliĝis, preskaŭ nigra.

Marinka fajfis:

- Ŭaŭ! Ŝajnas, ke ni resaniĝis!

Valerka respondis ridetante:

- Kaj ili eĉ pliboniĝis.

Slavka skuis siajn dratajn muskolojn kaj kantis:

Ĉi tio signifas vivi bele

Ĉi tio signifas vivi digne...

Nia heroa forto,

Forto de spirito kaj volforto!

Levka klakis la nudajn piedfingrojn de siaj bone muskolaj kruroj kaj rimarkis:

- Ni estas nur ŝtaluloj!

Valerka korektis:

- Pli verŝajne, eĉ titanio!

Apud la altranga pionira gvidanto staris viro portanta malhelajn okulvitrojn kovrantajn duonon de lia vizaĝo. Kaj li diris mallaŭte:

- Jes, infanoj. Nun vi ne estas kiel ĉiuj aliaj. Ne, nun vi eble estas eĉ pli bona ol la ceteraj!

Marinka knaris kaj pepis:

- Ni estas la plej bonaj en la mondo,

Nia kanto estas en la aero...

La Patrujo ne kredas je larmoj,

Kaj ni donos al la malbonaj eksterteranoj ilian cerbon!

Slavka ekkriis:

- Ni estis vampiroj, kaj nun ni denove estas normalaj?

La viro en malhelaj okulvitroj kaj epoletoj respondis:

- Ne vere! Vi vere estis vampiroj, kaj vi ankoraŭ estas, nur nun vi ne timas la sunon, kaj estas senigitaj de ĉiuj malfortoj de sangosuĉuloj.

- Ĝuste, ĝi estas eĉ kvazaro ! - ekkriis Valerka!

Marinka demandis ridetante:

- Do kio?

La viro en epoletoj respondis:

- En kondiĉoj, kie la malamiko de najbara galaksio aktive konstruas batalajn stelŝipojn, kaj klare preparas grandegan floton por invado , tio certe gravas!

Slavka rimarkis kun ĝojo:

- Infanaj specialaj fortoj! Ĉi tio, vi vidas, estas tre bonega !

Levka korektis, fleksante la muskolojn:

- Pli verŝajne eĉ ne por infanoj, sed por pioniroj. Ni estas jam preskaŭ plenkreskuloj.

La viro en malhelaj okulvitroj respondis:

- Vi ankoraŭ havas multon por lerni, Valerka. Ne tro malstreĉu.

Marinka tweetis:

- Kiel diris Lenino: - Studu, studu kaj studu denove!

Slavka kantis ŝerce:

Kia lerneja vivo estas ĉi tio?

la provo ĉiutage ...

Aldono, divido,

Multiplika tablo!

La knabino en la blanka palto anoncis:

- Kaj nun vi plonĝos en la Hipermatricon. Kaj viaj superpotencoj estos provitaj .

Valerka demandis ridetante:

- Aŭ eble antaŭ tio, ni iros kaj kantos?

La viro en malhelaj okulvitroj kaj epoletoj kapjesis konsente:

- Kompreneble vi povas, kantu!

Kaj la infanoj komencis kanti ĥore, ion viglan kaj militeman:

Senlima universo kun brulanta stelo,

Mia koro maltrankvile batas en mia brusto!

Kiel bone kaj ĝoje estas fari bonon kun vi,

Ni malfermos la pordon inter la mondoj!


knabo flugos en la spacon tre baldaŭ,

Kvankam li nur rapidas tra la herbo...

Kaj ni ronĝos la sciencon, sendube, la monoliton -

Lasu la Sunon brili super la universo!


La sovaĝulo desegnis bildon de astronaŭto en sia kajero,

Lia skizo estas timema, netaŭga...

Sed ni tradukos la universalan idealon en sonĝojn -

Lasu la tre kuraĝa militisto venki!


Bela mondo, eĉ se la Kreinto estas severa -

Ĝi enhavas nigrajn kaj ruĝajn kolorojn miksitajn...

Estas multe pli bone fari sen kuracistoj,

Por ĉiam vivi, por fari la planedon paradizo!


La knabo diplomiĝos el lernejo kaj pafos kiel sago al Marso,

Kaj eble Siriuso iĝos pli proksima al ni...

Ni kreos ĉi tion, ĝi estos simple altklasa -

Ni konstruu domon en Novjorko kaj Parizo!


En aliaj mondoj, kie la glacio sonoregas per scintila arĝento,

Kie estas multaj dolĉaj daktiloj, bananoj,

Ni prezentu la demandon fiere, kun nia plej akra rando,

Ne faru homojn en ŝafon!


La grandeco de la Patrujo, sciu, kuŝas en ĉi tio,

Por atingi la randojn de ĉiuj galaksioj...

En la manoj de forta infano estas larĝa remilo,

Kaj estas multaj brilaj praktikoj sur la steloj!


Do pioniro, vi tenas vin al la granda kompaso

Kion indikis la reganto de generacioj...

Ni konstruu liberan komunismon en la universo,

Estu tio, kion Lenino testamentis al ni!

La viro en malhelaj okulvitroj kaj epoletoj kapjesis konsente:

- Kion vi skribas estas mirinda. Ĉi tio indikas viajn pliigitajn intelektajn kapablojn.

La knabino en la blanka palto notis:

- Ĉi tiuj infanoj signife kreskis. Ili ja kapablas tre multe, kaj nun ili havas tiajn kapablojn...

Valerka ridis kaj rimarkis:

Jes, ni nun povas...

Levka prenis ĝin kaj interrompis:

Per mia lerta mano mi povas

Atingu la lunon de la ĉielo...

Mi faros elefanton el talpo,

Kaj mi ne palpebrumos!

La ĉefflegistino sugestis:

- Ni montru al ili filmon, unu el la alternativa historio de la matrico. Por ke ili ne tro memfidu kaj komprenu kun kiu ili devos batali!

La viro en malhelaj okulvitroj kapjesis memfide:

- Ŝaltu ĝin! Estos interese.

Kaj tuj aperis tridimensia bildo en koloro:

Estis tondro sur la frontoj de la Dua Mondmilito. La hordoj de la Tria Regno ne nur batalis, sed ankaŭ furiozis. La pioniro Vitya estis nudigita kaj najlita nuda per siaj manoj kaj piedoj al stango. Ili pendigis ĝin en la suno. Antaŭ tio, la knabo estis severe torturita la tuta sunbrunigita, nervoza korpo de la pioniro estis kovrita de brulvundoj kaj spuroj de drato kaj vipoj.

La knabo dolore mortis. Aliaj aventuroj okazis aliloke.

La knabino Daria kaj la knabo Vaska marŝas rapide laŭ flata vojo. La knabeto Vaska estas tre vigla kaj aktiva, de tempo al tempo li preterpasas sian amatinon, kuras ĉirkaŭ ŝi, liaj nudaj kalkanoj ekbrilas. Do la diablo faris vizaĝon kaj ĉirkaŭpaŝis sur siaj manoj. La hela printempa suno brilas. Daria ridetas, la arbaraj kudriloj agrable tiklas la lacaj, nudaj piedoj de la knabino, estas facile marŝi, vi marŝas, plenigante vian animon per gajeco, malgraŭ la korbo en viaj manoj. Vaska, kiel ĉiuj dekjaraj knaboj, volas svingi la langon, li demandas precipe:

- Kiel estas en Moskvo? Kiaj aŭtoj estas?

Daria respondas eviteme:

- Malsame, kaj grandaj kaj malgrandaj!

Vaska ne trankviliĝas:

- Kaj kiuj specife, ĉu ekzistas iu el ili la grandeco de domo?

La knabino volonte respondas:

- Estas tiaj kamionoj KAMAZ, ili kapablas transporti ĝis ducent tunojn. Grandegaj gigantaj maŝinoj. Kion, Vaska, vi verŝajne revas rajdi unu el ĉi tiuj ? Kiel fartas la bebo lavurso?

La knabo ofendiĝis:

- Kvankam mi estas nur dekjara, male al kelkaj, mi mortigis germanojn. Li pafis al ili kaj ne maltrafis. Kaj vi estas knabino, mi supozas , kaj vi eĉ ne flaris pulvon.

Daria ŝajnigis ne ofendita:

- En milito, flari pulvon estas kiel pluki trifolion sur la kampo! Krome, vi scias, mi havas ne nur panon kaŝitan en mia korbo, sed eksplodaĵon en la pano. La komandanto diris, se eble, uzu ĝin por ĝia celita celo, simple ne metu vin en riskon. Kaj vi mokas.

Vaska faris kapriolon, prenis pinkonuson per la piedoj, ĵetis ĝin alte kaj fajfis kiel ŝerco:

- Steloj kaj ostoj en vico falis, la tramo trakuris taĉmenton da oktobraj studentoj! - tiam, sen ŝanĝi tonon. - Mi scias tion! Oni jam informis min pri tio, kaj la komandanto petis min planti la eksplodaĵojn mem. Plej bone estas fari tion ĉe la fervoja stacidomo en Zhitomir, metante ĝin sub benzinujo. Aŭ, kio estas pli malfacila, sub aŭto kun generalo. La ŝargo ne estas sufiĉe potenca por detrui la tankon. Do, ĉirkaŭ kilogramo da TNT en pano. Ili protektas vin, ili timas, ke ili kaptos vin. Sed vi ne povas elteni la torturon, vi estas tia fraŭlino.

La knabino ofendiĝis:

- Nu, de kie vi ekhavis la ideon?

La knabo, saltante supren kaj malsupren, klarigis:

- Vi nun iomete malpeziĝis, sed antaŭ tio vi estis dika. Tamen, kompare kun la plej multaj knabinoj, vi nun estas dikega. Vi povas veki suspekton inter la germanoj, kaj tiam vi estos torturita. Ĉu vi scias, kion la nazioj faras al knabinetoj? Ekzemple, elektra ŝoko...

Daria faris malsukcesan provon kapti la ludeman knabon je la orelo, li saltis malantaŭen kaj faris vizaĝon:

- Kaj kiel mallerta vi estas, vi tute ne aspektas kiel partizano. Juna skolto devas esti same lerta kiel akrobato. Ni ankaŭ instruos vin, inkluzive de kiel grimpi arbojn.

La knabino skuis sian fingron:

- Se mi fariĝos lerta, mi deŝiros viajn orelojn de la supro de via kapo!

La knabo diris filozofie:

- En milito, forto sen lerteco estas kiel maŝinpafilo sen kugloj! Do lernu, knabino! Alie vi ekscios, kio estas faŝisma vipo.

Daria estis laca paroli kun la aktiva kaj inteligenta knabo. Ŝi eksilentis, admirante la printempan ukrainan naturon, spirante la puran arbaran aeron, palpante Patrinon Teron per siaj nudaj knabinecaj piedoj. Sciuro ekbrilis laŭ la branĉoj, ĝi svingis la voston kaj faligis konuson. Ĝi aspektis lirike kaj bela. Sur nudaj branĉoj aperis freŝaj folioj. Ĉiu arbo ŝajnis viva, kun sia propra speciala ŝablono, kies plenecon de koloroj kaj natura forto eĉ Leonardo ne povis priskribi. La knabino tuŝis la folion per sia manplato kaj diris:

- Sciu, mi iel ne rimarkis naturan belecon antaŭe.

Vaska malestime snufis:

- Urbo... Kion ajn vi prenu! Kvankam , vi scias, unu profesoro tute prave diris, ke la plej bona poemo pri neĝo estas verkita de Papuano.

Daria rikanis:

- Estas tre eble. Vidante neĝon unuafoje, la nigra poeto povis plene, tutkore, senti ĝian belecon. Ni tretas la neĝon per la piedoj, sed la papuano akceptis ĝin per la animo.

La knabo, spite klininte sin al la tero, demandis:

- Nun, eble vi povas kanti, kara. Vi havas tian voĉon. Nu, nur miraklo, ne voĉo. Mi aŭdis vin kanti, vera sireno. Ĉu estas malagrable por vi senti naturon sur via haŭto?

Daria diris kun entuziasmo:

- Jes, tre agrable! Mi neniam pensis, ke vi povas sperti tian plezuron simple promenante nudpiede tra la arbaro kaj spirante la mielplenan aeron. Antaŭe, mi estis blinda kaj ne rimarkis tian belecon! Nun mi ricevis la vidon, kaj estas kvazaŭ mi flugas sur flugiloj. Kiel bona kaj pura estas via animo.

Vaska kapjesis:

- Kaj mi estas tre feliĉa. Do eble vi kantos ion subliman pri la naturo. Do mi estas laca aŭskulti bravurajn marŝadojn.

La knabino kapjesis kun siaj blondaj bukloj:

- Kompreneble, mi kantos!

Vaska eksaltis, faligis baton kaj ekkriis:

- Venu, metu la germanojn en trancon, primadono!

Daria kantis per sia plenvoĉa voĉo, kiel preĝeja orgeno:

Valoraj ŝtonoj aperas inter la branĉoj,

Almenaŭ almozulo dorsosako estas sur mia ŝultro!

Mi marŝas malriĉa en la lumo de la pala luno,

Gloron al Patrino Naturo en glora septembro!

Kredu min, la lando estas bonega, fama pro sia forto,

Kvankam mia karno estas elĉerpita pro longa vojaĝo!

Hejmfarita robo, nudpieda beleco,

Estas ŝtonetoj sub miaj piedoj, piku miajn piedojn!

Sed la arboj estas oraj, abundaj, buklaj,

Kiel kupraj moneroj, aŭreolo de tremolo!

Mi estas juna knabino, forĵetante la maljunulon en polvon ,

Mi plaŭdas laŭ la vojo, la pluvo akvumis la padon!

La nokto jam estas malvarma, la tagoj estas varmaj,

enŝteliĝis !

La domzorgistoj koleras, svingas post mi la balailojn,

Ankaŭ la vento estas brutala, ĝi volas malŝalti la lumon!

Mi vagas tiel dum semajnoj, miaj kruroj jam sangas,

Malsato terure turmentas, estas fajro en mia stomako!

Ne estas ŝirmejo por la paĝo, ĉiuj kavaliroj pereis,

Tra la Patrujo-Patrujo rapidas uragano!

La klingoj de arĝenta herbo estas kovritaj de frosto,

Perloj kun ŝablonoj, poplaj branĉoj!

Kaj mia blanka korpo tremas pro la malvarmo,

Stela Akvario palpebrumis kun simpatio!


Kaj kien mi iras, kien mi trovas rifuĝon,

Sub viaj nudaj piedoj, la glacio krakas pro glazuro!

Ĉu vere nur paco atendas min en la tombejo,

Sub la tero en la malsekeco, kaŝu vin de la ŝtormoj!

Ne, mi diris al mi, mi ne povas esti morta,

Ne tento, sed birdotimigilo, bone nutrita Edena Ĝardeno!

Sur la vojo denove, manĝinte ĉerizon,

Mi rigardis la sunsubiron!

Kaj al la Kyiv Lavra, tra la neĝblovoj,

Mi alvenis el Patrino Siberio nudpiede!

Tie la almozulo furioze preĝis antaŭ la ikono,

Pro Dio, mi disiĝis per mia plektaĵo!

Tempoj ŝanĝiĝas, estas revolucio en la mondo,

Leviĝis karmezina, ruĝa tagiĝo!

Kaj mi ankaŭ volas vidi pli bonan vivon,

La knabino foriris ĝuste de la altaro!

Iama novulo iĝis komsomola membro,

La militisto havas pli ol unu kadavron pro sia konto!

Ŝi eĉ miras, ke ŝi malobeis la Sinjoron,

Sed ŝia plej kuraĝa ne timas!

Do la feroca knabino fariĝis komisaro,

Kaj ŝi forbruligis la rusan preĝejon en kolerego!

Kvankam ŝi iris tra la militvojo kaj restis sendifekta,

Sed en mia animo la fajro bruligis ĉion ĝis la tero!

La knabino kantis kaj kantis. Vaska kunkantis kaj saltis supren kaj malsupren. Do ili eliris sur la asfaltan vojon. Estis pli malfacile marŝi laŭ ĝi, la malgrandaj ŝtonetoj laŭ la randoj dolore pikis la piedojn de la knabino, kiuj ankoraŭ ne havis tempon por malmoliĝi. Daria demandis la knabon:

- Ĉu vi pensas, ke sen la helpo de Okcidento, la potenca Britio kaj Usono, ni povos venki la faŝismon?

Vaska fajfis kaj kuris per la dika piedfingro sur la sablon:

- Kompreneble, ni venkos, ĉar vero kaj justeco estas ĉe nia flanko! Kaj ĉi tio estas grandega potenco! Malbono ne povas venki!

Daria kontraŭis:

- Milito ne estas fabelo! Ĉi tio estas pli ol severa realaĵo. Kaj ĝenerale, nia vivo ne estas mielo, rigardu nian mondon, knabo. Ĉu bono ĉiam venkas en li?

Vaska montris prudenton nekutiman por sia aĝo:

- Kompreneble, la bono ne regas en la mondo, sed ĝi ĉiam venkas! Kial? La bono ne ĉiam estas rekompencita, sed la malbono ĉiam estas punata!

La knabo eĉ kantis:

Estas ducent milionoj da ni slavoj,

Ni ĉiam povis batali.

La Reĝo de Sango estas ĵetita en la inferon de Sodom,

Ni piedbatu ankaŭ la flankojn de Hitler!

Daria ridetis:

- Tiel estos! Faŝismo ne pasos, sed ... La tuta Eŭropo laboras por la Tria Regno. Krome, nun iamaj aliancanoj helpos la Wehrmacht. Post ĉio, vi ne povas esti duona amiko ; en politiko kaj milito vi estas aŭ amiko aŭ malamiko! Batali kontraŭ la tuta mondo estas timiga!

Vaska obĵetis:

- La Aliancanoj neniam riskos eniri malferman militon kontraŭ Sovetunio, kaj ni povas elteni sole kun la germanoj, eĉ se la japanoj eniros la militon. En nia lando ĉiu sovetia civitano povas preni maŝinpafilon. Do la batalo estos kruta, malfacila, sed venka!

Daria suspiris:

- Bedaŭrinde, ne nur la germanoj estas kontraŭ ni. Kaj estas tro multaj japanoj, do estos malfacile batali.

La knabo interrompis Daria:

- Sufiĉe babilado, ni marŝu pli rapide, aŭ eĉ pli bone, kuru.

La uloj plirapidigis sian paŝon, kiam aŭdiĝis bruo de motoroj, ili saltis en la arbustojn. La arboj laŭlonge de la strio estis dehakitaj, nur stumpetoj elstaris. Kolono da ekipaĵo preterpasis. La knabo rapide aldonis:

- Kvindek sep veturiloj kaj ses tanketoj. Ne tiom malmulte. La kontraŭuloj pasis, venu, ni plu puŝu.

Ili venis kurante al la urbo malfrue vespere, Daria pensis, ke ŝi disfalos pro laceco, sufokos pro kurado, sed ... Aperis dua vento, poste tria, kaj la knabino kuris. Kaj ŝia juna partnero eĉ ne ŝvitis. La urbo ja svarmis de faŝistoj: germanoj kaj italoj. Vaska identigis ĉi-lastan per la speciala formo de la pastaj bovloj kaj la maniero kiel ili parolis rapide. La knabo jam bone sciis la germanan, kaj Daria, kiel reprezentanto de la intelekta elito, ankaŭ parolis plurajn lingvojn. La itala ne estas unu el la ĉefaj lingvoj en Eŭropo, sed la knabino spektis plurajn programojn en ĉi tiu lingvo kun tradukado de signolingvo kaj rememoris ion. Nu, la knabino studis la anglan, germanan, francan, hispanan, japanan kaj latinan ekde infanaĝo kun eksterlandaj gvidinstruistoj. Do Daria povis navigi per fragmentoj de la konversacio de la soldatoj. Fakte, la germanoj ne vekis timon en la knabino, sed prefere scivolemon. Kiel estas vidi de proksime la unuan, vian propran faŝiston. La gardistoj ĉe la enirejo aspektas bonorde tritaj, iliaj botoj estas poluritaj kaj brilaj, iliaj junaj vizaĝoj estas pure razitaj. Vaska eĉ sukcesis pafi de ili cigaredon kaj defie trenis. Daria skuis sian fingron:

- Sciu, tabako enhavas tridek ok venenajn substancojn, kaj ĝi provokas kanceron. Kaj infanoj, kiuj fumas, kreskas multe pli malbone!

Vaska obĵetis:

- Nu, Stalino estas pli malbona ol vi, kaj ankaŭ li fumas!

Kun neatendita lerteco, la knabino kaptis la cigaredon de la knabo kaj diris riproĉe:

- Stalin, jen la Suno, sed ankaŭ estas makuloj sur la Suno! Pli bone petu ĉokoladon.

La knabo balancis la kapon:

- Konvinkita! Sed mi devas diri, germana ĉokolado estas pli malbona ol sovetia ĉokolado.

Daria konsentis:

- Kompreneble ĝi estas pli malbona. La nia estas natura el kakao-faboj, kaj la germana estas ersatz. Ĝis antaŭ nelonge ili povis importi kakaajn faboj nur per submarŝipo. Nun tamen la faŝistoj povas profiti la fakton, ke la blokado estas ĉesigita. Do vi povas provi pafi ĉokoladan trinkejon.

Vaska montris sian infanecan pugnon per akraj fingroartikoj:

- Mi preferus pafi ilin per maŝinpafilo! - la knabo tordis kaj kantis. - Ne ĵetu vian vorton al vento, estingu la germanojn, kaj savu Rusion!

Daria metis sian fingron al siaj lipoj:

- Silentu, homoj jam rigardas nin.

Vaska deklaris:

- Ĝuste, la plej nerimarkebla spiono kreas la plej grandan bruon. Ekzemple, muŝo zumas, sed ĝi farus bonega skolto. Mi eĉ provis konstrui tian flugmaŝinon, sed kiel tio eblas, kiam oni havas en la manoj martelon kaj ŝraŭbturnilon?

La knabino skuis sian fingron al la knabo:

- Nu, vi estas sonĝulo! Ĉu vi vere pensas, ke vi povus konstrui ion, kion neniu povus fari eĉ en mia tempo! Kvankam mi aŭdis...

Vaska surpriziĝis kaj interrompis la knabinon:

- Kioma horo?

La knabino ruĝiĝis, embarasita:

- Kiel en kiu unu, nia!

La knabo ruze mallarĝigis la okulojn:

- Vi klare kaŝas ion, iun sekreton!

Daria flustris:

- Venos la tempo kaj mi ĉion rakontos al vi. Se ni vivas!

Vaska fajfis:

- Vera homo estas senmorta, komunista scienco revivigos la mortintojn, kaj kiu ajn estas kreitaĵo, jam mortis!

La infanskoltoj eksilentis, kaj ĉirkaŭe estis pli kaj pli da faŝistoj. Estis ja multaj italoj, la plej multaj kun longaj pafiloj, aŭ malmodernaj Schmeisters . Kartonaj kaskoj sur la kapoj, botoj kun akraj forĝitaj piedfingroj, vizaĝoj pli malhelaj ol tiuj de la germanoj. Ĝenerale, la germanoj mem distingiĝas de la slavoj pli per sia lingvo kaj formo ol per siaj vizaĝoj . Krome, estas io mekanika en la movoj de la Krauts, kvazaŭ ili estus robotoj. Ĉi tie ekzistas la diferenco inter rusoj.

Pluraj tankoj estas videblaj Daria, estante preskaŭ tipa knabino, ne estis precipe fervora pri armiloj, sed Vaska estas sperta pri tio. Li sugestis:

- Ĉi tio estas T-4, vi vidas, la fronta kiraso estas dekliva, kopiita de la T-34, kaj la pafilo estas 75 mm.

La knabino rimarkis:

- Sufiĉe alta maŝino. Estas malfacile grimpi.

La knabo kontraŭis:

- Do estas ŝtupetaro por ĉi tio. Ne timu, la germanoj zorgis pri tio. Oni povas vidi, ke la tanko estas nova modelo, la nombro da lukoj estis reduktita, kaj la benzinujo estis kaŝita sub la kiraso. PTV ne prenos lin nun.

La junaj skoltoj faris amuzajn vizaĝojn ĉe la faŝistoj, Vaska eĉ marŝis sur la manoj, dancante antaŭ ili. Daria ankaŭ faris dancon post maldikiĝo, ŝi povis moviĝi multe pli bone; Vere, la kruroj de la knabino multe doloris pro la longa vojaĝo kaj rapida kurado, kaj ŝiaj teneraj piedoj laŭvorte brulis. Daria volis kanti, sed decidis, ke la nazioj havas tro da honoro.

Ekzistis elirmalpermeso, sed homoj laboras malfrue dum la milito, kaj ĝi ne estis strikte devigita. Vaska, dume, jam sukcesis kalkuli la kazernojn, kaj kamionojn, kaj memveturajn pafilojn kun tankoj. Li klarigis al la knabino:

- Ĉi tio estas la memvetura pafilo , kiun mi vidis apud la oficejo de la komandanto, la fama germana memvetura pafilo "Okhotnik". Ĝi estas malpeza, farita surbaze de la ĉeĥa t -38-ĉasio. Unu el la plej bonaj en panzval .

Daria estis surprizita:

- Kio estas panzvale ?

La knabo klarigis:

- Nu, ekzemple, la nazioj nomas aviadon la Luftwaffe, kaj la tanko-armadas Panzvale . En la sama maniero, la tankoj T-4 kaj T-3 ankaŭ estas nomitaj tankoj . La germanoj nombras siajn tankojn simple, la plej malpeza T-1, kiu nun efektive estis ĉesigita, pezis de 5 ĝis 10 tunoj depende de la modifo. Krome, ĉiu modifo laŭ la eldondato havas literan numeradon. La aŭto estas malgranda, kuglorezista, sed havas tri maŝinpafilojn. Rapido sur la ŝoseo estas 57 kilometroj hore, motoro estas 100 ĉevalforto. La sekva modelo estas T-2, iom pli peza kaj pli potenca. En pli postaj modifoj, la dikeco de la fronta kiraso estis pliigita al 20 milimetroj kaj instalita laŭ angulo. La armilaro estas du maŝinpafiloj kaj 20-mm-kanono, kompreneble ne sufiĉas, sed ĝi estas aŭtomata. La potenco de la motoro, depende de la modifo, estas de 100 ĝis 220 ĉevalfortoj, ankaŭ ekzistas flosantaj modeloj, la rapido sur la ŝoseo estas de 40 ĝis 65 kilometroj hore. Nuntempe, ĉi tiu tanko estas pli ofte uzata kiel skolttanko, malpli ofte kiel komandtanko.

Daria interrompis:

- Ĉu vi pensas, ke mi nun volas aŭskulti prelegojn pri tankoj? Krome, mi estas terure laca, mi bezonas trovi domon kaj tranokti.

La knabo fajfis kaj denove saltis:

- Estos utile por vi aŭdi pri tankoj! Post ĉio, ni ankoraŭ devas batali kaj batali kun la germanoj. Kaj la skoltita malamiko estas duone venkita. Kaj ni havas kabanon, la metroo bone konas min, sed estus bone kuri al la flughaveno. Vere, ĉi tiu urbo havas nur lamenlignajn flugfoliojn , sed Zhitomir havas ion pli bonan . Sed ankaŭ ne malutilus kontroli tie.

Estis mallume, sed la knabo kaj knabino lerte evitis la gardostarantojn starantajn laŭ la stratoj kaj krucvojoj. La knabo daŭre rakontis al la knabino flustre, instruante la bazojn de milito. Tio, siavice, helpis al Daria elteni sian timon la okupata urbo, preskaŭ sen lumo, ŝajnis tre malbonaŭgura;

- La plej populara tanko en la tempo de la invado de Sovetunio estis la T-3. Ĉi tiu modelo aperis en 1937. En la unua modelo, ĉi tiu tanko havis nur 20 milimetrojn da fronta kiraso. La rapideco estas nur 40 kilometroj hore. Tiam la aŭto iom post iom plipeziĝis. La pafilo havis kalibron de 37 milimetroj, malpeza, rapida pafado. Baldaŭ antaŭ la atako kontraŭ Sovetunio, aŭ pli ĝuste , ekde julio 1940, tanko kun 50-mm pafiloj komencis esti produktita. Ĉi tio ŝuldiĝis al la fakto, ke 37 mm estas tro malgranda, eĉ kontraŭ la franca kaj angla. Ekzemple, la franca fraŭlino -35 havis 56 mm kirason kaj 47 mm kalibron pafilon.

Daria interrompis:

- Kiel vi scias pri francaj tankoj?

Vaska klarigis:

- Tiuj ĉi zizoj batalis ankaŭ sur la sovetia-germana fronto. La germanoj produktis ilin en limigitaj kvantoj en fabrikoj en okupata Francio. Kaj Panzer - 3, la plej populara tanko, kiu preskaŭ eniris Moskvon en 1941. Danĝera maŝino, kun tri maŝinpafiloj, oni ne povas vere alproksimiĝi al ĝi. Sed la T-34 estas, kompreneble, pli forta, sed en optiko ĝi estas pli malalta ol la faŝisma bastardo . Bedaŭrinde, germana teknologio ne staras, kaj hodiaŭ mi vidis T-3 kun 75 mm pafilo. Jes, ĉi tiuj bastardoj ankaŭ lernas, iliaj kojnoj kreskis. Necesas informi la komandon, ke ne nur la T-4, sed ankaŭ la T-3 prezentas gravan danĝeron por niaj tankoj. Ho, faŝistoj , Dio scias, kia raso.

La uloj eliris el la urbo kaj kuris pli proksimen al la flughaveno. Vaska avertis:

- Ni moviĝos tiel, ke la vento blovu en nia direkto. Tiam ili ne kaptos nian odoron! Ĉi tie kuras hundoj.

Daria suspiris:

- Hundoj! Jes, mi amas ilin. Finfine, ĉu povus ekzisti io pli bela ol hundo?

Vaska ridis:

- Jes, ankaŭ mi amis ilin, ĝis ili rompis la intestojn de knabino proksimume kelkajn jarojn pli juna ol vi. Do ĉi tiu beleco estas pli malbona ol ĉifona kato !

La knabino eksilentis. Ili proksimiĝis al la flughaveno, kies konturoj estis videblaj en la duonmallumo. Du serĉlumoj estis ŝaltitaj ĝi estis sufiĉe malproksime de la frontlinio, kaj Sovetunio havis malmulte da longdistanca aviado. Ĝenerale, Stalino ne fidis je strategia bombado, fidante je siaj aliancanoj. La spotlumoj igis la impreseblan knabinon asocii ilin kun la okuloj de grafo Drakulo. Efektive, ĝi estis tre timiga monstro, kvankam ne same granda kiel la flughaveno. La arboj, kiel oni atendus, estis dehakitaj, kaj pikdrato pendis. La knabo avertis:

- Eble estas kontraŭpersonaj minoj ĉi tie. Faru eta eraron kaj viaj kruroj estos deŝiritaj. Do vi devas movi singarde. Kie la minoj estas enterigitaj, la tero estas freŝe plugita, kaj mi povas vidi pli bone nokte ol tage.

La knabino estis surprizita:

- Kial nokto estas pli bona ol tago?

Vaska diris duonŝerce:

-Arboj ĝenas min tage. Kaj vi, sekvu min ekzakte, paŝas maldekstren, paŝas dekstren, pafis surloke. Do?

Daria kontraŭis:

- Oni devas unue enlasi la sinjorinon!

Vaska, levante la tonon, diris:

- Kiel minkampo diferencas de tramo estas ke ili ne lasas sinjorinon antaŭeniri! Do ne estu leporhundo !

La knabo rampis, tri mitralaj turoj kaj pikdratoj estis videblaj en la mallumo. La turoj aspektis iom kiel plonĝtabuloj, kaj la malpeza barilo kun pikdrato aspektis kiel araneaĵo. Daria eĉ scivolis ĉu ili estas muŝoj mem flugantaj en la kaptilon. Aŭ ili estas vespoj, kiuj kapablas dolore piki faŝisman kadavron. Tamen, ĉu kadavroj sentas doloron, sed la nazioj jam estas kadavroj - morale mortaj! La knabino sentis, ke ŝia genuo trafis akran ŝtonon kaj anhelis. Vaska flustre avertis:

- Ne bruu, hundoj havas orelojn tre sentemajn.

Daria respondis:

- Ŝajnas, ke mia genuo ŝveliĝos!

La knabo minacis:

- Se vi bruas, via kapo eksplodos. El bone celita pafo, unue via , kaj poste mia!

La knabino plu silentis. La uloj rampis al la pikdrato mem. La knabo flustris al la orelo de Daria:

- Zumas! Tio signifas, ke ĝi estas energiigita. Krome, ĉi-foje ekzistas ne nur lamenlignaj modeloj. Ŝajnas, ke la nazioj faras ion malbonan. Ekzemple, Yu-188 sidis.

Ĉi tio ne estas bona.

Daria preskaŭ silente flustris responde:

- Kial ne bona? Ĉu la nazioj vere bombos la arbarojn?

Vaska balancis la kapon kaj alpremis siajn sekajn, malmolajn lipojn pli proksime al la orelo de la knabino:

- Ne pensu! Tro multekosta, ĉi tio plej verŝajne estas halto antaŭ ol esti translokigita al la sovetia fronto. Ni estas tro malgranda celo por tia potenca armilo. Do niaj planoj devas esti alĝustigitaj, nome, mi plantos eksplodaĵojn en la benzinujo Junkers. La eksplodo, se vi bonŝancas, forbruligos plurajn veturilojn, kaj se vi estas malbonŝanca, tiam unu tia veturilo kostas pli ol tri T-4-tankojn. Do la ludo valoras la kandelon.

Daria flustris:

-Venu, mi rampos kun vi?

La knabo decideme malakceptis:

- Ĝuste tion vi ne devus fari. Estas gardostarantoj marŝantaj inter la aviadiloj, kaj unu sperta knabo havas multe pli bonan ŝancon ol nesperta knabino. Sidu, atendu, se vi volas, preĝu.

Vaska, uzante bastonon, komencis fleksi la pikdraton. Li faris ĝin malrapide, kiel juvelisto tranĉanta diamanton. Efektive, la plej eta eraro komencos kraki kaj ekbrili. Fine, la knabo forlasis la bastonon kaj flustris al Daria;

- Tenu min dum mi traglitas.

Antaŭ ol la knabino havis tempon por kapti ĝin, la knabo glitis en la breĉon, kiel muso forkuranta de kato.

Nu, ĉi tiuj infanoj estis bonŝancaj, ne estis torturo. Almenaŭ nuntempe.

Sed Daria devas alkutimiĝi al sia nova vivo. Promenado nudpiede, kio estas nekutima por ŝi.

La knabo estis mortanta sur paliso, elĉerpita kaj submetita al severa torturo.

Kaj kion faris la nazioj estis pendigi ilin sur la rako, tordi iliajn artikojn kaj verŝi sur ilin bolantan akvon.

Kaj kiel la knabo havis la forton silenti kaj ne disiĝi? Ne perfidu iun, kaj eĉ ne konfesu vian propran kulpon. Kaj nun mortu sur paliso post torturo.

Kia kuraĝo kaj heroeco necesas por elteni ion tian.

Germana tanko Royal Lion veturis. Ĉi tiu estas unu el la modifoj de la E-serio. La veturilo estas armita per 210 mm meza kalibro, kaj 300 mm kiraso ĉe la fronto, 250 sur la flanko. Tia unika maŝino pezanta cent tunojn, kaj kun gasturbina motoro de 2000 ĉevalfortoj. Ĝi eble ne estas la plej sukcesa modelo, sed ĝi estas bone protektita kaj povas penetri sovetiajn tankojn de malproksime.

La kvar knabinoj veturantaj ĉi tiun aŭton eliris kaj direktiĝis al la knabo. Ili rigardis la nudan, torturita korpon de la mortanta pioniro. Tiam la ŝipanestro pafis pistolon al la kapo, dirante:

- En la nomo de kompato!

La knabo, kiu mallaŭte ĝemis en agonio, eksilentis . La knabino trempis la sangon per sia nuda piedo kaj lasis plurajn skarlatajn, palajn markojn.

La militistoj grimpis en la tankon, kaj ilia humoro ne estis la plej bona.

La skipkomandanto notis:

- Ĉi tiuj rusoj estas tre obstinaj. Eĉ infanoj eltenas tian torturon. Mi ne komprenas ilian frenezan fanatikecon!

Ŝia asistanto respondis:

"Eble ĝi estas pro manko de kompreno pri kiom mirinda estas la vivo." Kaj ke vivi, ĉiukaze, estas multe pli bone ol morti!

La knabina komandanto rimarkis:

- La milito daŭras de multaj jaroj. Ni ĉiuj estas tute lacaj de ŝi. Kaj, kompreneble, ni volas ŝanĝon! Kaj ankaŭ pacon. Ĉu li povas promesi al la rusoj aŭtonomion?

La tankpafisto sugestis:

- Ni devas fari malpli da abomenaĵoj. Tiam ĉio estos malsama. Ni estas afablaj al ili, kaj ili estas afablaj al ni...

Kaj la knabinoj diris ĥore:

La petalo de floro estas fragila,

Se ĝi estis forŝirita antaŭ longe...

Kvankam la mondo ĉirkaŭe estas kruela -

Mi volas fari bonon!


Pensoj estas kristale klaraj,

Alportu la lumon al la menso...

Ni estas kiel puraj infanoj

en malbonon!

Kaj la tanko ekmoviĝis. Malgraŭ la enorma pezo, la 2000 ĉevalforta motoro akcelis la aŭton tre rapide. Kaj la tanko, turnante sian muzelon, moviĝis. Kaj la kanono de la pafilo estas kaj longa kaj larĝa, kiel pintrunko! Ĝi rezultis esti potenca kojnokalkano. Pli precize, mastodoto. Alia speco de aĵo kiu estis mortigota kaj kripligo rusianoj

La filmo paŭzis, kaj la ĉefflegistino kun dolĉa rideto turnis sin al la vampirinfanoj:

- Nun vi vidis la kruelaĵojn de la nazioj sur la kampoj de la dua mondmilito! Ĉu vi pretas venĝi kontraŭ ili?

Levka forte kunpremis la pugnojn kaj decide respondis:

- Kompreneble, ni estas pretaj!

Slavka ĉagrenite notis:

- Mi eĉ estas laca de la Dua Mondmilito daŭranta la tutan tempon. Kvazaŭ ne estus aliaj militoj en la historio!

La ĉefflegistino respondis memfide:

- Ĉi tio estas la plej granda milito en la homa historio. Feliĉe, la Tria Mondmilito estis evitita, kaj komunismo estis venka tra la mondo.

Marinka kapjesis kun rideto:

"Ni komprenas ĉion ĉi, kaj ni pretas batali por pli brila morgaŭ."

La viro en malhelaj okulvitroj kapjesis kaj diris per minaca voĉo:

- Nun komencu plenumi la mesiojn. Ni vidu kiom multe kreskis viaj kapabloj.

Kaj la kvar pioniraj infanoj plonĝis en la Hipermatricon de la Hiperreto.

Kaj Valerka Lagunov havis siajn proprajn aventurojn. Kaj unue, sur la ŝipo de la japana flotemo, ŝi forrabis la ĉefan admiralon. Kaj la nudpieda knabo faris tion tute brue. Kaj ili riproĉis lin, por ke venontfoje li agu multe pli zorge kaj subtile.

La knabo eĉ ĉagrenite kantis:

La flugilo de la imperio ŝvebis super la universo,

Ĉiuj steloj tuj tremis pro sovaĝa timo!

Kaj la glavo kovris sin per neputreca gloro,

La potenco venkis, ekfloris - ĝiaj malamikoj estas en la polvo!


Ni leviĝis el la profundo de la stela kirlakvo ,

Leviĝu pli alte, kupoloj de la universo!

Spacoj kiuj konkeris la pordegojn -

En granda gloro, en konstanta batalo!


Atingis la celon, kirlventoj de insektoj,

Sed iam ili kolektis nur polenon...

Nun, vi scias, estas multaj novaj stelŝipoj,

Ja ni estas skaraboj, kredu min, ne papagoj!


Enamiĝi al la planedo estas feliĉo

Viŝante malamikojn, purigante spacon...

Eĉ la plej alta spirito ne havas potencon super ni,

Kaj vi scias, ne estas tro malfrue por krei mondojn!


Plena de primatoj kaj ferocaj tigroj,

Kion pensas skaraboj ne estas la umbiliko de la universo.

Kaj ili komencas malglatan ludon en batalo,

Ilia domo fariĝu brulanta fojno!


Niaj korpoj estas flugilhavaj de naskiĝo,

Ajna bebo ŝvebas alte...

Kaj la kontraŭulo ne ricevos pardonon,

Kat en la submondo ne vidos la ĉielon!


Kaj la vakuo ne estas malpleno kaj malvarmo,

La espero de lumo varmigas nin skaraboj en ĝi...

La maljuna militisto estu por ĉiam juna,

Kaj nia amikeco de kavaliroj estas kantata!


Kiam ni atingas la randojn de la universo,

Ni iru al aliaj, sciu, hipostazoj...

Ni ne estas nur de Dio kreado ,

Kaj la enkorpiĝo de senlima potenco!

Post kiam Valerka Lagunov kaptis la altrangan admiralon Yamato , li gvidis la japanan Naturo Armada . Cetere, parenco de la imperiestro. Sed nun venis la tempo por li, la admiralo de la imperiestra floto, iri nutri la fiŝojn.

La ses, kaptinte armilojn kaj jam disigitaj kiel kutime, eknaĝis al siaj eblaj viktimoj.

La kvar knabinoj de Terminatoro ne povis elteni ian malvarmon, sed la knaboj, kiuj kvankam ili ŝanĝis sian fizikan strukturon, devis frostiĝi. Kaj en novembro la akvo iĝis pli malvarma , kaj la japana eskadro restis for de la marbordo.

La samurajo pafis de longa distanco en alta arko, esperante atingi la citadelurbon sen multe da precizeco. Nur por puni la rusojn almenaŭ iomete.

Do, por varmiĝi, mi devis multe pli energie remi kaj klopodi daŭrigi kun miaj kunuloj.

Nokta sabotado ne plu estis nova, kaj la plano estis ĝenerale simila. Kvankam ne tute, post mallonga kverelado, ili decidis disiĝi - ĉiu homo por si kaj, trankvile direktante sin al la plej grandaj ŝipoj, eksplodigante la municion.

Tio havis sian propran logikon, ĉar estus pli malfacile puŝi la batalŝipojn fronte denove la japanoj simple provus foriri ; Kaj la nokto ne estis tro malluma. Luno, kaj vi devus esti ege singarda.

Do nun ĉiu knabo havas sian propran celon, kaj ili scias kion fari.

Se vi eksplodigos magazenon kun batala ekipaĵo, kiu estas kaŝita tiel, ke ĝi estus ege malfacile atingi per ŝelo, tiam la ŝipo disiĝos kaj enprofundiĝos.

La japanoj ĵus ĝisdatigis sian municion, kaj pafis nur el dekdu-colaj kalibropafiloj , kaj eĉ tiam ne ofte, kvazaŭ ili timus esti trafitaj. Do estis sufiĉe sufiĉe da celoj por detonacio. Samurajo devas kompreni, ke alproksimiĝi al la rusaj bordoj estas tre danĝera.

La batalŝipo aĉetita de la amerikanoj aspektas sufiĉe impona kaj flulinia. Formida vazo, eble eĉ timiga. Ĝi havas paron da pafiloj kaj 16-colan kalibron. Kaj ĉi tio ne povas ne impresi.

Valerka Lagunov memoris, ke la epoko de batalŝipoj finiĝis post la Dua Mondmilito. Ili montriĝis tro vundeblaj al atakoj de bombistoj situantaj sur aviadilŝipoj. Kaj multaj el ili, precipe japanaj, estis enprofundigitaj.

Kaj unu batalŝipo kostas eĉ tri ĝis kvar mil mezajn tankojn. Do estas multo por pripensi kiam temas pri maramea militado.

La knabo grimpis sur la ŝtala surfaco uzante siajn tre tenajn fingrojn kaj piedfingrojn. Mi eĉ ne ĝenis surmeti la suĉilojn. Ne necesas, kvankam la metalo estas nova, ĝi estas iomete ŝtopita per pikiloj en unu loko.

Do vi grimpas kiel lerta simio. Kaj tiam, tre lerte, movante vian nudan kalkanon, vi sendas la japanan gardostaranton transŝipen.

Kun la bruego de eksplodoj, tio povas esti farita kaj nerimarkite kaj neaŭdebla. Kaj tiam vi kuras piedpinte al la krozĉambro. Estas sufiĉe multaj japanoj, sed tio tute ne ĝenas nin. Ili ne vere atentas pri tio, kio okazas sub iliaj piedoj.

Cetere iu knabo aspektas pli kiel sklavo ol sabotisto.

Jes, kaj la maristoj ĉi tie estas de nova deviga militservo, kaj la duonnuda kajutisto portanta dorsosakon kun maltrankvila aspekto ŝajnas natura. Kvankam la vetero ne favoras promenadon en naĝkostumoj, sed... Jen Japanio, kie la sinteno al infanoj kutime estas severa. Tio signifas, ke la kajutknabo estis punita, kaj lia hararo, nigre tinkturfarbita, estis plektita en speciala plektaĵo.

Unu el la maristoj provis kapti la nudan piedon de la knabo. La juna leninisto Valerka estingis la libertinon per malpeza fingroklako. Jes, ili havas iujn, kiuj uzas la servojn de knaboj. Ĉi tiuj estas la reguloj, kiujn ili havas, granda toleremo por la peko de Sodom. Ne, eble estus pli bone surmeti japanan uniformon?

Unu el la lokaj knaboj demandis Valerkan japane:

-Kiu vi estas?

La juna leninisto Valerka severe respondis:

- Por donaco por la kapitano, hundido!

Li retiriĝis, kaj Valerka, sen iu ajn ceremonio, malfermis la enirejon al la krozĉambro per majstra ŝlosilo. Li ne estis embarasita de io ajn, kaj li jam dece parolis en la japana.

Poste, vi simple malsupreniru la spiralan ŝtuparon al la tenejo, sekure kovrita per kiraso. Ĉi tie ĉio rezultas iel simpla, ne en Holivuda maniero.

Sed ne, kaj ĝi ne estas facila. Iu bruis de la japanoj. Eble eĉ ĉi tiu knabo el la kabano. Se por plenkreskuloj japanoj sur ŝipo kun du kaj duono mil ŝipanoj, dekduo kaj duono da adoleskantoj similas, ili ne atente rigardas ilin, tiam la kajutistoj pli-malpli konas unu la alian, kaj ili sentas la novulon. kun ĉiu fibro de ilia animo.

Kaj la muskoloj de Valerka estas tro elstaraj, ne tute homaj .

Kio do se ili levis la alarmon tie Estas sufiĉe da tempo por malfermi la apudan pordon kaj instali la detonaciilon?

Nu, do estas eĉ pli interese, ni trarompos per batalo! Ĝi tute ne estas Holivudo.

La unuaj japanoj kiuj volis iri malsupren al la Kruyt Chamber estis mortigitaj ĵetante diskojn. La knaba kaŝpafisto ĵetis kvar per la manoj, kaj kvar tre lerte per la piedoj. Entute, malbenita dekduo japanoj estis mortigitaj , kaj detonaciilo estis instalita. La knabo starigis ĝin dum dek minutoj, esperante, ke li povos eliri.

Nun estas tempo fari iom da pafado!

Se la skipo estus pli sofistika, ili eble elektus alian taktikon. Sed japanoj multe kriis kaj hurlis. Sed, kompreneble, ili ne ĵetis grenadojn, kaj la batalŝipo por kiu tia grandega mono estis pagita eksplodus.

Sed unu el la samurajo, daŭre antaŭ la teamo, ĵetis bombon. Tiel danĝera, kun la pinglo eltirita.

La juna leninisto Valerka perceptis la movojn de la japanoj kiel naĝantoj en ĵeleo. Kompreneble, lia reago kaj rapideco estas multe pli altaj ol la homaj . La militisto havas aliajn kvar ĝis kvin sekundojn post kiam la pinglo estas eltirita.

Vi do trankvile akceptas la donacon sur via nuda piedo, kaj poste, iom post iom akirante rapidecon, ĵetas ĝin supren. Li flugu kaj anoncu tar-tararojn al ĉiuj !

La Terminator-knabo grumblis:

- Ĉi tio estas por Tsushima!

Kaj ĝi tondris, disĵetante la japanojn en diversajn direktojn. La bombo pezis dek du kilogramojn. Kaj kompreneble, tiu, kiu ĵetis ĝin, idioto, povus esti sendinta la tutan municion-ŝarĝon flugi al la infero! Kaj tiam montriĝus, ke la samurajo faris hara-kiri al si.

Ĉar la juna leninisto Valerka pensis kaj komprenis multe pli rapide ol ordinara homo, li komprenis, ke oni povas provi bloki lin en ĉi tiu magazeno, kaj tial li leviĝis antaŭ ol la japanoj resaniĝis de la eksplodo. Kaj, kompreneble, li elingigis magiajn glavojn, kiuj ankaŭ havis tian mirindan econ kiel faldi kiel televida anteno aŭ teleskopa tubo.

Jes, estis tempo, kiam antenoj estis uzataj por komunikado. Ne mirinde, ke la futuristoj ŝanĝis la komunikilojn.

La knaba kaŝpafisto komencis dehaki la samurajon, kaj de tempo al tempo eksaltis kaj tordis siajn krurojn:

- Glavo, ĝi estas glavo! Li vipos vin! Kaj vi ne ricevas la ŝancon savi vian vivon !

La knabinoj kaj Slava ankaŭ laboris laŭ la skemo. Nu, la mutaciantaj knabinoj nature decidis ankaŭ iomete svingi siajn glavojn. Kial la belulinoj ne iom amuzas?

Fakte, kiom longe vi povas sidi kiel diino el ŝtono? Aŭ pli ĝuste, agi kun la preciza precizeco de Ŝinobo kaj, almenaŭ iomete, ne ludi laŭ la reguloj de Holivudo?

Nur la knabo kaj iama leninisma pioniro de la Soveta Imperio, Slava, faris ĉion trankvile kaj zorge. Li trankvile malfermis la hokĉambron, malsupreniris la ŝtuparon sur la piedpintoj kaj plantis la detonaciilon.

Krome, Slavka ŝanĝiĝis al japana kajutknabo, sed ne surmetis siajn ŝuojn. Tamen, kajutuloj kutime iris nudpiede, kaj portis ŝuojn nur ĉe paradoj, aŭ kiam estis tro malvarme. Kaj nun, en la plej frostaj tagoj de la vintro, kiu venis fine de aŭtuno, ankaŭ ĉi tie estas iom malvarme. Eĉ se ĝi ne estas la sama kiel en Siberio, aŭ surtere.

Sed kial Petropavlovsk estas valora? Male al Vladivostoko, mirakloj okazas tie, kiuj eĉ ne okazas en la realeco!

La juna leninisto Slavka plantis la detonaciilon, reiris kaj zorge fermis la kirasan pordon. Ebria maristo vidis la knabon kaj muĝis:

- Kion vi faris tie?

Slavka aŭtomate respondis:

- Mi elportis rusan konjakon por la admiralo!

Slavka ankoraŭ ne lernis la japanan kaj respondis angle. Tamen, la demando estis farita en brita lingvo.

Tio ne surprizis la pioniran knabon, sed kiam la ebria muzelo volis gustumi la konjakon, li ricevis pikon en la kolon per la montrofingro. Post tio, Vyacheslav helpis la anglan soldulon milde sidi sur la kiraso.

Tamen, tio estis la tuta uzo de perforto fare de la juna militisto estis limigita al.

Sed la knabinaj gardistoj petolis plenrapide. Ili, kompreneble, volis streĉi siajn muskolojn, pli fortajn ol titanio, kaj eniri en petolon. Nu, almenaŭ iomete.

Ankaŭ la juna leninisto Valerka tro forlogis kaj transiris raciajn limojn. Kaj ĉi tio, bedaŭrinde, okazas tre ofte.

Estis bruego interne, eksplodanta en la ĝusta momento, kiam la pionirknabo ankoraŭ estis sur la ŝipo.

Eble ĉio funkcius bone, sed la knabo , kvazaŭ intence, estis ĵetita rekte en la fajrobrilan kamentubon dum la skuado. Per inercio, la knabo transflugis, lia fenomena reago ĉi-foje ial ne funkciis, kaj la knaba gardisto ekbrulis.

Por lia forta kaj elasta haŭto, ĉi tiu flamo ne estas tiel timiga, li povas elsalti.

La kolerega knabo streĉis ĉiujn siajn muskolojn per ĉiuj fortoj, sin fortiris kaj furioze tiris.

Kaj la mara nokto cedis lokon al somera tago, la juna militisto flugis ne sur la ferdekon, sed sur la krudan fortikaĵmuron.

Kaj plie, ĉio okazis tuj, la malmola leninisto Valerka eĉ ne havis tempon por surpriziĝi, kiam li koliziis fronte kun granda germana kavaliro en kiraso. La kolizio montriĝis laŭvorta, kaj la frunto de la knabo krevis, sed tamen ĝi montriĝis pli forta ol la viziero, kaj la brutulo flugis malsupren kun sovaĝa krio.

Gardisto-Knabo rigardis ĉirkaŭ li kaj komprenis. Estas furioza atako kontraŭ la antikva urbo, ŝajne de la malfrua mezepoko. La armiloj estas plenaj de kirasoj, kirasoj, lancoj, sed estas ankaŭ kanonoj kaj eĉ knaroj. Eĉ se la lastaj estas ankoraŭ primitivaj.

La juna leninisto Valerka estis bone sperta pri armiloj, kaj komprenis, ke tio estas la fino de la deksesa jarcento. Eble eĉ la lastaj jaroj de la regado de Ivano la Terura.

Kaj juĝante laŭ vestaĵoj kaj ĵuroj, la sufiĉe granda urbo estas atakata de germanaj solduloj, polaj kaj litovaj sinjoroj. Kaj la rusa armeo, kune kun la loka milico, forpuŝas la atakon.

Ve, tio estas la blazono de la urbo. Jes, ĉi tio estas Polotsk! Ve, ŝajnas, ke la armeo de la pola-litova ŝtatkomunuma reĝo Stefan Batory sturmas rusan urbon.

Pli precize, la armeo de Ivano la Terura, sub la persona komando de la caro mem, sieĝis kaj prenis Polotsk en 1563. Kaj nun Stefan Batory volas repuŝi ĉi tiun hajlon. Krome, en reala historio li sukcesis.

Post tio , minaco estis kreita al rusaj havaĵoj en Livonio. Antaŭ tiu tempo, Carista Rusio sub caro Johano konkeris preskaŭ ĉiujn grandurbojn kaj fortikaĵojn de Livonio, krom Rigo kaj Revel, kaj plurajn urbojn en Kurlando.

Kun la falo de Polotsk, la kurso de la milito prenis tre malfacilan karakteron por Rusio. La duan fronton, precipe, malfermis Svedio - tiam multe pli vasta kaj potenca potenco ol ĝi estas nun. Sed nuntempe estas Polotsk, kiu estas la ŝlosila defenda punkto.

La poloj ankaŭ estas lacaj de la longedaŭra milito kun Rusio, kaj la svedoj ne malproksimiĝis de la brutalaj bataloj kun Danio, se ili forpuŝos la atakon, tiam eble la gentaro ne volos daŭrigi batali kun la forta Rusio kaj aferoj estos; venu al paco.

Foje, Batory estis maldaŭrigita nur dum la sieĝo de Polotsk, permesante al la rusaj teroj esti tre detruitaj. Sed nun estas ŝanco fini la militon pli rapide kaj kun pli favora rezulto por Rusio.

La juna leninisto Valerka, svingante la glavojn, kun sovaĝa furiozo rapidas al la germanoj kaj poloj. Li hazarde estis ĉe la plej danĝera parto de la sturmo, kie Stefan Batory ĵetis siajn elitajn gardistojn, kaj liaj solduloj jam grimpis la murojn.

La gardistknabo tre lerte ĵetis fragmentojn de rompitaj ŝtonaj kugloj per siaj nudaj fingroj. Paro da dekduo da nobeloj kaj kavaliroj falis malsupren, mortigitaj de la ĵetaj konkoj de la juna terminatoro.

La pionira knabo Valerka, tranĉante amasojn da germanoj kaj poloj per glavoj, kaj kun kolosa ĝojo, kriis:

- Por la caro kaj patronomo, antaŭen!

Kompreneble, tiam homoj en la deksesa jarcento estis iom pli malpezaj kaj pli malgrandaj ol nun, kaj muskola knabo de ĉirkaŭ dek du jaroj ne plu estis konsiderata infano. Sed tamen, kiam ulo en skarlataj naĝtrunkoj kaj kun drat-similaj muskoloj faligas dekduon da kavaliroj en du svingoj per muelejo, vi ne povas ne senti la plej sovaĝan teruron.

Teruro, kompreneble, venas de la malamiko, sed la kuraĝa rusa armeo kaj loka milico, male, estos inspiritaj. Kaj li ankaŭ respondos per krioj de ĝojkrioj kaj afablaj batoj.

La juna leninisto Valerka neniam batalis tiel feroce kaj feroce kiel nun. Kvazaŭ li sentis, ke li longe ne estas en ĉi tiu mondo, kaj volis elĵeti sian tutan energion kaj kaŭzi la maksimuman eblan damaĝon al la malamiko.

Kaj nudaj fingroj ĵetis fragmentojn de ponardoj, glavoj, kuglegoj, diskoj kaj kaskoj. Kaj per siaj manoj la knabgardisto hakis ĉiujn kiel kafmuelilon. Ne la plej eta halto aŭ paŭzo. Male, maksimumigi la premon.

Kaj la rusa armeo, vidante lian ekzemplon, kriis:

- Anĝelo estas kun ni! Ni venkos!

La dekstra mano de Stepan Batory, hetmano Khodkevich, propre gvidis la sukceson en la plej vundebla areo. Ĝuste, kaj la poloj kun solduloj eksplodis en la urbon, jam interkrurigis la murojn, sed tiam aperis nudpieda knabo, kiu ekstermas la plej bonajn militistojn cent po minuto, aŭ eĉ pli rapide. Kiel vi povas ne timi kaj perdi la kapon?

Khodkevich kun cent el la plej bonaj militistoj provis surgrimpi la titolan turon. Sed li eĉ ne devis kruci glavojn kun la pionira gardisto Valerka peco de lancopinto trafis la hetmanon rekte en la okulon, kiun la impeta adoleskanto tiel lerte lanĉis per sia piedo;

La morto de la hetmano grave malrapidiĝis kaj alportis la reston de la solduloj kaj poloj en malkuraĝan staton. Se ne estus la defendaj taĉmentoj de tataraj pafarkistoj kaj infanterio el la urbo Ĝenovo, la hordo tuj retiriĝus.

Kaj tiel sonis la signalo, kaj Stefan Batory ĵetis freŝajn rezervojn en batalon. Li ne volis heziti aŭ cedi. La urbo Polotsk estas plena de riĉaĵoj, kaj pagi salajrojn al ĉi tiuj avidaj kaj multnombraj solduloj estas tre multekosta.

Estas ankaŭ neeble plilongigi la sieĝon ĉar Rusio ankoraŭ ne estas tute elĉerpita en la milito kaj povas kolekti kaj sendi plifortikigojn al Polotsk. Precipe aperis nova, sufiĉe talenta guberniestro, Skopin-Shuisky, kiu kapablas venki la polajn-germanajn trupojn elĉerpitaj en la atakoj.

Ne, ni rapide prenu la urbon per ŝtormo!

Samtempe ili malfermis fajron per musketoj. Kompreneble, de tia distanco, celita pafado estas ekstere de demando. La plej multaj el la plumbokugloj, same grandaj kiel juglandoj, trafis siajn proprajn homamasojn rapidantajn por ataki.

Pluraj rangoj estis mortigitaj samtempe, kaj Valerka Lagunov elfaris la teknikon de "draka adoranto", sendante baronon Magellar al la venonta mondo . Kaj unu franca grafo kiu fariĝis soldulo, por komenci.

La ceteraj rusaj soldatoj komencis premi eĉ pli furioze. Foje mirakloj okazas al homoj - kredo, espero, amo. Kaj tiam ili forgesas siajn timojn kaj renversas tutajn armeojn de kontraŭuloj per glavoj, lancoj kaj falĉiloj .

Lokaj milicoj batalas. Multaj el ili estas armitaj per klaboj, hakiloj kaj falĉiloj. Najbaraj vilaĝoj kolektiĝis por subteni la rusan armeon kaj kampularojn. Multaj infanoj kaj virinoj batalas.

Knaboj kutime pafas de malpezaj pafarkoj, aŭ uzas mallongajn sabrojn aŭ ponardojn. Iuj uzas antikvan ĵetilon. Sed la kamparanaj knabinoj , kia ĝojo, adaptis harpon por skarpo. Valerka, detranĉinte la kapon al la dikulo , kuraĝigis la nudpiedajn knabinojn:

- Jen al la malamiko! Ĵetu pli forte!

Plenkreskaj defendantoj batalas, kiel regulo, en botoj aŭ bastaj ŝuoj, dum infanoj kaj virinoj estas ekskluzive nudpiedaj. Krome, ne nur pro malriĉeco. Unu el la nudpiedaj knaboj, proksimume dekkvarjara, hakas en sufiĉe multekostan, arĝentan kirason kaj havas sabron kun orumita tenilo.

Ŝajne, ĉi tiu estas la pensmaniero de la Mezepoko - infanoj estas harditaj. Krome, la vetero estas vere varma, kaj ne ekzistas kialo por ŝiri sandalojn aŭ botojn. Tamen, plenkreskuloj ne volas esti vagabondoj, kaj tiuj, kiuj kreskigas barbon, devas porti botojn.

La juna leninisto Valerka tamen ne embarasas pro tio, ke li aspektas tro kiel vagabondo, aŭ eĉ sklavo. Male, la poloj, konsiderante lin io supernatura, eĉ pli timas lin.

Kaj kvankam Stefan Batory ĵetis ĉiujn siajn rezervojn en batalon, dekmiloj da kavaliroj kaj nobeluloj ne povas disbati rusajn soldatojn kaj belorusajn milicojn, kvankam estas kvinoble pli da ili ( kaj ĉi tio estas se oni kalkulas la defendantojn kune kun infansoldatoj!) . Armeo de cent mil estis alportita de la pola reĝo kaj soldulo de la turka sultano. Kaj ŝi fandiĝas ĝuste antaŭ niaj okuloj.

Por gajigi la cifere malsuperajn rusajn militistojn, la juna pioniro Valerka laŭte kantis:

Falko de la Granda Patrujo -

Flugu pli alte ol la montoj kaj ĉieloj!

Ke la ortodoksaj vizaĝoj-

Ili ekkrios - la Ĉiopova leviĝis!

La suno de Granda Rusio,

Malpezigu nian vojon pli forte!

Vi estas la plej bela en la universo

Vi neniam estos pli bela!

Mia koro iras al Jesuo

Ĝi eksplodos kiel bolanta vulkano!

Ne estas loko por malkuraĝulo en la ĉielo -

Ni iru promenadon, homoj!

Estos Patrujo en la mondo,

Brilu kiel senmorta kvazaro!

Sed senpasiemaj juĝistoj -

Donu al vi ĉian gracon!

Servu la landon fidele -

Tiu, kiu estas kiel stelo...

Patrujo, Dio Rusio estas sankta -

Amo restos senŝanĝa!

Mi turnas min al vi -

Mi turnas min al mi -

Servu la grandan landon fidele -

En la spaco, en la profundo, akvo kaj ĉie!

Tiam estos Jesuo

Estos tiam Maria...

Kaj la tento ne mordos...

Kaj Satano ne venos!

Mia Patrujo fariĝos

Rusoj estas tute malpezaj familioj...

Kaj tiam ni supreniros,

Super la konstelacioj estas via hejmo!